<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Etymologia nazwisk

  • Nazwiska na literę "A"
  • Nazwiska na literę " Ba - Bą "
  • Nazwiska na literę " Ca - Ch "
  • Nazwiska na literę "Ć"
  • Nazwiska na literę " Da - Dę"
  • Nazwiska na literę "E"
  • Nazwiska na literę "Fa - Fę"
  • Nazwiska na literę "Ga - Gą"
  • Nazwiska na literę "Ha - Hą"
  • Nazwiska na literę "I"
  • Nazwiska na literę " Ja - Ją "
  • Nazwiska na literę " Ka " - " Kam "
  • Nazwiska na literę "L"
  • Nazwiska na literę "Ł"
  • Nazwiska na literę " Ma - Mal "
  • Nazwiska na literę "N"
  • Nazwiska na literę "O" , "Ó" , "Q" z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę "Pa"
  • Nazwiska na literę " Ra - Rą "
  • Nazwiska na literę " Sa - Są "
  • Nazwiska na literę "Ś" wraz z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę " Ta - Tę "
  • Nazwiska na literę "U"
  • Nazwiska na literę "V"
  • Nazwiska na literę " Wa " - " Wą "
  • Nazwiska na literę "X" i "Y"
  • Nazwiska na literę "Za - Zą"
  • Nazwiska na literę "Ź"
  • Nazwiska na literę "Ż"
  • -------
  • Nazwiska na literę " Pą - Pi "
  • Nazwiska na literę " Pj - Po "
  • Nazwiska na literę " Pó - Py " wraz z uzupełnieniem literki P
  • Nazwiska na literę " Zb - Zy " wraz z uzupełnieniem literki Z
  • Nazwiska na literę " Di - Dr "
  • Nazwiska na literę " Du - Dż " wraz z uzupełnieniem literki D
  • Nazwiska na literę " Fi - Fy " wraz z uzupełnieniem literki F
  • Nazwiska na literę "Gb" - "Gó"
  • Nazwiska na literę " Gp " - " Gż " wraz z uzupełnieniem literki G
  • Nazwiska na literę " He" - "Hy " wraz z uzupełnieniem literki H
  • Nazwiska na literę " Tf - Ty " wraz z uzupełnieniem literki T
  • Nazwiska na literę " Rd - Ró "
  • Nazwiska na literę " Ru - Rż " wraz z uzupełnieniem literki R
  • Nazwiska na literę " Wc " - " Wi "
  • Nazwiska na literę " Wj " - " Wz " wraz z uzupełnieniem literki W
  • Nazwiska na literę " Bd - Bn "
  • Nazwiska na literę " Bo - Bż " wraz z uzupełnieniem literki B
  • Nazwiska na literę " Je - Ju " wraz z uzupełnieniem literki J
  • Nazwiska na literę " Ci - Cż " wraz z uzupełnieniem literki C
  • Nazwiska na literę " Kan " - " Kię "
  • Nazwiska na literę " Kij " - " Kn "
  • Nazwiska na literę " Ko " - " Kó "
  • Nazwiska na literę " Kr " - " Kt "
  • Nazwiska na literę " Ku " - " Ky " wraz z uzupełnieniem literki K
  • Nazwiska na literę " Mał - Md "
  • Nazwiska na literę " Me - Mi "
  • Nazwiska na literę " Ml - Mż " wraz z uzupełnieniem literki M
  • Nazwiska na literę " Sb - Sj "
  • Nazwiska na literę " Sk - Sm "
  • Nazwiska na literę " Sn - Sr "
  • Nazwiska na literę " St "
  • Nazwiska na literę " Su - Szc "
  • Nazwiska na literę " Szcz - Szo "
  • Nazwiska na literę " Szó - Szy " wraz z uzupełnieniem literki S
  • --------
  • Nazwiska Pomorzan na literę " A - Ł "
  • Nazwiska Pomorzan na literę " M - Ż "
  • ---------
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " A - K "
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzące od etników
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " A - K "
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego
  • ......
  • Odapelatywne nazwy osobowe


  • Nazwiska na literę Ku - Ky

    opracowanie etymologii nazwisk - Ewa Szczodruch


    pozostałe w kolejnych rozdziałach na dole listy rozdziałów


    główne źródła:

    a/ Kazimierz Rymut, "Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny", Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1999
    b/ Kazimierz Rymut, 'Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny, Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001
    c/ Zofia Kaleta, „Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odmiejscowe nazwy osobowe”, Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1997
    d/ Aleksandra Cieślikowa ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odapelatywne nazwy osobowe’, Wydawnictwo Naukowe DWN, PAN, Instytut Języka Polskiego, Kraków 2000
    e/ Maria Malec ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1995
    f/ Zygmunt Klimek, ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1997




    Kub - od imienia Jakub. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzenia hebrajskiego Jaaqob ‘niech Bóg strzeże’. W starp[polszczyźnie przejmowane jako Jakob, Jakub, Jokob, na Kresach Wschodnich także Jakow, Jakuw.

    Kuba - od imienia Jakub. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzenia hebrajskiego Jaaqob ‘niech Bóg strzeże’. W starp[polszczyźnie przejmowane jako Jakob, Jakub, Jokob, na Kresach Wschodnich także Jakow, Jakuw.

    Kubac - od imienia Jakub. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzenia hebrajskiego Jaaqob ‘niech Bóg strzeże’. W starp[polszczyźnie przejmowane jako Jakob, Jakub, Jokob, na Kresach Wschodnich także Jakow, Jakuw.

    Kubaca - od imienia Jakub. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzenia hebrajskiego Jaaqob ‘niech Bóg strzeże’. W starp[polszczyźnie przejmowane jako Jakob, Jakub, Jokob, na Kresach Wschodnich także Jakow, Jakuw.

    Kubacewicz - od imienia Jakub. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzenia hebrajskiego Jaaqob ‘niech Bóg strzeże’. W starp[polszczyźnie przejmowane jako Jakob, Jakub, Jokob, na Kresach Wschodnich także Jakow, Jakuw.

    Kubaciewicz - od imienia Jakub. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzenia hebrajskiego Jaaqob ‘niech Bóg strzeże’. W starp[polszczyźnie przejmowane jako Jakob, Jakub, Jokob, na Kresach Wschodnich także Jakow, Jakuw.

    Kubacik - od imienia Jakub. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzenia hebrajskiego Jaaqob ‘niech Bóg strzeże’. W starp[polszczyźnie przejmowane jako Jakob, Jakub, Jokob, na Kresach Wschodnich także Jakow, Jakuw.

    Kubaciński - od nazwy miejscowej Kubaczyn (poznańskie, gmina Granowo).

    Kubacki - 1433 od nazwy miejscowej Kubaczyn (poznańskie, gmina Granowo).

    Kubaczyński - 1393 od nazwy miejscowej Kubaczyn (poznańskie, gmina Granowo).

    Kubanek - od imienia Jakub. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzenia hebrajskiego Jaaqob ‘niech Bóg strzeże’. W starp[polszczyźnie przejmowane jako Jakob, Jakub, Jokob, na Kresach Wschodnich także Jakow, Jakuw;

    Kubanek-Sałaga - złożenia brak; Kubanek od imienia Jakub. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzenia hebrajskiego Jaaqob ‘niech Bóg strzeże’. W starp[polszczyźnie przejmowane jako Jakob, Jakub, Jokob, na Kresach Wschodnich także Jakow, Jakuw; Sałaga od sałaga ‘nicpoń, włóczęga’.

