<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Etymologia nazwisk

  • Nazwiska na literę "A"
  • Nazwiska na literę " Ba - Bą "
  • Nazwiska na literę " Ca - Ch "
  • Nazwiska na literę "Ć"
  • Nazwiska na literę " Da - Dę"
  • Nazwiska na literę "E"
  • Nazwiska na literę "Fa - Fę"
  • Nazwiska na literę "Ga - Gą"
  • Nazwiska na literę "Ha - Hą"
  • Nazwiska na literę "I"
  • Nazwiska na literę " Ja - Ją "
  • Nazwiska na literę " Ka " - " Kam "
  • Nazwiska na literę "L"
  • Nazwiska na literę "Ł"
  • Nazwiska na literę " Ma - Mal "
  • Nazwiska na literę "N"
  • Nazwiska na literę "O" , "Ó" , "Q" z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę "Pa"
  • Nazwiska na literę " Ra - Rą "
  • Nazwiska na literę " Sa - Są "
  • Nazwiska na literę "Ś" wraz z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę " Ta - Tę "
  • Nazwiska na literę "U"
  • Nazwiska na literę "V"
  • Nazwiska na literę " Wa " - " Wą "
  • Nazwiska na literę "X" i "Y"
  • Nazwiska na literę "Za - Zą"
  • Nazwiska na literę "Ź"
  • Nazwiska na literę "Ż"
  • -------
  • Nazwiska na literę " Pą - Pi "
  • Nazwiska na literę " Pj - Po "
  • Nazwiska na literę " Pó - Py " wraz z uzupełnieniem literki P
  • Nazwiska na literę " Zb - Zy " wraz z uzupełnieniem literki Z
  • Nazwiska na literę " Di - Dr "
  • Nazwiska na literę " Du - Dż " wraz z uzupełnieniem literki D
  • Nazwiska na literę " Fi - Fy " wraz z uzupełnieniem literki F
  • Nazwiska na literę "Gb" - "Gó"
  • Nazwiska na literę " Gp " - " Gż " wraz z uzupełnieniem literki G
  • Nazwiska na literę " He" - "Hy " wraz z uzupełnieniem literki H
  • Nazwiska na literę " Tf - Ty " wraz z uzupełnieniem literki T
  • Nazwiska na literę " Rd - Ró "
  • Nazwiska na literę " Ru - Rż " wraz z uzupełnieniem literki R
  • Nazwiska na literę " Wc " - " Wi "
  • Nazwiska na literę " Wj " - " Wz " wraz z uzupełnieniem literki W
  • Nazwiska na literę " Bd - Bn "
  • Nazwiska na literę " Bo - Bż " wraz z uzupełnieniem literki B
  • Nazwiska na literę " Je - Ju " wraz z uzupełnieniem literki J
  • Nazwiska na literę " Ci - Cż " wraz z uzupełnieniem literki C
  • Nazwiska na literę " Kan " - " Kię "
  • Nazwiska na literę " Kij " - " Kn "
  • Nazwiska na literę " Ko " - " Kó "
  • Nazwiska na literę " Kr " - " Kt "
  • Nazwiska na literę " Ku " - " Ky " wraz z uzupełnieniem literki K
  • Nazwiska na literę " Mał - Md "
  • Nazwiska na literę " Me - Mi "
  • Nazwiska na literę " Ml - Mż " wraz z uzupełnieniem literki M
  • Nazwiska na literę " Sb - Sj "
  • Nazwiska na literę " Sk - Sm "
  • Nazwiska na literę " Sn - Sr "
  • Nazwiska na literę " St "
  • Nazwiska na literę " Su - Szc "
  • Nazwiska na literę " Szcz - Szo "
  • Nazwiska na literę " Szó - Szy " wraz z uzupełnieniem literki S
  • --------
  • Nazwiska Pomorzan na literę " A - Ł "
  • Nazwiska Pomorzan na literę " M - Ż "
  • ---------
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " A - K "
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzące od etników
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " A - K "
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego
  • ......
  • Odapelatywne nazwy osobowe


  • Nazwiska na literę Su - Szc


    opracowanie etymologii nazwisk - Ewa Szczodruch

    pozostałe w kolejnych rozdziałach na dole listy rozdziałów

    główne źródła:

    a/ Kazimierz Rymut, "Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny", Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1999
    b/ Kazimierz Rymut, 'Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny, Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001
    c/ Zofia Kaleta, „Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odmiejscowe nazwy osobowe”, Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1997
    d/ Aleksandra Cieślikowa ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odapelatywne nazwy osobowe’, Wydawnictwo Naukowe DWN, PAN, Instytut Języka Polskiego, Kraków 2000
    e/ Maria Malec ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1995
    f/ Zygmunt Klimek, ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1997



    Suba - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subach - XII w. w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subacz - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subaczewski - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subalski - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subania - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subański - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subartowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Subartowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Subatkiewicz - (pod wpływem wschodniosłowiańskim) od sobota.

    Subatowicz - (pod wpływem wschodniosłowiańskim) od sobota.

    Subbotin - (pod wpływem wschodniosłowiańskim) od sobota.

    Subbotko - (pod wpływem wschodniosłowiańskim) od sobota.

    Subczak - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subczewski - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subczyński - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subda - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Sube - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subek - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subel - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subellok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subelok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subera - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Subercak - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Suberda - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Suberka - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Suberlak - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Suberle - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Suberski - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Subet - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subicki - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subicz - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subiczewski - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subiel - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subik - 1136 w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subikowski - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subisz - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subiszak - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subiszewski - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subko - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subkowski - od nazwy miejscowej Subkowy (gdańskie, gmina Subkowy).

    Subkus - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subliński - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Suboch - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subocz - (pod wpływem wschodniosłowiańskim) od sobota.

    Suboczew - (pod wpływem wschodniosłowiańskim) od sobota.

    Suboczewski - od nazwy miejscowej Subocz (kilka miejscowości, KrW).

    Subol - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Suboń - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subor - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Suborski - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Subortowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Subosz - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Suboszenko - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subota - (pod wpływem wschodniosłowiańskim) od sobota.

    Subotka - (pod wpływem wschodniosłowiańskim) od sobota.

    Subotkiewicz - (pod wpływem wschodniosłowiańskim) od sobota.

    Subotkin - (pod wpływem wschodniosłowiańskim) od sobota.

    Subotko - (pod wpływem wschodniosłowiańskim) od sobota.

    Subotkowski - (pod wpływem wschodniosłowiańskim) od sobota.

    Suboto - (pod wpływem wschodniosłowiańskim) od sobota.

    Subotowicz - (pod wpływem wschodniosłowiańskim) od sobota.

    Subowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subowski - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subrewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Subski - od nazwy miejscowej Szubsk (płockie, gmina Krośniewice).

    Subtelna - od subtelny ‘delikatyny’.

    Subtelnik - od subtelny ‘delikatyny’.

    Subtelny - od subtelny ‘delikatyny’.

    Subuł - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subura - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subykowski - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Subytkiewicz - (pod wpływem wschodniosłowiańskim) od sobota.

    Such - od suchy.

    Sucha - od suchy.

    Sucha Polewska - 1428 od suchy.

    Sucha Raba - 1418 od nazwy miejscowej Suchoaraba, dawniej Sucha Raba (krakowskie, gmina Niepołomice).

    Sucha Szczuka - 1431 od suchy.

    Suchacki - od nazwy miejscowej Suchacz (elbląskie, gmina Tolkmicko), Suchacze (KrW).

    Suchacz - od suchy.

    Suchaczek - od suchy.

    Suchaczewski - od nazwy miejscowej Suchaczewo (KrW).

    Suchaj - od szuchaj, suchaj ‘parobczak’.

    Suchaja - od szuchaj, suchaj ‘parobczak’.

    Suchajka - od szuchaj, suchaj ‘parobczak’.

    Suchak - od suchy.

    Suchala - od suchy.

    Suchalas - od such las lub od nazwy miejscowej Suchy Las (kilka miejscowości).

    Suchalczyk - od suchy.

    Suchalec - od suchy.

    Suchalecki - od suchy.

    Suchalewski - od suchy.

    Suchalla - od suchy.

    Suchalski - od suchy.

    Suchała - od suchy.

    Suchałbowicz - od suchy.

    Suchałko - od suchy.

    Suchan - od suchy.

    Suchana - od suchy.

    Suchanecki - od suchy.

    Suchanek - 1621 od suchy.

    Suchania - od suchy.

    Suchaniak - od suchy.

    Suchanicz - od suchy.

    Suchanik - 1755 od suchy.

    Suchaniuk - od suchy.

    Suchanke - od suchy.

    Suchankiewicz - od suchy.

    Suchanko - od suchy.

    Suchanos - od suchy.

    Suchanow - od suchy.

    Suchanowicz - od suchy.

    Suchanowski - od suchy.

    Suchanów - od suchy.

    Suchań - 1425 od suchy.

    Suchańczyk - od suchy.

    Suchański - od nazwy miejscowej Suchanie, też Sochanie (wieś zagrodowa, ciechanowskie).

    Suchar - od suchy, suchar.

    Suchara - od suchy.

    Sucharabski - 1471 od nazwy miejscowej Suchoaraba, dawniej Sucha Raba (krakowskie, gmina Niepołomice).

    Sucharczuk - od suchy.

    Sucharczyk - od suchy.

    Sucharda - 1483 od suchy.

    Sucharek - od suchy.

    Sucharew - od suchy.

    Sucharewicz - od suchy.

    Sucharewski - od suchy.

    Sucharkiewicz - od suchy.

    Sucharnik - od suchy.

    Sucharow - od suchy.

    Sucharowski - od suchy.

    Sucharski - od nazwy miejscowej Suchary (bydgoskie, gmina Nakło nad Notecią; konińskie, gmina Wilczyn).

    Suchart - od niemieckiej nazwy osobowej Schuchart, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuochworthe ‘szewc’.

    Sucharyno - od suchy.

    Sucharz - od suchy.

    Sucharzewski - od nazwy miejscowej Sucharzewo (bydgoskie, gmina Dąbrowa; poznańskie, gmina Brodnica), Sucharzów (tarnobrzeskie, gmina Swikozy, Baranów Sandomierski).

    Suchasz - 1384 od suchy.

    Suchcicki - od nazwy miejscowej Suchcice (ostrołęckie, gmina Czerwin; piotrkowskie, gmina Drużbice).

    Suchcik - od suchy.

    Suchczyński - 1416 od nazwy miejscowej Suszczyno, dziś Sufczyn (siedleckie, gmina Kobiel), Suszczyn (KrW).

    Suchdolski - 1400 od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Suchdoła - od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Suchecki - 1591 od nazwy miejscowej Suchocin (warszawskie, gmina Jabłonna; siedleckie, gmina Łuków).

    Suchenek - od suchy.

    Sucheni - od suchy.

    Suchenia - od suchy.

    Suchenik - od suchy.

    Suchenko - od suchy.

    Sucheński - od nazwy miejscowej Suchanie, też Sochanie (wieś zagrodowa, ciechanowskie).

    Sucher - od niemieckiej nazwy osobowej Sucher.

    Suchera - od niemieckiej nazwy osobowej Sucher.

    Sucherek - od niemieckiej nazwy osobowej Sucher.

    Sucherman - od niemieckiej nazwy osobowej Sucher.

    Sucherski - od niemieckiej nazwy osobowej Sucher.

    Sucheta - od suchy.

    Suchewicz - od suchy.

    Suchęcki - od nazwy miejscowej Suchocin (warszawskie, gmina Jabłonna; siedleckie, gmina Łuków).

    Suchi - od suchy.

    Suchich - od suchy.

    Suchin - od suchy.

    Suchiński - od nazwy miejscowej Suchiny (KrW).

    Suchla - 1405 od suchy.

    Suchlas - od such las lub od nazwy miejscowej Suchy Las (kilka miejscowości).

    Suchman - od niemieckiej nazwy osobowej Suchmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego suochman ‘naganiacz’, też od gwarowego suchman ‘sukmana’.

    Suchmiel - od gwarowego suchmiel, suchmiał ‘człowiek suchy’.

    Suchna, ż. - 1388 od gwarowego suchnąć, suchny, suchniały ‘suchy, jałowy’.

    Suchnacki - od gwarowego suchnąć, suchny, suchniały ‘suchy, jałowy’.

    Suchnecki - od gwarowego suchnąć, suchny, suchniały ‘suchy, jałowy’.

    Suchnek - od gwarowego suchnąć, suchny, suchniały ‘suchy, jałowy’.

    Suchner - od niemieckiej nazwy osobowej Suchner, ta od nazwy miejscowej Suchan.

    Suchni - od gwarowego suchnąć, suchny, suchniały ‘suchy, jałowy’.

    Suchnicki - od gwarowego suchnąć, suchny, suchniały ‘suchy, jałowy’.

    Suchnicz - od gwarowego suchnąć, suchny, suchniały ‘suchy, jałowy’.

    Suchniewicz - od gwarowego suchnąć, suchny, suchniały ‘suchy, jałowy’.

    Suchniński - od gwarowego suchnąć, suchny, suchniały ‘suchy, jałowy’.

    Suchno - od gwarowego suchnąć, suchny, suchniały ‘suchy, jałowy’.

    Suchnowski - od gwarowego suchnąć, suchny, suchniały ‘suchy, jałowy’.

    Sucho - od suchy.

    Suchoarabski - 1429 od nazwy miejscowej Suchoaraba, dawniej Sucha Raba (krakowskie, gmina Niepołomice).

    Suchobokow - od suchy.

    Suchoboków - od suchy.

    Suchociak - od suchy.

    Suchociński - od nazwy miejscowej Suchocin (warszawskie, gmina Jabłonna; siedleckie, gmina Łuków).

    Suchocki - 1470 od nazwy miejscowej Suchocin (warszawskie, gmina Jabłonna; siedleckie, gmina Łuków).

    Suchodaj - od suchy.

    Suchodalec - od suchy.

    Suchodola - od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Suchodolczyk - od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Suchodolec - od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Suchodolski - 1399 od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Suchodoł - od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Suchodoła - od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Suchodomski - od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Suchodowski - od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Suchodół - od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Suchoduł - od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Suchodzki - od nazwy miejscowej Suchocin (warszawskie, gmina Jabłonna; siedleckie, gmina Łuków).

    Suchogórski - od nazwy miejscowej Sucha Góra (kilka miejscowości).

    Suchojad - od suchy.

    Sucholas - od such las lub od nazwy miejscowej Suchy Las (kilka miejscowości).

    Sucholaski - od such las lub od nazwy miejscowej Suchy Las (kilka miejscowości) lub od nazwy miejscowej Sucholaski (suwalskie, gmina Wydminy).

    Sucholawski - od such las lub od nazwy miejscowej Suchy Las (kilka miejscowości).

    Sucholet - od suchy.

    Sucholski - od suchy.

    Suchomel - od gwarowego suchmiel, suchmiał ‘człowiek suchy’.

    Suchomel - od gwarowego suchmiel, suchmiał ‘człowiek suchy’.

    Suchomieniuk - od niemieckiej nazwy osobowej Suchmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego suochman ‘naganiacz’, też od gwarowego suchman ‘sukmana’.

    Suchomlinow - od nazwy miejscowej Suchy Młyn (kilka miejscowości).

    Suchomłyński - od nazwy miejscowej Suchy Młyn (kilka miejscowości).

    Suchomski - od nazwy miejscowej Suchom (bydgoskie, gmina Cekcyn).

    Suchon - od suchy.

    Suchonek - od suchy.

    Suchoniak - od suchy.

    Suchonin - od suchy.

    Suchonos - od suchy.

    Suchonosik - od suchy.

    Suchoń - 1418 od suchy.

    Suchoński - od suchy.

    Suchopar - od suchy.

    Suchoparski - od suchy.

    Suchoples - od suchy.

    Suchoplujew - od suchy.

    Suchora - od suchy.

    Suchorab - od nazwy miejscowej Suchoaraba, dawniej Sucha Raba (krakowskie, gmina Niepołomice).

    Suchorak - od suchy.

    Suchorap - od nazwy miejscowej Suchoaraba, dawniej Sucha Raba (krakowskie, gmina Niepołomice).

    Suchoripa - od suchy.

    Suchorob - od nazwy miejscowej Suchoaraba, dawniej Sucha Raba (krakowskie, gmina Niepołomice).

    Suchorobski - od nazwy miejscowej Suchoaraba, dawniej Sucha Raba (krakowskie, gmina Niepołomice).

    Suchorowicz - od suchy.

    Suchorowiec - od suchy.

    Suchorowski - od nazwy miejscowej Suchorów (KrW).

    Suchorski - od nazwy miejscowej Suchary (bydgoskie, gmina Nakło nad Notecią; konińskie, gmina Wilczyn).

    Suchoruka - od suchy.

    Suchorukow - od suchy.

    Suchoruków - od suchy.

    Suchorypa - od suchy.

    Suchorz - 1391 od suchy.

    Suchorzebrski - od nazwy miejscowej Suchożebry (siedleckie, gmina Suchożebry).

    Suchorzebski - od nazwy miejscowej Suchożebry (siedleckie, gmina Suchożebry).

    Suchorzepa - od suchy.

    Suchorzepka - 1631 od suchy.

    Suchorzepski - od nazwy miejscowej Suchożebry (siedleckie, gmina Suchożebry).

    Suchorzewski - od nazwy miejscowej Sucharzewo (bydgoskie, gmina Dąbrowa; poznańskie, gmina Brodnica), Sucharzów (tarnobrzeskie, gmina Swikozy, Baranów Sandomierski).

    Suchorzębski - od nazwy miejscowej Suchożebry (siedleckie, gmina Suchożebry).

    Suchorzowski - od nazwy miejscowej Sucharzewo (bydgoskie, gmina Dąbrowa; poznańskie, gmina Brodnica), Sucharzów (tarnobrzeskie, gmina Swikozy, Baranów Sandomierski).

    Suchorzyński - od nazwy miejscowej Suchorzyn (sieradzkie, gmina Pęczniew).

    Suchos - od suchy.

    Suchostawski - od nazwy miejscowej Suchostaw (KrW).

    Suchostowski - od nazwy miejscowej Suchostaw (KrW).

    Suchosz - od suchy.

    Suchoszek - od suchy.

    Suchoświat - 1711 od suchy.

    Suchota - od suchy.

    Suchotin - od suchy.

    Suchotowicz - od suchy.

    Suchow - od suchy.

    Suchowacki - od suchy.

    Suchowejko - od suchowiej-, por. gwarowe suchowija, suchowiejka ‘nieśmiertelnik’.

    Suchowiak - od suchy.

    Suchowian - 1794 od nazwy miejscowej Sucha (kilka miejscowości), Susk (ostrołęckie, gmina Rzekuń).

    Suchowicz - 1613 od suchy.

    Suchowiej - od suchowiej-, por. gwarowe suchowija, suchowiejka ‘nieśmiertelnik’.

    Suchowiejko - od suchowiej-, por. gwarowe suchowija, suchowiejka ‘nieśmiertelnik’.

    Suchowiejski - od suchowiej-, por. gwarowe suchowija, suchowiejka ‘nieśmiertelnik’.

    Suchowlas - od such las lub od nazwy miejscowej Suchy Las (kilka miejscowości).

    Suchowolak - od nazwy miejscowej Sucha Wola (częste).

    Suchowolec - od nazwy miejscowej Sucha Wola (częste).

    Suchowolski - od nazwy miejscowej Sucha Wola (częste).

    Suchowski - od nazwy miejscowej Suchowicze (KrW) lub Sucha (częste).

    Suchoząb - 1471 od suchy.

    Suchozebrski - od nazwy miejscowej Suchożebry (siedleckie, gmina Suchożebry).

    Suchożeberski - od nazwy miejscowej Suchożebry (siedleckie, gmina Suchożebry).

    Suchożebracki - od nazwy miejscowej Suchożebry (siedleckie, gmina Suchożebry).

    Suchożebrski - 1640 od nazwy miejscowej Suchożebry (siedleckie, gmina Suchożebry).

    Suchożebski - od nazwy miejscowej Suchożebry (siedleckie, gmina Suchożebry).

    Suchożerbowski - od nazwy miejscowej Suchożebry (siedleckie, gmina Suchożebry).

    Suchożerbski - od nazwy miejscowej Suchożebry (siedleckie, gmina Suchożebry).

    Suchożewski - od nazwy miejscowej Suchorzyn (sieradzkie, gmina Pęczniew).

    Suchran - od niemieckiej nazwy osobowej Sucher.

    Suchrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sucher.

    Suchta - 1424 od suchy.

    Suchto - 1453 od suchy.

    Suchwała - (Śl) od zuchwały ‘odznaczający się aroganckim sposobem bycia; ryzykant’.

    Suchwałka - od zuchwały ‘odznaczający się aroganckim sposobem bycia; ryzykant’.

    Suchwałko - od zuchwały ‘odznaczający się aroganckim sposobem bycia; ryzykant’.

    Suchwałło - od zuchwały ‘odznaczający się aroganckim sposobem bycia; ryzykant’.

    Suchwało - od zuchwały ‘odznaczający się aroganckim sposobem bycia; ryzykant’.

    Suchy - 1387 od suchy.

    Suchy Bocian - 1441 od suchy.

    Suchy Janek - 1603 od suchy.

    Suchy Konwa - 1349 od suchy.

    Suchy Las - 1371 od such las lub od nazwy miejscowej Suchy Las (kilka miejscowości).

    Suchy Polewka - 1434 od suchy.

    Suchy Połeć, ż. - 1393 od suchy.

    Suchy Wilk - 1357 od suchy.

    Suchygiera - 1650 od suchy + giera ‘świnia; noga’.

    Suchyj - od suchy.

    Suchyn - od suchy.

    Suchyna - od suchy.

    Suchynia - od suchy.

    Suchyniak - od suchy.

    Suchynic - od suchy.

    Suchyniuk - od suchy.

    Suchyński - od nazwy miejscowej Suchynia (lubelskie, gmina Kraśnik).

    Suchyta - od suchy.

    Suciński - od nazwy miejscowej Sucin (KrW).

    Sucioł - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Suckart - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Sucker - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Suckert - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Sucki - od nazwy miejscowej Szucie (włocławskie, gmina Skrwilno).

    Suczak - 1665 od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Suczalski - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Suczek - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Suczka - 1368 od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Suczko - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Suczkow - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Suczkowski - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Suczyk - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Suczyłkin - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Suczyło - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Suczyna - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Suczyniec - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Suczyński - od nazwy miejscowej Sucin (KrW).

    Sućko - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sud - 1414 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Suda - 1652 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudacki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudakow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudakowa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudaków - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudal - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudał - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudan - w grupie nazwisk pochodzących od dawnego sudan ‘sułtan’ lub od sudanny ‘układny, ładny, kształtny’.

    Sudanow - w grupie nazwisk pochodzących od dawnego sudan ‘sułtan’ lub od sudanny ‘układny, ładny, kształtny’.

    Sudański - w grupie nazwisk pochodzących od dawnego sudan ‘sułtan’ lub od sudanny ‘układny, ładny, kształtny’.

    Sudar - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudara - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudarczyk - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudarek - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudarenko - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudarowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudarski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudarzewicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudas - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudasiew - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudasiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudaszewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sude - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudeja - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudejka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudejko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudek - 1548 (Pom) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudel - od gwarowego sudeł ‘wąwóz, rów’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Südel, ta od imion złożonych na Sund-.

    Sudelik - od gwarowego sudeł ‘wąwóz, rów’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Südel, ta od imion złożonych na Sund-.

    Sudelski - od gwarowego sudeł ‘wąwóz, rów’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Südel, ta od imion złożonych na Sund-.

    Sudemierski - od nazwy miasta Sandomierz (tarnobrzeskie).

    Sudeński - w grupie nazwisk pochodzących od dawnego sudan ‘sułtan’ lub od sudanny ‘układny, ładny, kształtny’.

    Suder - XIII w. w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Suderek - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Suderenczko - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Suderewicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Suderko - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Suderowicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Suderowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Suderski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Suderz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudlak - od gwarowego sudeł ‘wąwóz, rów’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Südel, ta od imion złożonych na Sund-.

    Sudlic - od gwarowego sudeł ‘wąwóz, rów’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Südel, ta od imion złożonych na Sund-.

    Sudlitz - od gwarowego sudeł ‘wąwóz, rów’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Südel, ta od imion złożonych na Sund-.

    Sudła - od gwarowego sudeł ‘wąwóz, rów’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Südel, ta od imion złożonych na Sund-.

    Sudmiak - od wschodniosłowiańskiego sudnik ‘rodzaj szafy kuchennej’.

    Sudnicki - od wschodniosłowiańskiego sudnik ‘rodzaj szafy kuchennej’.

    Sudniczenko - od wschodniosłowiańskiego sudnik ‘rodzaj szafy kuchennej’.

    Sudnik - od wschodniosłowiańskiego sudnik ‘rodzaj szafy kuchennej’.

    Sudnik-Hryniewicz - złożenia brak; Sudnik od wschodniosłowiańskiego sudnik ‘rodzaj szafy kuchennej’; Hryniewicz 1629 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Grzegorz, notowanego w Polsce od średniowiecza ( XII w.), pochodzenia greckiego od gregorios ‘gorliwy, czuwający’.

    Sudnik-Hrynkiewicz - złożenia brak; Sudnik od wschodniosłowiańskiego sudnik ‘rodzaj szafy kuchennej’; Hrynkiewicz w grupie nazwisk pochodzących od imienia Grzegorz, notowanego w Polsce od średniowiecza ( XII w.), pochodzenia greckiego od gregorios ‘gorliwy, czuwający’.

    Sudnikiewicz - od wschodniosłowiańskiego sudnik ‘rodzaj szafy kuchennej’.

    Sudnikowicz - od wschodniosłowiańskiego sudnik ‘rodzaj szafy kuchennej’.

    Sudnikowski - od wschodniosłowiańskiego sudnik ‘rodzaj szafy kuchennej’.

    Sudo - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudol - od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Sudoll - od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Sudolski - 1462 od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Sudoł - od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Sudoła - od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Sudołowicz - od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Sudomierski - od nazwy miasta Sandomierz (tarnobrzeskie).

    Sudomir - ( fonetyką wschodniosłowiańską) od imienia złożonego Sędzimir, notowanego w źródłach historycznych od XIV wieku.

    Sudomirski - od nazwy miasta Sandomierz (tarnobrzeskie).

    Sudor - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudora - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudorek - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudorko - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudorowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudorski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudorz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudorzewicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudorzewski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudól - od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Sudół - od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Sudóła - od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Sudór - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudra - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudracki - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudrak - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudrawski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudrowicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudrowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudry - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudrychowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudryk - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudrykowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudryn - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudrzyk - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudrzyński - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Suduł - od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Suduła - od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Sudułowicz - od staropolskiego suchodół, suchdół ‘wąwóz, dolina pozbawiona wody’ lub od nazwy miejscowej Suchodół, Suchdół, Sudół (kilka miejscowości).

    Sudurski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudy - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudycz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudyka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudykiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudykowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudyń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudziak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudziarski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Sudzic - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudzichowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudzik - 1560 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudzikowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sud-, por. sudać ‘siudać’, na Kresach Wschodnich od wschodniosłowiańskiego sud ‘sąd’, na południu Polski od słowackiego sud ‘beczka’.

    Sudziński - od nazwy miejscowej Sudzin (częstochowskie, gmina Żytno).

    Sudzyński - od nazwy miejscowej Sudzin (częstochowskie, gmina Żytno).

    Sufa - od niemieckiej nazwy osobowej Schuff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuofe ‘wiadro na wodę’.

    Sufaj - od niemieckiej nazwy osobowej Schuff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuofe ‘wiadro na wodę’.

    Sufajda - od niemieckiej nazwy osobowej Schuff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuofe ‘wiadro na wodę’.

    Sufczyński - od nazwy miejscowej Sowczyn (KrW), Sufczyn (tarnowskie, gmina Dębno), Sufczyna (przemyskie, gmina Bircza).

    Sufer - od niemieckiej nazwy osobowej Schuffer.

    Suferowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schuffer.

    Suferski - od niemieckiej nazwy osobowej Schuffer.

    Suffczyński - od nazwy miejscowej Sowczyn (KrW), Sufczyn (tarnowskie, gmina Dębno), Sufczyna (przemyskie, gmina Bircza).

    Sufin - od niemieckiej nazwy osobowej Schuff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuofe ‘wiadro na wodę’.

    Sufinowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schuff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuofe ‘wiadro na wodę’.

    Sufin-Suliga - złożenia brak; Sufin od niemieckiej nazwy osobowej Schuff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuofe ‘wiadro na wodę’.

    Sufiński - od niemieckiej nazwy osobowej Schuff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuofe ‘wiadro na wodę’.

    Sufisz - od niemieckiej nazwy osobowej Schuff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuofe ‘wiadro na wodę’.

    Sufka - od niemieckiej nazwy osobowej Schuff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuofe ‘wiadro na wodę’.

    Sufkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schuff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuofe ‘wiadro na wodę’.

    Sufla - od szufla ‘rodzaj łopaty; róg łosia’.

    Sufleda - od szuflada ‘wysuwana część mebla’.

    Suflet - od suflet ‘pieczona legumina ze słodką masą’ lub od szufleta, sufleta ‘sufler, podpowiadacz’.

    Sufleta - od suflet ‘pieczona legumina ze słodką masą’ lub od szufleta, sufleta ‘sufler, podpowiadacz’.

    Suflida - od szuflada ‘wysuwana część mebla’.

    Suflita - od suflet ‘pieczona legumina ze słodką masą’ lub od szufleta, sufleta ‘sufler, podpowiadacz’.

    Sufraga - od sufragan ‘biskup pomocniczy ordynariusza diecezji’.

    Sufragan - od sufragan ‘biskup pomocniczy ordynariusza diecezji’.

    Sufranek - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Sufranowicz - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Sufried - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Sufroniuk - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Sufronowicz - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Sufryd - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Sufryda - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Sufryt - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Sufuta - od niemieckiej nazwy osobowej Schuff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuofe ‘wiadro na wodę’.

    Sugaj - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Sugajski - od nazwy miejscowej Sugajno (toruńskie, gmina Brzozie).

    Sugak - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Sugalski - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Suger - od górnoniemieckiej nazwy osobowej Suger, ta od górnoniemieckiego schuer ‘szewc’.

    Sugiel - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Sugier - od górnoniemieckiej nazwy osobowej Suger, ta od górnoniemieckiego schuer ‘szewc’.

    Sugiera - od górnoniemieckiej nazwy osobowej Suger, ta od górnoniemieckiego schuer ‘szewc’.

    Sugiero - od górnoniemieckiej nazwy osobowej Suger, ta od górnoniemieckiego schuer ‘szewc’.

    Sugolski - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Sugulski - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Suguła - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Sugut - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Suguta - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Suhan - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Suida - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Suidak - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Suidek - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Suidel - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Suika - od soja, sojka, sójka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Suikowski - od soja, sojka, sójka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Suiski - od nazwy miasta Szuja (KrW),

    Suiski - od nazwy miasta Szuja (KrW),

    Suisky - od nazwy miasta Szuja (KrW),

    Suisky - od nazwy miasta Szuja (KrW),

    Suja - od szuja ‘szubrawiec’, dawniej ‘hałastra, bałagan’, suja ‘materiał do naprawiania łodzi’.

    Sujak - od soja, sojka, sójka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Sujata - od sujeta, sujata ‘zgryzota, zmartwienie’.

    Sujatowski - od sujeta, sujata ‘zgryzota, zmartwienie’.

    Sujczyński - od soja, sojka, sójka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Sujdak - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Sujecki - od nazwy miejscowej Sójki (kilka miejscowości).

    Sujek - od szuja ‘szubrawiec’, dawniej ‘hałastra, bałagan’, suja ‘materiał do naprawiania łodzi’.

    Sujenicz - od szuja ‘szubrawiec’, dawniej ‘hałastra, bałagan’, suja ‘materiał do naprawiania łodzi’.

    Sujer - od niemieckiej nazwy osobowej Schui (e)r, ta id średnio-wysoko-niemieckiego schiune, schiun ‘stodoła’.

    Sujerka - od niemieckiej nazwy osobowej Schui (e)r, ta id średnio-wysoko-niemieckiego schiune, schiun ‘stodoła’.

    Sujet - od sujeta, sujata ‘zgryzota, zmartwienie’.

    Sujeta - od sujeta, sujata ‘zgryzota, zmartwienie’.

    Sujeto - od sujeta, sujata ‘zgryzota, zmartwienie’.

    Sujewicz - od szuja ‘szubrawiec’, dawniej ‘hałastra, bałagan’, suja ‘materiał do naprawiania łodzi’.

    Sujka - od soja, sojka, sójka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Sujko - od soja, sojka, sójka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Sujkowski - od soja, sojka, sójka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Sujski - 1563 od nazwy miasta Szuja (KrW),

    Sujta - od gwarowego sujta ‘roślina podobna do pokrzywy’.

    Suk - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Suka - 1417 od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukacz - 1662 od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukaczew - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukaczow - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukaczuk - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukalowski - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukalski - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukała - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukałczyk - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukan - od szukać.

    Sukany - od szukać.

    Sukar - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Sukarenko - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Sukas - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukasian - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukasiński - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukastow - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukata - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukcik - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukenik - od suknia ‘wierzchni strój kobiecy, dawniej też męski; ubiór, ubranie’, sukno ‘gruba tkanina wełniana’; od sukiennik ‘tkacz; handlarz suknem’.

    Sukennik - od suknia ‘wierzchni strój kobiecy, dawniej też męski; ubiór, ubranie’, sukno ‘gruba tkanina wełniana’; od sukiennik ‘tkacz; handlarz suknem’.

    Suker - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Sukieniak - od suknia ‘wierzchni strój kobiecy, dawniej też męski; ubiór, ubranie’, sukno ‘gruba tkanina wełniana’; od sukiennik ‘tkacz; handlarz suknem’.

    Sukienik - 1609 od suknia ‘wierzchni strój kobiecy, dawniej też męski; ubiór, ubranie’, sukno ‘gruba tkanina wełniana’; od sukiennik ‘tkacz; handlarz suknem’.

    Sukienniak - od suknia ‘wierzchni strój kobiecy, dawniej też męski; ubiór, ubranie’, sukno ‘gruba tkanina wełniana’; od sukiennik ‘tkacz; handlarz suknem’.

    Sukiennicki - od suknia ‘wierzchni strój kobiecy, dawniej też męski; ubiór, ubranie’, sukno ‘gruba tkanina wełniana’; od sukiennik ‘tkacz; handlarz suknem’.

