<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Etymologia nazwisk

  • Nazwiska na literę "A"
  • Nazwiska na literę " Ba - Bą "
  • Nazwiska na literę " Ca - Ch "
  • Nazwiska na literę "Ć"
  • Nazwiska na literę " Da - Dę"
  • Nazwiska na literę "E"
  • Nazwiska na literę "Fa - Fę"
  • Nazwiska na literę "Ga - Gą"
  • Nazwiska na literę "Ha - Hą"
  • Nazwiska na literę "I"
  • Nazwiska na literę " Ja - Ją "
  • Nazwiska na literę " Ka " - " Kam "
  • Nazwiska na literę "L"
  • Nazwiska na literę "Ł"
  • Nazwiska na literę " Ma - Mal "
  • Nazwiska na literę "N"
  • Nazwiska na literę "O" , "Ó" , "Q" z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę "Pa"
  • Nazwiska na literę " Ra - Rą "
  • Nazwiska na literę " Sa - Są "
  • Nazwiska na literę "Ś" wraz z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę " Ta - Tę "
  • Nazwiska na literę "U"
  • Nazwiska na literę "V"
  • Nazwiska na literę " Wa " - " Wą "
  • Nazwiska na literę "X" i "Y"
  • Nazwiska na literę "Za - Zą"
  • Nazwiska na literę "Ź"
  • Nazwiska na literę "Ż"
  • -------
  • Nazwiska na literę " Pą - Pi "
  • Nazwiska na literę " Pj - Po "
  • Nazwiska na literę " Pó - Py " wraz z uzupełnieniem literki P
  • Nazwiska na literę " Zb - Zy " wraz z uzupełnieniem literki Z
  • Nazwiska na literę " Di - Dr "
  • Nazwiska na literę " Du - Dż " wraz z uzupełnieniem literki D
  • Nazwiska na literę " Fi - Fy " wraz z uzupełnieniem literki F
  • Nazwiska na literę "Gb" - "Gó"
  • Nazwiska na literę " Gp " - " Gż " wraz z uzupełnieniem literki G
  • Nazwiska na literę " He" - "Hy " wraz z uzupełnieniem literki H
  • Nazwiska na literę " Tf - Ty " wraz z uzupełnieniem literki T
  • Nazwiska na literę " Rd - Ró "
  • Nazwiska na literę " Ru - Rż " wraz z uzupełnieniem literki R
  • Nazwiska na literę " Wc " - " Wi "
  • Nazwiska na literę " Wj " - " Wz " wraz z uzupełnieniem literki W
  • Nazwiska na literę " Bd - Bn "
  • Nazwiska na literę " Bo - Bż " wraz z uzupełnieniem literki B
  • Nazwiska na literę " Je - Ju " wraz z uzupełnieniem literki J
  • Nazwiska na literę " Ci - Cż " wraz z uzupełnieniem literki C
  • Nazwiska na literę " Kan " - " Kię "
  • Nazwiska na literę " Kij " - " Kn "
  • Nazwiska na literę " Ko " - " Kó "
  • Nazwiska na literę " Kr " - " Kt "
  • Nazwiska na literę " Ku " - " Ky " wraz z uzupełnieniem literki K
  • Nazwiska na literę " Mał - Md "
  • Nazwiska na literę " Me - Mi "
  • Nazwiska na literę " Ml - Mż " wraz z uzupełnieniem literki M
  • Nazwiska na literę " Sb - Sj "
  • Nazwiska na literę " Sk - Sm "
  • Nazwiska na literę " Sn - Sr "
  • Nazwiska na literę " St "
  • Nazwiska na literę " Su - Szc "
  • Nazwiska na literę " Szcz - Szo "
  • Nazwiska na literę " Szó - Szy " wraz z uzupełnieniem literki S
  • --------
  • Nazwiska Pomorzan na literę " A - Ł "
  • Nazwiska Pomorzan na literę " M - Ż "
  • ---------
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " A - K "
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzące od etników
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " A - K "
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego
  • ......
  • Odapelatywne nazwy osobowe


  • Nazwiska na literę Szcz - Szo


    opracowanie etymologii nazwisk - Ewa Szczodruch

    pozostałe w kolejnych rozdziałach na dole listy rozdziałów

    główne źródła:

    a/ Kazimierz Rymut, "Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny", Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1999
    b/ Kazimierz Rymut, 'Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny, Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001
    c/ Zofia Kaleta, „Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odmiejscowe nazwy osobowe”, Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1997
    d/ Aleksandra Cieślikowa ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odapelatywne nazwy osobowe’, Wydawnictwo Naukowe DWN, PAN, Instytut Języka Polskiego, Kraków 2000
    e/ Maria Malec ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1995
    f/ Zygmunt Klimek, ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1997



    Szczabel - od szczebel, ze staropolskiego szczebl ‘poprzeczny drążek w drabinie; stopień w hierarchii społecznej’.

    Szczablewski - od nazwy miejscowej Szczeblewo (gdańskie, gmina Dziemiany-Lipusz).

    Szczachowiak - od nazw osobowych na Szczę-, Szcząch-, typu Szczęsny.

    Szczachowski - od nazw osobowych na Szczę-, Szcząch-, typu Szczęsny.

    Szczagiel - 1638 od gwarowego szczagiel ‘kij rozszczepiony na połowę’ lub też od szczegiel ‘szczygieł’.

    Szczagielski - od gwarowego szczagiel ‘kij rozszczepiony na połowę’ lub też od szczegiel ‘szczygieł’.

    Szczagieł - od gwarowego szczagiel ‘kij rozszczepiony na połowę’ lub też od szczegiel ‘szczygieł’.

    Szczak - 1380 od staropolskiego szczak ‘nocnik’, szczać ‘oddawać mocz’.

    Szczakiel - 1701 od staropolskiego szczak ‘nocnik’, szczać ‘oddawać mocz’.

    Szczako - od staropolskiego szczak ‘nocnik’, szczać ‘oddawać mocz’.

    Szczakowicz - od staropolskiego szczak ‘nocnik’, szczać ‘oddawać mocz’.

    Szczakowski - 1499 od nazwy miejscowej Szczakowa (katowickie, gmina Jaworzno).

    Szczakuła - od staropolskiego szczak ‘nocnik’, szczać ‘oddawać mocz’.

    Szczałba - od strzałba ‘drzewo wichrowate, krzywe’; od szczałba ‘spory odłam drzewa lub kamienia’.

    Szczałbach - od strzałba ‘drzewo wichrowate, krzywe’.

    Szczałowski - od strzała ‘pocisk wypuszczany z łuku’, strzelać.

    Szczałuba - od strzałba ‘drzewo wichrowate, krzywe’; od szczałuba ‘czoło człowieka’.

    Szczaniecki - zapewne od nazwy miejscowj Szczaniec (zielonogórskie, gmina Szczaniec).

    Szczański - zapewne od nazwy miejscowj Szczaniec (zielonogórskie, gmina Szczaniec).

    Szczap - 1444 od szczapa ‘kawałek rozłupanego kloca drewnianego’.

    Szczapa - od szczapa ‘kawałek rozłupanego kloca drewnianego’.

    Szczapała - od szczapa ‘kawałek rozłupanego kloca drewnianego’.

    Szczapanek - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczapaniak - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczapanik - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczapański - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczapcz - od szczapa ‘kawałek rozłupanego kloca drewnianego’.

    Szczapek - od szczapa ‘kawałek rozłupanego kloca drewnianego’.

    Szczapiński - od szczapa ‘kawałek rozłupanego kloca drewnianego’.

    Szczapkowski - od szczapa ‘kawałek rozłupanego kloca drewnianego’.

    Szczar - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczara - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczarański - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczarkowski - od nazwy miejscowej Szczerkowo (kilka wsi).

    Szczarowski - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczasiuk - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczasna - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczasny - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczastna - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczaszka - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczaszkiewicz - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczaśniak - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczatko - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Szczaurski - od nazwy miejscowej Szczaworyż, dawniej Szczaworzysz (kieleckie, gmina Busko-Zdrój).

    Szczaw - 1426 od szczaw ‘roślina rdestowata’.

    Szczawek - od szczaw ‘roślina rdestowata’.

    Szczawica - od szczaw ‘roślina rdestowata’.

    Szczawiecki - od szczaw ‘roślina rdestowata’.

    Szczawiej - od szczaw ‘roślina rdestowata’.

    Szczawieński - 1472 od nazwy miejscowej Szczawin (łódzkie, gmina Zgierz), Szczawne (krośnieńskie, gmina Komańcza).

    Szczawij - od szczaw ‘roślina rdestowata’.

    Szczawik - 1676 od szczaw ‘roślina rdestowata’.

    Szczawin - od szczaw ‘roślina rdestowata’.

    Szczawiński - 1423 od nazwy miejscowej Szczawin (łódzkie, gmina Zgierz), Szczawne (krośnieńskie, gmina Komańcza).

    Szczawliński - od nazwy miejscowej Szczawin (łódzkie, gmina Zgierz), Szczawne (krośnieńskie, gmina Komańcza).

    Szczawnicki - 1553 od nazwy miasta Szczawnica (nowosądeckie).

    Szczaworyski - 1449 od nazwy miejscowej Szczaworyż, dawniej Szczaworzysz (kieleckie, gmina Busko-Zdrój).

    Szczaworzycki - 1480 od nazwy miejscowej Szczaworyż, dawniej Szczaworzysz (kieleckie, gmina Busko-Zdrój).

    Szczawórski - od nazwy miejscowej Szczaworyż, dawniej Szczaworzysz (kieleckie, gmina Busko-Zdrój).

    Szczawurski - od nazwy miejscowej Szczaworyż, dawniej Szczaworzysz (kieleckie, gmina Busko-Zdrój).

    Szcząch - od nazw osobowych na Szczę-, Szcząch-, typu Szczęsny.

    Szcząd - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’,

    Szcządała - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’,

    Szcządło - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’,

    Szcząp - od szczęp, strzęp ‘urwany kawałek, fragment’.

    Szcząpek - od szczęp, strzęp ‘urwany kawałek, fragment’.

    Szcząsiuk - w grupie nazwisk pochodzących od nazwy osobowej Szczęsny lub od strzęsać, strząsać.

    Szcząska - w grupie nazwisk pochodzących od nazwy osobowej Szczęsny lub od strzęsać, strząsać.

    Szcząszek - w grupie nazwisk pochodzących od nazwy osobowej Szczęsny lub od strzęsać, strząsać.

    Szczebel - od szczebel, ze staropolskiego szczebl ‘poprzeczny drążek w drabinie; stopień w hierarchii społecznej’.

    Szczebelek - od szczebel, ze staropolskiego szczebl ‘poprzeczny drążek w drabinie; stopień w hierarchii społecznej’.

    Szczebelski - od szczebel, ze staropolskiego szczebl ‘poprzeczny drążek w drabinie; stopień w hierarchii społecznej’.

    Szczebetowicz - od szczebiot, szczebiotać ‘ćwierkać, wydawać głos podobny do głosu ptaka’.

    Szczebiet - 1406 od szczebiot, szczebiotać ‘ćwierkać, wydawać głos podobny do głosu ptaka’.

    Szczebietowicz - od szczebiot, szczebiotać ‘ćwierkać, wydawać głos podobny do głosu ptaka’.

    Szczebiot - 1387 od szczebiot, szczebiotać ‘ćwierkać, wydawać głos podobny do głosu ptaka’.

    Szczebiotko - od szczebiot, szczebiotać ‘ćwierkać, wydawać głos podobny do głosu ptaka’.

    Szczebla - od szczebel, ze staropolskiego szczebl ‘poprzeczny drążek w drabinie; stopień w hierarchii społecznej’.

    Szczeblewski - od nazwy miejscowej Szczeblewo (gdańskie, gmina Dziemiany-Lipusz).

    Szczebliński - od szczebel, ze staropolskiego szczebl ‘poprzeczny drążek w drabinie; stopień w hierarchii społecznej’.

    Szczeblowski - od nazwy miejscowej Szczeblewo (gdańskie, gmina Dziemiany-Lipusz).

    Szczebluk - od szczebel, ze staropolskiego szczebl ‘poprzeczny drążek w drabinie; stopień w hierarchii społecznej’.

    Szczebło - od szczebel, ze staropolskiego szczebl ‘poprzeczny drążek w drabinie; stopień w hierarchii społecznej’.

    Szczeboł - od szczebel, ze staropolskiego szczebl ‘poprzeczny drążek w drabinie; stopień w hierarchii społecznej’.

    Szczebra - od gwarowego szczebrać ‘dłubać dziobem (o kurach, gęsiach)’.

    Szczebro - od gwarowego szczebrać ‘dłubać dziobem (o kurach, gęsiach)’.

    Szczebrowski - od gwarowego szczebrać ‘dłubać dziobem (o kurach, gęsiach)’.

    Szczebrzuch - 1462 od staropolskiego szczebrzuch ‘naczynia, sprzęty domowe’.

    Szczebrzucha - 1426 od staropolskiego szczebrzuch ‘naczynia, sprzęty domowe’.

    Szczebrzyński - od gwarowego szczebrać ‘dłubać dziobem (o kurach, gęsiach)’.

    Szczebur - od gwarowego szczebrać ‘dłubać dziobem (o kurach, gęsiach)’.

    Szczebura - od gwarowego szczebrać ‘dłubać dziobem (o kurach, gęsiach)’.

    Szczec - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczech - 1621 od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczecha - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczechel - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczechla - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczechlewski - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczechluk - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczechoniak - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczechowiak - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczechowicz - 1608 od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczechowski - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczechóra - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczechula - 1761 od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczechulewski - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczechuła - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczechur - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczechura - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczechurski - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczecia - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczeciak - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczeciakowski - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczecian - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczecielniak - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczecin - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczecina - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczeciniak - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczecinina - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczeciński - od nazwy miasta Szczecin lub od nazw wsi Szczecin, Szczecyn (kilka wsi).

    Szczecki - od nazwy miejscowej Szczeczyn (tarnobrzeskie, gmina Gościeradów).

    Szczeczek - 1396 od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczeczko - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczeczyński - od nazwy miasta Szczecin lub od nazw wsi Szczecin, Szczecyn (kilka wsi).

    Szczeć - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczedaniec - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Szczedański - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Szczedlewski - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Szczedra - od staropolskiego imienia Szczedrzyk, stanowiącego spolszczoną postać imienia Teodoricus lub od Dzietrzych, z nawiązaniem do polskiego szczodr (y). Forma Szczedrzyk znana od XIII wieku.

    Szczedrin - od nazwy miejscowej Szczedryno (KrW).

    Szczedrin - od staropolskiego imienia Szczedrzyk, stanowiącego spolszczoną postać imienia Teodoricus lub od Dzietrzych, z nawiązaniem do polskiego szczodr (y). Forma Szczedrzyk znana od XIII wieku.

    Szczedroński - od staropolskiego imienia Szczedrzyk, stanowiącego spolszczoną postać imienia Teodoricus lub od Dzietrzych, z nawiązaniem do polskiego szczodr (y). Forma Szczedrzyk znana od XIII wieku.

    Szczedrowski - 1415 od nazw miejscowych Szczedrowa, Szczodrowa, Szczodrów (kilka wsi).

    Szczedruk - od staropolskiego imienia Szczedrzyk, stanowiącego spolszczoną postać imienia Teodoricus lub od Dzietrzych, z nawiązaniem do polskiego szczodr (y). Forma Szczedrzyk znana od XIII wieku.

    Szczedrych - od staropolskiego imienia Szczedrzyk, stanowiącego spolszczoną postać imienia Teodoricus lub od Dzietrzych, z nawiązaniem do polskiego szczodr (y). Forma Szczedrzyk znana od XIII wieku.

    Szczedryk - od staropolskiego imienia Szczedrzyk, stanowiącego spolszczoną postać imienia Teodoricus lub od Dzietrzych, z nawiązaniem do polskiego szczodr (y). Forma Szczedrzyk znana od XIII wieku.

    Szczedryn - od nazwy miejscowej Szczedryno (KrW).

    Szczedrzejewski - od nazwy miejscowej Szczodrzejewo (poznańskie, gmina Miłosław).

    Szczedrzych - 1469 od staropolskiego imienia Szczedrzyk, stanowiącego spolszczoną postać imienia Teodoricus lub od Dzietrzych, z nawiązaniem do polskiego szczodr (y). Forma Szczedrzyk znana od XIII wieku.

    Szczedrzyk - od staropolskiego imienia Szczedrzyk, stanowiącego spolszczoną postać imienia Teodoricus lub od Dzietrzych, z nawiązaniem do polskiego szczodr (y). Forma Szczedrzyk znana od XIII wieku.

    Szczedrzykowic - 1367 od staropolskiego imienia Szczedrzyk, stanowiącego spolszczoną postać imienia Teodoricus lub od Dzietrzych, z nawiązaniem do polskiego szczodr (y). Forma Szczedrzyk znana od XIII wieku.

    Szczefaniak - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczefanowicz - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczefański - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczegałków - od szczegół ‘drobiazg, detal’.

    Szczegelniak - od szczegół ‘drobiazg, detal’.

    Szczegielniak - od szczegół ‘drobiazg, detal’.

    Szczegielniak - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczegielnik - od szczegół ‘drobiazg, detal’.

    Szczegielski - od nazwy miejscowej Szczygły (siedleckie, gmina Łuków), Szczegło (tarnobrzeskie, gmina Sadowice).

    Szczegieł - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczegilniak - od szczegół ‘drobiazg, detal’.

    Szczeglacki - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczeglecki - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczeglewski - od nazwy miejscowej Szczygłów (kilka wsi).

    Szczeglewski - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczeglik - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczegliniak - od szczegół ‘drobiazg, detal’.

    Szczegliński - od nazwy miejscowej Szczeglin (kilka wsi).

    Szczeglow - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczegłow - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczegłowski - od nazwy miejscowej Szczygłów (kilka wsi).

    Szczegłów - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczegolski - od szczegół ‘drobiazg, detal’.

    Szczegot - od gwarowego szczegot ‘świergot’, szczegotać.

    Szczegota - od gwarowego szczegot ‘świergot’, szczegotać.

    Szczególew - od szczegół ‘drobiazg, detal’.

    Szczególna - od szczegół ‘drobiazg, detal’.

    Szczególniak - od szczegół ‘drobiazg, detal’.

    Szczególski - od szczegół ‘drobiazg, detal’.

    Szczegóła - 1411 od szczegół ‘drobiazg, detal’.

    Szczegółowski - od szczegół ‘drobiazg, detal’.

    Szczek - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczeka - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczekala - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczekalik - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczekalla - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczekalski - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczekała - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczekało - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczekan - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczekarewicz - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczekla - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczeklik - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczeklina - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczekna, m. - 1402 od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczekocin - 1215 od nazwy miasta Szczekociny, dawniej też Szczekocin (częstochowskie).

    Szczekociny - 1440 od nazwy miasta Szczekociny, dawniej też Szczekocin (częstochowskie).

    Szczekociński - od nazwy miasta Szczekociny, dawniej też Szczekocin (częstochowskie).

    Szczekocki - 1362 od nazwy miasta Szczekociny, dawniej też Szczekocin (częstochowskie).

    Szczekoski - 1470-80 od nazwy miasta Szczekociny, dawniej też Szczekocin (częstochowskie).

    Szczekot - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczekota - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczekotek - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczekotowicz - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczekowski - od nazwy miejscowej Szczakowa (katowickie, gmina Jaworzno).

    Szczekulek - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczekulski - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczekułek - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczekutek - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczekutowicz - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczekutowski - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Szczelała - od strzała ‘pocisk wypuszczany z łuku’, strzelać.

    Szczelaszczyk - od strzała ‘pocisk wypuszczany z łuku’, strzelać.

    Szczelaszek - od strzała ‘pocisk wypuszczany z łuku’, strzelać.

    Szczelbicki - od nazwy miejscowej Strzelbice (KrW).

    Szczelczak - od strzała ‘pocisk wypuszczany z łuku’, strzelać.

    Szczelczyk - od strzała ‘pocisk wypuszczany z łuku’, strzelać.

    Szczelec - od strzała ‘pocisk wypuszczany z łuku’, strzelać.

    Szczelecki - od strzała ‘pocisk wypuszczany z łuku’, strzelać.

    Szczelik - od strzała ‘pocisk wypuszczany z łuku’, strzelać.

    Szczelina - 1787 od szczelina ‘wąski otwór między dwiema płaszczyznami’.

    Szczeliniak - od szczelina ‘wąski otwór między dwiema płaszczyznami’.

    Szczeliński - od szczelina ‘wąski otwór między dwiema płaszczyznami’.

    Szczełko - od strzała ‘pocisk wypuszczany z łuku’, strzelać.

    Szczełkow - od strzała ‘pocisk wypuszczany z łuku’, strzelać.

    Szczełków - od strzała ‘pocisk wypuszczany z łuku’, strzelać.

    Szczełow - od strzała ‘pocisk wypuszczany z łuku’, strzelać.

    Szczemier-Szczemierski - złożenia brak; Szczemier brak; Szczemierski brak.

    Szczempek - od strzęp, też strzęb ‘kawałek’, strzępić, strzębić.

    Szczench - od nazw osobowych na Szczę-, Szcząch-, typu Szczęsny.

    Szczenchuła - od nazw osobowych na Szczę-, Szcząch-, typu Szczęsny.

    Szczenczyk - od szczenię ‘młode psa’.

    Szczendzina - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Szczenek - od szczenię ‘młode psa’.

    Szczenia - od szczenię ‘młode psa’.

    Szczeniawski - od nazwy miejscowej Szczeniów (KrW).

    Szczeniewski - od nazwy miejscowej Szczeniów (KrW).

    Szczenię - 1390 od szczenię ‘młode psa’.

    Szczeniowski - od nazwy miejscowej Szczeniów (KrW).

    Szczenkulski - w grupie nazwisk pochodzących od szczęk, szczękać ‘dzwonić, hałasować’, szczęka ‘kość czaszki, w której są osadzone zęby’.

    Szczensna - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczensnowicz - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczensny - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczeny - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczeńczyk - od szczenię ‘młode psa’.

    Szczeński - od szczenię ‘młode psa’.

    Szczep - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepa - 1427 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepacki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepacz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepaczewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepak - 1385 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepaliński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepała - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepan - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepana - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepanak - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepanczuk - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepanczyk - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepanek - 1400 od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepania - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepaniak - 1641 od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepaniak-Krupowski - złożenia brak; Szczepaniak 1641 od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan; Krupowski 1474 od nazwy miejscowej Krupów (kieleckie, gmina Mirzec).

    Szczepaniak-Sywarny - złożenia brak; Szczepaniak 1641 od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan; Sywarny w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Szczepanicz - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepaniczyk - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepaniec - 1477 od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepaniewicz - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepanik - 1635 od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepanika - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepanik-Dzikowski - złożenia brak; Szczepanik 1635 od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan; Dzikowski 1397 od nazw miejscowych Dzików, Dzikowo (kilka wsi).

    Szczepanikiewicz - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepaniok - (Śl) od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepaniski - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepaniszyn - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepaniuk - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepankiewicz - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepanko - 1367 od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepankowicz - 1478 od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepankowski - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepanow - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepanowiak - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepanowicz - 1397 od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepanowita - 1616 od nazw miejscowych Szczepanów, Szczepanowice (częste).

    Szczepanowski - 1446 od nazw miejscowych Szczepanów, Szczepanowice (częste).

    Szczepanowski - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepanów - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepanski - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepańczak - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepańczuk - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepańczyk - 1703 od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepańczyk-Korzeb - złożenia brak; Szczepańczyk 1703 od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan; Korzeb brak.

    Szczepańkiewicz - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepański - 1607 od nazw miejscowych Szczepanów, Szczepanowice (częste).

    Szczepara - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczeparanowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczeparkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczeparski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepczun - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepczyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepecki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepek - 1432 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepica - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepicki - 1398 od nazwy miejscowej Szczepice (bydgoskie, gmina Kcynia).

    Szczepiecki - 1468 od nazwy miejscowej Szczepiec, dziś Szczypiec (kieleckie, gmina Pińczów).

    Szczepiek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepiel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepielak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepielniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepieniec - 1460 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepień - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepina - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepiniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepiński - od nazw miejscowych Szczepanów, Szczepanowice (częste).

    Szczepionek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepionka - 1470 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan; od szczepionka.

    Szczepiórkowski - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczepiszczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepko - 1326 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepkowicz - 1444 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepkowski - od nazwy miejscowej Szczepkowo (ciechanowskie, gmina Raciąż; olsztyńskie, gmina Janowo Kościelne).

    Szczeplik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepłak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepłek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepłocki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepnik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepny - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepocki - od nazwy miejscowej Szczepocice (piotrkowskie, gmina Radomsko).

    Szczepocki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepon - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczeponek - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczeponiak - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczeponiec - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczeponik - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczeponiok - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczeponiuk - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczeponkowski - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczeponowsi - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepoński - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepora - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepowicz - 1326 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepowski - 1403 od nazwy miejscowej Szczepowice (poznańskie, gmina Kamieniec).

    Szczepski - 1428 od nazwy miejscowej Szczepy (wieś zagrodowa, Wlkp, parafia Ostroróg).

    Szczepuch - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepucha - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepuchowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepucki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepulski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepuła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepun - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepuński - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczepur - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepura - 1404-05 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczepurek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Szczer - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczera - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczerakiewicz - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczerakowski - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczerb - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerba - 1567 od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbaciak - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbaciuk - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbacki - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbacz - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbaczek - 1662 od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbaczenko - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbaczewicz - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbaczuk - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbak - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbakiewicz - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbakow - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbakowicz - 1670 od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbakowski - od nazwy miejscowej Szczerbaków (kieleckie, gmina Wiślica).

    Szczerbakowski - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbaków - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbal - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbala - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbalko - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbaluk - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbała - XVI w. od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerban - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbaniak - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbaniewicz - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbanik - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbaniuk - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbanowicz - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbanowski - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbań - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbański - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbarczuk - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbaszewski - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbat - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbata - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbatiuk - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbatka - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbatko - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbaty - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbek - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’;

    Szczerbek-Orłowicz - złożenia brak; Szczerbek od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’; Orłowicz 1458 od orzeł.

    Szczerbet - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbetka - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbetko - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbetowicz - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbiak - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbian - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbic - 1558 od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbicki - od nazwy miejscowej Szczerbice (katowickie, gmina Gaszowice).

    Szczerbicz - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbiczyk - 1639 od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbiec - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbiecki - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbien - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbień - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbik - 1565 od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbin - 1617 od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbina - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbinin - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbiń - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbisz - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbiuk - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbiwilk - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbka - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbkow - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbkowski - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerblak - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbluk - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbniak - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbo - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerboczewicz - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbokowicz - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbokowski - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbo-Niefiedowicz - złożenia brak; Szczerbo od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’; Niefiedowicz od imienia Metody, z greckiego Methódios, ze wschodniosłowiańskiego Nefed, to od Mefodij, z polskiego Metody.

    Szczerbonowski - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerboń - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbow - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbowicz - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbowicz-Wieczór - złożenia brak; Szczerbowicz od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’; Wieczór od wieczór.

    Szczerbowilk - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbowski - od nazwy miejscowej Szczerbowo (białostockie, gmina Sirda).

    Szczerbowski - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbski - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbuch - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbucki - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbuk - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbuła - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerbyk - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczerczak - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczerczewski - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczerczowski - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczerecki - od nazwy miejscowej Szczerki (sieradzkie, gmina Dobroń).

    Szczerek - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczerewoda - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczerk - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczerka - 1436 od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’; od szczerka ‘grzechotka’.

    Szczerko - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczerkowiak - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczerkowski - od nazwy miejscowej Szczerkowo (kilka wsi).

    Szczerniak - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczernik - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczerniński - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczerny - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczerowoda - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczerowski - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczerpa - od sczerpać ‘nabrać’ lub od nazwy osobowej Czerpa.

    Szczerpakowski - od sczerpać ‘nabrać’ lub od nazwy osobowej Czerpa.

    Szczerpaniak - od sczerpać ‘nabrać’ lub od nazwy osobowej Czerpa.

    Szczerpaniewicz - od sczerpać ‘nabrać’ lub od nazwy osobowej Czerpa.

    Szczerpiak - od sczerpać ‘nabrać’ lub od nazwy osobowej Czerpa.

    Szczerpski - od sczerpać ‘nabrać’ lub od nazwy osobowej Czerpa.

    Szczerski - 1578 od nazwy miejscowej Szczereż (nowosądeckie, gmina Łącko).

    Szczery - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczerzecki - od nazwy miejscowej Szczerki (sieradzkie, gmina Dobroń).

    Szczerzek - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczerzęcic - 1406 od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczerzyk - 1604 od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczerzyński - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczes - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczesak - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczesek - 1624 od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczesiak - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczesich - 1667 od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczesiek - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczesik - 1664 od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczesiński - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczesio - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczesiowicz - 1615 od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczesiuk - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczesiul - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczesko - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczeskowicz - 1615 od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczesło - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczesna - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczesnek - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczesnewicz - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczesniak - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczesniewicz - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczesniewski - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczesnikiewicz - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczesniok - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczesnowicz - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczesnowski - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczesnulewicz - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczesny - 1422 od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczesul - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczeszak - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczeszek - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczeszka - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczeszko - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczeszkowiak - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczeszkowski - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczeszuła - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczeszyna - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczeszyński - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szcześ - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szcześcik - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szcześcik - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szcześcikiewicz - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szcześcikiewicz - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szcześciuk - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szcześciul - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szcześć - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szcześkiewicz - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szcześko - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szcześkun - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szcześna - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szcześnia - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szcześniak - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szcześniakiewicz - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szcześniakowski - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szcześnicki - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szcześniek - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szcześniewicz - 1748 od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szcześniewski - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szcześnik - 1603 od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szcześnikiewicz - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szcześniok - (Śl) od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczetienko - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczetkarz - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczetkowicz - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczetków - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczetnikiewicz - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczetnikowicz - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczetyna - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczetyński - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczew - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szczewić ‘tęsknić’ lub od szczaw.

    Szczewczyk - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szczewić ‘tęsknić’ lub od szczaw.

    Szczewiński - od nazwy miejscowej Szczawin (łódzkie, gmina Zgierz), Szczawne (krośnieńskie, gmina Komańcza).

    Szczęca - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Szczęch - 1628 od nazw osobowych na Szczę-, Szcząch-, typu Szczęsny.

    Szczęchal - od nazw osobowych na Szczę-, Szcząch-, typu Szczęsny.

    Szczęchor - od nazw osobowych na Szczę-, Szcząch-, typu Szczęsny.

    Szczęchowicz - 1611 od nazw osobowych na Szczę-, Szcząch-, typu Szczęsny.

    Szczęchowski - od nazw osobowych na Szczę-, Szcząch-, typu Szczęsny.

    Szczęchula - od nazw osobowych na Szczę-, Szcząch-, typu Szczęsny.

    Szczęchuła - od nazw osobowych na Szczę-, Szcząch-, typu Szczęsny.

    Szczęciak - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Szczęcina - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Szczęciwilk - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Szczędłowski - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Szczędor - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Szczędz - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’,

    Szczędzaj - 1592 od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’,

    Szczędziłata - 1677 od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Szczędziłatka - 1708 od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Szczędzina - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Szczędzisz - 1652 od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Szczęk - 1790 w grupie nazwisk pochodzących od szczęk, szczękać ‘dzwonić, hałasować’, szczęka ‘kość czaszki, w której są osadzone zęby’.

    Szczęka - w grupie nazwisk pochodzących od szczęk, szczękać ‘dzwonić, hałasować’, szczęka ‘kość czaszki, w której są osadzone zęby’.

    Szczękala - w grupie nazwisk pochodzących od szczęk, szczękać ‘dzwonić, hałasować’, szczęka ‘kość czaszki, w której są osadzone zęby’.

    Szczękała - w grupie nazwisk pochodzących od szczęk, szczękać ‘dzwonić, hałasować’, szczęka ‘kość czaszki, w której są osadzone zęby’.

    Szczękulski - w grupie nazwisk pochodzących od szczęk, szczękać ‘dzwonić, hałasować’, szczęka ‘kość czaszki, w której są osadzone zęby’.

    Szczęnsnowicz - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęnsny - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczępek - od strzęp, też strzęb ‘kawałek’, strzępić, strzębić.

    Szczępowicz - od strzęp, też strzęb ‘kawałek’, strzępić, strzębić.

    Szczęs - w grupie nazwisk pochodzących od nazwy osobowej Szczęsny lub od strzęsać, strząsać.

    Szczęsan - w grupie nazwisk pochodzących od nazwy osobowej Szczęsny lub od strzęsać, strząsać.

    Szczęsanowski - w grupie nazwisk pochodzących od nazwy osobowej Szczęsny lub od strzęsać, strząsać.

    Szczęsarzowski - w grupie nazwisk pochodzących od nazwy osobowej Szczęsny lub od strzęsać, strząsać.

    Szczęsek - w grupie nazwisk pochodzących od nazwy osobowej Szczęsny lub od strzęsać, strząsać.

    Szczęsiak - w grupie nazwisk pochodzących od nazwy osobowej Szczęsny lub od strzęsać, strząsać.

    Szczęsiniak - w grupie nazwisk pochodzących od nazwy osobowej Szczęsny lub od strzęsać, strząsać.

    Szczęsiul - w grupie nazwisk pochodzących od nazwy osobowej Szczęsny lub od strzęsać, strząsać.

    Szczęsiuł - w grupie nazwisk pochodzących od nazwy osobowej Szczęsny lub od strzęsać, strząsać.

    Szczęski - w grupie nazwisk pochodzących od nazwy osobowej Szczęsny lub od strzęsać, strząsać.

    Szczęskiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od nazwy osobowej Szczęsny lub od strzęsać, strząsać.

    Szczęskowicz - w grupie nazwisk pochodzących od nazwy osobowej Szczęsny lub od strzęsać, strząsać.

    Szczęsna - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęsnewicz - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęsnia - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęsniak - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęsniewicz - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęsniewski - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęsnik - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęsnowicz - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęsnowski - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęsnulewicz - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęsny - 1476 od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęszak - w grupie nazwisk pochodzących od nazwy osobowej Szczęsny lub od strzęsać, strząsać.

    Szczęszek - 1652 w grupie nazwisk pochodzących od nazwy osobowej Szczęsny lub od strzęsać, strząsać.

    Szczęś - w grupie nazwisk pochodzących od nazwy osobowej Szczęsny lub od strzęsać, strząsać.

    Szczęścik - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęścikiewicz - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęściuk - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęść - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęśkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od nazwy osobowej Szczęsny lub od strzęsać, strząsać.

    Szczęśliwa - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęśliwiec - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęśliwski - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęśna - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęśnia - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęśniach - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęśniak - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęśniakiewicz - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęśniak-Szlagowski - złożenia brak; Szczęśniak od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’; Szlagowski 1747 od staropolskiego Szlaga ‘szlachetka’, także ‘mlot, maczuga’, od gwarowego ‘słota, szaruga’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlag.

    Szczęśnicki - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęśniewicz - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęśniewski - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęśnik - 1568 od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęśnikiewicz - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęśniok - (Śl) od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczęśny - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szczętek - 1729 od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Szczipior - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczirko - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczit - od szczyt, dawniej ‘tarcza herbowa’, ‘najwyższy punkt, wierzchołek’.

    Szczitek - od szczyt, dawniej ‘tarcza herbowa’, ‘najwyższy punkt, wierzchołek’.

    Szczocarz - zapewne od staropolskiego szczotarz ‘bławatek’.

    Szczoch - od szczoch ‘ten, co szcza; mocz’.

    Szczochowski - od szczoch ‘ten, co szcza; mocz’.

    Szczocki - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczoczarz - zapewne od staropolskiego szczotarz ‘bławatek’.

    Szczoczasz - zapewne od staropolskiego szczotarz ‘bławatek’.

    Szczodło - od szczudło ‘kij z poprzeczką używany jako podpora, kula’.

    Szczodłowski - od nazwy miejscowej Szczudłów (skierniewickie, gmina Łowicz), Szczudły (suwalskie, gmina Kalinowo).

    Szczodr - 1228 od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodr - 1228 od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodrak - 1339 od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodrak - 1339 od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodrański - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodrański - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodrek - 1397 od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodrek - 1397 od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodrkowic - 1398 od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodrkowic - 1398 od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodro - 1389 od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodro - 1389 od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodroch - XII w. od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodroch - XII w. od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodronek - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodronek - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodroń - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodroń - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodroński - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodroński - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodrosz - 1445 od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodrosz - 1445 od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodrow - 1471 od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodrow - 1471 od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodrowicz - 1389 od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodrowicz - 1389 od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodrowski - 1393 od nazw miejscowych Szczedrowa, Szczodrowa, Szczodrów (kilka wsi).

    Szczodróch - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodróch - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodróch - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodruch - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodruch - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodruch - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodruk - od staropolskiego imienia Szczedrzyk, stanowiącego spolszczoną postać imienia Teodoricus lub od Dzietrzych, z nawiązaniem do polskiego szczodr (y). Forma Szczedrzyk znana od XIII wieku.

    Szczodruk - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodry - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodryk - od staropolskiego imienia Szczedrzyk, stanowiącego spolszczoną postać imienia Teodoricus lub od Dzietrzych, z nawiązaniem do polskiego szczodr (y). Forma Szczedrzyk znana od XIII wieku.

    Szczodryk - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczodryński - od nazwy miejscowej Szczedryno (KrW).

    Szczodrzejewski - od nazwy miejscowej Szczodrzejewo (poznańskie, gmina Miłosław).

    Szczodrzyński - od nazwy miejscowej Szczedryno (KrW).

    Szczogiel - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczogieł - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczogieł - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczok - (Śl) od staropolskiego szczak ‘nocnik’, szczać ‘oddawać mocz’.

    Szczokarowicz - od staropolskiego szczak ‘nocnik’, szczać ‘oddawać mocz’.

    Szczokot - (Śl) od staropolskiego szczak ‘nocnik’, szczać ‘oddawać mocz’.

    Szczokuła - od staropolskiego szczak ‘nocnik’, szczać ‘oddawać mocz’.

    Szczoponiak - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczoponik - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczor - 1656 od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczorbaniewicz - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczorbowski - od nazwy miejscowej Szczerbowo (białostockie, gmina Sirda).