    Kubarycz-Hoszowski - złożenia brak; Kubarycz od imienia Jakub. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzenia hebrajskiego Jaaqob ‘niech Bóg strzeże’. W starp[polszczyźnie przejmowane jako Jakob, Jakub, Jokob, na Kresach Wschodnich także Jakow, Jakuw; Hoszowski od imion na Go-, typu Gościmir, Gorzysław, Gościsław.

    Kubaski - 1435 od nazwy miejscowej Kubaczyn (poznańskie, gmina Granowo).

    Kubatzki - od nazwy miejscowej Kubaczyn (poznańskie, gmina Granowo).

    Kubecki - od nazwy miejscowej Kubaczyn (poznańskie, gmina Granowo).

    Kubel - od kubeł ‘naczynie na płyny’ lub od Jakub.

    Kubela - od kubeł ‘naczynie na płyny’.

    Kubelczuk - od kubeł ‘naczynie na płyny’.

    Kubelec - od kubeł ‘naczynie na płyny’.

    Kubelewicz - od kubeł ‘naczynie na płyny’.

    Kubelka - od kubeł ‘naczynie na płyny’.

    Kubelski - od kubeł ‘naczynie na płyny’.

    Kubeł - 1240 od kubeł ‘naczynie na płyny’.

    Kubełka - od kubeł ‘naczynie na płyny’.

    Kubełuk - od kubeł ‘naczynie na płyny’.

    Kuberski - 1626 od nazwy miejscowej Kubra (łomżyńskie, gmina Jedwabne).

    Kubert - od imienia Hubert. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie. Pochodzi od hugu ‘rozum’ + bert ‘sławny’.

    Kubiak - od imienia Jakub. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzenia hebrajskiego Jaaqob ‘niech Bóg strzeże’. W starp[polszczyźnie przejmowane jako Jakob, Jakub, Jokob, na Kresach Wschodnich także Jakow, Jakuw;

    Kubiak-Chwast - złożenia brak; Kubiak od imienia Jakub. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzenia hebrajskiego Jaaqob ‘niech Bóg strzeże’. W starp[polszczyźnie przejmowane jako Jakob, Jakub, Jokob, na Kresach Wschodnich także Jakow, Jakuw; Chwast 1388 od chwast.

    Kubiakowski - od imienia Jakub. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzenia hebrajskiego Jaaqob ‘niech Bóg strzeże’. W starp[polszczyźnie przejmowane jako Jakob, Jakub, Jokob, na Kresach Wschodnich także Jakow, Jakuw;

    Kubiak-Smułka - złożenia brak; Kubiak od imienia Jakub. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzenia hebrajskiego Jaaqob ‘niech Bóg strzeże’. W starp[polszczyźnie przejmowane jako Jakob, Jakub, Jokob, na Kresach Wschodnich także Jakow, Jakuw; Smułka w grupie nazwisk pochodzących od smoła ‘uboczny produkt suchej destylacji węgla lub drewna’, smolić ‘brudzić, powlekać smołą; palić’.

    Kubicki - 1670 od nazwy miejscowej Kubice (kilka wsi).

    Kubitzek– od nazwy miejscowej Kubice - (kilka wsi).

    Kubla - 1459 od kubeł ‘naczynie na płyny’.

    Kublak - od kubeł ‘naczynie na płyny’.

    Kublas - od kubeł ‘naczynie na płyny’.

    Kublewicz - od kubeł ‘naczynie na płyny’.

    Kublic - 1498 od kubeł ‘naczynie na płyny’.

    Kublicki - 1552 od nazwy miejscowej Kublicze (KrW).

    Kubliczek - od kubeł ‘naczynie na płyny’.

    Kublik - od kubeł ‘naczynie na płyny’.

    Kublikowski - od kubeł ‘naczynie na płyny’.

    Kublin - 1783 od kubeł ‘naczynie na płyny’.

    Kubluk - od kubeł ‘naczynie na płyny’.

    Kubłak - od kubeł ‘naczynie na płyny’.

    Kubło - od kubeł ‘naczynie na płyny’.

    Kubłowski - 1468 od nazwy miejscowej Kubłowo (włocławskie, gmina Chodecz).

    Kubra - 1497 od nazwy miejscowej Kubra (łomżyńskie, gmina Jedwabne).

    Kubracz - od kubrak ‘rodzaj wierzchniego okrycia, kurtka’.

    Kubraczyński - od kubrak ‘rodzaj wierzchniego okrycia, kurtka’.

    Kubrak - od kubrak ‘rodzaj wierzchniego okrycia, kurtka’.

    Kubrakiewicz - od kubrak ‘rodzaj wierzchniego okrycia, kurtka’.

    Kubrakowicz - od kubrak ‘rodzaj wierzchniego okrycia, kurtka’.

    Kubrakowski - od kubrak ‘rodzaj wierzchniego okrycia, kurtka’.

    Kubrat - od kubrak ‘rodzaj wierzchniego okrycia, kurtka’.

    Kubrowski - od nazwy miejscowej Kubra (łomżyńskie, gmina Jedwabne).

    Kubrski - 1497 od nazwy miejscowej Kubra (łomżyńskie, gmina Jedwabne).

    Kuc - 1753 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kuca - 1763 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucab - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kucaba - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kucabała - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kucabiński - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kucabski - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kucach - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucajda - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucak - 1780 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucal - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucala - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucał - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucała - 1679 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucan - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucanek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucap - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kucapski - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kucar - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kucara - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kucarz - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kucberski - od nazwy miejscowej Kuczbork, dawniej Kruczbork (ciechanowskie, gmina Kuczbork-Osada).

    Kucborski - 1500 od nazwy miejscowej Kuczbork, dawniej Kruczbork (ciechanowskie, gmina Kuczbork-Osada).

    Kuc-Dzierżawski - złozenia brak; Kuc 1753 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz; Dzierżawski 1471 od nazwy miejscowej Dzierżawy (sieradzkie, gmina Wartkowice).

    Kuceba - 1655 od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kucej - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucejewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucejko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucek - 1786 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucela - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kuceł - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kuceła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucen - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucenicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucenko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kuceń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucer - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kucera - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kucero - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kucerow - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kucerski - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kucewicz - 1666 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucfin - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kuch - 1413 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kucha - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchaciak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchacz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchaczewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchaczyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchaja - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchajda - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchajewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchajewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchalak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchalski - 1784– w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchał - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchała - 1394 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchan - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchanek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchaniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchaniewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchanik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchanna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchanny - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchanowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchanowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchanów - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchański - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchar - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchara - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharariow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharcz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharczk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharczy - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharczyk - 1591 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharczyszyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchareczko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchareł - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharenko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharenok - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharo - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharonek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharski - 1395 od nazwy miejscowej Kucharzewo (KrW).

    Kucharski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharycz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharyczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharyszyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharz - 1393 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharzak - 1711 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharzak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharzek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharzeński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharzewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharzewski - 1688 od nazwy miejscowej Kucharzewo (KrW).