    Sukienniczak - od suknia ‘wierzchni strój kobiecy, dawniej też męski; ubiór, ubranie’, sukno ‘gruba tkanina wełniana’; od sukiennik ‘tkacz; handlarz suknem’.

    Sukiennik - 1603 od suknia ‘wierzchni strój kobiecy, dawniej też męski; ubiór, ubranie’, sukno ‘gruba tkanina wełniana’; od sukiennik ‘tkacz; handlarz suknem’.

    Sukiennikowicz - od suknia ‘wierzchni strój kobiecy, dawniej też męski; ubiór, ubranie’, sukno ‘gruba tkanina wełniana’; od sukiennik ‘tkacz; handlarz suknem’.

    Sukienniuk - od suknia ‘wierzchni strój kobiecy, dawniej też męski; ubiór, ubranie’, sukno ‘gruba tkanina wełniana’; od sukiennik ‘tkacz; handlarz suknem’.

    Sukier - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Sukierka - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Sukiernik - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Sukierzyński - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Sukiewicz - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukis - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukisz - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukman - od sukman, sukmana ‘długi płaszcz sukienny noszony przez chłopów’.

    Sukmanista - od sukman, sukmana ‘długi płaszcz sukienny noszony przez chłopów’.

    Sukmanowski - 1440 od nazwy miejscowej Sukmanów (KrW).

    Suknacki - od suknia ‘wierzchni strój kobiecy, dawniej też męski; ubiór, ubranie’, sukno ‘gruba tkanina wełniana’.

    Suknarowski - od suknia ‘wierzchni strój kobiecy, dawniej też męski; ubiór, ubranie’, sukno ‘gruba tkanina wełniana’.

    Suknia - od suknia ‘wierzchni strój kobiecy, dawniej też męski; ubiór, ubranie’, sukno ‘gruba tkanina wełniana’.

    Sukniak - od suknia ‘wierzchni strój kobiecy, dawniej też męski; ubiór, ubranie’, sukno ‘gruba tkanina wełniana’.

    Sukniewicz - od suknia ‘wierzchni strój kobiecy, dawniej też męski; ubiór, ubranie’, sukno ‘gruba tkanina wełniana’.

    Suknik - od suknia ‘wierzchni strój kobiecy, dawniej też męski; ubiór, ubranie’, sukno ‘gruba tkanina wełniana’.

    Sukora - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Sukora - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukosz - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukow - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukowaty - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukowicz - 1558 od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukowski - 1614 od nazwy miejscowej Sukowicze (białostockie, gmina Szudziałowo).

    Suków - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukta - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukulski - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukuła - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukura - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukus - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sukut - od suka ‘samica psa’; też gwarowe sukać ‘skręcać, zwijać’.

    Sul - 1393 od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sula - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulak - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulan - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulanowski - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sularczyk - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Sularek - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Sularewicz - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Sulars - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Sularski - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Sulary - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Sularz - 1790 od solić ‘posypywać solą’, sól ‘chlorek sodu’.

    Sularz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sularz - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Sularzycki - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Sulas - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulasz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulatycki - od nazwy miejscowej Sulatycze (KrW).

    Sulawa - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulawiak - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulbiński - od nazwy miejscowej Sulbiny (siedleckie, gmina Garwolin).

    Sulborski - od nazwy miejscowej Szulborze, dawniej Suliborze (łomżyńskie, gmina Zaręby Kościelne), Szulibory (płockie, gmina Staroźreby).

    Sulc - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Sulch - od niemieckiej nazwy osobowej Sulch, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sulgen ‘umazany błotem’.

    Sulchaczewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sulch, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sulgen ‘umazany błotem’.

    Sulcz - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Sulczyk - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sule - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Suleiman - od muzułmańskiego imienia Sulejman, wschodniosłowiańskiego Solejman.

    Sulej - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Suleja - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulejczak - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulejczyk - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulejewicz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulejewski - 1569 od nazw miejscowych Sulejow, Sulejewo (kilka miejscowości).

    Sulejko - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulejman - od muzułmańskiego imienia Sulejman, wschodniosłowiańskiego Solejman.

    Sulejmanow - od muzułmańskiego imienia Sulejman, wschodniosłowiańskiego Solejman.

    Sulejmanowicz - od muzułmańskiego imienia Sulejman, wschodniosłowiańskiego Solejman.

    Sulejowicz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulejowski - 1497 od nazw miejscowych Sulejow, Sulejewo (kilka miejscowości).

    Sulejski - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulek - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulema - 1649 od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.

    Sulencki - od nazwy miejscowej Sulęcin (kilka miejscowości), Sulęczyno (gdańskie, gmina Sulęczyno).

    Suleński - 1474 od nazwy miejscowej Sulin (poznańskie, gmina Kłecko).

    Sulerz - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Sulerzycki - 1762 od nazwy miejscowej Suleżyrz (ciechanowskie, gmina Glinojeck).

    Sulerzyński - od nazwy miejscowej Sułżyn (KrW).

    Sulerzyski - od nazwy miejscowej Suleżyrz (ciechanowskie, gmina Glinojeck).

    Suleski - od nazwy miejscowej Sulewo (łomżyńskie, gmina Wasocz).

    Sulestrowski - od nazwy miejscowej Sulistrowice (radomskie, gmina Chlewiska), Sulistrowa (krośnieńskie, gmina Chorkówka).

    Suleta - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Suletzki - od nazwy miejscowej Sulęcin (kilka miejscowości), Sulęczyno (gdańskie, gmina Sulęczyno).

    Sulewicz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulewski - 1420 od nazwy miejscowej Sulewo (łomżyńskie, gmina Wasocz).

    Suleżycki - od nazwy miejscowej Suleżyrz (ciechanowskie, gmina Glinojeck).

    Sulęba - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulęcki - 1392 od nazwy miejscowej Sulęcin (kilka miejscowości), Sulęczyno (gdańskie, gmina Sulęczyno).

    Sulędzki - od nazwy miejscowej Sulęcin (kilka miejscowości), Sulęczyno (gdańskie, gmina Sulęczyno).

    Sulęski - 1393 od nazwy miejscowej Sulęcin (kilka miejscowości), Sulęczyno (gdańskie, gmina Sulęczyno).

    Sulga - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Sulgan - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Sulgostawski - od nazwy miejscowej Sulgostów (radomskie, gmina Klwów).

    Sulgostowski - 1497 od nazwy miejscowej Sulgostów (radomskie, gmina Klwów).

    Sulgustowski - od nazwy miejscowej Sulgostów (radomskie, gmina Klwów).

    Sulhan - od niemieckiej nazwy osobowej Sulch, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sulgen ‘umazany błotem’.

    Suli - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Suliba - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Suliborski - od nazwy miejscowej Szulborze, dawniej Suliborze (łomżyńskie, gmina Zaręby Kościelne), Szulibory (płockie, gmina Staroźreby).

    Suliburski - od nazwy miejscowej Szulborze, dawniej Suliborze (łomżyńskie, gmina Zaręby Kościelne), Szulibory (płockie, gmina Staroźreby).

    Sulich - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulichowski - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulicz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulieman - od niemieckich nazw osobowych Schulmann, Scholmann, te od średnio-wysoko-niemieckiego scholle, schulle ‘gruda ziemi, darnina’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schulle ‘grubianin, gbur’.

    Sulig - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Suliga - 1645 od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Suliga - 1645 od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Suligostowski - od nazwy miejscowej Sulgostów (radomskie, gmina Klwów).

    Suligowski - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulijczyk - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulik - 1136 od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulikiewicz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulikot - od solić ‘posypywać solą’, sól ‘chlorek sodu’.

    Sulikowski - 1448 od nazwy miejscowej Sulików (katowickie, gmina Siewierz).

    Sulim - 1204 od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.

    Sulima - 1394 od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.; też od nazwy herbu Sulima.

    Sulima-Dolina - złożenia brak; Sulima 1394 od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.; też od nazwy herbu Sulima; Dolina 1565 od dolina.

    Sulima-Gillow - złożenia brak; Sulima 1394 od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.; też od nazwy herbu Sulima; Gillow od gil ‘ptak wróblowaty’.

    Sulima-Horbatowski - złożenia brak; Sulima 1394 od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.; też od nazwy herbu Sulima; Horbatowski od garb, garbić się ‘pochylac się, trzymać się krzywo’.

    Sulima-Kamiński - złożenia brak; Sulima 1394 od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.; też od nazwy herbu Sulima; Kamiński1398 od nazw miejscowych typu Kamień, Kamienna, Kamieńsko (częste).

    Suliman - od niemieckich nazw osobowych Schulmann, Scholmann, te od średnio-wysoko-niemieckiego scholle, schulle ‘gruda ziemi, darnina’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schulle ‘grubianin, gbur’.

    Sulimański - od niemieckich nazw osobowych Schulmann, Scholmann, te od średnio-wysoko-niemieckiego scholle, schulle ‘gruda ziemi, darnina’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schulle ‘grubianin, gbur’.

    Sulima-Popiel - złożenia brak; Sulima 1394 od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.; też od nazwy herbu Sulima; Popiel 1265 od popiół; od popiel ‘odmiana lisa z piersią popielatą’.

    Sulima-Samujłło - złożenia brak; Sulima 1394 od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.; też od nazwy herbu Sulima; Samujłło od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Sulima-Sułkowski - złożenia brak; Sulima 1394 od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.; też od nazwy herbu Sulima; Sułkowski 1388 od nazw miejscowych typu Sułkowice, Sułków, Sułkowo.

    Sulima-Szulmaniewicz - złożenia brak; Sulima 1394 od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.; też od nazwy herbu Sulima; Szulmaniewicz od niemieckich nazw osobowych Schulmann, Scholmann, te od średnio-wysoko-niemieckiego scholle, schulle ‘gruda ziemi, darnina’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schulle ‘grubianin, gbur’.

    Sulimczyk - od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.

    Sulimenko - od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.

    Sulimianko - od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.

    Sulimierski - od nazwy miejscowej Sulmirzyce, dziś Sulmierzyce (piotrkowskie, gmina Sulmierzyce), Sulmierzyce (miasto, kaliskie).

    Sulimir - od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.

    Sulimirski - 1449 od nazwy miejscowej Sulmirzyce, dziś Sulmierzyce (piotrkowskie, gmina Sulmierzyce), Sulmierzyce (miasto, kaliskie).

    Sulimka - od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.

    Sulimowicz - 1405 od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.

    Sulimowski - 1398 od nazwy miejscowej Sulimowo, dziś Sulinowo (bydgoskie, gmina Żnin), Sulimowo, dziś Sulmów (sieradzkie, gmina Goszczanów).

    Sulimów - od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.

    Sulimski - od nazwy miejscowej Sulimy (kilka wsi).

    Sulimuk - od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.

    Sulin - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulina - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulinka - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulinowski - od nazwy miejscowej Sulimowo, dziś Sulinowo (bydgoskie, gmina Żnin), Sulimowo, dziś Sulmów (sieradzkie, gmina Goszczanów).

    Suliński - 1416 od nazwy miejscowej Sulin (poznańskie, gmina Kłecko).

    Suliński - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulir - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Sulis - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulisławski - 1448 od nazwy miejscowej Sulisławice (katowickie, gmina Wolbrom).

    Sulistrowski - od nazwy miejscowej Sulistrowice (radomskie, gmina Chlewiska), Sulistrowa (krośnieńskie, gmina Chorkówka).

    Sulisz - 1136 od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulitka - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulitko - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Suliwan - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Suliwanowicz - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Suliwan-Sielicki - złożenia brak; Suliwan od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon; Sielicki od nazwy miejscowej Sielice (skierniewickie, gmina Sochaczew).

    Suliwodzki - od solić ‘posypywać solą’, sól ‘chlorek sodu’.

    Sulka - 1631 od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulkiewicz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulkow - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulkowski - od nazw miejscowych typu Sułkowice, Sułków, Sułkowo.

    Sull - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulla - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sullej - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulley - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sullik - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sullivan - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sulma - od niemieckich nazw osobowych Schulmann, Scholmann, te od średnio-wysoko-niemieckiego scholle, schulle ‘gruda ziemi, darnina’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schulle ‘grubianin, gbur’.

    Sulman - od niemieckich nazw osobowych Schulmann, Scholmann, te od średnio-wysoko-niemieckiego scholle, schulle ‘gruda ziemi, darnina’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schulle ‘grubianin, gbur’.

    Sulmiak - od niemieckich nazw osobowych Schulmann, Scholmann, te od średnio-wysoko-niemieckiego scholle, schulle ‘gruda ziemi, darnina’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schulle ‘grubianin, gbur’.

    Sulmicki - od nazwy miejscowej Sulmice (zamojskie, gmina Skierbieszów).

    Sulmiński - od niemieckich nazw osobowych Schulmann, Scholmann, te od średnio-wysoko-niemieckiego scholle, schulle ‘gruda ziemi, darnina’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schulle ‘grubianin, gbur’.

    Sulmowski - od nazwy miejscowej Sulimowo, dziś Sulinowo (bydgoskie, gmina Żnin), Sulimowo, dziś Sulmów (sieradzkie, gmina Goszczanów).

    Sulnicki - od nazwy miejscowej Sulmice (zamojskie, gmina Skierbieszów).

    Suloń - 1654 od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulorz - (Śl) od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Suloski - od nazw miejscowych Sułów, Sulów, Sulewo (kilka wsi).

    Sulosz - 1285 od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulot - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sulowski - 1549 od nazw miejscowych Sułów, Sulów, Sulewo (kilka wsi).

    Sulski - od nazwy miejscowej Szuły (KrW).

    Sultman - od niemieckiej nazwy osobowej Sültmann.

    Sulumuna - od imienia Salomon, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šelomoh ‘niosący spokój’. Obocznie w języku polskim występowały formy Salamon, Salmon, Salmen.

    Sulwestrzak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Sulwierski - od niemieckich nazw osobowych Scholwer, Schulwer ,te od średnioniemieckiego scholver, schulver ‘kormoran’ lub też od Salwier.

    Sulwirski - od niemieckich nazw osobowych Scholwer, Schulwer ,te od średnioniemieckiego scholver, schulver ‘kormoran’ lub też od Salwier.

    Sulżenko - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Sulżuk - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Sulżyc - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Sulżycki - od nazwy miejscowej Suleżyrz (ciechanowskie, gmina Glinojeck).

    Sulżyk - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Sulżyński - od nazwy miejscowej Sułżyn (KrW).

    Suł - 1136 od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Suła - 1061 od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułacki - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułacz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułaczyński - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułak - 1394 od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułakow - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułan - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułankiewicz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułański - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułczycz - 1402-05 od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułdecki - od niemieckiej nazwy osobowej Sold, ta od apelatywu Sold ‘płaca, żołd’.

    Sułecki - 1731 od nazwy miejscowej Sulęcin (kilka miejscowości), Sulęczyno (gdańskie, gmina Sulęczyno).

    Sułejko - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułek - 1136 od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułęcki - od nazwy miejscowej Sulęcin (kilka miejscowości), Sulęczyno (gdańskie, gmina Sulęczyno).

    Sułgostowski - od nazwy miejscowej Sulgostów (radomskie, gmina Klwów).

    Sułka - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułkiewicz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułko - 1244 od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułkowicz - 1238 od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułkowski - 1388 od nazw miejscowych typu Sułkowice, Sułków, Sułkowo.

    Sułkowy - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułoch - 1125 od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułocha - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułocki - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułoń - 1155 od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułoszowski - 1424 od nazwy miejscowej Suloszowa (krakowskie, gmina Sułoszowa).

    Sułot - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułow - 1351 od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułowicz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułowski - 1448 od nazw miejscowych Sułów, Sulów, Sulewo (kilka wsi).

    Sułtan - od sułtan, ze staropolskiego sołtan ‘władca, panujący w krajach muzułmańskich’, od białoruskiego santon, sułtan.

    Sułtanow - od sułtan, ze staropolskiego sołtan ‘władca, panujący w krajach muzułmańskich’, od białoruskiego santon, sułtan.

    Sułtanowski - od nazwy miejscowej Sołtany (suwalskie, gmina Kruklanki; Prostki), Sołtanów (KrW).

    Sułtowski - 1424 od nazw miejscowych Sułów, Sulów, Sulewo (kilka wsi).

    Sułuj - 1204 od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułuja - XII w. od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułus - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułycha - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułyja - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułyk - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Sułżycki - od nazwy miejscowej Suleżyrz (ciechanowskie, gmina Glinojeck).

    Sułżyński - od nazwy miejscowej Sułżyn (KrW).

    Sum - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Suma - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Sumacz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Sumaczyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Sumak - 1386 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’; od sumak ‘zwierzę z rodziny antylop, żyjące w Polsce do XVII wieku, suhak; rodzaj dywanu wschodniego’.

    Sumaka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’; od sumak ‘zwierzę z rodziny antylop, żyjące w Polsce do XVII wieku, suhak; rodzaj dywanu wschodniego’.

    Sumakowski - 1608 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’; od sumak ‘zwierzę z rodziny antylop, żyjące w Polsce do XVII wieku, suhak; rodzaj dywanu wschodniego’.

    Sumara - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumaro - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumarowicz - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumarowski - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumarski - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumarz - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumarzyński - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumbar - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Sumber - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Sumbor - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Sumczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Sumczyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Sumecki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Sumek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Sumer - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumera - 1782 od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumerman - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schumer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘urwis, włóczęga’.

    Sumerowicz - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumerowski - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumerski - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Sumiarowski - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumiarski - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumiarz - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumicki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Sumicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Sumien - zapewne od sumienie, sumienny.

    Sumienna - zapewne od sumienie, sumienny.

    Sumiennik - zapewne od sumienie, sumienny.

    Sumienny - zapewne od sumienie, sumienny.

    Sumień - zapewne od sumienie, sumienny.

    Sumieński - zapewne od sumienie, sumienny.

    Sumiewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Sumiga - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Sumigowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Sumik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Sumikowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Sumiński - od nazwy miejscowej Sumin (kilka wsi).

    Sumirski - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumis - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Sumisz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Sumka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Sumkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Sumliński - od nazwy miejscowej Szumlany (KrW).

    Summ - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Summer - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Summer-Brason - złożenia brak; Summer od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’; Brason od imion na Bra-, typu Bratumił.

    Summers - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumolik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Sumołyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Sumor - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumora - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumorawski - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumorek - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumorok - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumorokow - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumoroków - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumorowski - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumowski - 1565 od nazwy miejscowej Sumowo (kilka wsi).

    Sumra - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumski - 1631 od nazwy miejscowej Sumy (KrW), Suma (Wileńszczyzna).

    Sumura - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sumyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sum-, por. sum ‘gatunek ryby’, suma ‘określona ilość’; por. też gwarowe sum ‘szum’.

    Suna - w grupie nazwisk pochodzących od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca; popychac; przemieszczać się’, Suna ‘skórzana sakwa’, lub od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sund-.

    Sund - od niemieckiej nazwy osobowej Sund, ta od imion złożonych na Sund-.

    Sunda - od niemieckiej nazwy osobowej Sund, ta od imion złożonych na Sund-.

    Sundaj - od niemieckiej nazwy osobowej Sund, ta od imion złożonych na Sund-.

    Sundman - od niemieckiej nazwy osobowej Sund, ta od imion złożonych na Sund-.

    Sundmann - od niemieckiej nazwy osobowej Sund, ta od imion złożonych na Sund-.

    Sundora - od niemieckiej nazwy osobowej Sund, ta od imion złożonych na Sund-.

    Sunek - w grupie nazwisk pochodzących od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca; popychac; przemieszczać się’, Suna ‘skórzana sakwa’, lub od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sund-.

    Sunera - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sunerka - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’.

    Sunita - od sunnita ‘muzułmanin uznający obok Koranu Sunnę za księge świętą’.

    Sunkowski - w grupie nazwisk pochodzących od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca; popychac; przemieszczać się’, Suna ‘skórzana sakwa’, lub od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sund-.

    Suńta - od niemieckich nazw osobowych Sant, Sand, te od imion złożonych na Sand- lub od sońta, suńta ‘gatunek mięty’.

    Sup - 1453 od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Supa - od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Supczyk - od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Supek - od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Supel - od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Supeł - od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Supeło - od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Super - od łacińskiego super.

    Supera - od łacińskiego super.

    Superat - od superata ‘nadwyżka’.

    Superata - od superata ‘nadwyżka’.

    Superczak - od łacińskiego super.

    Superek - od łacińskiego super.

    Supernat - od superata ‘nadwyżka’.

    Superowicz - od łacińskiego super.

    Superski - od łacińskiego super.

    Superta - od łacińskiego super.

    Supertowicz - od superata ‘nadwyżka’.

    Supiak - 1424 od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Supianek - od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Supiański - od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Supieło - od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Supierz - od łacińskiego super.

    Supik - od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Supin - od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Supino - od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Supiński - od nazwy miejscowej Supienie (suwalskie, gmina Filipów).

    Supko - od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Supkowski - od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Suplatowicz - od gwarowego szupłat ‘obdartus’.

    Suplet - od gwarowego szupłat ‘obdartus’.

    Supleta - od gwarowego szupłat ‘obdartus’.

    Supłacz - od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Supłat - od gwarowego szupłat ‘obdartus’.

    Supłatowicz - od gwarowego szupłat ‘obdartus’.

    Supnicki - od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Supniewicz - od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Supniewski - od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Supnikow - od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Supnikowicz - 1560 od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Supoł - od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Supołek - od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Supończyk - od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Supor - od łacińskiego super.

    Suporowski - od łacińskiego super.

    Supowicz - 1560 od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Suppa - od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Suppan - od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Suppel - od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Supper - od łacińskiego super.

    Suppert - od łacińskiego super.

    Supplitt - od gwarowego szupłat ‘obdartus’.

    Supramowicz - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supran - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supraniak - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supranionek - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supraniuk - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supranowicz - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supranowski - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Suprewicz - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supriniec - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supriniuk - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supron - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supronczuk - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Suproniak - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supronik - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Suproniuk - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supronowicz - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Suproń - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Suprowicz - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Suprowski - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Suprun - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Suprunenko - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supruniak - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supruniec - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supruniuk - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Suprunowicz - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supruń - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supruńczyk - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supryga - od łacińskiego super.

    Supryk - od łacińskiego super.

    Supryka - od łacińskiego super.

    Suprym - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Suprymowicz - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supryn - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supryniak - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supryniewicz - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supryniuk - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Suprynowicz - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Suprynowski - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supryń - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Suprysz - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Suprysz - od łacińskiego super.

    Supryś - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Supryś - od łacińskiego super.

    Supski - od nazwy miejscowej Supy (łomżyńskie, gmina Jedwabne).

    Suptelna - od subtelny ‘delikatyny’.

    Suptelny - od subtelny ‘delikatyny’.

    Supulak - od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Supulski - od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Supuła - od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Supur - od łacińskiego super.

    Supyk - od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Supykowski - od supa ‘zupa’, też ‘komora celna’.

    Supyrka - od łacińskiego super.

    Sur - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Sura - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Suraj - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surajewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surajski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surak - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surakowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Sural - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Suraliński - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Suralski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surała - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surało - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Suras - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surasiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surasz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Suraś - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surawaniec - od gwarowego surawa ‘szuwar, sitowie, zarośla’; surawy ‘wilgotny, mokry’.

    Surawicz - od gwarowego surawa ‘szuwar, sitowie, zarośla’; surawy ‘wilgotny, mokry’.

    Surawiec - od gwarowego surawa ‘szuwar, sitowie, zarośla’; surawy ‘wilgotny, mokry’.

    Surawiecki - od gwarowego surawa ‘szuwar, sitowie, zarośla’; surawy ‘wilgotny, mokry’.

    Surawski - od gwarowego surawa ‘szuwar, sitowie, zarośla’; surawy ‘wilgotny, mokry’.

    Surawy - od gwarowego surawa ‘szuwar, sitowie, zarośla’; surawy ‘wilgotny, mokry’.

    Suray - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Suraż - od nazwy miasta Suraż (białostockie).

    Surażski - od nazwy miasta Suraż (białostockie).

    Surażyński - od nazwy miasta Suraż (białostockie).

    Surba - od niemieckich nazw osobowych Surb, Sorb, te od bawarskiego sorbe, surbe ‘murawa, bagnisty teren’, może też od Suhrbier ‘gorzkie piwo’.

    Surbej - od niemieckich nazw osobowych Surb, Sorb, te od bawarskiego sorbe, surbe ‘murawa, bagnisty teren’, może też od Suhrbier ‘gorzkie piwo’.

    Surbiniuk - od niemieckich nazw osobowych Surb, Sorb, te od bawarskiego sorbe, surbe ‘murawa, bagnisty teren’, może też od Suhrbier ‘gorzkie piwo’.

    Surczak - od szurk ‘czupurny chłopak’, szurka ‘stos drzewa rąbanego’, od gwarowego surkać ‘siorbać’.

    Surczyk - od szurk ‘czupurny chłopak’, szurka ‘stos drzewa rąbanego’, od gwarowego surkać ‘siorbać’.

    Surczyński - od szurk ‘czupurny chłopak’, szurka ‘stos drzewa rąbanego’, od gwarowego surkać ‘siorbać’.

    Surda - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdacki - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdaj - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdak - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdakowski - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdał - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdan - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdawski - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdecki - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdej - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdek - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdeka - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdeko - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdel - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdeło - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdik - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdo - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdoń - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surduk - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdukowski - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdy - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdych - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdyga - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdyk - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdyka - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdykowski - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdyl - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdyn - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdyń - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdyński - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdziel - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surdziński - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Surecki - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surej - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surek - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surel - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surema - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Sureńczyk - od surma ‘dawny nstrument dęty’; od surenka ‘mała surma’.

    Surewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surga - od szurgać ‘szurać’.

    Surgal - od szurgać ‘szurać’.

    Surgał - od szurgać ‘szurać’.

    Surgała - od szurgać ‘szurać’.

    Surgawicki - od szurgać ‘szurać’.

    Surgeniewicz - od szurgać ‘szurać’.

    Surgieniewicz - od szurgać ‘szurać’.

    Surgiewicz - od szurgać ‘szurać’.

    Surgo - od szurgać ‘szurać’.

    Surgot - od szurgać ‘szurać’.

    Surgota - od szurgać ‘szurać’.

    Surgunow - od szurgać ‘szurać’.

    Surgut - od gwarowego surgut ‘surdut’.

    Surka - od szurk ‘czupurny chłopak’, szurka ‘stos drzewa rąbanego’, od gwarowego surkać ‘siorbać’.

    Surkiewicz - od szurk ‘czupurny chłopak’, szurka ‘stos drzewa rąbanego’, od gwarowego surkać ‘siorbać’.

    Surko - od szurk ‘czupurny chłopak’, szurka ‘stos drzewa rąbanego’, od gwarowego surkać ‘siorbać’.

    Surkow - od szurk ‘czupurny chłopak’, szurka ‘stos drzewa rąbanego’, od gwarowego surkać ‘siorbać’.

    Surkowski - od nazwy miejscowej Szurkowo (leszczyńskie, gmina Poniec).

    Surkowy - od szurk ‘czupurny chłopak’, szurka ‘stos drzewa rąbanego’, od gwarowego surkać ‘siorbać’.

    Surków - od szurk ‘czupurny chłopak’, szurka ‘stos drzewa rąbanego’, od gwarowego surkać ‘siorbać’.

    Surlas - od gwarowego szurlać ‘szurać’.

    Surlas - od staropolskiego szurclat, surclat ‘część zbroi chroniąca brzuch’.

    Surlej - od gwarowego szurlać ‘szurać’.

    Surlejewski - od gwarowego szurlać ‘szurać’.

    Surlet - od staropolskiego szurclat, surclat ‘część zbroi chroniąca brzuch’.

    Surleta - od staropolskiego szurclat, surclat ‘część zbroi chroniąca brzuch’.

    Surlicki - od gwarowego szurlać ‘szurać’.

    Surlis - od gwarowego szurlać ‘szurać’.

    Surlit - od staropolskiego szurclat, surclat ‘część zbroi chroniąca brzuch’.

    Surło - od gwarowego szurlać ‘szurać’.

    Surło - od staropolskiego szurclat, surclat ‘część zbroi chroniąca brzuch’.

    Surma - 1558 od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Surmacewicz - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Surmach - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Surmacki - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Surmacz - 1676 od surma ‘dawny nstrument dęty’; od surmacz ‘grający na surmie, trębacz’.

    Surmaczewicz - od surma ‘dawny nstrument dęty’; od surmacz ‘grający na surmie, trębacz’.

    Surmaczewski - od surma ‘dawny nstrument dęty’; od surmacz ‘grający na surmie, trębacz’.

    Surmaczyński - od surma ‘dawny nstrument dęty’; od surmacz ‘grający na surmie, trębacz’.

    Surmaj - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Surmak - od surma ‘dawny nstrument dęty’; od surmak ‘grający na surmie, trębacz’.

    Surmakiewicz - od surma ‘dawny nstrument dęty’; od surmak ‘grający na surmie, trębacz’.

    Surman - od niemieckiej nazwy osobowej Surmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sur, suwer ‘kwaśny, gorzki’, też od gwarowego surman ‘grający na surmie’.

    Surmanek - od niemieckiej nazwy osobowej Surmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sur, suwer ‘kwaśny, gorzki’, też od gwarowego surman ‘grający na surmie’.

    Surmankiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Surmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sur, suwer ‘kwaśny, gorzki’, też od gwarowego surman ‘grający na surmie’.

    Surmanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Surmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sur, suwer ‘kwaśny, gorzki’, też od gwarowego surman ‘grający na surmie’.

    Surmań - od niemieckiej nazwy osobowej Surmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sur, suwer ‘kwaśny, gorzki’, też od gwarowego surman ‘grający na surmie’.

    Surmański - od niemieckiej nazwy osobowej Surmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sur, suwer ‘kwaśny, gorzki’, też od gwarowego surman ‘grający na surmie’.

    Surmarz - od niemieckiej nazwy osobowej Surmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sur, suwer ‘kwaśny, gorzki’, też od gwarowego surman ‘grający na surmie’.

    Surmasiewicz - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Surmasz - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Surmecki - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Surmela - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Surmiak - 1661 od surma ‘dawny nstrument dęty’; od surmak ‘grający na surmie, trębacz’.

    Surmicki - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Surmicz - 1558 od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Surmik - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Surmiński - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Surmionek - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Surmon - od niemieckiej nazwy osobowej Surmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sur, suwer ‘kwaśny, gorzki’, też od gwarowego surman ‘grający na surmie’.

    Surmonowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Surmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sur, suwer ‘kwaśny, gorzki’, też od gwarowego surman ‘grający na surmie’.

    Surna - od surma ‘dawny nstrument dęty’; od wschodniosłowiańskiego surna ‘surma’.

    Surnacz - od surma ‘dawny nstrument dęty’; od wschodniosłowiańskiego surna ‘surma’.

    Surnaj - od surma ‘dawny nstrument dęty’; od wschodniosłowiańskiego surna ‘surma’.

    Surniak - od surma ‘dawny nstrument dęty’; od wschodniosłowiańskiego surna ‘surma’.

    Surnicki - od surma ‘dawny nstrument dęty’; od wschodniosłowiańskiego surna ‘surma’.

    Surnik - od surma ‘dawny nstrument dęty’; od wschodniosłowiańskiego surna ‘surma’.

    Surnikowski - od surma ‘dawny nstrument dęty’; od wschodniosłowiańskiego surna ‘surma’.

    Surno - od surma ‘dawny nstrument dęty’; od wschodniosłowiańskiego surna ‘surma’.

    Surnowicz - od surma ‘dawny nstrument dęty’; od wschodniosłowiańskiego surna ‘surma’.

    Surochowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surochowiec - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Suroń - 1398 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Suros - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surosz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Suroś - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surow - od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surowa, m. - od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surowak - od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surowaniec - od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surowcew - od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surowco - od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surowcow - od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surowców - od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surowczyk - 1620 od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surowec - (Śl) od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surowiak - od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surowicki - od nazwy miejscowej Surowica (krośnieńskie, gmina Komańcza).

    Surowicz - od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surowiczko - od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surowiec - 1637 od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’; od surowiec ‘materiał naturalny niepoddany obróbce’.

    Surowiecki - 1616 od nazw miejscowych Surówki, Surówka (kilka miejscowości).

    Surowieniec - od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surowik - od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surowiński - od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surowiszczak - od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surowka - od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surowniak - od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surowo - 1400 od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surowski - od nazwy miejscowej Surowa (rzeszowskie, gmina Borowa).

    Surowy - 1462 od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Suroz - od nazwy miasta Suraż (białostockie).

    Suroż - od nazwy miasta Suraż (białostockie).

    Surożyński - od nazwy miasta Suraż (białostockie).

    Surówka - 1668 od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surówko - od surowy ‘pozostający w stanie naturalnym; poważny; oszczędny’.

    Surpa - od szurpa ‘gęś, kura; nieporządna kobieta’.

    Surpin - od szurpa ‘gęś, kura; nieporządna kobieta’.

    Surpiński - od szurpa ‘gęś, kura; nieporządna kobieta’.

    Surski - od nazwy miejscowej szur ‘zamojskie, gmina Krasnobród), Szury (suwalskie, gmina Szypliszki).

    Surtel - od niemieckiej nazwy osobowej Schurt, ta stanowi skrót od Schubert.

    Surtyk - od niemieckiej nazwy osobowej Schurt, ta stanowi skrót od Schubert.

    Surtyn - od niemieckiej nazwy osobowej Schurt, ta stanowi skrót od Schubert.

    Suruła - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surułacz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surułło - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Suruło - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surunowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surus - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Suruś - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surwiłło - od litewskiej nazwy osobowej Survila.

    Surwiłło-Bogdanowicz - złożenia brak; Surwiłło od litewskiej nazwy osobowej Survila; Bogdanowicz 1411 od imienia złożonego Bogdan, notowanego od XII wieku.

    Surwiło - od litewskiej nazwy osobowej Survila.

    Surwiło-Bohdanowicz - złożenia brak; Surwiłło od litewskiej nazwy osobowej Survila; Bohdanowicz 1425 (pod wpływem ukraińskim) od imienia złożonego Bogdan, notowanego od XII wieku.