    Szczorek - 1663 od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczorka - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczosak - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczoska - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szczot - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczota - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczotak - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczotaka - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczotarz - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczotka - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczotkarz - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczotki - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczotkiewicz - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczotkin - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczotko - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczotkowski - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczotok - (Śl) od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczotor - (Śl) od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczotowicz - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczotowski - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczott - od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczottok - (Śl) od szczeć ‘pierwotnie: szczecina’, od szczotka, szczet’ ‘z wschodniosłowiańskiego szczotka’.

    Szczór - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczórek - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczórowski - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczub - 1666 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczuba - 1395 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubak - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubała - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubałek - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubek - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubel - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubelek - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubelski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubeł - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubełek - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubełkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubiał - 1444 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubiała - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubiałka - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubiałkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubidło - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubiecki - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubieł - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubiełkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubioł - 1465 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczubiołka - 1457 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczuc - w grupie nazwisk pochodzących od szczutka , szczutek ‘prztyczek’ lub od szczuty, to od szczuć.

    Szczuci - w grupie nazwisk pochodzących od szczutka , szczutek ‘prztyczek’ lub od szczuty, to od szczuć.

    Szczuciak - w grupie nazwisk pochodzących od szczutka , szczutek ‘prztyczek’ lub od szczuty, to od szczuć.

    Szczuciński - od nazw miejscowych Szczuczyn (poznańskie, gmina Szamotuły), Szczucin (tarnowskie, gmina Szczucin).

    Szczucki - 1488 od nazwy miejscowej Szczuki (ostrołęckie, gmina Płoniawy-Bramura), Szczucice (tarnobrzeskie, gmina Sadowie).

    Szczuczak - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szczuka ‘szczupak’.

    Szczuczek - 1436 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szczuka ‘szczupak’.

    Szczuczka - 1394 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szczuka ‘szczupak’.

    Szczuczko - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szczuka ‘szczupak’.

    Szczuczyc - 1424 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szczuka ‘szczupak’.

    Szczuczyński - 1420 od nazw miejscowych Szczuczyn (poznańskie, gmina Szamotuły), Szczucin (tarnowskie, gmina Szczucin).

    Szczudelek - od szczudło ‘kij z poprzeczką używany jako podpora, kula’.

    Szczudeł - od szczudło ‘kij z poprzeczką używany jako podpora, kula’.

    Szczudlak - od szczudło ‘kij z poprzeczką używany jako podpora, kula’.

    Szczudlek - od szczudło ‘kij z poprzeczką używany jako podpora, kula’.

    Szczudlik - od szczudło ‘kij z poprzeczką używany jako podpora, kula’.

    Szczudliński - od szczudło ‘kij z poprzeczką używany jako podpora, kula’.

    Szczudlok - od szczudło ‘kij z poprzeczką używany jako podpora, kula’.

    Szczudluk - od szczudło ‘kij z poprzeczką używany jako podpora, kula’.

    Szczudłak - od szczudło ‘kij z poprzeczką używany jako podpora, kula’.

    Szczudłakowic - 1456 od szczudło ‘kij z poprzeczką używany jako podpora, kula’.

    Szczudło - 1407 od szczudło ‘kij z poprzeczką używany jako podpora, kula’.

    Szczudłowicz - 1723 od szczudło ‘kij z poprzeczką używany jako podpora, kula’.

    Szczudłowski - od nazwy miejscowej Szczudłów (skierniewickie, gmina Łowicz), Szczudły (suwalskie, gmina Kalinowo).

    Szczudłów - od szczudło ‘kij z poprzeczką używany jako podpora, kula’.

    Szczudłyk - od szczudło ‘kij z poprzeczką używany jako podpora, kula’.

    Szczudrawa - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczudrowicz - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Szczudrowski - od nazw miejscowych Szczedrowa, Szczodrowa, Szczodrów (kilka wsi).

    Szczugiel - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczugieł - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczuglowicz - 1742 od szczudło ‘kij z poprzeczką używany jako podpora, kula’.

    Szczujko - od szczuć, szczuję ‘podżegać, zachęcać psy do napaści’, por. też szczuja ‘pies myśliwski’.

    Szczuk - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szczuka ‘szczupak’.

    Szczuka - 1390 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szczuka ‘szczupak’.

    Szczukacki - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szczuka ‘szczupak’.

    Szczukajtys - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szczuka ‘szczupak’.

    Szczukiecki - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szczuka ‘szczupak’.

    Szczukieł - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szczuka ‘szczupak’.

    Szczukiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szczuka ‘szczupak’.

    Szczukin - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szczuka ‘szczupak’.

    Szczuko - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szczuka ‘szczupak’.

    Szczukocki - 1412 od nazwy miejscowej Szczukocice (piotrkowskie, gmina Gorzkowice).

    Szczukowicz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szczuka ‘szczupak’.

    Szczukowski - 1398 od nazwy miejscowej Szczukowice (kieleckie, gmina Piekoszów).

    Szczukutowicz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szczuka ‘szczupak’.

    Szczun - od gwarowego szczun ‘smarkacz, łobuz’.

    Szczuniewski - od gwarowego szczun ‘smarkacz, łobuz’.

    Szczup - 1466 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupacki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupaczewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupaczkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupaczyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupał - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupała - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupałkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupałkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupan - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczupanczuk - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczupczyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupider - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupiel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupielicz - 1417 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupielka - 1439 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczupieńko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupiołka - 1420 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczupka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupla - w grupie nazwisk pochodzących od szczupły ‘smukły, chudy; nieobfity’.

    Szczuplak - w grupie nazwisk pochodzących od szczupły ‘smukły, chudy; nieobfity’.

    Szczuplik - w grupie nazwisk pochodzących od szczupły ‘smukły, chudy; nieobfity’.

    Szczupliński - w grupie nazwisk pochodzących od szczupły ‘smukły, chudy; nieobfity’.

    Szczupłakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szczupły ‘smukły, chudy; nieobfity’.

    Szczupłowski - w grupie nazwisk pochodzących od szczupły ‘smukły, chudy; nieobfity’.

    Szczupski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczupulski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Szczur - 1698 od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczura - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczurak - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczuraszek - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczuraszyk - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczurawski - od nazw miejscowych Szczurowo, Szczurowa (kilka wsi).

    Szczurczak - 1665 od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczurczyk - 1662 od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczurek - 1204 od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczurewski - od nazw miejscowych Szczurowo, Szczurowa (kilka wsi).

    Szczurka - 1487 od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczurkiewicz - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczurko - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczurkowicz - 1614 od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczurkowski - 1793 od nazw miejscowych Szczurkowo, Szczurek (kilka miejscowości).

    Szczurna - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczurny - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczuro - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczurow - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczurowicz - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczurowski - 1426 od nazw miejscowych Szczurowo, Szczurowa (kilka wsi).

    Szczurski - 1442 od nazwy miejscowej Szczury (kaliskie, gmina Ostrów Wielkopolski).

    Szczurtek - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczury - 1799 od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczuryk - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczuryk-Szczerba - złożenia brak; Szczuryk od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’; Szczerba 1567 od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczuryło - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczuryński - od nazwy miejscowej Szczurzyn (część Ciechanowa).

    Szczurzec - 1386 od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczurzej - 1398 od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczurzydło - 1700 od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczurzyn - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Szczurzyński - od nazwy miejscowej Szczurzyn (część Ciechanowa).

    Szczuski - 1674 od nazwy miejscowej Szczuki (ostrołęckie, gmina Płoniawy-Bramura), Szczucice (tarnobrzeskie, gmina Sadowie).

    Szczutek - w grupie nazwisk pochodzących od szczutka , szczutek ‘prztyczek’ lub od szczuty, to od szczuć.

    Szczutka - 1510 w grupie nazwisk pochodzących od szczutka , szczutek ‘prztyczek’ lub od szczuty, to od szczuć.

    Szczutkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szczutka , szczutek ‘prztyczek’ lub od szczuty, to od szczuć.

    Szczutko - w grupie nazwisk pochodzących od szczutka , szczutek ‘prztyczek’ lub od szczuty, to od szczuć.

    Szczutkowski - od nazwy miejscowej Szczutkowo (włocławskie, gmina Choceń), Szczutków (przemyskie, gmina Lubaczów).

    Szczutowski - od nazwy miejscowej Szczutowo (kilka wsi).

    Szczwany - 1428 od szczwany ‘doświadczony; przebiegły, chytry’.

    Szczyba - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczybalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczybek - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczybelski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczybełek - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczybiał - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczybiałkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczybiecki - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczybielski - od szczebel, ze staropolskiego szczebl ‘poprzeczny drążek w drabinie; stopień w hierarchii społecznej’.

    Szczybielski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczybiełkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczybiołkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczybior - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczybiorek - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczybiorski - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczyborowski - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczyborski - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczybowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczybór - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczybroch - w grupie nazwisk pochodzących od szczyber, sczybry ‘legowisko w lesie; gałązki’.

    Szczybrocha - w grupie nazwisk pochodzących od szczyber, sczybry ‘legowisko w lesie; gałązki’.

    Szczybrowski - w grupie nazwisk pochodzących od szczyber, sczybry ‘legowisko w lesie; gałązki’.

    Szczybruta - w grupie nazwisk pochodzących od szczyber, sczybry ‘legowisko w lesie; gałązki’.

    Szczybura - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczybyło - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczyciel - od szczyt, dawniej ‘tarcza herbowa’, ‘najwyższy punkt, wierzchołek’.

    Szczycielewski - od szczyt, dawniej ‘tarcza herbowa’, ‘najwyższy punkt, wierzchołek’.

    Szczycienny - od szczyt, dawniej ‘tarcza herbowa’, ‘najwyższy punkt, wierzchołek’.

    Szczycieński - 1420 od nazwy miejscowej Szczytno (włocławskie, gmina Choceń).

    Szczycierz - 1497 od szczyt, dawniej ‘tarcza herbowa’, ‘najwyższy punkt, wierzchołek’.

    Szczycięta - 1497 od szczyt, dawniej ‘tarcza herbowa’, ‘najwyższy punkt, wierzchołek’.

    Szczyciński - 1617 od nazwy miejscowej Szczytno (włocławskie, gmina Choceń).

    Szczycioł - od szczyt, dawniej ‘tarcza herbowa’, ‘najwyższy punkt, wierzchołek’.

    Szczycki - od nazwy miejscowej Szczyty (radomskie, gmina Białobrzegi).

    Szczyczyk - w grupie nazwisk pochodzących od szczykać ‘skubać, uszczypać’.

    Szczyczyński - 1390 od nazwy miejscowej Szczytno (włocławskie, gmina Choceń).

    Szczygalski - od nazwy miejscowej Szczygły (siedleckie, gmina Łuków), Szczegło (tarnobrzeskie, gmina Sadowice).

    Szczygała - w grupie nazwisk pochodzących od strzyga ‘upiór zmarłego dziecka straszący po śmierci’ lub od strzyc, strzygę.

    Szczygelski - od nazwy miejscowej Szczygły (siedleckie, gmina Łuków), Szczegło (tarnobrzeskie, gmina Sadowice).

    Szczygeł - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygiecki - od nazwy miejscowej Szczygły (siedleckie, gmina Łuków), Szczegło (tarnobrzeskie, gmina Sadowice).

    Szczygiel - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygielniak - od szczegół ‘drobiazg, detal’.

    Szczygielski - 1618 od nazwy miejscowej Szczygły (siedleckie, gmina Łuków), Szczegło (tarnobrzeskie, gmina Sadowice).

    Szczygieluk - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygieł - 1499 od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygiełek - 1555 od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygiełka - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygiełków - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygiełł - (Pom) od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygieły - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygienna - od ściegna ‘droga, ścieżka; pastwisko’.

    Szczygienny - od ściegna ‘droga, ścieżka; pastwisko’.

    Szczygill - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygił - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygiol - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygioł - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygiół - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczyglak - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygleński - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczyglik - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygliński - od nazwy miejscowej Szczeglin (kilka wsi).

    Szczygła - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygłak - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygło - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygłowicz - 1644 od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygłowski - 1776 od nazwy miejscowej Szczygłów (kilka wsi).

    Szczygłów - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygocki - od nazwy miejscowej Strzegocin (płockie, gmina Kutno; ciechanowskie, gmina Świercze-Koty).

    Szczygoł - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygólski - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szczygulski - od szczegół ‘drobiazg, detal’.

    Szczyguła - od szczegół ‘drobiazg, detal’.

    Szczyk - w grupie nazwisk pochodzących od szczykać ‘skubać, uszczypać’.

    Szczyka - w grupie nazwisk pochodzących od szczykać ‘skubać, uszczypać’.

    Szczykalski - w grupie nazwisk pochodzących od szczykać ‘skubać, uszczypać’.

    Szczykała - w grupie nazwisk pochodzących od szczykać ‘skubać, uszczypać’.

    Szczykałka - w grupie nazwisk pochodzących od szczykać ‘skubać, uszczypać’.

    Szczykiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szczykać ‘skubać, uszczypać’.

    Szczykna - w grupie nazwisk pochodzących od szczykać ‘skubać, uszczypać’.

    Szczykno - w grupie nazwisk pochodzących od szczykać ‘skubać, uszczypać’.

    Szczykocki - w grupie nazwisk pochodzących od szczykać ‘skubać, uszczypać’.

    Szczykota - w grupie nazwisk pochodzących od szczykać ‘skubać, uszczypać’.

    Szczykotowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szczykać ‘skubać, uszczypać’.

    Szczykowski - w grupie nazwisk pochodzących od szczykać ‘skubać, uszczypać’.

    Szczykót - w grupie nazwisk pochodzących od szczykać ‘skubać, uszczypać’.

    Szczykulski - w grupie nazwisk pochodzących od szczykać ‘skubać, uszczypać’.

    Szczykułowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szczykać ‘skubać, uszczypać’.

    Szczykut - w grupie nazwisk pochodzących od szczykać ‘skubać, uszczypać’.

    Szczykutowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szczykać ‘skubać, uszczypać’.

    Szczykutowski - w grupie nazwisk pochodzących od szczykać ‘skubać, uszczypać’.

    Szczykytowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szczykać ‘skubać, uszczypać’.

    Szczylik - w grupie nazwisk pochodzących od szczyl ‘smarkacz; ten, co szcza pod siebie’.

    Szczyła - w grupie nazwisk pochodzących od szczyl ‘smarkacz; ten, co szcza pod siebie’.

    Szczyłko - w grupie nazwisk pochodzących od szczyl ‘smarkacz; ten, co szcza pod siebie’.

    Szczyłowski - w grupie nazwisk pochodzących od szczyl ‘smarkacz; ten, co szcza pod siebie’.

    Szczyntek - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Szczypa - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypacki - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypaczewski - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypaczyński - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypaka - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypakowski - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypał - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypała - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypałkiewicz - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypaniak - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczypanik - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczypańczyk - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczypański - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szczypara - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypawka - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypca - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypca - w grupie nazwisk pochodzących od szczypta ‘ilość substancji, którą można ująć palcami; odrobina’.

    Szczypciak - 1632 w grupie nazwisk pochodzących od szczypta ‘ilość substancji, którą można ująć palcami; odrobina’.

    Szczypcio - w grupie nazwisk pochodzących od szczypta ‘ilość substancji, którą można ująć palcami; odrobina’.

    Szczypczak - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypczyk - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypczyński - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypec - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypecki - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypek - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypel - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypelka - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczyperek - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczypetka - w grupie nazwisk pochodzących od szczypta ‘ilość substancji, którą można ująć palcami; odrobina’.

    Szczypica - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypicki - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypiec - 1466 od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypiel - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypielic - 1417 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szczub-, szczyb-, por. staropolskie szczubać ‘szczypać’, szczubiel ‘szczupak’.

    Szczypielski - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypień - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypier - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczypierowski - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczypierski - 1451 od nazwy miejscowej Szczypiorno (kaliskie, gmina Kalisz; warszawskie, gmina Pomiechówek).

    Szczypik - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypin - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypiń - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypiński - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypior - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczypiorek - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczypiorkowski - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczypiorowski - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczypiorski - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczypiór - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczypiórkowski - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczypiórowski - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczypiórski - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczypiurkowski - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczypka - 1476 od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypko - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypkow - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypkowski - od nazwy miejscowej Szczepkowo (ciechanowskie, gmina Raciąż; olsztyńskie, gmina Janowo Kościelne).

    Szczypków - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypliński - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypła - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypniak - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypnicki - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypnik - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypnikowski - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypor - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczyposzyński - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypowski - od nazwy miejscowej Szczypy (KrW).

    Szczypór - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczypórkowski - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczypski - od nazwy miejscowej Szczypy (KrW).

    Szczypta - 1620 w grupie nazwisk pochodzących od szczypta ‘ilość substancji, którą można ująć palcami; odrobina’.

    Szczyptański - w grupie nazwisk pochodzących od szczypta ‘ilość substancji, którą można ująć palcami; odrobina’.

    Szczyptur - w grupie nazwisk pochodzących od szczypta ‘ilość substancji, którą można ująć palcami; odrobina’.

    Szczypuliński - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypulski - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypuła - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypułkowski - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Szczypura - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczypurek - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Szczyr - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczyra - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczyrański - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczyrba - 1316 od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczyrbak - 1486 od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczyrbaniewicz - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczyrbaty - 1384 od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczyrbiak - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczyrbicki - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczyrbiński - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczyrboch - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczyrbok - (Śl) od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczyrbowski - od nazwy miejscowej Szczerbowo (białostockie, gmina Sirda).

    Szczyrbowski - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczyrbuła - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Szczyrek - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczyrk - 1476 od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczyrko - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczyrkowski - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczyrow - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczyrów - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczyrski - 1472 od nazwy miejscowej Szczerki (sieradzkie, gmina Dobroń).

    Szczyruk - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczyrulski - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczyry - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczyryk - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczyrz - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczyrzecki - 1443 od nazwy miejscowej Szczyrzec (KrW).

    Szczyrzyca - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczyrzyczka - 1492 (Młp) od nazwy miejscowej Czyrzyc, dziś Szczyrzyc (nowosądeckie, gmina Jodłownik).

    Szczyrzydło - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘życzliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczyrzyk - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘życzliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczyrzyński - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘życzliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szczysciak - od sczyszczać ,sczyścić ‘zetrzeć brud’.

    Szczyszak - zapewne formy wtórne w stosunku do Srzesz, Strzeż.

    Szczyszczaj - od sczyszczać ,sczyścić ‘zetrzeć brud’.

    Szczyszek - zapewne formy wtórne w stosunku do Srzesz, Strzeż.

    Szczyszyk - zapewne formy wtórne w stosunku do Srzesz, Strzeż.

    Szczyściak - od sczyszczać ,sczyścić ‘zetrzeć brud’.

    Szczyt - 1479 od szczyt, dawniej ‘tarcza herbowa’, ‘najwyższy punkt, wierzchołek’.

    Szczytek - 1204 od szczyt, dawniej ‘tarcza herbowa’, ‘najwyższy punkt, wierzchołek’.

    Szczytko - od szczyt, dawniej ‘tarcza herbowa’, ‘najwyższy punkt, wierzchołek’.

    Szczytkowski - od nazwy miejscowej Szczytkowice (KrW).

    Szczytnicki - 1387 od nazwy miejscowej Szczytniki (kilka wsi).

    Szczytnik - 1488 od szczyt, dawniej ‘tarcza herbowa’, ‘najwyższy punkt, wierzchołek’; od staropolskiego szczytnik ‘należący do tego samego rodu’.

    Szczytnikowicz - od szczyt, dawniej ‘tarcza herbowa’, ‘najwyższy punkt, wierzchołek’; od staropolskiego szczytnik ‘należący do tego samego rodu’.

    Szczytniski - 1391 od nazwy miejscowej Szczytniki (kilka wsi).

    Szczytow - od szczyt, dawniej ‘tarcza herbowa’, ‘najwyższy punkt, wierzchołek’.

    Szczytowicz - od szczyt, dawniej ‘tarcza herbowa’, ‘najwyższy punkt, wierzchołek’.

    Szczytowski - 1405 od nazwy miejscowej Szczytowice (wieś zagrodowa, Wlkp).

    Szczytyła - od szczyt, dawniej ‘tarcza herbowa’, ‘najwyższy punkt, wierzchołek’.

    Szczytyński - od nazwy miejscowej Szczytyń (KrW).

    Szczywiński - od nazwy miejscowej Szczawin (łódzkie, gmina Zgierz), Szczawne (krośnieńskie, gmina Komańcza).

    Szczyż - od staroposkiego strzyż, strzeż ‘ptak strzyżyk’, też od imion złożonych typu Strzeżymir, Strzeżysław.

    Szczyżański - od staroposkiego strzyż, strzeż ‘ptak strzyżyk’, też od imion złożonych typu Strzeżymir, Strzeżysław.

    Szczyżowski - od nazw miejscowych Strzyżowice, Strzyżewice (kilka wsi).

    Szczyżyca - od staroposkiego strzyż, strzeż ‘ptak strzyżyk’, też od imion złożonych typu Strzeżymir, Strzeżysław.

    Szczyżycki - od nazwy miejscowej Szczyrzec (KrW).

    Szczyżyński - od szczery, ze staropolskiego szczyry ‘zyczliwy, otwarty’, szczerzyć ‘pokazywać zęby’.

    Szeba - 1395 od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Szebach - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Szebaczeński - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Szeban - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Szebanowa - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Szebel - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szebelan - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szebera - od niemieckiej nazwy osobowej Schauber, ta od apelatywu Schaub ‘wiązka słomy’ lub Scheiber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schüber ‘gracz w kręgle’.

    Szebert - od niemieckiej nazwy osobowej Schauber, ta od apelatywu Schaub ‘wiązka słomy’ lub Scheiber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schüber ‘gracz w kręgle’.

    Szebest - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Szebesta - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Szebestik - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Szebesty - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Szebeszczyk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan lub od imion typu Sobiesław.

    Szebeszczyn - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan lub od imion typu Sobiesław.

    Szebeszowicz - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan lub od imion typu Sobiesław.

    Szebeścik - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan lub od imion typu Sobiesław.

    Szebiak - 1418 od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Szebiec - 1436 od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Szebiela - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szebin - 1497 od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Szebiotko - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szebla - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szeblan - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szeblec - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szeblewski - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szebłej - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szebor - od imienia złożonego Wszebor, notowanego od XII wieku; w średniowieczu formy oboczne Wszabor, Szebor, Siebor, Świebor.

    Szeborowski - od imienia złożonego Wszebor, notowanego od XII wieku; w średniowieczu formy oboczne Wszabor, Szebor, Siebor, Świebor.

    Szebsta - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Szebula - 1482 od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Szebysta - od szybisty ‘skrzywiony, wygięty; pełny szyb’.

    Szebysty - od szybisty ‘skrzywiony, wygięty; pełny szyb’.

    Szec - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szecel - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szech - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szechalewicz - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szechiński - od nazwy miejscowej Szechynie, też Szehynie (KrW).

    Szechla - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szechlecki - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szechlewicz - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szechlicki - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szechliński - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szechlowski - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szechner - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szechnicki - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szechniuk - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szechow - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szechowcow - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szechowicz - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szechowski - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szecht - od staropolskiego szachta ‘dół, jama, w której mieści się sól, kruszec’, od niemieckiej nazwy osobowej Schacht.

    Szechta - 1473 od staropolskiego szachta ‘dół, jama, w której mieści się sól, kruszec’, od niemieckiej nazwy osobowej Schacht.

    Szechter - od staropolskiego szachta ‘dół, jama, w której mieści się sól, kruszec’, od niemieckiej nazwy osobowej Schacht.

    Szechtman - od staropolskiego szachta ‘dół, jama, w której mieści się sól, kruszec’, od niemieckiej nazwy osobowej Schacht.

    Szechulec - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szechyński - od nazwy miejscowej Szechynie, też Szehynie (KrW).

    Szecik - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szeciński - od nazwy miejscowej Sacin (radomskie, gmina Nowe Miasto nad Pilicą).

    Szeciński vel Szot - od nazwy miejscowej Sacin (radomskie, gmina Nowe Miasto nad Pilicą).

    Szecki - od nazwy miejscowej Saczkowce (białostockie, gmina Kuźnice).

    Szecowka - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szecówka - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szecz - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szeczechowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szeczkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szeczkowski - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szeczok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szeczówka - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szeczuk - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szeczuła - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szeczyk - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szeczyński - od nazwy miejscowej Sacin (radomskie, gmina Nowe Miasto nad Pilicą).

    Szećko - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szed - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szeda - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szedek - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szediw - od sędziwy ‘będący w podeszłym wieku’.

    Szediwa - od sędziwy ‘będący w podeszłym wieku’.

    Szediwy - od sędziwy ‘będący w podeszłym wieku’.

    Szedl - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Szedlaczek - (Śl) od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Szedlak - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Szedlakowski - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Szedlarz - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Szedler - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Szedlik - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Szedliński - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Szedliwy - od sędziwy ‘będący w podeszłym wieku’.

    Szedlok - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Szednicki - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szedny - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szedow - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szedzej - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szedzielorz - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szedzik - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szedzioch - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szedzynic - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szedźko - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szef - od szef ‘zwierzchnik, dowódca’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheff.

    Szefar - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szefarczyk - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szefart - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szefc - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szefcik - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szefczak - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szefczenko - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szefczul - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szefczyk - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szefczykowski - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szefel - od niemieckich nazw osobowych Schäffel, Scheffel, te od średnio-wysoko-niemieckiego schoefelin, schoefel ‘owieczka’.

    Szefeler - od niemieckich nazw osobowych Schaffler, Scheffler, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaffelaere ‘bednarz’.

    Szefeliński - od niemieckich nazw osobowych Schäffel, Scheffel, te od średnio-wysoko-niemieckiego schoefelin, schoefel ‘owieczka’.

    Szefer - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szefera - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szeferka - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szeferkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szefernak - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szefernaker - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szefernakier - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szeferniak - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szeferowicz - 1698 w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szeferowski - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szeferski - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szeff - 1794 od szef ‘zwierzchnik, dowódca’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheff.

    Szeffczyk - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szeffel - od niemieckich nazw osobowych Schäffel, Scheffel, te od średnio-wysoko-niemieckiego schoefelin, schoefel ‘owieczka’.

    Szeffer - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szeffera - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szefferski - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szeffier - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szeffler - od niemieckich nazw osobowych Schaffler, Scheffler, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaffelaere ‘bednarz’.

    Szeffner - od szafner ‘szafarz, zaopatrzeniowiec’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheffner.

    Szeffs - od szef ‘zwierzchnik, dowódca’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheff.

    Szefi - od szef ‘zwierzchnik, dowódca’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheff.

    Szefiński - od szef ‘zwierzchnik, dowódca’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheff.

    Szefirowicz - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szefka - od szef ‘zwierzchnik, dowódca’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheff.

    Szefke - (Pom) od szef ‘zwierzchnik, dowódca’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheff.

    Szefko - od szef ‘zwierzchnik, dowódca’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheff.

    Szefler - od niemieckich nazw osobowych Schaffler, Scheffler, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaffelaere ‘bednarz’.

    Szeflerski - od niemieckich nazw osobowych Schaffler, Scheffler, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaffelaere ‘bednarz’.

    Szefner - od szafner ‘szafarz, zaopatrzeniowiec’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheffner.

    Szeforski - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szefranek - 1440 od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szefraniec - 1494 od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szefrański - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szefs - od szef ‘zwierzchnik, dowódca’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheff.

    Szegeda - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Szegedi - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Szegendowski - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Szegera - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Szegidewicz - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Szegieda - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Szegiedin - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Szegiedyn - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Szegiel - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Szegielewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Szegielniak - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Szegier - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Szegiera - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Szegieta - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Szeglewski - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Szeglowski - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Szehyński - od nazwy miejscowej Szechynie, też Szehynie (KrW).

    Szeib - od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schibe ‘krążek, kromka, plaster’ lub od nazwy miejscowej Scheibe.

    Szeiba - od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schibe ‘krążek, kromka, plaster’ lub od nazwy miejscowej Scheibe.

    Szeibe - od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schibe ‘krążek, kromka, plaster’ lub od nazwy miejscowej Scheibe.

    Szeibel - od niemieckiej nazwy osobowej Schaubel, ta od od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e).

    Szeiber - od niemieckiej nazwy osobowej Schauber, ta od apelatywu Schaub ‘wiązka słomy’ lub Scheiber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schüber ‘gracz w kręgle’.

    Szeible - od niemieckiej nazwy osobowej Schaubel, ta od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e).

    Szeicht - od niemieckiej nazwy osobowej Schaicher, ta od średnio-wysoko- niemieckiego schiech, schiuch ‘trwożliwy, nieśmiały, bojaźliwy’.

    Szeidl - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Szeifert - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Szeig - od niemieckiej nazwy osobowej Seig, ta od Seigen ‘mokradło’.

    Szeik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szeikowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szeimann - od niemieckiej nazwy osobowej Seimann, ta od imienia Simon, z hebrajskiego Schimeon.

    Szein - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szeinig - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szeipuk - od niemieckich nazw osobowych Seipelt, Seipeld, Seipold, te od imienia złożonego Sigibald.

    Szeit - od szajt, szajta, sajta ‘polano, szczapa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheit.

    Szej - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szeja - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szejak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szejana - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szejankowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szejanowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szejba - od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schibe ‘krążek, kromka, plaster’ lub od nazwy miejscowej Scheibe.

    Szejbach - od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schibe ‘krążek, kromka, plaster’ lub od nazwy miejscowej Scheibe.

    Szejbak - od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schibe ‘krążek, kromka, plaster’ lub od nazwy miejscowej Scheibe.

    Szejbakowski - od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schibe ‘krążek, kromka, plaster’ lub od nazwy miejscowej Scheibe.

    Szejbal - od niemieckiej nazwy osobowej Schaubel, ta od od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e).

    Szejbut - od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schibe ‘krążek, kromka, plaster’ lub od nazwy miejscowej Scheibe.

    Szejca - od niemieckiej nazwy osobowej Scheitz, ta od łużyckiego szejc ‘szewc’.

    Szejchet - od niemieckiej nazwy osobowej Schaicher, ta od średnio-wysoko- niemieckiego schiech, schiuch ‘trwożliwy, nieśmiały, bojaźliwy’.

    Szejczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szejd - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Szejda - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Szejdak - od sajdak, sahajdak ‘’futerał na strzały’.

    Szejduk - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Szejduko - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Szejdurski - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Szejek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szejer - od niemieckiej nazwy osobowej Scheier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schir ‘czysty, błyszczący’ lub od schiurer ‘obrońca, opiekun’.

    Szejerka - od niemieckiej nazwy osobowej Scheier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schir ‘czysty, błyszczący’ lub od schiurer ‘obrońca, opiekun’.

    Szejerke - od niemieckiej nazwy osobowej Scheier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schir ‘czysty, błyszczący’ lub od schiurer ‘obrońca, opiekun’.

    Szejerski - od niemieckiej nazwy osobowej Scheier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schir ‘czysty, błyszczący’ lub od schiurer ‘obrońca, opiekun’.

    Szejewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szejga - od niemieckiej nazwy osobowej Seig, ta od Seigen ‘mokradło’.

    Szejgec - od dawnego szajgec ‘hultaj, łobuz’.

    Szejgetz - od dawnego szajgec ‘hultaj, łobuz’.

    Szejgiec - od dawnego szajgec ‘hultaj, łobuz’.

    Szejgier - od niemieckiej nazwy osobowej Seig, ta od Seigen ‘mokradło’.

    Szejgierowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Seig, ta od Seigen ‘mokradło’.

    Szejgis - od niemieckiej nazwy osobowej Seig, ta od Seigen ‘mokradło’.

    Szejk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szejka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szejki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szejko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szejkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szejler - od niemieckiej nazwy osobowej Seile, ta od apelatywu Seil ‘powróz’.

    Szejma - od niemieckiej nazwy osobowej Seimann, ta od imienia Simon, z hebrajskiego Schimeon.

    Szejman - od niemieckiej nazwy osobowej Seimann, ta od imienia Simon, z hebrajskiego Schimeon.

    Szejmo - od niemieckiej nazwy osobowej Seimann, ta od imienia Simon, z hebrajskiego Schimeon.

    Szejn - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szejna - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szejnach - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szejnar - od niemieckiej nazwy osobowej Scheiner, ta od Scheiner ‘upoważniony pełnomocnik sądowy’.

    Szejndroch - w grupie nazwisk pochodzących od szajder, szajdarz ‘człowiek zbierający odpadki drogich metali’, też od niemieckiej nazwy osobowej Seider, ta od średnio-wysoko-niemieckiego side ‘jedwab’ lub od Scheider, a ta od średnio-wysoko-niemieckiego schideman ‘rozjemca’.

    Szejner - od niemieckiej nazwy osobowej Scheiner, ta od Scheiner ‘upoważniony pełnomocnik sądowy’.

    Szejnert - od niemieckiej nazwy osobowej Scheiner, ta od Scheiner ‘upoważniony pełnomocnik sądowy’.

    Szejnew - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szejniakowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szejnichowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szejnichowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szejnicki - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szejniechowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szejnig - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szejnik - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szejniuk - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szejno - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szejnoch - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szejnowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szejny - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szejok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szejpak - od niemieckich nazw osobowych Seipelt, Seipeld, Seipold, te od imienia złożonego Sigibald.

    Szejpało - od niemieckich nazw osobowych Seipelt, Seipeld, Seipold, te od imienia złożonego Sigibald.

    Szejpok - (Śl) od niemieckich nazw osobowych Seipelt, Seipeld, Seipold, te od imienia złożonego Sigibald.

    Szejpun - od niemieckich nazw osobowych Seipelt, Seipeld, Seipold, te od imienia złożonego Sigibald.

    Szejt - od szajt, szajta, sajta ‘polano, szczapa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheit.

    Szejtan - od szajt, szajta, sajta ‘polano, szczapa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheit.

    Szejtanow - od szajt, szajta, sajta ‘polano, szczapa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheit.

    Szejtar - może od niemieckiej nazwy osobowej Scheiter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiten ‘rozłupać; ciąć, rąbać’.

    Szejuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szek - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szekal - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szekalewicz - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szekalis - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szekalski - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szekaluk - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szekel - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szekeliński - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szekiel - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szekiera - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekira.

    Szekierka - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekira.

    Szeklicki - od nazw miejscowych Siekluki, Sieklówka, dawniej Siekluka, Sieklucko (kilka wsi).

    Szekliński - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Szekowski - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szeksteło - od litewskiej nazwy osobowej Šekštele, Šiekštele.

    Szekształło - od litewskiej nazwy osobowej Šekštele, Šiekštele.

    Szekształo - od litewskiej nazwy osobowej Šekštele, Šiekštele.

    Szeksztełło - od litewskiej nazwy osobowej Šekštele, Šiekštele.

    Szekszteło - od litewskiej nazwy osobowej Šekštele, Šiekštele.

    Szekuła - od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Szekułowski - (Śl) od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Szel - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szela - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelach - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelacha - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelachowski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelag - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelagiewicz - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelagowski - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelak - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelakowski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelangiewicz - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelangowski - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelapin - w grupie nazwisk pochodzących od szelepać ‘szeleścić, wywoływać szum’.

    Szelar - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Szelarski - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Szelast - od szelest ‘szmer’.

    Szelaszczuk - od szelest ‘szmer’.

    Szelaszczyk - od szelest ‘szmer’.

    Szelaszkiewicz - od szelest ‘szmer’.

    Szelaszkowski - od szelest ‘szmer’.

    Szelaszuk - od szelest ‘szmer’.

    Szelawa - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Szelawicki - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Szelażek - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szeląg - 1390 od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szeląga - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelągiewicz - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelągiewski - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelągowicz - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelągowski - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szeląski - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szeląszkiewicz - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelązek - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelążak - 1665 od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelążczak - 1714 od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelążek - 1692 od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelążkiewicz - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelba - od niemieckiej nazwy osobowej Selb, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sëlp ‘samodzielny, uparty’.

    Szelc - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Seltz, Selz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schëlch, schëlhes ‘zezowaty’, może też od nazwy miejscowej Selz, Selzen.

    Szelcel - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Seltz, Selz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schëlch, schëlhes ‘zezowaty’, może też od nazwy miejscowej Selz, Selzen.

    Szelczyk - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Seltz, Selz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schëlch, schëlhes ‘zezowaty’, może też od nazwy miejscowej Selz, Selzen.

    Szelczyński - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Seltz, Selz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schëlch, schëlhes ‘zezowaty’, może też od nazwy miejscowej Selz, Selzen.

    Szelder - od niemieckiej nazwy osobowej Schelder, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schelder ‘wędrowny grajek i aktor’.

    Szelec - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Seltz, Selz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schëlch, schëlhes ‘zezowaty’, może też od nazwy miejscowej Selz, Selzen.

    Szelech - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelechowicz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelechowski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szeleg - od wschodniosłowiańskiego šeleg ‘drobna moneta; blaszka’.

    Szelega - od wschodniosłowiańskiego šeleg ‘drobna moneta; blaszka’.

    Szelegacki - od wschodniosłowiańskiego šeleg ‘drobna moneta; blaszka’.

    Szelegeniec - od wschodniosłowiańskiego šeleg ‘drobna moneta; blaszka’.

    Szelegieniec - od wschodniosłowiańskiego šeleg ‘drobna moneta; blaszka’.

    Szelegiewicz - od wschodniosłowiańskiego šeleg ‘drobna moneta; blaszka’.

    Szelegowicz - od wschodniosłowiańskiego šeleg ‘drobna moneta; blaszka’.

    Szelegowski - od wschodniosłowiańskiego šeleg ‘drobna moneta; blaszka’.

    Szelejak - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeleje ‘borówki bagienne’.

    Szelejewski - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeleje ‘borówki bagienne’.

    Szelejko - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeleje ‘borówki bagienne’.

    Szelejski - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeleje ‘borówki bagienne’.

    Szelek - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelen - od niemieckiej nazwy osobowej Schellen, ta od nazwy osobowej Schell.