    Kucharzowic - 1451 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharzowski - 1636 od nazwy miejscowej Kucharzewo (KrW).

    Kucharzów - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharzuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharzyk - 1622 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucharzyszyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchaski - od nazwy miejscowej Kucharzewo (KrW).

    Kuchasz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchat - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchata - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchawik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchawski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchażak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchażewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchcewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchciak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchciakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchcianek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchcicki - od nazwy miejscowej Kochcice (częstochowskie, gmina Kochanowice).

    Kuchciewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchcik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchciński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchciski - od nazwy miejscowej Kochcice (częstochowskie, gmina Kochanowice).

    Kuchczyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchejda - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchelbacher - od niemieckiej nazwy osobowej Kuchenbecker, ta od apelatywu Kuchenbäcker ‘piekarnia wypiekająca ciastka, placki’.

    Kuchelski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchenbecker - od niemieckiej nazwy osobowej Kuchenbecker, ta od apelatywu Kuchenbäcker ‘piekarnia wypiekająca ciastka, placki’.

    Kuchenbeker - od niemieckiej nazwy osobowej Kuchenbecker, ta od apelatywu Kuchenbäcker ‘piekarnia wypiekająca ciastka, placki’.

    Kuchenbekier - od niemieckiej nazwy osobowej Kuchenbecker, ta od apelatywu Kuchenbäcker ‘piekarnia wypiekająca ciastka, placki’.

    Kuchenecki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchenna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchenny - 1672 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od przymiotnika kuchenny.

    Kucheński - 1734 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kucher - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucherak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucherowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kucherowsky - od nazwy miejscowej Kucharzewo (KrW).

    Kucherski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kucherzewski - od nazwy miejscowej Kucharzewo (KrW).

    Kuchewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchil - 1388 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchin - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchinka - 1567 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchl - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchla - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchlarz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchler - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Küchler - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchlewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchlicki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchlin - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchliński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchlo - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchm - od niemieckiej nazwy osobowej Kuch (en)mann.

    Kuchma - od niemieckiej nazwy osobowej Kuch (en)mann.

    Kuchmach - od niemieckiej nazwy osobowej Kuch (en)mann.

    Kuchmacz - od niemieckiej nazwy osobowej Kuch (en)mann.

    Kuchmaizter - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchman - od niemieckiej nazwy osobowej Kuch (en)mann.

    Kuchmann - od niemieckiej nazwy osobowej Kuch (en)mann.

    Kuchmański - od niemieckiej nazwy osobowej Kuch (en)mann.

    Kuchmeister - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Küchmeister - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchmister - 1468 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchmistrz - 1478 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchnar - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchnecki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchner - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchnia - 1470-80 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchniarczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchniarz - 1528 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchnic - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchnicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchniczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchniczek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchnierz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchnik - 1398 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchnikiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchnio - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchno - 1431 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchnowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kucho - 1406 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchorski - od nazwy miejscowej Kucharzewo (KrW).

    Kuchowicz - 1643 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchra - od kuchra ‘wnętrzności ryby’.

    Kuchrak - od kuchra ‘wnętrzności ryby’.

    Kuchrczak - od kuchra ‘wnętrzności ryby’.

    Kuchrczuk - od kuchra ‘wnętrzności ryby’.

    Kuchrczyk - od kuchra ‘wnętrzności ryby’.

    Kuchrek - od kuchra ‘wnętrzności ryby’.

    Kuchrewicz - od kuchra ‘wnętrzności ryby’.

    Kuchro - od chuchro ‘człowiek słabego zdrowia, mizerak’.

    Kuchta - 140– w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.8

    Kuchtan - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchtar - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchtara - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchtarski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchte - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchtelak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchter - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchtewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchtiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchtiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchtin - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchtiuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchto - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchtoś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchtowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchtyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchtyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od kucharz.

    Kuchyło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchyna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchynia - 1561 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchyno - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuchyt - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kuci - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kucia - 1594 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciaba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kuciak - 1665 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciański - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciap - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kuciapa - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kuciapiński - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kuciapski - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kuciara - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuciarski - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kucias - 1741 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciaś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kucibowski - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kucicki - 1526 od nazwy miejscowej Kucice (ciechanowskie, gmina Dzierzążnia).

    Kuciczek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kucieba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kuciec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciej - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciejczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciejczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciejewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciejko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciejski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciel - 1794 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucielski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kucieński - 1426 od nazwy miasta Kutno (płockie).

    Kucier - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuciera - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kucierba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kucierski - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kucierzyński - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kucies - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kucieska - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kucik - 1752 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucikiewicz - 1733 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucikowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kucikowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kucin - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kucina - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kucinas - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciniec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciński - 1776 od nazwy miasta Kutno (płockie).

    Kucio - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciol - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciołek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kucion - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kucior - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuciora - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kucioras - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kucipera - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kucipiński - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kucipski - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kucir - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kucira - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuciski - 1436 od nazwy miejscowej Kutyszcze (KrW).

    Kucisz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciukisz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciukowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciun - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuciunka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuck - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kuckarz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kucki - 1496 od nazwy miejscowej Kuczki (konińskie, gmina Uniejów).

    Kucki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kucia ‘człowiek, który powoził u dziedzica’.

    Kucko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kuckowski - od nazw miejscowych Kuczków, Kuczki, Kuczkowo (kilka wsi).

    Kucko-Zajączkowski - złożenia brak; Kucko w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz; Zajączkowski 1387 od nazw miejscowych Zajączków (piotrkowskie, gmina Mniszków), Zajączkowo (poznańskie, gmina Pniewy).

    Kucla - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucma - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kucmaczewski - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kucmaja - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kucman - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kucmann - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kucmański - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kucmar - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kucmarski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kucmer - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kucmia - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kucmida - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kucmierczyk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kucmierowicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kucmierz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kucmin - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kucmirz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kucmus - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kucnarczyk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kucner - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kucnerowicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kucniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucnik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucob - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kucoba - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kucol - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucon - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucoń - 1742 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kuców - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucp - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kucpa - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kucpej - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kucper - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kucpera - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kucuba - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kucubała - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kucucha - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucucho - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucuczka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucula - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucuła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucuń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucwa - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kucwaj - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kucwal - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kucwał - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kucwiarz - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kucy - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucyba - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kucybala - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kucybała - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kucyga - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucyj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucykiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucykowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucyków - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucyl - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucyła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucyłyma - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucyna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucynda - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucyniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucypała - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kucypara - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kucyper - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kucypera - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kucyrka - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kucyszyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kucz - 1391 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kucza - 1258 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczab - 1676 od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczaba - 1477 od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczabiński - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczabo - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczabowski - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczabski - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczaj - 1616 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczajda - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczajewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczajowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczak - 1777 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kucza-Kuczyński - złożenia brak; Kucza 1258 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’; Kuczyński 1397– od nazwy miejscowej Kuczyn, Kuczyna (kilka wsi).

    Kuczala - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczalski - 1728 od nazwy miejscowej Kuczały (ostrołęckie, gmina Małkinia Górna).