    Sury - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Sury - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surych - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Suryga - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surygała - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Suryło - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Suryn - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Surynowicz - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Surys - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surysz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Suryś - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surz - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Surzec - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Surzecz - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Surzycki - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Surzydło - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Surzyk - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Surzykiewicz - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Surzyło - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Surzyn - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Surzyń - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Surzyński - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Surżan - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Surżenko - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Surżyk - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Surżykiewicz - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Sus - od sus ‘długi skok’.

    Susa - od sus ‘długi skok’.

    Susak - od sus ‘długi skok’.

    Susakow - od sus ‘długi skok’.

    Susalek - (Śl) od sus ‘długi skok’.

    Susallek - (Śl) od sus ‘długi skok’.

    Susalski - od sus ‘długi skok’.

    Susał - od sus ‘długi skok’.

    Susała - od sus ‘długi skok’.

    Susałko - od sus ‘długi skok’.

    Susałła - od sus ‘długi skok’.

    Susan - od sus ‘długi skok’.

    Susanek - od sus ‘długi skok’.

    Susanowicz - od sus ‘długi skok’.

    Susarczyk - od niemieckich nazw osobowych Suser, Sußer,te od średnio-wysoko-niemieckiego süsen ‘szumieć, huczeć’ lub też od nazw miejscowych Süß, Sießen, Süßen; może też od ślusarz.

    Susarski - od niemieckich nazw osobowych Suser, Sußer,te od średnio-wysoko-niemieckiego süsen ‘szumieć, huczeć’ lub też od nazw miejscowych Süß, Sießen, Süßen; może też od ślusarz.

    Susarz - od niemieckich nazw osobowych Suser, Sußer,te od średnio-wysoko-niemieckiego süsen ‘szumieć, huczeć’ lub też od nazw miejscowych Süß, Sießen, Süßen; może też od ślusarz.

    Susawa - od sus ‘długi skok’.

    Suschka - (Śl) od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Susczyński - od nazwy miejscowej Suszczyno, dziś Sufczyn (siedleckie, gmina Kobiel), Suszczyn (KrW).

    Susek - od sus ‘długi skok’.

    Susel - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Suseł - 1640 od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Susełski - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Susfalak - od dawnego suswał, sus fał, szuszwał ‘fartuch skórzany używany przez kowali i hutników; człowiek leniwy’.

    Susfał - od dawnego suswał, sus fał, szuszwał ‘fartuch skórzany używany przez kowali i hutników; człowiek leniwy’.

    Susfoł - od dawnego suswał, sus fał, szuszwał ‘fartuch skórzany używany przez kowali i hutników; człowiek leniwy’.

    Susiak - od sus ‘długi skok’.

    Susialuk - od sus ‘długi skok’.

    Susicki - od nazwy miejscowej Susiec (zamojskie, gmina Susiec).

    Susid - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sąsiad ‘mieszkający obok’.

    Susidko - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sąsiad ‘mieszkający obok’.

    Susiecki - od nazwy miejscowej Susiec (zamojskie, gmina Susiec).

    Susiedow - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sąsiad ‘mieszkający obok’.

    Susieka - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sąsiek ‘skrzynia lub przegroda w spichlerzu; przedział w stodole’.

    Susiera - od gwarowego sosór ‘człowiek nieuprzejmy, naburmuszony’.

    Susig - (Śl) od sus ‘długi skok’.

    Susik - od sus ‘długi skok’.

    Susin - od sus ‘długi skok’.

    Susiński - od sus ‘długi skok’.

    Susitko - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sąsiad ‘mieszkający obok’.

    Susk - (Maz) od sus ‘długi skok’.

    Suske - (Pom) od sus ‘długi skok’.

    Suski - 1460 od nazwy miejscowej Sucha (kilka miejscowości), Susk (ostrołęckie, gmina Rzekuń).

    Suskie - (Pom) od sus ‘długi skok’.

    Suskiewicz - od sus ‘długi skok’.

    Susko - od sus ‘długi skok’.

    Suskowiak - od sus ‘długi skok’.

    Suskowski - od sus ‘długi skok’.

    Suslik - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Susła - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Susław - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Susławski - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Susłek - 1789 od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Susłła - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Susło - 1406 od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Susłow - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Susłowicz - 1438 od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Susłowski - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Susłów - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Susłyk - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Susman - od niemieckiej nazwy osobowej Sußmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego süe?e ‘miły, słodki’.

    Susmanek - od niemieckiej nazwy osobowej Sußmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego süe?e ‘miły, słodki’.

    Susmend - od niemieckiej nazwy osobowej Süßmund, ta od Sigismund.

    Susmenda - od niemieckiej nazwy osobowej Süßmund, ta od Sigismund.

    Susmęd - od niemieckiej nazwy osobowej Süßmund, ta od Sigismund.

    Susniak - od gwarowego suśnia, susznia ‘miejsce wybrane w ziemi do suszenia owoców’, także ‘sosna’.

    Susniło - od gwarowego suśnia, susznia ‘miejsce wybrane w ziemi do suszenia owoców’, także ‘sosna’.

    Susol - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Susoł - 1418 od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Susołowski - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Susowicz - od sus ‘długi skok’.

    Susowski - od sus ‘długi skok’.

    Suss - od sus ‘długi skok’.

    Süss - od sus ‘długi skok’.

    Sussek - od sus ‘długi skok’.

    Süssel - od sus ‘długi skok’.

    Susska - od sus ‘długi skok’.

    Susskin - od sus ‘długi skok’.

    Sussman - od niemieckiej nazwy osobowej Sußmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego süe?e ‘miły, słodki’.

    Süssmann - od niemieckiej nazwy osobowej Sußmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego süe?e ‘miły, słodki’.

    Sustak - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Sustakowski - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Suster - 1643 od szuster ‘szewc (z niemieckiego)’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schuster.

    Susterek - 1684 od szuster ‘szewc (z niemieckiego)’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schuster.

    Sustkowski - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Sustowicz - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Sustowski - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Susuk - od sus ‘długi skok’.

    Susulski - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Susuł - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Susułkowska - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Susułowski - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Suswalski - od dawnego suswał, sus fał, szuszwał ‘fartuch skórzany używany przez kowali i hutników; człowiek leniwy’.

    Suswał - od dawnego suswał, sus fał, szuszwał ‘fartuch skórzany używany przez kowali i hutników; człowiek leniwy’.

    Suswiłło - od dawnego suswał, sus fał, szuszwał ‘fartuch skórzany używany przez kowali i hutników; człowiek leniwy’.

    Suswiło - od dawnego suswał, sus fał, szuszwał ‘fartuch skórzany używany przez kowali i hutników; człowiek leniwy’.

    Suswoł - (Śl) od dawnego suswał, sus fał, szuszwał ‘fartuch skórzany używany przez kowali i hutników; człowiek leniwy’.

    Susz - 1166 od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Susza - 1204 od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszak - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszalak - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszalski - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszaluk - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszanowicz - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszański - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszarski - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszcz - od gwarowego suszczeć, suszczyć ‘szeleścić’.

    Suszczak - 1639 od nazwy miejscowej Sucha (kilka miejscowości), Susk (ostrołęckie, gmina Rzekuń).

    Suszczalnia - od gwarowego suszczeć, suszczyć ‘szeleścić’.

    Suszczenia - od gwarowego suszczeć, suszczyć ‘szeleścić’.

    Suszczenko - od gwarowego suszczeć, suszczyć ‘szeleścić’.

    Suszczewicz - od gwarowego suszczeć, suszczyć ‘szeleścić’.

    Suszczewski - od gwarowego suszczeć, suszczyć ‘szeleścić’.

    Suszczk - (Śl) od gwarowego suszczeć, suszczyć ‘szeleścić’.

    Suszczuk - od gwarowego suszczeć, suszczyć ‘szeleścić’.

    Suszczyk - 1594 od nazwy miejscowej Sucha (kilka miejscowości), Susk (ostrołęckie, gmina Rzekuń).

    Suszczykiewicz - od gwarowego suszczeć, suszczyć ‘szeleścić’.

    Suszczyński - 1411 od nazwy miejscowej Suszczyno, dziś Sufczyn (siedleckie, gmina Kobiel), Suszczyn (KrW).

    Suszec - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszecki - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszej - 1400 od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszek - 1421 od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszek - 1607 od nazwy miejscowej Sucha (kilka miejscowości), Susk (ostrołęckie, gmina Rzekuń).

    Suszelina - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszenko - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszeręba - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszewicz - 1438 od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszewski - 1425 od nazw miejscowych Suszewo, Suszów (kilka wsi).

    Suszka - 1399 od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszki - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszkiewicz - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszko - 1440 od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszkowski - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszlik - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Suszlin - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Suszniak - od gwarowego suśnia, susznia ‘miejsce wybrane w ziemi do suszenia owoców’, także ‘sosna’.

    Suszniak - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Susznicki - od nazwy miejscowej Susnia (kaliskie, gmina Koźmin).

    Suszo - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszowski - 1479 od nazw miejscowych Suszewo, Suszów (kilka wsi).

    Suszuło - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Suszyc - 1427 od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszycki - 1653 od nazw miejscowych Suszyca, Suszyce (kilka miejscowości).

    Suszyk - 1412 od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszykiewicz - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszyłło - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszyło - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszyn - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszyna - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszyniec - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suszyński - 1590 od nazwy miejscowej Suszyn (część Bydgoszczy).

    Suszyryba - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suś - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suśkiewicz - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suślak - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Suślik - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Suślik - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suśnia - od gwarowego suśnia, susznia ‘miejsce wybrane w ziemi do suszenia owoców’, także ‘sosna’.

    Suśniak - od gwarowego suśnia, susznia ‘miejsce wybrane w ziemi do suszenia owoców’, także ‘sosna’.

    Suśniak - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Suśnik - od gwarowego suśnia, susznia ‘miejsce wybrane w ziemi do suszenia owoców’, także ‘sosna’.

    Suśniło - od gwarowego suśnia, susznia ‘miejsce wybrane w ziemi do suszenia owoców’, także ‘sosna’.

    Suświłło - od dawnego suswał, sus fał, szuszwał ‘fartuch skórzany używany przez kowali i hutników; człowiek leniwy’.

    Suświło - od dawnego suswał, sus fał, szuszwał ‘fartuch skórzany używany przez kowali i hutników; człowiek leniwy’.

    Sut - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Suta - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Sutak - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Sutaniec - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Sutarczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Sutarski - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Sutarz - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt(e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Sutarzewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Sutarzewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Sutek - 1456 od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’ lub od sutek ‘gruczoł mleczny u ssaków’.

    Suteniec - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’ lub od sutek ‘gruczoł mleczny u ssaków’.

    Suter - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Suterczyński - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Suterski - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Suterzewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Sutka - 1648 od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’ lub od sutek ‘gruczoł mleczny u ssaków’.

    Sutko - 1475 od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’ lub od sutek ‘gruczoł mleczny u ssaków’.

    Sutkowa - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’ lub od sutek ‘gruczoł mleczny u ssaków’.

    Sutkowenko - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’ lub od sutek ‘gruczoł mleczny u ssaków’.

    Sutkowiak - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’ lub od sutek ‘gruczoł mleczny u ssaków’.

    Sutkowicz - 1446 od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’ lub od sutek ‘gruczoł mleczny u ssaków’.

    Sutkowski - 1469 od nazw miejscowych Sutkowice (KrW), Sutków (tarnowskie, gmina Dąbrowa Tarnowska).

    Sutkowy - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’ lub od sutek ‘gruczoł mleczny u ssaków’.

    Sutnik - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Sutnikowicz - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Sutor - 1314 od łacińskiego sutor ‘szewc’.

    Sutorczyk - 1609 od łacińskiego sutor ‘szewc’.

    Sutorkowicz - 1742 od łacińskiego sutor ‘szewc’.

    Sutorowicz - 1746 od łacińskiego sutor ‘szewc’.

    Sutorowski - od łacińskiego sutor ‘szewc’.

    Sutorski - 1741 od łacińskiego sutor ‘szewc’.

    Sutorz - od łacińskiego sutor ‘szewc’.

    Sutow - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Sutowaniec - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Sutowicz - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Sutowski - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Sutór - od łacińskiego sutor ‘szewc’.

    Sutrewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Sutrowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Sutrych - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Sutryk - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Sutrynowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt(e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Sutt - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Sutter - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Suttor - od łacińskiego sutor ‘szewc’.

    Sutty - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Sutulik - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Sutuła - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Sutuło - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Sutuniec - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Sutur - od łacińskiego sutor ‘szewc’.

    Suturowski - od łacińskiego sutor ‘szewc’.

    Suty - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Sutyk - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Sutyła - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Sutyło - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Sutyniec - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.

    Suwa - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwacz - 1786 od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwaj - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwak - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwal - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwala - 1788 od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwalak - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwalewski - od nazwy miejscowej Suwały (KrW).

    Suwaliński - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwalski - 1681 od nazwy miasta Suwałki.

    Suwaluk - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwał - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwała - XVI w. od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwała-Suwalski - złożenia brak; Suwała XVI w. od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’; Suwalski 1681 od nazwy miasta Suwałki.

    Suwałek - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwałka - 1668 od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwałkiewicz - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwałko - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwałkowski - od nazwy miasta Suwałki.

    Suwałkowski - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwałło - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwało - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwałow - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwałowicz - 1739 od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwałowski - 1797 od nazwy miejscowej Suwały (KrW).

    Suwar - od szuwar, suwar ‘zarośla, sitowie, siano’.

    Suwara - od szuwar, suwar ‘zarośla, sitowie, siano’.

    Suwardt - od niemieckiej nazwy osobowej Schuwardt, ta od Schubert.

    Suwarek - od szuwar, suwar ‘zarośla, sitowie, siano’.

    Suwarka - od szuwar, suwar ‘zarośla, sitowie, siano’.

    Suwarów - od szuwar, suwar ‘zarośla, sitowie, siano’.

    Suwarski - od szuwar, suwar ‘zarośla, sitowie, siano’.

    Suwart - od niemieckiej nazwy osobowej Schuwardt, ta od Schubert.

    Suwary - od szuwar, suwar ‘zarośla, sitowie, siano’.

    Suwczyński - od nazwy miejscowej Sowczyn (KrW), Sufczyn (tarnowskie, gmina Dębno), Sufczyna (przemyskie, gmina Bircza).

    Suwek - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwiak - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwiczak - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwiczek - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwiczyński - od nazwy miejscowej Sowczyn (KrW), Sufczyn (tarnowskie, gmina Dębno), Sufczyna (przemyskie, gmina Bircza).

    Suwik - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwina - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwiński - od nazwy miejscowej Suwin (ostrołęckie, gmina Somianka).

    Suwisz - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwka - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Suwor - od wschodniosłowiańskiego suwory ‘surowy’.

    Suworow - od wschodniosłowiańskiego suwory ‘surowy’.

    Suworów - od wschodniosłowiańskiego suwory ‘surowy’.

    Suzanowicz - (od wariantu wschodniosłowiańskiego) od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Suzanowski - (od wariantu wschodniosłowiańskiego) od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Suzański - (od wariantu wschodniosłowiańskiego) od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Suzdalcew - od gwarowego szużdać ‘wydawać dźwięk szumiący, szumieć’ .

    Suzdalewicz - od gwarowego szużdać ‘wydawać dźwięk szumiący, szumieć’ .

    Suzdelcow - od gwarowego szużdać ‘wydawać dźwięk szumiący, szumieć’ .

    Suzik - (od wariantu wschodniosłowiańskiego) od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Suzikowski - (od wariantu wschodniosłowiańskiego) od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Suzin - (od wariantu wschodniosłowiańskiego) od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Suziniewski - (od wariantu wschodniosłowiańskiego) od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Suzinowicz - (od wariantu wschodniosłowiańskiego) od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Suziński - (od wariantu wschodniosłowiańskiego) od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Suzoniuk - (od wariantu wschodniosłowiańskiego) od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Suzonowicz - (od wariantu wschodniosłowiańskiego) od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Sużański - (od wariantu wschodniosłowiańskiego) od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Sużeń - (od wariantu wschodniosłowiańskiego) od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Sużkowski - (od wariantu wschodniosłowiańskiego) od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Sużycki - (od wariantu wschodniosłowiańskiego) od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Sużyński - (od wariantu wschodniosłowiańskiego) od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Swab - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Swabczyński - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Swabowski - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Swaby - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Swacewicz - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Swach - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Swacha - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Swachta - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Swaciak - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Swacik - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Swacina - od śląskiego gwarowego swaczyna ‘podwieczorek’.

    Swaciński - od śląskiego gwarowego swaczyna ‘podwieczorek’.

    Swacyna - od śląskiego gwarowego swaczyna ‘podwieczorek’.

    Swaczek - 1636 od swak ‘szwagier, współzalotnik’.

    Swaczeński - od swak ‘szwagier, współzalotnik’.

    Swaczka - od swak ‘szwagier, współzalotnik’.

    Swaczkiewicz - od swak ‘szwagier, współzalotnik’.

    Swaczko - od swak ‘szwagier, współzalotnik’.

    Swaczuj - od swak ‘szwagier, współzalotnik’.

    Swaczuk - od swak ‘szwagier, współzalotnik’.

    Swaczyk - od swak ‘szwagier, współzalotnik’.

    Swaczyna, m. - 1629 od śląskiego gwarowego swaczyna ‘podwieczorek’.

    Swaczyński - od swak ‘szwagier, współzalotnik’.

    Swaczyński - od śląskiego gwarowego swaczyna ‘podwieczorek’.

    Swaczywa - od swak ‘szwagier, współzalotnik’.

    Swadba - 1621 od staropolskiego swadźba ‘ślub, wesele’.

    Swadbik - 1577 od staropolskiego swadźba ‘ślub, wesele’.

    Swadek - od zwada ‘kłotnia’, swada ‘rozmach, werwa’, zwadzić ‘skłócić’.

    Swader - od zwada ‘kłotnia’, swada ‘rozmach, werwa’, zwadzić ‘skłócić’.

    Swadko - od zwada ‘kłotnia’, swada ‘rozmach, werwa’, zwadzić ‘skłócić’.

    Swadkowski - od zwada ‘kłotnia’, swada ‘rozmach, werwa’, zwadzić ‘skłócić’.

    Swadzba - od staropolskiego swadźba ‘ślub, wesele’.

    Swadzin - od zwada ‘kłotnia’, swada ‘rozmach, werwa’, zwadzić ‘skłócić’.

    Swadzyniak - od zwada ‘kłotnia’, swada ‘rozmach, werwa’, zwadzić ‘skłócić’.

    Swadźba - 1399 od staropolskiego swadźba ‘ślub, wesele’.

    Swadżba - od staropolskiego swadźba ‘ślub, wesele’.

    Swagierszczak - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Swagrzyk - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Swaj - od niemieckich nazw osobowych na Schwei-, typu Schwein, Schweig.

    Swajda - od szwajda ‘szwaczka’, por. też niemiecka nazwa osobowa Schweide, ta od nazwy miejscowej Schweida (kolo Królewca).

    Swajdo - od szwajda ‘szwaczka’, por. też niemiecka nazwa osobowa Schweide, ta od nazwy miejscowej Schweida (kolo Królewca).

    Swajer - od niemieckiej nazwy osobowej Schweier, ta od odmiany nazwy osobowej Schweiger.

    Swajka - od niemieckich nazw osobowych na Schwei-, typu Schwein, Schweig.

    Swajka - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Swajkowski - od niemieckich nazw osobowych na Schwei-, typu Schwein, Schweig.

    Swajkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Swak - 1388 od swak ‘szwagier, współzalotnik’.

    Swaka - od swak ‘szwagier, współzalotnik’.

    Swakon - od swak ‘szwagier, współzalotnik’.

    Swakoń - od swak ‘szwagier, współzalotnik’.

    Swakowski - od swak ‘szwagier, współzalotnik’.

    Swakta - od swak ‘szwagier, współzalotnik’.

    Swal - od gwarowego swal, swał ‘zwał; na schwał’.

    Swalarz - od gwarowego swal, swał ‘zwał; na schwał’.

    Swaliński - od gwarowego swal, swał ‘zwał; na schwał’.

    Swalowski - od gwarowego swal, swał ‘zwał; na schwał’.

    Swalski - od gwarowego swal, swał ‘zwał; na schwał’.

    Swalski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwall, ta od Schwald, skrócenia imienia Oswald lub od średnio-wysoko-niemieckiego swal ‘głębia w rzece; śluza; jar’.

    Swałdek - od gwarowego swałtek ‘zwitek’.

    Swałkowski - od gwarowego swal, swał ‘zwał; na schwał’.

    Swałowski - od gwarowego swal, swał ‘zwał; na schwał’.

    Swałtek - od gwarowego swal, swał ‘zwał; na schwał’.

    Swałtek - od gwarowego swałtek ‘zwitek’.

    Swancar - od niemieckiej nazwy osobowej Schwanzer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swanzen ‘poruszać się zgrabnie ruchem tanecznym’, też od gwarowego szwancier ‘członek męski’.

    Swancarz - od niemieckiej nazwy osobowej Schwanzer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swanzen ‘poruszać się zgrabnie ruchem tanecznym’, też od gwarowego szwancier ‘członek męski’.

    Swancer - od niemieckiej nazwy osobowej Schwanzer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swanzen ‘poruszać się zgrabnie ruchem tanecznym’, też od gwarowego szwancier ‘członek męski’.

    Swandracki - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swandrak - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swandula - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swanduła - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swandzikowski - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swaniewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwan, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swan ‘łabędź’, też od gwarowego szwania ‘łakomczuch’.

    Swanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwan, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swan ‘łabędź’, też od gwarowego szwania ‘łakomczuch’.

    Swański - od niemieckiej nazwy osobowej Schwan, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swan ‘łabędź’, też od gwarowego szwania ‘łakomczuch’.

    Swar - 1136 od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swara - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swaracki - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swaradzki - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swarak - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swarb - od świerzb, ze staropolskiego świrzb ‘zakaźna choroba skóry z wysypką i swędzeniem’, świerzbić ‘swędzieć’.

    Swarbuła - od świerzb, ze staropolskiego świrzb ‘zakaźna choroba skóry z wysypką i swędzeniem’, świerzbić ‘swędzieć’.

    Swarbyła - od świerzb, ze staropolskiego świrzb ‘zakaźna choroba skóry z wysypką i swędzeniem’, świerzbić ‘swędzieć’.

    Swarc - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Swarcewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Swarcowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Swarczewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Swarczewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Swarczowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Swarczykowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Swarczyński - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Sward - od gwarowego szwarda ‘pierwsza deska ścięta z kloca’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwart, ta od średnioniemieckiego swart ‘czarny’.

    Swardawa - od gwarowego szwarda ‘pierwsza deska ścięta z kloca’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwart, ta od średnioniemieckiego swart ‘czarny’.

    Swardela - od gwarowego szwarda ‘pierwsza deska ścięta z kloca’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwart, ta od średnioniemieckiego swart ‘czarny’.

    Swardzyniak - od gwarowego szwarda ‘pierwsza deska ścięta z kloca’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwart, ta od średnioniemieckiego swart ‘czarny’.

    Swarecki - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swarek - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swarewicz - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swarga - 1683 w grupie nazwisk pochodzącyh od podstawy szwarg-, por. szwargolić, szwargotać ‘mówić niewyraźnie w obcym języku’; od swarga ‘kłótnia’.

    Swark - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swarkowski - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swarlik - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swarło - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swarnecki - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swarniowski - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swarnowski - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swarocki - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swarowski - 1397 od nazwy miejscowej Swarowo (wieś zagrodowa pod Brześciem Kujawskim).

    Swarowski - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swarożyński - 1617 od nazwy miejscowej Swarożyn (gdańskie, gmina Tczew).

    Swarski - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swartz - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Swaruk - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swaryczewski - od nazwy miejscowej Swaryczów (zamojskie, gmina Komarów-Osada).

    Swaryczowski - od nazwy miejscowej Swaryczów (zamojskie, gmina Komarów-Osada).

    Swaryński - od nazwy miejscowej Swaryn (Wileńszczyzna).

    Swaryszewski - od nazwy miejscowej Swaryczów (zamojskie, gmina Komarów-Osada).

    Swaryszewski - od nazwy miejscowej Swaryszów (kieleckie, gmina Sedziszów).

    Swarzba - od świerzb, ze staropolskiego świrzb ‘zakaźna choroba skóry z wysypką i swędzeniem’, świerzbić ‘swędzieć’.

    Swarzyk - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swarzyna - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swarzyniak - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Swarzyński - od nazwy miejscowej Swaryn (Wileńszczyzna).

    Swastek - od gwarowego szwasty ‘cienkie pnie, kołki’.

    Swastowski - od gwarowego szwasty ‘cienkie pnie, kołki’.

    Swasz - 1490 od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Swaszko - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Swaszków - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Swaszowski - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Swaszyna - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Swat - 1326 od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Swatczak - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Swatek - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Swatiuk - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Swatke - (Pom) od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Swatkiewicz - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Swatko - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Swatkowski - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Swaton - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Swatoń - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Swatoński - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Swatowski - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Swatyka - 1735 od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Swawola - od swawola ‘chęć do zartów, psot; bezkarność’, dawniej też ‘rozpusta’.

    Swąd - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swąder - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swądera - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swąderski - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swądrak - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swądrzyński - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swebocki - od swoboda, od staropolskiego świeboda, od gwarowego kresowego słoboda ‘wolność, ulga’.

    Sweboda - od swoboda, od staropolskiego świeboda, od gwarowego kresowego słoboda ‘wolność, ulga’.

    Swebodzin - od swoboda, od staropolskiego świeboda, od gwarowego kresowego słoboda ‘wolność, ulga’.

    Swebodziński - od swoboda, od staropolskiego świeboda, od gwarowego kresowego słoboda ‘wolność, ulga’.

    Swebodzki - od swoboda, od staropolskiego świeboda, od gwarowego kresowego słoboda ‘wolność, ulga’.

    Swed - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Sweda - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swedek - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Sweder - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swedera - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swederski - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swediuk - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swedkowicz - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swedra - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swedrak - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swedrowski - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swedrzyński - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swedura - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swedyra - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swedzikiewicz - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swedziński - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swedzioł - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swej - od niemieckich nazw osobowych na Schwei-, typu Schwein, Schweig.

    Swejda - od szwajda ‘szwaczka’, por. też niemiecka nazwa osobowa Schweide, ta od nazwy miejscowej Schweida (kolo Królewca).

    Swejkowski - 1580 od nazwy miejscowej Szwejki (ciechanowskie, gmina Stedryń; skierniewickie, gmina Sadkowice) lub Świejkówka (KrW).

    Swejter - od niemieckiej nazwy osobowej Schweider, ta od nazwy miejscowej Schweida.

    Swelewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwel (l)e, ta od średnio-wysoko-niemieckiego ‘hulaka, pijak’, może też od szweler ‘część powozu’.

    Swella - od niemieckiej nazwy osobowej Schwel (l)e, ta od średnio-wysoko-niemieckiego ‘hulaka, pijak’, może też od szweler ‘część powozu’.

    Swend - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swenda - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swendera - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swenderowski - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swenderski - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swendorowski - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swendowski - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swendra - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swendracki - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swendrak - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swendrowski - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swendrzyński - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swerb - od świerzb, ze staropolskiego świrzb ‘zakaźna choroba skóry z wysypką i swędzeniem’, świerzbić ‘swędzieć’.

    Swerba - od świerzb, ze staropolskiego świrzb ‘zakaźna choroba skóry z wysypką i swędzeniem’, świerzbić ‘swędzieć’.

    Swerbuk - od świerzb, ze staropolskiego świrzb ‘zakaźna choroba skóry z wysypką i swędzeniem’, świerzbić ‘swędzieć’.

    Swerczek - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Swerczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Swerczyński - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Swerda - od gwarowego szwarda ‘pierwsza deska ścięta z kloca’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwart, ta od średnioniemieckiego swart ‘czarny’.

    Swerdon - od gwarowego szwarda ‘pierwsza deska ścięta z kloca’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwart, ta od średnioniemieckiego swart ‘czarny’.

    Swereda - od gwarowego szwarda ‘pierwsza deska ścięta z kloca’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwart, ta od średnioniemieckiego swart ‘czarny’.

    Swergal - w grupie nazwisk pochodzącyh od podstawy szwarg-, por. szwargolić, szwargotać ‘mówić niewyraźnie w obcym języku’.

    Swergon - w grupie nazwisk pochodzącyh od podstawy szwarg-, por. szwargolić, szwargotać ‘mówić niewyraźnie w obcym języku’.

    Swergoń - w grupie nazwisk pochodzącyh od podstawy szwarg-, por. szwargolić, szwargotać ‘mówić niewyraźnie w obcym języku’.

    Swerhun - w grupie nazwisk pochodzącyh od podstawy szwarg-, por. szwargolić, szwargotać ‘mówić niewyraźnie w obcym języku’.

    Swernowski - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Sweryd - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Sweryda - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swerydt - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Sweryn - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Sweryt - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swet - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swet-, por. białoruskie swet ‘świat’, niemiecka nazwa osobowa Swet, ta od słowiańskich nazw osobowych na Svęt-.

    Swetec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swet-, por. białoruskie swet ‘świat’, niemiecka nazwa osobowa Swet, ta od słowiańskich nazw osobowych na Svęt-.

    Swetek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swet-, por. białoruskie swet ‘świat’, niemiecka nazwa osobowa Swet, ta od słowiańskich nazw osobowych na Svęt-.

    Swetkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swet-, por. białoruskie swet ‘świat’, niemiecka nazwa osobowa Swet, ta od słowiańskich nazw osobowych na Svęt-.

    Swetnik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swet-, por. białoruskie swet ‘świat’, niemiecka nazwa osobowa Swet, ta od słowiańskich nazw osobowych na Svęt-.

    Swety - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swet-, por. białoruskie swet ‘świat’, niemiecka nazwa osobowa Swet, ta od słowiańskich nazw osobowych na Svęt-.

    Swęd - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swęda - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swędak - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swęder - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swędera - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swęderski - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swędowski - od nazwy miejscowej Swędów (łódzkie, gmina Stryków).

    Swędra - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swędracki - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swędrak - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swędrowski - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swędrzeński - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swędrzyński - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Swędział - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swędzikiewicz - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swędzikowski - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swędzimuszanka, ż. - 1496 od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swędziok - (Śl) od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swędzioł - (Śl) od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swędzyński - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Swiąder - od gwarowego świąder ‘świder; człowiek o kędzierzawych włosach’.

    Swiąderski - od gwarowego świąder ‘świder; człowiek o kędzierzawych włosach’.

    Swiądor - od gwarowego świąder ‘świder; człowiek o kędzierzawych włosach’.

    Swiądro - od gwarowego świąder ‘świder; człowiek o kędzierzawych włosach’.

    Swiązek - od związek, związać.

    Swiążek - od związek, związać.

    Swib - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Swiba - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Swic - od świeca, za staropolskiego też świca.

    Swica - od świeca, za staropolskiego też świca.

    Swicarz - od świeca, za staropolskiego też świca.

    Swiciak - od świeca, za staropolskiego też świca.

    Swicicki - od świeca, za staropolskiego też świca.

    Swiciewski - od świeca, za staropolskiego też świca.

    Swiciński - od świeca, za staropolskiego też świca.

    Swicki - od świeca, za staropolskiego też świca.

    Swicz - od świeca, za staropolskiego też świca.

    Swiczak - od świeca, za staropolskiego też świca.

    Swiczeniuk - od świeca, za staropolskiego też świca.

    Swiczewski - od świeca, za staropolskiego też świca.

    Swiczka - od świeca, za staropolskiego też świca.

    Swiczko - od świeca, za staropolskiego też świca.

    Swiczkowski - od świeca, za staropolskiego też świca.

    Swiczyński - od świeca, za staropolskiego też świca.

    Swić - od świeca, za staropolskiego też świca.

    Swid - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Swida - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Swidawa - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Swidbicki - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Swider - od świder ‘narzędzie do wiercenia otworów’.

    Swiderak - od świder ‘narzędzie do wiercenia otworów’.

    Swiderczak - od świder ‘narzędzie do wiercenia otworów’.

    Swiderczuk - od świder ‘narzędzie do wiercenia otworów’.

    Swiderek - od świder ‘narzędzie do wiercenia otworów’.

    Swidergał - od staropolskiego świdrygał ‘figlarz, trzpiot’.

    Swidergol - od staropolskiego świdrygał ‘figlarz, trzpiot’.

    Swidergoł - od staropolskiego świdrygał ‘figlarz, trzpiot’.

    Swiderski - od świder ‘narzędzie do wiercenia otworów’.

    Swidlik - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Swidlikiewicz - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Swidliński - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Swidła - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Swidnicki - od nazwy miejscowej Świdniki (zamojskie, gmina Miączyn), Świdnica (miasto, wałbrzyskie).

    Swidorek - od świder ‘narzędzie do wiercenia otworów’.

    Swidra - od świder ‘narzędzie do wiercenia otworów’.

    Swidrak - od świder ‘narzędzie do wiercenia otworów’.

    Swidroń - od świder ‘narzędzie do wiercenia otworów’.

    Swidros - od świder ‘narzędzie do wiercenia otworów’.

    Swidrow - od świder ‘narzędzie do wiercenia otworów’.

    Swidrowski - od świder ‘narzędzie do wiercenia otworów’.

    Swidruk - od świder ‘narzędzie do wiercenia otworów’.

    Swidrzak - od świder ‘narzędzie do wiercenia otworów’.

    Swidwa - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Swidwiński - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Swiebocki - od swoboda, od staropolskiego świeboda, od gwarowego kresowego słoboda ‘wolność, ulga’.

    Swieboda - od swoboda, od staropolskiego świeboda, od gwarowego kresowego słoboda ‘wolność, ulga’.

    Swiecimski - od nazwy miejscowej Święcienin (łomżyńskie, gmina Radziłów), Świączyń (poznańskie, gmina Książ Wielkopolski).

    Swieciński - od nazwy miejscowej Święcienin (łomżyńskie, gmina Radziłów), Świączyń (poznańskie, gmina Książ Wielkopolski).

    Swiecki - od nazwy miasta Świecie (bydgoskie), może też od gwarowego przymiotnika świecki ‘szewski’.

    Swiederski - od świder ‘narzędzie do wiercenia otworów’.

    Swiedrzak - od świder ‘narzędzie do wiercenia otworów’.

    Swieluch - od niemieckich nazw osobowych Schwelle, Schwielle, Schwill, te od średnio-wysoko-niemieckiego swele ‘nagniotek; opuchlizna’.

    Swierbutowicz - od litewskiej nazwy osobowej Svirbutas.

    Swierbutowski - od litewskiej nazwy osobowej Svirbutas.

    Swierczek - od świerszcz, ze staropolskiego świercz, śwircz ‘owad skaczący’.