    Szelenc - (Śl) od niemieckiej nazwy osobowej Schellen, ta od nazwy osobowej Schell.

    Szelenda - od niemieckiej nazwy osobowej Selent, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sellant ‘własność pańska nieopodatkowana’.

    Szelenda - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelendak - od niemieckiej nazwy osobowej Selent, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sellant ‘własność pańska nieopodatkowana’.

    Szelendak - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelenga - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelengiewicz - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelengowicz - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelengowski - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelenicki - od niemieckiej nazwy osobowej Schellen, ta od nazwy osobowej Schell.

    Szelens - (Śl) od niemieckiej nazwy osobowej Schellen, ta od nazwy osobowej Schell.

    Szelep - w grupie nazwisk pochodzących od szelepać ‘szeleścić, wywoływać szum’.

    Szelepa - w grupie nazwisk pochodzących od szelepać ‘szeleścić, wywoływać szum’.

    Szelepajło - w grupie nazwisk pochodzących od szelepać ‘szeleścić, wywoływać szum’.

    Szelepin - w grupie nazwisk pochodzących od szelepać ‘szeleścić, wywoływać szum’.

    Szelepiński - w grupie nazwisk pochodzących od szelepać ‘szeleścić, wywoływać szum’.

    Szelepka - w grupie nazwisk pochodzących od szelepać ‘szeleścić, wywoływać szum’.

    Szelepko - w grupie nazwisk pochodzących od szelepać ‘szeleścić, wywoływać szum’.

    Szelepow - w grupie nazwisk pochodzących od szelepać ‘szeleścić, wywoływać szum’.

    Szelepusta - w grupie nazwisk pochodzących od szelepać ‘szeleścić, wywoływać szum’.

    Szeler - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Szelerewicz - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Szelerowicz - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Szelerski - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Szeles - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelesna - od szelest ‘szmer’.

    Szelesny - od szelest ‘szmer’.

    Szelest - 1449 od szelest ‘szmer’.

    Szelesta - 1634 od szelest ‘szmer’.

    Szelestacz - od szelest ‘szmer’.

    Szelestowicz - od szelest ‘szmer’.

    Szelestowski - od szelest ‘szmer’.

    Szelesty - 1598 od szelest ‘szmer’.

    Szelesz - od szelest ‘szmer’.

    Szelesz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szeleszczak - od szelest ‘szmer’.

    Szeleszczuk - od szelest ‘szmer’.

    Szeleszczyk - od szelest ‘szmer’.

    Szeleszczyński - od szelest ‘szmer’.

    Szeleszkiewicz - od szelest ‘szmer’.

    Szeleszkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szeleszko - od szelest ‘szmer’.

    Szeleszko - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szeleszkowski - od szelest ‘szmer’.

    Szeleszkowski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szeleszyński - od szelest ‘szmer’.

    Szeleścik - 1634 od szelest ‘szmer’.

    Szeleściukiewicz - od szelest ‘szmer’.

    Szeleściukowicz - od szelest ‘szmer’.

    Szeleść - od szelest ‘szmer’.

    Szeleśnik - od szelest ‘szmer’.

    Szelewa - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Szelewicki - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Szelewicz - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Szelewiecki - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Szelewiński - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Szelewski - od nazwy miejscowej Szelewo (słupskie, gmina Główczyce) lub Szelejewo (leszczyńskie, gmina Piaski).

    Szelęg - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelęgiewicz - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelęgowicz - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelęgowski - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelępa - w grupie nazwisk pochodzących od szelepać ‘szeleścić, wywoływać szum’.

    Szelężek - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelga - od niemieckiej nazwy osobowej Selg, ta od średnio-wysoko-niemieckiego salhe ‘wierzba’.

    Szelgowski - od niemieckiej nazwy osobowej Selg, ta od średnio-wysoko-niemieckiego salhe ‘wierzba’.

    Szelich - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelichiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelichowicz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelichowski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelig - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga.

    Szeliga - 1392 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga.

    Szeligan - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga.

    Szeliga-Potocki - złożenia brak; Szeliga 1392 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga; Potocki 1400 od nazwy miejscowej Potok (częste).

    Szeliga-Szeligowski - złożenia brak; Szeliga 1392 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga; Szeligowski w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga; lub od nazwy miejscowej Szeligi (kilka wsi).

    Szeligiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga.

    Szeligowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga; lub od nazwy miejscowej Szeligi (kilka wsi).

    Szeliha - 1475 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga.

    Szelik - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelikowski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelin - od niemieckiej nazwy osobowej Selin, ta zapewne od łużyckiego zeleny ‘zielony’; od gwarowego szelin, szelina, selina ‘las, bór’.

    Szeling - 1394 od szyling ‘jednostka monetarna, szeląg’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schilling; też od niemieckiej nazwy osobowej Schelling.

    Szelingowic - 1375 od szyling ‘jednostka monetarna, szeląg’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schilling; też od niemieckiej nazwy osobowej Schelling.

    Szelingowski - od szyling ‘jednostka monetarna, szeląg’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schilling; też od niemieckiej nazwy osobowej Schelling.

    Szeliński - 1681 od niemieckiej nazwy osobowej Selin, ta zapewne od łużyckiego zeleny ‘zielony’; od gwarowego szelin, szelina, selina ‘las, bór’.

    Szeliski - 1631 od nazwy miejscowej Szeligi (kilka wsi).

    Szeliwiak - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Szelizyc - 1444 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga.

    Szeliżak - 1724 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga.

    Szelka - w grupie nazwisk pochodzących od szelka, selka, sielka ‘pas, taśma’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Selka, Selke, ta od nazwy miejscowej Selke.

    Szelkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szelka, selka, sielka ‘pas, taśma’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Selka, Selke, ta od nazwy miejscowej Selke.

    Szelkowski - w grupie nazwisk pochodzących od szelka, selka, sielka ‘pas, taśma’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Selka, Selke, ta od nazwy miejscowej Selke.

    Szell - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szella - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelle - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelling - od szyling ‘jednostka monetarna, szeląg’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schilling; też od niemieckiej nazwy osobowej Schelling.

    Szelma - 1471 w grupie nazwisk pochodzących od szelma w staropolszczyźnie ‘drapieżne zwierzę’, też ‘człowiek przebiegły’.

    Szelman - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Szelmanowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Szelmeczka, m. - w grupie nazwisk pochodzących od szelma w staropolszczyźnie ‘drapieżne zwierzę’, też ‘człowiek przebiegły’.

    Szelmeczko - w grupie nazwisk pochodzących od szelma w staropolszczyźnie ‘drapieżne zwierzę’, też ‘człowiek przebiegły’.

    Szelmek - 1497 w grupie nazwisk pochodzących od szelma w staropolszczyźnie ‘drapieżne zwierzę’, też ‘człowiek przebiegły’.

    Szelmicki - w grupie nazwisk pochodzących od szelma w staropolszczyźnie ‘drapieżne zwierzę’, też ‘człowiek przebiegły’.

    Szelmowski - w grupie nazwisk pochodzących od szelma w staropolszczyźnie ‘drapieżne zwierzę’, też ‘człowiek przebiegły’.

    Szeloc - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szeloch - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelong - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelongiewicz - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelongowicz - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelongowski - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelonkiewicz - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelonżek - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szelowski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelożyński - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szels - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schels, , ta od średnio-wysoko-niemieckiego schëlch, schëlhes ‘zezowaty’.

    Szelski - 1664 od nazwy miejscowej Szale (kilka miejscowości).

    Szelszyński - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schels, , ta od średnio-wysoko-niemieckiego schëlch, schëlhes ‘zezowaty’.

    Szeluch - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelug - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga.

    Szeluga - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga.

    Szelugowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga.

    Szeluk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga.

    Szelukowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga.

    Szeluńczyk - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szelwa - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Szelwach - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Szelwachowski - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Szelwech - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Szelwicki - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Szelwiga - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Szelwik - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Szelwika - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Szełap - w grupie nazwisk pochodzących od szelepać ‘szeleścić, wywoływać szum’.

    Szełdra - od niemieckiej nazwy osobowej Schelder, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schelder ‘wędrowny grajek i aktor’.

    Szełech - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szełecho - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szełep - w grupie nazwisk pochodzących od szelepać ‘szeleścić, wywoływać szum’.

    Szełepiński - w grupie nazwisk pochodzących od szelepać ‘szeleścić, wywoływać szum’.

    Szełepka - w grupie nazwisk pochodzących od szelepać ‘szeleścić, wywoływać szum’.

    Szełepko - w grupie nazwisk pochodzących od szelepać ‘szeleścić, wywoływać szum’.

    Szełke - w grupie nazwisk pochodzących od szelka, selka, sielka ‘pas, taśma’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Selka, Selke, ta od nazwy miejscowej Selke.

    Szełkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szelka, selka, sielka ‘pas, taśma’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Selka, Selke, ta od nazwy miejscowej Selke.

    Szełkow - w grupie nazwisk pochodzących od szelka, selka, sielka ‘pas, taśma’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Selka, Selke, ta od nazwy miejscowej Selke.

    Szełków - w grupie nazwisk pochodzących od szelka, selka, sielka ‘pas, taśma’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Selka, Selke, ta od nazwy miejscowej Selke.

    Szełonik - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szełucha - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szeleć ‘szaleć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schell, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schöl, schëllic ‘podskakujący, zrywający się gwałtownie’.

    Szełucki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga.

    Szema - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemakowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemal - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemala - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemalikowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemaniuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemaraj - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szemaruch - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szemaszek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemaszkiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemaszko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szembak - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)beck, ta od nazwy miejscowej Schönebeck.

    Szembecki - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)beck, ta od nazwy miejscowej Schönebeck.

    Szembek - 1599 od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)beck, ta od nazwy miejscowej Schönebeck.

    Szembek-Stoeger - złożenia brak; Szembek 1599 od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)beck, ta od nazwy miejscowej Schönebeck; Stoeger brak.

    Szember - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szemberg - od niemieckiej nazwy osobowej Schönberg, ta od nazwy miejscowej Schönberg.

    Szemberski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szembier - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szembor - 1410 w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szemborowicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szemborowski - 1655 od nazwy miejscowej Szemborowo (konińskie, gmina Strzałkowo).

    Szemborski - od nazwy miejscowej Szembory (siedleckie, gmina Kałuszyn).

    Szembrowicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szembrowski - od nazwy miejscowej Szemborowo (konińskie, gmina Strzałkowo).

    Szembur - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szemburski - od nazwy miejscowej Szembory (siedleckie, gmina Kałuszyn).

    Szemczak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemczyk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemczyński - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemecki - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemeczko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemek - 1608 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemel - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’.

    Szemela - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’.

    Szemelak - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’.

    Szemelewicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’.

    Szemelewski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’.

    Szemelfejnik - od niemieckich nazw osobowych Schimmelfennig, Schimmelphennig, te z holenderskiego Schimmelpennink ‘zapleśniały pieniądz (przezwisko skąpca)’.

    Szemelfenig - od niemieckich nazw osobowych Schimmelfennig, Schimmelphennig, te z holenderskiego Schimmelpennink ‘zapleśniały pieniądz (przezwisko skąpca)’.

    Szemelfeynik - od niemieckich nazw osobowych Schimmelfennig, Schimmelphennig, te z holenderskiego Schimmelpennink ‘zapleśniały pieniądz (przezwisko skąpca)’.

    Szemelowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’.

    Szemelpfenig - od niemieckich nazw osobowych Schimmelfennig, Schimmelphennig, te z holenderskiego Schimmelpennink ‘zapleśniały pieniądz (przezwisko skąpca)’.

    Szemer - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Szemerej - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Szemerluk - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Szemfel - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)feld, ta od nazwy miejscowej Schönefeld.

    Szemfeld - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)feld, ta od nazwy miejscowej Schönefeld.

    Szemfelt - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)feld, ta od nazwy miejscowej Schönefeld.

    Szemiak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemiakin - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemiako - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemiało - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemiałojć - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemian - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemicki - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemiczek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemiel - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’ lub od szemla ‘mięta’.

    Szemiela - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’ lub od szemla ‘mięta’.

    Szemielew - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’ lub od szemla ‘mięta’.

    Szemiełowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’ lub od szemla ‘mięta’.

    Szemieniec - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemieniecki - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemieniow - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemień - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemieńczak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemieński - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemik - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemil - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’ lub od szemla ‘mięta’.

    Szemiłowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’ lub od szemla ‘mięta’.

    Szemiński - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemioł - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’ lub od szemla ‘mięta’.

    Szemiołek - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’ lub od szemla ‘mięta’.

    Szemiołowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’ lub od szemla ‘mięta’.

    Szemionek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemioński - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemiot-Połoczański - złożenia brak; Szemiot brak; Połoczański od nazwy miasta Połock (KrW).

    Szemis - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemiszewski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemiuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemka - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemkiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemkowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemkowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemla - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’ lub od szemla ‘mięta’.

    Szemlewski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’ lub od szemla ‘mięta’.

    Szemlij - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’ lub od szemla ‘mięta’.

    Szemlik - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’ lub od szemla ‘mięta’.

    Szemliński - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’ lub od szemla ‘mięta’.

    Szemłej - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’ lub od szemla ‘mięta’.

    Szemo - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemoński - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemoszek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szemot - od gwarowego szemot ‘szum’, od gwarowego szemotać ‘szumieć’.

    Szemotowicz - od gwarowego szemot ‘szum’, od gwarowego szemotać ‘szumieć’.

    Szemotulski - 1420 od nazwy miasta Szamotuły (poznańskie).

    Szemowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szempek - od szempować, szympować ‘łajać’.

    Szempeliński - od szempować, szympować ‘łajać’.

    Szempiliński - od szempować, szympować ‘łajać’.

    Szempiński - od szempować, szympować ‘łajać’.

    Szempruch - zapewne od niemieckich nazw osobowych Simprecht, Semprecht, te od imienia złożonego Sindperth.

    Szemra - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szemraj - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szemrak - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szemrał - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szemrej - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szemro - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szemroszczyk - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szemrot - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szemrowicz - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szemróch - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szemruch - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szemruk - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szemrukiewicz - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szemryk - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szemrzalski - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szen - 1477 od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szena - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szenawa - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szenbach - odniemieckiej nazwy osobowej Schön (e)beck, ta od nazwy miejscowej Schönebeck.

    Szenbek - odniemieckiej nazwy osobowej Schön (e)beck, ta od nazwy miejscowej Schönebeck.

    Szenberg - odniemieckiej nazwy osobowej Schönberg, ta od nazwy miejscowej Schönberg.

    Szenberger - odniemieckiej nazwy osobowej Schönberg, ta od nazwy miejscowej Schönberg.

    Szenbergier - odniemieckiej nazwy osobowej Schönberg, ta od nazwy miejscowej Schönberg

    Szenbor - 1403 w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szenborn - od niemieckiej nazwy osobowej Schönborn, ta od nazwy miejscowej Schönborn (m. in. na Śląsku).

    Szenczak - od niemieckiej nazwy osobowej Schenk (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schenke ‘szynkarz’.

    Szenczowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schenk (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schenke ‘szynkarz’.

    Szenczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Schenk (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schenke ‘szynkarz’.

    Szenczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Schenk (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schenke ‘szynkarz’.

    Szend - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szenda - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szendak - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szendal - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szendala - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szendał - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szendała - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szendarowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szendel - od niemieckiej nazwy osobowej Sendel, ta od imion złożonych na Sind-.

    Szendelski - od niemieckiej nazwy osobowej Sendel, ta od imion złożonych na Sind-.

    Szender - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szendera - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szenderewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szenderowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szenderowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szenderów - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szenderski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szendi - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szendiuch - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szendiuk - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szendla - od niemieckiej nazwy osobowej Sendel, ta od imion złożonych na Sind-.

    Szendle - od niemieckiej nazwy osobowej Sendel, ta od imion złożonych na Sind-.

    Szendler - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szendlermajer - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szendo - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szendoł - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szendoła - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szendomierski - od nazwy miasta Sandomierz (tarnobrzeskie).

    Szendomirski - od nazwy miasta Sandomierz (tarnobrzeskie).

    Szendorowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szendra - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szendrak - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szendralski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szendrecki - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szendrewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szendro - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szendroch - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szendrowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szendrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szendryk - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szendyk - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szendzielak - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Szendzielarz - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szendzielerz - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szendzielewicz - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Szendzielok - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Szendzielorz - (Śl) od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szendzielosz - (Śl) od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szendzikowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szendzina - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szendziolek - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Szendziolorz - (Śl) od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szendziołek - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Szendziun - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szenebek - odniemieckiej nazwy osobowej Schön (e)beck, ta od nazwy miejscowej Schönebeck.

    Szeneberg - odniemieckiej nazwy osobowej Schönberg, ta od nazwy miejscowej Schönberg.

    Szenefeld - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)feld, ta od nazwy miejscowej Schönefeld.

    Szenejko - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szenek - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szenel - (Śl) od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szener - od niemieckich nazw osobowych Sanner (t), Senner (t), te od imienia złożonego Sanihart lub od imienia Schönhart lub od niemieckiej nazwy osobowej Schöner, ta od schön ‘piękny’.

    Szenerman - od niemieckich nazw osobowych Sanner (t), Senner (t), te od imienia złożonego Sanihart lub od imienia Schönhart lub od niemieckiej nazwy osobowej Schöner, ta od schön ‘piękny’.

    Szenerowski - od niemieckich nazw osobowych Sanner (t), Senner (t), te od imienia złożonego Sanihart lub od imienia Schönhart lub od niemieckiej nazwy osobowej Schöner, ta od schön ‘piękny’.

    Szenfel - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)feld, ta od nazwy miejscowej Schönefeld.

    Szenfeld - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)feld, ta od nazwy miejscowej Schönefeld.

    Szenfelder - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)feld, ta od nazwy miejscowej Schönefeld.

    Szenfels - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)feld, ta od nazwy miejscowej Schönefeld.

    Szenfelt - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)feld, ta od nazwy miejscowej Schönefeld.

    Szeniak - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szeniaszek - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szeniaszewski - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szeniawa - od nazwy miejscowej Szaniawa, dziś Szaniawy (siedleckie, gmina Trzebieszów).

    Szeniawski - od nazwy miejscowej Szaniawa, dziś Szaniawy (siedleckie, gmina Trzebieszów).

    Szenic - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szenich - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szenichowicz - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szenicki - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szeniec - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szeniewski - od nazwy miejscowej Szaniawa, dziś Szaniawy (siedleckie, gmina Trzebieszów).

    Szeniga - 1413 od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szenik - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szenikowski - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szeniszewski - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szeniuk - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szenk - od niemieckiej nazwy osobowej Schenk (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schenke ‘szynkarz’.

    Szenkarski - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szenkaryk - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szenke - od niemieckiej nazwy osobowej Schenk (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schenke ‘szynkarz’.

    Szenkel - od niemieckiej nazwy osobowej Schinkel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schinke, schinkel ‘udo’, też od gwarowego szynkiel ‘koniec osi u koła’.

    Szenkiel - od niemieckiej nazwy osobowej Schinkel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schinke, schinkel ‘udo’, też od gwarowego szynkiel ‘koniec osi u koła’.

    Szenkiewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schenk (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schenke ‘szynkarz’.

    Szenkiewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schinkel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schinke, schinkel ‘udo’, też od gwarowego szynkiel ‘koniec osi u koła’.

    Szenkin - od niemieckiej nazwy osobowej Schenk (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schenke ‘szynkarz’.

    Szenklarz - od niemieckiej nazwy osobowej Schinkler, ta od nazwy miejscowej Schinkel.

    Szenkler - od niemieckiej nazwy osobowej Schinkler, ta od nazwy miejscowej Schinkel.

    Szenko - od niemieckiej nazwy osobowej Schenk (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schenke ‘szynkarz’.

    Szenkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schenk (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schenke ‘szynkarz’.

    Szenkowycz - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szenol - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szenowicz - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szenowski - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szenrok - od niemieckich nazw osobowych Sanner (t), Senner (t), te od imienia złożonego Sanihart lub od imienia Schönhart.

    Szenróch - od niemieckich nazw osobowych Sanner (t), Senner (t), te od imienia złożonego Sanihart lub od imienia Schönhart lub od niemieckiej nazwy osobowej Schöner, ta od schön ‘piękny’.

    Szentag - od niemieckiej nazwy osobowej Schöntag.

    Szentak - od niemieckiej nazwy osobowej Schöntag.

    Szentek - od niemieckiej nazwy osobowej Schöntag.

    Szentkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schöntag.

    Szentyka - od niemieckiej nazwy osobowej Schöntag.

    Szenwald - od niemieckiej nazwy osobowej Schönwald, ta od nazwy miejscowej Schönwalde.

    Szenwalder - od niemieckiej nazwy osobowej Schönwald, ta od nazwy miejscowej Schönwalde.

    Szenweld - od niemieckiej nazwy osobowej Schönwald, ta od nazwy miejscowej Schönwalde.

    Szenwelder - od niemieckiej nazwy osobowej Schönwald, ta od nazwy miejscowej Schönwalde.

    Szenwieski - 1563 od nazwy miejscowej Szenweza, dziś Krasna Łąka (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Szeń - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szeński - od nazwy miejscowej Szaniec (kieleckie, gmina Busko-Zdrój).

    Szep - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szepa - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szepak - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szepalak - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szepalakowski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szepałowski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szepan - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szepanek - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szepaniak - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szepański - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szeparowicz - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeper ‘pasterz’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Scheper, ta do średnio-wysoko-niemieckiego scheper ‘żeglarz, marynarz, szyper’.

    Szepc - 1436 od szepc ‘gatunek piwa’.

    Szepczyński - od nazwy miejscowej Szepce (sieradzkie, gmina Lututów) lub od szeptać.

    Szepe - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szepecki - od nazwy miejscowej Szepce (sieradzkie, gmina Lututów).

    Szepel - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepela - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepelak - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepelakowski - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepelawa - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepelawy - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepelewy - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepelik - 1662 w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepeliński - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepelowski - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepelowy - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepelski - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepeluk - 1662 w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepeniuk - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szeper - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeper ‘pasterz’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Scheper, ta do średnio-wysoko-niemieckiego scheper ‘żeglarz, marynarz, szyper’.

    Szeperowicz - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeper ‘pasterz’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Scheper, ta do średnio-wysoko-niemieckiego scheper ‘żeglarz, marynarz, szyper’.

    Szepet - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepeta - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepetczycz - 1528 od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepetiuk - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepetowiec - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepetowski - od nazwy miejscowej Szepietowo (łomżyńskie, gmina Szepietowo).

    Szepetycki - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepetyński - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepf - od szef ‘zwierzchnik, dowódca’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheff.

    Szepiatowski - od nazwy miejscowej Szepietowo (łomżyńskie, gmina Szepietowo).

    Szepiczak - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szepiczek - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szepieciński - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szepiećko - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepiećko - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szepiel - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepiela - 1448 w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepielak - 1386 w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepielarz - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepielec - 1432 w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepielewicz - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepielicz - 1551 w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepielow - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepielowski - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepieluk - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepieniec - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szepieszczak - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szepiet - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepietek - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepietewski - od nazwy miejscowej Szepietowo (łomżyńskie, gmina Szepietowo).

    Szepietiuk - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepietliwy - 1390 od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’; od gwarowego szepietliwy ‘sepleniący’.

    Szepieto - 1411 od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepietowicz - 1545 od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepietowski - 1580 od nazwy miejscowej Szepietowo (łomżyńskie, gmina Szepietowo).

    Szepietycz - 1391 od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepil - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepilak - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepiłło - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepiło - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepiłowicz - 1517 w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepioła - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepiołakowic - 1427 w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepiołka - 1241 w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepiotak - 1341 od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepiotczycz - 1437 od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepiotka - 1445 od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepiotko - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepiotowski - 1569 od nazwy miejscowej Szepietowo (łomżyńskie, gmina Szepietowo).

    Szepiszczak - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szepit - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepitko - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepitowski - od nazwy miejscowej Szepietowo (łomżyńskie, gmina Szepietowo).

    Szepka - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szepke - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szepko - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szepkowski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szepl - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepla - 1571 w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szeplak - 1385 w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szeplakowicz - 1453 w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szeplawa - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szeplawy - 1798 w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepler - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Scheppler, Schapeler, te od średnio-wysoko-niemeickiego schapelaere ‘rzemieślnik wyrabiający ozdoby na głowę’.

    Szeplewicz - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szeplik - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepliński - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepluch - 1366 w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepławy - 1798 w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel; od szepławy ‘ochryply’.

    Szepner - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schoppner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schope ‘kaftan, kurtka’.

    Szepniewski - od nazwy miejscowej Sypniewo (kilka wsi).

    Szeponik - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szepota - 1405 od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepoto - 1406 od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szeppe - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szeppner - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schoppner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schope ‘kaftan, kurtka’.

    Szeps - od niemieckiej nazwy osobowej Seps, ta od imienia Joseph lub od Scheps, ta od nazwy miejscowej Schöps lub od apelatywu Schöps ‘baran, skop’.

    Szepsel - od niemieckiej nazwy osobowej Seps, ta od imienia Joseph lub od Scheps, ta od nazwy miejscowej Schöps lub od apelatywu Schöps ‘baran, skop’.

    Szepski - od niemieckiej nazwy osobowej Seps, ta od imienia Joseph lub od Scheps, ta od nazwy miejscowej Schöps lub od apelatywu Schöps ‘baran, skop’.

    Szept - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepta - 1786 od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szeptak - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szeptalin - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szeptanowski - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepteruk - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szeptowski - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szeptuch - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szeptucho - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szeptun - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szeptunowski - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szeptuń - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szeptura - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szeptycki - od nazwy miejscowej Szeptycze (KrW).

    Szeptyszyń - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepulak - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szepy - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szep, szop ‘ławnik’ lub od podstawy szep-, por. szept ‘cicha, bezdźwięczna mowa’, szeplenić, seplenić, niemiecka nazwa osobowa Schepp.

    Szepytiak - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Szepytowski - od nazwy miejscowej Szepietowo (łomżyńskie, gmina Szepietowo).

    Szer - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szera - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szerachowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szeracki - od nazwy miasta Sieradz.

    Szeradzan - od nazwy miasta Sieradz.

    Szeradzki - od nazwy miasta Sieradz.

    Szerafin - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Szerafiński - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Szerakowski - od nazw miejscowych Sieraków, Sierakowice (kilka wsi).

    Szerameta - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeraniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szeranowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szeraszewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szeraszewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szerba - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scherb.

    Szerbacz - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scherb.

    Szerbak - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scherb.

    Szerban - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scherb.

    Szerbanowicz - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scherb.

    Szerbart - od niemieckiej nazwy osobowej Scherbart (h), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schern ‘strzyc’ + bart ‘broda’.

    Szerbiński - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scherb.

    Szerbowski - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scherb.

    Szerch - od gwarowego szercha ‘zły, taki, co się prędko złości’.

    Szercha - od gwarowego szercha ‘zły, taki, co się prędko złości’.

    Szerchan - od gwarowego szercha ‘zły, taki, co się prędko złości’.

    Szerda - od gwarowego czereda ‘obmowa, potwarz’, szeredzić ‘oczerniać’.

    Szerder - od niemieckiej nazwy osobowej Scharder, ta od średnioniemieckiego scharden ‘robić szczerby, rysy’.

    Szerdukow - od gwarowego czereda ‘obmowa, potwarz’, szeredzić ‘oczerniać’.

    Szerdykowski - od gwarowego czereda ‘obmowa, potwarz’, szeredzić ‘oczerniać’.

    Szerdziński - od gwarowego czereda ‘obmowa, potwarz’, szeredzić ‘oczerniać’.

    Szerecha - od gwarowego szercha ‘zły, taki, co się prędko złości’.

    Szerechan - od gwarowego szercha ‘zły, taki, co się prędko złości’.

    Szerechowicz - od gwarowego szercha ‘zły, taki, co się prędko złości’.

    Szereda - od gwarowego czereda ‘obmowa, potwarz’, szeredzić ‘oczerniać’.

    Szereder - od niemieckiej nazwy osobowej Scharder, ta od średnioniemieckiego scharden ‘robić szczerby, rysy’.

    Szeredi - od gwarowego czereda ‘obmowa, potwarz’, szeredzić ‘oczerniać’.

    Szeredko - od gwarowego czereda ‘obmowa, potwarz’, szeredzić ‘oczerniać’.

    Szeredy - od gwarowego czereda ‘obmowa, potwarz’, szeredzić ‘oczerniać’.

    Szeredziński - od gwarowego czereda ‘obmowa, potwarz’, szeredzić ‘oczerniać’.

    Szerek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szeremant - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremata - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremecki - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremenko - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szerement - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szerementa - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremet - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremeta - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremeti - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremetiński - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremetti - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremety - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremetyński - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremieciński - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremiet - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremieta - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremietienko - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremietiew - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremietjew - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremieto - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremiota - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremitiew - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremiuk - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremkowski - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremowicz - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremski - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szeremta - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szerenga - od szeręg ‘szereg’, por. rosyjskie szerenga ‘szereg, rząd’.

    Szerengowski - od szeręg ‘szereg’, por. rosyjskie szerenga ‘szereg, rząd’.

    Szerenos - 1569 od litewskich nazw osobowych Serenas, Saronos.

    Szerepi - od gwarowego szerepać ‘łajać, gderać’.

    Szerepiotka - od gwarowego szerepać ‘łajać, gderać’.

    Szerepita - od gwarowego szerepać ‘łajać, gderać’.

    Szerepka - od gwarowego szerepać ‘łajać, gderać’.

    Szerepko - od gwarowego szerepać ‘łajać, gderać’.

    Szerer - od niemieckiej nazwy osobowej Scherer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharaere, średnioniemieckiego scherer ‘golibroda, fryzjer, postrzygacz sukna’.

    Szereszeniewicz - od wschodniosłowiańskiego szeresz ‘lód’, por. gwarowe sureż.

    Szereszeniewski - od wschodniosłowiańskiego szeresz ‘lód’, por. gwarowe sureż.

    Szereszewicz - od wschodniosłowiańskiego szeresz ‘lód’, por. gwarowe sureż.

    Szereszewiec - od wschodniosłowiańskiego szeresz ‘lód’, por. gwarowe sureż.

    Szereszewski - od wschodniosłowiańskiego szeresz ‘lód’, por. gwarowe sureż.

    Szereszowiec - od wschodniosłowiańskiego szeresz ‘lód’, por. gwarowe sureż.

    Szereszowski - od wschodniosłowiańskiego szeresz ‘lód’, por. gwarowe sureż.

    Szeretko - od gwarowego czereda ‘obmowa, potwarz’, szeredzić ‘oczerniać’.

    Szerewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szeręga - od szeręg ‘szereg’, por. rosyjskie szerenga ‘szereg, rząd’.

    Szeręgowski - od szeręg ‘szereg’, por. rosyjskie szerenga ‘szereg, rząd’.

    Szerępka - od gwarowego szerepać ‘łajać, gderać’.

    Szerf - od niemieckiej nazwy osobowej Scherf (f), ta od średnio-wysoko-niemieckiego scherf ‘drobna moneta, drobny datek’.

    Szerfel - od niemieckiej nazwy osobowej Scherf (f), ta od średnio-wysoko-niemieckiego scherf ‘drobna moneta, drobny datek’.

    Szerfenberg - od niemieckiej nazwy osobowej Scharfenberg, ta od nazwy miejscowej Scharfenberg (okolice Drezna).

    Szerfer - od niemieckiej nazwy osobowej Scherf (f), ta od średnio-wysoko-niemieckiego scherf ‘drobna moneta, drobny datek’.

    Szerffel - od niemieckiej nazwy osobowej Scherf (f), ta od średnio-wysoko-niemieckiego scherf ‘drobna moneta, drobny datek’.

    Szerge - od szerga ‘oprawca; przezwisko nadawane mieszczanom przez wiesniaków’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scherg.

    Szergeń - od szerga ‘oprawca; przezwisko nadawane mieszczanom przez wiesniaków’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scherg.

    Szergiejuk - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Szergiel - od szerga ‘oprawca; przezwisko nadawane mieszczanom przez wiesniaków’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scherg.

    Szergowicz - od szerga ‘oprawca; przezwisko nadawane mieszczanom przez wiesniaków’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scherg.

    Szerk - od niemieckiej nazwy osobowej Scherk, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scherge ‘sługa, posłaniec sądowy’.

    Szerka - 1408 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szerko - od niemieckiej nazwy osobowej Scherk, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scherge ‘sługa, posłaniec sądowy’.

    Szerko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szerkowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Scherk, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scherge ‘sługa, posłaniec sądowy’.

    Szerkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Scherk, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scherge ‘sługa, posłaniec sądowy’.

    Szerkszniewski - od litewskich nazw osobowych Serksnis, Serksnys.

    Szerksznis - od litewskich nazw osobowych Serksnis, Serksnys.

    Szerkus - od niemieckiej nazwy osobowej Scherk, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scherge ‘sługa, posłaniec sądowy’.

    Szerkuz - od niemieckiej nazwy osobowej Scherk, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scherge ‘sługa, posłaniec sądowy’.

    Szerla - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szerlag - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szerlak - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szerląg - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szerle - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szerlej - od niemieckiej nazwy osobowej Scharlei, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharlei ‘szkarłat; purpura’.

    Szerlewski - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szerlich - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szerliński - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szerlot - od staropolskiego szarłat ‘purpura; kosztowna tkanina o barwie amarantowej’.

    Szerlowski - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szerłat - od staropolskiego szarłat ‘purpura; kosztowna tkanina o barwie amarantowej’.

    Szerłomski - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szerłot - od staropolskiego szarłat ‘purpura; kosztowna tkanina o barwie amarantowej’.

    Szerłowski - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szerm - od staropolskiego szyrm, szyrma ‘cięcie, cios, uderzenie bronią sieczną’, por. staropolskie szyrmica ‘bitwa, potyczka’, niemieckie nazwy osobowe Schirm, Schern, te od średnio-wysoko-niemieckiego schirn, schern ‘przykrycie, ochrona; opiekun’.

    Szermach - od niemieckiej nazwy osobowej Schermacher , ta od średnio-wysoko-niemieckiego scher ‘m.in. lemiesz u pługa’ + machen ‘wykorzystać, robić’.

    Szermacher - od niemieckiej nazwy osobowej Schermacher , ta od średnio-wysoko-niemieckiego scher ‘m.in. lemiesz u pługa’ + machen ‘wykorzystać, robić’.

    Szermak - od niemieckiej nazwy osobowej Schermacher , ta od średnio-wysoko-niemieckiego scher ‘m.in. lemiesz u pługa’ + machen ‘wykorzystać, robić’.

    Szermak - od staropolskiego szyrm, szyrma ‘cięcie, cios, uderzenie bronią sieczną’, por. staropolskie szyrmica ‘bitwa, potyczka’, niemieckie nazwy osobowe Schirm, Schern, te od średnio-wysoko-niemieckiego schirn, schern ‘przykrycie, ochrona; opiekun’.

    Szerman - od niemieckiej nazwy osobowej Schermann, ta stanowi synonim do Scherer, ze średnio-wysoko-niemieckiego scheraere.

    Szermanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schermann, ta stanowi synonim do Scherer, ze średnio-wysoko-niemieckiego scheraere.

    Szermański - od niemieckiej nazwy osobowej Schermann, ta stanowi synonim do Scherer, ze średnio-wysoko-niemieckiego scheraere.

    Szermatyński - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szermer - od niemieckich nazw osobowych Schermer, Schirmer, te od średnioniemieckiego schermer ‘szermierz; grajek’.

    Szermerowski - od niemieckich nazw osobowych Schermer, Schirmer, te od średnioniemieckiego schermer ‘szermierz; grajek’.

    Szermet - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szermeta - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szermeti - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szermetyński - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szermieniak - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szermieto - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szermit - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szermuszyn - od staropolskiego szyrm, szyrma ‘cięcie, cios, uderzenie bronią sieczną’, por. staropolskie szyrmica ‘bitwa, potyczka’, niemieckie nazwy osobowe Schirm, Schern, te od średnio-wysoko-niemieckiego schirn, schern ‘przykrycie, ochrona; opiekun’.

    Szermuszyń - od staropolskiego szyrm, szyrma ‘cięcie, cios, uderzenie bronią sieczną’, por. staropolskie szyrmica ‘bitwa, potyczka’, niemieckie nazwy osobowe Schirm, Schern, te od średnio-wysoko-niemieckiego schirn, schern ‘przykrycie, ochrona; opiekun’.

    Szerner - od niemieckiej nazwy osobowej Schermer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schernere ‘rąbać kości i dzielić mięso na części’.

    Szerniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Szernich - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Szerniewicz - 1560 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Szernik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Szerny - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Szerocki - od nazwy miejscowej Szyroczec, dziś Serock (miasto, warszawskie).

    Szeroczyk - od szeroki, ze staropolskiego szyroki.

    Szeroczyński - od nazwy miejscowej Seroczyn (kilka wsi, Maz), Sieroczyn (słupskie, gmina Człuchów).

    Szeroka - od szeroki, ze staropolskiego szyroki.

    Szeroki - 1786 od szeroki, ze staropolskiego szyroki.

    Szerol - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szeromski - od nazwy miejscowej Szeromin (ciechanowskie, gmina Płońsk).

    Szeronos - 1676 od litewskich nazw osobowych Serenas, Saronos.

    Szeroszewski - od nazwy miejscowej Sieroszewo (włocławskie, gmina Lubraniec), Sieroszewice (kaliskie, gmina Sieroszewice).

    Szerow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szerowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szeról - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szerp - od gwarowego szerpa ‘szarfa’.

    Szerpa - od gwarowego szerpa ‘szarfa’.

    Szerpak - od gwarowego szerpa ‘szarfa’.

    Szerpański - od gwarowego szerpa ‘szarfa’.

    Szerstiuk - od wschodniosłowiańskiego šerst’ ‘sierść’.

    Szerszanowicz - od szarszan, szarszon, szarszun ‘długi miecz’.

    Szerszań - od szarszan, szarszon, szarszun ‘długi miecz’.

    Szerszej - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszen - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszeniew - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszeniewicz - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszeniewski - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszeniowicz - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszeniowski - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszeniów - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszenowicz - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszenowski - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszeń - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszeński - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszewicz - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszewiec - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszewski - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszniew - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszniewski - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szersznowicz - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszon - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszon - od szarszan, szarszon, szarszun ‘długi miecz’.