    Kuczał - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczała - 1548 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczałaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczałek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczamer - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczan - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczanowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczański - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczar - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczara - 1627 od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczarczyk - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczarek - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczarski - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczarzyk - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczat - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczata - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczaty - 1687 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczba - 1711 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczberski - od nazwy miejscowej Kuczbork, dawniej Kruczbork (ciechanowskie, gmina Kuczbork-Osada).

    Kuczborski - 1446 od nazwy miejscowej Kuczbork, dawniej Kruczbork (ciechanowskie, gmina Kuczbork-Osada).

    Kuczeba - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczej - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczeja - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczejko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczek - 1166 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczeka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczel - 1497 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczela - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczelinis - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczeła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczełło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczembski - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczempski - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczemski - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczenczenko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczeń - 1476 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczeńko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczeński - 1784 od nazwy miejscowej Kuczyn, Kuczyna (kilka wsi).

    Kuczepa - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczer - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczera - 1567 od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczerak - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczerawa - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczerawcew - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczerawy - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczerba - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczerek - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczerenko - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczerha - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczerka - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczerko - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczero - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczerow - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczerowski - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczerów - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczerpa - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczerski - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczeruk - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczeryn - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczeryna - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczew - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczewicz - 1427 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczewski - 1446 od nazw miejscowych Kuczew, Kuczów, Kucze (kilka wsi).

    Kuczębski - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczępa - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczępski - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczka - 1265 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczkau - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczke - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczkin - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczkowiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczkowicz - 1792 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczkowski - 1394 od nazw miejscowych Kuczków, Kuczki, Kuczkowo (kilka wsi).

    Kuczków - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczma - 1521 od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kuczmaj - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kuczmaja - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kuczmajewski - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kuczmak - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kuczman - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kuczmanek - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kuczmanis - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kuczmann - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kuczmanycz - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kuczmański - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kuczmar - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczmara - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczmarczyk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczmarek - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczmarski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczmarz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczmarzewski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczmaszewski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczmaszewski - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kuczmejno - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kuczmenda - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kuczmer - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczmera - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczmerowicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczmerski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczmiak - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kuczmiański - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kuczmiarczyk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczmiennik - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kuczmier - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczmierczuk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczmierczyk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczmierowicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczmierowski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczmierz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczmierzyk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczmik - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kuczmiński - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kuczmirowski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczmowski - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kuczmyło - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kuczna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kucznarski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczner - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kucznera - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kucznerowicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczneryk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczniarski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczniarz - 1603 od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kucznier - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kucznierz - 1675 od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kucznierzyk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczniesz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczniew - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kucznik - 1400 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kucznir - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuczny - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczo - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczob - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczoba - 1688 od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczołaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczołek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczon - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczonic - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczonik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczonowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczoń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczop - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczor - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczora - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczorkiewicz - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczoro - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczorski - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczowic - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczowicz - 1394 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczowiec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczowski - 1402 od nazw miejscowych Kuczew, Kuczów, Kucze (kilka wsi).

    Kuczóra - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczuba - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczuk - 1472 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczukow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczuła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczun - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczuń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczuński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczur - od kocur ‘samiec kotki’.

    Kuczur - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczura - od kocur ‘samiec kotki’.

    Kuczurak - od kocur ‘samiec kotki’.

    Kuczuro - od kocur ‘samiec kotki’.

    Kuczurski - od kocur ‘samiec kotki’.

    Kuczwa - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kuczwalski - 1763 od nazwy miejscowej Kuczwały (toruńskie, gmina Biskupiec).

    Kuczwał - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kuczwar - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kuczwara - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kuczwarski - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kuczy - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczybała - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kuczyc - 1433 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczyj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczyk - 1441 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczykowicz - 1441 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczyło - 1435 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczyna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczyniec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczynko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczynski - od nazwy miejscowej Kuczyn, Kuczyna (kilka wsi).

    Kuczyńko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczyński - 1397 od nazwy miejscowej Kuczyn, Kuczyna (kilka wsi).

    Kuczyrka - od staropolskiego kuczer, kucier, też koczar ‘woźnica, stangret’.

    Kuczys - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuczyś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kuć - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kućka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kućko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kućkowski - od nazw miejscowych Kuczków, Kuczki, Kuczkowo (kilka wsi).

    Kućma - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kućmaja - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kućmański - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kućmiarowski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kućmień - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kućmierczyk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kućmierowski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kućmierski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kućmierz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kućmin - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kućmiński - od staropolskiego kuczma ‘rodzaj czapki futrzanej’.

    Kućmirek - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kućmirowski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kućmirski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kućpiol - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kućwin - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kućwir - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kud - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kuda - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudaba - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudabo - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudach - 1767 w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudaciak - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudaciński - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudacki - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudaj - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudajczyk - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudajewski - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudak - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudaka - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudala - 1426 w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudalla - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudalski - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudała - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudałszyk - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudan - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudanek - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudanowicz - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudanowski - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudań - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudar - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudarczuk - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudarczyk - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudarenko - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudarewko - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudarewski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudarski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudaruk - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudas - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’; może od rumuńskiego codas ‘wlokący się w ogonie’.

    Kudasiewicz - 1718 w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudasik - 1601 w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudasiński - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudasz - 1601 w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudaszewicz - 1721 w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudaszewski - 1748 od nazwy miejscowej Kudaszewice (wieś zagrodowa, kaliskie).

    Kudaszkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudaszyn - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudaś - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudawa - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudawski - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kuday - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudczak - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudecki - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudej - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudejko - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudek - 1748 w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudel - 1465 od kudeł ‘włos’.

    Kudela - 1765 od kudeł ‘włos’.

    Kudelanko - od kudeł ‘włos’.

    Kudelek - od kudeł ‘włos’.

    Kudelicz - od kudeł ‘włos’.

    Kudelik - od kudeł ‘włos’.

    Kudelka - 1743 od kudeł ‘włos’.

    Kudelko - 1781 od kudeł ‘włos’.

    Kudella - od kudeł ‘włos’.

    Kudelski - 1580 od nazwy miejscowej Kudelczyn (siedleckie, gmina Bielany).

    Kudeł - od kudeł ‘włos’.

    Kudełek - od kudeł ‘włos’.

    Kudełka - 1679 od kudeł ‘włos’.

    Kudełko - od kudeł ‘włos’.

    Kudełło - od kudeł ‘włos’.

    Kuden - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudenicz - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudeniec - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudeniuk - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudenko - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudeń - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kuder - 1625 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudera - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kuderak - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kuderawiec - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kuderawski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kuderczak - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kuderczyk - 1644 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kuderewicz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kuderewski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kuderko - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kuderlaczek - od chudy.

    Kuderlasek - od chudy.

    Kuderna - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudernak - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudernowski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kuderowicz - 1655 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kuderowiec - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kuderowski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kuderski - od nazwy miejscowej Kudry (białostockie, gmina Jabłoń).

    Kudesz - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudewicz - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudirka - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudka - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudko - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudl - od kudeł ‘włos’.

    Kudla - od kudeł ‘włos’.

    Kudlacik - od kudeł ‘włos’.

    Kudlacz - od kudeł ‘włos’.

    Kudlak - 1634 od kudeł ‘włos’.

    Kudlanek - od kudeł ‘włos’.