    Swiergał - od świerg ‘ptak z rodziny wróblowatych’, świergoła ‘rzępoła’, świerkać, świergot, świerkot ‘głos ptaków, ćwierkanie’.

    Swiergała - od świerg ‘ptak z rodziny wróblowatych’, świergoła ‘rzępoła’, świerkać, świergot, świerkot ‘głos ptaków, ćwierkanie’.

    Swiergiel - od świerg ‘ptak z rodziny wróblowatych’, świergoła ‘rzępoła’, świerkać, świergot, świerkot ‘głos ptaków, ćwierkanie’.

    Swiergocki - od nazwy miejscowej Świerkocin (toruńskie, gmina Grudziądz).

    Swiergoł - od świerg ‘ptak z rodziny wróblowatych’, świergoła ‘rzępoła’, świerkać, świergot, świerkot ‘głos ptaków, ćwierkanie’.

    Swiergoń - od świerg ‘ptak z rodziny wróblowatych’, świergoła ‘rzępoła’, świerkać, świergot, świerkot ‘głos ptaków, ćwierkanie’.

    Swierkacz - od świerg ‘ptak z rodziny wróblowatych’, świergoła ‘rzępoła’, świerkać, świergot, świerkot ‘głos ptaków, ćwierkanie’.

    Swierkiel - od świerg ‘ptak z rodziny wróblowatych’, świergoła ‘rzępoła’, świerkać, świergot, świerkot ‘głos ptaków, ćwierkanie’.

    Swierkocki - od nazwy miejscowej Świerkocin (toruńskie, gmina Grudziądz).

    Swierkosz - od świerk ‘drzewo iglaste’ lub od świerkać ‘ćwierkać’.

    Swierkowski - od świerk ‘drzewo iglaste’ lub od świerkać ‘ćwierkać’.

    Swierkun - od świerk ‘drzewo iglaste’ lub od świerkać ‘ćwierkać’.

    Swierniak - od gwarowego świrnąć lub od dawnego zwiernik, zwierniak ‘dozorca zwierząt w zwierzyńcu’.

    Swierszczek - od świerszcz, ze staropolskiego świercz, śwircz ‘owad skaczący’.

    Swierz - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Swięconek - od imion złożonych typu Świętobor, Świętosław lub od święty.

    Swigan - od gwarowego świgać ‘rzucać, ciskać’.

    Swigowski - od gwarowego świgać ‘rzucać, ciskać’.

    Swijas - od zwijacz ‘człowiek, który coś zwija’, zwijać ‘skręcać; likwidować’.

    Swik - od świkać ‘skakać’.

    Swikło - od świkać ‘skakać’.

    Swikowski - od świkać ‘skakać’.

    Swikszcz - od litewskich nazw osobowych Švikšča, Švikštys.

    Swikszczo - od litewskich nazw osobowych Švikšča, Švikštys.

    Swinar - od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Swinarek - od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Swinarenko - od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Swinarew - od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Swinarski - od nazwy miejscowej Świniary, dawniej też Świnary (kilka wsi).

    Swincicki - od nazw miejscowych typu Święcice, Święcica, Święciec.

    Swindek - od niemieckiej nazwy osobowej Schwind, ta od imion złożonych na Schwind-, por. Swindheri.

    Swinder - od niemieckiej nazwy osobowej Schwind, ta od imion złożonych na Schwind-, por. Swindheri.

    Swindryk - od niemieckiej nazwy osobowej Schwind, ta od imion złożonych na Schwind-, por. Swindheri.

    Swiniarczuk - od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Swiniarczyk - od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Swiniarek - od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Swiniarski - od nazwy miejscowej Świniary, dawniej też Świnary (kilka wsi).

    Swiniarz - od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Swinka - od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Swinko - od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Swinoburko - od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Swinoburski - od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Swinoga - od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Swionder - od gwarowego świąder ‘świder; człowiek o kędzierzawych włosach’.

    Swiontek-Brzeziński - złożenia brak; Swiontek brak; Brzeziński w grupie nazwisk pochodzących od brzoza ‘gatunek drzewa’; od brzezina ‘las brzozowy’.

    Swiostek - od gwarowego świost ‘główna belka pod sufitem’.

    Swirbut - od litewskiej nazwy osobowej Svirbutas.

    Swirbutowicz - od litewskiej nazwy osobowej Svirbutas.

    Swirid - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swirida - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swiridenko - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swiridow - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swiridziuk - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swirkowicz - 1459 od świerk ‘drzewo iglaste’ lub od świerkać ‘ćwierkać’.

    Swirniak - od gwarowego świrnąć lub od dawnego zwiernik, zwierniak ‘dozorca zwierząt w zwierzyńcu’.

    Swiryd - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swiryda - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swirydczuk - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swirydenko - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swirydiuk - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swirydło - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swirydo - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swirydow - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swirydowicz - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swirydowski - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swirydziuk - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swirydziukowski - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swist - od świst ‘ostry, przenikliwy dźwięk, gwizd; śpiew niektórych ptakow’, świstać.

    Swistacz - od świst ‘ostry, przenikliwy dźwięk, gwizd; śpiew niektórych ptakow’, świstać.

    Swistak - od świst ‘ostry, przenikliwy dźwięk, gwizd; śpiew niektórych ptakow’, świstać.

    Swistelnicki - od nazwy miejscowej Świstelniki (KrW).

    Swistow - od świst ‘ostry, przenikliwy dźwięk, gwizd; śpiew niektórych ptakow’, świstać.

    Swit - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Swita - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switacz - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switaj - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switajewski - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switajło - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switajski - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switak - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switakowski - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Swital - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switala - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switalik - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switalla - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switalski - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switała - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switałowski - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switały - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switański - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switas - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switaś - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switczuk - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switecki - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switecz - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switej - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switek - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switelski - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switeń - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switeńka - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switeńko - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switko - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Swito - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switon - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switoniak - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switoń - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switoński - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switowski - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switroch - od litewskiej nazwy osobowej Šwitrá, ta od švitrús ‘prędki, zwinny’.

    Switucha - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switula - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switulski - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Swituła - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Swituniak - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switusiak - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switusiek - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Swituszak - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Swituszek - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Swity - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Switycz - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Swoboda - 1671 od swoboda, od staropolskiego świeboda, od gwarowego kresowego słoboda ‘wolność, ulga’.

    Swobodianok - od swoboda, od staropolskiego świeboda, od gwarowego kresowego słoboda ‘wolność, ulga’.

    Swobodna - od swoboda, od staropolskiego świeboda, od gwarowego kresowego słoboda ‘wolność, ulga’.

    Swobodniak - od swoboda, od staropolskiego świeboda, od gwarowego kresowego słoboda ‘wolność, ulga’.

    Swobodo - od swoboda, od staropolskiego świeboda, od gwarowego kresowego słoboda ‘wolność, ulga’.

    Swobodzian - od swoboda, od staropolskiego świeboda, od gwarowego kresowego słoboda ‘wolność, ulga’.

    Swobodzianek - od swoboda, od staropolskiego świeboda, od gwarowego kresowego słoboda ‘wolność, ulga’.

    Swobodzianik - od swoboda, od staropolskiego świeboda, od gwarowego kresowego słoboda ‘wolność, ulga’.

    Swobodzin - od swoboda, od staropolskiego świeboda, od gwarowego kresowego słoboda ‘wolność, ulga’.

    Swobodziński - od nazw miejscowych Swoboda, Swobodnia, Swobodzin.

    Swobodziuk - od swoboda, od staropolskiego świeboda, od gwarowego kresowego słoboda ‘wolność, ulga’.

    Swoch - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Swociński - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Swoczewski - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Swoczowski - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Swoczyk - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Swoczyna - od śląskiego gwarowego swaczyna ‘podwieczorek’.

    Swoczyński - od śląskiego gwarowego swaczyna ‘podwieczorek’.

    Swoder - od niemieckiej nazwy osobowej Szwader, ta od Szwade.

    Swoderski - od niemieckiej nazwy osobowej Szwader, ta od Szwade.

    Swojak - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swoisław oraz od swój.

    Swojczyk - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swoisław oraz od swój.

    Swojek - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swoisław oraz od swój.

    Swojewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swoisław oraz od swój.

    Swojniak - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swoisław oraz od swój.

    Swojniało - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swoisław oraz od swój.

    Swojno - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swoisław oraz od swój.

    Swojnoch - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swoisław oraz od swój.

    Swojsz - 1313 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swoisław oraz od swój.

    Swojsza - 1204 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swoisław oraz od swój.

    Swojuk - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swoisław oraz od swój.

    Swora - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworacki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworawski - od nazwy miejscowej Sworzawa (sieradzkie, gmina Poddębice).

    Sworczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworecki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworeń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Swornik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Swornikowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworniowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Swornowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworoń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworski - 1488 nazwy miejscowej Swory (białostockie, gmina Biała Podlaska), Sworzyce (kieleckie, gmina Końskie).

    Sworz - 1394 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworzec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworzen - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworzeniewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworzeniowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworzeń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworzowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworzyna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Sworzyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Swosz - 1385 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swo (j)sław.

    Swosza - 1391 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swo (j)sław.

    Swoszewski - 1497 od nazwy miejscowej Swoszowice (część Krakowa; kieleckie, gmina Czarnocin).

    Swoszna, ż. - 1385 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swo (j)sław.

    Swoszowski - 1470-80 od nazwy miejscowej Swoszowice (część Krakowa; kieleckie, gmina Czarnocin).

    Swośnik - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swo (j)sław.

    Swot - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Swota - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Swotek - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Swotwiński - od nazw miejscowych Słotwiny, Słotwina (kilka wsi).

    Swól - od gwarowego swal, swał ‘zwał; na schwał’.

    Swół - od gwarowego swal, swał ‘zwał; na schwał’.

    Swółkowski - od gwarowego swal, swał ‘zwał; na schwał’.

    Swółł - od gwarowego swal, swał ‘zwał; na schwał’.

    Swót - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Swuliński - od gwarowego swal, swał ‘zwał; na schwał’.

    Swuł - od gwarowego swal, swał ‘zwał; na schwał’.

    Swurka - od niemieckiej nazwy osobowej Schwer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swëher, swër ‘teść’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego swaer ‘bolesny, nieprzyjemny, ciężki’.

    Swurzyński - od niemieckiej nazwy osobowej Schwer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swëher, swër ‘teść’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego swaer ‘bolesny, nieprzyjemny, ciężki’.

    Swyd - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Swynczak - od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Swynczuk - od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Swyniuk - od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Swyńczak - od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Swyńczuk - od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Swyrda - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swyryda - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swyrynko - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Swyst - od świst ‘ostry, przenikliwy dźwięk, gwizd; śpiew niektórych ptakow’, świstać.

    Swystun - od świst ‘ostry, przenikliwy dźwięk, gwizd; śpiew niektórych ptakow’, świstać.

    Swyszcz - od świst ‘ostry, przenikliwy dźwięk, gwizd; śpiew niektórych ptakow’, świstać.

    Swyszczak - od świst ‘ostry, przenikliwy dźwięk, gwizd; śpiew niektórych ptakow’, świstać.

    Syba - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Syba - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sybal - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Sybal - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sybalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Syberski - w grupie nazwisk pochodzących od przymiotnika sybirski, syberyjski, te od Syberia.

    Syberyjski - w grupie nazwisk pochodzących od przymiotnika sybirski, syberyjski, te od Syberia.

    Sybiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Sybicki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Sybidło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Sybielak - od łacińskiego (z greckiego) Sibilla ‘starożytna wrózka’, por. polskie sybila, sybilla ‘wróżka, prorokini’.

    Sybielski - od łacińskiego (z greckiego) Sibilla ‘starożytna wrózka’, por. polskie sybila, sybilla ‘wróżka, prorokini’.

    Sybik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Sybila - od łacińskiego (z greckiego) Sibilla ‘starożytna wrózka’, por. polskie sybila, sybilla ‘wróżka, prorokini’.

    Sybilak - od łacińskiego (z greckiego) Sibilla ‘starożytna wrózka’, por. polskie sybila, sybilla ‘wróżka, prorokini’.

    Sybilla - od łacińskiego (z greckiego) Sibilla ‘starożytna wrózka’, por. polskie sybila, sybilla ‘wróżka, prorokini’.

    Sybilski - od łacińskiego (z greckiego) Sibilla ‘starożytna wrózka’, por. polskie sybila, sybilla ‘wróżka, prorokini’.

    Sybiło - od łacińskiego (z greckiego) Sibilla ‘starożytna wrózka’, por. polskie sybila, sybilla ‘wróżka, prorokini’.

    Sybiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Sybircow - w grupie nazwisk pochodzących od przymiotnika sybirski, syberyjski, te od Syberia.

    Sybirców - w grupie nazwisk pochodzących od przymiotnika sybirski, syberyjski, te od Syberia.

    Sybirski - w grupie nazwisk pochodzących od przymiotnika sybirski, syberyjski, te od Syberia.

    Sybis - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Sybistowicz - od szybisty ‘skrzywiony, wygięty; pełny szyb’.

    Sybisty - od szybisty ‘skrzywiony, wygięty; pełny szyb’.

    Sybiś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Sybko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Sybkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Syboń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Sybosz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Sybura - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Sybydło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Sybylla - (Śl) od łacińskiego (z greckiego) Sibilla ‘starożytna wrózka’, por. polskie sybila, sybilla ‘wróżka, prorokini’.

    Syc - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy syc-, por. staropolskie syc ‘skąpiec’, syć, sycić, syty.

    Sycarz - od sito ‘narzędzie do przesiewania materiałów sypkich’, też od sitowie ‘roślina trawiasta rosnąca na mokrym podłożu’.

    Sycek - 1411 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy syc-, por. staropolskie syc ‘skąpiec’, syć, sycić, syty.

    Sycenko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy syc-, por. staropolskie syc ‘skąpiec’, syć, sycić, syty.

    Sycewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy syc-, por. staropolskie syc ‘skąpiec’, syć, sycić, syty.

    Sych - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Sycha - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Sychala - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Sychała - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Sychan - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Sychaniak - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Sycharski - od niemieckiej nazwy osobowej Sicher, ta od imienia złożonego Sigiheri.

    Sychel - od niemieckiej nazwy osobowej Sichel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sichel ‘sierp’.

    Sycherski - od niemieckiej nazwy osobowej Sicher, ta od imienia złożonego Sigiheri.

    Sychla - od niemieckiej nazwy osobowej Sichel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sichel ‘sierp’.

    Sychlak - od niemieckiej nazwy osobowej Sichel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sichel ‘sierp’.

    Sychła - od niemieckiej nazwy osobowej Sichel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sichel ‘sierp’.

    Sychniak - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Sychocki - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Sychoń - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Sychora - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Sychowicz - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Sychowiec - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Sychowski - od nazw miejscowych typu Szychowo, Szychowice, Szychów.

    Sychrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sicher, ta od imienia złożonego Sigiheri.

    Sycht - od sychtać ‘robić coś powoli, plątać’; na Kaszubach Sychta pochodzi też od starszego Suchta.

    Sycht - od szychta ‘stos bali, warstwa budowlana; zmiana w kopalni’, szycht ‘otwór kopalni’, od gwarowego sychtać ‘robić powoli’.

    Sychta - 1499 od sychtać ‘robić coś powoli, plątać’; na Kaszubach Sychta pochodzi też od starszego Suchta.

    Sychta - od szychta ‘stos bali, warstwa budowlana; zmiana w kopalni’, szycht ‘otwór kopalni’, od gwarowego sychtać ‘robić powoli’.

    Sychtarz - 1614 od szychtarz, sychtarz ‘ślusarz’.

    Sychtasz - od szychta ‘stos bali, warstwa budowlana; zmiana w kopalni’, szycht ‘otwór kopalni’, od gwarowego sychtać ‘robić powoli’.

    Sychtasz - od szychtarz, sychtarz ‘ślusarz’.

    Sychterz - od szychta ‘stos bali, warstwa budowlana; zmiana w kopalni’, szycht ‘otwór kopalni’, od gwarowego sychtać ‘robić powoli’.

    Sychterz - od szychtarz, sychtarz ‘ślusarz’.

    Sychtyn - od szychta ‘stos bali, warstwa budowlana; zmiana w kopalni’, szycht ‘otwór kopalni’, od gwarowego sychtać ‘robić powoli’.

    Sychtyrz - od szychta ‘stos bali, warstwa budowlana; zmiana w kopalni’, szycht ‘otwór kopalni’, od gwarowego sychtać ‘robić powoli’.

    Sychtyrz - od szychtarz, sychtarz ‘ślusarz’.

    Sychtysz - od szychta ‘stos bali, warstwa budowlana; zmiana w kopalni’, szycht ‘otwór kopalni’, od gwarowego sychtać ‘robić powoli’.

    Sychulec - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Sychulski - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Sychuł - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Sycianko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy syc-, por. staropolskie syc ‘skąpiec’, syć, sycić, syty.

    Sycik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy syc-, por. staropolskie syc ‘skąpiec’, syć, sycić, syty.

    Sycin - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy syc-, por. staropolskie syc ‘skąpiec’, syć, sycić, syty.

    Syciński - od nazwy miejscowej Syczyn (chełm., gmina Wierzbica), Sycyna (radomskie, gmina Zwoleń), Sycyn (poznańskie, gmina Oborniki).

    Sycio - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy syc-, por. staropolskie syc ‘skąpiec’, syć, sycić, syty.

    Syciowski - od nazwy miasta Syców (kaliskie), Sycewo (konińskie, gmina Sompolno), Syczów (chełm., gmina Żmudź).

    Sycka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy syc-, por. staropolskie syc ‘skąpiec’, syć, sycić, syty.

    Sycko - 1464 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy syc-, por. staropolskie syc ‘skąpiec’, syć, sycić, syty.

    Syckowicz - 1492 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy syc-, por. staropolskie syc ‘skąpiec’, syć, sycić, syty.

    Sycolak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy syc-, por. staropolskie syc ‘skąpiec’, syć, sycić, syty.

    Sycoń - 1788 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy syc-, por. staropolskie syc ‘skąpiec’, syć, sycić, syty.

    Sycowic - 1466 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy syc-, por. staropolskie syc ‘skąpiec’, syć, sycić, syty.

    Sycowski - od nazwy miasta Syców (kaliskie), Sycewo (konińskie, gmina Sompolno), Syczów (chełm., gmina Żmudź).

    Syctysz - od szychtarz, sychtarz ‘ślusarz’.

    Sycz - 1551 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sycz-, por. sycz ‘gatunek sowy’, syczeć, syk.

    Syczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sycz-, por. sycz ‘gatunek sowy’, syczeć, syk.

    Syczek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sycz-, por. sycz ‘gatunek sowy’, syczeć, syk.

    Syczew - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sycz-, por. sycz ‘gatunek sowy’, syczeć, syk.

    Syczewicz - 1560 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sycz-, por. sycz ‘gatunek sowy’, syczeć, syk.

    Syczewski - od nazwy miasta Syców (kaliskie), Sycewo (konińskie, gmina Sompolno), Syczów (chełm., gmina Żmudź).

    Syczik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sycz-, por. sycz ‘gatunek sowy’, syczeć, syk.

    Syczko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sycz-, por. sycz ‘gatunek sowy’, syczeć, syk.

    Syczok - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sycz-, por. sycz ‘gatunek sowy’, syczeć, syk.

    Syczow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sycz-, por. sycz ‘gatunek sowy’, syczeć, syk.

    Syczowski - 1540 od nazwy miasta Syców (kaliskie), Sycewo (konińskie, gmina Sompolno), Syczów (chełm., gmina Żmudź).

    Syczów - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sycz-, por. sycz ‘gatunek sowy’, syczeć, syk.

    Syczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sycz-, por. sycz ‘gatunek sowy’, syczeć, syk.

    Syczyk - 1662 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sycz-, por. sycz ‘gatunek sowy’, syczeć, syk.

    Syczyko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sycz-, por. sycz ‘gatunek sowy’, syczeć, syk.

    Syczyło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sycz-, por. sycz ‘gatunek sowy’, syczeć, syk.

    Syczyński - od nazwy miejscowej Syczyn (chełm., gmina Wierzbica), Sycyna (radomskie, gmina Zwoleń), Sycyn (poznańskie, gmina Oborniki).

    Syć - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sycz-, por. sycz ‘gatunek sowy’, syczeć, syk.

    Syćko - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sycz-, por. sycz ‘gatunek sowy’, syczeć, syk.

    Syd - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Syda - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Sydak - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Syderko - od niemieckiej nazwy osobowej Schieder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schidemann ‘rozjemca’; może też od imienia Izydor.

    Sydko - 1435 od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sydkowski - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Sydlak - od szydło ‘gruba igła’.

    Sydlarczuk - od szydło ‘gruba igła’.

    Sydlewicz - od szydło ‘gruba igła’.

    Sydlewski - od szydło ‘gruba igła’.

    Sydlik - od szydło ‘gruba igła’.

    Sydło - od szydło ‘gruba igła’.

    Sydo - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Sydon - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Sydonin - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Sydonowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Sydoń - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Sydor - 1402 od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sydorow - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sydorowicz - 1464 od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sydow - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sydow - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Sydowicz - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sydowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Sydów - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sydów - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Sydra - od niemieckiej nazwy osobowej Schieder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schidemann ‘rozjemca’; może też od imienia Izydor.

    Sydry - od niemieckiej nazwy osobowej Schieder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schidemann ‘rozjemca’; może też od imienia Izydor.

    Sydrych - od niemieckiej nazwy osobowej Schieder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schidemann ‘rozjemca’; może też od imienia Izydor.

    Sydryl - od niemieckiej nazwy osobowej Schieder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schidemann ‘rozjemca’; może też od imienia Izydor.

    Sydur - 1499 od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Syduszek - XIV w. od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sydziak - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Sydzisz - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Sydziuk - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Sydzjuk - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Syfert - od szyfer ‘szyper, majtek; rysik do pisania’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiffer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffer ‘żeglarz, przewoźnik’.

    Syferz - od szyfer ‘szyper, majtek; rysik do pisania’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiffer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffer ‘żeglarz, przewoźnik’.

    Syfrig - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Syfroniuk - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Syfryd - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Syfryniuk - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Syga - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygacki - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygacz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygajski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygal - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygall - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygała - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygało - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygałow - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygan - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Syganiec - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Syganowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Syganowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygar - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Sygara - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Sygarlewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Syger - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Sygiel - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Sygielin - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Sygieniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygientowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygier - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Sygierycz - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Sygizman - od niemieckiej nazwy osobowej Siegmann, ta od imienia złożonego Sigiman.

    Sygma - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Sygmunt - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Sygnajewski - od dawnego sygnąć ‘cisnąć, rzucić’.

    Sygnalski - od sygnał ‘umówiony znak’.

    Sygnał - od sygnał ‘umówiony znak’.

    Sygnałowicz - od sygnał ‘umówiony znak’.

    Sygnaniec - od dawnego sygnąć ‘cisnąć, rzucić’.

    Sygnara - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy signar-, por. sygnarek ‘mały dzwonek, sygnaturka’.

    Sygnarek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy signar-, por. sygnarek ‘mały dzwonek, sygnaturka’.

    Sygnarowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy signar-, por. sygnarek ‘mały dzwonek, sygnaturka’.

    Sygnarowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy signar-, por. sygnarek ‘mały dzwonek, sygnaturka’.

    Sygnarski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy signar-, por. sygnarek ‘mały dzwonek, sygnaturka’.

    Sygnat - od sygnet ‘pierścień’.

    Sygnatowicz - od sygnet ‘pierścień’.

    Sygnatowski - od sygnet ‘pierścień’.

    Sygnec - od dawnego sygnąć ‘cisnąć, rzucić’.

    Sygnecki - od dawnego sygnąć ‘cisnąć, rzucić’.

    Sygnecki - od sygnet ‘pierścień’.

    Sygner - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy signar-, por. sygnarek ‘mały dzwonek, sygnaturka’.

    Sygnerowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy signar-, por. sygnarek ‘mały dzwonek, sygnaturka’.

    Sygnet - od sygnet ‘pierścień’.

    Sygniewicz - od dawnego sygnąć ‘cisnąć, rzucić’.

    Sygniura - od dawnego sygnąć ‘cisnąć, rzucić’.

    Sygnowski - od dawnego sygnąć ‘cisnąć, rzucić’.

    Sygnuła - od dawnego sygnąć ‘cisnąć, rzucić’.

    Sygo - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygocki - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygodziak - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygodziński - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygola - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygor - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Sygoruk - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Sygoski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygul - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygula - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Syguliński - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygulka - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygulla - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygulski - 1673 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Syguł - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Syguła - 1789 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygułka - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygułowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Syguna - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygusch - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygut - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Syguta - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Syguto - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygutowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sygward - od niemieckiej nazwy osobowej Siegward, ta od imienia złożonego Sigiwart.

    Syjczak - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Syjda - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Syjko - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Syjoła - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Syjota - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Syjud - w grupie nazwisk pochodzących od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Syjut - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Syk - 1484 w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Syka - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykacik - 1603 od węgierskiego szikadt ‘suchy’.

    Sykacz - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykała - 1622 w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykas - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykat - 1603 od węgierskiego szikadt ‘suchy’.

    Sykatowicz - 1603 od węgierskiego szikadt ‘suchy’.

    Sykawa - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Syke - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykisz - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykora - od sikora ‘gatunek ptaka’.

    Sykorz - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykos - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykosz - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykoś - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykórski - od nazw miejscowych typu Sikorzyce, Sikorzyn, Sikory.

    Sykst - 1265 od imienia Sykst, to od greckiego Ksystos, od ksystos ‘wygładzony, elegancki’, przejętego do łaciny w formie Xsistus, Sixtus.

    Syksta - 1483 od imienia Sykst, to od greckiego Ksystos, od ksystos ‘wygładzony, elegancki’, przejętego do łaciny w formie Xsistus, Sixtus.

    Sykstowic - 1389 od imienia Sykst, to od greckiego Ksystos, od ksystos ‘wygładzony, elegancki’, przejętego do łaciny w formie Xsistus, Sixtus.

    Sykstus - od imienia Sykst, to od greckiego Ksystos, od ksystos ‘wygładzony, elegancki’, przejętego do łaciny w formie Xsistus, Sixtus.

    Sykstyński - od imienia Sykst, to od greckiego Ksystos, od ksystos ‘wygładzony, elegancki’, przejętego do łaciny w formie Xsistus, Sixtus.

    Sykucki - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykula - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykulak - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykulski - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykuł - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykuła - 1266 w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykułka - 1496 w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykun - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykuna - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykurski - od nazw miejscowych typu Sikorzyce, Sikorzyn, Sikory.

    Sykurski - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykus - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykut - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykuta - 1441 w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykutera - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykutka - 1445 w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sykutowski - w grupie nazwisk pochodzących od sykać ‘wydawać syk’, syk.

    Sylar - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Sylarz - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Syler - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Syliński - od nazwy miejscowej Szylina (olsztyńskie, gmina Bartoszyce), Szyleny (elbląskie, gmina Braniewo).

    Syliwan - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Syliwoniuk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Syller - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Sylman - od niemieckiej nazwy osobowej Sielmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sil ‘śluza, kanał’.

    Sylmanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sielmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sil ‘śluza, kanał’.

    Sylurski - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Sylvester - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Sylwa - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sylwach - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sylwan - 1307 od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sylwand - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sylwanowicz - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sylwanowski - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sylwant - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sylwańczyk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sylwański - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sylwar - od niemieckiej nazwy osobowej Silwer, ta od średnioniemieckiego silver ‘srebro’.

    Sylwender - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selwer, Selwert, te od imienia złożonego Salwart, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sylweniuk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sylwerski - od niemieckiej nazwy osobowej Silwer, ta od średnioniemieckiego silver ‘srebro’.

    Sylwesiuk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Sylwester - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Sylwesterowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Sylwesterzak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Sylwestorowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Sylwestrak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Sylwestrow - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Sylwestrowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Sylwestrowski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Sylwestruk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Sylwestrzak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Sylwestrzuk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Sylweszuk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Sylweszyk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Sylwet - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Sylwia - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon; od imienia żeńskiego Sylwia.

    Sylwian - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sylwianowicz - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sylwin - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sylwiński - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sylwista - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sylwisty - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sylwoniuk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sylwończuk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sym - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Syma - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symacha - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symaczenko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symakowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symakowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symal - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symala - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symalczyk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symalla - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symała - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symanek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symaniak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symanik - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symaniuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symaniuksztis - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symanka - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symankiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symanowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symańczyk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symański - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symasek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symassek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symaszek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symawa - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symba - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Symber - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Symbor - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Symbora - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Symborski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Symburski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Symchowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symczak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symczek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symczycz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symczyk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symczyszyn - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symecka - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symecki - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symeczko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symek - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Symela - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Symeła - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Symełka - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Symełon - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symeniuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symenka - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symenko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symenowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symenów - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symeon - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symer - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Symera - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Symerak - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Symerewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Symeriak - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Symerjak - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Symerka - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Symerko - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Symerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Symeryak - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Symiczek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symiec - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symieniszyn - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symietz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symik - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symilak - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Symilewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Symiłon - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Syminów - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symion - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symionek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symiw - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symkiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symkowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symków - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symłon - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symociuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symoczka - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symoczko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symolka - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Symołka - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Symołon - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symołoń - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symołow - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Symon - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symonajc - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symonajć - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symonczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symoni - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symonides - od imienia Simon (= Szymon) z greckim przyrostkiem patronimicznym ides, por. też niemiecka nazwa osobowa Simonides.

    Symonik - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symoniuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symonolewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symonowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symonowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symończuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symoński - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symorowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Symorzyc - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Symorzyn - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Symos - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symosek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symoszek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symoszyn - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symotiuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symółka - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Symów - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Sympoliński - od nazwy miasta Sępólno, dziś Sepolno (konińskie).

    Sympolski - od nazwy miasta Sępólno, dziś Sepolno (konińskie).

    Sympowicz - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Symson - od niemieckiej nazwy osobowej Simson, ta od imienia Simson, a to z hebrajskiego šimšon ‘słoneczko’.

    Symula - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symulewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symulica - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symulski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symus - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symuś - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symuta - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Symyk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Syn - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Syna - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synaczek - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synaj - 1393 od nazwy góry Synaj, znanej ze Starego Testamentu.

    Synajewski - od nazwy góry Synaj, znanej ze Starego Testamentu.

    Synajko - od nazwy góry Synaj, znanej ze Starego Testamentu.

    Synak - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synakowski - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synal - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synala - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synalczyk - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synalewski - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synar - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Sinner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sinner ‘specjalista od pomiarów objętości’ lub od nazwy miejscowej Sinn.

    Synarecki - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Sinner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sinner ‘specjalista od pomiarów objętości’ lub od nazwy miejscowej Sinn.

    Synarocki - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Sinner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sinner ‘specjalista od pomiarów objętości’ lub od nazwy miejscowej Sinn.

    Synarodzki - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Sinner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sinner ‘specjalista od pomiarów objętości’ lub od nazwy miejscowej Sinn.

    Synarowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Sinner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sinner ‘specjalista od pomiarów objętości’ lub od nazwy miejscowej Sinn.

    Synarski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Sinner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sinner ‘specjalista od pomiarów objętości’ lub od nazwy miejscowej Sinn.

    Synas - 1698 w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synaszko - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synaś - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synator - od senator ‘członek senatu, dygnitarz państwowy’.

    Synawa - (z fonetyką ukraińską) od nazwy miasta Sieniawa (przemyskie).

    Syncerek - od snycerz, sznicer ‘rzemieślnik artysta rzeźbiący w drzewie’.

    Syncerski - od snycerz, sznicer ‘rzemieślnik artysta rzeźbiący w drzewie’.

    Syncerz - od snycerz, sznicer ‘rzemieślnik artysta rzeźbiący w drzewie’.

    Syncewicz - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Syncio - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Syncyrek - od snycerz, sznicer ‘rzemieślnik artysta rzeźbiący w drzewie’.

    Synczek - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synczewicz - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synczewski - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synczuk - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synczyszyn - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Syndal - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Syndalski - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Syndel - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Syndel - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Syndela - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Syndela - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Synder - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Synderczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Synderecki - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Synderek - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Synderkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Synderowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Synderowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Synderski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Syndler - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Syndłak - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Syndor - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Syndul - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Synduła - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Syndyk - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Syndyka - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Syndziak - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Syndziński - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Synecki - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Syneczuk - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synejko - od nazwy góry Synaj, znanej ze Starego Testamentu.

    Synek - 1343 w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synenka - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synenki - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synenko - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Syneńko - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Syner - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Sinner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sinner ‘specjalista od pomiarów objętości’ lub od nazwy miejscowej Sinn.

    Synerski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Sinner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sinner ‘specjalista od pomiarów objętości’ lub od nazwy miejscowej Sinn.

    Syneszyn - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synewicz - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synger - od niemieckiej nazwy osobowej Singer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singaere ‘śpiewak, poeta liryczny; kantor’.

    Syngierski - od niemieckiej nazwy osobowej Singer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singaere ‘śpiewak, poeta liryczny; kantor’.

    Syniak - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Syniawa - (z fonetyką ukraińską) od nazwy miasta Sieniawa (przemyskie).

    Synic - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’; od ukraińskiego synyca ‘kora’.

    Synica - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’; od ukraińskiego synyca ‘kora’.

    Synicka - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’; od ukraińskiego synyca ‘kora’.

    Syniczyn - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’; od ukraińskiego synyca ‘kora’.

    Syniec - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synienko - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synik - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Syniszyn - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Syniuk - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synk - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synkiel - od niemieckiej nazwy osobowej Schinkel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schinke, schinkel ‘udo’, też od gwarowego szynkiel ‘koniec osi u koła’.

    Synkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synkow - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synkowicz - 1376 w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synkowski - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synków - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synoczek - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synok - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synol - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synos - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synoszek - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synoś - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synow - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synowczak - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’; od synowiec ‘syn brata’.

    Synowczyk - 1517 w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’; od synowiec ‘syn brata’.

    Synowczyński - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’; od synowiec ‘syn brata’.

    Synowicz - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synowiec - 1398 w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’; od synowiec ‘syn brata’.

    Synowiecki - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synowiedzki - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synowietz - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’; od synowiec ‘syn brata’.

    Synowski - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synówka - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synszewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sins, ta od nazwy miejscowej Sins.

    Synś - od niemieckiej nazwy osobowej Sins, ta od nazwy miejscowej Sins.