    Szerszonowicz - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszoń - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszow - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszulski - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszuła - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszun - od szarszan, szarszon, szarszun ‘długi miecz’.

    Szerszun - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszunowicz - od szarszan, szarszon, szarszun ‘długi miecz’.

    Szerszuń - od szarszan, szarszon, szarszun ‘długi miecz’.

    Szerszuń - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszyn - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerszyń - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerściennikow - od wschodniosłowiańskiego šerst’ ‘sierść’.

    Szerścień - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szerściuk - od wschodniosłowiańskiego šerst’ ‘sierść’.

    Szeruda - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szeruga - od szaruga ‘deszcz, plucha’.

    Szeruga - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szerul - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szerwacki - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Szerwczyński - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Szerwicz - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Szerwiel - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Szerwiński - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Szerwyński - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Szery - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szeryński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szerzan - od sierżant ‘stopień podoficerski w wojskach lądowych i w lotnictwie’.

    Szerzan - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szerzaniewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szerzanowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szerzant - od sierżant ‘stopień podoficerski w wojskach lądowych i w lotnictwie’.

    Szerzen - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szerzeniewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szerzeń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szerzewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szerzputowski - od nazwy miejscowej Sierzputy (łomżyńskie, gmina Śniadowo, Łomża).

    Szerzuła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szerzyna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szerzyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szerżant - od sierżant ‘stopień podoficerski w wojskach lądowych i w lotnictwie’.

    Szeser - od niemieckiej nazwy osobowej Schosser, określającej pierwotnie ‘poborcę podatkowego’.

    Szeser - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeskaz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeski - od nazwy miejscowej Szeszki (KrW).

    Szesko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß. w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szesna - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szesny - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szesser - od niemieckiej nazwy osobowej Schosser, określającej pierwotnie ‘poborcę podatkowego’.

    Szest - 1429 (Wlkp) od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szest - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szestak - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szestakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szestakow - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szestakowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szestakowski - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szestaków - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szestało - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szestek - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szestiłowski - od nazwy miejscowej Szestiły (KrW).

    Szestkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szestnik - 1465 (KrW) w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szestnikowicz - 1449 (KrW) w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szestoń - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szestopał - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szestopałko - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szestopałow - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szestopołko - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szestowicki - od nazwy miejscowej Szestowicze (KrW).

    Szestowiecki - od nazwy miejscowej Szestowicze (KrW).

    Szestyński - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szesz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szesza - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszek - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszel - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszełko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszenia - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszeniow - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszeń - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszkis - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszo - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszoł - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszów - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszputowski - od nazwy miejscowej Sierzputy (łomżyńskie, gmina Śniadowo, Łomża).

    Szeszuka - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszula - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszuła - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszuta - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszuto - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszyła - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szeszyłko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Sześciak - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Sześciel - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Sześcierennik - od gwarowego sześciernia ‘koło drewniane w młynie’.

    Sześcierników - od gwarowego sześciernia ‘koło drewniane w młynie’.

    Sześciła - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Sześciło - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Sześciorka - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Sześciórka - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Sześciuch - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Sześciuk - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Sześciurka - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Sześko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szet - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Szeteja - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Szetel - od niemieckiej nazwy osobowej Schättel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Szetela - od niemieckiej nazwy osobowej Schättel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Szetelak - od niemieckiej nazwy osobowej Schättel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Szetelnicki - od niemieckiej nazwy osobowej Schättel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Nie mogę się zgodzić z informacją podaną na tej stronie o pochodzeniu nazwiska Szetelnicki. Moja rodzina wywodzi się z Ukrainy. Nazwisko Szetelnicki prawdopodobnie powstało od ukraińskiego Setiuk, od setnika w wojskach kozackich. Nigdy jak wieść niesie nie byliśmy kojarzeni z miescowością niemiecką Schattel.
    Wiesław Szetelnicki.


    Szetelski - od niemieckiej nazwy osobowej Schättel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Szeter - od niemieckiej nazwy osobowej Schetter, ta od średnioniemieckiego scheten ‘graniczyć’, schetter ‘sąsiad’.

    Szetera - od niemieckiej nazwy osobowej Schetter, ta od średnioniemieckiego scheten ‘graniczyć’, schetter ‘sąsiad’.

    Szetin - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Szetki - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Szetkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Szetko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Szetkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Szetlak - od niemieckiej nazwy osobowej Schättel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Szetler - od niemieckiej nazwy osobowej Schättel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Szetler - od niemieckiej nazwy osobowej Schettler lub od Settler, ta od średnioniemieckiego setel ‘siedziba, miejsce zamieszkania’.

    Szetnak - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Szetner - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schűttner, ta od średnioniemieckiego schutten ‘ochraniać, chronić’.

    Szetnik - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Szetny - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Szettel - od niemieckiej nazwy osobowej Schättel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Szetyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Szetyna - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Szetyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Szew - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe lub od szew.

    Szewa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Szewach - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Szewalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Szewała - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Szewc - 1662 od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewcewicz - 1570 od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewciów - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewcow - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewcowaniec - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewcowianiec - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewcowicz - 1565 od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewców - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczak - 1667 od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczeniuk - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczenko - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczewicz - 1551 od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczkowski - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczok - (Śl) od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczonek - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczonko - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczuga - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczuk - 1662 od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczukiewicz - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczul - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczulak - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczuł - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczun - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczuń - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczuwaniec - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczuwianiec - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczuwieniec - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczuwjaniec - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczy - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczycz - 1558 od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczyczak - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczyk - 1433 od szewc, ze staropolskiego szwiec lub od szewczyk.

    Szewczykiewicz - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczyk-Królikowski - złożenia brak; Szewczyk 1433 od szewc, ze staropolskiego szwiec lub od szewczyk; Królikowski 1439 od nazwy miejscowej Królikowo (bydgoskie, gmina Szubin), Królików (konińskie, gmina Grodziec).

    Szewczykowicz - 1473 od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczykowski - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczyków - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczynko - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczyński - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczyszak - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewczyszyn - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewe - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Szewek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Szewel - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewelak - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewelańczyk - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewelczuk - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewelie - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szeweliński - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewell - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewelow - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szeweluk - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szeweła - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewełło - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szeweło - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewenko - od niemieckiej nazwy osobowej Seven, Sewin, te od imienia złożonego Sigiwin.

    Szeweńko - od niemieckiej nazwy osobowej Seven, Sewin, te od imienia złożonego Sigiwin.

    Szewer - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szewera - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szewerdykowicz-Kowalewski - złożenia brak; Szewerdykowicz- brak; Kowalewski 1388 od nazw miejscowych typu Kowalewo, Kowalów, Kowalowice.

    Szewerniak - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Szewernik - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Szewernoga - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szewerowski - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szewerski - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szewert - od niemieckiej nazwy osobowej Siewert, ta od imienia złożonego Siegwert.

    Szeweryn - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Szeweryniak - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Szewiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Szewiako - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Szewiakow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Szewiakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Szewiałło - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewiało - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewiar - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szewic - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Szewica - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Szewiczek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Szewiec - 1387 od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewieczek - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewiel - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewielenko - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewielew - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewielewicz - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewielewski - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewieliński - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewielow - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewielów - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewieła - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewieło - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewiera - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szewierniowski - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Szewiernowski - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Szewierowski - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szewierski - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szewiga - 1414 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Szewil - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewiło - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewiński - od nazw miejscowych Szewnia, Szewno (kilka wsi).

    Szewioł - 1481 od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szewioła - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewiołek - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewioło - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewior - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szewióła - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewiór - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szewirski - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szewiski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Szewiuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Szewiuł - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Szewkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Szewko - 1550 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Szewkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Szewlak - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewlakow - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewlaków - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewle - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewlik - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewliński - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewluk - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szewoła - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szeworski - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szewrański - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szewreńczuk - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szewruk - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szewrysz - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szewski - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szewulczak - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Szeyna - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szeża - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szeżański - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szeżenski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szeżeński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szeżyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szęda - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Szędała - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Szędera - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szęderłata - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szędor - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szędzelorz - 1700 od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szędzielarz - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szędzielorz - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szędzina - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Szędzioł - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Szędzioł - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Szędziołek - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Szędziołek - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Szęfel - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)feld, ta od nazwy miejscowej Schönefeld.

    Szęfeld - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)feld, ta od nazwy miejscowej Schönefeld.

    Szęk - od sęk.

    Szęklewski - od sęk.

    Szęlag - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szęlągowski - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szęlegiewicz - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szępin - od szempować, szympować ‘łajać’.

    Szęsna - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szęsny - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szęstowicki - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szęszok - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szęszoł - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szęszot - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Szęśniak - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szfalski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwall, ta od Schwald, skrócenia imienia Oswald lub od średnio-wysoko-niemieckiego swal ‘głębia w rzece; śluza; jar’.

    Szfarkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schwark, ta od średnioniemieckiego werk, swark ‘ciemne, groźne chmury; zmartwienie, cierpienie’, może też od swar.

    Szfedziński - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szfel - od niemieckiej nazwy osobowej Schwel (l)e, ta od średnio-wysoko-niemieckiego ‘hulaka, pijak’, może też od szweler ‘część powozu’.

    Szfer - od niemieckiej nazwy osobowej Schwer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swëher, swër ‘teść’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego swaer ‘bolesny, nieprzyjemny, ciężki’.

    Szferkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schwer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swëher, swër ‘teść’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego swaer ‘bolesny, nieprzyjemny, ciężki’.

    Sziling - od szyling ‘jednostka monetarna, szeląg’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schilling; też od niemieckiej nazwy osobowej Schelling.

    Szilling - od szyling ‘jednostka monetarna, szeląg’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schilling; też od niemieckiej nazwy osobowej Schelling.

    Sziłajtis-Obiegło - złożenia brak; Sziłajtis- brak; Obiegło od obiegać ‘okrążać biegiem’; od obiegły ‘otoczony, okrążony’.

    Szkadłubowicz - od kadłub ‘kadłub koński’.

    Szkadun - od szkadun ‘oddział kawalerii, szwadron’.

    Szkafarak - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szkafarek - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szkafarowski - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szkalaj - od szkalić, szkalować ‘łajać, szydzić’, od gwarowego szkalarz.

    Szkalarz - od szkalić, szkalować ‘łajać, szydzić’, od gwarowego szkalarz.

    Szkalarzewicz - od szkalić, szkalować ‘łajać, szydzić’, od gwarowego szkalarz.

    Szkalej - od szkalić, szkalować ‘łajać, szydzić’, od gwarowego szkalarz.

    Szkaliński - od nazwy miejscowej Skalin (KrW).

    Szkalmierski - od nazwy miejscowej Skalmierz (sieradzkie, gmina Błaszki), Skalmierzyce, dawniej Skarbimirz (kaliskie, gmina Nowe Skalmierzyce).

    Szkalski - od nazwy miejscowej Skała (kilka miejscowości).

    Szkałej - od szkalić, szkalować ‘łajać, szydzić’, od gwarowego szkalarz.

    Szkałuba - od staropolskiego skałuba, skalba ‘szpara, szczelina’.

    Szkałuta - od staropolskiego skałuba, skalba ‘szpara, szczelina’.

    Szkamaruk - od skamrać ‘skaleć’, skamra ‘komar’, też od gwarowego szkamrać ‘szemrać, łajać’.

    Szkamelski - od skamlać ‘o psie: piszczeć, skowyczeć’.

    Szkamruk - od skamrać ‘skaleć’, skamra ‘komar’, też od gwarowego szkamrać ‘szemrać, łajać’.

    Szkander - od niemieckiej nazwy osobowej Schander, ta od nazwy miejscowej Schandau.

    Szkandera - od niemieckiej nazwy osobowej Schander, ta od nazwy miejscowej Schandau.

    Szkandin - od niemieckiej nazwy osobowej Schande, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schande, schandel ‘świeca’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schande ‘wstyd, hańba’.

    Szkapa - 1397- od szkapa ‘lichy, chudy koń’.

    Szkapiak - od szkapa ‘lichy, chudy koń’.

    Szkapic - 1320 od szkapa ‘lichy, chudy koń’.

    Szkapka - od szkapa ‘lichy, chudy koń’.

    Szkaplewicz - od skapnąć ‘spadać kroplami, ściekać’.

    Szkarada - od szkarada ‘brzydota, potworność’.

    Szkaradek - 1465 od szkarada ‘brzydota, potworność’.

    Szkaradkiewicz - od szkarada ‘brzydota, potworność’.

    Szkaradowski - od nazwy miejscowej Szkaradowo (elbląskie, gmina Ryjewo; leszczyńskie, gmina Jutrosin).

    Szkarady - 1471 od szkarada ‘brzydota, potworność’.

    Szkaradzek - 1471 od szkarada ‘brzydota, potworność’.

    Szkaradziński - od szkarada ‘brzydota, potworność’.

    Szkarapat - od skarpeta, skarpetka, z gwarowego karpetka, karpytka.

    Szkarapata - od skarpeta, skarpetka, z gwarowego karpetka, karpytka.

    Szkarban - w grupie nazwisk pochodzących od skarb ‘bogactwo, majątek; rzecz drogocenna’, też od imion złożonych typu Skarbimir, Skarbisław.

    Szkarbko - w grupie nazwisk pochodzących od skarb ‘bogactwo, majątek; rzecz drogocenna’, też od imion złożonych typu Skarbimir, Skarbisław.

    Szkarlak - w grupie nazwisk pochodzących od skarlić, skarleć ‘zmaleć, skarłowacieć’.

    Szkarłaciuk - od szkarłat ‘kolor krwi, purpura’.

    Szkarłat - od szkarłat ‘kolor krwi, purpura’.

    Szkarłatiuk - od szkarłat ‘kolor krwi, purpura’.

    Szkarłatowicz - od szkarłat ‘kolor krwi, purpura’.

    Szkarłowski - w grupie nazwisk pochodzących od skarlić, skarleć ‘zmaleć, skarłowacieć’.

    Szkarodek - (Śl) od szkarada ‘brzydota, potworność’.

    Szkarpecki - od skarpeta, skarpetka, z gwarowego karpetka, karpytka.

    Szkarpeta - od skarpeta, skarpetka, z gwarowego karpetka, karpytka.

    Szkarpetowski - od skarpeta, skarpetka, z gwarowego karpetka, karpytka.

    Szkarpij - od skarpeta, skarpetka, z gwarowego karpetka, karpytka.

    Szkarupski - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skarupa, skarłupa ‘skorupa’.

    Szkatulak - w grupie nazwisk pochodzących od szkatuła ‘skrzynka na pieniądze lub kosztowności’.

    Szkatulna - w grupie nazwisk pochodzących od szkatuła ‘skrzynka na pieniądze lub kosztowności’.

    Szkatulniak - w grupie nazwisk pochodzących od szkatuła ‘skrzynka na pieniądze lub kosztowności’.

    Szkatulnik - w grupie nazwisk pochodzących od szkatuła ‘skrzynka na pieniądze lub kosztowności’.

    Szkatulny - w grupie nazwisk pochodzących od szkatuła ‘skrzynka na pieniądze lub kosztowności’.

    Szkatulski - w grupie nazwisk pochodzących od szkatuła ‘skrzynka na pieniądze lub kosztowności’.

    Szkatuła - w grupie nazwisk pochodzących od szkatuła ‘skrzynka na pieniądze lub kosztowności’.

    Szkatułka - w grupie nazwisk pochodzących od szkatuła ‘skrzynka na pieniądze lub kosztowności’.

    Szkaut - od skaut ‘uczestnik skautingu, ruchu młodzieżowego zapoczątkowanego na początku XX wieku w Wielkiej Brytanii, do którego nawiązywało harcerstwo’.

    Szkawran - w grupie nazwisk pochodzących od skowron, skowronek ‘ptak śpiewający’.

    Szkawrytko - w grupie nazwisk pochodzących od dawnego skowroda ‘patelnia’, od wschodniosłowiańskiego skowroda ‘patelnia, panew’.

    Szkibel - w grupie nazwisk pochodzących od skiba ‘wąski pas ziemi zaoranej; kawałek chleba’.

    Szkibiel - w grupie nazwisk pochodzących od skiba ‘wąski pas ziemi zaoranej; kawałek chleba’.

    Szkic - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skic, kicać, skiczka ‘żaba; osoba żywotna’.

    Szkica - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skic, kicać, skiczka ‘żaba; osoba żywotna’.

    Szkiecin - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skic, kicać, skiczka ‘żaba; osoba żywotna’.

    Szkiel - w grupie nazwisk pochodzących od skieł, skiła ‘zły człowiek; zły pies’.

    Szkiela - w grupie nazwisk pochodzących od skieł, skiła ‘zły człowiek; zły pies’.

    Szkielniuk - w grupie nazwisk pochodzących od skieł, skiła ‘zły człowiek; zły pies’.

    Szkielonek - w grupie nazwisk pochodzących od skieł, skiła ‘zły człowiek; zły pies’.

    Szkielski - w grupie nazwisk pochodzących od skieł, skiła ‘zły człowiek; zły pies’.

    Szkiełka - w grupie nazwisk pochodzących od skieł, skiła ‘zły człowiek; zły pies’.

    Szkiełko - w grupie nazwisk pochodzących od skieł, skiła ‘zły człowiek; zły pies’.

    Szkiełkowski - w grupie nazwisk pochodzących od skieł, skiła ‘zły człowiek; zły pies’.

    Szkiełondz - w grupie nazwisk pochodzących od litewskiej nazwy osobowej Skilandis, od białoruskiej Skilandz, od polskiego gwarowego skiłańdź, skiłądz ‘żołądek wieprzowy lub barani nadziany salcesonem’.

    Szkiert - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skiertać ‘zapalać z trzaskiem zapałki’.

    Szkik-Jarmułowicz - złożenia brak; Szkik- brak; Jarmułowicz od imienia staroruskiego Jermoła. Imię, uzywane w Kościele prawosławnym, pochodzi z greckiego Hermólaos, to od Hermes ‘Hermes, posłaniec bogów’ i laos ‘ród, naród’.

    Szkil - w grupie nazwisk pochodzących od skieł, skiła ‘zły człowiek; zły pies’.

    Szkilądź - w grupie nazwisk pochodzących od litewskiej nazwy osobowej Skilandis, od białoruskiej Skilandz, od polskiego gwarowego skiłańdź, skiłądz ‘żołądek wieprzowy lub barani nadziany salcesonem’.

    Szkilewicz - w grupie nazwisk pochodzących od skieł, skiła ‘zły człowiek; zły pies’.

    Szkilewski - w grupie nazwisk pochodzących od skieł, skiła ‘zły człowiek; zły pies’.

    Szkiliński - w grupie nazwisk pochodzących od skieł, skiła ‘zły człowiek; zły pies’.

    Szkilniak - w grupie nazwisk pochodzących od skieł, skiła ‘zły człowiek; zły pies’.

    Szkilnik - w grupie nazwisk pochodzących od skieł, skiła ‘zły człowiek; zły pies’.

    Szkilnyk - w grupie nazwisk pochodzących od skieł, skiła ‘zły człowiek; zły pies’.

    Szkiluk - w grupie nazwisk pochodzących od skieł, skiła ‘zły człowiek; zły pies’.

    Szkiładz - w grupie nazwisk pochodzących od litewskiej nazwy osobowej Skilandis, od białoruskiej Skilandz, od polskiego gwarowego skiłańdź, skiłądz ‘żołądek wieprzowy lub barani nadziany salcesonem’.

    Szkiładź - w grupie nazwisk pochodzących od litewskiej nazwy osobowej Skilandis, od białoruskiej Skilandz, od polskiego gwarowego skiłańdź, skiłądz ‘żołądek wieprzowy lub barani nadziany salcesonem’.

    Szkiłądz - w grupie nazwisk pochodzących od litewskiej nazwy osobowej Skilandis, od białoruskiej Skilandz, od polskiego gwarowego skiłańdź, skiłądz ‘żołądek wieprzowy lub barani nadziany salcesonem’.

    Szkiłądź - w grupie nazwisk pochodzących od litewskiej nazwy osobowej Skilandis, od białoruskiej Skilandz, od polskiego gwarowego skiłańdź, skiłądz ‘żołądek wieprzowy lub barani nadziany salcesonem’.

    Szkiłądż - w grupie nazwisk pochodzących od litewskiej nazwy osobowej Skilandis, od białoruskiej Skilandz, od polskiego gwarowego skiłańdź, skiłądz ‘żołądek wieprzowy lub barani nadziany salcesonem’.

    Szkiłędziów - w grupie nazwisk pochodzących od litewskiej nazwy osobowej Skilandis, od białoruskiej Skilandz, od polskiego gwarowego skiłańdź, skiłądz ‘żołądek wieprzowy lub barani nadziany salcesonem’.

    Szkiłędź - w grupie nazwisk pochodzących od litewskiej nazwy osobowej Skilandis, od białoruskiej Skilandz, od polskiego gwarowego skiłańdź, skiłądz ‘żołądek wieprzowy lub barani nadziany salcesonem’.

    Szkiłłądź - w grupie nazwisk pochodzących od litewskiej nazwy osobowej Skilandis, od białoruskiej Skilandz, od polskiego gwarowego skiłańdź, skiłądz ‘żołądek wieprzowy lub barani nadziany salcesonem’.

    Szkiłondz - w grupie nazwisk pochodzących od litewskiej nazwy osobowej Skilandis, od białoruskiej Skilandz, od polskiego gwarowego skiłańdź, skiłądz ‘żołądek wieprzowy lub barani nadziany salcesonem’.

    Szkiłondź - w grupie nazwisk pochodzących od litewskiej nazwy osobowej Skilandis, od białoruskiej Skilandz, od polskiego gwarowego skiłańdź, skiłądz ‘żołądek wieprzowy lub barani nadziany salcesonem’.

    Szkiłondż - w grupie nazwisk pochodzących od litewskiej nazwy osobowej Skilandis, od białoruskiej Skilandz, od polskiego gwarowego skiłańdź, skiłądz ‘żołądek wieprzowy lub barani nadziany salcesonem’.

    Szkiłońdź - w grupie nazwisk pochodzących od litewskiej nazwy osobowej Skilandis, od białoruskiej Skilandz, od polskiego gwarowego skiłańdź, skiłądz ‘żołądek wieprzowy lub barani nadziany salcesonem’.

    Szkirman - od niemieckiej nazwy osobowej Schermann, ta stanowi synonim do Scherer, ze średnio-wysoko-niemieckiego scheraere.

    Szkiruc - od litewskiej nazwy osobowej Skirutis.

    Szkiruć - od litewskiej nazwy osobowej Skirutis.

    Szkirut - od litewskiej nazwy osobowej Skirutis.

    Szkit - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skitać ‘zakitować’, skit ‘pustelnia’.

    Szkita - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skitać ‘zakitować’, skit ‘pustelnia’.

    Szkita - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skitać ‘zakitować’, skit ‘pustelnia’.

    Szkitaliński - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skitać ‘zakitować’, skit ‘pustelnia’.

    Szkitaliński - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skitać ‘zakitować’, skit ‘pustelnia’.

    Szklana - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło.

    Szklanecki - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od przymiotnika szklany.

    Szklaniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od przymiotnika szklany.

    Szklanik - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od przymiotnika szklany.

    Szklanka - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od przymiotnika szklany.

    Szklanko - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od przymiotnika szklany.

    Szklankowski - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od przymiotnika szklany.

    Szklanna - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od przymiotnika szklany.

    Szklannik - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od przymiotnika szklany.

    Szklanny - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od przymiotnika szklany.

    Szklano - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od przymiotnika szklany.

    Szklanowski - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od przymiotnika szklany.

    Szklany - 1763 w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od przymiotnika szklany.

    Szklar - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarczuk - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarczyk - 1644 w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarecki - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarek - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarenko - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarewski - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarkowski - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarna - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarnik - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarny - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarowski - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarów - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarski - od nazwy miejscowej Szklary (kilka wsi).

    Szklaruk - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklaruk-Leonkiewicz - złożenia brak; Szklaruk w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’; Leonkiewicz od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Szklaryk - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarz - 1536 w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarzewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarzewski - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarzowski - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarzyk - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarzyński - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklarżewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklażewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklenicki - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklenik - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklennik - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło.

    Szklinarz - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szkliniara - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szkliniarz - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szklinik - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szkliński - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło.

    Szkloda - w grupie nazwisk pochodzących od składać ‘złączyć elementy w całość; zgromadzić coś w jednym miejscu’, skład ‘ miejsce magazynowania towarów, sklep; zbiór elementów tworzących całość’.

    Szklorz - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło; od szklarz ‘rzemieślnik wstawiający szyby; robotnik w hucie szkła’.

    Szkłądź - w grupie nazwisk pochodzących od litewskiej nazwy osobowej Skilandis, od białoruskiej Skilandz, od polskiego gwarowego skiłańdź, skiłądz ‘żołądek wieprzowy lub barani nadziany salcesonem’.

    Szkłądż - w grupie nazwisk pochodzących od litewskiej nazwy osobowej Skilandis, od białoruskiej Skilandz, od polskiego gwarowego skiłańdź, skiłądz ‘żołądek wieprzowy lub barani nadziany salcesonem’.

    Szkło - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło.

    Szkłowski - w grupie nazwisk pochodzących od szklo ‘przezroczysta substancja krzemianowa’, od staropolskiego śćkło.

    Szkob - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego skoba ‘klamra, zwora’, od gwarowego skoba, skob ‘skobel’, od skobić ‘zdzierać korę z drzew, skórę z zabitego zwierzęcia’.

    Szkobel - w grupie nazwisk pochodzących od skobel ‘zgięty pręt żelazny wbity w futrynę drzwi, służący do zamykania’.

    Szkobiński - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego skoba ‘klamra, zwora’, od gwarowego skoba, skob ‘skobel’, od skobić ‘zdzierać korę z drzew, skórę z zabitego zwierzęcia’.

    Szkoblewski - w grupie nazwisk pochodzących od skobel ‘zgięty pręt żelazny wbity w futrynę drzwi, służący do zamykania’.

    Szkobliński - w grupie nazwisk pochodzących od skobel ‘zgięty pręt żelazny wbity w futrynę drzwi, służący do zamykania’.

    Szkoc - w grupie nazwisk pochodzących od skok ‘oderwanie się od powierzchni; noga ptaka’, skoki ‘nogi zająca’, skoczyć, skakać ‘odrywać się od ziemi’; od staropolskiego skoczeń ‘łosoś’.

    Szkocarz - w grupie nazwisk pochodzących od skok ‘oderwanie się od powierzchni; noga ptaka’, skoki ‘nogi zająca’, skoczyć, skakać ‘odrywać się od ziemi’; od staropolskiego skoczeń ‘łosoś’.

    Szkocki - od nazwy kraju Szkocja; od przymiotnika szkocki.

    Szkocna - w grupie nazwisk pochodzących od skok ‘oderwanie się od powierzchni; noga ptaka’, skoki ‘nogi zająca’, skoczyć, skakać ‘odrywać się od ziemi’; od staropolskiego skoczeń ‘łosoś’.

    Szkocnicki - w grupie nazwisk pochodzących od skok ‘oderwanie się od powierzchni; noga ptaka’, skoki ‘nogi zająca’, skoczyć, skakać ‘odrywać się od ziemi’; od staropolskiego skoczeń ‘łosoś’.

    Szkocny - w grupie nazwisk pochodzących od skok ‘oderwanie się od powierzchni; noga ptaka’, skoki ‘nogi zająca’, skoczyć, skakać ‘odrywać się od ziemi’; od staropolskiego skoczeń ‘łosoś’.

    Szkocz - w grupie nazwisk pochodzących od skok ‘oderwanie się od powierzchni; noga ptaka’, skoki ‘nogi zająca’, skoczyć, skakać ‘odrywać się od ziemi’; od staropolskiego skoczeń ‘łosoś’.

    Szkoczek - w grupie nazwisk pochodzących od skok ‘oderwanie się od powierzchni; noga ptaka’, skoki ‘nogi zająca’, skoczyć, skakać ‘odrywać się od ziemi’; od staropolskiego skoczeń ‘łosoś’.

    Szkod - w grupie nazwisk pochodzących od szkoda ‘strata materialna, ubytek’.

    Szkoda - 1393 w grupie nazwisk pochodzących od szkoda ‘strata materialna, ubytek’.

    Szkodkowski - w grupie nazwisk pochodzących od szkoda ‘strata materialna, ubytek’.

    Szkodlarek - od staropolskiego szkudło ‘gont’.

    Szkodlarski - od staropolskiego szkudło ‘gont’.

    Szkodliński - w grupie nazwisk pochodzących od szkoda ‘strata materialna, ubytek’.

    Szkodna - w grupie nazwisk pochodzących od szkoda ‘strata materialna, ubytek’; od staropolskiego szkodny ‘przynoszący szkodę’.

    Szkodnik - w grupie nazwisk pochodzących od szkoda ‘strata materialna, ubytek’; od staropolskiego szkodny ‘przynoszący szkodę’.

    Szkodny - w grupie nazwisk pochodzących od szkoda ‘strata materialna, ubytek’; od staropolskiego szkodny ‘przynoszący szkodę’.

    Szkodo - w grupie nazwisk pochodzących od szkoda ‘strata materialna, ubytek’.

    Szkodon - w grupie nazwisk pochodzących od szkoda ‘strata materialna, ubytek’.

    Szkodoń - w grupie nazwisk pochodzących od szkoda ‘strata materialna, ubytek’.

    Szkodowski - w grupie nazwisk pochodzących od szkoda ‘strata materialna, ubytek’.

    Szkodziak - 1722 w grupie nazwisk pochodzących od szkoda ‘strata materialna, ubytek’.

    Szkodzicz - 1451 w grupie nazwisk pochodzących od szkoda ‘strata materialna, ubytek’.

    Szkodzik - w grupie nazwisk pochodzących od szkoda ‘strata materialna, ubytek’.

    Szkodzin - w grupie nazwisk pochodzących od szkoda ‘strata materialna, ubytek’.

    Szkodziński - w grupie nazwisk pochodzących od szkoda ‘strata materialna, ubytek’.

    Szkola - w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’.

    Szkolak - w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’.

    Szkolarczyk - w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’; od dawnego szkolarz ‘uczeń’.

    Szkolarenko - w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’; od dawnego szkolarz ‘uczeń’.

    Szkolarski - w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’; od dawnego szkolarz ‘uczeń’.

    Szkolarz - w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’; od dawnego szkolarz ‘uczeń’.

    Szkolik - w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’.

    Szkolimowski - od nazwy miejscowej Skolimów (warszawskie, gmina Konstancin-Jeziorna).

    Szkolmowski - od nazwy miejscowej Skolimów (warszawskie, gmina Konstancin-Jeziorna).

    Szkolniak - w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’.

    Szkolnicki - w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’.

    Szkolnik - 1465 w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’; od staropolskiego szkolnik ‘nauczyciel w szkole elementarnej’.

    Szkolnikowski - w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’; od staropolskiego szkolnik ‘nauczyciel w szkole elementarnej’.

    Szkolników - w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’; od staropolskiego szkolnik ‘nauczyciel w szkole elementarnej’.

    Szkolorz - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’.

    Szkolski - od nazwy miejscowej Skulsk, dawniej też Skolsko (konińskie, gmina Skulsk).

    Szkoła - 1382 w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’.

    Szkołda - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skołuda ‘ciułacz, skąpiec’.

    Szkołek - w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’.

    Szkołka - w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’.

    Szkołt - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skołuda ‘ciułacz, skąpiec’.

    Szkołud - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skołuda ‘ciułacz, skąpiec’.

    Szkołuda - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skołuda ‘ciułacz, skąpiec’.

    Szkołudek - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skołuda ‘ciułacz, skąpiec’.

    Szkołut - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skołuda ‘ciułacz, skąpiec’.

    Szkołyk - w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’.

    Szkomar - w grupie nazwisk pochodzących od dawnego skomoroch, skomoroch ‘błazen, kuglarz’, od staropolskiego skomroszyć ‘żyć rozpustnie’.

    Szkomruk - w grupie nazwisk pochodzących od dawnego skomoroch, skomoroch ‘błazen, kuglarz’, od staropolskiego skomroszyć ‘żyć rozpustnie’.

    Szkon - w grupie nazwisk pochodzących od skonać ‘zakończyć, dokonać’, od staropolskiego skon ‘rzecz dokonana, uczynek; śmierć, zgon’.

    Szkop - w grupie nazwisk pochodzących od skop ‘kastrowany baran; naczynie na mleko; danina w snopach’; też od skopać.

    Szkopak - w grupie nazwisk pochodzących od skop ‘kastrowany baran; naczynie na mleko; danina w snopach’; też od skopać.

    Szkopański - w grupie nazwisk pochodzących od skop ‘kastrowany baran; naczynie na mleko; danina w snopach’; też od skopać.

    Szkopecki - w grupie nazwisk pochodzących od skop ‘kastrowany baran; naczynie na mleko; danina w snopach’; też od skopać.

    Szkopek - w grupie nazwisk pochodzących od skop ‘kastrowany baran; naczynie na mleko; danina w snopach’; też od skopać.

    Szkopek-Szkopowski - złożenia brak; Szkopek w grupie nazwisk pochodzących od skop ‘kastrowany baran; naczynie na mleko; danina w snopach’; też od skopać; Szkopowski w grupie nazwisk pochodzących od skop ‘kastrowany baran; naczynie na mleko; danina w snopach’; też od skopać.

    Szkopiak - w grupie nazwisk pochodzących od skop ‘kastrowany baran; naczynie na mleko; danina w snopach’; też od skopać.

    Szkopiarek - w grupie nazwisk pochodzących od skop ‘kastrowany baran; naczynie na mleko; danina w snopach’; też od skopać.

    Szkopiec - w grupie nazwisk pochodzących od skop ‘kastrowany baran; naczynie na mleko; danina w snopach’; też od skopać.

    Szkopiecki - w grupie nazwisk pochodzących od skop ‘kastrowany baran; naczynie na mleko; danina w snopach’; też od skopać.

    Szkopik - w grupie nazwisk pochodzących od skop ‘kastrowany baran; naczynie na mleko; danina w snopach’; też od skopać.

    Szkopiński - w grupie nazwisk pochodzących od skop ‘kastrowany baran; naczynie na mleko; danina w snopach’; też od skopać.

    Szkopkowski - w grupie nazwisk pochodzących od skop ‘kastrowany baran; naczynie na mleko; danina w snopach’; też od skopać.

    Szkopniak - w grupie nazwisk pochodzących od skop ‘kastrowany baran; naczynie na mleko; danina w snopach’; też od skopać.

    Szkopowicz - w grupie nazwisk pochodzących od skop ‘kastrowany baran; naczynie na mleko; danina w snopach’; też od skopać.

    Szkopowiec - w grupie nazwisk pochodzących od skop ‘kastrowany baran; naczynie na mleko; danina w snopach’; też od skopać.

    Szkopowski - w grupie nazwisk pochodzących od skop ‘kastrowany baran; naczynie na mleko; danina w snopach’; też od skopać.

    Szkoradkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od skórłat ‘stara skóra do łatania’, od gwarowego skórat ‘nietoperz’, szkórłat ‘przęslica’.

    Szkorbut - w grupie nazwisk pochodzących od szkorbut, też skorbut ‘choroba dziąseł ,gnilec’.

    Szkorbutowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szkorbut, też skorbut ‘choroba dziąseł ,gnilec’.

    Szkorla - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skórło ‘’wymię owcy’.

    Szkornik - w grupie nazwisk pochodzących od skor-, por. skorny, skórny ‘prędki, szybki’, skornia, skórnia ‘rodzaj obuwia’.

    Szkoropa - w grupie nazwisk pochodzących od skorupa ‘osłona owocu, jajka; rozbite naczynie’.

    Szkoruda - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy skor-, por. skory ‘szybki, chętny do czegoś’, skóra.

    Szkorudzina - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy skor-, por. skory ‘szybki, chętny do czegoś’, skóra.

    Szkorupa - w grupie nazwisk pochodzących od skorupa ‘osłona owocu, jajka; rozbite naczynie’.

    Szkorupiński - w grupie nazwisk pochodzących od skorupa ‘osłona owocu, jajka; rozbite naczynie’.

    Szkorupski - w grupie nazwisk pochodzących od skorupa ‘osłona owocu, jajka; rozbite naczynie’.

    Szkoruta - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy skor-, por. skory ‘szybki, chętny do czegoś’, skóra.

    Szkorz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy skor-, por. skory ‘szybki, chętny do czegoś’, skóra.

    Szkoszkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skoszać, skosić.

    Szkośkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skoszać, skosić.

    Szkot - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego skot ‘bydło rogate; dawna jednostka pieniężna’; lub od nazwy etnicznej Szkot.

    Szkota - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego skot ‘bydło rogate; dawna jednostka pieniężna’; lub od nazwy etnicznej Szkot.

    Szkotak - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego skot ‘bydło rogate; dawna jednostka pieniężna’; lub od nazwy etnicznej Szkot.

    Szkotek - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego skot ‘bydło rogate; dawna jednostka pieniężna’; lub od nazwy etnicznej Szkot.

    Szkotniak - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego skot ‘bydło rogate; dawna jednostka pieniężna’; lub od nazwy etnicznej Szkot.

    Szkotnicki - od nazwy miejscowej Skotniki (częste).

    Szkotnicki - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego skot ‘bydło rogate; dawna jednostka pieniężna’; lub od nazwy etnicznej Szkot.

    Szkotnik - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego skot ‘bydło rogate; dawna jednostka pieniężna’; lub od nazwy etnicznej Szkot.

    Szkotowicz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego skot ‘bydło rogate; dawna jednostka pieniężna’; lub od nazwy etnicznej Szkot.

    Szkowron - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od skowron, skowronek ‘ptak śpiewający’.

    Szkowrotkin - w grupie nazwisk pochodzących od dawnego skowroda ‘patelnia’, od wschodniosłowiańskiego skowroda ‘patelnia, panew’.