    Kudlanko - od kudeł ‘włos’.

    Kudlański - od kudeł ‘włos’.

    Kudlarczyk - od kudeł ‘włos’.

    Kudlarek - od kudeł ‘włos’.

    Kudlarski - od kudeł ‘włos’.

    Kudlarz - od kudeł ‘włos’.

    Kudlarzyk - od kudeł ‘włos’.

    Kudlaszczyk - od kudeł ‘włos’.

    Kudlaszyk - od kudeł ‘włos’.

    Kudlej - od kudeł ‘włos’.

    Kudlek - od kudeł ‘włos’.

    Kudler - od kudeł ‘włos’.

    Kudlesz - od kudeł ‘włos’.

    Kudlewicz - od kudeł ‘włos’.

    Kudlewski - od kudeł ‘włos’.

    Kudlich - od kudeł ‘włos’.

    Kudlicz - 1647 od kudeł ‘włos’.

    Kudlik - 1676 od kudeł ‘włos’.

    Kudlikowski - od kudeł ‘włos’.

    Kudlok - (Śl) od kudeł ‘włos’.

    Kudlorz - od kudeł ‘włos’.

    Kudła - 1399 od kudeł ‘włos’.

    Kudłaciak - od kudeł ‘włos’.

    Kudłacik - od kudeł ‘włos’.

    Kudłaciok - (Śl) od kudeł ‘włos’.

    Kudłaciuk - od kudeł ‘włos’.

    Kudłacki - od kudeł ‘włos’.

    Kudłacz - 1398 od kudeł ‘włos’; od kudłacz.

    Kudłaczak - od kudeł ‘włos’.

    Kudłaczek - 1596 od kudeł ‘włos’.

    Kudłaczewski - od kudeł ‘włos’.

    Kudłaczka - od kudeł ‘włos’.

    Kudłaczyk - od kudeł ‘włos’.

    Kudłaj - od kudeł ‘włos’.

    Kudłak - od kudeł ‘włos’.

    Kudłan - od kudeł ‘włos’.

    Kudłana - od kudeł ‘włos’.

    Kudłania - od kudeł ‘włos’.

    Kudłaniec - od kudeł ‘włos’.

    Kudłarz - 1672 od kudeł ‘włos’.

    Kudłasiewicz - od kudeł ‘włos’.

    Kudłasz - od kudeł ‘włos’.

    Kudłaszczyk - od kudeł ‘włos’.

    Kudłaszewicz - od kudeł ‘włos’.

    Kudłaszyk - od kudeł ‘włos’.

    Kudłata, m. - 1376 od kudeł ‘włos’.

    Kudłaty - 1397– od kudeł ‘włos’.

    Kudław - od kudeł ‘włos’.

    Kudławiec - od kudeł ‘włos’.

    Kudłek - 1426 od kudeł ‘włos’; od kudłek ‘kudłaty’.

    Kudło - 1773 od kudeł ‘włos’.

    Kudłocz - (Śl) od kudeł ‘włos’.

    Kudłosz - od kudeł ‘włos’.

    Kudłowicz - 1603 od kudeł ‘włos’.

    Kudłowiec - od kudeł ‘włos’.

    Kudłowski - 1651 od kudeł ‘włos’.

    Kudłuczka - od kudeł ‘włos’.

    Kudniak - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudnik - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudoba - od chudoba ‘chudość, ubóstwo’, z gwarowego ‘mienie, gospodarstwo, dobytek’.

    Kudobiński - od chudoba ‘chudość, ubóstwo’, z gwarowego ‘mienie, gospodarstwo, dobytek’.

    Kudoj - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudok - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudon - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudoń - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudor - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudorski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudos - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudosiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudosz - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudoszyn - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudowicz - 1748 (KrW) w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudra - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrach - 1606 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudracz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudraczow - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudraj - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrak - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudran - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudraniec - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrański - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrarz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudras - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrasiński - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudraszew - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudraszow - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudraszów - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrawcew - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrawców - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrawczuk - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrawiec - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrawlew - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrawski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrej - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrejko - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrek - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrel - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrelak - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrelek - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrelik - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrewicz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrisz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudroń - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudroński - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudroś - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrowczuk - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrowicz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrowiec - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudruk - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudruś - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrycki - XVIII w. od nazwy miejscowej Kudry (białostockie, gmina Jabłoń).

    Kudrycz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudryj - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudryk - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrykiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudryl - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrymski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudryn - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudryński - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrys - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrysz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudryś - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrzański - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrzeński - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrzycki - od nazwy miejscowej Kudry (białostockie, gmina Jabłoń).

    Kudrzyk - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrzyn - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudrzyński - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kuduch - 1757 w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kuduk - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kuduła - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudułtowski - 1552 od nazwy miejscowej Kudułtowo, dziś Kodłutowo (ciechanowskie, gmina Raciąż).

    Kudura - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudy - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudycz - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudyk - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudyka - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudył - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudyła - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudyma - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudymowicz - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudymowski - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudyn - 1444 (KrW) w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudyna - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudyniak - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudyniuk - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudynow - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudynowicz - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudynowski - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudynów - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudyń - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudyński - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudyra - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudys - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudyś - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudz - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudza - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudzak - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudzek - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudzelka - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudzewicz - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudzi - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudzia - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudziak - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudzian - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudziel - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudziela - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudzielin - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudzielka - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudzielko - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudziełka - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudziełko - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudzierko - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudzierski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudziewicz - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudzik - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudzin - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudzinow - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudzinowicz - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudzinowski - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudziń - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudziński - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudzio - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudzior - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego kudry ‘kudły’, od gwarowego kudra ‘łacha, jezioro’.

    Kudzok - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudzyn - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudzyński - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kudź - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego kuditi ‘niszczyć’, por. rosyjskie kud ‘bies, szatan’, może też od kud, kuda ‘naśladowanie głosu kury’, też przekuda ‘przekora’.

    Kufa - od kufa ‘duża drewniana beczka’.

    Kufajew - od kufa ‘duża drewniana beczka’.

    Kufal - od kufa ‘duża drewniana beczka’.

    Kufalski - od kufa ‘duża drewniana beczka’.

    Kufał - od kufa ‘duża drewniana beczka’.

    Kufciak - od kufa ‘duża drewniana beczka’.

    Kufciewicz - od kufa ‘duża drewniana beczka’.

    Kufecki - od kufa ‘duża drewniana beczka’.

    Kufej - od kufa ‘duża drewniana beczka’.

    Kufel - 1774 od kufel ‘pękate naczynie z uchem na płyny’.

    Kufelewski - od kufel ‘pękate naczynie z uchem na płyny’.

    Kufelin - od kufel ‘pękate naczynie z uchem na płyny’.

    Kufelnicki - od kufel ‘pękate naczynie z uchem na płyny’.

    Kufelski - od kufel ‘pękate naczynie z uchem na płyny’.

    Kufeł - od kufel ‘pękate naczynie z uchem na płyny’.

    Kufer - od kufer ‘rodzaj skrzyni; waliza’.

    Kufera - od kufer ‘rodzaj skrzyni; waliza’.

    Kuferski - od kufer ‘rodzaj skrzyni; waliza’.

    Kuffel - od kufel ‘pękate naczynie z uchem na płyny’.