    Syntek - od niemieckiej nazwy osobowej Sint, ta od imion złożonych na Sind-.

    Syntkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sint, ta od imion złożonych na Sind-.

    Syntycz - od niemieckiej nazwy osobowej Sint, ta od imion złożonych na Sind-.

    Syntyrz - od niemieckiej nazwy osobowej Sint, ta od imion złożonych na Sind-.

    Syntyrz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego sindhari.

    Syntysz - od niemieckiej nazwy osobowej Sint, ta od imion złożonych na Sind-.

    Syntysz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego sindhari.

    Synula - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synus - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synuś - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synyczak - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synyczek - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synynko - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synyszyn - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Synytycz - od niemieckiej nazwy osobowej Sint, ta od imion złożonych na Sind-.

    Syńczuk - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Syńko - w grupie nazwisk pochodzących od syn; też od ukraińskiego synij ‘siny’.

    Syp - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypa - 1469 w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypaczyński - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypak - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypalo - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypał - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypało - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypar - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Sypar - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypczuk - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypczyński - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypecki - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypek - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypel - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Sypel - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypeł - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Sypeł - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypełowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Sypełowski - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypeń - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Syper - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Syperek - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Syperowicz - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Syperski - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Sypian - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypiański - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypicki - 1495 od nazwy miejscowej Sypice (KrW).

    Sypiejewski - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypien - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypień - 1136 w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypieński - 1486 od nazwy miejscowej Sepno (poznańskie, gmina Kamieniec; piotrkowskie, gmina Sławno).

    Sypijański - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypik - 1634 w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypiński - 1471 od nazwy miejscowej Sypin (płockie, gmina Piątek), Sypień (skierniewickie, gmina Nieborów).

    Sypioł - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypioła - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypion - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypioń - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypior - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Sypior - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypiół - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypitkowski - od nazwy miejscowej Sypitki (suwalskie, gmina Kalinowo), Sypytka (suwalskie, gmina Przerośl).

    Sypitowski - od nazwy miejscowej Sypitki (suwalskie, gmina Kalinowo), Sypytka (suwalskie, gmina Przerośl).

    Sypka - 1461 w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypkin - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypko - 1467 (KrW) w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypkowski - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Syplak - w grupie nazwisk pochodzących od syplać, sypłać ‘sypać’.

    Syplewski - w grupie nazwisk pochodzących od syplać, sypłać ‘sypać’.

    Syplicki - w grupie nazwisk pochodzących od syplać, sypłać ‘sypać’.

    Sypliwa - w grupie nazwisk pochodzących od syplać, sypłać ‘sypać’.

    Sypliwy - w grupie nazwisk pochodzących od syplać, sypłać ‘sypać’.

    Sypławski - w grupie nazwisk pochodzących od syplać, sypłać ‘sypać’.

    Sypło - w grupie nazwisk pochodzących od syplać, sypłać ‘sypać’.

    Sypniak - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypnicki - od nazwy miejscowej Sypniewo (kilka wsi).

    Sypniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypniewski - 1664 od nazwy miejscowej Sypniewo (kilka wsi).

    Sypnik - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypniowicz - 1569 w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypniowski - od nazwy miejscowej Sypniewo (kilka wsi).

    Sypołowski - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypor - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Sypor - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Syporek - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Syporek - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Syporz - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Sypoś - 1796 od dawnego szyposz, siposz ‘członek orkiestry wojskowej grający na piszczałce’ lub od węgierskiej nazwy osobowej Sipos.

    Sypowicz - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypowski - od nazwy miejscowej Sypów (kieleckie, gmina Działoszyce).

    Sypryn - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Syprynowicz - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Sypryński - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Syprzak - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Sypszak - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Sypula - od szypuła, szypułka ‘łodyżka, na której osadzony jest kwiat lub owoc’.

    Sypulewicz - od szypuła, szypułka ‘łodyżka, na której osadzony jest kwiat lub owoc’.

    Sypulewski - od szypuła, szypułka ‘łodyżka, na której osadzony jest kwiat lub owoc’.

    Sypulski - od nazwy miejscowej Szypułki (olsztyńskie, gmina Janowiec).

    Sypuł - od szypuła, szypułka ‘łodyżka, na której osadzony jest kwiat lub owoc’.

    Sypuł - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypuła - 1734 w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypuła - od szypuła, szypułka ‘łodyżka, na której osadzony jest kwiat lub owoc’.

    Sypułek - od szypuła, szypułka ‘łodyżka, na której osadzony jest kwiat lub owoc’.

    Sypułka - w grupie nazwisk pochodzących od sypać ‘wrzucać, wznosić’, na Kresach Wschodnich też od imienia Osyp ( = Józef).

    Sypułkowski - od szypuła, szypułka ‘łodyżka, na której osadzony jest kwiat lub owoc’.

    Sypułowicz - od szypuła, szypułka ‘łodyżka, na której osadzony jest kwiat lub owoc’.

    Sypułowski - od szypuła, szypułka ‘łodyżka, na której osadzony jest kwiat lub owoc’.

    Sypytkowski - od nazwy miejscowej Sypitki (suwalskie, gmina Kalinowo), Sypytka (suwalskie, gmina Przerośl).

    Sypytowski - od nazwy miejscowej Sypitki (suwalskie, gmina Kalinowo), Sypytka (suwalskie, gmina Przerośl).

    Syra - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrak - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrała - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrba - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Syrca - od serce, ze staropolskiego sierce.

    Syrczuk - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrczyk - 1601 w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrczyński - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrda - od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Syrdatke - od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Syrduł - od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Syrdy - od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Syrecki - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syreda - od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Syrek - 1408 w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrena - od syrena ‘boginka wodna’; przenośnie ‘uwodzicielka’.

    Syrenicz - od syrena ‘boginka wodna’; przenośnie ‘uwodzicielka’.

    Syrenka - od syrena ‘boginka wodna’; przenośnie ‘uwodzicielka’.

    Syrenkowski - od syrena ‘boginka wodna’; przenośnie ‘uwodzicielka’.

    Syreński - od syrena ‘boginka wodna’; przenośnie ‘uwodzicielka’.

    Syrewicz - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syria - od nazwy kraju Syria.

    Syrja - od nazwy kraju Syria.

    Syrka - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrkis - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrko - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrkosz - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrkowiec - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrkowski - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrkus - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrma - od staropolskiego szyrm, szyrma ‘cięcie, cios, uderzenie bronią sieczną’, por. staropolskie szyrmica ‘bitwa, potyczka’, niemieckie nazwy osobowe Schirm, Schern, te od średnio-wysoko-niemieckiego schirn, schern ‘przykrycie, ochrona; opiekun’.

    Syrmacki - od staropolskiego szyrm, szyrma ‘cięcie, cios, uderzenie bronią sieczną’, por. staropolskie szyrmica ‘bitwa, potyczka’, niemieckie nazwy osobowe Schirm, Schern, te od średnio-wysoko-niemieckiego schirn, schern ‘przykrycie, ochrona; opiekun’.

    Syrmański - od niemieckiej nazwy osobowej Schermann, ta stanowi synonim do Scherer, ze średnio-wysoko-niemieckiego scheraere.

    Syrmicki - od staropolskiego szyrm, szyrma ‘cięcie, cios, uderzenie bronią sieczną’, por. staropolskie szyrmica ‘bitwa, potyczka’, niemieckie nazwy osobowe Schirm, Schern, te od średnio-wysoko-niemieckiego schirn, schern ‘przykrycie, ochrona; opiekun’.

    Syrmicki - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrniak - 1431 w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrnica - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrnica - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Syrnicki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Syrnicki - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrnik - 1408 w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrnik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Syrniski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Syrniski - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrny - 1408 w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrnyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Syrnyk - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrocha - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrociak - (z fonetyką ukraińską) od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Syrociuk - (z fonetyką ukraińską) od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Syrocki - od nazwy miejscowej Serock (kilka miejscowości).

    Syroczyński - 1399 od nazwy miejscowej Sroczyn (poznańskie, gmina Kiszkowo).

    Syroff - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrojada - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrojc - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrojć - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrojec - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrojeszko - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrok - od sroka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Syroka - 1450 od sroka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Syrokomla - 1476 od syry + komla ‘wilgotny, surowy kloc’ lub od nazwy miejscowej Syrokomla, dziś Serokomla (siedleckie, gmina Serokomla), też od nazwy herbu Serokomla.

    Syrokomski - od syry + komla ‘wilgotny, surowy kloc’ lub od nazwy miejscowej Syrokomla, dziś Serokomla (siedleckie, gmina Serokomla), też od nazwy herbu Serokomla.

    Syrokos - od sroka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Syrokosz - od sroka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Syrokowski - od sroka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Syrokwarz - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrokwasz - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syropiatko - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syropiotka - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrota - (z fonetyką ukraińską) od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Syrotiak - (z fonetyką ukraińską) od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Syrotiuk - (z fonetyką ukraińską) od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Syrotkin - (z fonetyką ukraińską) od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Syrotnik - (z fonetyką ukraińską) od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Syrotyński - (z fonetyką ukraińską) od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Syrowa - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrowacki - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrowatka - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrowatko - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrowiak - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrowiczka - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrowiec - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrowiecki - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrowieszko - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrowik - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrowiński - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrowiszka - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrowka - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrowoj - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrowski - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrowy - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrówka - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syruć - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrunowicz - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrwatka - 1416 w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrwatko - 1490 w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syryca - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrych - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrycki - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syryczeński - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syryczyk - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syryczyński - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syryga - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrygała - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syryjczak - od nazwy kraju Syria; od nazwy etnicznej Syryjczyk.

    Syryjczuk - od nazwy kraju Syria; od nazwy etnicznej Syryjczyk.

    Syryjczyk - od nazwy kraju Syria; od nazwy etnicznej Syryjczyk.

    Syryjski - od nazwy kraju Syria.

    Syryk - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syryński - od nazwy kraju Syria.

    Syrysko - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syryś - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syryśko - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrzan - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrzeń - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrzisko - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrzyn - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Syrzysko - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Sys - 1136 w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Sysa - w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Sysak - w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Sysakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Sysek - w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Sysiak - w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Sysik - w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Sysio - w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Sysion - w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Sysiuk - w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Syska, m. - w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Syske - w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Syski - od nazwy miejscowej Syski (piotrkowskie, gmina Mniszkow, Tuszyn).

    Sysko - w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Syslo - od wschodniosłowiańskiego šišlat’ ‘robić powoli’.

    Sysło - od wschodniosłowiańskiego šišlat’ ‘robić powoli’.

    Sysłowiecki - od wschodniosłowiańskiego šišlat’ ‘robić powoli’.

    Sysłowski - od wschodniosłowiańskiego šišlat’ ‘robić powoli’.

    Sysojew-Osiński - złożenia brak; Sysojew- brak; Osiński od osina ‘osika’.

    Sysol - w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Sysolak - w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Sysoł - 1789 w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Sysoń - w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Sysół - w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Syssak - w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Syssler - od niemieckiej nazwy osobowej Scheßler, Schűßler, te od średnio-wysoko-niemieckiego Scheller ‘ten, co wytacza drewniane półmiski’.

    Syst - od staropolskiego szyst ‘łupek’, od wschodniosłowiańskiego šislat’ ‘plotkować, gawędzić’.

    Systałowski - od staropolskiego szyst ‘łupek’, od wschodniosłowiańskiego šislat’ ‘plotkować, gawędzić’.

    Systkowski - od nazwy miejscowej Systkowo (część Poznania).

    Systowski - od staropolskiego szyst ‘łupek’, od wschodniosłowiańskiego šislat’ ‘plotkować, gawędzić’.

    Systy - od staropolskiego szyst ‘łupek’, od wschodniosłowiańskiego šislat’ ‘plotkować, gawędzić’.

    Sysuła - w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Sysun - w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Sysyn - w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Sysz - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Syszczan - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Syszczuk - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Syszczyński - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Syszek - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Syszka - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Syszkowski - od nazw miejscowych Szyszkow, Szyszkowa (kilka wsi).

    Syszyna - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Syt - od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’.

    Syta, m. - od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’.

    Sytar - od sito ‘narzędzie do przesiewania materiałów sypkich’, też od sitowie ‘roślina trawiasta rosnąca na mokrym podłożu’.

    Sytarz - od sito ‘narzędzie do przesiewania materiałów sypkich’, też od sitowie ‘roślina trawiasta rosnąca na mokrym podłożu’.

    Sytczyk - od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’.

    Sytek - od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’.

    Sytka - od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’.

    Sytkiewicz - od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’.

    Sytki-Sytek - złożenia brak; Sytki- od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’; Sytek od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’.

    Sytko - od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’.

    Sytkow - od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’.

    Sytner - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schűttner, ta od średnioniemieckiego schutten ‘ochraniać, chronić’ lub od nazwy miejscowej Sitten.

    Sytniczuk - od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’; od sytny ‘pożywny’, też ‘nasycony’.

    Sytnik - od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’; od sytny ‘pożywny’, też ‘nasycony’.

    Sytnikiewicz - od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’; od sytny ‘pożywny’, też ‘nasycony’.

    Sytnyk - od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’; od sytny ‘pożywny’, też ‘nasycony’.

    Syto - od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’.

    Sytoń - od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’.

    Sytow - od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’.

    Sytowski - od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’.

    Sytuła - od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’.

    Syty - od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’.

    Sytyk - od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’.

    Sytykiewicz - od syty ‘nakarmiony, napojony; wystarczający’.

    Sywa - (z fonetyką ukraińską) od siwy ‘białoszary, niebieskofioletowy’ .

    Sywak - (z fonetyką ukraińską) od siwy ‘białoszary, niebieskofioletowy’ .

    Sywal - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Sywała - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Sywanek - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Sywanicz - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Sywanowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Sywanycz - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Sywanyk - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Sywarski - od niemieckich nazw osobowych Siever, Ziefer, Siffer, te od imienia złożonego Sigifrith lub od imienia Severinus.

    Sywec - (z fonetyką ukraińską) od siwy ‘białoszary, niebieskofioletowy’ .

    Sywenko - (z fonetyką ukraińską) od siwy ‘białoszary, niebieskofioletowy’ .

    Syweńki - (z fonetyką ukraińską) od siwy ‘białoszary, niebieskofioletowy’ .

    Syweńko - (z fonetyką ukraińską) od siwy ‘białoszary, niebieskofioletowy’ .

    Syweński - (z fonetyką ukraińską) od siwy ‘białoszary, niebieskofioletowy’ .

    Sywiec - (z fonetyką ukraińską) od siwy ‘białoszary, niebieskofioletowy’ .

    Sywiński - (z fonetyką ukraińską) od siwy ‘białoszary, niebieskofioletowy’ .

    Sywko - (z fonetyką ukraińską) od siwy ‘białoszary, niebieskofioletowy’ .

    Sywno - (z fonetyką ukraińską) od siwy ‘białoszary, niebieskofioletowy’ .

    Sywoniec - (z fonetyką ukraińską) od siwy ‘białoszary, niebieskofioletowy’ .

    Sywoś - (z fonetyką ukraińską) od siwy ‘białoszary, niebieskofioletowy’ .

    Sywula - (z fonetyką ukraińską) od siwy ‘białoszary, niebieskofioletowy’ .

    Sywulak - (z fonetyką ukraińską) od siwy ‘białoszary, niebieskofioletowy’ .

    Sywulicz - (z fonetyką ukraińską) od siwy ‘białoszary, niebieskofioletowy’ .

    Sywulski - (z fonetyką ukraińską) od siwy ‘białoszary, niebieskofioletowy’ .

    Sywy - (z fonetyką ukraińską) od siwy ‘białoszary, niebieskofioletowy’ .

    Sywyj - (z fonetyką ukraińską) od siwy ‘białoszary, niebieskofioletowy’ .

    Sywyk - (z fonetyką ukraińską) od siwy ‘białoszary, niebieskofioletowy’ .

    Syzisko - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Szab - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szaba - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabab - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabach - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabaciuk - od sabat ,szabat, sabas ‘święto żydowskie’.

    Szabacki - od sabat ,szabat, sabas ‘święto żydowskie’.

    Szabaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabajko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabajkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabakiewicz - (z fonetyką białoruską) od staropolskiego sobaka ‘pies’.

    Szabaliński - od słowackiego sabol ‘krawiec’, węgierskiego szabó ‘krawiec’.

    Szabalski - od słowackiego sabol ‘krawiec’, węgierskiego szabó ‘krawiec’.

    Szabał - od słowackiego sabol ‘krawiec’, węgierskiego szabó ‘krawiec’.

    Szabała - od słowackiego sabol ‘krawiec’, węgierskiego szabó ‘krawiec’.

    Szabałaj - od słowackiego sabol ‘krawiec’, węgierskiego szabó ‘krawiec’.

    Szabałkin - od słowackiego sabol ‘krawiec’, węgierskiego szabó ‘krawiec’.

    Szabało - od słowackiego sabol ‘krawiec’, węgierskiego szabó ‘krawiec’.

    Szabałowski - od słowackiego sabol ‘krawiec’, węgierskiego szabó ‘krawiec’.

    Szaban - od saban ‘rodzaj pługa’ lub od muzułmańskiego imienia Szaban.

    Szabanow - od saban ‘rodzaj pługa’ lub od muzułmańskiego imienia Szaban.

    Szabanowicz - 1528 od saban ‘rodzaj pługa’ lub od muzułmańskiego imienia Szaban.

    Szabanowski - od saban ‘rodzaj pługa’ lub od muzułmańskiego imienia Szaban.

    Szabanów - od saban ‘rodzaj pługa’ lub od muzułmańskiego imienia Szaban.

    Szabański - od saban ‘rodzaj pługa’ lub od muzułmańskiego imienia Szaban.

    Szabara - od litewskiej nazwy osobowej Šabaras.

    Szabaranin - od litewskiej nazwy osobowej Šabaras.

    Szabarczyk - od litewskiej nazwy osobowej Šabaras.

    Szabarin - od litewskiej nazwy osobowej Šabaras.

    Szabarkiewicz - od litewskiej nazwy osobowej Šabaras.

    Szabarowski - od litewskiej nazwy osobowej Šabaras.

    Szabarski - od litewskiej nazwy osobowej Šabaras.

    Szabarz - (= asz) od szabas ‘święto żydowskie’.

    Szabas - od szabas ‘święto żydowskie’.

    Szabat - od sabat ,szabat, sabas ‘święto żydowskie’.

    Szabata - od sabat ,szabat, sabas ‘święto żydowskie’.

    Szabatin - od sabat ,szabat, sabas ‘święto żydowskie’.

    Szabatka - od sabat ,szabat, sabas ‘święto żydowskie’.

    Szabatkiewicz - od sabat ,szabat, sabas ‘święto żydowskie’.

    Szabatko - od sabat ,szabat, sabas ‘święto żydowskie’.

    Szabatowicz - od sabat ,szabat, sabas ‘święto żydowskie’.

    Szabatowski - od sabat ,szabat, sabas ‘święto żydowskie’.

    Szabatura - od sabatura ‘pomieszczenie na kule’, dawne szabatura ‘sakiewka’.

    Szabek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabel - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szabela - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szabelak - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szabelan - od szambelan ‘dawny tytuł dworski; przełożony służby w bogatych domach’.

    Szabelańczyk - od szambelan ‘dawny tytuł dworski; przełożony służby w bogatych domach’.

    Szabelczak - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szabelewski - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szabelka - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szabelkowski - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szabelna - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szabelnik - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szabelny - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szabelon - od szambelan ‘dawny tytuł dworski; przełożony służby w bogatych domach’.

    Szabelski - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szaber - od niemieckich nazw osobowych Schaber, Schabert, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaben ‘drapać, skrobać, rytować’.

    Szabert - od niemieckich nazw osobowych Schaber, Schabert, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaben ‘drapać, skrobać, rytować’.

    Szabest - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Szabesta - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Szabia - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabielnik - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szabielski - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szabik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabiński - w grupie nazwisk pochodzących od imienia żeńskiego Sabina. Było też męskie imię Sabin. Oba wywodzą się z łacińskiej nazwy Sabinus, określającej jeden ze szczepów italskich.

    Szabiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabla - 1472 w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablak - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablan - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablanowski - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablanski - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablańczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szablańczyk - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablański - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablar - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablarzowski - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablata - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablej - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablejew - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szableński - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablewski - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablicki - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablicz - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablierz - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablij - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablik - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablikowski - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablin - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablinowski - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szabliński - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablista - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablisty - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablonowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablonowski - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablot - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablota - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szablowski - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szabluk - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szabłaj - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szabłakin - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szabłoński - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szabłowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szabłowiński - w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szabłowska - 1456 od nazw miejscowych Szabły, Sabły, dziś Szabły Młode (łomżyńskie, gmina Śniadowo).

    Szabo - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabociński - od sobota.

    Szabok - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabol - 1580 w grupie nazwisk pochodzących od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Schabel, Sabel.

    Szabola - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabołaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabołowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabon - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szaboniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szaboń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabor - od imienia złożonego Wszebor, notowanego od XII wieku; w średniowieczu formy oboczne Wszabor, Szebor, Siebor, Świebor.

    Szabor - od niemieckich nazw osobowych Schaber, Schabert, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaben ‘drapać, skrobać, rytować’.

    Szaboranin - od niemieckich nazw osobowych Schaber, Schabert, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaben ‘drapać, skrobać, rytować’.

    Szaborski - od niemieckich nazw osobowych Schaber, Schabert, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaben ‘drapać, skrobać, rytować’.

    Szabosz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabot - od sobota.

    Szabotowski - od sobota.

    Szabowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabó - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabra - od niemieckich nazw osobowych Schaber, Schabert, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaben ‘drapać, skrobać, rytować’.

    Szabracki - od niemieckich nazw osobowych Schaber, Schabert, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaben ‘drapać, skrobać, rytować’.

    Szabrak - od niemieckich nazw osobowych Schaber, Schabert, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaben ‘drapać, skrobać, rytować’.

    Szabrow - od niemieckich nazw osobowych Schaber, Schabert, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaben ‘drapać, skrobać, rytować’.

    Szabrowski - od niemieckich nazw osobowych Schaber, Schabert, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaben ‘drapać, skrobać, rytować’.

    Szabrów - od niemieckich nazw osobowych Schaber, Schabert, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaben ‘drapać, skrobać, rytować’.

    Szabunia - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabunic - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabuniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabunio - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabunko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabunowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szabuńko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sab-, ta od imienia Saba, pochodzenia aramejskiego od Saba ‘starzec, dziadek’ przejętego do greckiego jako Sabbas lub Sabas, do łaciny Sabas (wschodniosłowiańskie Sawa), od niemieckich nazw osobowych na Sab- lub od Saba ‘duży buklak do przechowywania mleka’; może też białoruskiego Sab- zamiast polskiego Sob-, węgierskiego Szabó.

    Szaburo - od niemieckich nazw osobowych Schaber, Schabert, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaben ‘drapać, skrobać, rytować’.

    Szac - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szaca - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szacała - 1440 w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szacań - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szacawa - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szacel - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szach - 1711 od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachacz - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachagłuchowicz - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szacha-Głuchowicz - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachaj - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachalewicz - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachalski - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachan - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachaniuk - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachanowski - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachański - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szacharowski - od sachar ‘cukier’, też od niemieckiej nazwt osobowej Sacher, ta od imienia Zacharias.

    Szachciński - od staropolskiego szachta ‘dół, jama, w której mieści się sól, kruszec’, od niemieckiej nazwy osobowej Schacht.

    Szachelski - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachenicz - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szacheniewicz - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szacher - od sachar ‘cukier’, też od niemieckiej nazwt osobowej Sacher, ta od imienia Zacharias.

    Szachernik - 1431 od sachar ‘cukier’, też od niemieckiej nazwt osobowej Sacher, ta od imienia Zacharias.

    Szacherski - od sachar ‘cukier’, też od niemieckiej nazwt osobowej Sacher, ta od imienia Zacharias.

    Szachewicz - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachiewicz - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachmanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sachmann, ta od imienia Zacharias.

    Szachmat - od wschodniosłowiańskiej nazwy Szachmat, ta od nazwy plemienia tureckiego.

    Szachmowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sachmann, ta od imienia Zacharias.

    Szachmytowski - od wschodniosłowiańskiej nazwy Szachmat, ta od nazwy plemienia tureckiego.

    Szachna - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachner - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachniatowski - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachnicki - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachniec - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachniewicz - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachnik - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachniowicz - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachnitowski - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachniuk - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachno - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachnowicz - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachnowski - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachogłuchowicz - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szacho-Głuchowicz - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachon - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachoń - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachor - od szachor ‘klon’.

    Szachow - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachowa - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachował - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachowiak - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachowicz - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachowiec - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachowski - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachowy - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachowycz - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachów - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachraj - od szachraj ‘oszust, krętacz’.

    Szachrajuk - od szachraj ‘oszust, krętacz’.

    Szachrański - od szachraj ‘oszust, krętacz’.

    Szachsznajder - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szacht - od staropolskiego szachta ‘dół, jama, w której mieści się sól, kruszec’, od niemieckiej nazwy osobowej Schacht.

    Szachta - od staropolskiego szachta ‘dół, jama, w której mieści się sól, kruszec’, od niemieckiej nazwy osobowej Schacht.

    Szachtaj - od staropolskiego szachta ‘dół, jama, w której mieści się sól, kruszec’, od niemieckiej nazwy osobowej Schacht.

    Szachtej - od staropolskiego szachta ‘dół, jama, w której mieści się sól, kruszec’, od niemieckiej nazwy osobowej Schacht.

    Szachterski - od staropolskiego szachta ‘dół, jama, w której mieści się sól, kruszec’, od niemieckiej nazwy osobowej Schacht.

    Szachtsznajder - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachulski - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachuła - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachułowicz - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachun - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachuń - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szachwicz - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szacień - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szacik - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szacikowski - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szaciłło - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szaciłło-Kosowski - złożenia brak; Szaciłło w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon; Kosowski 1387 od nazw miejscowych Kosów, Kosowa (kilka wsi).

    Szaciłło-Kulikowski - złożenia brak; Szaciłło w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon; Kulikowski 1402 od nazw miejscowych Kulików, Kulikowe (KrW).

    Szaciło - 1565 w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szaciłowski - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szaciński - od nazwy miejscowej Sacin (radomskie, gmina Nowe Miasto nad Pilicą).

    Szaciołkowski - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szaciołowski - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szacior - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szaciuk - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szaciukiewicz - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szacki - od nazwy miejscowej Saczkowce (białostockie, gmina Kuźnice).

    Szacko - od nazwy miejscowej Saczkowce (białostockie, gmina Kuźnice).

    Szacon - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szacoń - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szacowa - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szacowna - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szacowny - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szacowski - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szacun - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szacuń - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szacyłło - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szaczek - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szaczko - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szaczkowski - od nazwy miejscowej Saczkowce (białostockie, gmina Kuźnice).

    Szaczkowski - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szaczkus - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szaczuk - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szaczyk - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szaczyna - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szaczyński - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szać - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szaćko - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szaćkowski - od nazwy miejscowej Saczkowce (białostockie, gmina Kuźnice).

    Szada, m. - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szada-Borzyszkowski - złożenia brak; Szada, m. w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’; Borzyszkowski brak.

    Szadach - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadaj - 1431 w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szade - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadecki - od nazw miejscowych Sadek, Sadki, Szadek, Szadki.

    Szadej - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadeja - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadejko - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadek - 1397 w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’; może być od nazwy miasta Szadek (sieradzkie).

    Szadel - od niemieckiej nazwy osobowej Sadel, ta od średnioniemieckiego sadel ‘siodło’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schëdel ‘czaszka’.

    Szadelski - od niemieckiej nazwy osobowej Sadel, ta od średnioniemieckiego sadel ‘siodło’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schëdel ‘czaszka’.

    Szadem - od niemieckiej nazwy osobowej Schaden, ta do średnio-wysoko-niemieckiego scheda ‘szkoda, zguba’.

    Szaden - od niemieckiej nazwy osobowej Schaden, ta do średnio-wysoko-niemieckiego scheda ‘szkoda, zguba’.

    Szadeńko - od niemieckiej nazwy osobowej Schaden, ta do średnio-wysoko-niemieckiego scheda ‘szkoda, zguba’.

    Szader - od niemieckiej nazwy osobowej Schader, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schaden ‘robić szkodę, szkodzić’.

    Szaderski - od niemieckiej nazwy osobowej Schader, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schaden ‘robić szkodę, szkodzić’.

    Szadkiewicz - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadko - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadkowiak - od nazw miejscowych typu Sadkowica, Szadkowice, Sadek, Szadek.

    Szadkowski - 1466-73 od nazw miejscowych typu Sadkowica, Szadkowice, Sadek, Szadek.

    Szadlakowski - od sadło ‘tłuszcz zwierzęcy’.

    Szadlan - od sadło ‘tłuszcz zwierzęcy’.

    Szadlik - od sadło ‘tłuszcz zwierzęcy’.

    Szadliński - 1582 od nazwy miejscowej Sadlinki (elbląskie, gmina Sadlinki), Sadlno (konińskie, gmina Wierzbinek).

    Szadlko - 1572 od sadło ‘tłuszcz zwierzęcy’.

    Szadło - od sadło ‘tłuszcz zwierzęcy’.

    Szadłowski - od nazw miejscowych Sadłowo, Sadłowice (kilka wsi).

    Szadna - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadniewicz - od sadło ‘tłuszcz zwierzęcy’.

    Szadniewicz - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadny - od sadło ‘tłuszcz zwierzęcy’.

    Szadny - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szado - 1388 w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadoch - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadocha - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadojko - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadok - (Śl) w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadokierski - od nazwy miejscowej Sadykierz (kilka wsi).

    Szadoł - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadomak - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadoniak - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadorski - od nazwy miejscowej Szadurczyce (opolskie, gmina Łambowice).

    Szadow - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadowa - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadowiak - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadowiec - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadowski - 1640 od nazw miejscowych typu Sadowo, Sadowie, Sady, Szadów, Szady.

    Szadowski - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schader, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schaden ‘robić szkodę, szkodzić’.

    Szadry - od niemieckiej nazwy osobowej Schader, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schaden ‘robić szkodę, szkodzić’.

    Szadryn - od niemieckiej nazwy osobowej Schader, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schaden ‘robić szkodę, szkodzić’.

    Szaduja - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadujkis-Szadurski - złożenia brak; Szadujkis- w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadul - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadulik - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadulski - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szaduński - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadura - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szaduro - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadurski - od nazwy miejscowej Szadurczyce (opolskie, gmina Łambowice).

    Szadurski - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szady - 1365 w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szady Wilk - 1598 w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadyj - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadykierski - od nazwy miejscowej Sadykierz (kilka wsi).

    Szadyko - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadyn - od niemieckiej nazwy osobowej Schaden, ta do średnio-wysoko-niemieckiego scheda ‘szkoda, zguba’.

    Szadyński - od niemieckiej nazwy osobowej Schaden, ta do średnio-wysoko-niemieckiego scheda ‘szkoda, zguba’.

    Szadzaniec - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadzek - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadzewicz - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadziak - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadzian - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadzianiec - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadzianis - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadziejko - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadziel - od niemieckiej nazwy osobowej Sadel, ta od średnioniemieckiego sadel ‘siodło’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schëdel ‘czaszka’.

    Szadziewicz - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadziewski - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadzik - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadziński - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadziuk - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadziul - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadziun - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szadzyński - w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Szaf - od szafa, też od niemieckiej nazwy osobowej Schaff.

    Szafa - od szafa, też od niemieckiej nazwy osobowej Schaff.

    Szafacz - od szafa, też od niemieckiej nazwy osobowej Schaff.

    Szafaczyk - od szafa, też od niemieckiej nazwy osobowej Schaff.

    Szafaluk - od niemieckich nazw osobowych Schäffel, Scheffel, te od średnio-wysoko-niemieckiego schoefelin, schoefel ‘owieczka’.

    Szafałowicz - od niemieckich nazw osobowych Schäffel, Scheffel, te od średnio-wysoko-niemieckiego schoefelin, schoefel ‘owieczka’.

    Szafałowski - od niemieckich nazw osobowych Schäffel, Scheffel, te od średnio-wysoko-niemieckiego schoefelin, schoefel ‘owieczka’.

    Szafan - od imienia Safon, Sofon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Saphonias, z hebrajskiego tsephanyahu ‘Jahwe ukrył’; w Polsce w XIII wieku występowała forma Sofonijasz.

    Szafanek - od imienia Safon, Sofon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Saphonias, z hebrajskiego tsephanyahu ‘Jahwe ukrył’; w Polsce w XIII wieku występowała forma Sofonijasz.

    Szafani - od imienia Safon, Sofon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Saphonias, z hebrajskiego tsephanyahu ‘Jahwe ukrył’; w Polsce w XIII wieku występowała forma Sofonijasz.

    Szafanicki - od imienia Safon, Sofon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Saphonias, z hebrajskiego tsephanyahu ‘Jahwe ukrył’; w Polsce w XIII wieku występowała forma Sofonijasz.

    Szafaniec - od imienia Safon, Sofon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Saphonias, z hebrajskiego tsephanyahu ‘Jahwe ukrył’; w Polsce w XIII wieku występowała forma Sofonijasz.

    Szafanko - od imienia Safon, Sofon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Saphonias, z hebrajskiego tsephanyahu ‘Jahwe ukrył’; w Polsce w XIII wieku występowała forma Sofonijasz.

    Szafański - od imienia Safon, Sofon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Saphonias, z hebrajskiego tsephanyahu ‘Jahwe ukrył’; w Polsce w XIII wieku występowała forma Sofonijasz.

    Szafar - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafara - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafarcz - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafarczak - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafarczuk - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafarczyk - 1485 w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafarek - 1419-20 w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafarewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafarkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafarnak - 1532 w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafarowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafarowski - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafarski - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafaryn - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafaryń - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafarz - 1393 w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafarzyk - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafarzyński - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafasz - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafczenko - od szafa, też od niemieckiej nazwy osobowej Schaff.

    Szafczyk - od szafa, też od niemieckiej nazwy osobowej Schaff.

    Szafczyński - od szafa, też od niemieckiej nazwy osobowej Schaff.

    Szafek - od szafa, też od niemieckiej nazwy osobowej Schaff.

    Szafel - od niemieckich nazw osobowych Schäffel, Scheffel, te od średnio-wysoko-niemieckiego schoefelin, schoefel ‘owieczka’.