    Szkowrytko - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od dawnego skowroda ‘patelnia’, od wschodniosłowiańskiego skowroda ‘patelnia, panew’.

    Szkódliński - w grupie nazwisk pochodzących od szkoda ‘strata materialna, ubytek’.

    Szkólik - w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’.

    Szkólna - w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’.

    Szkólnik - w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’.

    Szkólny - w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’.

    Szkólski - od nazwy miejscowej Skulsk, dawniej też Skolsko (konińskie, gmina Skulsk).

    Szkólski - w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’.

    Szkółka - w grupie nazwisk pochodzących od szkoła ‘instytucja oświatowa’.

    Szkóp - w grupie nazwisk pochodzących od skop ‘kastrowany baran; naczynie na mleko; danina w snopach’; też od skopać.

    Szkraba - w grupie nazwisk pochodzących od skrobać ‘zdrapywać, brzydko pisać; drapać’, skrobek ‘skąpiec’; też od skrabać.

    Szkrabaluk - w grupie nazwisk pochodzących od skrobać ‘zdrapywać, brzydko pisać; drapać’, skrobek ‘skąpiec’; też od skrabać.

    Szkrabiak - w grupie nazwisk pochodzących od skrobać ‘zdrapywać, brzydko pisać; drapać’, skrobek ‘skąpiec’; też od skrabać.

    Szkrabik - w grupie nazwisk pochodzących od skrobać ‘zdrapywać, brzydko pisać; drapać’, skrobek ‘skąpiec’; też od skrabać.

    Szkrabiński - w grupie nazwisk pochodzących od skrobać ‘zdrapywać, brzydko pisać; drapać’, skrobek ‘skąpiec’; też od skrabać.

    Szkrabiuk - w grupie nazwisk pochodzących od skrobać ‘zdrapywać, brzydko pisać; drapać’, skrobek ‘skąpiec’; też od skrabać.

    Szkrabko - w grupie nazwisk pochodzących od skrobać ‘zdrapywać, brzydko pisać; drapać’, skrobek ‘skąpiec’; też od skrabać.

    Szkrabocki - w grupie nazwisk pochodzących od skrobać ‘zdrapywać, brzydko pisać; drapać’, skrobek ‘skąpiec’; też od skrabać.

    Szkrabski - w grupie nazwisk pochodzących od skrobać ‘zdrapywać, brzydko pisać; drapać’, skrobek ‘skąpiec’; też od skrabać.

    Szkrabut - w grupie nazwisk pochodzących od skrobać ‘zdrapywać, brzydko pisać; drapać’, skrobek ‘skąpiec’; też od skrabać.

    Szkrapko - w grupie nazwisk pochodzących od skrobać ‘zdrapywać, brzydko pisać; drapać’, skrobek ‘skąpiec’; też od skrabać.

    Szkrawan - w grupie nazwisk pochodzących od skrawać ‘ciąć’.

    Szkred - w grupie nazwisk pochodzących od skręt ‘pętla, sznur; zakręt’, skręcać.

    Szkredka - w grupie nazwisk pochodzących od skręt ‘pętla, sznur; zakręt’, skręcać.

    Szkretka - w grupie nazwisk pochodzących od skręt ‘pętla, sznur; zakręt’, skręcać.

    Szkriba - w grupie nazwisk pochodzących od skryba ‘pisarz’.

    Szkroba - w grupie nazwisk pochodzących od skrobać ‘zdrapywać, brzydko pisać; drapać’, skrobek ‘skąpiec’; też od skrabać.

    Szkrobacz - w grupie nazwisk pochodzących od skrobać ‘zdrapywać, brzydko pisać; drapać’, skrobek ‘skąpiec’; też od skrabać.

    Szkrobarczyk - w grupie nazwisk pochodzących od skrobać ‘zdrapywać, brzydko pisać; drapać’, skrobek ‘skąpiec’; też od skrabać.

    Szkrobel - w grupie nazwisk pochodzących od skrobać ‘zdrapywać, brzydko pisać; drapać’, skrobek ‘skąpiec’; też od skrabać.

    Szkrobisz - w grupie nazwisk pochodzących od skrobać ‘zdrapywać, brzydko pisać; drapać’, skrobek ‘skąpiec’; też od skrabać.

    Szkrobka - w grupie nazwisk pochodzących od skrobać ‘zdrapywać, brzydko pisać; drapać’, skrobek ‘skąpiec’; też od skrabać.

    Szkrobocz - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od skrobać ‘zdrapywać, brzydko pisać; drapać’, skrobek ‘skąpiec’; też od skrabać.

    Szkrobol - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego skrbiti, od gwarowego skorbanić ‘zmierzwić’, od skorbacz ‘karby na podniebieniu niemowlęcia’, od rosyjskiego sorbet’, ukraińskiego skorbity ‘smucić się’, od czeskiego skribiti ‘oszczędzać’, polskiego skrobać.

    Szkrobol - w grupie nazwisk pochodzących od skrobać ‘zdrapywać, brzydko pisać; drapać’, skrobek ‘skąpiec’; też od skrabać.

    Szkrobut - w grupie nazwisk pochodzących od skrobać ‘zdrapywać, brzydko pisać; drapać’, skrobek ‘skąpiec’; też od skrabać.

    Szkrobut - w grupie nazwisk pochodzących od szkorbut, też skorbut ‘choroba dziąseł ,gnilec’.

    Szkrom - w grupie nazwisk pochodzących od skrom ‘tłuszcz, zwłaszcza zajęczy, dawniej środek leczniczy’, skromić ‘poskromić, wstrzymać, skąpić’.

    Szkróbka - w grupie nazwisk pochodzących od skrobać ‘zdrapywać, brzydko pisać; drapać’, skrobek ‘skąpiec’; też od skrabać.

    Szkruć - w grupie nazwisk pochodzących od skrót ‘forma skrócona; skrócenie czegoś’.

    Szkrupski - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skrupić (się) ‘przyjąć postać krupek; odbić się na kimś’.

    Szkrzydlewski - od nazwy miejscowej Skrzydlewo (gorzowskie, gmina Międzychód).

    Szkrzydliński - od nazwy miejscowej Skrzydlna (nowosądeckie, gmina Dobra).

    Szkrzypczak - od skrzypieć ‘piszczeć, chrzęścić’, skrzyp ‘odgłos skrzypienia; roślina zielna’.

    Szkrzypczyński - od skrzypieć ‘piszczeć, chrzęścić’, skrzyp ‘odgłos skrzypienia; roślina zielna’.

    Szkrzypek - od skrzypieć ‘piszczeć, chrzęścić’, skrzyp ‘odgłos skrzypienia; roślina zielna’.

    Szkubacz - w grupie nazwisk pochodzących od skubać ‘wyciągać, wyrywać’.

    Szkubel - w grupie nazwisk pochodzących od skobel ‘zgięty pręt żelazny wbity w futrynę drzwi, służący do zamykania’.

    Szkubeł - w grupie nazwisk pochodzących od skobel ‘zgięty pręt żelazny wbity w futrynę drzwi, służący do zamykania’.

    Szkubera - w grupie nazwisk pochodzących od skubać ‘wyciągać, wyrywać’.

    Szkubiel - w grupie nazwisk pochodzących od skobel ‘zgięty pręt żelazny wbity w futrynę drzwi, służący do zamykania’.

    Szkuc - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkuciak - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkucień - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkucik - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkuciński - od nazwy miejscowej Szkucin (kieleckie, gmina Radoszyce).

    Szkuciński - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkucki - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkucko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkuczyński - od nazwy miejscowej Szkucin (kieleckie, gmina Radoszyce).

    Szkuć - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkućko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkud - od szkud, skud ‘dawna jednostka monetarna’ lub od skudzić ‘marudzić’.

    Szkuda - od szkud, skud ‘dawna jednostka monetarna’ lub od skudzić ‘marudzić’.

    Szkudaj - od szkud, skud ‘dawna jednostka monetarna’ lub od skudzić ‘marudzić’.

    Szkudelski - od staropolskiego szkudło ‘gont’.

    Szkuderski - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skudrać się ‘rozwichrzyć sobie włosy’.

    Szkudlaczek - od staropolskiego szkudło ‘gont’.

    Szkudlar - od staropolskiego szkudło ‘gont’.

    Szkudlara - od staropolskiego szkudło ‘gont’.

    Szkudlarczyk - od staropolskiego szkudło ‘gont’.

    Szkudlarek - od staropolskiego szkudło ‘gont’.

    Szkudlarski - od staropolskiego szkudło ‘gont’.

    Szkudlarz - od staropolskiego szkudło ‘gont’; od szkudlarz ‘gonciarz’.

    Szkudleński - 1796 od staropolskiego szkudło ‘gont’.

    Szkudlerek - od staropolskiego szkudło ‘gont’.

    Szkudlik - od staropolskiego szkudło ‘gont’.

    Szkudliński - od staropolskiego szkudło ‘gont’.

    Szkudlowic - 1423 od staropolskiego szkudło ‘gont’.

    Szkudlowski - od staropolskiego szkudło ‘gont’.

    Szkudła - 1370 od staropolskiego szkudło ‘gont’.

    Szkudłarek - od staropolskiego szkudło ‘gont’.

    Szkudło - 1411 od staropolskiego szkudło ‘gont’.

    Szkudnik - od szkud, skud ‘dawna jednostka monetarna’ lub od skudzić ‘marudzić’.

    Szkudowski - 1627 od nazwy miejscowej Szkudy (Żmudź).

    Szkudro - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego skudrać się ‘rozwichrzyć sobie włosy’.

    Szkudziński - od nazwy miejscowej Szkudła (kaliskie, gmina Gołuchów).

    Szkul - w grupie nazwisk pochodzących od skulić’ zgiąć; zwinąć (się)’, por. też skolić ‘skamleć’, skuła ‘policzek’.

    Szkula - w grupie nazwisk pochodzących od skulić’ zgiąć; zwinąć (się)’, por. też skolić ‘skamleć’, skuła ‘policzek’.

    Szkularek - w grupie nazwisk pochodzących od skulić’ zgiąć; zwinąć (się)’, por. też skolić ‘skamleć’, skuła ‘policzek’.

    Szkulawik - w grupie nazwisk pochodzących od skulawić ‘okulawić, zrobić kulawym’, od gwarowego skulawy ‘zezowaty’.

    Szkulepa - od dawnego szkulepa ‘kobieta stara i szpetna’.

    Szkulik - w grupie nazwisk pochodzących od skulić’ zgiąć; zwinąć (się)’, por. też skolić ‘skamleć’, skuła ‘policzek’.

    Szkulimowski - od nazwy miejscowej Skolimów (warszawskie, gmina Konstancin-Jeziorna).

    Szkulmowski - od nazwy miejscowej Skolimów (warszawskie, gmina Konstancin-Jeziorna).

    Szkulnik - w grupie nazwisk pochodzących od skulić’ zgiąć; zwinąć (się)’, por. też skolić ‘skamleć’, skuła ‘policzek’.

    Szkulski - od nazwy miejscowej Skulsk, dawniej też Skolsko (konińskie, gmina Skulsk).

    Szkultecki - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schulte, ta do średnio-wysoko-niemieckiego schultei?e ‘soltys’, a to od łacińskiego scultetus.

    Szkultin - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schulte, ta do średnio-wysoko-niemieckiego schultei?e ‘soltys’, a to od łacińskiego scultetus.

    Szkultyn - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schulte, ta do średnio-wysoko-niemieckiego schultei?e ‘soltys’, a to od łacińskiego scultetus.

    Szkuła - w grupie nazwisk pochodzących od skulić’ zgiąć; zwinąć (się)’, por. też skolić ‘skamleć’, skuła ‘policzek’.

    Szkułat - w grupie nazwisk pochodzących od skórłat ‘stara skóra do łatania’, od gwarowego skórat ‘nietoperz’, szkórłat ‘przęslica’.

    Szkuło - w grupie nazwisk pochodzących od skulić’ zgiąć; zwinąć (się)’, por. też skolić ‘skamleć’, skuła ‘policzek’.

    Szkumin - w grupie nazwisk pochodzących od skumać (się) badać; spoufalać się, zbratać się’ .

    Szkup - w grupie nazwisk pochodzących od skupić ‘zgromadzić, zebrać; zgromadzić kupując’, skup ‘kupowanie’.

    Szkupiński - w grupie nazwisk pochodzących od skupić ‘zgromadzić, zebrać; zgromadzić kupując’, skup ‘kupowanie’.

    Szkupko - w grupie nazwisk pochodzących od skupić ‘zgromadzić, zebrać; zgromadzić kupując’, skup ‘kupowanie’.

    Szkupnik - w grupie nazwisk pochodzących od skupić ‘zgromadzić, zebrać; zgromadzić kupując’, skup ‘kupowanie’.

    Szkura - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy skor-, por. skory ‘szybki, chętny do czegoś’, skóra.

    Szkurat - w grupie nazwisk pochodzących od skórłat ‘stara skóra do łatania’, od gwarowego skórat ‘nietoperz’, szkórłat ‘przęslica’.

    Szkurda - w grupie nazwisk pochodzących od litewskiej nazwy osobowej Skurdelis.

    Szkurdz - w grupie nazwisk pochodzących od litewskiej nazwy osobowej Skurdelis.

    Szkurdziuk - w grupie nazwisk pochodzących od litewskiej nazwy osobowej Skurdelis.

    Szkurdź - w grupie nazwisk pochodzących od litewskiej nazwy osobowej Skurdelis.

    Szkurlat - w grupie nazwisk pochodzących od skórłat ‘stara skóra do łatania’, od gwarowego skórat ‘nietoperz’, szkórłat ‘przęslica’.

    Szkurłat - w grupie nazwisk pochodzących od skórłat ‘stara skóra do łatania’, od gwarowego skórat ‘nietoperz’, szkórłat ‘przęslica’.

    Szkurłata - w grupie nazwisk pochodzących od skórłat ‘stara skóra do łatania’, od gwarowego skórat ‘nietoperz’, szkórłat ‘przęslica’.

    Szkurłatowicz - w grupie nazwisk pochodzących od skórłat ‘stara skóra do łatania’, od gwarowego skórat ‘nietoperz’, szkórłat ‘przęslica’.

    Szkurłatowski - w grupie nazwisk pochodzących od skórłat ‘stara skóra do łatania’, od gwarowego skórat ‘nietoperz’, szkórłat ‘przęslica’.

    Szkuryn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy skor-, por. skory ‘szybki, chętny do czegoś’, skóra.

    Szkuryński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy skor-, por. skory ‘szybki, chętny do czegoś’, skóra.

    Szkut - 1482 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkuta - 1482 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkutak - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkutalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkutek - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkutelski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkuterski - zapewne od szkuter, szkutarz ‘szyper’.

    Szkutiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkutiuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkutkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkutni - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkutnica - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkutnicki - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkutnik - 1494 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’; od szkutnik ‘budujący szkuty’.

    Szkutnikiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkutowicz - 1700– w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkutowski - 1706 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkutt - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw skut-, szkut-, por. staropolskie skuta ‘działanie, praca’, skutać ‘czkać’, skut, szkut ‘chłopak’, skutek ‘następstwo’, szkut , szkuta ‘żaglowo wiosłowy statek rzeczny, używany w XVI XVII wieku do przewozu ładunków’.

    Szkwara - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy skwar-, skwier, skwir-, por. skwar, ze staropolskiego skwara ‘upał, spiekota’, skwarek, skwark, skwarka ‘kawałek usmażonej słoniny’.

    Szkwarek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy skwar-, skwier, skwir-, por. skwar, ze staropolskiego skwara ‘upał, spiekota’, skwarek, skwark, skwarka ‘kawałek usmażonej słoniny’.

    Szkwarkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy skwar-, skwier, skwir-, por. skwar, ze staropolskiego skwara ‘upał, spiekota’, skwarek, skwark, skwarka ‘kawałek usmażonej słoniny’.

    Szkwarła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy skwar-, skwier, skwir-, por. skwar, ze staropolskiego skwara ‘upał, spiekota’, skwarek, skwark, skwarka ‘kawałek usmażonej słoniny’.

    Szkwerko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy skwar-, skwier, skwir-, por. skwar, ze staropolskiego skwara ‘upał, spiekota’, skwarek, skwark, skwarka ‘kawałek usmażonej słoniny’.

    Szkwir - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy skwar-, skwier, skwir-, por. skwar, ze staropolskiego skwara ‘upał, spiekota’, skwarek, skwark, skwarka ‘kawałek usmażonej słoniny’.

    Szkwyra - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy skwar-, skwier, skwir-, por. skwar, ze staropolskiego skwara ‘upał, spiekota’, skwarek, skwark, skwarka ‘kawałek usmażonej słoniny’.

    Szlab - od słaby’odznaczający się małą siłą fizyczną; wątły’.

    Szlaba - od słaby’odznaczający się małą siłą fizyczną; wątły’.

    Szlabkowski - od słaby’odznaczający się małą siłą fizyczną; wątły’.

    Szlabowski - od słaby’odznaczający się małą siłą fizyczną; wątły’.

    Szlacan - w grupie nazwisk pochodzących od szlak, ślak ‘droga, przesmyk; ślad, trop’, dawniej ‘uderzenie, udar serca, paraliż’.

    Szlach - 1798 od szlacha ‘szlachcic rubaszny jako obywatel ziemski; hreczkosiej’.

    Szlacha - od szlacha ‘szlachcic rubaszny jako obywatel ziemski; hreczkosiej’.

    Szlachciak - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlachcianowski - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlachciarski - od szlachter, szlachtarz ‘rzeźnik’.

    Szlachcic - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlachcicki - 1420 od nazwy miejscowej Szlachcin (poznańskie, gmina Środa Wielkopolska).

    Szlachcik - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlachcikowski - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlachcin - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlachciński - 1393 od nazwy miejscowej Szlachcin (poznańskie, gmina Środa Wielkopolska).

    Szlachcionek - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlachciuk - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlachecki - od nazwy miejscowej Szlachta (kilka miejscowości).

    Szlacheta - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlachetka - 1491 od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlachetko - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlachetna - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlachetny - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlachow - od szlacha ‘szlachcic rubaszny jako obywatel ziemski; hreczkosiej’.

    Szlachowicz - od szlacha ‘szlachcic rubaszny jako obywatel ziemski; hreczkosiej’.

    Szlachowski - od szlacha ‘szlachcic rubaszny jako obywatel ziemski; hreczkosiej’.

    Szlacht - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlachta - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlachter - od szlachter, szlachtarz ‘rzeźnik’.

    Szlachtewicz - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlachtka - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlachton - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlachtoń - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlachtowicz - 1788 od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlachtowski - 1721 od nazwy miejscowej Szlachtowa (nowosądeckie, gmina Szczawnica).

    Szlachtun - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlachtycz - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlaczyk - w grupie nazwisk pochodzących od szlak, ślak ‘droga, przesmyk; ślad, trop’, dawniej ‘uderzenie, udar serca, paraliż’.

    Szlaczyński - w grupie nazwisk pochodzących od szlak, ślak ‘droga, przesmyk; ślad, trop’, dawniej ‘uderzenie, udar serca, paraliż’.

    Szladewski - od ślad ‘trop; pozostałość po czymś; znikoma ilość’, dawniej ‘powinność ścigania winowajcy; miara gruntu’, śledzić ‘iść po czyichś śladach, bacznie obserwować’; w pochodnych też od śledź ‘ryba morska’.

    Szladkowski - od ślad ‘trop; pozostałość po czymś; znikoma ilość’, dawniej ‘powinność ścigania winowajcy; miara gruntu’, śledzić ‘iść po czyichś śladach, bacznie obserwować’; w pochodnych też od śledź ‘ryba morska’.

    Szladow - od ślad ‘trop; pozostałość po czymś; znikoma ilość’, dawniej ‘powinność ścigania winowajcy; miara gruntu’, śledzić ‘iść po czyichś śladach, bacznie obserwować’; w pochodnych też od śledź ‘ryba morska’.

    Szladowski - od ślad ‘trop; pozostałość po czymś; znikoma ilość’, dawniej ‘powinność ścigania winowajcy; miara gruntu’, śledzić ‘iść po czyichś śladach, bacznie obserwować’; w pochodnych też od śledź ‘ryba morska’.

    Szladzak - od ślad ‘trop; pozostałość po czymś; znikoma ilość’, dawniej ‘powinność ścigania winowajcy; miara gruntu’, śledzić ‘iść po czyichś śladach, bacznie obserwować’; w pochodnych też od śledź ‘ryba morska’.

    Szlaf - od niemieckiej nazwy osobowej Schlaf, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slaf ‘sen’ lub Schlaff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slaf ‘obwisły; słaby’.

    Szlafarski - od niemieckiej nazwy osobowej Schlafer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slafaere ‘śpiący, śpioch’.

    Szlafczyński - od niemieckiej nazwy osobowej Schlaf, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slaf ‘sen’ lub Schlaff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slaf ‘obwisły; słaby’.

    Szlaferek - od niemieckiej nazwy osobowej Schlafer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slafaere ‘śpiący, śpioch’.

    Szlafka - od niemieckiej nazwy osobowej Schlaf, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slaf ‘sen’ lub Schlaff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slaf ‘obwisły; słaby’.

    Szlafke - od niemieckiej nazwy osobowej Schlaf, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slaf ‘sen’ lub Schlaff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slaf ‘obwisły; słaby’.

    Szlag - 1531 od staropolskiego Szlaga ‘szlachetka’, także ‘mlot, maczuga’, od gwarowego ‘słota, szaruga’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlag.

    Szlaga - 1445 od staropolskiego Szlaga ‘szlachetka’, także ‘mlot, maczuga’, od gwarowego ‘słota, szaruga’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlag.

    Szlagan - od staropolskiego Szlaga ‘szlachetka’, także ‘mlot, maczuga’, od gwarowego ‘słota, szaruga’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlag.

    Szlagar - od szlagier ‘człowiek wynajęty do obicia kogoś’, też ‘modna melodia, przebój’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlager.

    Szlage - od staropolskiego Szlaga ‘szlachetka’, także ‘mlot, maczuga’, od gwarowego ‘słota, szaruga’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlag.

    Szlager - od szlagier ‘człowiek wynajęty do obicia kogoś’, też ‘modna melodia, przebój’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlager.

    Szlagier - od szlagier ‘człowiek wynajęty do obicia kogoś’, też ‘modna melodia, przebój’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlager.

    Szlagiewicz - od staropolskiego Szlaga ‘szlachetka’, także ‘mlot, maczuga’, od gwarowego ‘słota, szaruga’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlag.

    Szlagiński - od staropolskiego Szlaga ‘szlachetka’, także ‘mlot, maczuga’, od gwarowego ‘słota, szaruga’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlag.

    Szlagoń - od staropolskiego Szlaga ‘szlachetka’, także ‘mlot, maczuga’, od gwarowego ‘słota, szaruga’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlag.

    Szlagor - od szlagier ‘człowiek wynajęty do obicia kogoś’, też ‘modna melodia, przebój’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlager.

    Szlagorz - od szlagier ‘człowiek wynajęty do obicia kogoś’, też ‘modna melodia, przebój’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlager.

    Szlagos - od staropolskiego Szlaga ‘szlachetka’, także ‘mlot, maczuga’, od gwarowego ‘słota, szaruga’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlag.

    Szlagowicz - od staropolskiego Szlaga ‘szlachetka’, także ‘mlot, maczuga’, od gwarowego ‘słota, szaruga’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlag.

    Szlagowski - 1747 od staropolskiego Szlaga ‘szlachetka’, także ‘mlot, maczuga’, od gwarowego ‘słota, szaruga’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlag.

    Szlagór - od szlagier ‘człowiek wynajęty do obicia kogoś’, też ‘modna melodia, przebój’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlager.

    Szlagórski - od szlagier ‘człowiek wynajęty do obicia kogoś’, też ‘modna melodia, przebój’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlager.

    Szlagrowski - od szlagier ‘człowiek wynajęty do obicia kogoś’, też ‘modna melodia, przebój’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlager.

    Szlagura - od szlagier ‘człowiek wynajęty do obicia kogoś’, też ‘modna melodia, przebój’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlager.

    Szlaj - w grupei nazwisk pochodzących od szlaja ‘niechluj’, szlajka ‘kobieta złego prowadzenia’lub od niemieckiej nazwy osobowej Schleie, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego slite, schlite ‘ryba lin’, Schleie ‘rybak; handlarz ryb’.

    Szlajer - od niemieckiej nazwy osobowej Schleier, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sleiger, slei (e)r ‘welon, woalka’.

    Szlajermacher - od niemieckiej nazwy osobowej Schleier, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sleiger, slei (e)r ‘welon, woalka’.

    Szlajf - od niemieckiej nazwy osobowej Schleif, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sleife ‘sanie’ lub ze średnio-wysoko-niemieckiego sleif ‘gładki, śliski’.

    Szlajfer - od niemieckiej nazwy osobowej Schleif, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego slifaere ‘szlifierz’.

    Szlajman - w grupei nazwisk pochodzących od szlaja ‘niechluj’, szlajka ‘kobieta złego prowadzenia’lub od niemieckiej nazwy osobowej Schleie, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego slite, schlite ‘ryba lin’, Schleie ‘rybak; handlarz ryb’.

    Szlajnik - w grupei nazwisk pochodzących od szlaja ‘niechluj’, szlajka ‘kobieta złego prowadzenia’lub od niemieckiej nazwy osobowej Schleie, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego slite, schlite ‘ryba lin’, Schleie ‘rybak; handlarz ryb’.

    Szlak - w grupie nazwisk pochodzących od szlak, ślak ‘droga, przesmyk; ślad, trop’, dawniej ‘uderzenie, udar serca, paraliż’.

    Szlakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szlak, ślak ‘droga, przesmyk; ślad, trop’, dawniej ‘uderzenie, udar serca, paraliż’.

    Szlakosz - 1444 w grupie nazwisk pochodzących od szlak, ślak ‘droga, przesmyk; ślad, trop’, dawniej ‘uderzenie, udar serca, paraliż’.

    Szlakowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szlak, ślak ‘droga, przesmyk; ślad, trop’, dawniej ‘uderzenie, udar serca, paraliż’.

    Szlakowski - w grupie nazwisk pochodzących od szlak, ślak ‘droga, przesmyk; ślad, trop’, dawniej ‘uderzenie, udar serca, paraliż’.

    Szlam - 1390 od szlam, ślam ‘rzadki muł, śluz’, szlama, ślama ‘kobieta zaniedbana’.

    Szlama - od szlam, ślam ‘rzadki muł, śluz’, szlama, ślama ‘kobieta zaniedbana’.

    Szlamczyk - od szlam, ślam ‘rzadki muł, śluz’, szlama, ślama ‘kobieta zaniedbana’.

    Szlamer - od szlam, ślam ‘rzadki muł, śluz’, szlama, ślama ‘kobieta zaniedbana’.

    Szlamiński - od szlam, ślam ‘rzadki muł, śluz’, szlama, ślama ‘kobieta zaniedbana’.

    Szlamka - od szlam, ślam ‘rzadki muł, śluz’, szlama, ślama ‘kobieta zaniedbana’.

    Szlamowicz - od szlam, ślam ‘rzadki muł, śluz’, szlama, ślama ‘kobieta zaniedbana’.

    Szlamp - od niemieckiej nazwy osobowej Schlamp, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego slamp ‘biesiada, uczta’.

    Szlampek - od niemieckiej nazwy osobowej Schlamp, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego slamp ‘biesiada, uczta’.

    Szlanda - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego šljanda, šlenda ‘włóczęga’.

    Szlandak - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego šljanda, šlenda ‘włóczęga’.

    Szlandakowski - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego šljanda, šlenda ‘włóczęga’.

    Szlang - 1423 od niemieckiej nazwy osobowej Schlange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slange ‘wąż, smok, diabeł’ lub od szlęg ‘rodzaj działa’.

    Szlanga - od niemieckiej nazwy osobowej Schlange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slange ‘wąż, smok, diabeł’ lub od szlęg ‘rodzaj działa’.

    Szlank - od ślęczeć ‘wysiadywać, wyczekiwać’, ślęczka ‘osoba wysiadująca’.

    Szlankier - od niemieckiej nazwy osobowej Schlenker, ta od średnio-wysoko- niemieckiego slenker, slenger ‘proca’.

    Szlanp - od niemieckiej nazwy osobowej Schlamp, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego slamp ‘biesiada, uczta’.

    Szlapa - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzić, deptać’.

    Szlapak - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzić, deptać’.

    Szlapalski - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzić, deptać’.

    Szlapański - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzić, deptać’.

    Szlapin - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzić, deptać’.

    Szlapiński - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzić, deptać’.

    Szlapka - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzić, deptać’.

    Szlapkin - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzić, deptać’.

    Szlapo - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzić, deptać’.

    Szlarczyk - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schlarz, por. też od gwarowego ślarz ‘śledziona u bydła’.

    Szlarek - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schlarz, por. też od gwarowego ślarz ‘śledziona u bydła’.

    Szlark - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schlarz, por. też od gwarowego ślarz ‘śledziona u bydła’.

    Szlarski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schlarz, por. też od gwarowego ślarz ‘śledziona u bydła’.

    Szlarz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schlarz, por. też od gwarowego ślarz ‘śledziona u bydła’.

    Szlarzyński - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schlarz, por. też od gwarowego ślarz ‘śledziona u bydła’.

    Szlas - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlasa - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlasek - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlaski - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlaskiewicz - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlasko - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlasowski - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlass - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlassa - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlaszewski - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlaszko - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlaszyński - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlaśko - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlata - w grupie nazwisk pochodzących od zlatać się, dawniej slatać się ‘zlatywać się, gromadzić się’.

    Szlatała - w grupie nazwisk pochodzących od zlatać się, dawniej slatać się ‘zlatywać się, gromadzić się’.

    Szlaty - w grupie nazwisk pochodzących od zlatać się, dawniej slatać się ‘zlatywać się, gromadzić się’.

    Szlawiński - od nazwy miejscowej Sławno (kilka wsi).

    Szlawka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sław-, por. sławić, sława, imiona złożone typu Sławomir.

    Szlawko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sław-, por. sławić, sława, imiona złożone typu Sławomir.

    Szlawski - od nazwy miejscowej Sławsko (konińskie, gmina Rzgów), Sławsk (bydgoskie, gmina Kruszwica), Sława (kilka wsi).

    Szlaz - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlaza - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlazak - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlazek - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlazko - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlaźko - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlażas - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlażewicz - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlażko - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlażyński - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlączka - od ślęczeć ‘wysiadywać, wyczekiwać’, ślęczka ‘osoba wysiadująca’.

    Szlączko - od ślęczeć ‘wysiadywać, wyczekiwać’, ślęczka ‘osoba wysiadująca’.

    Szlądak - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego šljanda, šlenda ‘włóczęga’.

    Szlądzak - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego šljanda, šlenda ‘włóczęga’.

    Szląg - od niemieckiej nazwy osobowej Schlange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slange ‘wąż, smok, diabeł’ lub od szlęg ‘rodzaj działa’.

    Szlągiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schlange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slange ‘wąż, smok, diabeł’ lub od szlęg ‘rodzaj działa’.

    Szlągowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schlange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slange ‘wąż, smok, diabeł’ lub od szlęg ‘rodzaj działa’.

    Szląk - od ślęczeć ‘wysiadywać, wyczekiwać’, ślęczka ‘osoba wysiadująca’.

    Szląpek - od gwarowego ślępa ‘wywar gorzelniany’, ślępać ‘mżyć’, szlępać ‘pobrudzić się’.

    Szląski - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szląskiewicz - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szląskowski - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szląszkiewicz - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlązak - XVIII w. od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlązakowski - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlązek - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlązkiewicz - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlązok - (Śl) od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlążak - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlążek - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlążkiewicz - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlebioda - od swoboda, od staropolskiego świeboda, od gwarowego kresowego słoboda ‘wolność, ulga’.

    Szlebocki - od swoboda, od staropolskiego świeboda, od gwarowego kresowego słoboda ‘wolność, ulga’.

    Szlebrowski - od nazwy miejscowej Szlembark (nowosądeckie, gmina Nowy Targ).

    Szlechatka - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlecheta - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlechetka - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlechowicz - od szlacha ‘szlachcic rubaszny jako obywatel ziemski; hreczkosiej’.

    Szlecht - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlechta - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szlechter - od szlachter, szlachtarz ‘rzeźnik’.

    Szledak - od ślad ‘trop; pozostałość po czymś; znikoma ilość’, dawniej ‘powinność ścigania winowajcy; miara gruntu’, śledzić ‘iść po czyichś śladach, bacznie obserwować’; w pochodnych też od śledź ‘ryba morska’.

    Szledakowski - od ślad ‘trop; pozostałość po czymś; znikoma ilość’, dawniej ‘powinność ścigania winowajcy; miara gruntu’, śledzić ‘iść po czyichś śladach, bacznie obserwować’; w pochodnych też od śledź ‘ryba morska’.

    Szledziona - od śledziona ‘narząd wewnętrzny ssaków znajdujący się w jamie brzusznej’.

    Szlefarski - od niemieckiej nazwy osobowej Schlafer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slafaere ‘śpiący, śpioch’.

    Szlefer - od niemieckiej nazwy osobowej Schlafer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slafaere ‘śpiący, śpioch’.

    Szleferski - od niemieckiej nazwy osobowej Schlafer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slafaere ‘śpiący, śpioch’.

    Szleg - od staropolskiego Szlaga ‘szlachetka’, także ‘mlot, maczuga’, od gwarowego ‘słota, szaruga’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlag.

    Szlegel - od niemieckiej nazwy osobowej Schlegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slegel ‘drąg, pałka, maczuga’.

    Szleger - od niemieckiej nazwy osobowej Schlagerr ta od średnio-wysoko-niemieckiego slahen ‘uderzać, rąbać’.

    Szlegiel - od niemieckiej nazwy osobowej Schlegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slegel ‘drąg, pałka, maczuga’.

    Szlegielmilch - od niemieckiej nazwy osobowej Schlegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slegel ‘drąg, pałka, maczuga’.

    Szlegier - od niemieckiej nazwy osobowej Schlagerr ta od średnio-wysoko-niemieckiego slahen ‘uderzać, rąbać’.

    Szlegr - od niemieckiej nazwy osobowej Schlagerr ta od średnio-wysoko-niemieckiego slahen ‘uderzać, rąbać’.

    Szleja - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szleja ‘postronki przyczepione do orczyków’.

    Szlejer - od niemieckiej nazwy osobowej Schleier, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sleiger, slei (e)r ‘welon, woalka’.

    Szlejewski - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szleja ‘postronki przyczepione do orczyków’.

    Szlejf - od niemieckiej nazwy osobowej Schleif, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sleife ‘sanie’ lub ze średnio-wysoko-niemieckiego sleif ‘gładki, śliski’.

    Szlejman - w grupie nazwisk pochodzących od szlaja ‘niechluj’, szlajka ‘kobieta złego prowadzenia’lub od niemieckiej nazwy osobowej Schleie, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego slite, schlite ‘ryba lin’, Schleie ‘rybak; handlarz ryb’.

    Szlejski - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szleja ‘postronki przyczepione do orczyków’.

    Szlejzyngier - od niemieckiej nazwy osobowej Schlesinger określającej człowieka pochodzącego ze Śląska.

    Szlek - w grupie nazwisk pochodzących od szlak, ślak ‘droga, przesmyk; ślad, trop’, dawniej ‘uderzenie, udar serca, paraliż’.

    Szlem - od szlemię, ślemię ‘belka poprzecznie umocowana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlemm.

    Szlema - od szlemię, ślemię ‘belka poprzecznie umocowana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlemm.

    Szlembarski - od nazwy miejscowej Szlembark (nowosądeckie, gmina Nowy Targ).

    Szlemborski - od nazwy miejscowej Szlembark (nowosądeckie, gmina Nowy Targ).

    Szlemer - od niemieckiej nazwy osobowej Schlemmer, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego schlemmer ‘hulaka, birbant’.

    Szlemiński - od szlemię, ślemię ‘belka poprzecznie umocowana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlemm.

    Szlemkiewicz - od szlemię, ślemię ‘belka poprzecznie umocowana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlemm.

    Szlemowicz - od szlemię, ślemię ‘belka poprzecznie umocowana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlemm.

    Szlemp - od gwarowego ślępa ‘wywar gorzelniany’, ślępać ‘mżyć’, szlępać ‘pobrudzić się’.

    Szlempek - od gwarowego ślępa ‘wywar gorzelniany’, ślępać ‘mżyć’, szlępać ‘pobrudzić się’.

    Szlempo - od gwarowego ślępa ‘wywar gorzelniany’, ślępać ‘mżyć’, szlępać ‘pobrudzić się’.

    Szlemski - od szlemię, ślemię ‘belka poprzecznie umocowana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlemm.

    Szlencek - od ślęczeć ‘wysiadywać, wyczekiwać’, ślęczka ‘osoba wysiadująca’.

    Szlencka - od ślęczeć ‘wysiadywać, wyczekiwać’, ślęczka ‘osoba wysiadująca’.

    Szlenczak - od ślęczeć ‘wysiadywać, wyczekiwać’, ślęczka ‘osoba wysiadująca’.

    Szlenczek - od ślęczeć ‘wysiadywać, wyczekiwać’, ślęczka ‘osoba wysiadująca’.

    Szlenczka - od ślęczeć ‘wysiadywać, wyczekiwać’, ślęczka ‘osoba wysiadująca’.

    Szlenda - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego šljanda, šlenda ‘włóczęga’.

    Szlendak - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego šljanda, šlenda ‘włóczęga’.

    Szlendakowski - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego šljanda, šlenda ‘włóczęga’.

    Szlendak-Rybak - złożenia brak; Szlendak w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego šljanda, šlenda ‘włóczęga’; Rybak 1494 od ryba, rybak ‘człowiek łowiący ryby’.

    Szlendal - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego šljanda, šlenda ‘włóczęga’.

    Szlendar - od niemieckiej nazwy osobowej Schlender , ta ze średnio-wysoko-niemieckiego slenderen ‘błąkac się bez celu’.

    Szlendek - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego šljanda, šlenda ‘włóczęga’.

    Szlender - od niemieckiej nazwy osobowej Schlender , ta ze średnio-wysoko-niemieckiego slenderen ‘błąkac się bez celu’.