    Kuffer - od kufer ‘rodzaj skrzyni; waliza’.

    Kufierski - od kufer ‘rodzaj skrzyni; waliza’.

    Kufij - od kufa ‘duża drewniana beczka’.

    Kufin - od kufa ‘duża drewniana beczka’.

    Kufirski - od kufer ‘rodzaj skrzyni; waliza’.

    Kufka - od kufa ‘duża drewniana beczka’.

    Kufkowski - od kufa ‘duża drewniana beczka’.

    Kufla - od kufel ‘pękate naczynie z uchem na płyny’.

    Kuflak - od kufel ‘pękate naczynie z uchem na płyny’.

    Kuflarski - od kufel ‘pękate naczynie z uchem na płyny’.

    Kuflewicz - od kufel ‘pękate naczynie z uchem na płyny’.

    Kuflewski - 1614 od kufel ‘pękate naczynie z uchem na płyny’.

    Kuflich - od kufel ‘pękate naczynie z uchem na płyny’.

    Kuflik - 1787 od kufel ‘pękate naczynie z uchem na płyny’.

    Kuflikowski - od kufel ‘pękate naczynie z uchem na płyny’.

    Kufliński - od kufel ‘pękate naczynie z uchem na płyny’.

    Kuflisko - od kufel ‘pękate naczynie z uchem na płyny’; od kulisko.

    Kuflowicz - od kufel ‘pękate naczynie z uchem na płyny’.

    Kuflowski - od kufel ‘pękate naczynie z uchem na płyny’.

    Kufra - od kufer ‘rodzaj skrzyni; waliza’.

    Kufraj - od kufer ‘rodzaj skrzyni; waliza’.

    Kufrasa - od kufer ‘rodzaj skrzyni; waliza’.

    Kufrej - od kufer ‘rodzaj skrzyni; waliza’.

    Kufrejski - od kufer ‘rodzaj skrzyni; waliza’.

    Kufrowski - od kufer ‘rodzaj skrzyni; waliza’.

    Kufryj - od kufer ‘rodzaj skrzyni; waliza’.

    Kufryn - od kufer ‘rodzaj skrzyni; waliza’.

    Kufrzyk - od kufer ‘rodzaj skrzyni; waliza’.

    Kuft - od kufa ‘duża drewniana beczka’.

    Kufta - od kufa ‘duża drewniana beczka’.

    Kuga - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kugacki - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kugacz - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kugaczewski - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kugaj - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kugała - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kugan - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kuge - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kugel - od staropolskiego kugle, kugiel ‘sztuczki kuglarskie; warkocz’, też ‘pieczona legumina u Żydów’.

    Kugelewicz - od staropolskiego kugle, kugiel ‘sztuczki kuglarskie; warkocz’, też ‘pieczona legumina u Żydów’.

    Kugelowski - od staropolskiego kugle, kugiel ‘sztuczki kuglarskie; warkocz’, też ‘pieczona legumina u Żydów’.

    Kugiejko - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kugiel - 1664 od staropolskiego kugle, kugiel ‘sztuczki kuglarskie; warkocz’, też ‘pieczona legumina u Żydów’.

    Kugielewicz - od staropolskiego kugle, kugiel ‘sztuczki kuglarskie; warkocz’, też ‘pieczona legumina u Żydów’.

    Kugielski - od staropolskiego kugle, kugiel ‘sztuczki kuglarskie; warkocz’, też ‘pieczona legumina u Żydów’.

    Kugin - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kugiński - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kugla - od staropolskiego kugle, kugiel ‘sztuczki kuglarskie; warkocz’, też ‘pieczona legumina u Żydów’.

    Kuglan - od staropolskiego kugle, kugiel ‘sztuczki kuglarskie; warkocz’, też ‘pieczona legumina u Żydów’.

    Kuglarz - 1392 od kuglarz ‘człowiek pokazujący sztuczki’.

    Kuglasz - od kuglarz ‘człowiek pokazujący sztuczki’.

    Kugler - od kuglarz ‘człowiek pokazujący sztuczki’.

    Kügler - od kuglarz ‘człowiek pokazujący sztuczki’.

    Kuglerz - 1393 od kuglarz ‘człowiek pokazujący sztuczki’.

    Kuglew - od staropolskiego kugle, kugiel ‘sztuczki kuglarskie; warkocz’, też ‘pieczona legumina u Żydów’.

    Kuglin - od staropolskiego kugle, kugiel ‘sztuczki kuglarskie; warkocz’, też ‘pieczona legumina u Żydów’.

    Kuglo - od staropolskiego kugle, kugiel ‘sztuczki kuglarskie; warkocz’, też ‘pieczona legumina u Żydów’.

    Kugła - od staropolskiego kugle, kugiel ‘sztuczki kuglarskie; warkocz’, też ‘pieczona legumina u Żydów’.

    Kuhl - od niemieckich nazw osobowych Kuhl, Kühl, te od średnio-wysoko-niemieckiego küel ‘spokojny, łagodny’ i od średnioniemieckiego kule ‘jama, loch’.

    Kühl - od niemieckich nazw osobowych Kuhl, Kühl, te od średnio-wysoko-niemieckiego küel ‘spokojny, łagodny’ i od średnioniemieckiego kule ‘jama, loch’.

    Kuhla - od niemieckich nazw osobowych Kuhl, Kühl, te od średnio-wysoko-niemieckiego küel ‘spokojny, łagodny’ i od średnioniemieckiego kule ‘jama, loch’.

    Kuhlewski - od niemieckich nazw osobowych Kuhl, Kühl, te od średnio-wysoko-niemieckiego küel ‘spokojny, łagodny’ i od średnioniemieckiego kule ‘jama, loch’.

    Kuhlow - od niemieckich nazw osobowych Kuhl, Kühl, te od średnio-wysoko-niemieckiego küel ‘spokojny, łagodny’ i od średnioniemieckiego kule ‘jama, loch’.

    Kuhłow - od niemieckich nazw osobowych Kuhl, Kühl, te od średnio-wysoko-niemieckiego küel ‘spokojny, łagodny’ i od średnioniemieckiego kule ‘jama, loch’.

    Kuhn - od niemieckiej nazwy osobowej Kuhn, ta od imion na Kun-.

    Kühn - od niemieckiej nazwy osobowej Kuhn, ta od imion na Kun-.

    Kühn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuhna - od niemieckiej nazwy osobowej Kuhn, ta od imion na Kun-.

    Kuhne - od niemieckiej nazwy osobowej Kuhn, ta od imion na Kun-.

    Kühne - od niemieckiej nazwy osobowej Kuhn, ta od imion na Kun-.

    Kühne - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuhnke - od niemieckiej nazwy osobowej Kuhn, ta od imion na Kun-.

    Kuhny - od niemieckiej nazwy osobowej Kuhn, ta od imion na Kun-.

    Kuic - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kuica - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kuich - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kuik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kuik-Studziński - złożenia brak; Kuik w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję; Studziński 1609 od nazw miejscowych typu Studzień, Studzianki, Studzieniec, Studenne.

    Kuiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kuisz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kuiszczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kuj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kuja - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujac - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujach - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujacha - 1304 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujach-Czyżewski - złożenia brak; Kujach w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję; Czyżewski 1465 od nazw miejscowych typu Czyżewo, Czyżów, Czyżowice.

    Kujacz - 1679 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujaczyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujaga - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujak - 1374 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujaka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujakowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujalnik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujalo - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujałowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujan - 1627 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję; od gwarowego kujan ‘nicpoń, leń’.

    Kujanek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję; od gwarowego kujan ‘nicpoń, leń’.

    Kujaniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję; od gwarowego kujan ‘nicpoń, leń’.

    Kujanka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję; od gwarowego kujan ‘nicpoń, leń’.

    Kujanowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujanowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujański - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujar - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujarz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujas - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujasz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujaszek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujaszewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujat - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujata - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujath - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujatowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujatowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujatt - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujawa - 1422 od kujawa ‘wydma piaszczysta’.

    Kujawa-Gryszun - złożenia brak; Kujawa 1422 od kujawa ‘wydma piaszczysta’; Gryszun w grupie nazwisk pochodzących od imienia Grzegorz, notowanego w Polsce od średniowiecza ( XII w.), pochodzenia greckiego od gregorios ‘gorliwy, czuwający’.

    Kujawczyc - 1421 od kujawa ‘wydma piaszczysta’.

    Kujawczyk - od kujawa ‘wydma piaszczysta’.

    Kujawczyński - od kujawa ‘wydma piaszczysta’.

    Kujawiaczyk - od kujawa ‘wydma piaszczysta’.

    Kujawiak - od kujawa ‘wydma piaszczysta’.

    Kujawiakowski - od kujawa ‘wydma piaszczysta’.

    Kujawicz - od kujawa ‘wydma piaszczysta’.

    Kujawiecki - od kujawa ‘wydma piaszczysta’.

    Kujawik - od kujawa ‘wydma piaszczysta’.

    Kujawin - od kujawa ‘wydma piaszczysta’.

    Kujawiński - od kujawa ‘wydma piaszczysta’.

    Kujawka - 1387 od kujawa ‘wydma piaszczysta’.

    Kujawowicz - od kujawa ‘wydma piaszczysta’.

    Kujawski - 1397 od nazwy regionu lub od nazwy miejscowej Kujawy (częste).

    Kujbiada - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujbid - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujbida - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujbieda - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujcik - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kujć - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kujda - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kujdewicz - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kujdowicz - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kujduś - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kujdyński - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kujeba - 1751 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujełowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujk - (Pom) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujmatycki - 1437 od nazwy miejscowej Kumatycze (KrW).

    Kujny - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję; od gwarowego kujny ‘kowalny’.

    Kujon - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję; od staropolskiego kujon ‘kanalia’.

    Kujos - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujot - od kojot, kujot ‘zwierzę drapieżne z rodziny psów’.

    Kujoth - od kojot, kujot ‘zwierzę drapieżne z rodziny psów’.

    Kujowski - 1632 od nazwy regionu lub od nazwy miejscowej Kujawy (częste).

    Kujś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujta - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kujtkowski - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kujtowski - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kujuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kujus - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuj-, por. prasłowiańskie kujati ‘utyskiwać’, kuć, kuję.

    Kuk - 1444 od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kuka - 1787 od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukacki - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukacz - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukafka - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukaj - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukak - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukalski - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukała - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukałka - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukałowicz - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukan - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukaniec - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukanow - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukanów - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukańko - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukarczyk - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukarkow - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukarków - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukarski - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukas - 1665 od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukasek - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukasiak - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukasiewicz - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukasik - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukaszczyk - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukaszek - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukaszewicz - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukaszewski - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukaszuk - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukat - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukaty - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukawa - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukawczyński - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukawiec - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukawka - 1673 od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukawko - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukawski - 1580 od nazwy miejscowej Kukawki (siedleckie, gmina Jadów).

    Kukczyk - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukczyński - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’

    Kukelski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’

    Kukfa - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukfisz - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukiarz - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukica - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukicz - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukić - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukie - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukiec - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukieciak - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukieć - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukiel - 1626 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukiela - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukielak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukielan - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukielczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukielewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukieliński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukielka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukiella - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukielski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’

    Kukieł - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukieła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukiełczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukiełczyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukiełka - 1414 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’; od kukiełka.

    Kukiełko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukiełła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukiełło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukieło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukien - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukień - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukier - od niemieckiej nazwy osobowej Kücker, ta od kuchen ‘patrzeć, spoglądać’.

    Kukiera - od niemieckiej nazwy osobowej Kücker, ta od kuchen ‘patrzeć, spoglądać’.

    Kukierek - od niemieckiej nazwy osobowej Kücker, ta od kuchen ‘patrzeć, spoglądać’.

    Kukierski - od niemieckiej nazwy osobowej Kücker, ta od kuchen ‘patrzeć, spoglądać’.

    Kukiewicz - 1768 od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukin - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukioła - 1725 od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukioła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’

    Kukiołczyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’

    Kukiołka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’

    Kukis - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukisz - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukiś - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukiz - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukizowski - 1444 od nazwy miejscowej Kukizów (KrW).

    Kukiż - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukl - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukla - 1366 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kuklak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kuklan - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kuklaniec - 1677 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kuklarz - 1408 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’

    Kuklas - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’

    Kuklasiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’

    Kuklaska, m. - 1565 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’

    Kukle - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’

    Kukleński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’

    Kuklesz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’

    Kuklewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kuklica - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kuklicki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kuklicz - 1451 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kuklik - 1599 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kuklikowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kuklin - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kuklinowski - 1497 od nazwy miejscowej Kuklinów (leszczyńskie, gmina Kobylin).

    Kuklinski - od nazwy miejscowej Kuklinów (leszczyńskie, gmina Kobylin).

    Kukliński - 1493 od nazwy miejscowej Kuklinów (leszczyńskie, gmina Kobylin).

    Kuklis - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukliś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kuklo - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kuklok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kuklów - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukluk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukła - 1599 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukłanowa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kukłowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kukl-, por. staropolskie kukla ‘podłużna bułka; kaptur’, kukła ‘lalka, marionetka’, kuklać ‘bić, nękać’.

    Kuko - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukoczka - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukofka - (Śl) od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukolczyk - 1702 od kukułka.

    Kukolka - od kukułka.

    Kukolnik - od kukułka.

    Kukolski - 1583 od nazwy miejscowej Kukole (rW).

    Kukoł - 1690 od kukułka.

    Kukoła - od kukułka.

    Kukołka - od kukułka.

    Kukołowicz - od kukułka.

    Kukor - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukorenda - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukorowski - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukoródz - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukorudz - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukorudza - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukorudź - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukoruza - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukosa - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukosz - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukoszek - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukoszyk - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukoś - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukotka - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukotko - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukowiak - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukowicz - 1698 od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukowiecki - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukowka - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukowski - 1497 od nazwy miejscowej Kukowo (włocławskie, gmina Skępe).