    Szafelke - (Pom) od niemieckich nazw osobowych Schäffel, Scheffel, te od średnio-wysoko-niemieckiego schoefelin, schoefel ‘owieczka’.

    Szafenberg - od niemieckiej nazwy osobowej Schaffenberg.

    Szafer - 1394 w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafera - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szaferek - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szaferna - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafernak - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafernakier - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szaferniak - 1480 w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafernoga - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szaferski - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafert - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szaferz - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szaff - od szafa, też od niemieckiej nazwy osobowej Schaff.

    Szaffarczyk - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szaffarkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szaffarz - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szaffer - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szaffranek - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafiański - od safian, szafian ‘wyprawiona skóra kozia’.

    Szaficki - od szafa, też od niemieckiej nazwy osobowej Schaff.

    Szafierski - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafijański - od safian, szafian ‘wyprawiona skóra kozia’.

    Szafiński - od safian, szafian ‘wyprawiona skóra kozia’.

    Szafiński - od szafa, też od niemieckiej nazwy osobowej Schaff.

    Szafir - 1399 od szafir ‘kamień szlachetny o barwie błękitnej’.

    Szafirek - 1646 od szafir ‘kamień szlachetny o barwie błękitnej’.

    Szafirko - od szafir ‘kamień szlachetny o barwie błękitnej’.

    Szafiro - od szafir ‘kamień szlachetny o barwie błękitnej’.

    Szafirowicz - od szafir ‘kamień szlachetny o barwie błękitnej’.

    Szafirowski - od szafir ‘kamień szlachetny o barwie błękitnej’.

    Szafirski - od szafir ‘kamień szlachetny o barwie błękitnej’.

    Szafirsztein - od szafir ‘kamień szlachetny o barwie błękitnej’.

    Szafirsztejn - od szafir ‘kamień szlachetny o barwie błękitnej’.

    Szafirt - od szafir ‘kamień szlachetny o barwie błękitnej’.

    Szafka - od szafa, też od niemieckiej nazwy osobowej Schaff.

    Szafkiewicz - od szafa, też od niemieckiej nazwy osobowej Schaff.

    Szafko - od szafa, też od niemieckiej nazwy osobowej Schaff.

    Szafkowski - od szafa, też od niemieckiej nazwy osobowej Schaff.

    Szaflak - od szaflik ‘okręgłe naczynie drewniane z uchami używane w gospodarstwie wiejskim’.

    Szaflarczyk - od nazwy miejscowej Szaflary (nowosądeckie, gmina Biały Dunajec).

    Szaflarski - 1608 od nazwy miejscowej Szaflary (nowosądeckie, gmina Biały Dunajec).

    Szafler - od niemieckich nazw osobowych Schaffler, Scheffler, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaffelaere ‘bednarz’.

    Szaflic - od szaflik ‘okręgłe naczynie drewniane z uchami używane w gospodarstwie wiejskim’.

    Szaflicki - od szaflik ‘okręgłe naczynie drewniane z uchami używane w gospodarstwie wiejskim’.

    Szaflik - od szaflik ‘okręgłe naczynie drewniane z uchami używane w gospodarstwie wiejskim’.

    Szaflikowski - od szaflik ‘okręgłe naczynie drewniane z uchami używane w gospodarstwie wiejskim’.

    Szafliński - od szaflik ‘okręgłe naczynie drewniane z uchami używane w gospodarstwie wiejskim’.

    Szafner - od szafner ‘szafarz, zaopatrzeniowiec’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheffner.

    Szafnerski - od szafner ‘szafarz, zaopatrzeniowiec’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheffner.

    Szafnicki - od szafa, też od niemieckiej nazwy osobowej Schaff; od szaflik ‘wyrabiający szafy’.

    Szafnicki - od szafner ‘szafarz, zaopatrzeniowiec’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheffner.

    Szafnik - od szafner ‘szafarz, zaopatrzeniowiec’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheffner.

    Szafon - od imienia Safon, Sofon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Saphonias, z hebrajskiego tsephanyahu ‘Jahwe ukrył’; w Polsce w XIII wieku występowała forma Sofonijasz.

    Szafoni - od imienia Safon, Sofon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Saphonias, z hebrajskiego tsephanyahu ‘Jahwe ukrył’; w Polsce w XIII wieku występowała forma Sofonijasz.

    Szafończyk - od imienia Safon, Sofon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Saphonias, z hebrajskiego tsephanyahu ‘Jahwe ukrył’; w Polsce w XIII wieku występowała forma Sofonijasz.

    Szafor - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szaforczyk - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szaforowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafors - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szafer ‘szafran’.

    Szaforski - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szaforyk - w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szaforz - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szafraczyk - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafraj - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafrajda - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafran - 1401 od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafranalias-Szafrański - złożenia brak; Szafranalias- brak; Szafrański 1696 od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafranek - 1440 od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafraniak - 1665 od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafranic - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafranicki - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafraniec - 1376 od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’; też szafraniec daniej ‘człowiek o rudych włosach’, też ‘krokus; przyprawa kukuruma, tzw. szafran indyjski’.

    Szafraniewicz - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafranik - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafraniska - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafraniuk - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafrankiewicz - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafranko - 1469 od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafrankow - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafrankowski - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafranow - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafranowa - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafranowicz - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafranowski - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafrańczak - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafrańczyk - 1683 od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafrański - 1696 od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafrar - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafrarczyk - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafrarski - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafrarz - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafrat - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafratowicz - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafremberg - od niemieckiej nazwy osobowej Scharfenberg, ta od nazwy miejscowej Scharfenberg (okolice Drezna).

    Szafren - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafrenberg - od niemieckiej nazwy osobowej Scharfenberg, ta od nazwy miejscowej Scharfenberg (okolice Drezna).

    Szafreński - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafrik - od szafir ‘kamień szlachetny o barwie błękitnej’.

    Szafrin - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafrina - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafriński - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafron - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafroniec - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafroniuk - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafron-Początek - złożenia brak; Szafron od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’; Początek od poczęty ‘rozpoczęty, stworzony’, początek.

    Szafroń - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafroński - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafros - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szafer ‘szafran’.

    Szafrowicz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szafer ‘szafran’.

    Szafrowski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szafer ‘szafran’.

    Szafruga - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szafer ‘szafran’.

    Szafryga - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szafer ‘szafran’.

    Szafryk - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szafer ‘szafran’.

    Szafryn - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafryna - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafryński - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szafuler - od saful ‘zamieszanie, hałas’.

    Szafulera - od saful ‘zamieszanie, hałas’.

    Szafulski - od saful ‘zamieszanie, hałas’.

    Szag - w grupie nazwisk pochodzących od saga ‘na ukos’, sag ‘płaszcz wojskowy’.

    Szaga - w grupie nazwisk pochodzących od saga ‘na ukos’, sag ‘płaszcz wojskowy’.

    Szagan - od sagan ‘duzy garnek kuchenny; imbryk’.

    Szaganiec - od sagan ‘duzy garnek kuchenny; imbryk’.

    Szaganiuk - od sagan ‘duzy garnek kuchenny; imbryk’.

    Szaganowski - od sagan ‘duzy garnek kuchenny; imbryk’.

    Szagański - od sagan ‘duzy garnek kuchenny; imbryk’.

    Szagata - od dawnego sagatys ‘tkanina lniana wyrobu domowego’.

    Szagelski - w grupie nazwisk pochodzących od saga ‘na ukos’, sag ‘płaszcz wojskowy’.

    Szagielewicz - w grupie nazwisk pochodzących od saga ‘na ukos’, sag ‘płaszcz wojskowy’.

    Szagierczak - od niemieckich nazw osobowych Sager, Sëger, te od średnio-wysoko-niemieckiego sageraere, sager ‘zakrystia’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego seger ‘właściciel tartaku’.

    Szagiński - w grupie nazwisk pochodzących od saga ‘na ukos’, sag ‘płaszcz wojskowy’.

    Szagon - od sagan ‘duzy garnek kuchenny; imbryk’.

    Szagun - od sagan ‘duzy garnek kuchenny; imbryk’.

    Szaguniewicz - od sagan ‘duzy garnek kuchenny; imbryk’.

    Szahaj - od gwarowego sachajda ‘dziewucha; prażucha’.

    Szahan - od sagan ‘duzy garnek kuchenny; imbryk’.

    Szahun - od sagan ‘duzy garnek kuchenny; imbryk’.

    Szaibach - od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schibe ‘krążek, kromka, plaster’ lub od nazwy miejscowej Scheibe.

    Szaibe - od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schibe ‘krążek, kromka, plaster’ lub od nazwy miejscowej Scheibe.

    Szaible - od niemieckiej nazwy osobowej Schaubel, ta od od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e).

    Szaibler - od niemieckiej nazwy osobowej Schaubel, ta od od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e).

    Szaibner - od niemieckiej nazwy osobowej Schaubel, ta od od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e).

    Szaik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szaika - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szaike - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szaiter - może od niemieckiej nazwy osobowej Scheiter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiten ‘rozłupać; ciąć, rąbać’.

    Szaithauer - może od niemieckiej nazwy osobowej Scheiter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiten ‘rozłupać; ciąć, rąbać’.

    Szaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szaja - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szajak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szajałko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szajan - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szajan - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szajar - od niemieckiej nazwy osobowej Scheier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schir ‘czysty, błyszczący’ lub od schiurer ‘obrońca, opiekun’.

    Szajarski - od niemieckiej nazwy osobowej Scheier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schir ‘czysty, błyszczący’ lub od schiurer ‘obrońca, opiekun’.

    Szajb - od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schibe ‘krążek, kromka, plaster’ lub od nazwy miejscowej Scheibe.

    Szajba - od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schibe ‘krążek, kromka, plaster’ lub od nazwy miejscowej Scheibe.

    Szajbach - od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schibe ‘krążek, kromka, plaster’ lub od nazwy miejscowej Scheibe.

    Szajbakowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schibe ‘krążek, kromka, plaster’ lub od nazwy miejscowej Scheibe.

    Szajbal - od niemieckiej nazwy osobowej Schaubel, ta od od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e).

    Szajbe - od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schibe ‘krążek, kromka, plaster’ lub od nazwy miejscowej Scheibe.

    Szajbel - od niemieckiej nazwy osobowej Schaubel, ta od od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e).

    Szajbelak - od niemieckiej nazwy osobowej Schaubel, ta od od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e).

    Szajber - od niemieckiej nazwy osobowej Schauber, ta od apelatywu Schaub ‘wiązka słomy’ lub od Scheiber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiber ‘gracz w kręgle’.

    Szajberski - od niemieckiej nazwy osobowej Schauber, ta od apelatywu Schaub ‘wiązka słomy’ lub Scheiber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schüber ‘gracz w kręgle’.

    Szajbl - od niemieckiej nazwy osobowej Schaubel, ta od od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e).

    Szajble - od niemieckiej nazwy osobowej Schaubel, ta od od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e).

    Szajbler - od niemieckiej nazwy osobowej Schaubel, ta od od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e).

    Szajblich - od niemieckiej nazwy osobowej Schaubel, ta od od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e).

    Szajbner - od niemieckiej nazwy osobowej Schaubel, ta od od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e).

    Szajbo - od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schibe ‘krążek, kromka, plaster’ lub od nazwy miejscowej Scheibe.

    Szajc - od niemieckiej nazwy osobowej Scheitz, ta od łużyckiego szejc ‘szewc’.

    Szajca - od niemieckiej nazwy osobowej Scheitz, ta od łużyckiego szejc ‘szewc’.

    Szajcher - od niemieckiej nazwy osobowej Schaicher, ta od średnio-wysoko- niemieckiego schiech, schiuch ‘trwożliwy, nieśmiały, bojaźliwy’.

    Szajchert - od niemieckiej nazwy osobowej Schaicher, ta od średnio-wysoko- niemieckiego schiech, schiuch ‘trwożliwy, nieśmiały, bojaźliwy’.

    Szajchet - od niemieckiej nazwy osobowej Schaicher, ta od średnio-wysoko- niemieckiego schiech, schiuch ‘trwożliwy, nieśmiały, bojaźliwy’.

    Szajczar - od niemieckiej nazwy osobowej Scheitz, ta od łużyckiego szejc ‘szewc’.

    Szajda - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Szajdak - od sajdak, sahajdak ‘’futerał na strzały’.

    Szajdakowski - od sajdak, sahajdak ‘’futerał na strzały’.

    Szajdecki - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Szajdej - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Szajdek - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Szajdel - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Szajden - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Szajdenhauser - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Szajder - w grupie nazwisk pochodzących od szajder, szajdarz ‘człowiek zbierający odpadki drogich metali’, też od niemieckiej nazwy osobowej Seider, ta od średnio-wysoko-niemieckiego side ‘jedwab’ lub od Scheider, a ta od średnio-wysoko-niemieckiego schideman ‘rozjemca’.

    Szajdewig - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Szajding - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Szajdok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Szajdowski - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Szajdrych - w grupie nazwisk pochodzących od szajder, szajdarz ‘człowiek zbierający odpadki drogich metali’, też od niemieckiej nazwy osobowej Seider, ta od średnio-wysoko-niemieckiego side ‘jedwab’ lub od Scheider, a ta od średnio-wysoko-niemieckiego schideman ‘rozjemca’.

    Szajdzicki - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Szajdziński - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Szajdziuk - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Szajek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szajer - od niemieckiej nazwy osobowej Scheier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schir ‘czysty, błyszczący’ lub od schiurer ‘obrońca, opiekun’.

    Szajerka - od niemieckiej nazwy osobowej Scheier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schir ‘czysty, błyszczący’ lub od schiurer ‘obrońca, opiekun’.

    Szajerman - od niemieckiej nazwy osobowej Scheier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schir ‘czysty, błyszczący’ lub od schiurer ‘obrońca, opiekun’; od Scheuermann ‘zarządca pańskiej stodoły’.

    Szajerski - od niemieckiej nazwy osobowej Scheier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schir ‘czysty, błyszczący’ lub od schiurer ‘obrońca, opiekun’.

    Szajeryk - od niemieckiej nazwy osobowej Scheier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schir ‘czysty, błyszczący’ lub od schiurer ‘obrońca, opiekun’.

    Szajewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szajewko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szajewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szajfer - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Szajfler - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Szajg - od niemieckiej nazwy osobowej Seig, ta od Seigen ‘mokradło’.

    Szajga - od niemieckiej nazwy osobowej Seig, ta od Seigen ‘mokradło’.

    Szajgec - od dawnego szajgec ‘hultaj, łobuz’.

    Szajgecki - od dawnego szajgec ‘hultaj, łobuz’.

    Szajgicki - od dawnego szajgec ‘hultaj, łobuz’.

    Szajgiec - od dawnego szajgec ‘hultaj, łobuz’.

    Szajgier - od niemieckiej nazwy osobowej Seig, ta od Seigen ‘mokradło’.

    Szajgin - od niemieckiej nazwy osobowej Seig, ta od Seigen ‘mokradło’.

    Szajka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-; od szajka ‘banda’.

    Szajke - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szajkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szajko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szajkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szajkowski - od nazwy miejscowej Sajków (KrW).

    Szajmach - od niemieckiej nazwy osobowej Seimann, ta od imienia Simon, z hebrajskiego Schimeon.

    Szajman - od niemieckiej nazwy osobowej Seimann, ta od imienia Simon, z hebrajskiego Schimeon.

    Szajmik - od niemieckiej nazwy osobowej Seimann, ta od imienia Simon, z hebrajskiego Schimeon.

    Szajmowski - od niemieckiej nazwy osobowej Seimann, ta od imienia Simon, z hebrajskiego Schimeon.

    Szajn - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szajna - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szajnach - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szajnakowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szajnar - od niemieckiej nazwy osobowej Scheiner, ta od Scheiner ‘upoważniony pełnomocnik sądowy’.

    Szajnecki - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szajneman - od niemieckiej nazwy osobowej Scheiner, ta od Scheiner ‘upoważniony pełnomocnik sądowy’.

    Szajner - od niemieckiej nazwy osobowej Scheiner, ta od Scheiner ‘upoważniony pełnomocnik sądowy’.

    Szajnerman - od niemieckiej nazwy osobowej Scheiner, ta od Scheiner ‘upoważniony pełnomocnik sądowy’.

    Szajnert - od niemieckiej nazwy osobowej Scheiner, ta od Scheiner ‘upoważniony pełnomocnik sądowy’.

    Szajniak - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szajniakowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szajnicki - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szajnik - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szajnikowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szajniuk - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szajnkenig - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szajnkienig - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szajnocha - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szajnog - 1571 od gwarowego sajnog, szajnoga ‘krzywonogi’.

    Szajnoga - od gwarowego sajnog, szajnoga ‘krzywonogi’.

    Szajnogowski - od gwarowego sajnog, szajnoga ‘krzywonogi’.

    Szajnok - od gwarowego sajnog, szajnoga ‘krzywonogi’.

    Szajnowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szajnowski - 1690 od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szajnóg - od gwarowego sajnog, szajnoga ‘krzywonogi’.

    Szajnóga - od gwarowego sajnog, szajnoga ‘krzywonogi’.

    Szajnwald - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szajny - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’; od szajny ‘wyborny, znakomity’.

    Szajor - od niemieckiej nazwy osobowej Saier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego soajaere ‘siewca’.

    Szajowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szajowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szajówka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szajp - od niemieckich nazw osobowych Seipelt, Seipeld, Seipold, te od imienia złożonego Sigibald.

    Szajpowski - od niemieckich nazw osobowych Seipelt, Seipeld, Seipold, te od imienia złożonego Sigibald.

    Szajring - może od niemieckiej nazwy osobowej Scheirich, ta od imienia złożonego Sigurih.

    Szajrych - może od niemieckiej nazwy osobowej Scheirich, ta od imienia złożonego Sigurih.

    Szajrycha - może od niemieckiej nazwy osobowej Scheirich, ta od imienia złożonego Sigurih.

    Szajryn - może od niemieckiej nazwy osobowej Scheirich, ta od imienia złożonego Sigurih.

    Szajstak - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szajst, szajstek ‘skrawek, kawałek’.

    Szajstek - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szajst, szajstek ‘skrawek, kawałek’.

    Szajt - od szajt, szajta, sajta ‘polano, szczapa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheit.

    Szajta - od szajt, szajta, sajta ‘polano, szczapa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheit.

    Szajtan - od szajt, szajta, sajta ‘polano, szczapa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheit.

    Szajtaner - od szajt, szajta, sajta ‘polano, szczapa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheit.

    Szajtanow - od szajt, szajta, sajta ‘polano, szczapa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheit.

    Szajtek - od szajt, szajta, sajta ‘polano, szczapa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheit.

    Szajter - może od niemieckiej nazwy osobowej Scheiter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiten ‘rozłupać; ciąć, rąbać’.

    Szajthauer - może od niemieckiej nazwy osobowej Scheiter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiten ‘rozłupać; ciąć, rąbać’.

    Szajtor - może od niemieckiej nazwy osobowej Scheiter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiten ‘rozłupać; ciąć, rąbać’.

    Szajuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.

    Szajwaj - od niemieckiej nazwy osobowej Scheiwein, ta od Schei-, ze średnio-wysoko-niemieckiego schinken, schiwen ‘bać się, uniknąć czegoś’+ win ‘wino’.

    Szajwowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Scheiwein, ta od Schei-, ze średnio-wysoko-niemieckiego schinken, schiwen ‘bać się, uniknąć czegoś’+ win ‘wino’.

    Szak - 1649 od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakacz - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakaj - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakajko - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakajło - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakal - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sakal-, por. białoruskie sakal ‘sokół’, od litewskiej nazwy osobowej Sakalas, Sakalis lub od szkal ‘niewielka szczapa; zwierzę drapieżne’.

    Szakala - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sakal-, por. białoruskie sakal ‘sokół’, od litewskiej nazwy osobowej Sakalas, Sakalis lub od szkal ‘niewielka szczapa; zwierzę drapieżne’.

    Szakalej - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sakal-, por. białoruskie sakal ‘sokół’, od litewskiej nazwy osobowej Sakalas, Sakalis lub od szkal ‘niewielka szczapa; zwierzę drapieżne’.

    Szakalewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sakal-, por. białoruskie sakal ‘sokół’, od litewskiej nazwy osobowej Sakalas, Sakalis lub od szkal ‘niewielka szczapa; zwierzę drapieżne’.

    Szakalic - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sakal-, por. białoruskie sakal ‘sokół’, od litewskiej nazwy osobowej Sakalas, Sakalis lub od szkal ‘niewielka szczapa; zwierzę drapieżne’.

    Szakalicki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sakal-, por. białoruskie sakal ‘sokół’, od litewskiej nazwy osobowej Sakalas, Sakalis lub od szkal ‘niewielka szczapa; zwierzę drapieżne’.

    Szakaliński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sakal-, por. białoruskie sakal ‘sokół’, od litewskiej nazwy osobowej Sakalas, Sakalis lub od szkal ‘niewielka szczapa; zwierzę drapieżne’.

    Szakalis - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sakal-, por. białoruskie sakal ‘sokół’, od litewskiej nazwy osobowej Sakalas, Sakalis lub od szkal ‘niewielka szczapa; zwierzę drapieżne’.

    Szakall - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sakal-, por. białoruskie sakal ‘sokół’, od litewskiej nazwy osobowej Sakalas, Sakalis lub od szkal ‘niewielka szczapa; zwierzę drapieżne’.

    Szakalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sakal-, por. białoruskie sakal ‘sokół’, od litewskiej nazwy osobowej Sakalas, Sakalis lub od szkal ‘niewielka szczapa; zwierzę drapieżne’.

    Szakała - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sakal-, por. białoruskie sakal ‘sokół’, od litewskiej nazwy osobowej Sakalas, Sakalis lub od szkal ‘niewielka szczapa; zwierzę drapieżne’.

    Szakało - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sakal-, por. białoruskie sakal ‘sokół’, od litewskiej nazwy osobowej Sakalas, Sakalis lub od szkal ‘niewielka szczapa; zwierzę drapieżne’.

    Szakan - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakankiewicz - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakanski - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakański - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakel - 1399 od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakiel - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakiełojć - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakien - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakiera - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowj Szakir, pochodzenia tureckiego, w dawnym znaczeniu ‘błogosławiony, litościwy’.

    Szakierski - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowj Szakir, pochodzenia tureckiego, w dawnym znaczeniu ‘błogosławiony, litościwy’.

    Szakiewicz - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakirow - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowj Szakir, pochodzenia tureckiego, w dawnym znaczeniu ‘błogosławiony, litościwy’.

    Szaklewski - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakoła - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakoło - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakota - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakowski - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakuła - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakun - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakur - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowj Szakir, pochodzenia tureckiego, w dawnym znaczeniu ‘błogosławiony, litościwy’.

    Szakura - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowj Szakir, pochodzenia tureckiego, w dawnym znaczeniu ‘błogosławiony, litościwy’.

    Szakuro - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowj Szakir, pochodzenia tureckiego, w dawnym znaczeniu ‘błogosławiony, litościwy’.

    Szakuta - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szakuto - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szal - 1331 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szala - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalach - od salach, salacha ‘kobieta rozpustna’.

    Szalacha - od salach, salacha ‘kobieta rozpustna’.

    Szalachowski - od salach, salacha ‘kobieta rozpustna’.

    Szalaczewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalaga - od staropolskiego Szlaga ‘szlachetka’, także ‘mlot, maczuga’, od gwarowego ‘słota, szaruga’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlag.

    Szalagiewicz - od staropolskiego Szlaga ‘szlachetka’, także ‘mlot, maczuga’, od gwarowego ‘słota, szaruga’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlag.

    Szalagowski - od staropolskiego Szlaga ‘szlachetka’, także ‘mlot, maczuga’, od gwarowego ‘słota, szaruga’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlag.

    Szalaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalajda - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalajko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalak - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalan - od solić ‘posypywać solą’, sól ‘chlorek sodu’.

    Szalaniec - od solić ‘posypywać solą’, sól ‘chlorek sodu’.

    Szalankiewicz - od solić ‘posypywać solą’, sól ‘chlorek sodu’.

    Szalań - od solić ‘posypywać solą’, sól ‘chlorek sodu’.

    Szalański - od solić ‘posypywać solą’, sól ‘chlorek sodu’.

    Szalapiński - od gwarowego szałaput, szałaput ‘człowiek nieopanowany, niesprawny; ociężały’.

    Szalapski - od gwarowego szałaput, szałaput ‘człowiek nieopanowany, niesprawny; ociężały’.

    Szalar - od gwarowego szalar ‘oszust’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schaler.

    Szalarski - od gwarowego szalar ‘oszust’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schaler.

    Szalas - od szałas, dawniej sałasz ‘prowizoryczne schronienie; prymitywny dom’.

    Szalasa - od szałas, dawniej sałasz ‘prowizoryczne schronienie; prymitywny dom’.

    Szalaska - od szałas, dawniej sałasz ‘prowizoryczne schronienie; prymitywny dom’.

    Szalass - od szałas, dawniej sałasz ‘prowizoryczne schronienie; prymitywny dom’.

    Szalast - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalasta - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalaszyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalat - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalata - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalaty - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalawa - 1631 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalawa - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Szalawski - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Szalawski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalay - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szaląg - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szalążek - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Szalba - od szalba ‘roślina zielna’.

    Szalbierz - 1616 od szalbierz ‘krętacz, oszust, kuglarz’.

    Szalbiński - od szalba ‘roślina zielna’.

    Szalbirak - od szalbierz ‘krętacz, oszust, kuglarz’.

    Szalc - od niemieckiej nazwy osobowej Salz, ta z średnio-wysoko-niemieckiego salz ‘sól’.

    Szalciunas - od niemieckiej nazwy osobowej Salz, ta z średnio-wysoko-niemieckiego salz ‘sól’.

    Szalcunas - od niemieckiej nazwy osobowej Salz, ta z średnio-wysoko-niemieckiego salz ‘sól’.

    Szalczewski - od niemieckiej nazwy osobowej Salz, ta z średnio-wysoko-niemieckiego salz ‘sól’.

    Szalczun - od niemieckiej nazwy osobowej Salz, ta z średnio-wysoko-niemieckiego salz ‘sól’.

    Szalczunas - od niemieckiej nazwy osobowej Salz, ta z średnio-wysoko-niemieckiego salz ‘sól’.

    Szalczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Salz, ta z średnio-wysoko-niemieckiego salz ‘sól’.

    Szalczyński - od niemieckiej nazwy osobowej Salz, ta z średnio-wysoko-niemieckiego salz ‘sól’.

    Szalec - od niemieckiej nazwy osobowej Salz, ta z średnio-wysoko-niemieckiego salz ‘sól’.

    Szalecha - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalecki - od nazwy miejscowej typu Sałki (płockie, gmina Rataje; radomskie, gmina Pionki), Sałkowice, Szałkowo.

    Szalej - od szalej ‘roślina zielna; z niektórych gatunkow otrzymuje się truciznę’.

    Szalejak - od szalej ‘roślina zielna; z niektórych gatunkow otrzymuje się truciznę’.

    Szalejda - od szalej ‘roślina zielna; z niektórych gatunkow otrzymuje się truciznę’.

    Szalejdowicz - od szalej ‘roślina zielna; z niektórych gatunkow otrzymuje się truciznę’.

    Szalejka - od szalej ‘roślina zielna; z niektórych gatunkow otrzymuje się truciznę’.

    Szalejko - od szalej ‘roślina zielna; z niektórych gatunkow otrzymuje się truciznę’.

    Szalejowski - od szalej ‘roślina zielna; z niektórych gatunkow otrzymuje się truciznę’.

    Szalek - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalenga - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalengowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szaleniec - od szaleniec ‘człowiek obłąkany’, też od gwarowego szaleń, szalej ‘gatunek rośliny’.

    Szalenik - od szaleniec ‘człowiek obłąkany’, też od gwarowego szaleń, szalej ‘gatunek rośliny’.

    Szaleń - od szaleniec ‘człowiek obłąkany’, też od gwarowego szaleń, szalej ‘gatunek rośliny’.

    Szaleńcow - od szaleniec ‘człowiek obłąkany’, też od gwarowego szaleń, szalej ‘gatunek rośliny’.

    Szaleńców - od szaleniec ‘człowiek obłąkany’, też od gwarowego szaleń, szalej ‘gatunek rośliny’.

    Szaleńczyk - od szaleniec ‘człowiek obłąkany’, też od gwarowego szaleń, szalej ‘gatunek rośliny’.

    Szaleński - od szaleniec ‘człowiek obłąkany’, też od gwarowego szaleń, szalej ‘gatunek rośliny’.

    Szaler - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Szalerek - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Szalerowski - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Szalerski - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Szalest - od szelest ‘szmer’.

    Szaleta - od sałata, z gwarowego szałata ‘warzywo’.

    Szalew - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Szalew - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalewa - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Szalewa - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalewicz - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Szalewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalewicz-Sakowicz - złożenia brak; Szalewicz w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’ lub Szalewicz od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’; Sakowicz 1390 od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Szalewicz-Szalegiejew - złożenia brak; Szalewicz w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’ lub Szalewicz od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’; Szalegiejew brak.

    Szalewski - od nazwy miejscowej Salowa (bielskie, gmina Maków Podhalański).

    Szalibierz - od szalbierz ‘krętacz, oszust, kuglarz’.

    Szalich - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szaliga - 1426 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga.

    Szaliga - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalik - od szalik.

    Szalikiewicz - od szalik.

    Szalikowski - od szalik.

    Szaliłow - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szaliłów - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalim - od wschodniosłowiańskiego Szalim, szalić ‘oszukiwać, kłamać’.

    Szalimow - od wschodniosłowiańskiego Szalim, szalić ‘oszukiwać, kłamać’.

    Szalina - od wschodniosłowiańskiego Szalim, szalić ‘oszukiwać, kłamać’.

    Szaliniec - od szaleniec ‘człowiek obłąkany’, też od gwarowego szaleń, szalej ‘gatunek rośliny’.

    Szaliński - od nazwy miejscowej Salino (gdańskie, gmina Gniewino).

    Szaliński - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalis - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalk - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalka - 1427 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalkiewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalko - 1389 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szall - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalla - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szaller - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Szalmańczyk - od imienia Salomon, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šelomoh ‘niosący spokój’. Obocznie w języku polskim występowały formy Salamon, Salmon, Salmen.

    Szalmuk - od imienia Salomon, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šelomoh ‘niosący spokój’. Obocznie w języku polskim występowały formy Salamon, Salmon, Salmen.

    Szalniec - od szaleniec ‘człowiek obłąkany’, też od gwarowego szaleń, szalej ‘gatunek rośliny’.

    Szalociński - od szalot ‘roślina warzywna o jadalnych cebulkach’.

    Szaloczkiewicz - od szalot ‘roślina warzywna o jadalnych cebulkach’.

    Szalon - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalona - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalonek - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalonik - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalonka - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalonkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalony - 1488 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’; od szalony.

    Szaloński - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalot - od szalot ‘roślina warzywna o jadalnych cebulkach’.

    Szalota - od szalot ‘roślina warzywna o jadalnych cebulkach’.

    Szalotkowic - 1681 od szalot ‘roślina warzywna o jadalnych cebulkach’; od szalotka ‘roślina warzywna o jadalnych cebulkach’;

    Szaloty - od szalot ‘roślina warzywna o jadalnych cebulkach’.

    Szalow - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalowicz - 1398 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalowski - 1497 od nazwy miejscowej Szalowa (nowosądeckei, gmina Łużna).

    Szalpuk - od gwarowego szłapa ‘lekkoduch, warchoł’.

    Szalski - od nazwy miejscowej Szale (kilka miejscowości).

    Szalsza - od staropolskiego salsa, szałsza ‘ostry sos; polewka rybna; sałata’.

    Szalszecki - od staropolskiego salsa, szałsza ‘ostry sos; polewka rybna; sałata’.

    Szalszyński - od staropolskiego salsa, szałsza ‘ostry sos; polewka rybna; sałata’.

    Szaltis - od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Szaltys - od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Szalucha - od salach, salacha ‘kobieta rozpustna’.

    Szaluciński - od salut ‘oddawanie honorów wojskowych’.

    Szaludkow - od salut ‘oddawanie honorów wojskowych’.

    Szalus - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szaluszke - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szaluś - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szalutkow - od salut ‘oddawanie honorów wojskowych’.

    Szalutków - od salut ‘oddawanie honorów wojskowych’.

    Szalwa - od łacińskiego salvus ‘zbawiony, ocalony’, późniejsze salwa ‘równoczesny wystrzał z kilku karabinów lub armat’, też od imienia Salwator.

    Szalwach - od łacińskiego salvus ‘zbawiony, ocalony’, późniejsze salwa ‘równoczesny wystrzał z kilku karabinów lub armat’, też od imienia Salwator.

    Szalwich - od łacińskiego salvus ‘zbawiony, ocalony’, późniejsze salwa ‘równoczesny wystrzał z kilku karabinów lub armat’, też od imienia Salwator.

    Szalwig - od łacińskiego salvus ‘zbawiony, ocalony’, późniejsze salwa ‘równoczesny wystrzał z kilku karabinów lub armat’, też od imienia Salwator.

    Szalwiński - od łacińskiego salvus ‘zbawiony, ocalony’, późniejsze salwa ‘równoczesny wystrzał z kilku karabinów lub armat’, też od imienia Salwator.

    Szał - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szała - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałaba - od szalaban ‘pijatyka’, od gwarowego szałabajka ‘bajka, opowieść’.

    Szałabaj - od szalaban ‘pijatyka’, od gwarowego szałabajka ‘bajka, opowieść’.

    Szałabawka - od szalaban ‘pijatyka’, od gwarowego szałabajka ‘bajka, opowieść’.

    Szałaboda - od szalaban ‘pijatyka’, od gwarowego szałabajka ‘bajka, opowieść’.

    Szałabski - od szalaban ‘pijatyka’, od gwarowego szałabajka ‘bajka, opowieść’.

    Szałach - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałacha - od salach, salacha ‘kobieta rozpustna’.

    Szałachan - od salach, salacha ‘kobieta rozpustna’.

    Szałachanowicz - od salach, salacha ‘kobieta rozpustna’.

    Szałachfij - od wschodniosłowiańskiego Sołowiej, ta od sołowiej ‘słowik’.

    Szałachwiej - od wschodniosłowiańskiego Sołowiej, ta od sołowiej ‘słowik’.

    Szałachwij - od wschodniosłowiańskiego Sołowiej, ta od sołowiej ‘słowik’.

    Szałaciński - od sałata, z gwarowego szałata ‘warzywo’.

    Szałacki - od sałata, z gwarowego szałata ‘warzywo’.