    Szlendok - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego šljanda, šlenda ‘włóczęga’.

    Szlendzak - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego šljanda, šlenda ‘włóczęga’.

    Szleng - od niemieckiej nazwy osobowej Schlange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slange ‘wąż, smok, diabeł’ lub od szlęg ‘rodzaj działa’.

    Szlenga - od niemieckiej nazwy osobowej Schlange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slange ‘wąż, smok, diabeł’ lub od szlęg ‘rodzaj działa’.

    Szlenk - od ślęczeć ‘wysiadywać, wyczekiwać’, ślęczka ‘osoba wysiadująca’.

    Szlenker - od niemieckiej nazwy osobowej Schlenker, ta od średnio-wysoko- niemieckiego slenker, slenger ‘proca’.

    Szlenkier - od niemieckiej nazwy osobowej Schlenker, ta od średnio-wysoko- niemieckiego slenker, slenger ‘proca’.

    Szlenkowski - od ślęczeć ‘wysiadywać, wyczekiwać’, ślęczka ‘osoba wysiadująca’.

    Szlensog - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlensok - (Śl) od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlenzak - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlenzek - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlenzka - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlenzok - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlenżok - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szleńdak - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego šljanda, šlenda ‘włóczęga’.

    Szleper - od niemieckiej nazwy osobowej Schleper , ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sleper ‘ten, co coś dźwiga, ciągnie, włóczy’.

    Szlepik - od ślepy ‘niewidzący; niemający wylotu’.

    Szlepiński - od ślepy ‘niewidzący; niemający wylotu’.

    Szlepski - od ślepy ‘niewidzący; niemający wylotu’.

    Szler - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schlarz, por. też od gwarowego ślarz ‘śledziona u bydła’.

    Szles - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlesak - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlesarczyk - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szleser - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szlesicki - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlesier - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szlesinger - od niemieckiej nazwy osobowej Schlesinger określającej człowieka pochodzącego ze Śląska.

    Szlesiński - od nazwy miejscowej Ślesin (miasto, konińskie; wieś, bydgoskie, gmina Nakło).

    Szless - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szlesser - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szleszkowski - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szleszyński - od nazwy miejscowej Ślesin (miasto, konińskie; wieś, bydgoskie, gmina Nakło).

    Szleś - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szleter - od niemieckiej nazwy osobowej Schletter , ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sliten ‘rozłupywać, zdzierać’.

    Szletter - od niemieckiej nazwy osobowej Schletter , ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sliten ‘rozłupywać, zdzierać’.

    Szletycki - od nazwy miejscowej Szlatyn (zamojskie, gmina Jarczów).

    Szletyński - od nazwy miejscowej Szlatyn (zamojskie, gmina Jarczów).

    Szlewski - od zlewać, dawniej slewać ‘przelać płyn z wielu naczyń do jednego’; od gwarowego ślewać ‘zlewać’.

    Szlezak - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlezer - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szlezinger - od niemieckiej nazwy osobowej Schlesinger określającej człowieka pochodzącego ze Śląska.

    Szlezingier - od niemieckiej nazwy osobowej Schlesinger określającej człowieka pochodzącego ze Śląska.

    Szlezjer - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szlezok - (Śl) od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlezynger - od niemieckiej nazwy osobowej Schlesinger określającej człowieka pochodzącego ze Śląska.

    Szlezyngier - od niemieckiej nazwy osobowej Schlesinger określającej człowieka pochodzącego ze Śląska.

    Szleżanowski - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlęczek - od ślęczeć ‘wysiadywać, wyczekiwać’, ślęczka ‘osoba wysiadująca’.

    Szlęczka - od ślęczeć ‘wysiadywać, wyczekiwać’, ślęczka ‘osoba wysiadująca’.

    Szlęczkowski - od ślęczeć ‘wysiadywać, wyczekiwać’, ślęczka ‘osoba wysiadująca’.

    Szlędak - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego šljanda, šlenda ‘włóczęga’.

    Szlędakowski - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego šljanda, šlenda ‘włóczęga’.

    Szlęg - od niemieckiej nazwy osobowej Schlange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slange ‘wąż, smok, diabeł’ lub od szlęg ‘rodzaj działa’.

    Szlęga - od niemieckiej nazwy osobowej Schlange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slange ‘wąż, smok, diabeł’ lub od szlęg ‘rodzaj działa’.

    Szlęk - od ślęczeć ‘wysiadywać, wyczekiwać’, ślęczka ‘osoba wysiadująca’.

    Szlęka - od ślęczeć ‘wysiadywać, wyczekiwać’, ślęczka ‘osoba wysiadująca’.

    Szlękowski - od ślęczeć ‘wysiadywać, wyczekiwać’, ślęczka ‘osoba wysiadująca’.

    Szlęndak - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego šljanda, šlenda ‘włóczęga’.

    Szlępa - od gwarowego ślępa ‘wywar gorzelniany’, ślępać ‘mżyć’, szlępać ‘pobrudzić się’.

    Szlęzak - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlęzok - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlężak - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szliben - od niemieckiej nazwy osobowej Schleben, ta od nazwy miejscowej Schleben.

    Szlichcin - od szlichta ‘klej tkacki; warstwa zaprawy w murarstwie’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlicht (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego sleht, sliht ‘prosto, gładko’.

    Szlichciński - od szlichta ‘klej tkacki; warstwa zaprawy w murarstwie’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlicht (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego sleht, sliht ‘prosto, gładko’.

    Szlichta - od szlichta ‘klej tkacki; warstwa zaprawy w murarstwie’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlicht (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego sleht, sliht ‘prosto, gładko’.

    Szlichter - od niemieckiej nazwy osobowej Schlichrer, ta od slichten ‘gładzić, polerować, ostrzyć’.

    Szlichting - od niemieckiej nazwy osobowej Schlichting, ta od nazwy miejscowej Schlichting lub od średnio-wysoko-niemieckiego slihting ‘ten, który zabiega o załagodzenie sporu’.

    Szlichtinger - od niemieckiej nazwy osobowej Schlichting, ta od nazwy miejscowej Schlichting lub od średnio-wysoko-niemieckiego slihting ‘ten, który zabiega o załagodzenie sporu’.

    Szlichtingier - od niemieckiej nazwy osobowej Schlichting, ta od nazwy miejscowej Schlichting lub od średnio-wysoko-niemieckiego slihting ‘ten, który zabiega o załagodzenie sporu’.

    Szlichtyng - od niemieckiej nazwy osobowej Schlichting, ta od nazwy miejscowej Schlichting lub od średnio-wysoko-niemieckiego slihting ‘ten, który zabiega o załagodzenie sporu’.

    Szlief - od szlifa, szlufa ‘naramiennik, epolet’ lub od szlif ‘powierzchnia wypolerowana’.

    Szliep - od podstawy ślip-, por. ślipieć, ślipać ‘wysilać wzrok’, ślipia, ślepia ‘oczy zwierzęcie, też ludzkie’, ślipek ‘okoń’.

    Szlif - od szlifa, szlufa ‘naramiennik, epolet’ lub od szlif ‘powierzchnia wypolerowana’.

    Szlifarski - od szlifierz ‘rzemieślnik zajmujący się szlifowaniem, wyrównywaniem’.

    Szlifiarski - od szlifierz ‘rzemieślnik zajmujący się szlifowaniem, wyrównywaniem’.

    Szlifierczyk - od szlifierz ‘rzemieślnik zajmujący się szlifowaniem, wyrównywaniem’.

    Szlifierski - od szlifierz ‘rzemieślnik zajmujący się szlifowaniem, wyrównywaniem’.

    Szlifierz - od szlifierz ‘rzemieślnik zajmujący się szlifowaniem, wyrównywaniem’.

    Szlifiński - od szlifa, szlufa ‘naramiennik, epolet’ lub od szlif ‘powierzchnia wypolerowana’.

    Szlifirczyk - od szlifierz ‘rzemieślnik zajmujący się szlifowaniem, wyrównywaniem’.

    Szlifirski - od szlifierz ‘rzemieślnik zajmujący się szlifowaniem, wyrównywaniem’.

    Szlifirz - od szlifierz ‘rzemieślnik zajmujący się szlifowaniem, wyrównywaniem’.

    Szlifisz - od szlifierz ‘rzemieślnik zajmujący się szlifowaniem, wyrównywaniem’.

    Szlik - od niemieckiej nazwy osobowej Schlick.

    Szlim - od niemieckiej nazwy osobowej Schlimm, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slim ‘krzywy, odwrócony’, też od gwarowego szlim ‘płacz’, ślimać się, ślimaczyć ‘płakać, mazać się’.

    Szliman - od niemieckiej nazwy osobowej Schliemann.

    Szlimok - (Śl) od ślimak.

    Szlimski - od niemieckiej nazwy osobowej Schlimm, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slim ‘krzywy, odwrócony’, też od gwarowego szlim ‘płacz’, ślimać się, ślimaczyć ‘płakać, mazać się’.

    Szlindak - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego šljanda, šlenda ‘włóczęga’.

    Szlinder - od niemieckiej nazwy osobowej Schlender , ta ze średnio-wysoko-niemieckiego slenderen ‘błąkac się bez celu’.

    Szling - od niemieckiej nazwy osobowej Schling , ta od średnio-wysoko-niemieckiego slink ‘brzeg, krawędź; krata’.

    Szlinger - od niemieckiej nazwy osobowej Schling , ta od średnio-wysoko-niemieckiego slink ‘brzeg, krawędź; krata’.

    Szlingier - od niemieckiej nazwy osobowej Schling , ta od średnio-wysoko-niemieckiego slink ‘brzeg, krawędź; krata’.

    Szlingiert - od niemieckiej nazwy osobowej Schling , ta od średnio-wysoko-niemieckiego slink ‘brzeg, krawędź; krata’.

    Szliniarz - od ślina ‘wydzielina gruczołów ślinowych’.

    Szlinka - od ślina ‘wydzielina gruczołów ślinowych’.

    Szlinke - (Pom) od ślina ‘wydzielina gruczołów ślinowych’.

    Szlinkiert - od niemieckiej nazwy osobowej Schling , ta od średnio-wysoko-niemieckiego slink ‘brzeg, krawędź; krata’.

    Szliński - od ślina ‘wydzielina gruczołów ślinowych’.

    Szlip - od podstawy ślip-, por. ślipieć, ślipać ‘wysilać wzrok’, ślipia, ślepia ‘oczy zwierzęcie, też ludzkie’, ślipek ‘okoń’.

    Szlipek - od podstawy ślip-, por. ślipieć, ślipać ‘wysilać wzrok’, ślipia, ślepia ‘oczy zwierzęcie, też ludzkie’, ślipek ‘okoń’.

    Szlis - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szlisik - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szliski - od śliski ‘mający gładką, wilgotną powierzchnię’.

    Szlisz - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szliszewicz - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szliszka - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szliszka, m. - od śliski ‘mający gładką, wilgotną powierzchnię’.

    Szliśka - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szliter - od niemieckiej nazwy osobowej Schlitter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slite ‘sanie’, schlitter ‘ten, co wyrabia sanki’.

    Szlitter - od niemieckiej nazwy osobowej Schlitter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slite ‘sanie’, schlitter ‘ten, co wyrabia sanki’.

    Szliwa - od śliwa ‘drzewo lub krzew owocowy’; też od gwarowego śliwać ‘zlewać’.

    Szliwarek - od niemieckiej nazwy osobowej Schliwer, ta od nazw miejscowych Schleiw, Schlieveu.

    Szliwe - od śliwa ‘drzewo lub krzew owocowy’; też od gwarowego śliwać ‘zlewać’.

    Szliwian - od śliwa ‘drzewo lub krzew owocowy’; też od gwarowego śliwać ‘zlewać’.

    Szliwiński - od nazwy miejscowej Śliwiny (kilka wsi), Śliwno (poznańskie, gmina Kuślin).

    Szliwka - od śliwa ‘drzewo lub krzew owocowy’; też od gwarowego śliwać ‘zlewać’.

    Szliz - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szlizewski - od nazwy miejscowej Śluzów (kaliskie, gmina Syców) lub od Ślizowo (Wileńszczyzna).

    Szliżewski - od nazwy miejscowej Śluzów (kaliskie, gmina Syców) lub od Ślizowo (Wileńszczyzna).

    Szloch - 1479 od szloch ‘płacz’.

    Szlocha - od szloch ‘płacz’.

    Szloda - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy słod-, por. słodzić, słód ‘skiełkowane ziarno zbóż ,surowiec w piwowarstwie’, słodki.

    Szlode - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy słod-, por. słodzić, słód ‘skiełkowane ziarno zbóż ,surowiec w piwowarstwie’, słodki.

    Szlom - (za pośrednictwem języka jidysz) od imienia Salomon, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šelomoh ‘niosący spokój’. Obocznie w języku polskim występowały formy Salamon, Salmon, Salmen.

    Szloma - 1424 (za pośrednictwem języka jidysz) od imienia Salomon, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šelomoh ‘niosący spokój’. Obocznie w języku polskim występowały formy Salamon, Salmon, Salmen.

    Szlomka - 1427 (za pośrednictwem języka jidysz) od imienia Salomon, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šelomoh ‘niosący spokój’. Obocznie w języku polskim występowały formy Salamon, Salmon, Salmen.

    Szlomkowski - (za pośrednictwem języka jidysz) od imienia Salomon, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šelomoh ‘niosący spokój’. Obocznie w języku polskim występowały formy Salamon, Salmon, Salmen.

    Szlomowicz - (za pośrednictwem języka jidysz) od imienia Salomon, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šelomoh ‘niosący spokój’. Obocznie w języku polskim występowały formy Salamon, Salmon, Salmen.

    Szlomski - (za pośrednictwem języka jidysz) od imienia Salomon, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šelomoh ‘niosący spokój’. Obocznie w języku polskim występowały formy Salamon, Salmon, Salmen.

    Szlongiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schlange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slange ‘wąż, smok, diabeł’ lub od szlęg ‘rodzaj działa’.

    Szlonkowski - od ślęczeć ‘wysiadywać, wyczekiwać’, ślęczka ‘osoba wysiadująca’.

    Szlonskiewicz - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlonsok - (Sl) od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlonszkiewicz - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlonzak - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlonzkiewicz - od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlonzok - (Śl) od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Szlopa - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzić, deptać’.

    Szlopek - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzić, deptać’.

    Szloper - od niemieckiej nazwy osobowej Schleper , ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sleper ‘ten, co coś dźwiga, ciągnie, włóczy’.

    Szlosar - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szlosarczk - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szlosarczyk - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szlosarek - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szloser - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szlosman - od niemieckiej nazwy osobowej Schloßmann.

    Szlosmann - od niemieckiej nazwy osobowej Schloßmann.

    Szlosorz - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szlosowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schloß, ta od Schloß ‘zamek’; por. gwarowe szlos ‘zamek’.

    Szlosser - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szlot - w grupie nazwisk pochodzących od zlatać się, dawniej slatać się ‘zlatywać się, gromadzić się’.

    Szlotała - w grupie nazwisk pochodzących od zlatać się, dawniej slatać się ‘zlatywać się, gromadzić się’.

    Szlotawa - w grupie nazwisk pochodzących od zlatać się, dawniej slatać się ‘zlatywać się, gromadzić się’.

    Szloz - od niemieckiej nazwy osobowej Schloß, ta od Schloß ‘zamek’; por. gwarowe szlos ‘zamek’.

    Szlozak - od niemieckiej nazwy osobowej Schloß, ta od Schloß ‘zamek’; por. gwarowe szlos ‘zamek’.

    Szlozarek - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szlozecki - od niemieckiej nazwy osobowej Schloß, ta od Schloß ‘zamek’; por. gwarowe szlos ‘zamek’.

    Szlozer - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szlozowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schloß, ta od Schloß ‘zamek’; por. gwarowe szlos ‘zamek’.

    Szlósarczyk - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szlubowski - od nazw miejscowych Ślubów, Ślubowo (kilka wsi).

    Szlubul - od ślub ‘zawarcie związku małżeńskiego; przysięga’.

    Szlucha - od gwarowego szlucha, szlufa ‘kobieta niechlujna’.

    Szluchcic - od gwarowego szlucha, szlufa ‘kobieta niechlujna’.

    Szluchcik - od gwarowego szlucha, szlufa ‘kobieta niechlujna’.

    Szlucho - od gwarowego szlucha, szlufa ‘kobieta niechlujna’.

    Szlucko - od szlukać ‘uderzać pięścią’.

    Szluczewski - od szlukać ‘uderzać pięścią’.

    Szluczyk - od szlukać ‘uderzać pięścią’.

    Szlufarski - od szlifierz ‘rzemieślnik zajmujący się szlifowaniem, wyrównywaniem’.

    Szlufciak - od gwarowego szlucha, szlufa ‘kobieta niechlujna’.

    Szlufciak - od szlifa, szlufa ‘naramiennik, epolet’ lub od szlif ‘powierzchnia wypolerowana’.

    Szlufcik - od gwarowego szlucha, szlufa ‘kobieta niechlujna’.

    Szlufcik - od szlifa, szlufa ‘naramiennik, epolet’ lub od szlif ‘powierzchnia wypolerowana’.

    Szlufik - od szlifa, szlufa ‘naramiennik, epolet’ lub od szlif ‘powierzchnia wypolerowana’.

    Szlufiński - od szlifa, szlufa ‘naramiennik, epolet’ lub od szlif ‘powierzchnia wypolerowana’.

    Szluforski - od szlifierz ‘rzemieślnik zajmujący się szlifowaniem, wyrównywaniem’.

    Szlufowski - od szlifa, szlufa ‘naramiennik, epolet’ lub od szlif ‘powierzchnia wypolerowana’.

    Szluga - od sługa ‘służący’, służyć ‘pracować u kogoś, posługiwać; być do czyjejś dyspozycji’.

    Szlugaj - od sługa ‘służący’, służyć ‘pracować u kogoś, posługiwać; być do czyjejś dyspozycji’.

    Szlugajski - od sługa ‘służący’, służyć ‘pracować u kogoś, posługiwać; być do czyjejś dyspozycji’.

    Szlugowicz - od sługa ‘służący’, służyć ‘pracować u kogoś, posługiwać; być do czyjejś dyspozycji’.

    Szluk - od szlukać ‘uderzać pięścią’.

    Szluka - od szlukać ‘uderzać pięścią’.

    Szlukat - od szlukać ‘uderzać pięścią’.

    Szluker - od niemieckiej nazwy osobowej Schlücker, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slucken ‘połykać’.

    Szlukier - od niemieckiej nazwy osobowej Schlücker, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slucken ‘połykać’.

    Szlum - od niemieckiej nazwy osobowej Schlimm, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slim ‘krzywy, odwrócony’, też od gwarowego szlim ‘płacz’, ślimać się, ślimaczyć ‘płakać, mazać się’.

    Szluma - od niemieckiej nazwy osobowej Schlimm, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slim ‘krzywy, odwrócony’, też od gwarowego szlim ‘płacz’, ślimać się, ślimaczyć ‘płakać, mazać się’.

    Szlumczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Schlimm, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slim ‘krzywy, odwrócony’, też od gwarowego szlim ‘płacz’, ślimać się, ślimaczyć ‘płakać, mazać się’.

    Szlumka - 1430 (za pośrednictwem języka jidysz) od imienia Salomon, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šelomoh ‘niosący spokój’. Obocznie w języku polskim występowały formy Salamon, Salmon, Salmen.

    Szlupik - od słup ‘bal; pień drzewa’.

    Szlupowicz - od słup ‘bal; pień drzewa’.

    Szlus - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szlusar - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szlusarczyk - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szlusarek - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szlusarewicz - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szlusarz - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szluse - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szluser - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szlusik - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szluszy - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szluszyński - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szluś - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szluz - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szluza - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szluzar - od ślusarz, ze staropolskiego ślusar, ślosar ‘rzemieślnik wyrabiający drobne przedmioty z metalu’.

    Szluze - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szluzek - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szluzewicz - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szluzny - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szluzy - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szluzys - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szlużewicz - od podstawy śliz-, por. śliz ‘ryba z rodziny okoniowatych’, dawniej też ‘śluz’.

    Szlużewski-Paszki - złożenia brak; Szlużewski- brak; Paszki od imion na Pa-, typu Paweł, Pakosław lub od apelatywów typu pasza.

    Szłaba - od słaby’odznaczający się małą siłą fizyczną; wątły’.

    Szłabert - od słaby’odznaczający się małą siłą fizyczną; wątły’.

    Szłabowicz - od słaby’odznaczający się małą siłą fizyczną; wątły’.

    Szłabun - od słaby’odznaczający się małą siłą fizyczną; wątły’.

    Szłachetka - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szłachta - od szlachta ‘klasa społeczna wyodrębniona z rycerstwa, mająca dziedziczne przywileje i prawa’, ze staropolskiego ślachta, ślechta.

    Szłada - od ślad ‘trop; pozostałość po czymś; znikoma ilość’, dawniej ‘powinność ścigania winowajcy; miara gruntu’, śledzić ‘iść po czyichś śladach, bacznie obserwować’; w pochodnych też od śledź ‘ryba morska’.

    Szłaj - w grupei nazwisk pochodzących od szlaja ‘niechluj’, szlajka ‘kobieta złego prowadzenia’lub od niemieckiej nazwy osobowej Schleie, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego slite, schlite ‘ryba lin’, Schleie ‘rybak; handlarz ryb’.

    Szłajko - w grupei nazwisk pochodzących od szlaja ‘niechluj’, szlajka ‘kobieta złego prowadzenia’lub od niemieckiej nazwy osobowej Schleie, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego slite, schlite ‘ryba lin’, Schleie ‘rybak; handlarz ryb’.

    Szłakajć - od litewskiej nazwy osobowej Šlakatis.

    Szłakajtys - od litewskiej nazwy osobowej Šlakatis.

    Szłandera - w grupie nazwisk pochodzących od słany ‘wysłany’, słać ‘wysłać’, też od słaniać.

    Szłankiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od słany ‘wysłany’, słać ‘wysłać’, też od słaniać.

    Szłański - w grupie nazwisk pochodzących od słany ‘wysłany’, słać ‘wysłać’, też od słaniać.

    Szłańszok - w grupie nazwisk pochodzących od słany ‘wysłany’, słać ‘wysłać’, też od słaniać.

    Szłap - 1405 w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzic, deptać’.

    Szłapa - 1339 w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzic, deptać’.

    Szłapacki - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzic, deptać’.

    Szłapak - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzic, deptać’.

    Szłapata - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzic, deptać’.

    Szłapczyński - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzic, deptać’.

    Szłapek - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzic, deptać’.

    Szłapicz - 1440 w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzic, deptać’.

    Szłapieka - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzic, deptać’.

    Szłapieko - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzic, deptać’.

    Szłapik - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzic, deptać’.

    Szłapin - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzić, deptać’.

    Szłapiński - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzić, deptać’.

    Szłapka - 1514 w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzić, deptać’.

    Szłapo - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzić, deptać’.

    Szłapski - w grupie nazwisk pochodzących od szłapa ‘ochronne nakrycie głowy’ lub od szłapać, słapać ‘chodzić, deptać’.

    Szłasz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych Sławobor, Sławomir lub też od słać.

    Szłaśna - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szłaśnik - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szłaśny - od ślaz ‘roślina kwiatowa, malwa’.

    Szłata - w grupie nazwisk pochodzących od zlatać się, dawniej slatać się ‘zlatywać się, gromadzić się’.

    Szławieniec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sław-, por. sławić, sława, imiona złożone typu Sławomir.

    Szławień - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sław-, por. sławić, sława, imiona złożone typu Sławomir.

    Szławin - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sław-, por. sławić, sława, imiona złożone typu Sławomir.

    Szławiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sław-, por. sławić, sława, imiona złożone typu Sławomir.

    Szłęga - od niemieckiej nazwy osobowej Schlange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego slange ‘wąż, smok, diabeł’ lub od szlęg ‘rodzaj działa’.

    Szłod - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy słod-, por. słodzić, słód ‘skiełkowane ziarno zbóż ,surowiec w piwowarstwie’, słodki.

    Szłoda - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy słod-, por. słodzić, słód ‘skiełkowane ziarno zbóż ,surowiec w piwowarstwie’, słodki.

    Szłodziński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy słod-, por. słodzić, słód ‘skiełkowane ziarno zbóż ,surowiec w piwowarstwie’, słodki.

    Szłoiński - w grupie nazwisk pochodzących od słój ‘roczna warstwa drewna w przekroju pnia drzewa; naczynie szklane’.

    Szłojda - w grupie nazwisk pochodzących od słój ‘roczna warstwa drewna w przekroju pnia drzewa; naczynie szklane’.

    Szłojdo - w grupie nazwisk pochodzących od słój ‘roczna warstwa drewna w przekroju pnia drzewa; naczynie szklane’.

    Szłom - 1394 od staropolskiego szłom ‘hełm’.

    Szłomiak - od staropolskiego szłom ‘hełm’.

    Szłomow - 1471 od staropolskiego szłom ‘hełm’.

    Szłomowic - 1405 od staropolskiego szłom ‘hełm’.

    Szłopa - od słop ‘potrzask na zwierzęta’.

    Szłopiński - od słop ‘potrzask na zwierzęta’.

    Szłotik - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od słota ‘plucha, długotrwały deszcz’.

    Szłotnik - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od słota ‘plucha, długotrwały deszcz’.

    Szłowieniec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sław-, por. sławić, sława, imiona złożone typu Sławomir.

    Szłowień - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sław-, por. sławić, sława, imiona złożone typu Sławomir.

    Szłucki - od nazwy miejscowej Słucz (łomżyńskie, gmina Radziłów), Słuck (miasto, KrW).

    Szłuiński - w grupie nazwisk pochodzących od słój ‘roczna warstwa drewna w przekroju pnia drzewa; naczynie szklane’.

    Szłuka - od szlukać ‘uderzać pięścią’.

    Szłum - 1415 od staropolskiego szłom ‘hełm’.

    Szłup - od słup ‘bal; pień drzewa’.

    Szłyk - od dawnego szłuk ‘rodzaj czapki z futrem’.

    Szłykaniec - od dawnego szłuk ‘rodzaj czapki z futrem’.

    Szłykiewicz - od dawnego szłuk ‘rodzaj czapki z futrem’.

    Szłykow - od dawnego szłuk ‘rodzaj czapki z futrem’.

    Szłykowicz - od dawnego szłuk ‘rodzaj czapki z futrem’.

    Szłykowski - od dawnego szłuk ‘rodzaj czapki z futrem’.

    Szłysz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw słuch-, słusz-, słysz-, por. słuchać, słuch, słyszeć, posłuszny.

    Szłyszkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw słuch-, słusz-, słysz-, por. słuchać, słuch, słyszeć, posłuszny.

    Szmacaj - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmach - 1376 od niemieckiej nazwy osobowej Schmach, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smaehe ‘mały, niepokaźny’.

    Szmachaj - od niemieckiej nazwy osobowej Schmach, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smaehe ‘mały, niepokaźny’.

    Szmachewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schmach, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smaehe ‘mały, niepokaźny’.

    Szmachluk - od niemieckiej nazwy osobowej Schmach, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smaehe ‘mały, niepokaźny’.

    Szmachło - od niemieckiej nazwy osobowej Schmach, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smaehe ‘mały, niepokaźny’.

    Szmachoń - od niemieckiej nazwy osobowej Schmach, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smaehe ‘mały, niepokaźny’.

    Szmachowic - od niemieckiej nazwy osobowej Schmach, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smaehe ‘mały, niepokaźny’.

    Szmaciarczyk - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmaciarski - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmaciarz - 1660 od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmaciasz - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmacina, m. - 1405 od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmaciński - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmaczek - w grupie nazwisk pochodzących od smak ‘zmysł rozpoznawania właściwości potrwa; chęć jedzenia’.

    Szmadryło - od gwarowego szmader ‘brudas’, szmadrać ‘brudzić’.

    Szmaga - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmagacz - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmagaj - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmagala - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmagalski - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmagała - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmagara - od dawnego smogorz ‘torf; błoto’.

    Szmagarewicz - od dawnego smogorz ‘torf; błoto’.

    Szmagaris - od dawnego smogorz ‘torf; błoto’.

    Szmagarys - od dawnego smogorz ‘torf; błoto’.

    Szmagarzewski - od nazw miejscowych Smogorzów, Smogorzewo (kilka wsi).

    Szmagiel - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmagieliński - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmagielski - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmagier - od dawnego smogorz ‘torf; błoto’.

    Szmagierewski - od dawnego smogorz ‘torf; błoto’.

    Szmagierowski - od dawnego smogorz ‘torf; błoto’.

    Szmagiński - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmaglewski - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmaglik - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmagliński - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmagła - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmagło - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmagły - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmagoń - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmagorzewski - od nazw miejscowych Smogorzów, Smogorzewo (kilka wsi).

    Szmagulski - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmagur - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmaida - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmaidel - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmaj - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmaja - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmajda - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmajdel - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmajder - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Szmajderman - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Szmajdewicz - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmajdka - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmajdo - 1462 od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmajdowicz - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmajduch - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmajdziak - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmajdzik - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmajdziński - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmajek - 1457 od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmajewski - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmajke - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmajkowicz - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmajkowski - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmajło - od neimieckiej nazwy osobowej Schmeil.

    Szmajłowicz - od neimieckiej nazwy osobowej Schmeil.

    Szmajnta - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmajs - od neimieckiej nazwy osobowej Schmeiß (er), ta od smi?en ‘smarować; uderzać’.

    Szmajser - od neimieckiej nazwy osobowej Schmeiß (er), ta od smi?en ‘smarować; uderzać’.

    Szmak - w grupie nazwisk pochodzących od smak ‘zmysł rozpoznawania właściwości potrwa; chęć jedzenia’.

    Szmakow - w grupie nazwisk pochodzących od smak ‘zmysł rozpoznawania właściwości potrwa; chęć jedzenia’.

    Szmakowski - w grupie nazwisk pochodzących od smak ‘zmysł rozpoznawania właściwości potrwa; chęć jedzenia’.

    Szmaków - w grupie nazwisk pochodzących od smak ‘zmysł rozpoznawania właściwości potrwa; chęć jedzenia’.

    Szmakulski - w grupie nazwisk pochodzących od smak ‘zmysł rozpoznawania właściwości potrwa; chęć jedzenia’.

    Szmal - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw smal-, szmal-, por. smalić ‘przypiekać ogniem; grzać, piec’, niemiecka nazwa osobowa Schmal.

    Szmala - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw smal-, szmal-, por. smalić ‘przypiekać ogniem; grzać, piec’, niemiecka nazwa osobowa Schmal.

    Szmalak - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw smal-, szmal-, por. smalić ‘przypiekać ogniem; grzać, piec’, niemiecka nazwa osobowa Schmal.

    Szmalc - 1421 od smalec ‘tłuszcz zwierzęcy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schmalz.

    Szmalcel - od staropolskiego szmelc, szmalc ‘rodzaj emalii do metali’.

    Szmalczewski - od smalec ‘tłuszcz zwierzęcy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schmalz.

    Szmalec - 1798 od smalec ‘tłuszcz zwierzęcy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schmalz.

    Szmalewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw smal-, szmal-, por. smalić ‘przypiekać ogniem; grzać, piec’, niemiecka nazwa osobowa Schmal.

    Szmalik - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw smal-, szmal-, por. smalić ‘przypiekać ogniem; grzać, piec’, niemiecka nazwa osobowa Schmal.

    Szmalkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw smal-, szmal-, por. smalić ‘przypiekać ogniem; grzać, piec’, niemiecka nazwa osobowa Schmal.

    Szmall - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw smal-, szmal-, por. smalić ‘przypiekać ogniem; grzać, piec’, niemiecka nazwa osobowa Schmal.

    Szmalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw smal-, szmal-, por. smalić ‘przypiekać ogniem; grzać, piec’, niemiecka nazwa osobowa Schmal.

    Szmalter - od niemieckiej nazwy osobowej Schmelter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smelten ‘topnieć, topić’.

    Szmalz - (Śl) od smalec ‘tłuszcz zwierzęcy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schmalz.

    Szmał - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw smal-, szmal-, por. smalić ‘przypiekać ogniem; grzać, piec’, niemiecka nazwa osobowa Schmal.

    Szmałda - od gwarowego smoł d ‘zębrzyca, gatunek rośliny’.

    Szmałek - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw smal-, szmal-, por. smalić ‘przypiekać ogniem; grzać, piec’, niemiecka nazwa osobowa Schmal.

    Szman - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmand - od gwarowego szmańda ‘dziewczyna źle się prowadząca’.

    Szmanda - od gwarowego szmańda ‘dziewczyna źle się prowadząca’.

    Szmandała - od gwarowego szmańda ‘dziewczyna źle się prowadząca’.

    Szmandt - (Pom) od gwarowego szmańda ‘dziewczyna źle się prowadząca’.

    Szmandziak - od gwarowego szmańda ‘dziewczyna źle się prowadząca’.

    Szmandzich - od gwarowego szmańda ‘dziewczyna źle się prowadząca’.

    Szmanek - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmangiewicz - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmania - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmaniak - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmaniewicz - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmankiewicz - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmanko - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmankowski - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmanowski - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmanta - od gwarowego szmańda ‘dziewczyna źle się prowadząca’.

    Szmańda - od gwarowego szmańda ‘dziewczyna źle się prowadząca’.

    Szmańdziak - od gwarowego szmańda ‘dziewczyna źle się prowadząca’.

    Szmańdzik - od gwarowego szmańda ‘dziewczyna źle się prowadząca’.

    Szmańko - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmańkowski - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmański - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmańta - od gwarowego szmańda ‘dziewczyna źle się prowadząca’.

    Szmar - w grupie nazwisk pochodzących od smar ‘substancja olejowa używana do smarowania’, smarować ‘wcierać coś; brudzić; mazać’.

    Szmara - w grupie nazwisk pochodzących od smar ‘substancja olejowa używana do smarowania’, smarować ‘wcierać coś; brudzić; mazać’.

    Szmaraj - w grupie nazwisk pochodzących od smar ‘substancja olejowa używana do smarowania’, smarować ‘wcierać coś; brudzić; mazać’.

    Szmarc - od smardz, smarz, smarszcz ‘grzyb jadalny’.

    Szmargalski - od smargać, smyrgać, smyrgać, smyrkać, szmergać ‘ciskać, rzucać z rozmachem; skoczyć szybko’.

    Szmargowski - od smargać, smyrgać, smyrgać, smyrkać, szmergać ‘ciskać, rzucać z rozmachem; skoczyć szybko’.

    Szmarkiewicz - od smark ‘wydzielina z nosa’, smarkać ‘wycierać nos’.

    Szmarkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od smar ‘substancja olejowa używana do smarowania’, smarować ‘wcierać coś; brudzić; mazać’.

    Szmarkowski - od smark ‘wydzielina z nosa’, smarkać ‘wycierać nos’.

    Szmaro - w grupie nazwisk pochodzących od smar ‘substancja olejowa używana do smarowania’, smarować ‘wcierać coś; brudzić; mazać’.

    Szmaroń - w grupie nazwisk pochodzących od smar ‘substancja olejowa używana do smarowania’, smarować ‘wcierać coś; brudzić; mazać’.

    Szmarow - w grupie nazwisk pochodzących od smar ‘substancja olejowa używana do smarowania’, smarować ‘wcierać coś; brudzić; mazać’.

    Szmarowski - w grupie nazwisk pochodzących od smar ‘substancja olejowa używana do smarowania’, smarować ‘wcierać coś; brudzić; mazać’.

    Szmarz - od smardz, smarz, smarszcz ‘grzyb jadalny’.

    Szmarż - od smardz, smarz, smarszcz ‘grzyb jadalny’.

    Szmat - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmata - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmatała - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmatałowski - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmatin - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmatiuk - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmatka - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmatkiewicz - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmatko - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmatlach - (Śl) od dawnego smatlak ‘słaby, niedołęga’, smatlać, szmatłać ‘iść powoli, powłóczyć nogami’.

    Szmatlak - 1415 od dawnego smatlak ‘słaby, niedołęga’, smatlać, szmatłać ‘iść powoli, powłóczyć nogami’.

    Szmatloch - od dawnego smatlak ‘słaby, niedołęga’, smatlać, szmatłać ‘iść powoli, powłóczyć nogami’.

    Szmatlok - od dawnego smatlak ‘słaby, niedołęga’, smatlać, szmatłać ‘iść powoli, powłóczyć nogami’.

    Szmatłoch - od dawnego smatlak ‘słaby, niedołęga’, smatlać, szmatłać ‘iść powoli, powłóczyć nogami’.

    Szmatłocha - (Śl) od dawnego smatlak ‘słaby, niedołęga’, smatlać, szmatłać ‘iść powoli, powłóczyć nogami’.

    Szmatłok - od dawnego smatlak ‘słaby, niedołęga’, smatlać, szmatłać ‘iść powoli, powłóczyć nogami’.

    Szmatnik - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmatola - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmatoła - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmatołowski - 1738 od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmatoński - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmatowicz - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmatula - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmatulski - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmatuła - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmatyński - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmaus - od szmaus ‘uczta, biesiada; żarłok’.

    Szmausz - od szmaus ‘uczta, biesiada; żarłok’.

    Szmauz - od szmaus ‘uczta, biesiada; żarłok’.

    Szmądrowski - od gwarowego smędrać (się), szmędrać ‘łazić tam i z powrotem, kręcić się’.

    Szmechel - od niemieckich nazw osobowych Schnechel, Scmechil, te od średnio-wysoko-niemieckiego smaehe ‘mały, niski, niewidoczny’.

    Szmechil - (Śl) od niemieckich nazw osobowych Schnechel, Scmechil, te od średnio-wysoko-niemieckiego smaehe ‘mały, niski, niewidoczny’.

    Szmecht - od gwarowego smoktać, smechtać ‘głaskać’.

    Szmechta - od gwarowego smoktać, smechtać ‘głaskać’.

    Szmed - 1392 od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmeda - 1497 od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmedel - 1495 od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmedziuk - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmeichel - od niemieckich nazw osobowych Schnechel, Scmechil, te od średnio-wysoko-niemieckiego smaehe ‘mały, niski, niewidoczny’.

    Szmeider - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Szmej - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmeja - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmejchel - od niemieckich nazw osobowych Schnechel, Scmechil, te od średnio-wysoko-niemieckiego smaehe ‘mały, niski, niewidoczny’.

    Szmejda - 1617 od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmejdel - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmejdl - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmejdo - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmejduch - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmejke - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmejkowski - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmejło - od neimieckiej nazwy osobowej Schmeil.

    Szmekel - od niemieckich nazw osobowych Schnechel, Scmechil, te od średnio-wysoko-niemieckiego smaehe ‘mały, niski, niewidoczny’.

    Szmekiel - od niemieckich nazw osobowych Schnechel, Scmechil, te od średnio-wysoko-niemieckiego smaehe ‘mały, niski, niewidoczny’.

    Szmel - od neimieckiej nazwy osobowej Schmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smelle ‘gatunek trawy’.

    Szmela - od neimeickiej nazwy osobowej Schmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smelle ‘gatunek trawy’.

    Szmelak - od neimeickiej nazwy osobowej Schmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smelle ‘gatunek trawy’.

    Szmelc - 1435 od staropolskiego szmelc, szmalc ‘rodzaj emalii do metali’.

    Szmelcer - od staropolskiego szmelc, szmalc ‘rodzaj emalii do metali’.

    Szmelcerz - od staropolskiego szmelc, szmalc ‘rodzaj emalii do metali’.

    Szmelcik - od staropolskiego szmelc, szmalc ‘rodzaj emalii do metali’.

    Szmelcuch - od staropolskiego szmelc, szmalc ‘rodzaj emalii do metali’.

    Szmelcych - od staropolskiego szmelc, szmalc ‘rodzaj emalii do metali’.

    Szmelcyrz - od staropolskiego szmelc, szmalc ‘rodzaj emalii do metali’.

    Szmelczerczyk - od staropolskiego szmelc, szmalc ‘rodzaj emalii do metali’.

    Szmelczewski - od staropolskiego szmelc, szmalc ‘rodzaj emalii do metali’.

    Szmelczyk - od staropolskiego szmelc, szmalc ‘rodzaj emalii do metali’.

    Szmelczyński - od staropolskiego szmelc, szmalc ‘rodzaj emalii do metali’.

    Szmelczyrz - od staropolskiego szmelc, szmalc ‘rodzaj emalii do metali’.

    Szmelec - od staropolskiego szmelc, szmalc ‘rodzaj emalii do metali’.

    Szmelich - od neimeickiej nazwy osobowej Schmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smelle ‘gatunek trawy’.

    Szmelik - od neimeickiej nazwy osobowej Schmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smelle ‘gatunek trawy’.

    Szmelkowski - od neimeickiej nazwy osobowej Schmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smelle ‘gatunek trawy’.

    Szmell - od neimeickiej nazwy osobowej Schmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smelle ‘gatunek trawy’.

    Szmelter - od niemieckiej nazwy osobowej Schmelter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smelten ‘topnieć, topić’.

    Szmelterowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schmelter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smelten ‘topnieć, topić’.

    Szmelz - (Pom) od staropolskiego szmelc, szmalc ‘rodzaj emalii do metali’.

    Szmendera - od gwarowego smędrać (się), szmędrać ‘łazić tam i z powrotem, kręcić się’.

    Szmeńdziuk - od smąd ‘dym, swąd’.

    Szmer - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szmerak - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szmerd - od dawnego smerda ‘mały chłopiec, młokos’.

    Szmerda - od dawnego smerda ‘mały chłopiec, młokos’.

    Szmerdt - (Śl) od dawnego smerda ‘mały chłopiec, młokos’.

    Szmerek - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szmergal - od smargać, smyrgać, smyrgać, smyrkać, szmergać ‘ciskać, rzucać z rozmachem; skoczyć szybko’.

    Szmergalski - od smargać, smyrgać, smyrgać, smyrkać, szmergać ‘ciskać, rzucać z rozmachem; skoczyć szybko’.

    Szmergał - od smargać, smyrgać, smyrgać, smyrkać, szmergać ‘ciskać, rzucać z rozmachem; skoczyć szybko’.

    Szmergała - od smargać, smyrgać, smyrgać, smyrkać, szmergać ‘ciskać, rzucać z rozmachem; skoczyć szybko’.

    Szmergiel - 1559 od smargać, smyrgać, smyrgać, smyrkać, szmergać ‘ciskać, rzucać z rozmachem; skoczyć szybko’.

    Szmergiel - od smargać, smyrgać, smyrgać, smyrkać, szmergać ‘ciskać, rzucać z rozmachem; skoczyć szybko’.

    Szmerk - od gwarowego smerek, smrek ‘świerk’.

    Szmerk - (Pom) od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szmerka - od gwarowego smerek, smrek ‘świerk’.

    Szmerka - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szmerkowicz - od gwarowego smerek, smrek ‘świerk’.

    Szmerling - od niemieckiej nazwy osobowej Schmerling, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smerlinc ‘ryba śliz, kiełb’.

    Szmerliński - od szmerla ‘ryba piskorzowata’ lub od sperlić się ‘palić się licho’.

    Szmerło - od szmerla ‘ryba piskorzowata’ lub od sperlić się ‘palić się licho’.

    Szmeruk - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szmeter - od smotrzyć, smatrzyć ‘zbierać’.

    Szmeterowicz - od smotrzyć, smatrzyć ‘zbierać’.

    Szmędrowski - od gwarowego smędrać (się), szmędrać ‘łazić tam i z powrotem, kręcić się’.

    Szmędziuk - od smąd ‘dym, swąd’.

    Szmiarowski - od nazwy miejscowej Śmiarowo (łomżyńskie, gmina Mały Płock).

    Szmic - od niemieckiej nazwy osobowej Schmitz, będącej patronimicum od Schmid.

    Szmicel - od niemieckiej nazwy osobowej Schmitz, będącej patronimicum od Schmid.

    Szmicer - od niemieckiej nazwy osobowej Schmitzer, ta od średnio-wysoko-niemieckeigo smitzen ‘wyciągać coś; smagać, chłostać’.

    Szmicerek - od niemieckiej nazwy osobowej Schmitzer, ta od średnio-wysoko-niemieckeigo smitzen ‘wyciągać coś; smagać, chłostać’.

    Szmich - od śmiech.

    Szmichowski - od nazw miejscowych Śmiechów, Śmiechowice (kilka wsi).

    Szmicki - od niemieckiej nazwy osobowej Schmitz, będącej patronimicum od Schmid.

    Szmiczek - od niemieckiej nazwy osobowej Schmitz, będącej patronimicum od Schmid.

    Szmid - 1381 od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmida - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmidecki - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmidek - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmidel - 1495 od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmider - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmidka - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmidke - (Pom) od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmidko - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmid-Kowalski - złożenia brak; Szmid 1381 od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t); Kowalski 1357 od nazwy miejscowej Kowale (częste) lub od kowal.

    Szmidkowski - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmidla - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmidlin - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmidman - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmidowicz - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmidowski - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmidsfelden - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmidt - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmidtgal - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmidtka - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmidtke - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmidtko - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmidt-Kowalski - złożenia brak; Szmidt od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t); Kowalski 1357 od nazwy miejscowej Kowale (częste) lub od kowal.

    Szmidtkowski - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmidziński - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmiech - od śmiech.

    Szmiechel - od śmiech.

    Szmiechowski - od śmiech.

    Szmied - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmiedt - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmiegiel - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmiegielski - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmieja - (Śl) od staropolskiego śmiejać się ‘ śmiać się’.

    Szmiel - od śmiały ‘odważny’.

    Szmiela - od śmiały ‘odważny’.

    Szmielak - od śmiały ‘odważny’.

    Szmielew - od śmiały ‘odważny’.

    Szmielewski - od śmiały ‘odważny’.

    Szmielik - od śmiały ‘odważny’.

    Szmieliński - od śmiały ‘odważny’.

    Szmielkiewicz - od śmiały ‘odważny’.

    Szmielkin - od śmiały ‘odważny’.

    Szmieloff - od śmiały ‘odważny’.

    Szmielow - od śmiały ‘odważny’.

    Szmielów - od śmiały ‘odważny’.

    Szmieluk - od śmiały ‘odważny’.

    Szmiera - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Smirnow, ta od smirna ‘mirra; wieniec mirtowy’.

    Szmierek - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Smirnow, ta od smirna ‘mirra; wieniec mirtowy’.

    Szmiergalski - od smargać, smyrgać, smyrgać, smyrkać, szmergać ‘ciskać, rzucać z rozmachem; skoczyć szybko’.

    Szmierszala - (Śl) od zmierzchać się ‘ściemniać się’, zmierzch.

    Szmieszek - od śmiech.

    Szmieszniak - od śmiech.

    Szmig - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmiga - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmigalew - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmigalski - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmiganowski - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmigas - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmigel - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmigelski - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmiger - od niemieckiej nazwy osobowej Schmigier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego Siegen ‘wyginać, spajać’.

    Szmigera - od niemieckiej nazwy osobowej Schmigier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego Siegen ‘wyginać, spajać’.

    Szmigero - od niemieckiej nazwy osobowej Schmigier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego Siegen ‘wyginać, spajać’.

    Szmigiel - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmigielok - (Śl) od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmigielski - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmigielski-Śmiechowski - złożenia brak; Szmigelski od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’; Śmiechowski od nazw miejscowych Śmiechów, Śmiechowice (kilka wsi).

    Szmigieł - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmigien - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmigień - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmigier - od niemieckiej nazwy osobowej Schmigier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego Siegen ‘wyginać, spajać’.

    Szmigiera - od niemieckiej nazwy osobowej Schmigier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego Siegen ‘wyginać, spajać’.

    Szmigierd - od niemieckiej nazwy osobowej Schmigier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego Siegen ‘wyginać, spajać’.

    Szmigierewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schmigier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego Siegen ‘wyginać, spajać’.

    Szmigiero - od niemieckiej nazwy osobowej Schmigier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego Siegen ‘wyginać, spajać’.

    Szmigierski - od niemieckiej nazwy osobowej Schmigier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego Siegen ‘wyginać, spajać’.

    Szmigierzewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schmigier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego Siegen ‘wyginać, spajać’.

    Szmigiewski - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmigin - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmigir - od niemieckiej nazwy osobowej Schmigier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego Siegen ‘wyginać, spajać’.

    Szmigirewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schmigier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego Siegen ‘wyginać, spajać’.

    Szmigla - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmiglak - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmiglewski - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmigon - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmigoń - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmigowski - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmigulak - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmigulan - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmigulski - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmigura - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmija - (Śl) od staropolskiego śmiejać się ‘ śmiać się’.

    Szmik - od smyk ze staropolskiego ‘grajek’, smykać.

    Szmike - (Śl) od smyk ze staropolskiego ‘grajek’, smykać.

    Szmikowski - od smyk ze staropolskiego ‘grajek’, smykać.

    Szmil - od imienia złożonego Smil, to od S + miły, por. miły.

    Szmilas - od imienia złożonego Smil, to od S + miły, por. miły.

    Szmilewski - od imienia złożonego Smil, to od S + miły, por. miły.

    Szmilgin - od litewskiej nazwy osobowej Smilginis.

    Szmiliński - od imienia złożonego Smil, to od S + miły, por. miły.

    Szmilnik - od imienia złożonego Smil, to od S + miły, por. miły.

    Szmilski - od imienia złożonego Smil, to od S + miły, por. miły.

    Szmiłek - od imienia złożonego Smil, to od S + miły, por. miły.

    Szmiłyk - od imienia złożonego Smil, to od S + miły, por. miły.

    Szmirek - od staropolskiego śmiara ‘uległość, pokora, cierpliwość’, od dawnego śmierzyć ‘poskramiać, tłumić’.

    Szmirgalski - od smargać, smyrgać, smyrgać, smyrkać, szmergać ‘ciskać, rzucać z rozmachem; skoczyć szybko’.

    Szmirkowski - od staropolskiego śmiara ‘uległość, pokora, cierpliwość’, od dawnego śmierzyć ‘poskramiać, tłumić’.

    Szmirowicz - od staropolskiego śmiara ‘uległość, pokora, cierpliwość’, od dawnego śmierzyć ‘poskramiać, tłumić’.

    Szmirowski - od staropolskiego śmiara ‘uległość, pokora, cierpliwość’, od dawnego śmierzyć ‘poskramiać, tłumić’.

    Szmirski - od staropolskiego śmiara ‘uległość, pokora, cierpliwość’, od dawnego śmierzyć ‘poskramiać, tłumić’.

    Szmiszka - (Pom) od śmiech.

    Szmiszke - (Pom) od śmiech.

    Szmit - 1504 od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmitak - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmitek - 1427 od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmitka - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmitke - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmitkie - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmitkiewicz - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmitko - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmitkowski - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmitowicz - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmitowski - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmitt - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmitter - od niemieckiej nazwy osobowej Schmitter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smitte ‘kuźnia’.

    Szmittka - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmittko - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmitz - (Śl) od niemieckiej nazwy osobowej Schmitz, będącej patronimicum od Schmid.

    Szmogała - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmogier - od dawnego smogorz ‘torf; błoto’.

    Szmogierewski - od dawnego smogorz ‘torf; błoto’.

    Szmogoła - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmogula - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmoguła - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szmok - w grupie nazwisk pochodzących od smok ‘mityczny potwór skrzydlaty z ogonem węża’, przenośnie ‘olbrzym’, też od staropolskiego smoczyć ‘zmoczyć’.

    Szmokaluk - w grupie nazwisk pochodzących od smok ‘mityczny potwór skrzydlaty z ogonem węża’, przenośnie ‘olbrzym’, też od staropolskiego smoczyć ‘zmoczyć’.

    Szmol - od smoła ‘uboczny produkt suchej destylacji węgla lub drwna’, smolić ‘brudzić; powlekać smołą, palić’.

    Szmola - od smoła ‘uboczny produkt suchej destylacji węgla lub drwna’, smolić ‘brudzić; powlekać smołą, palić’.

    Szmolc - 1396 od staropolskiego szmelc, szmalc ‘rodzaj emalii do metali’.

    Szmolda - od gwarowego smoł d ‘zębrzyca, gatunek rośliny’.

    Szmolec - od smalec ‘tłuszcz zwierzęcy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schmalz.

    Szmolewski - od smoła ‘uboczny produkt suchej destylacji węgla lub drwna’, smolić ‘brudzić; powlekać smołą, palić’.

    Szmoliński - od smoła ‘uboczny produkt suchej destylacji węgla lub drwna’, smolić ‘brudzić; powlekać smołą, palić’.

    Szmolka - 1438 (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmolke - od smoła ‘uboczny produkt suchej destylacji węgla lub drwna’, smolić ‘brudzić; powlekać smołą, palić’.

    Szmoll - od smoła ‘uboczny produkt suchej destylacji węgla lub drwna’, smolić ‘brudzić; powlekać smołą, palić’.

    Szmolowicz - 1453 (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmolowski - od smoła ‘uboczny produkt suchej destylacji węgla lub drwna’, smolić ‘brudzić; powlekać smołą, palić’.

    Szmołda - od gwarowego smoł d ‘zębrzyca, gatunek rośliny’.

    Szmondrowski - od gwarowego smędrać (się), szmędrać ‘łazić tam i z powrotem, kręcić się’.

    Szmonia - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmoniak - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmoniewski - od nazwy miejscowej Smuniew (siedleckie, gmina Repki).

    Szmonin - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmonowicz - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmoń - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szmorąg - od gwarowego smoręga ‘pasmo brudu’.

    Szmorgul - od gwarowego smorgać ‘szczypać, rwać; pić’.

    Szmorgun - od gwarowego smorgać ‘szczypać, rwać; pić’.

    Szmorhun - (Śl) od gwarowego smorgać ‘szczypać, rwać; pić’.

    Szmorung - od gwarowego smoręga ‘pasmo brudu’.

    Szmot - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmota - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmotalski - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmotała - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmotuły - 1453 od nazwy miasta Szamotuły (poznańskie).

    Szmoty - od szmata ‘kawałek podartej tkaniny; pogardliwie o człowieku mającym słaby charakter; podarte, zniszczone ubranie’.

    Szmuc - od niemieckiej nazwy osobowej Schmutz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smuz ‘pocałunek’.

    Szmucer - od niemieckiej nazwy osobowej Schmutzer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smutzen ‘usmiechać się’.

    Szmucerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schmutzer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smutzen ‘usmiechać się’.

    Szmucik - od niemieckiej nazwy osobowej Schmutz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smuz ‘pocałunek’.

    Szmuciński - od niemieckiej nazwy osobowej Schmutz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smuz ‘pocałunek’.

    Szmuda - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego smudzić ‘mieć pragnienie’.

    Szmudanowski - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego smudzić ‘mieć pragnienie’.

    Szmude - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego smudzić ‘mieć pragnienie’.

    Szmudel - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego smudzić ‘mieć pragnienie’.

    Szmudki - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego smudzić ‘mieć pragnienie’.

    Szmudonowski - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego smudzić ‘mieć pragnienie’.

    Szmudrowski - od gwarowego smędrać (się), szmędrać ‘łazić tam i z powrotem, kręcić się’.

    Szmudziński - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego smudzić ‘mieć pragnienie’.

    Szmug - w grupie nazwisk pochodzących od smuga, smug ‘pręga, pasmo, ślad’.

    Szmuga - w grupie nazwisk pochodzących od smuga, smug ‘pręga, pasmo, ślad’.

    Szmugiel - od gwarowego szmugiel ‘nielegalny handel’.

    Szmugielski - od gwarowego szmugiel ‘nielegalny handel’.

    Szmuglewski - od gwarowego szmugiel ‘nielegalny handel’.

    Szmuguń - w grupie nazwisk pochodzących od smuga, smug ‘pręga, pasmo, ślad’.

    Szmuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy smuk-, por. dawne smuk ‘smuga’, smukać dawniej ‘cmokać; muskać coś ręką’, smykać ‘skubać; czmychać, przemykać, kraść’.

    Szmukała - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy smuk-, por. dawne smuk ‘smuga’, smukać dawniej ‘cmokać; muskać coś ręką’, smykać ‘skubać; czmychać, przemykać, kraść’.

    Szmukier - od gwarowego szmugiel, szmuker ‘przyrząd do okadzania uli’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schmucker, ta od średnio-wysoko-niemickiego smucken, smücken ‘wyginać, spajać; ubierać się’.

    Szmuklarz - od szmuklerz ‘rzemieślnik wyrabiający pasmanterię, pasamonik’.

    Szmukler - od szmuklerz ‘rzemieślnik wyrabiający pasmanterię, pasamonik’.

    Szmuklerski - od szmuklerz ‘rzemieślnik wyrabiający pasmanterię, pasamonik’.

    Szmuklerz - od szmuklerz ‘rzemieślnik wyrabiający pasmanterię, pasamonik’.

    Szmukrowski - od gwarowego szmugiel, szmuker ‘przyrząd do okadzania uli’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schmucker, ta od średnio-wysoko-niemickiego smucken, smücken ‘wyginać, spajać; ubierać się’.

    Szmuksta - od litewskiej nazwy osobowej Šmukšta.

    Szmukszta - od litewskiej nazwy osobowej Šmukšta.

    Szmul - 1454 (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmula - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmulach - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmulak - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmulakowski - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmulański - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmulc - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmulczyk - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmulczyński - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmulec - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmulek - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmulew - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmulewicz - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmulewski - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmulicka - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmulik - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmulikowski - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmulka - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmulkiewicz - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmulkis - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmulkowski - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmulski - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmulta - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmułkowska - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szmunde - od smąd ‘dym, swąd’.

    Szmundiak - od smąd ‘dym, swąd’.

    Szmundrowski - od gwarowego smędrać (się), szmędrać ‘łazić tam i z powrotem, kręcić się’.

    Szmundziak - od smąd ‘dym, swąd’.

    Szmuniewski - od nazwy miejscowej Smuniew (siedleckie, gmina Repki).

    Szmura - od gwarowego smura, smur ‘mgła’.

    Szmuraj - od gwarowego smura, smur ‘mgła’.

    Szmurało - od gwarowego smura, smur ‘mgła’.

    Szmurej - od gwarowego smura, smur ‘mgła’.

    Szmurka - od gwarowego smura, smur ‘mgła’.

    Szmurko - od gwarowego smura, smur ‘mgła’.

    Szmurkowski - od gwarowego smura, smur ‘mgła’.

    Szmurlik - od gwarowego smura, smur ‘mgła’.

    Szmurłło - od gwarowego smura, smur ‘mgła’.

    Szmurło - od gwarowego smura, smur ‘mgła’.

    Szmurna - od gwarowego smura, smur ‘mgła’.

    Szmurny - od gwarowego smura, smur ‘mgła’.

    Szmurowski - od gwarowego smura, smur ‘mgła’.

    Szmurski - od gwarowego smura, smur ‘mgła’.

    Szmuryła - od gwarowego smura, smur ‘mgła’.

    Szmuryło - od gwarowego smura, smur ‘mgła’.

    Szmurzyński - od gwarowego smura, smur ‘mgła’.

    Szmus - od dawnego smusz ‘skóra zdarta z węgorza; kawał płótna’.

    Szmusik - od dawnego smusz ‘skóra zdarta z węgorza; kawał płótna’.

    Szmuski - od dawnego smusz ‘skóra zdarta z węgorza; kawał płótna’.

    Szmusz - od dawnego smusz ‘skóra zdarta z węgorza; kawał płótna’.

    Szmuszkiewicz - od dawnego smusz ‘skóra zdarta z węgorza; kawał płótna’.

    Szmuszko - od dawnego smusz ‘skóra zdarta z węgorza; kawał płótna’.

    Szmuszkowicz - od dawnego smusz ‘skóra zdarta z węgorza; kawał płótna’.

    Szmuszowski - od dawnego smusz ‘skóra zdarta z węgorza; kawał płótna’.

    Szmut - od staropolskiego smęt ‘smutek’, smęcić się ‘smucic się’, później smutek, smutny.

    Szmutkiewicz - od staropolskiego smęt ‘smutek’, smęcić się ‘smucic się’, później smutek, smutny.

    Szmutko - od staropolskiego smęt ‘smutek’, smęcić się ‘smucic się’, później smutek, smutny.

    Szmutkowski - od staropolskiego smęt ‘smutek’, smęcić się ‘smucic się’, później smutek, smutny.

    Szmutz - od niemieckiej nazwy osobowej Schmutz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smuz ‘pocałunek’.

    Szmutzek - od niemieckiej nazwy osobowej Schmutz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smuz ‘pocałunek’.

    Szmyc - od niemieckiej nazwy osobowej Schmutz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smuz ‘pocałunek’.

    Szmyciński - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmyczek - od smyk ze staropolskiego ‘grajek’, smykać.

    Szmyczka - od smyk ze staropolskiego ‘grajek’, smykać.

    Szmyczyk - od smyk ze staropolskiego ‘grajek’, smykać.

    Szmyczykiewicz - od smyk ze staropolskiego ‘grajek’, smykać.

    Szmyd - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmyda - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmydka - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmydke - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmydki - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmydko - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmydkowski - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmydowski - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmydt - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmydtka - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmydtke - (Pom) od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmydyński - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmydzik - 1645 od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmydziński - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmyga - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmyganowski - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmygel - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmygiel - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmygielski - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmygin - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmyglewski - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmygun - od śmigać ‘machać; pędzić; rzucać’.

    Szmyk - od smyk ze staropolskiego ‘grajek’, smykać.

    Szmykowski - od smyk ze staropolskiego ‘grajek’, smykać.

    Szmyków - od smyk ze staropolskiego ‘grajek’, smykać.

    Szmyl - od imienia złożonego Smil, to od S + miły, por. miły.

    Szmyła - od imienia złożonego Smil, to od S + miły, por. miły.

    Szmyndziuk - od smąd ‘dym, swąd’.

    Szmyr - od gwarowego smerać, smyrać ‘gmerać, szukać; uciekać’.

    Szmyra - od gwarowego smerać, smyrać ‘gmerać, szukać; uciekać’.

    Szmyrczyk - od gwarowego smerać, smyrać ‘gmerać, szukać; uciekać’.

    Szmyrek - od gwarowego smerać, smyrać ‘gmerać, szukać; uciekać’.

    Szmyrgała - od smargać, smyrgać, smyrgać, smyrkać, szmergać ‘ciskać, rzucać z rozmachem; skoczyć szybko’.

    Szmyrgałło - od smargać, smyrgać, smyrgać, smyrkać, szmergać ‘ciskać, rzucać z rozmachem; skoczyć szybko’.

    Szmyrgało - od smargać, smyrgać, smyrgać, smyrkać, szmergać ‘ciskać, rzucać z rozmachem; skoczyć szybko’.

    Szmyrgołło - (Śl) od smargać, smyrgać, smyrgać, smyrkać, szmergać ‘ciskać, rzucać z rozmachem; skoczyć szybko’.

    Szmyrka - od gwarowego smerać, smyrać ‘gmerać, szukać; uciekać’.

    Szmyrko - od gwarowego smerać, smyrać ‘gmerać, szukać; uciekać’.

    Szmyrnik - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szmyro - od gwarowego smerać, smyrać ‘gmerać, szukać; uciekać’.

    Szmyrski - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szmyt - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmyta - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmytek - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmytka - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmytke - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmytki - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmytkie - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmytkiewicz - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmytko - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmytkowicz - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmytkowski - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmytowicz - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmytowski - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szmytrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schmitter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smitte ‘kuźnia’.

    Szmytt - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Sznabel - od szabel ‘w fortepianie skórka łosiowa na młotku strunowym’.

    Sznaber - od szaber ‘narzędzie do puszczania krwi’.

    Sznabowicz - od gwarowego sztaba ‘gęba, dziób’.

    Sznage - od niemieckiej nazwy osobowej Schnagge, ta od średnio-wysoko-niemieckiego snake ‘komar’.

    Sznagier - od niemieckiej nazwy osobowej Schnagge, ta od średnio-wysoko-niemieckiego snake ‘komar’.

    Sznaider - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznaidrowski - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznaj - od niemieckiej nazwy osobowej Schnei, ta może od nazwy miejscowej Schnee, z sned ‘bagno, teren podmokły’.

    Sznajd - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Sznajda - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Sznajdar - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznajder - 1495 od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznajderla - 1584 od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznajderowicz - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznajderowski - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznajderski - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznajderuk - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznajdor - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznajdorowicz - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznajdowicz - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Sznajdowski - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Sznajdrowicz - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznajdrowski - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznajdrowski - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznajdruk - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznajdrzik - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznajdrzyk - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznajduch - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Sznajdziński - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Sznajkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schnei, ta może od nazwy miejscowej Schnee, z sned ‘bagno, teren podmokły’.

    Sznajper - od niemieckiej nazwy osobowej Schnappet, ta od średnio-wysoko-niemieckiego snappen ‘gaworzyc, paplać’.

    Sznajser - od gwarowego sznajser ‘nóż stolarski’.

    Sznal - od gwarowego sznal ‘nożyk garncarski’.

    Sznalewicz - od gwarowego sznal ‘nożyk garncarski’.

    Sznalski - od gwarowego sznal ‘nożyk garncarski’.

    Sznap - od sznapa, sznapka ‘wódka, gorzałka’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schnapp.

    Sznapek - od sznapa, sznapka ‘wódka, gorzałka’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schnapp.

    Sznaper - od niemieckiej nazwy osobowej Schnappet, ta od średnio-wysoko-niemieckiego snappen ‘gaworzyc, paplać’.

    Sznapik - od sznapa, sznapka ‘wódka, gorzałka’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schnapp.

    Sznapka - od sznapa, sznapka ‘wódka, gorzałka’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schnapp.

    Sznapowicz - od sznapa, sznapka ‘wódka, gorzałka’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schnapp.

    Sznapp - od sznapa, sznapka ‘wódka, gorzałka’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schnapp.

    Sznar - od niemieckiej nazwy osobowej Schnarr, ta od średnio-wysoko-niemieckiego snarren ‘skrzypieć, chrapać’, por. też gwarowe sznara ‘wódka gorzka’.

    Sznara - od niemieckiej nazwy osobowej Schnarr, ta od średnio-wysoko-niemieckiego snarren ‘skrzypieć, chrapać’, por. też gwarowe sznara ‘wódka gorzka’.

    Sznarewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schnarr, ta od średnio-wysoko-niemieckiego snarren ‘skrzypieć, chrapać’, por. też gwarowe sznara ‘wódka gorzka’.

    Sznarkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schnarr, ta od średnio-wysoko-niemieckiego snarren ‘skrzypieć, chrapać’, por. też gwarowe sznara ‘wódka gorzka’.

    Sznarkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schnarr, ta od średnio-wysoko-niemieckiego snarren ‘skrzypieć, chrapać’, por. też gwarowe sznara ‘wódka gorzka’.

    Sznarowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schnarr, ta od średnio-wysoko-niemieckiego snarren ‘skrzypieć, chrapać’, por. też gwarowe sznara ‘wódka gorzka’.

    Sznas - od gwarowego snażyć ‘czyścić, chędożyć’.

    Sznase - od gwarowego snażyć ‘czyścić, chędożyć’.

    Sznasza - od gwarowego snażyć ‘czyścić, chędożyć’.

    Sznatala - (Śl) od dawnego śniat ‘pień krzewu, drzewa’.

    Sznayder - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznayderowicz - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznaza - od gwarowego snażyć ‘czyścić, chędożyć’.

    Sznaze - od gwarowego snażyć ‘czyścić, chędożyć’.

    Sznecel - od sznycel ‘kotlet bity lub siekany’.

    Sznecer - od snycerz, sznicer ‘rzemieślnik artysta rzeźbiący w drzewie’.

    Szned - od niemieckiej nazwy osobowej Schnöd (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego snoede ‘ubogi, nędzny’.

    Szneda - od niemieckiej nazwy osobowej Schnöd (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego snoede ‘ubogi, nędzny’.

    Sznedka - od niemieckiej nazwy osobowej Schnöd (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego snoede ‘ubogi, nędzny’.

    Sznedler - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznedowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schnöd (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego snoede ‘ubogi, nędzny’.

    Szneider - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Szneidrowski - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznej - od niemieckiej nazwy osobowej Schnei, ta może od nazwy miejscowej Schnee, z sned ‘bagno, teren podmokły’.

    Sznejda - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Sznejder - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznejdrowski - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznejko - od niemieckiej nazwy osobowej Schnei, ta może od nazwy miejscowej Schnee, z sned ‘bagno, teren podmokły’.

    Sznejkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schnei, ta może od nazwy miejscowej Schnee, z sned ‘bagno, teren podmokły’.

    Sznejser - od gwarowego sznajser ‘nóż stolarski’.

    Sznek - od niemieckiej nazwy osobowej Schnck, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego snecke ‘ślimak’.

    Szneka - od niemieckiej nazwy osobowej Schnck, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego snecke ‘ślimak’.

    Szneke - od niemieckiej nazwy osobowej Schnck, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego snecke ‘ślimak’.

    Sznekowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schnck, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego snecke ‘ślimak’.

    Sznel - od niemieckiej nazwy osobowej Schnell, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego snel ‘szybki, mocny; dzielny’.

    Sznela - od niemieckiej nazwy osobowej Schnell, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego snel ‘szybki, mocny; dzielny’.

    Szneler - od szneler ‘urządzenie w broni palnej zwalniające spust przy każdym dotknięciu’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schneller.

    Sznelewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schnell, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego snel ‘szybki, mocny; dzielny’.

    Szneliński - od niemieckiej nazwy osobowej Schnell, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego snel ‘szybki, mocny; dzielny’.

    Szneller - od szneler ‘urządzenie w broni palnej zwalniające spust przy każdym dotknięciu’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schneller.

    Sznepf - od gwarowego sznyp ‘przytyk, szczutek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schnipp, ta od średnio-wysoko-niemieckiego snippe ‘ptak; bekas, słonka’.

    Sznepka - od gwarowego sznyp ‘przytyk, szczutek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schnipp, ta od średnio-wysoko-niemieckiego snippe ‘ptak; bekas, słonka’.

    Szneps - od gwarowego sznyp ‘przytyk, szczutek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schnipp, ta od średnio-wysoko-niemieckiego snippe ‘ptak; bekas, słonka’.

    Szner - zapewne od sznyrzyć ‘szperać, szukać’, por. też niemieckie nazwy osobowe Schnier, Schnerr.

    Sznerek - zapewne od sznyrzyć ‘szperać, szukać’, por. też niemieckie nazwy osobowe Schnier, Schnerr.

    Sznerr - zapewne od sznyrzyć ‘szperać, szukać’, por. też niemieckie nazwy osobowe Schnier, Schnerr.

    Sznerski - zapewne od sznyrzyć ‘szperać, szukać’, por. też niemieckie nazwy osobowe Schnier, Schnerr.

    Sznerys - zapewne od sznyrzyć ‘szperać, szukać’, por. też niemieckie nazwy osobowe Schnier, Schnerr.

    Szniak - od gwarowego śniak ‘grzyb siniak, podgrzybek’.

    Szniakiewicz - od gwarowego śniak ‘grzyb siniak, podgrzybek’.

    Szniako - od gwarowego śniak ‘grzyb siniak, podgrzybek’.

    Szniarowski - od nazwy miejscowej Śmiarowo (łomżyńskie, gmina Mały Płock).

    Sznic - od śnica ‘jeden z dwóch drążków w przedniej części wozu, stanowiących osadę dyszla’.

    Sznicar - od snycerz, sznicer ‘rzemieślnik artysta rzeźbiący w drzewie’.

    Sznicer - od snycerz, sznicer ‘rzemieślnik artysta rzeźbiący w drzewie’.

    Sznicza - od śnica ‘jeden z dwóch drążków w przedniej części wozu, stanowiących osadę dyszla’.

    Sznid - od dawnego śniadać ‘jeść śniadanie’, od prasłowiańskiego sněda ‘jedzenie’, od śniedny ‘jadalny’.

    Sznider - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Sznidko - od dawnego śniadać ‘jeść śniadanie’, od prasłowiańskiego sněda ‘jedzenie’, od śniedny ‘jadalny’.

    Szniela - w grupie nazwisk pochodzących od sen.

    Szniger - od niemieckiej nazwy osobowej Schnigger, ta od średnioniemieckiego snigge, wysokoniemieckiego Schnecke ‘ślimak’.

    Sznigier - od niemieckiej nazwy osobowej Schnigger, ta od średnioniemieckiego snigge, wysokoniemieckiego Schnecke ‘ślimak’.

    Sznigir - od niemieckiej nazwy osobowej Schnigger, ta od średnioniemieckiego snigge, wysokoniemieckiego Schnecke ‘ślimak’.

    Sznigirewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schnigger, ta od średnioniemieckiego snigge, wysokoniemieckiego Schnecke ‘ślimak’.

    Sznik - od gwarowego snykać ‘smykać’, też snyk ‘jedynka, stopień szkolny’.

    Sznilik - w grupie nazwisk pochodzących od sen.

    Szniło - w grupie nazwisk pochodzących od sen.

    Sznip - od gwarowego sznyp ‘przytyk, szczutek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schnipp, ta od średnio-wysoko-niemieckiego snippe ‘ptak; bekas, słonka’.

    Sznipko - od gwarowego sznyp ‘przytyk, szczutek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schnipp, ta od średnio-wysoko-niemieckiego snippe ‘ptak; bekas, słonka’.

    Sznipo - od gwarowego sznyp ‘przytyk, szczutek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schnipp, ta od średnio-wysoko-niemieckiego snippe ‘ptak; bekas, słonka’.

    Sznir - zapewne od sznyrzyć ‘szperać, szukać’, por. też niemieckie nazwy osobowe Schnier, Schnerr.

    Sznit - od sznyt, sznit, śnit ‘wytworność, elegancja’, dawniej też ‘cięcie; odcięty płat’.

    Sznitek - od sznyt, sznit, śnit ‘wytworność, elegancja’, dawniej też ‘cięcie; odcięty płat’.

    Sznitka - od sznyt, sznit, śnit ‘wytworność, elegancja’, dawniej też ‘cięcie; odcięty płat’.

    Sznitko - od sznyt, sznit, śnit ‘wytworność, elegancja’, dawniej też ‘cięcie; odcięty płat’.

    Sznitkow - od sznyt, sznit, śnit ‘wytworność, elegancja’, dawniej też ‘cięcie; odcięty płat’.

    Sznitkowski - od sznyt, sznit, śnit ‘wytworność, elegancja’, dawniej też ‘cięcie; odcięty płat’.

    Sznitowski - od sznyt, sznit, śnit ‘wytworność, elegancja’, dawniej też ‘cięcie; odcięty płat’.

    Sznitzer - od snycerz, sznicer ‘rzemieślnik artysta rzeźbiący w drzewie’.

    Sznobek - od gwarowego sznoba, sznobel ‘ryj świni’.

    Sznobel - od gwarowego sznoba, sznobel ‘ryj świni’.

    Sznobik - od gwarowego sznoba, sznobel ‘ryj świni’.

    Sznopka - od snop ‘wiązka ściętego zboża lub słomy’.

    Sznopski - od snop ‘wiązka ściętego zboża lub słomy’.

    Sznotała - (Śl) od niemieckiej nazwy osobowej Snot, ta od starowysokoniemieckiego snot ‘mądry’.

    Sznoza - od snoza, snóza, snuża ‘deska poprzeczna w ulu, do której pszczoły przylepiają plaster’.

    Sznór - od sznur, dawniej sznór ‘cienki powróz’, też ‘dawna miara długości’.

    Sznuk - od gwarowego snuk ‘śpiew ptaka’, snukać ‘cerować’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schnück.

    Sznukier - od gwarowego snuk ‘śpiew ptaka’, snukać ‘cerować’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schnück.

    Sznukowski - od gwarowego snuk ‘śpiew ptaka’, snukać ‘cerować’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schnück.

    Sznul - (za pośrednictwem języka jidisz) od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Sznunkowski - od gwarowego snuk ‘śpiew ptaka’, snukać ‘cerować’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schnück.

    Sznur - od sznur, dawniej sznór ‘cienki powróz’, też ‘dawna miara długości’.

    Sznura - od sznur, dawniej sznór ‘cienki powróz’, też ‘dawna miara długości’.

    Sznurawa - od sznur, dawniej sznór ‘cienki powróz’, też ‘dawna miara długości’.

    Sznurczak - od sznur, dawniej sznór ‘cienki powróz’, też ‘dawna miara długości’.

    Sznurek - od sznur, dawniej sznór ‘cienki powróz’, też ‘dawna miara długości’.