    Szałaczyński - od sałata, z gwarowego szałata ‘warzywo’.

    Szałaga - od sałaga ‘nicpoń, włóczęga’.

    Szałaga - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałagan - od sałaga ‘nicpoń, włóczęga’.

    Szałagan - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałagiewicz - od sałaga ‘nicpoń, włóczęga’.

    Szałaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałajko - 1439 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałak - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałamacha - od sałamacha, szałamacha ‘krupy owsiane lub jęczmienne wypiekane na sadle’.

    Szałamachin - od sałamacha, szałamacha ‘krupy owsiane lub jęczmienne wypiekane na sadle’.

    Szałamacki - od sałamacha, szałamacha ‘krupy owsiane lub jęczmienne wypiekane na sadle’.

    Szałamaj - od szałamaj, szałamaja ‘instrument muzyczny, dudy’.

    Szałamaja - od szałamaj, szałamaja ‘instrument muzyczny, dudy’.

    Szałamaniuk - od szałamanić ‘tumanić, oszukiwać’, może też od imienia Salomon.

    Szałamej - od szałamaj, szałamaja ‘instrument muzyczny, dudy’.

    Szałamkiewicz - od szałamanić ‘tumanić, oszukiwać’, może też od imienia Salomon.

    Szałan - od białoruskiej nazwy osobowej Szałan.

    Szałanda - od wschodniosłowiańskiego szałanda ‘rodzaj statku rzecznego’.

    Szałando - od wschodniosłowiańskiego szałanda ‘rodzaj statku rzecznego’.

    Szałanek - od białoruskiej nazwy osobowej Szałan.

    Szałaniewicz - od białoruskiej nazwy osobowej Szałan.

    Szałanik - od białoruskiej nazwy osobowej Szałan.

    Szałankiewicz - od białoruskiej nazwy osobowej Szałan.

    Szałanowicz - od białoruskiej nazwy osobowej Szałan.

    Szałanowski - od białoruskiej nazwy osobowej Szałan.

    Szałanski - od białoruskiej nazwy osobowej Szałan.

    Szałanycz - od białoruskiej nazwy osobowej Szałan.

    Szałańda - od wschodniosłowiańskiego szałanda ‘rodzaj statku rzecznego’.

    Szałapa - od gwarowego szłapa ‘lekkoduch, warchoł’.

    Szałapaj - od gwarowego szłapa ‘lekkoduch, warchoł’.

    Szałapak - od gwarowego szłapa ‘lekkoduch, warchoł’.

    Szałapata - od gwarowego szłapa ‘lekkoduch, warchoł’.

    Szałapatek - od gwarowego szłapa ‘lekkoduch, warchoł’.

    Szałapieta - od gwarowego szłapa ‘lekkoduch, warchoł’.

    Szałapiński - od gwarowego szłapa ‘lekkoduch, warchoł’.

    Szałapka - od gwarowego szłapa ‘lekkoduch, warchoł’.

    Szałapski - od gwarowego szłapa ‘lekkoduch, warchoł’.

    Szałas - 1719 od szałas, dawniej sałasz ‘prowizoryczne schronienie; prymitywny dom’.

    Szałasa - od szałas, dawniej sałasz ‘prowizoryczne schronienie; prymitywny dom’.

    Szałasek - od szałas, dawniej sałasz ‘prowizoryczne schronienie; prymitywny dom’.

    Szałasik - od szałas, dawniej sałasz ‘prowizoryczne schronienie; prymitywny dom’.

    Szałasiński - od szałas, dawniej sałasz ‘prowizoryczne schronienie; prymitywny dom’.

    Szałaski - od szałas, dawniej sałasz ‘prowizoryczne schronienie; prymitywny dom’.

    Szałasna - od szałas, dawniej sałasz ‘prowizoryczne schronienie; prymitywny dom’.

    Szałasny - od szałas, dawniej sałasz ‘prowizoryczne schronienie; prymitywny dom’.

    Szałasz - od szałas, dawniej sałasz ‘prowizoryczne schronienie; prymitywny dom’.

    Szałaszewicz - od szałas, dawniej sałasz ‘prowizoryczne schronienie; prymitywny dom’.

    Szałaszkiewicz - od szałas, dawniej sałasz ‘prowizoryczne schronienie; prymitywny dom’.

    Szałaszyk - od szałas, dawniej sałasz ‘prowizoryczne schronienie; prymitywny dom’.

    Szałaś - od szałas, dawniej sałasz ‘prowizoryczne schronienie; prymitywny dom’.

    Szałaśna - od szałas, dawniej sałasz ‘prowizoryczne schronienie; prymitywny dom’.

    Szałaśnik - od szałas, dawniej sałasz ‘prowizoryczne schronienie; prymitywny dom’.

    Szałaśny - od szałas, dawniej sałasz ‘prowizoryczne schronienie; prymitywny dom’.

    Szałat - od sałata, z gwarowego szałata ‘warzywo’.

    Szałata - od sałata, z gwarowego szałata ‘warzywo’.

    Szałatkiewicz - od sałata, z gwarowego szałata ‘warzywo’.

    Szałatkowski - od sałata, z gwarowego szałata ‘warzywo’.

    Szałatow - od sałata, z gwarowego szałata ‘warzywo’.

    Szałatowicz - od sałata, z gwarowego szałata ‘warzywo’.

    Szałaty - od sałata, z gwarowego szałata ‘warzywo’.

    Szałatyński - od sałata, z gwarowego szałata ‘warzywo’.

    Szaławiga - od szaławiła ‘lekkoduch’.

    Szaławilak - 1683 od szaławiła ‘lekkoduch’.

    Szaławił - 1637 od szaławiła ‘lekkoduch’.

    Szaławiła - 1634 od szaławiła ‘lekkoduch’.

    Szaławiło - od szaławiła ‘lekkoduch’.

    Szaławiński - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Szaławkiewicz - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Szaławko - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Szaławski - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Szałca - od niemieckiej nazwy osobowej Salz, ta z średnio-wysoko-niemieckiego salz ‘sól’.

    Szałczyński - od niemieckiej nazwy osobowej Salz, ta z średnio-wysoko-niemieckiego salz ‘sól’.

    Szałda - od niemieckiej nazwy osobowej Sold, ta od apelatywu Sold ‘płaca, żołd’.

    Szałder - od niemieckiej nazwy osobowej Salder.

    Szałdra - od niemieckiej nazwy osobowej Salder.

    Szałdrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Salder.

    Szałdunow - od niemieckiej nazwy osobowej Sold, ta od apelatywu Sold ‘płaca, żołd’.

    Szałdunów - od niemieckiej nazwy osobowej Sold, ta od apelatywu Sold ‘płaca, żołd’.

    Szałdziński - od niemieckiej nazwy osobowej Sold, ta od apelatywu Sold ‘płaca, żołd’.

    Szałecki - od nazwy miejscowej typu Sałki (płockie, gmina Rataje; radomskie, gmina Pionki), Sałkowice, Szałkowo.

    Szałejko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałek - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałen - od solić ‘posypywać solą’, sól ‘chlorek sodu’.

    Szałen - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałer - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Szałerski - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Szałęcki - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałęga - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałkiewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałkocki - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałkow - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałkowski - od nazwy miejscowej typu Sałki (płockie, gmina Rataje; radomskie, gmina Pionki), Sałkowice, Szałkowo.

    Szałkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałkucki - od nazwy miejscowej typu Sałki (płockie, gmina Rataje; radomskie, gmina Pionki), Sałkowice, Szałkowo.

    Szałła - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałno - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałobryt - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałogłuchowicz - od szach ‘tytuł monarchy perskiego; figura w szachach’, szachy ‘nazwa gry’ lub od nazw osobowych na Sza-, typu Szaweł.

    Szałomski - od szałamanić ‘tumanić, oszukiwać’, może też od imienia Salomon.

    Szałon - ( z fonetyką białoruską) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy słon-, por. słonić ‘nachylać, pochylać’, zasłona, słoń, słony.

    Szałonik - ( z fonetyką białoruską) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy słon-, por. słonić ‘nachylać, pochylać’, zasłona, słoń, słony.

    Szałonkiewicz - ( z fonetyką białoruską) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy słon-, por. słonić ‘nachylać, pochylać’, zasłona, słoń, słony.

    Szałoń - ( z fonetyką białoruską) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy słon-, por. słonić ‘nachylać, pochylać’, zasłona, słoń, słony.

    Szałoński - ( z fonetyką białoruską) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy słon-, por. słonić ‘nachylać, pochylać’, zasłona, słoń, słony.

    Szałowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałowiło - od szaławiła ‘lekkoduch’.

    Szałowiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałowski - od nazwy miejscowej Szalowa (nowosądeckei, gmina Łużna).

    Szałpa - od gwarowego szłapa ‘lekkoduch, warchoł’.

    Szałpiński - od gwarowego szłapa ‘lekkoduch, warchoł’.

    Szałsza - 1497 od staropolskiego salsa, szałsza ‘ostry sos; polewka rybna; sałata’.

    Szałszecki - od staropolskiego salsa, szałsza ‘ostry sos; polewka rybna; sałata’.

    Szałtan - od sułtan, ze staropolskiego sołtan ‘władca, panujący w krajach muzułmańskich’, od białoruskiego santon, sułtan.

    Szałtanowicz - od sułtan, ze staropolskiego sołtan ‘władca, panujący w krajach muzułmańskich’, od białoruskiego santon, sułtan.

    Szałtenis - od sułtan, ze staropolskiego sołtan ‘władca, panujący w krajach muzułmańskich’, od białoruskiego santon, sułtan.

    Szałtun - od sułtan, ze staropolskiego sołtan ‘władca, panujący w krajach muzułmańskich’, od białoruskiego santon, sułtan.

    Szałtynis - od sułtan, ze staropolskiego sołtan ‘władca, panujący w krajach muzułmańskich’, od białoruskiego santon, sułtan.

    Szałtys - od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Szałtysik - od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Szałucha - od salach, salacha ‘kobieta rozpustna’.

    Szałucho - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałucki - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałuda - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałuj - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałwia - od szałwia, dawniej szałwija ‘roślina ozdobna; niektóre gatunki stosowane w lecznictwie’.

    Szałwicki - od szałwia, dawniej szałwija ‘roślina ozdobna; niektóre gatunki stosowane w lecznictwie’.

    Szałwiecki - od szałwia, dawniej szałwija ‘roślina ozdobna; niektóre gatunki stosowane w lecznictwie’.

    Szałwija - od szałwia, dawniej szałwija ‘roślina ozdobna; niektóre gatunki stosowane w lecznictwie’.

    Szałwiński - od szałwia, dawniej szałwija ‘roślina ozdobna; niektóre gatunki stosowane w lecznictwie’.

    Szałyga - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałygin - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałygo - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Szałyński - od nazwy miejscowej Salino (gdańskie, gmina Gniewino).

    Szam - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szama - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamach - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamacki - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamaga - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szamagaj - od smagać, też od gwarowego szmagać ‘bić, chłostać’.

    Szamaj - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szamajda - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szamajko - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szamakowicz - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamal - od niemieckiej nazwy osobowej Samel, ta od imienia Samuel.

    Szamalewski - od niemieckiej nazwy osobowej Samel, ta od imienia Samuel.

    Szamalin - od niemieckiej nazwy osobowej Samel, ta od imienia Samuel.

    Szamaluk - od niemieckiej nazwy osobowej Samel, ta od imienia Samuel.

    Szamała - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamałek - od niemieckiej nazwy osobowej Samel, ta od imienia Samuel.

    Szamałowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Samel, ta od imienia Samuel.

    Szamania - od szaman ‘kapłan i czarownik u niektórych plemion’.

    Szamaniak - od szaman ‘kapłan i czarownik u niektórych plemion’.

    Szamaniuk - od szaman ‘kapłan i czarownik u niektórych plemion’.

    Szamankiewicz - od szaman ‘kapłan i czarownik u niektórych plemion’.

    Szamankowski - od szaman ‘kapłan i czarownik u niektórych plemion’.

    Szamanowicz - od szaman ‘kapłan i czarownik u niektórych plemion’.

    Szamanowski - od szaman ‘kapłan i czarownik u niektórych plemion’.

    Szamańczak - od szaman ‘kapłan i czarownik u niektórych plemion’.

    Szamański - od szaman ‘kapłan i czarownik u niektórych plemion’.

    Szamara - od samara, samar ‘juk, tłumok’.

    Szamarek - od samara, samar ‘juk, tłumok’.

    Szamarzewski - od samara, samar ‘juk, tłumok’.

    Szamaszek - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamaszko - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamata - od szamotać ‘miotać się, targać’.

    Szamatański - od szamotać ‘miotać się, targać’.

    Szamatek - od szamotać ‘miotać się, targać’.

    Szamatowicz - od szamotać ‘miotać się, targać’.

    Szamatowski - od szamotać ‘miotać się, targać’.

    Szamatulski - od nazwy miasta Szamotuły (poznańskie).

    Szamatuła - od nazwy miasta Szamotuły (poznańskie).

    Szambara - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szambarski - od nazw miejscowych Sambor, Samborzec, Sambory (kilka miejscowości).

    Szambelan - od szambelan ‘dawny tytuł dworski; przełożony służby w bogatych domach’.

    Szambelańczuk - od szambelan ‘dawny tytuł dworski; przełożony służby w bogatych domach’.

    Szambelańczyk - od szambelan ‘dawny tytuł dworski; przełożony służby w bogatych domach’.

    Szambelański - od szambelan ‘dawny tytuł dworski; przełożony służby w bogatych domach’.

    Szambelski - od szambelan ‘dawny tytuł dworski; przełożony służby w bogatych domach’.

    Szamber - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szambera - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szamberski - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szamberski - od nazw miejscowych Sambor, Samborzec, Sambory (kilka miejscowości).

    Szambier - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szambierski - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szambierski - od nazw miejscowych Sambor, Samborzec, Sambory (kilka miejscowości).

    Szambir - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szambor - 1456 od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szambora - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szamborko - 1398 od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szamborowicz - 1253 od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szamborowski - od nazw miejscowych Sambor, Samborzec, Sambory (kilka miejscowości).

    Szamborski - od nazw miejscowych Sambor, Samborzec, Sambory (kilka miejscowości).

    Szambowski - od nazw miejscowych Sambor, Samborzec, Sambory (kilka miejscowości).

    Szambrowski - od nazw miejscowych Sambor, Samborzec, Sambory (kilka miejscowości).

    Szambur - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szambura - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szamburg - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szamburski - od nazw miejscowych Sambor, Samborzec, Sambory (kilka miejscowości).

    Szambuski - od nazw miejscowych Sambor, Samborzec, Sambory (kilka miejscowości).

    Szamczak - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamczuk - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamecki - od nazwy miejscowej Samocice (tarnowskie, gmina Bolesław) lub Szamocin (miasto, pilskie).

    Szamel - od niemieckiej nazwy osobowej Samel, ta od imienia Samuel.

    Szamelak - od niemieckiej nazwy osobowej Samel, ta od imienia Samuel.

    Szamelski - od niemieckiej nazwy osobowej Samel, ta od imienia Samuel.

    Szamer - od niemieckiej nazwy osobowej Sämer, ta od same, sam ‘ziarno’.

    Szameta - od niemieckiej nazwy osobowej Sam (m)et ,ta z średnio-wysoko-niemieckiego samit, samat ‘aksamit’.

    Szameto - od niemieckiej nazwy osobowej Sam (m)et ,ta z średnio-wysoko-niemieckiego samit, samat ‘aksamit’.

    Szamfeber - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nazwy osobowej Scham.

    Szamiak - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nazwy osobowej Scham.

    Szamiel - od niemieckiej nazwy osobowej Samel, ta od imienia Samuel.

    Szamier - od niemieckiej nazwy osobowej Sämer, ta od same, sam ‘ziarno’.

    Szamik - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamikowski - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamin - od imienia Samon, używanego w Kościele prawosławnym, pochodzącego od imienia Samuel.

    Szamin - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szaminko - od imienia Samon, używanego w Kościele prawosławnym, pochodzącego od imienia Samuel.

    Szaminos - od imienia Samon, używanego w Kościele prawosławnym, pochodzącego od imienia Samuel.

    Szamiński - od imienia Samon, używanego w Kościele prawosławnym, pochodzącego od imienia Samuel.

    Szamion - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamis - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamjer - od niemieckiej nazwy osobowej Sämer, ta od same, sam ‘ziarno’.

    Szamko - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamkołowicz - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamkowski - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamkuć - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamlak - od niemieckiej nazwy osobowej Samel, ta od imienia Samuel.

    Szamlawski - od niemieckiej nazwy osobowej Samel, ta od imienia Samuel.

    Szamlewski - od niemieckiej nazwy osobowej Samel, ta od imienia Samuel.

    Szamlicki - od niemieckiej nazwy osobowej Samel, ta od imienia Samuel.

    Szamo - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamocha - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamocki - 1628 od nazwy miejscowej Samocice (tarnowskie, gmina Bolesław) lub Szamocin (miasto, pilskie).

    Szamol - od niemieckiej nazwy osobowej Samel, ta od imienia Samuel.

    Szamolikowski - od niemieckiej nazwy osobowej Samel, ta od imienia Samuel.

    Szamołek - od niemieckiej nazwy osobowej Samel, ta od imienia Samuel.

    Szamot - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamot - od szamotać ‘miotać się, targać’.

    Szamota - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamota - od szamotać ‘miotać się, targać’.

    Szamotalski - od szamotać ‘miotać się, targać’.

    Szamotało - od szamotać ‘miotać się, targać’.

    Szamotka - od szamotać ‘miotać się, targać’.

    Szamotko - od szamotać ‘miotać się, targać’.

    Szamotowicz - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamotowicz - od szamotać ‘miotać się, targać’.

    Szamotula - od nazwy miasta Szamotuły (poznańskie).

    Szamotulski - od nazwy miasta Szamotuły (poznańskie).

    Szamotuła - 1310 od szamotać ‘miotać się, targać’.

    Szamotułek - 1604 od nazwy miasta Szamotuły (poznańskie).

    Szamotuło - od nazwy miasta Szamotuły (poznańskie).

    Szamow - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamowicz - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamowski - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamp - od szampan ‘musujące wino gronowe’.

    Szampan - od szampan ‘musujące wino gronowe’.

    Szampaner - od szampan ‘musujące wino gronowe’.

    Szampanti - od szampan ‘musujące wino gronowe’.

    Szampanty - od szampan ‘musujące wino gronowe’.

    Szampański - od szampan ‘musujące wino gronowe’; od przymiotnika szampański.

    Szamra - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szamraj - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szamrak - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szamranowicz - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szamrej - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szamreta - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szamreto - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szamrowicz - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szamrowski - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szamruch - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szamruchewicz - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szamruchiewicz - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szamruk - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szamrukiewicz - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szamryk - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szamryło - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szamryński - od szmer ‘cichy odgłos, szelest’, szmerać, szemrać ‘wydawać szmer, mówić cicho’.

    Szamsza - od niemieckiej nazwy osobowej Sams, ta od imienia Samson.

    Szamszon - od niemieckiej nazwy osobowej Sams, ta od imienia Samson.

    Szamszor - od gwarowego sosór ‘człowiek nieuprzejmy, naburmuszony’.

    Szamszor - od niemieckiej nazwy osobowej Sams, ta od imienia Samson.

    Szamszuk - od niemieckiej nazwy osobowej Sams, ta od imienia Samson.

    Szamszur - od gwarowego sosór ‘człowiek nieuprzejmy, naburmuszony’.

    Szamszur - od niemieckiej nazwy osobowej Sams, ta od imienia Samson.

    Szamszuro - od niemieckiej nazwy osobowej Sams, ta od imienia Samson.

    Szamuk - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; też od niemieckiej nzwy osobowej Scham.

    Szamuła - od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szamułek - od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Szamyniak - od imienia Samon, używanego w Kościele prawosławnym, pochodzącego od imienia Samuel.

    Szamyńczyk - od imienia Samon, używanego w Kościele prawosławnym, pochodzącego od imienia Samuel.

    Szan - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy san-, por. Aleksander (często na Kresach Wschodnich), sanie.

    Szanajda - od dawnego szmajda, szmaja, szamania, sznajda ‘mańkut’.

    Szanc - od niemieckiej nazwy osobowej Schan (t), ta od nazwy terenowej Schantz, ze średnio-wysoko-niemieckiego schanze ‘umocnieniec ochronne’.

    Szancenbach - od niemieckiej nazwy osobowej Schan (t), ta od nazwy terenowej Schantz, ze średnio-wysoko-niemieckiego schanze ‘umocnieniec ochronne’.

    Szancenberg - od niemieckiej nazwy osobowej Schan (t), ta od nazwy terenowej Schantz, ze średnio-wysoko-niemieckiego schanze ‘umocnieniec ochronne’.

    Szancer - od niemieckiej nazwy osobowej Schan (t), ta od nazwy terenowej Schantz, ze średnio-wysoko-niemieckiego schanze ‘umocnieniec ochronne’; od niemieckiego Schanzer.

    Szanda - od niemieckiej nazwy osobowej Sand, ta od imion złożonych na Sand.

    Szandala - od sandał ‘rodzaj obuwia’.

    Szandała - od sandał ‘rodzaj obuwia’.

    Szandałła - od sandał ‘rodzaj obuwia’.

    Szandało - od sandał ‘rodzaj obuwia’.

    Szandar - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szandarewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szandarowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szandarowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szandarski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szandecki - od nazwy miasta Sądecz, dziś Nowy i Stary Sącz (nowosądeckie).

    Szandel - od niemieckiej nazwy osobowej Szandel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schande, schandel ‘świeca’.

    Szandelmajer - od niemieckiej nazwy osobowej Szandel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schande, schandel ‘świeca’.

    Szander - 1558 od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szandera - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szanderowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szanderski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szandler - od niemieckiej nazwy osobowej Szandel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schande, schandel ‘świeca’.

    Szandomierski - od nazwy miasta Sandomierz (tarnobrzeskie).

    Szandomirski - od nazwy miasta Sandomierz (tarnobrzeskie).

    Szandor - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szandorowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szandorski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szandra - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szandrach - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szandro - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szandroch - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szandrocha - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szandrocho - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szandrocka - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szandrowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szandrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szandruk - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szandulski - od niemieckiej nazwy osobowej Sand, ta od imion złożonych na Sand.

    Szanduła - od niemieckiej nazwy osobowej Sand, ta od imion złożonych na Sand.

    Szandurski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Szandzik - od niemieckiej nazwy osobowej Sand, ta od imion złożonych na Sand.

    Szandziul - od niemieckiej nazwy osobowej Sand, ta od imion złożonych na Sand.

    Szandziula - od niemieckiej nazwy osobowej Sand, ta od imion złożonych na Sand.

    Szanecki - od nazwy miejscowej Szaniec (kieleckie, gmina Busko-Zdrój).

    Szanek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy san-, por. Aleksander (często na Kresach Wschodnich), sanie.

    Szanel - od niemieckiej nazwy osobowej Sanel, ta od imion złozonych na Sani-.

    Szaner - od niemieckich nazw osobowych Sanner (t), Senner (t), te od imienia złożonego Sanihart lub od imienia Schönhart.

    Szaniawa - od nazwy miejscowej Szaniawa, dziś Szaniawy (siedleckie, gmina Trzebieszów).

    Szaniawski - 1654 od nazwy miejscowej Szaniawa, dziś Szaniawy (siedleckie, gmina Trzebieszów).

    Szaniec - od nazwy miejscowej Szaniec (kieleckie, gmina Busko-Zdrój); lub od szaniec ‘rów obronny z wałem ziemnym; okop’.

    Szaniecki - od nazwy miejscowej Szaniec (kieleckie, gmina Busko-Zdrój).

    Szaniel - od niemieckiej nazwy osobowej Sanel, ta od imion złozonych na Sani-.

    Szaniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy san-, por. Aleksander (często na Kresach Wschodnich), sanie.

    Szaniewski - od nazwy miejscowej Szaniawa, dziś Szaniawy (siedleckie, gmina Trzebieszów).

    Szaniewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy san-, por. Aleksander (często na Kresach Wschodnich), sanie.

    Szanin - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy san-, por. Aleksander (często na Kresach Wschodnich), sanie.

    Szaniowski - od nazwy miejscowej Szaniawa, dziś Szaniawy (siedleckie, gmina Trzebieszów).

    Szaniukiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy san-, por. Aleksander (często na Kresach Wschodnich), sanie.

    Szank - od niemieckiej nazwy osobowej Schenk (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schenke ‘szynkarz’.

    Szankarewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schenk (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schenke ‘szynkarz’.

    Szankiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schenk(e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schenke ‘szynkarz’.

    Szankin - od niemieckiej nazwy osobowej Schenk (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schenke ‘szynkarz’.

    Szanko - od niemieckiej nazwy osobowej Schenk (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schenke ‘szynkarz’.

    Szankowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schenk (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schenke ‘szynkarz’.

    Szankuć - od niemieckiej nazwy osobowej Schenk (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schenke ‘szynkarz’.

    Szanowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy san-, por. Aleksander (często na Kresach Wschodnich), sanie.

    Szanowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy san-, por. Aleksander (często na Kresach Wschodnich), sanie.

    Szanów - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy san-, por. Aleksander (często na Kresach Wschodnich), sanie.

    Szanser - od niemieckiej nazwy osobowej Sanser.

    Szanta - 1607 od niemieckich nazw osobowych Sant, Sand, te od imion złożonych na Sand- lub od staropolskiego szanta ‘gatunek rośliny; mięta’.

    Szantalewicz - od niemieckich nazw osobowych Sant, Sand, te od imion złożonych na Sand- lub od staropolskiego szanta ‘gatunek rośliny; mięta’.

    Szantar - od niemieckich nazw osobowych Santer, Sander, te od imienia Alexander; może też od prasłowiańskiego soto??, rosyjskiego sutorit’ ‘pleść głupstwa’.

    Szantarek - od niemieckich nazw osobowych Santer, Sander, te od imienia Alexander; może też od prasłowiańskiego soto??, rosyjskiego sutorit’ ‘pleść głupstwa’.

    Szantaruk - od niemieckich nazw osobowych Santer, Sander, te od imienia Alexander; może też od prasłowiańskiego soto??, rosyjskiego sutorit’ ‘pleść głupstwa’.

    Szanter - od niemieckich nazw osobowych Santer, Sander, te od imienia Alexander; może też od prasłowiańskiego soto??, rosyjskiego sutorit’ ‘pleść głupstwa’.

    Szantiło - od niemieckich nazw osobowych Sant, Sand, te od imion złożonych na Sand- lub od staropolskiego szanta ‘gatunek rośliny; mięta’.

    Szantrach - od niemieckich nazw osobowych Santer, Sander, te od imienia Alexander; może też od prasłowiańskiego soto??, rosyjskiego sutorit’ ‘pleść głupstwa’.

    Szantroch - od niemieckich nazw osobowych Santer, Sander, te od imienia Alexander; może też od prasłowiańskiego soto??, rosyjskiego sutorit’ ‘pleść głupstwa’.

    Szantruczek - od niemieckich nazw osobowych Santer, Sander, te od imienia Alexander; może też od prasłowiańskiego soto??, rosyjskiego sutorit’ ‘pleść głupstwa’.

    Szantuła - od niemieckich nazw osobowych Sant, Sand, te od imion złożonych na Sand- lub od staropolskiego szanta ‘gatunek rośliny; mięta’.

    Szantyka - od niemieckich nazw osobowych Sant, Sand, te od imion złożonych na Sand- lub od staropolskiego szanta ‘gatunek rośliny; mięta’.

    Szantyko - od niemieckich nazw osobowych Sant, Sand, te od imion złożonych na Sand- lub od staropolskiego szanta ‘gatunek rośliny; mięta’.

    Szantyr - od niemieckich nazw osobowych Santer, Sander, te od imienia Alexander; może też od prasłowiańskiego soto??, rosyjskiego sutorit’ ‘pleść głupstwa’.

    Szanzer - od niemieckiej nazwy osobowej Sanser.

    Szańca - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy san-, por. Aleksander (często na Kresach Wschodnich), sanie.

    Szańczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy san-, por. Aleksander (często na Kresach Wschodnich), sanie.

    Szańczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy san-, por. Aleksander (często na Kresach Wschodnich), sanie.

    Szańda - od niemieckiej nazwy osobowej Sand, ta od imion złożonych na Sand.

    Szańdo - od niemieckiej nazwy osobowej Sand, ta od imion złożonych na Sand.

    Szańko - od niemieckiej nazwy osobowej Schenk (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schenke ‘szynkarz’.

    Szańkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schenk (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schenke ‘szynkarz’.

    Szański - od nazwy miejscowej Szaniec (kieleckie, gmina Busko-Zdrój).

    Szapa - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapajko - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapak - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapakowski - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapała - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapałas - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapałek - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapałow - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapałowski - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapański - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapar - od saper ‘żołnierz wojsk inżynieryjnych’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schapper.

    Szaparczyk - od saper ‘żołnierz wojsk inżynieryjnych’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schapper.

    Szaparenko - od saper ‘żołnierz wojsk inżynieryjnych’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schapper.

    Szaparewicz - od saper ‘żołnierz wojsk inżynieryjnych’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schapper.

    Szaparkiewicz - od saper ‘żołnierz wojsk inżynieryjnych’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schapper.

    Szaparow - od saper ‘żołnierz wojsk inżynieryjnych’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schapper.

    Szaparowicz - od saper ‘żołnierz wojsk inżynieryjnych’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schapper.

    Szaparowski - od saper ‘żołnierz wojsk inżynieryjnych’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schapper.

    Szapczenko - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapczyk - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapczyński - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapeczko - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapek - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapel - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapeluch - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapełowski - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szaper - od saper ‘żołnierz wojsk inżynieryjnych’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schapper.

    Szapera - od saper ‘żołnierz wojsk inżynieryjnych’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schapper.

    Szapert - od saper ‘żołnierz wojsk inżynieryjnych’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schapper.

    Szapiel - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapiela - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapieł - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapik - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapiłow - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapiński - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapiołko - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapirko - od saper ‘żołnierz wojsk inżynieryjnych’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schapper.

    Szapiro - od saper ‘żołnierz wojsk inżynieryjnych’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schapper.

    Szapka - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapke - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapko - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapkowski - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapla - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szapler - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Scheppler, Schapeler, te od średnio-wysoko-niemeickiego schapelaere ‘rzemieślnik wyrabiający ozdoby na głowę’.

    Szaplewicz - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szaplewski - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szaplikowski - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szapliński - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szapluk - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szapło - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szapłyko - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szapowal - od białoruskiego szapował ‘wałkarz, pilśniak’.

    Szapowalenko - od białoruskiego szapował ‘wałkarz, pilśniak’.

    Szapowalik - od białoruskiego szapował ‘wałkarz, pilśniak’.

    Szapował - od białoruskiego szapował ‘wałkarz, pilśniak’.

    Szapowałek - od białoruskiego szapował ‘wałkarz, pilśniak’.

    Szapowałow - od białoruskiego szapował ‘wałkarz, pilśniak’.

    Szapowałów - od białoruskiego szapował ‘wałkarz, pilśniak’.

    Szapowicz - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapowski - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szapracki - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Szaprak - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Szapran - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Szaprański - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Szaproniec - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Szaps - od niemieckiej nazwy osobowej Schaps, ta od średnioniemieckiego schap ‘szafa’.

    Szapski - od niemieckiej nazwy osobowej Schaps, ta od średnioniemieckiego schap ‘szafa’.

    Szapsza - od niemieckiej nazwy osobowej Schaps, ta od średnioniemieckiego schap ‘szafa’.

    Szapucki - od niemieckiej nazwy osobowej Schaps, ta od średnioniemieckiego schap ‘szafa’.

    Szapucko - od niemieckiej nazwy osobowej Schaps, ta od średnioniemieckiego schap ‘szafa’.

    Szapućko - od niemieckiej nazwy osobowej Schaps, ta od średnioniemieckiego schap ‘szafa’.

    Szapuro - od saper ‘żołnierz wojsk inżynieryjnych’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schapper.

    Szapyłka - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Szar - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szara, m. - 1474 w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarabajko - od białoruskiego šarab, šarabaj ‘napój alkoholowy,wino’.

    Szarabejko - od białoruskiego šarab, šarabaj ‘napój alkoholowy,wino’.

    Szarach - od hebrajskiej nazwy osobowej Saraph ‘palący się’, przejętej nazwy osobowej do języka polskiego zapewne przez język jidysz.

    Szarachan - od hebrajskiej nazwy osobowej Saraph ‘palący się’, przejętej nazwy osobowej do języka polskiego zapewne przez język jidysz.

    Szarachow - od hebrajskiej nazwy osobowej Saraph ‘palący się’, przejętej nazwy osobowej do języka polskiego zapewne przez język jidysz.

    Szarachun - od hebrajskiej nazwy osobowej Saraph ‘palący się’, przejętej nazwy osobowej do języka polskiego zapewne przez język jidysz.

    Szaraczyński - od Saracen, grecka i łacińska nazwa członka plemienia arabskiego ,później ogólnie ‘Arab, muzułmanin’.

    Szarad - zapewne od szarada ‘rymowana zagadka; dawna gra towarzyska’.

    Szaradek - zapewne od szarada ‘rymowana zagadka; dawna gra towarzyska’.

    Szaradkiewicz - zapewne od szarada ‘rymowana zagadka; dawna gra towarzyska’.

    Szaradnik - zapewne od szarada ‘rymowana zagadka; dawna gra towarzyska’.

    Szaradowski - zapewne od szarada ‘rymowana zagadka; dawna gra towarzyska’.

    Szaradziński - zapewne od szarada ‘rymowana zagadka; dawna gra towarzyska’.

    Szarafan - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Szarafan - od sarafan ‘sukmana chłopów rosyjskich’.

    Szarafanow - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Szarafanow - od sarafan ‘sukmana chłopów rosyjskich’.

    Szarafia - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Szaraficki - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Szarafin - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Szarafiniak - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Szarafinowicz - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Szarafinowski - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Szarafiński - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Szarag - od szargać ‘brudzić, niszczyć’, też od sarga ‘dziewka’.

    Szarage - od szargać ‘brudzić, niszczyć’, też od sarga ‘dziewka’.

    Szaragut - od sargut ‘stary surdut’.

    Szaragut - od szargać ‘brudzić, niszczyć’, też od sarga ‘dziewka’.

    Szaraj - 1698 w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaraj - od wschodniosłowiańskiego saraj ‘szopa, stodoła’.

    Szarajda - od wschodniosłowiańskiego saraj ‘szopa, stodoła’.

    Szarajew - od wschodniosłowiańskiego saraj ‘szopa, stodoła’.

    Szarajko - od wschodniosłowiańskiego saraj ‘szopa, stodoła’.

    Szarak - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarakiewicz - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarakowicz - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarakowski - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarałło - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarało - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaram - od białoruskiej nazwy osobowej Šaram.

    Szarama - od białoruskiej nazwy osobowej Šaram.

    Szaramaga - od białoruskiej nazwy osobowej Šaram.

    Szaramowicz - od białoruskiej nazwy osobowej Šaram.

    Szaramowski - od białoruskiej nazwy osobowej Šaram.

    Szaran - 1618 w grupie nazwisk pochodzących od szaran ‘narybek karpi’, w pochodnych też od szarańcza.

    Szaranek - 1609 w grupie nazwisk pochodzących od szaran ‘narybek karpi’, w pochodnych też od szarańcza.

    Szaraniak - w grupie nazwisk pochodzących od szaran ‘narybek karpi’, w pochodnych też od szarańcza.

    Szaraniec - w grupie nazwisk pochodzących od szaran ‘narybek karpi’, w pochodnych też od szarańcza.

    Szaraniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szaran ‘narybek karpi’, w pochodnych też od szarańcza.

    Szaranik - w grupie nazwisk pochodzących od szaran ‘narybek karpi’, w pochodnych też od szarańcza.

    Szaraniuk - w grupie nazwisk pochodzących od szaran ‘narybek karpi’, w pochodnych też od szarańcza.

    Szarankiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szaran ‘narybek karpi’, w pochodnych też od szarańcza.

    Szaranowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szaran ‘narybek karpi’, w pochodnych też od szarańcza.

    Szaranowski - w grupie nazwisk pochodzących od szaran ‘narybek karpi’, w pochodnych też od szarańcza.

    Szarań - w grupie nazwisk pochodzących od szaran ‘narybek karpi’, w pochodnych też od szarańcza.

    Szarańczak - w grupie nazwisk pochodzących od szaran ‘narybek karpi’, w pochodnych też od szarańcza.

    Szarańczuk - w grupie nazwisk pochodzących od szaran ‘narybek karpi’, w pochodnych też od szarańcza.

    Szarański - w grupie nazwisk pochodzących od szaran ‘narybek karpi’, w pochodnych też od szarańcza.

    Szarapa - od szarapata, sarapata ‘klopot’.

    Szarapajew - od szarapata, sarapata ‘klopot’.

    Szarapanowski - od szarapata, sarapata ‘klopot’.

    Szarapata - 1795 od szarapata, sarapata ‘klopot’.

    Szarapiński - od szarapata, sarapata ‘klopot’.

    Szarapka - od szarapata, sarapata ‘klopot’.

    Szarapo - od szarapata, sarapata ‘klopot’.

    Szarapow - od szarapata, sarapata ‘klopot’.

    Szarapski - od szarapata, sarapata ‘klopot’.

    Szaras - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaraszewicz - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaraszewski - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarat - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarata - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarawaga - od szarawary, dawniej też szarawara ‘długie i szerokie spodnie o bufiastych nogawkach’.

    Szarawalec - od szarawary, dawniej też szarawara ‘długie i szerokie spodnie o bufiastych nogawkach’.

    Szarawański - od szarawary, dawniej też szarawara ‘długie i szerokie spodnie o bufiastych nogawkach’.

    Szarawara - od szarawary, dawniej też szarawara ‘długie i szerokie spodnie o bufiastych nogawkach’.

    Szarawarnik - od szarawary, dawniej też szarawara ‘długie i szerokie spodnie o bufiastych nogawkach’.

    Szarawarski - od szarawary, dawniej też szarawara ‘długie i szerokie spodnie o bufiastych nogawkach’.

    Szarawdorz - od szarawary, dawniej też szarawara ‘długie i szerokie spodnie o bufiastych nogawkach’.

    Szarawski - od szarawary, dawniej też szarawara ‘długie i szerokie spodnie o bufiastych nogawkach’.

    Szarba - od niemieckiej nazwy osobowej Scharbe, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharbe ‘pelikan’.

    Szarbak - od niemieckiej nazwy osobowej Scharbe, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharbe ‘pelikan’.

    Szarban - od niemieckiej nazwy osobowej Scharbe, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharbe ‘pelikan’.

    Szarbatke - od niemieckiej nazwy osobowej Scharbe, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharbe ‘pelikan’.

    Szarbel - od niemieckiej nazwy osobowej Scharbe, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharbe ‘pelikan’.

    Szarbiewski - od nazwy miejscowej Sarbiewo (ciechanowskie, gmina Baboszewo; gorzowskie, gmina Zwierzyn).

    Szarbiński - od nazwy miejscowej Sarbin (wieś zagrodowa, Wlkp).

    Szarblewski - od nazwy miejscowej Sarbiewo (ciechanowskie, gmina Baboszewo; gorzowskie, gmina Zwierzyn).

    Szarbowski - od niemieckiej nazwy osobowej Scharbe, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharbe ‘pelikan’.

    Szarc - od niemieckiej nazwy osobowej Scharz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharz ‘skok’.

    Szarcz - od niemieckiej nazwy osobowej Scharz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharz ‘skok’.

    Szarczak - 1794 w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarczewski - od niemieckiej nazwy osobowej Scharz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharz ‘skok’.

    Szarczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Scharz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharz ‘skok’.

    Szarczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Scharz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharz ‘skok’.

    Szarczyński - od niemieckiej nazwy osobowej Scharz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharz ‘skok’.

    Szard - od niemieckiej nazwy osobowej Schard.

    Szardakiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schard.

    Szardek - od niemieckiej nazwy osobowej Schard.

    Szardewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schard.

    Szardkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schard.

    Szardowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schard.

    Szarecki - od nazw miejscowych Szarki, Szarek, Szarcz, Sarcz (kilka wsi).

    Szarej - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarejka - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarejko - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarejski - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarek - 1452 w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarek-Ratkowski - złożenia brak; Szarek 1452 w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’; Ratkowski od nazwy miejscowej Retki, dawniej Ratki (skierniewickie, gmina Zduny).

    Szarenda - w grupie nazwisk pochodzących od szaran ‘narybek karpi’, w pochodnych też od szarańcza.

    Szareniec - w grupie nazwisk pochodzących od szaran ‘narybek karpi’, w pochodnych też od szarańcza.

    Szareń - w grupie nazwisk pochodzących od szaran ‘narybek karpi’, w pochodnych też od szarańcza.

    Szaresz - 1442 w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarewicz - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarewski - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szareyko - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaręga - od szaruga ‘deszcz, plucha’.

    Szaręga - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarf - od dawnego szarf ‘śmiało, ostro; na baczność’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scharf, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharpk, scharf ‘ostry’.

    Szarfan - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szarfanek - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szarfaniec - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szarfański - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szarfemberg - od niemieckiej nazwy osobowej Scharfenberg, ta od nazwy miejscowej Scharfenberg (okolice Drezna).

    Szarfenberg - od niemieckiej nazwy osobowej Scharfenberg, ta od nazwy miejscowej Scharfenberg (okolice Drezna).

    Szarfęberg - od niemieckiej nazwy osobowej Scharfenberg, ta od nazwy miejscowej Scharfenberg (okolice Drezna).

    Szarff - od dawnego szarf ‘śmiało, ostro; na baczność’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scharf, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharpk, scharf ‘ostry’.

    Szarfruga - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego szafer ‘szafran’.

    Szarga - od szargać ‘brudzić, niszczyć’, też od sarga ‘dziewka’.

    Szargaj - od szargać ‘brudzić, niszczyć’, też od sarga ‘dziewka’.

    Szargała - od szargać ‘brudzić, niszczyć’, też od sarga ‘dziewka’.

    Szargało - od szargać ‘brudzić, niszczyć’, też od sarga ‘dziewka’.

    Szargan - od szargać ‘brudzić, niszczyć’, też od sarga ‘dziewka’.

    Szargawiński - od szargać ‘brudzić, niszczyć’, też od sarga ‘dziewka’.

    Szargiej - od szargać ‘brudzić, niszczyć’, też od sarga ‘dziewka’.

    Szargiel - od szargać ‘brudzić, niszczyć’, też od sarga ‘dziewka’.

    Szargol - od szargać ‘brudzić, niszczyć’, też od sarga ‘dziewka’.

    Szargot - od sargut ‘stary surdut’.

    Szargott - od sargut ‘stary surdut’.

    Szargół - od szargać ‘brudzić, niszczyć’, też od sarga ‘dziewka’; od szargul ‘obdartus’.

    Szargul - od szargać ‘brudzić, niszczyć’, też od sarga ‘dziewka’; od szargul ‘obdartus’.

    Szargulski - od szargać ‘brudzić, niszczyć’, też od sarga ‘dziewka’; od szargul ‘obdartus’.

    Szargut - od sargut ‘stary surdut’.

    Szark - od staropolskiego sarkać, szarkać ‘siorbac, chlipać’, później ‘utyskiwać’.

    Szarka - 1397 w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’ lub od szarka ‘samica cietrzewia’.

    Szarkala - od staropolskiego sarkać, szarkać ‘siorbac, chlipać’, później ‘utyskiwać’.

    Szarkała - od staropolskiego sarkać, szarkać ‘siorbac, chlipać’, później ‘utyskiwać’.

    Szarkiel - od staropolskiego sarkać, szarkać ‘siorbac, chlipać’, później ‘utyskiwać’.

    Szarkiewicz - 1560 od staropolskiego sarkać, szarkać ‘siorbac, chlipać’, później ‘utyskiwać’.

    Szarko - 1551 od staropolskiego sarkać, szarkać ‘siorbac, chlipać’, później ‘utyskiwać’.

    Szarkowicz - 1560 od staropolskiego sarkać, szarkać ‘siorbac, chlipać’, później ‘utyskiwać’.

    Szarkowski - od staropolskiego sarkać, szarkać ‘siorbac, chlipać’, później ‘utyskiwać’.

    Szarkus - od staropolskiego sarkać, szarkać ‘siorbac, chlipać’, później ‘utyskiwać’.

    Szarla - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szarlaj - od niemieckiej nazwy osobowej Scharlei, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharlei ‘szkarłat; purpura’.

    Szarlak - 1664 od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’ lub od szarlak ‘szkarlatyna’.

    Szarlej - 1684 od niemieckiej nazwy osobowej Scharlei, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharlei ‘szkarłat; purpura’.

    Szarleja - od niemieckiej nazwy osobowej Scharlei, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharlei ‘szkarłat; purpura’.

    Szarlejak - 1680 od niemieckiej nazwy osobowej Scharlei, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharlei ‘szkarłat; purpura’.

    Szarlejko - od niemieckiej nazwy osobowej Scharlei, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharlei ‘szkarłat; purpura’.

    Szarlejkowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Scharlei, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharlei ‘szkarłat; purpura’.

    Szarleta - od imienia żeńskiego Szarlota, z francuskiego Charlotte.

    Szarletta - od imienia żeńskiego Szarlota, z francuskiego Charlotte.

    Szarletto - od imienia żeńskiego Szarlota, z francuskiego Charlotte.

    Szarlewski - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szarlich - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szarlik - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szarliński - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szarlitt - od imienia żeńskiego Szarlota, z francuskiego Charlotte.

    Szarlowski - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szarluk - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szarłat - 1389 od staropolskiego szarłat ‘purpura; kosztowna tkanina o barwie amarantowej’.

    Szarłata - od staropolskiego szarłat ‘purpura; kosztowna tkanina o barwie amarantowej’.

    Szarłatny - 1444 od staropolskiego szarłat ‘purpura; kosztowna tkanina o barwie amarantowej’.

    Szarłocki - od staropolskiego szarłat ‘purpura; kosztowna tkanina o barwie amarantowej’.

    Szarłot - od staropolskiego szarłat ‘purpura; kosztowna tkanina o barwie amarantowej’.

    Szarłowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szarłowski - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szarma - od niemieckiej nazwy osobowej Schermacher , ta od średnio-wysoko-niemieckiego scher ‘m.in. lemiesz u pługa’ + machen ‘wykorzystać, robić’.

    Szarmach - od niemieckiej nazwy osobowej Schermacher , ta od średnio-wysoko-niemieckiego scher ‘m.in. lemiesz u pługa’ + machen ‘wykorzystać, robić’.

    Szarmacher - od niemieckiej nazwy osobowej Schermacher , ta od średnio-wysoko-niemieckiego scher ‘m.in. lemiesz u pługa’ + machen ‘wykorzystać, robić’.

    Szarmaciński - od niemieckiej nazwy osobowej Schermacher , ta od średnio-wysoko-niemieckiego scher ‘m.in. lemiesz u pługa’ + machen ‘wykorzystać, robić’.

    Szarmantowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schermacher , ta od średnio-wysoko-niemieckiego scher ‘m.in. lemiesz u pługa’ + machen ‘wykorzystać, robić’.

    Szarmański - od niemieckiej nazwy osobowej Schermann, ta stanowi synonim do Scherer, ze średnio-wysoko-niemieckiego scheraere.

    Szarmas - od niemieckiej nazwy osobowej Schermacher , ta od średnio-wysoko-niemieckiego scher ‘m.in. lemiesz u pługa’ + machen ‘wykorzystać, robić’.

    Szarmer - od niemieckiej nazwy osobowej Schermacher , ta od średnio-wysoko-niemieckiego scher ‘m.in. lemiesz u pługa’ + machen ‘wykorzystać, robić’.

    Szarmiak - od niemieckiej nazwy osobowej Schermacher , ta od średnio-wysoko-niemieckiego scher ‘m.in. lemiesz u pługa’ + machen ‘wykorzystać, robić’.

    Szarmocki - od niemieckiej nazwy osobowej Schermacher , ta od średnio-wysoko-niemieckiego scher ‘m.in. lemiesz u pługa’ + machen ‘wykorzystać, robić’.

    Szarmowiat - od niemieckiej nazwy osobowej Schermacher , ta od średnio-wysoko-niemieckiego scher ‘m.in. lemiesz u pługa’ + machen ‘wykorzystać, robić’.

    Szarmowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schermacher , ta od średnio-wysoko-niemieckiego scher ‘m.in. lemiesz u pługa’ + machen ‘wykorzystać, robić’.

    Szarmowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schermacher , ta od średnio-wysoko-niemieckiego scher ‘m.in. lemiesz u pługa’ + machen ‘wykorzystać, robić’.

    Szarmyk - od niemieckiej nazwy osobowej Schermacher , ta od średnio-wysoko-niemieckiego scher ‘m.in. lemiesz u pługa’ + machen ‘wykorzystać, robić’.

    Szarna - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Szarnecki - od nazwy miejscowej Sarnaki (białostockie, gmina Sarnaki).

    Szarnewski - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Szarniach - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Szarniak - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Szarnich - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Szarnicki - od nazwy miejscowej Sarnice (poznańskie, gmina Miłosław).

    Szarniewicz - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Szarniewski - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Szarnik - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Szarnis - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Szarnota - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Szarnowicz - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Szarnowski - od nazw miejscowych typu Sarnów, Sarny.

    Szarntke - (Śl) od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Szarnych - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Szaro - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarobura - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaroch - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarocha - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaroczyk - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarogrodek - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarogroder - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarogrodzki - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarok - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarolata - od imienia żeńskiego Szarlota, z francuskiego Charlotte.

    Szaroleta - od imienia żeńskiego Szarlota, z francuskiego Charlotte.

    Szaroletta - od imienia żeńskiego Szarlota, z francuskiego Charlotte.

    Szarolkiewicz - od imienia żeńskiego Szarlota, z francuskiego Charlotte.

    Szaroma - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaromłyński - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaron - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaroniak - 1713 w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaroniec - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaronin - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaroninow - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaroń - 1583 w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarosiek - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaroski - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaroszek - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaroszyk - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarot - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarota - 1528 w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarotysz - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarow - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarowalec - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarowar - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarowarow - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarowarski - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarowicz - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarowiec - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarownik - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarownikow - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarowolec - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarowolski - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarowski - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarowski - 1394 od nazwy miejscowej Szarów (sieradzkie, gmina Poddębice; krakowskie, gmina Kłaj).

    Szaróbko - od białoruskiego šarub ‘śruba’.

    Szarpajew - od szarpać ‘drzeć, skubać; napadać’.

    Szarpak - od szarpać ‘drzeć, skubać; napadać’.

    Szarpała - XVI w. od szarpać ‘drzeć, skubać; napadać’.

    Szarpałowski - od szarpać ‘drzeć, skubać; napadać’.

    Szarpaniak - od szarpać ‘drzeć, skubać; napadać’.

    Szarpanowski - od szarpać ‘drzeć, skubać; napadać’.

    Szarpański - od szarpać ‘drzeć, skubać; napadać’.

    Szarpicki - od szarpać ‘drzeć, skubać; napadać’.

    Szarpiel - od szarpać ‘drzeć, skubać; napadać’.

    Szarpiński - od szarpać ‘drzeć, skubać; napadać’.

    Szarpio - od szarpać ‘drzeć, skubać; napadać’.

    Szarpnik - 1510 od szarpać ‘drzeć, skubać; napadać’.

    Szarski - 1454 od nazwy miejscowej Szarów (sieradzkie, gmina Poddębice; krakowskie, gmina Kłaj).

    Szarsta - od wschodniosłowiańskiego šerst’ ‘sierść’.

    Szarstuk - od wschodniosłowiańskiego šerst’ ‘sierść’.

    Szarszaniewicz - od szarszan, szarszon, szarszun ‘długi miecz’.

    Szarszanowicz - od szarszan, szarszon, szarszun ‘długi miecz’.

    Szarszenik - 1716 od szarszan, szarszon, szarszun ‘długi miecz’.

    Szarszon - 1716 od szarszan, szarszon, szarszun ‘długi miecz’.

    Szarszoniak - 1723 od szarszan, szarszon, szarszun ‘długi miecz’.

    Szarszoniewicz - od szarszan, szarszon, szarszun ‘długi miecz’.

    Szarszoń - od szarszan, szarszon, szarszun ‘długi miecz’.

    Szarszunowicz - od szarszan, szarszon, szarszun ‘długi miecz’.

    Szart - 1410 od niemieckiej nazwy osobowej Schart, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schart ‘drobna moneta, pieniążek’.

    Szarta - od niemieckiej nazwy osobowej Schart, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schart ‘drobna moneta, pieniążek’.

    Szartaj - od niemieckiej nazwy osobowej Schart, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schart ‘drobna moneta, pieniążek’.

    Szartowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schart, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schart ‘drobna moneta, pieniążek’.

    Szartowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schart, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schart ‘drobna moneta, pieniążek’.

    Szarubka - od białoruskiego šarub ‘śruba’.

    Szarubko - od białoruskiego šarub ‘śruba’.

    Szaruch - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaruda - od szaruga ‘deszcz, plucha’.

    Szarudziński - od szaruga ‘deszcz, plucha’.

    Szaruga - 1388 od szaruga ‘deszcz, plucha’.

    Szaruk - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarun - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaruń - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarupa - od białoruskiego šarup-, por. gwarowe białoruskie šarupavaty ‘szorstki’.

    Szarupicz - od białoruskiego šarup-, por. gwarowe białoruskie šarupavaty ‘szorstki’.

    Szarupka - od białoruskiego šarup-, por. gwarowe białoruskie šarupavaty ‘szorstki’.

    Szarupko - od białoruskiego šarup-, por. gwarowe białoruskie šarupavaty ‘szorstki’.

    Szarupski - od białoruskiego šarup-, por. gwarowe białoruskie šarupavaty ‘szorstki’.

    Szarut - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaruta - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarwach - od szarwark ‘obowiązkowe prace wykonywane na rzecz pana’.

    Szarwacki - od szarwark ‘obowiązkowe prace wykonywane na rzecz pana’.

    Szarwak - od szarwark ‘obowiązkowe prace wykonywane na rzecz pana’.

    Szarwański - od gwarowego szarwa ‘prosty wóz’ lub od litewskiej nazwy osobowej Sarvatius.

    Szarwark - od szarwark ‘o– od szarwark ‘obowiązkowe prace wykonywane na rzecz pana’. bowiązkowe prace wykonywane na rzecz pana’.

    Szarwarkowski - od szarwark ‘obowiązkowe prace wykonywane na rzecz pana’.

    Szarwarski - od szarwark ‘obowiązkowe prace wykonywane na rzecz pana’.

    Szarwaryn - od gwarowego szarwa ‘prosty wóz’ lub od litewskiej nazwy osobowej Sarvatius.

    Szarwaryn - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Szarwarzyn - od gwarowego szarwa ‘prosty wóz’ lub od litewskiej nazwy osobowej Sarvatius.

    Szarwas - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Szarwaś - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Szarwiński - od gwarowego szarwa ‘prosty wóz’ lub od litewskiej nazwy osobowej Sarvatius.

    Szarwoński - od gwarowego szarwa ‘prosty wóz’ lub od litewskiej nazwy osobowej Sarvatius.

    Szary - 1394 w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarybura - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarycki - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarycz - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaryj - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaryk - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarykow - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarykowski - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szaryków - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarynger - od niemieckiej nazwy osobowej Schäring, ta od imion złożonych na Schar-.

    Szaryngier - od niemieckiej nazwy osobowej Schäring, ta od imion złożonych na Schar-.

    Szaryński - od nazwy miejscowej Szarzyn (słupskie, gmina Bytów), Szarzyn (płockie, gmina Staroźreby), Szarzyna (rzeszowskie, gmina Nowa Szarzyna).

    Szarysz - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarz - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarzalski - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarzała - 1534 w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarzankiewicz - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarzanowicz - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarzec - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarzeg - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarzejko - 1393 w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarzewski - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarzyc - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarzyczka - 1523 w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarzyński - od nazwy miejscowej Szarzyn (słupskie, gmina Bytów), Szarzyn (płockie, gmina Staroźreby), Szarzyna (rzeszowskie, gmina Nowa Szarzyna).

    Szarżan - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarżanowicz - od szarszan, szarszon, szarszun ‘długi miecz’.

    Szarżanowicz - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarżański - od nazwy miejscowej Szarzyn (słupskie, gmina Bytów), Szarzyn (płockie, gmina Staroźreby), Szarzyna (rzeszowskie, gmina Nowa Szarzyna).

    Szarżenowicz - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szarżyński - od nazwy miejscowej Szarzyn (słupskie, gmina Bytów), Szarzyn (płockie, gmina Staroźreby), Szarzyna (rzeszowskie, gmina Nowa Szarzyna).

    Szarżyński - w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Szasica - od Sas ‘mieszkaniec Saksonii’; też ods nazwy herbu Sas, znanego od XV wieku.

    Szasiewicz - od Sas ‘mieszkaniec Saksonii’; też ods nazwy herbu Sas, znanego od XV wieku.

    Szasik - od Sas ‘mieszkaniec Saksonii’; też ods nazwy herbu Sas, znanego od XV wieku.

    Szasin - od imienia Sasin, Sosin, Sasim, używanego w Kosciele prawosławnym, to od Sasonij, pochodzącego od hebrajskiego Šošannah ‘lilia’. Na Kresach Wschodnich notowane od XIV wieku.

    Szasiński - od nazwy miejscowej Sasiny (kilka wsi na Podlasiu).

    Szast - 1409 od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szasta - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szastacz - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szastaj - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szastak - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szastakiewicz - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szastakowski - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szastalski - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szastałło - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szastało - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szastek - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szastkiewicz - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szastko - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szastkowicz - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szastków - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szastok - (Śl) od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szastowski - od nazwy miejscowej Szasty (płockei, gmina Bulkowo).

    Szastuła - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szastun - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szastyński - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szaszak - 1466 od dawnego szaszek ‘błazen’, szaszkować ‘błaznować’.

    Szaszarowski - od dawnego szaszor ‘szelest; orzeł’.

    Szaszczak - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szaszczuk - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szaszczyk - od szastać ‘wykonywać zamaszyste ruchy; uderzać; trwonić (pieniądze)’.

    Szaszek - 1460 od dawnego szaszek ‘błazen’, szaszkować ‘błaznować’.

    Szaszka - od dawnego szaszek ‘błazen’, szaszkować ‘błaznować’.

    Szaszkiewicz - od dawnego szaszek ‘błazen’, szaszkować ‘błaznować’.

    Szaszkin - od dawnego szaszek ‘błazen’, szaszkować ‘błaznować’.

    Szaszko - 1405 od dawnego szaszek ‘błazen’, szaszkować ‘błaznować’.

    Szaszkow - od dawnego szaszek ‘błazen’, szaszkować ‘błaznować’.

    Szaszkowski - od dawnego szaszek ‘błazen’, szaszkować ‘błaznować’.

    Szaszków - od dawnego szaszek ‘błazen’, szaszkować ‘błaznować’.

    Szaszor - 1494 od dawnego szaszor ‘szelest; orzeł’.

    Szaszorek - 1385 od dawnego szaszor ‘szelest; orzeł’.

    Szaszorowski - 1483 od dawnego szaszor ‘szelest; orzeł’.

    Szaszuk - od imion na Sa-, typu Sambor, Salomon, Aleksander.

    Szaszunowicz - od imion na Sa-, typu Sambor, Salomon, Aleksander.

    Szaszur - od dawnego szaszor ‘szelest; orzeł’.

    Szaszuro - od dawnego szaszor ‘szelest; orzeł’.

    Szaszyn - od imienia Sasin, Sosin, Sasim, używanego w Kosciele prawosławnym, to od Sasonij, pochodzącego od hebrajskiego Šošannah ‘lilia’. Na Kresach Wschodnich notowane od XIV wieku.

    Szat - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szata - 1615 od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatalik - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatalski - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatała - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatało - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatałow - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatałowicz - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatan - 1490 od szatan ‘zły duch, diabeł’ .

    Szatanek - 1684 od szatan ‘zły duch, diabeł’ .

    Szatania - od szatan ‘zły duch, diabeł’ .

    Szataniak - od szatan ‘zły duch, diabeł’ .

    Szataniec - od szatan ‘zły duch, diabeł’ .

    Szatanik - 1633 od szatan ‘zły duch, diabeł’ .

    Szatankiewicz - od szatan ‘zły duch, diabeł’ .

    Szatanowski - od szatan ‘zły duch, diabeł’ .

    Szatań - od szatan ‘zły duch, diabeł’ .

    Szatańczyk - od szatan ‘zły duch, diabeł’ .

    Szatański - od szatan ‘zły duch, diabeł’ .

    Szatar - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatara - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatarkiewicz - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatarów - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatarski - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatarz - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatas - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatasz - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szataśny - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatawski - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatecki - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szateja - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatejko - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatek - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatel - od niemieckiej nazwy osobowej Sattel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Szatela - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szater - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szaterlak - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szaterna - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szaternik - 1558 od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szaterny - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szaterowicz - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szaters - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szaterski - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatew - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatewicz - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatka - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatke - (Śl) od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatkiewicz - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatkiewski - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatko - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatkowski - od nazw miejscowych typu Sadkowica, Szadkowice, Sadek, Szadek.

    Szatków - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatlach - od niemieckiej nazwy osobowej Sattel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Szatlak - od niemieckiej nazwy osobowej Sattel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Szatłowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sattel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Szatłowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sattel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Szatna - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatniak - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatnik - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatniło - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatnowski - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatny - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szato - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szaton - (Śl) od szatan ‘zły duch, diabeł’ .

    Szatoni - od szatan ‘zły duch, diabeł’ .

    Szatonkiewicz - od szatan ‘zły duch, diabeł’ .

    Szatoń - od szatan ‘zły duch, diabeł’ .

    Szatoński - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatoński - od szatan ‘zły duch, diabeł’ .

    Szatorów - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatorz - (Śl) od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatosz - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatosz - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatow - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatowski - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatraj - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatrański - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatrawski - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatrow - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatrowiński - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatrowski - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatruga - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatruk - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatters - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatucki - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatuła - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatułowicz - od szata dawniej ‘odzienie, ubranie’, może też od satać.

    Szatun - od szatan ‘zły duch, diabeł’ .

    Szatunow - od szatan ‘zły duch, diabeł’ .

    Szatur - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatura - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szaturma - od imienia Saturnin lub od Saturn ‘nazwa planety’.

    Szaturowski - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szaturski - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Szatylowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szatyłko - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szatyło - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szatyłowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szatyłowski - w grupie nazwisk pochodzących od szacać, szacić się ‘ubierać się, stroić’ lub od nazw osobowych na Sza-, Sa-, typu Szaweł, Salomon.

    Szatyn - 1580 od szatyn ‘człowiek o ciemnych włosach’.

    Szatyniak - od szatyn ‘człowiek o ciemnych włosach’.

    Szatyński - od szatyn ‘człowiek o ciemnych włosach’.

    Szauer - od niemieckiej nazwy osobowej Sauer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sür ‘cierpki, gorzki; wściekły, okrutny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schauer, a ta od średnio-wysoko-niemieckiego schouwaere ‘kontroler jakości żywności’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schür ‘grad z deszczem’.

    Szauksztunas-Żwinis - złożenia brak; Szauksztunas brak; Żwinis brak.

    Szauksztun-Żvinis - złożenia brak; Szauksztun brak; Żvinis brak.

    Szaul - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szaulcziński - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szaulczyński - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szaulewicz - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szauliński - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szaulis - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szaulski - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szauła - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szauło - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szaur - od niemieckiej nazwy osobowej Sauer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sür ‘cierpki, gorzki; wściekły, okrutny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schauer, a ta od średnio-wysoko-niemieckiego schouwaere ‘kontroler jakości żywności’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schür ‘grad z deszczem’.

    Szauro - od niemieckiej nazwy osobowej Sauer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sür ‘cierpki, gorzki; wściekły, okrutny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schauer, a ta od średnio-wysoko-niemieckiego schouwaere ‘kontroler jakości żywności’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schür ‘grad z deszczem’.

    Szaurski - od niemieckiej nazwy osobowej Sauer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sür ‘cierpki, gorzki; wściekły, okrutny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schauer, a ta od średnio-wysoko-niemieckiego schouwaere ‘kontroler jakości żywności’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schür ‘grad z deszczem’.

    Szauruszewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sauer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sür ‘cierpki, gorzki; wściekły, okrutny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schauer, a ta od średnio-wysoko-niemieckiego schouwaere ‘kontroler jakości żywności’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schür ‘grad z deszczem’.

    Szauser - od niemieckiej nazwy osobowej Saus, ta od średnio-wysoko-niemieckiego süs ‘hałas, wrzask’.

    Szawaj - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawajca - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawajewski - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawal - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawala - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawaliński - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawalla - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawaluk - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawała - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawan - od białoruskiej nazwy osobowej Sawan, ta od wschodniosłowiańskiego sawan ‘całun, karawan’.

    Szawara - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szawaracki - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szawarocki - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szawarowski - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szawarski - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szawaryn - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Szawaryński - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Szawarzyński - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Szawcow - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawczak - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawczek - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawczenko - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawczik - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawczuk - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawczukiewicz - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawczyk - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawczykowski - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawczyna - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawczyszak - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawecki - od nazwy miejscowej Sawki (białostockie, gmina Międzyrzec Podlaski).

    Szawejczewski - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawejko - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawel - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawelko - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawelski - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szaweł - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawełło - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szaweło - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawiak - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawiała - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawiałek - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawic - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawica - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawicki - od nazwy miejscowej Sawice (siedleckie, gmina Repki).

    Szawiec - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawiejko - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawiel - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawielewski - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawielski - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawieła - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawiełło - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawikin - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawikowski - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawił - 1346 od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawiła - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawiński - od nazwy miejscowej Sawino (białostockie, gmina Tykocin), Sawin (chełm. gmina Sawin).

    Szawioł - 1461 od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawioła - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawioło - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawirz - 1442 w grupie nazwisk pochodzących od szafarz ‘zarządzający dworem, majątkiem; kupiec; w dawnej Polsce urzędnik podatkowy lub celny’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schaffer.

    Szawjel - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawka - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawkiewicz - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawko - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawkowski - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawletta - od imienia żeńskiego Szarlota, z francuskiego Charlotte.

    Szawlewski - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawlik - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawliński - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawlis - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawloga - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawlowski - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawluga - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawluk - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawłoga - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawłowicz - 1224 od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawłowski - 1783 od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawnia - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawracki - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szawrański - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szawro - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szawrocki - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szawroński - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szawrowicz - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szawrowski - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szawrski - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szawrycki - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Szawryn - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Szawul - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawula - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szawula - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawulak - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawuła - od imienia Szaweł, to od hebrajskiego ša’ul ‘uproszczony, pożądany’. Imię notowane w Polsce od XII wieku; forma spolonizowana Szaweł, spotykana w źródłach od XIII wieku.

    Szawurski - od imienia biblijnego Sawa, to od aramejskiego saba ‘starzec, dziadek’, przejete do greckiego jako Sabas lub Sabbas, do łacińskiego Sabas, wschodniosłowiańskiego Sawa. W Polsce notowane od XIV wieku.

    Szaybel - od niemieckiej nazwy osobowej Schaubel, ta od od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e).

    Szaybo - od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schibe ‘krążek, kromka, plaster’ lub od nazwy miejscowej Scheibe.

    Szayda - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Szaydak - od sajdak, sahajdak ‘’futerał na strzały’.

    Szaydek - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Szayer - od niemieckiej nazwy osobowej Scheier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schir ‘czysty, błyszczący’ lub od schiurer ‘obrońca, opiekun’.

    Szaykowski - od nazwy miejscowej Sajków (KrW).

    Szayna - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szaynok - (Śl) od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szaynowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Szayra - od niemieckiej nazwy osobowej Saier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego soajaere ‘siewca’.

    Sząszor - od dawnego szaszor ‘szelest; orzeł’.

    Szblewski - od nazwy miejscowej Zblewo (gdańskie, gmina Zblewo).

    Szcechla - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Szcepanek - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szcepaniak - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szcepanik - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szcepański - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szceśniak - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szcęsna - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szcęszoł - (Śl) od strząsać.

    Szcęśniak - od szczęście, ze staropolskiego też szczeście ‘pomyślność, zadowolenie’.

    Szchindler - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szchmid - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szchmidt - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szchmit - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Szciłło - w grupie nazwisk pochodzących od szczyl ‘smarkacz; ten, co szcza pod siebie’.

    Szciłowski - w grupie nazwisk pochodzących od szczyl ‘smarkacz; ten, co szcza pod siebie’.

    Szcygieł - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szcygłowski - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Szcypek - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.








    wrzesień 2008 r. - 30 czerwiec 2010  r.

    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005