    Sznurewicz - od sznur, dawniej sznór ‘cienki powróz’, też ‘dawna miara długości’.

    Sznurka - od sznur, dawniej sznór ‘cienki powróz’, też ‘dawna miara długości’.

    Sznurko - od sznur, dawniej sznór ‘cienki powróz’, też ‘dawna miara długości’.

    Sznurkowski - od sznur, dawniej sznór ‘cienki powróz’, też ‘dawna miara długości’.

    Sznurnicki - od sznur, dawniej sznór ‘cienki powróz’, też ‘dawna miara długości’.

    Sznurnik - 1425 od sznur, dawniej sznór ‘cienki powróz’, też ‘dawna miara długości’.

    Sznuro - od sznur, dawniej sznór ‘cienki powróz’, też ‘dawna miara długości’.

    Sznuronek - od sznur, dawniej sznór ‘cienki powróz’, też ‘dawna miara długości’.

    Sznurow - od sznur, dawniej sznór ‘cienki powróz’, też ‘dawna miara długości’.

    Sznurowski - od sznur, dawniej sznór ‘cienki powróz’, też ‘dawna miara długości’.

    Sznyc - od gwarowego snykać ‘smykać’, też snyk ‘jedynka, stopień szkolny’.

    Sznycel - od sznycel ‘kotlet bity lub siekany’.

    Sznycer - od snycerz, sznicer ‘rzemieślnik artysta rzeźbiący w drzewie’.

    Sznycerski - od snycerz, sznicer ‘rzemieślnik artysta rzeźbiący w drzewie’.

    Sznycerz - od snycerz, sznicer ‘rzemieślnik artysta rzeźbiący w drzewie’.

    Sznyk - od gwarowego snykać ‘smykać’, też snyk ‘jedynka, stopień szkolny’.

    Sznyr - zapewne od sznyrzyć ‘szperać, szukać’, por. też niemieckie nazwy osobowe Schnier, Schnerr.

    Sznyra - zapewne od sznyrzyć ‘szperać, szukać’, por. też niemieckie nazwy osobowe Schnier, Schnerr.

    Sznyras - zapewne od sznyrzyć ‘szperać, szukać’, por. też niemieckie nazwy osobowe Schnier, Schnerr.

    Sznyrba - zapewne od sznyrzyć ‘szperać, szukać’, por. też niemieckie nazwy osobowe Schnier, Schnerr.

    Sznyrko - zapewne od sznyrzyć ‘szperać, szukać’, por. też niemieckie nazwy osobowe Schnier, Schnerr.

    Sznyrkow - zapewne od sznyrzyć ‘szperać, szukać’, por. też niemieckie nazwy osobowe Schnier, Schnerr.

    Sznyrkowski - zapewne od sznyrzyć ‘szperać, szukać’, por. też niemieckie nazwy osobowe Schnier, Schnerr.

    Sznyrowski - zapewne od sznyrzyć ‘szperać, szukać’, por. też niemieckie nazwy osobowe Schnier, Schnerr.

    Sznyt - od sznyt, sznit, śnit ‘wytworność, elegancja’, dawniej też ‘cięcie; odcięty płat’.

    Sznyter - od snycerz, sznicer ‘rzemieślnik artysta rzeźbiący w drzewie’.

    Sznyterman - od snycerz, sznicer ‘rzemieślnik artysta rzeźbiący w drzewie’.

    Sznytka - od sznyt, sznit, śnit ‘wytworność, elegancja’, dawniej też ‘cięcie; odcięty płat’.

    Sznytko - od sznyt, sznit, śnit ‘wytworność, elegancja’, dawniej też ‘cięcie; odcięty płat’.

    Sznytkowski - od sznyt, sznit, śnit ‘wytworność, elegancja’, dawniej też ‘cięcie; odcięty płat’.

    Sznytzer - od snycerz, sznicer ‘rzemieślnik artysta rzeźbiący w drzewie’.

    Szob - 1380 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Sobiesław, od zaimka sobie, niekiedy też od Sobiestian (= Sebastian).

    Szoba - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Sobiesław, od zaimka sobie, niekiedy też od Sobiestian (= Sebastian).

    Szobak - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Sobiesław, od zaimka sobie, niekiedy też od Sobiestian (= Sebastian).

    Szobczuk - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Sobiesław, od zaimka sobie, niekiedy też od Sobiestian (= Sebastian).

    Szobek - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Sobiesław, od zaimka sobie, niekiedy też od Sobiestian (= Sebastian).

    Szobel - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Sobiesław, od zaimka sobie, niekiedy też od Sobiestian (= Sebastian).

    Szobelski - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Sobiesław, od zaimka sobie, niekiedy też od Sobiestian (= Sebastian).

    Szober - od niemieckiej nazwy osobowej Schober, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schober ‘stóg, sterta’.

    Szobert - od niemieckiej nazwy osobowej Schober, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schober ‘stóg, sterta’; od niemieckiej nazwy osobowej Schobert.

    Szobierski - od niemieckiej nazwy osobowej Schober, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schober ‘stóg, sterta’.

    Szobka - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Sobiesław, od zaimka sobie, niekiedy też od Sobiestian (= Sebastian).

    Szobla - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Sobiesław, od zaimka sobie, niekiedy też od Sobiestian (= Sebastian).

    Szoblik - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Sobiesław, od zaimka sobie, niekiedy też od Sobiestian (= Sebastian).

    Szobor - od niemieckiej nazwy osobowej Schober, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schober ‘stóg, sterta’.

    Szobot - od sobota.

    Szobół - od sobol, dawniej soból ‘gatunek zwierzęcia’.

    Szobski - od nazwy miejscowej Szubsk (płockie, gmina Krośniewice).

    Szoc - od socić ‘pchać, popychać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schötz.

    Szoch - w grupie nazwisk pochodzących od socha ‘rozwidlona gałąź; prymitywne narzędzie orne’; w pochodnych też od imion na So-, typu Sobiesław.

    Szochalski - w grupie nazwisk pochodzących od socha ‘rozwidlona gałąź; prymitywne narzędzie orne’; w pochodnych też od imion na So-, typu Sobiesław.

    Szochim - w grupie nazwisk pochodzących od socha ‘rozwidlona gałąź; prymitywne narzędzie orne’; w pochodnych też od imion na So-, typu Sobiesław.

    Szochin - w grupie nazwisk pochodzących od socha ‘rozwidlona gałąź; prymitywne narzędzie orne’; w pochodnych też od imion na So-, typu Sobiesław.

    Szocholski - w grupie nazwisk pochodzących od socha ‘rozwidlona gałąź; prymitywne narzędzie orne’; w pochodnych też od imion na So-, typu Sobiesław.

    Szochowicz - w grupie nazwisk pochodzących od socha ‘rozwidlona gałąź; prymitywne narzędzie orne’; w pochodnych też od imion na So-, typu Sobiesław.

    Szochów - w grupie nazwisk pochodzących od socha ‘rozwidlona gałąź; prymitywne narzędzie orne’; w pochodnych też od imion na So-, typu Sobiesław.

    Szociak - od socić ‘pchać, popychać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schötz.

    Szocik - od socić ‘pchać, popychać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schötz.

    Szocki - od socić ‘pchać, popychać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schötz.

    Szoć - od socić ‘pchać, popychać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schötz.

    Szoćko - od socić ‘pchać, popychać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schötz.

    Szod - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sod-, por. soda ‘weglan sodu, substancja otrzymywana z soli kuchennej’, też od gwarowego sod (= sad); od niemieckiej nazwy osobowej Sod.

    Szoda - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sod-, por. soda ‘weglan sodu, substancja otrzymywana z soli kuchennej’, też od gwarowego sod (= sad); od niemieckiej nazwy osobowej Sod.

    Szoda-Siuda - złożenia brak; Szoda w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sod-, por. soda ‘weglan sodu, substancja otrzymywana z soli kuchennej’, też od gwarowego sod (= sad); od niemieckiej nazwy osobowej Sod; Siuda 1638 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siud-, por. siudać ‘pędzić, usuwać’, siudy ‘nosidła do wody’.

    Szodczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sod-, por. soda ‘weglan sodu, substancja otrzymywana z soli kuchennej’, też od gwarowego sod (= sad); od niemieckiej nazwy osobowej Sod.

    Szode - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sod-, por. soda ‘weglan sodu, substancja otrzymywana z soli kuchennej’, też od gwarowego sod (= sad); od niemieckiej nazwy osobowej Sod.

    Szodel - od niemieckiej nazwy osobowej Södel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego soedelin ‘zupka; rosół; sos’ lub od modzel, szodziel ‘wrzód’.

    Szoder - od niemieckiej nazwy osobowej Schoder, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schuder ‘derka na konia’; od gwarowego sodra ‘szynka’.

    Szodkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sod-, por. soda ‘weglan sodu, substancja otrzymywana z soli kuchennej’, też od gwarowego sod (= sad); od niemieckiej nazwy osobowej Sod.

    Szodrok - (Śl) od niemieckiej nazwy osobowej Schoder, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schuder ‘derka na konia’; od gwarowego sodra ‘szynka’.

    Szodrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schoder, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schuder ‘derka na konia’; od gwarowego sodra ‘szynka’.

    Szodziel - od niemieckiej nazwy osobowej Södel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego soedelin ‘zupka; rosół; sos’ lub od modzel, szodziel ‘wrzód’.

    Szoen - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szoenbach - odniemieckiej nazwy osobowej Schön (e)beck, ta od nazwy miejscowej Schönebeck.

    Szoenfeld - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)feld, ta od nazwy miejscowej Schönefeld.

    Szoentag - od niemieckiej nazwy osobowej Schöntag.

    Szof - od niemieckiej nazwy osobowej Schöff, ta od schäf ‘owca’.

    Szofarczyk - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szofarz - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szofer - od szofer ‘prowadzący pojazd’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schöffer, ta z Schäffer ‘owczarz’.

    Szoferski - od szofer ‘prowadzący pojazd’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schöffer, ta z Schäffer ‘owczarz’.

    Szoff - od niemieckiej nazwy osobowej Schöff, ta od schäf ‘owca’.

    Szoffer - od szofer ‘prowadzący pojazd’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schöffer, ta z Schäffer ‘owczarz’.

    Szofor - od szofer ‘prowadzący pojazd’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schöffer, ta z Schäffer ‘owczarz’.

    Szoforczyk - od szofer ‘prowadzący pojazd’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schöffer, ta z Schäffer ‘owczarz’.

    Szoforz - od szofer ‘prowadzący pojazd’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schöffer, ta z Schäffer ‘owczarz’.

    Szofrański - od szofer ‘prowadzący pojazd’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schöffer, ta z Schäffer ‘owczarz’.

    Szoj - od soja, sojka, sójka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Szoja - od soja, sojka, sójka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Szojda - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Szojek - od soja, sojka, sójka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Szojer - od niemieckiej nazwy osobowej Scheier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schir ‘czysty, błyszczący’ lub od schiurer ‘obrońca, opiekun’.

    Szojewski - od soja, sojka, sójka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Szojka - od soja, sojka, sójka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Szok - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szok-, por. szokać ‘wołać’, staropolskie szok ‘kopa’, współczesne ‘strach, wstrząs’.

    Szoka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szok-, por. szokać ‘wołać’, staropolskie szok ‘kopa’, współczesne ‘strach, wstrząs’.

    Szokal - od wschodniosłowiańskiego sokal ‘jedzenie, kuchnia’.

    Szokalak - od wschodniosłowiańskiego sokal ‘jedzenie, kuchnia’.

    Szokalczuk - od wschodniosłowiańskiego sokal ‘jedzenie, kuchnia’.

    Szokal-Egierd - złożenia brak; Szokal od wschodniosłowiańskiego sokal ‘jedzenie, kuchnia’; Egierd brak.

    Szokal-Egird - złożenia brak; Szokal od wschodniosłowiańskiego sokal ‘jedzenie, kuchnia’; Egird brak.

    Szokalewicz - od wschodniosłowiańskiego sokal ‘jedzenie, kuchnia’.

    Szokaliński - od wschodniosłowiańskiego sokal ‘jedzenie, kuchnia’.

    Szokalska - od nazwy miejscowej Sokal (KrW).

    Szokalski - od nazwy miejscowej Sokal (KrW).

    Szokalski - od nazwy miejscowej Sokal (KrW).

    Szokaluk - od wschodniosłowiańskiego sokal ‘jedzenie, kuchnia’.

    Szokał - od wschodniosłowiańskiego sokal ‘jedzenie, kuchnia’.

    Szokała - od wschodniosłowiańskiego sokal ‘jedzenie, kuchnia’.

    Szokałczyk - od wschodniosłowiańskiego sokal ‘jedzenie, kuchnia’.

    Szokało - od wschodniosłowiańskiego sokal ‘jedzenie, kuchnia’.

    Szokarski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szok-, por. szokać ‘wołać’, staropolskie szok ‘kopa’, współczesne ‘strach, wstrząs’.

    Szokiera - (z fonetyką ukraińską) od sokora, z gwarowego sokor ‘topola czarna’.

    Szokoł - od sokól ‘ptak drapieżny’.

    Szokoła - od sokól ‘ptak drapieżny’.

    Szokoło - od sokól ‘ptak drapieżny’.

    Szokołowski - od sokól ‘ptak drapieżny’.

    Szokulak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szok-, por. szokać ‘wołać’, staropolskie szok ‘kopa’, współczesne ‘strach, wstrząs’.

    Szokuła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szok-, por. szokać ‘wołać’, staropolskie szok ‘kopa’, współczesne ‘strach, wstrząs’.

    Szol - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szola - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szolak - 1663 od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Szolc - 1489 od niemieckiej nazwy osobowej Scholz, ta stanowi odpowiednik wysokoniemieckiego Schulz, z średnio-wysoko-niemieckiego schuthei?e ‘sołtys’.

    Szolce - od niemieckiej nazwy osobowej Scholz, ta stanowi odpowiednik wysokoniemieckiego Schulz, z średnio-wysoko-niemieckiego schuthei?e ‘sołtys’.

    Szolcek - od niemieckiej nazwy osobowej Scholz, ta stanowi odpowiednik wysokoniemieckiego Schulz, z średnio-wysoko-niemieckiego schuthei?e ‘sołtys’.

    Szolc-Nartowski - złożenia brak; Szolc 1489 od niemieckiej nazwy osobowej Scholz, ta stanowi odpowiednik wysokoniemieckiego Schulz, z średnio-wysoko-niemieckiego schuthei?e ‘sołtys’; Nartowski 1543 od nazw miejscowych Narty, Nart (kilka wsi).

    Szolczewski - od niemieckiej nazwy osobowej Scholz, ta stanowi odpowiednik wysokoniemieckiego Schulz, z średnio-wysoko-niemieckiego schuthei?e ‘sołtys’.

    Szolczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Scholz, ta stanowi odpowiednik wysokoniemieckiego Schulz, z średnio-wysoko-niemieckiego schuthei?e ‘sołtys’.

    Szolczyński - od niemieckiej nazwy osobowej Scholz, ta stanowi odpowiednik wysokoniemieckiego Schulz, z średnio-wysoko-niemieckiego schuthei?e ‘sołtys’.

    Szole - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szolek - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szoler - od niemieckiej nazwy osobowej Scholer, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schellen ‘wydawać dźwięki’.

    Szolerski - od niemieckiej nazwy osobowej Scholer, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schellen ‘wydawać dźwięki’.

    Szolewicz - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szolich - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szolka - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szolke - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szolkowski - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szoll - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szolle - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szolna - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szolny - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szolo - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szoloma - (za pośrednictwem języka jidysz) 1423 od imienia Salomon, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šelomoh ‘niosący spokój’. Obocznie w języku polskim występowały formy Salamon, Salmon, Salmen.

    Szolomka - 1432 (za pośrednictwem języka jidysz) od imienia Salomon, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šelomoh ‘niosący spokój’. Obocznie w języku polskim występowały formy Salamon, Salmon, Salmen.

    Szolon - (z fonetyką ukraińską) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy słon-, por. słonić ‘nachylać, pochylać’, zasłona, słoń, słony; od wschodniosłowiańskiego sołonyj ‘słony’.

    Szolowski - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szolter - od niemieckiej nazwy osobowej Solter, ta od średnioniemieckiego solter ‘sprzedawca soli’.

    Szoltis - od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Szoltiski - od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Szoltys - od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Szoltysek - od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Szoltysik - od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Szoltyssek - od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Szolz - od niemieckiej nazwy osobowej Scholz, ta stanowi odpowiednik wysokoniemieckiego Schulz, z średnio-wysoko-niemieckiego schuthei?e ‘sołtys’.

    Szoł - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szoła - 1489 od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szoła - 1489 od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Szołach - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołaj - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołda - od niemieckiej nazwy osobowej Sold, ta od apelatywu Sold ‘płaca, żołd’.

    Szołdak - od niemieckiej nazwy osobowej Sold, ta od apelatywu Sold ‘płaca, żołd’.

    Szołdra - 1388 od szołdra, sołodra ‘szynka wieprzowa, słonina; tyłek’, też ‘złodziej; Szwab’.

    Szołdrak - od szołdra, sołodra ‘szynka wieprzowa, słonina; tyłek’, też ‘złodziej; Szwab’.

    Szołdrowski - 1422 od nazwy miejscowej Szołdry (poznańskie, gmina Brodnica).

    Szołdrski - 1398 od nazwy miejscowej Szołdry (poznańskie, gmina Brodnica).

    Szołdruk - od szołdra, sołodra ‘szynka wieprzowa, słonina; tyłek’, też ‘złodziej; Szwab’.

    Szołdrzyński - od szołdra, sołodra ‘szynka wieprzowa, słonina; tyłek’, też ‘złodziej; Szwab’.

    Szołdza - od niemieckiej nazwy osobowej Sold, ta od apelatywu Sold ‘płaca, żołd’.

    Szołecki - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołejko - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołek - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołka - 1580 od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołkiewicz - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołkołowicz - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołkow - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołkowicz - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołkowski - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołkun - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołna - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołno - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołoch - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołochow - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołodra - od szołdra, sołodra ‘szynka wieprzowa, słonina; tyłek’, też ‘złodziej; Szwab’.

    Szołomiak - (z fonetyką ukraińską) od słoma ‘wysuszone źdźbła zbóż’.

    Szołonek - (z fonetyką ukraińską) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy słon-, por. słonić ‘nachylać, pochylać’, zasłona, słoń, słony; od wschodniosłowiańskiego sołonyj ‘słony’.

    Szołonik - (z fonetyką ukraińską) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy słon-, por. słonić ‘nachylać, pochylać’, zasłona, słoń, słony; od wschodniosłowiańskiego sołonyj ‘słony’.

    Szołoniuk - (z fonetyką ukraińską) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy słon-, por. słonić ‘nachylać, pochylać’, zasłona, słoń, słony; od wschodniosłowiańskiego sołonyj ‘słony’.

    Szołowicz - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołowieniec - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołowski - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołpiński - od słop ‘potrzask na zwierzęta’.

    Szołtaniak - od sułtan, ze staropolskiego sołtan ‘władca, panujący w krajach muzułmańskich’, od białoruskiego santon, sułtan.

    Szołtek - od niemieckiej nazwy osobowej Scholte, ta od Scholz.

    Szołtun - od sułtan, ze staropolskiego sołtan ‘władca, panujący w krajach muzułmańskich’, od białoruskiego santon, sułtan.

    Szołtyk - od niemieckiej nazwy osobowej Scholte, ta od Scholz.

    Szołtyniak - od sułtan, ze staropolskiego sołtan ‘władca, panujący w krajach muzułmańskich’, od białoruskiego santon, sułtan.

    Szołtys - od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Szołtysek - od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Szołtysiak - od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Szołtysik - od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Szołtyski - od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Szołtyszek - od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Szołuch - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołucha - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołwiński - od szałwia, dawniej szałwija ‘roślina ozdobna; niektóre gatunki stosowane w lecznictwie’.

    Szołycha - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szołyga - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szoma - od staropolskiego som ‘ryba; sum’.

    Szomak - od staropolskiego som ‘ryba; sum’.

    Szoman - od staropolskiego som ‘ryba; sum’.

    Szomański - od staropolskiego som ‘ryba; sum’.

    Szomba - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szombara - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szomber - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szombera - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szomberg - od niemieckiej nazwy osobowej Schomburg, ta od nazwy miejscowej Schonberrg.

    Szombier - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szombierski - 1696 od nazwy miejscowej Szombierki (pod Bytomiem).

    Szombor - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szomborg - od niemieckiej nazwy osobowej Schomburg, ta od nazwy miejscowej Schonberrg.

    Szombra - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szomburg - od niemieckiej nazwy osobowej Schomburg, ta od nazwy miejscowej Schonberrg.

    Szomek - od staropolskiego som ‘ryba; sum’.

    Szomko - od staropolskiego som ‘ryba; sum’.

    Szomowicz - od staropolskiego som ‘ryba; sum’.

    Szomowski - od staropolskiego som ‘ryba; sum’.

    Szomski - 1475 od nazw miejscowych typu Szumsko, Szum, Szumny.

    Szomszor - od gwarowego sosór ‘człowiek nieuprzejmy, naburmuszony’.

    Szon - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szonecki - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szonfeld - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)feld, ta od nazwy miejscowej Schönefeld.

    Szoniec - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szonkiewicz - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szonko - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Szonszor - od gwarowego sosór ‘człowiek nieuprzejmy, naburmuszony’.

    Szontag - od niemieckiej nazwy osobowej Son (n)tag, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sunnetac ‘niedziela’.

    Szonwald - od niemieckiej nazwy osobowej Schönwald, ta od nazwy miejscowej Schönwalde.

    Szop - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopa - 1251 od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopala - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopała - 1628 od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopański - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopara - 1567 od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopczyk - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopczyński - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szope - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szoper - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopiak - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopian - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopiany - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopicki - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopiel - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopienko - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopieński - od nazw miejscowych typu Szopy, Szopowe, Szopienice.

    Szopik - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopiluk - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopiński - 1776 od nazw miejscowych typu Szopy, Szopowe, Szopienice.

    Szopka - 1389 od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’; od szopka.

    Szoplewski - od sopel ‘zwisający wydłużony kawałek zamarzniętej wody’, też od prasłowiańskiego sopel? ‘piszczałka’.

    Szoplik - od sopel ‘zwisający wydłużony kawałek zamarzniętej wody’, też od prasłowiańskiego sopel? ‘piszczałka’.

    Szopliński - od sopel ‘zwisający wydłużony kawałek zamarzniętej wody’, też od prasłowiańskiego sopel? ‘piszczałka’.

    Szopna - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopnar - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopnicki - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopniewski - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopny - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopow - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopowicz - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szopowski - od nazw miejscowych typu Szopy, Szopowe, Szopienice.

    Szoppa - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szoppe - od szopa ‘drewniany budynek gospodarczy; buda’, też od staropolskiego ‘łuczywo’.

    Szoprak - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Szoproni - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Szoprum - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Szoprun - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Szopski - od nazw miejscowych typu Szopy, Szopowe, Szopienice.

    Szor - od szor ‘rodzaj uprzęży końskiej’.

    Szora - od szor ‘rodzaj uprzęży końskiej’.

    Szorak - od szor ‘rodzaj uprzęży końskiej’.

    Szorc - 1424 od staropolskiego szorc ‘część zbroi’, od gwarowego szorc, sorc ‘fartuch, zapaska’.

    Szorcuła - od staropolskiego szorc ‘część zbroi’, od gwarowego szorc, sorc ‘fartuch, zapaska’.

    Szorcz - od staropolskiego szorc ‘część zbroi’, od gwarowego szorc, sorc ‘fartuch, zapaska’.

    Szordak - od niemieckiej nazwy osobowej Schord.

    Szordkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schord.

    Szordykowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schord.

    Szorec - od staropolskiego szorc ‘część zbroi’, od gwarowego szorc, sorc ‘fartuch, zapaska’.

    Szorek - od szor ‘rodzaj uprzęży końskiej’.

    Szorf - od gwarowego szorf ‘łobuz’, por. też średnio-wysoko-niemieckie schorf, schorpf ‘strup, parch’.

    Szorga - od niemieckiej nazwy osobowej Sorge, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sorgo ‘troska, niepokój, obawa’.

    Szorka - 1582 od szor ‘rodzaj uprzęży końskiej’.

    Szorkiewski - od szor ‘rodzaj uprzęży końskiej’.

    Szorkin - od szor ‘rodzaj uprzęży końskiej’.

    Szorkowicz - od szor ‘rodzaj uprzęży końskiej’.

    Szorkowski - od szor ‘rodzaj uprzęży końskiej’.

    Szorkus - od szor ‘rodzaj uprzęży końskiej’.

    Szorlej - od niemieckiej nazwy osobowej Scharlei, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharlei ‘szkarłat; purpura’.

    Szorm - od niemieckiej nazwy osobowej Schorn, ta od średnio-wysoko-niemieckiego beschorn ‘ogolony na łyso’.

    Szormak - od niemieckiej nazwy osobowej Schorn, ta od średnio-wysoko-niemieckiego beschorn ‘ogolony na łyso’.

    Szorn - od niemieckiej nazwy osobowej Schorn, ta od średnio-wysoko-niemieckiego beschorn ‘ogolony na łyso’.

    Szornach - od niemieckiej nazwy osobowej Schorn, ta od średnio-wysoko-niemieckiego beschorn ‘ogolony na łyso’.

    Szornack - (Pom) od niemieckiej nazwy osobowej Schorn, ta od średnio-wysoko-niemieckiego beschorn ‘ogolony na łyso’.

    Szornak - od niemieckiej nazwy osobowej Schorn, ta od średnio-wysoko-niemieckiego beschorn ‘ogolony na łyso’.

    Szornal - od niemieckiej nazwy osobowej Schorn, ta od średnio-wysoko-niemieckiego beschorn ‘ogolony na łyso’.

    Szornel - od niemieckiej nazwy osobowej Schorn, ta od średnio-wysoko-niemieckiego beschorn ‘ogolony na łyso’.

    Szorniak - od niemieckiej nazwy osobowej Schorn, ta od średnio-wysoko-niemieckiego beschorn ‘ogolony na łyso’.

    Szorowicz - od szor ‘rodzaj uprzęży końskiej’.

    Szorowski - od szor ‘rodzaj uprzęży końskiej’.

    Szorsz - od niemieckiej nazwy osobowej Schorß, ta od Schorß ‘łyko drzewne’ lub od łużyckiego škorc ‘szpak’.

    Szorsz vel Schorsch - od niemieckiej nazwy osobowej Schorß, ta od Schorß ‘łyko drzewne’ lub od łużyckiego škorc ‘szpak’.

    Szort - w grupie nazwisk pochodzących od sort, sorta ‘gatunek’ lub od szort ‘spódnica’.

    Szortowski - w grupie nazwisk pochodzących od sort, sorta ‘gatunek’ lub od szort ‘spódnica’.

    Szortyka - w grupie nazwisk pochodzących od sort, sorta ‘gatunek’ lub od szort ‘spódnica’.

    Szoruga - od szaruga ‘deszcz, plucha’.

    Szorupa - od białoruskiego šarup-, por. gwarowe białoruskie šarupavaty ‘szorstki’.

    Szoryn - od szor ‘rodzaj uprzęży końskiej’.

    Szorynowicz - od szor ‘rodzaj uprzęży końskiej’.

    Szoryński - od szor ‘rodzaj uprzęży końskiej’.

    Szorys - od niemieckiej nazwy osobowej Sorries, ta od imienia Sergius.

    Szos - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sos-, szos-, por. sos ‘płynny dodatek do potraw; pęd rośliny’, soś, sośka ‘sosna’, szos dawniej ‘podatek miejski od domów i warsztatów rzemieślniczych’ lub od szos ‘szosa, droga bita’.

    Szosa - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sos-, szos-, por. sos ‘płynny dodatek do potraw; pęd rośliny’, soś, sośka ‘sosna’, szos dawniej ‘podatek miejski od domów i warsztatów rzemieślniczych’ lub od szos ‘szosa, droga bita’.

    Szosek - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sos-, szos-, por. sos ‘płynny dodatek do potraw; pęd rośliny’, soś, sośka ‘sosna’, szos dawniej ‘podatek miejski od domów i warsztatów rzemieślniczych’ lub od szos ‘szosa, droga bita’.

    Szoser - od niemieckiej nazwy osobowej Schosser, określającej pierwotnie ‘poborcę podatkowego’.

    Szosiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sos-, szos-, por. sos ‘płynny dodatek do potraw; pęd rośliny’, soś, sośka ‘sosna’, szos dawniej ‘podatek miejski od domów i warsztatów rzemieślniczych’ lub od szos ‘szosa, droga bita’.

    Szosler - od niemieckiej nazwy osobowej Schößler, ta od wysokoniemieckiego schü??eler ‘ten, co wyrabia drewniane miski’.

    Szoss - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sos-, szos-, por. sos ‘płynny dodatek do potraw; pęd rośliny’, soś, sośka ‘sosna’, szos dawniej ‘podatek miejski od domów i warsztatów rzemieślniczych’ lub od szos ‘szosa, droga bita’.

    Szossler - od niemieckiej nazwy osobowej Schößler, ta od wysokoniemieckiego schü??eler ‘ten, co wyrabia drewniane miski’.

    Szost - 1377 w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szosta - 1424 w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostacki - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostaczek - 1677 w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostaczko - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostaczuk - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostaczyński - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostaj - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostajło - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostak - 1408 w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostakiewicz - 1703 w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostakow - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostakowicz - 1703 w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostakowski - 1749 w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’ lub od nazwy miejscowej Szostaki (kilka wsi).

    Szostaków - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostal - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostala - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostałło - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostało - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostan - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostaniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostar - od szuster ‘szewc (z niemieckiego)’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schuster.

    Szostczuk - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostecki - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostek - 1419 w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostek-Janik - złożenia brak; Szostek 1419 w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’; Janik 1182 od imienia Jan. Imię pochodzenia hebrajskiego, od Jehöhanan ‘Jahwe jest łaskawy’. W językach słowiańskich adaptowane jako Iwan, Jan. Forma Iwan we wczesnym średniowieczu znana w całej Polsce, później na Kresach Wschodnich. Postać Jan notowana od początku XIII wieku.

    Szoster - od szuster ‘szewc (z niemieckiego)’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schuster, Schoster.

    Szostik - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostka - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostko - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostkowski - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostków - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szosto - 1426 w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostopal - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostopol - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostowicz - 1459 w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostowski - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szosty - 1430 w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostyk - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szostyński - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szoszew - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sos-, szos-, por. sos ‘płynny dodatek do potraw; pęd rośliny’, soś, sośka ‘sosna’, szos dawniej ‘podatek miejski od domów i warsztatów rzemieślniczych’ lub od szos ‘szosa, droga bita’.

    Szoszka - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sos-, szos-, por. sos ‘płynny dodatek do potraw; pęd rośliny’, soś, sośka ‘sosna’, szos dawniej ‘podatek miejski od domów i warsztatów rzemieślniczych’ lub od szos ‘szosa, droga bita’.

    Szoszkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sos-, szos-, por. sos ‘płynny dodatek do potraw; pęd rośliny’, soś, sośka ‘sosna’, szos dawniej ‘podatek miejski od domów i warsztatów rzemieślniczych’ lub od szos ‘szosa, droga bita’.

    Szoszko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sos-, szos-, por. sos ‘płynny dodatek do potraw; pęd rośliny’, soś, sośka ‘sosna’, szos dawniej ‘podatek miejski od domów i warsztatów rzemieślniczych’ lub od szos ‘szosa, droga bita’.

    Szoszkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sos-, szos-, por. sos ‘płynny dodatek do potraw; pęd rośliny’, soś, sośka ‘sosna’, szos dawniej ‘podatek miejski od domów i warsztatów rzemieślniczych’ lub od szos ‘szosa, droga bita’.

    Szoszków - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sos-, szos-, por. sos ‘płynny dodatek do potraw; pęd rośliny’, soś, sośka ‘sosna’, szos dawniej ‘podatek miejski od domów i warsztatów rzemieślniczych’ lub od szos ‘szosa, droga bita’.

    Szoszler - od niemieckiej nazwy osobowej Schößler, ta od wysokoniemieckiego schü??eler ‘ten, co wyrabia drewniane miski’.

    Szoszor - od gwarowego sosór ‘człowiek nieuprzejmy, naburmuszony’.

    Szoszorek - od gwarowego sosór ‘człowiek nieuprzejmy, naburmuszony’.

    Szoszorowski - od gwarowego sosór ‘człowiek nieuprzejmy, naburmuszony’.

    Szosztok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szoszuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sos-, szos-, por. sos ‘płynny dodatek do potraw; pęd rośliny’, soś, sośka ‘sosna’, szos dawniej ‘podatek miejski od domów i warsztatów rzemieślniczych’ lub od szos ‘szosa, droga bita’.

    Szoszyn - od imienia Sasin, Sosin, Sasim, używanego w Kosciele prawosławnym, to od Sasonij, pochodzącego od hebrajskiego Šošannah ‘lilia’. Na Kresach Wschodnich notowane od XIV wieku.

    Szoszyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sos-, szos-, por. sos ‘płynny dodatek do potraw; pęd rośliny’, soś, sośka ‘sosna’, szos dawniej ‘podatek miejski od domów i warsztatów rzemieślniczych’ lub od szos ‘szosa, droga bita’.

    Szoszyński - od nazwy miejscowej Sasiny (kilka wsi na Podlasiu).

    Szoszyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sos-, szos-, por. sos ‘płynny dodatek do potraw; pęd rośliny’, soś, sośka ‘sosna’, szos dawniej ‘podatek miejski od domów i warsztatów rzemieślniczych’ lub od szos ‘szosa, droga bita’.

    Szośtka - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szot - 1317 od Szot ‘Szkot’, od szot ‘handlarz, kramarz; śledź’, od niemieckiej nazwy osobowej Schot (t).

    Szota - od Szot ‘Szkot’, od szot ‘handlarz, kramarz; śledź’, od niemieckiej nazwy osobowej Schot (t).

    Szotak - od Szot ‘Szkot’, od szot ‘handlarz, kramarz; śledź’, od niemieckiej nazwy osobowej Schot (t).

    Szotan - od Szot ‘Szkot’, od szot ‘handlarz, kramarz; śledź’, od niemieckiej nazwy osobowej Schot (t).

    Szotanik - od Szot ‘Szkot’, od szot ‘handlarz, kramarz; śledź’, od niemieckiej nazwy osobowej Schot (t).

    Szotarski - od sotór ‘torba, sakwa ciesielska’, szotor, szótor ‘łachman, szmata’.

    Szot-Czetowicz - złożenia brak; Szot 1317 od Szot ‘Szkot’, od szot ‘handlarz, kramarz; śledź’, od niemieckiej nazwy osobowej Schot (t); Czetowicz od czatować, czata ‘straż, warta’.

    Szot-Duda - złożenia brak; Szot 1317 od Szot ‘Szkot’, od szot ‘handlarz, kramarz; śledź’, od niemieckiej nazwy osobowej Schot (t); Duda 1392 od duda, dziś dudy ‘instrument muzyczny; lichy grajek’.

    Szotecki - od Szot ‘Szkot’, od szot ‘handlarz, kramarz; śledź’, od niemieckiej nazwy osobowej Schot (t).

    Szotek - od Szot ‘Szkot’, od szot ‘handlarz, kramarz; śledź’, od niemieckiej nazwy osobowej Schot (t).

    Szotka - od Szot ‘Szkot’, od szot ‘handlarz, kramarz; śledź’, od niemieckiej nazwy osobowej Schot (t).

    Szotke - (Śl) od Szot ‘Szkot’, od szot ‘handlarz, kramarz; śledź’, od niemieckiej nazwy osobowej Schot (t).

    Szotkiewicz - od Szot ‘Szkot’, od szot ‘handlarz, kramarz; śledź’, od niemieckiej nazwy osobowej Schot (t).

    Szotko - od Szot ‘Szkot’, od szot ‘handlarz, kramarz; śledź’, od niemieckiej nazwy osobowej Schot (t).

    Szotkowski1731 - od nazwy miejscowej Szotkowice (katowickie, gmina Jastrzębie-Zdrój).

    Szotor - od sotór ‘torba, sakwa ciesielska’, szotor, szótor ‘łachman, szmata’.

    Szotow - 1405 od Szot ‘Szkot’, od szot ‘handlarz, kramarz; śledź’, od niemieckiej nazwy osobowej Schot (t).

    Szotowicz - od Szot ‘Szkot’, od szot ‘handlarz, kramarz; śledź’, od niemieckiej nazwy osobowej Schot (t).

    Szotowski - od sotór ‘torba, sakwa ciesielska’, szotor, szótor ‘łachman, szmata’.

    Szotowski - od Szot ‘Szkot’, od szot ‘handlarz, kramarz; śledź’, od niemieckiej nazwy osobowej Schot (t).

    Szott - 1671 od Szot ‘Szkot’, od szot ‘handlarz, kramarz; śledź’, od niemieckiej nazwy osobowej Schot (t).

    Szotta - od Szot ‘Szkot’, od szot ‘handlarz, kramarz; śledź’, od niemieckiej nazwy osobowej Schot (t).

    Szottek - od Szot ‘Szkot’, od szot ‘handlarz, kramarz; śledź’, od niemieckiej nazwy osobowej Schot (t).

    Szoturski - od sotór ‘torba, sakwa ciesielska’, szotor, szótor ‘łachman, szmata’.

    Szotyński - od Szot ‘Szkot’, od szot ‘handlarz, kramarz; śledź’, od niemieckiej nazwy osobowej Schot (t).

    Szotysik - od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Szowa - od sowa ‘ptak’.

    Szowczuk - od sowa ‘ptak’.

    Szowikowski - od sowa ‘ptak’.

    Szoz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sos-, szos-, por. sos ‘płynny dodatek do potraw; pęd rośliny’, soś, sośka ‘sosna’, szos dawniej ‘podatek miejski od domów i warsztatów rzemieślniczych’ lub od szos ‘szosa, droga bita’.








    wrzesień 2008 r. - 30 czerwiec 2010  r.

    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005