    Kukowski - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukół - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukółka - od kukułka.

    Kuków - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukówka - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kuks - od kuks, kuksaniec ‘uderzenie łokciem lub pięścią’.

    Kuksa - od kuks, kuksaniec ‘uderzenie łokciem lub pięścią’.

    Kuksanowicz - od kuks, kuksaniec ‘uderzenie łokciem lub pięścią’.

    Kuksewicz - od kuks, kuksaniec ‘uderzenie łokciem lub pięścią’.

    Kuksinowicz - od kuks, kuksaniec ‘uderzenie łokciem lub pięścią’.

    Kuksiński - od kuks, kuksaniec ‘uderzenie łokciem lub pięścią’.

    Kuksionek - od kuks, kuksaniec ‘uderzenie łokciem lub pięścią’.

    Kuksiuk - od kuks, kuksaniec ‘uderzenie łokciem lub pięścią’.

    Kukski - 1623 od nazwy miejscowej Kuksy (elbląskie, gmina Dzierzgoń).

    Kukso - od kuks, kuksaniec ‘uderzenie łokciem lub pięścią’.

    Kuksz - od kuks, kuksaniec ‘uderzenie łokciem lub pięścią’.

    Kuksza - od kuks, kuksaniec ‘uderzenie łokciem lub pięścią’.

    Kukszow - od kuks, kuksaniec ‘uderzenie łokciem lub pięścią’.

    Kukszyński - od kuks, kuksaniec ‘uderzenie łokciem lub pięścią’.

    Kukuc - 1786 od gwarowego kukuczka ‘kukułka’.

    Kukuch - 1607– od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukucki - od gwarowego kukuczka ‘kukułka’.

    Kukucz - od gwarowego kukuczka ‘kukułka’.

    Kukuczka - 1633 od gwarowego kukuczka ‘kukułka’.

    Kukuczko - od gwarowego kukuczka ‘kukułka’.

    Kukuczyński - od gwarowego kukuczka ‘kukułka’.

    Kukuć - od gwarowego kukuczka ‘kukułka’.

    Kukufka - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukuj - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukuk - od gwarowego kukuczka ‘kukułka’.

    Kukuka - od gwarowego kukuczka ‘kukułka’.

    Kukul - od kukułka.

    Kukula - od kukułka.

    Kukulak - 1786 od kukułka.

    Kukulenko - od kukułka.

    Kukulew - od kukułka.

    Kukulewa - od kukułka.

    Kukuliński - od kukułka.

    Kukulisz - od kukułka.

    Kukulla - od kukułka.

    Kukulowicz - od kukułka.

    Kukulski - od kukułka.

    Kukuluk - od kukułka.

    Kukulus - 1737 od kukułka.

    Kukuł - od kukułka.

    Kukuła - od kukułka.

    Kukułka - 1427 od kukułka.

    Kukułkiewicz - od kukułka.

    Kukułła - od kukułka.

    Kukuło - od kukułka.

    Kukułowicz - od kukułka.

    Kukułowski - od kukułka.

    Kukuowski - od kukułka.

    Kukura - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukuradz - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukurek - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukurenda - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukurewicz - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukuręda - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukurka - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukurkowski - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukurowski - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukurski - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukurudz - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukurudza - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukurudziak - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukuruza - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukuruziński - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukuruzowiec - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukurydz - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukurydza - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukurydziak - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukuryk - od kukuryka ‘rodzaj stroju głowy’.

    Kukuryka - od kukuryka ‘rodzaj stroju głowy’.

    Kukurzyński - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kukus - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukuska - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukuszka - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukuszkin - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukuszkina - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukuszko - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukuszyński - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukuś - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukut - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukuta - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukuwa - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukwa - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukwaski - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukwicz - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kukwisz - od kukać ‘wydawać głos „kuku”’.

    Kul - 1422 od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kula - 1253 od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulach - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulacha - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulacz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulaczek - 1765 od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulaczenko - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulaczyk - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulag - od wschodniosłowiańskiego kułaga, kułaka ‘kasza z serem’.

    Kulaga - od wschodniosłowiańskiego kułaga, kułaka ‘kasza z serem’.

    Kulagowczuk - od wschodniosłowiańskiego kułaga, kułaka ‘kasza z serem’.

    Kulagowski - od wschodniosłowiańskiego kułaga, kułaka ‘kasza z serem’.

    Kulaj - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulak - 1618 od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulakiewicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulakin - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulakowski - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulakowski - od nazwy miejscowej Kułaki (łomżyńskie, gmina Ciechanowiec).

    Kulał - 1539 od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulan - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulanda - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulanek - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulaniak - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulanica - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulanicka - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulaniec - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulanik - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulanin - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulaninek - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulaniuk - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulanka - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulanowicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulanowski - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulanów - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulanta - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulanty - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulanuk - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulański - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kular - od niemieckich nazw osobowych Kuhler, Kühler, te od Kuhl.

    Kulara - od niemieckich nazw osobowych Kuhler, Kühler, te od Kuhl.

    Kularczyk - od niemieckich nazw osobowych Kuhler, Kühler, te od Kuhl.

    Kularski - od niemieckich nazw osobowych Kuhler, Kühler, te od Kuhl.

    Kulary - od niemieckich nazw osobowych Kuhler, Kühler, te od Kuhl.

    Kularz - od niemieckich nazw osobowych Kuhler, Kühler, te od Kuhl; od kularz ‘człowiek, który kula klody na tartak’.

    Kulas - 1460 od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulasa - 1743 od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulasek - 1664 od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulasiak - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulasiewicz - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulasik - 1642 od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulasiński - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulaska - 1599 od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulasz - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulasza - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulaszek - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulaszenko - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulaszewicz - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulaszewski - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulaszewycz - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulasziński - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulaszka - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulaszko - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulaszyński - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulaś - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulata - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulawa, m. - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulawas - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulawczuk - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulawczyk - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulawiak - 1792 od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulawianek - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulawica - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulawicz - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulawiec - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulawiecki - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulawig - (Śl) od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulawik - 1743 od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulawin - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulawinek - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulawiński - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulawiuk - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulawka - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulawow - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulawski - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulawy - 1486 od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulaz - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulaziński - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kuląg - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulągowski - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulba - od niemieckiej nazwy osobowej Kulbe, ta od słowiańskiej bazy kul- z sufiksem ba-.

    Kulbaba - od kulbaba ‘roślina przydrożnik’.

    Kulbabiński - od kulbaba ‘roślina przydrożnik’.

    Kulbacki - 1698 od nazwy miejscowej Kulbaki (KrW).

    Kulbacz - od kulbaka ‘wysokie siodło na konia’, też ‘człowiek zgarbiony’.

    Kulbaczewski - od kulbaka ‘wysokie siodło na konia’, też ‘człowiek zgarbiony’.

    Kulbaczyński - od kulbaka ‘wysokie siodło na konia’, też ‘człowiek zgarbiony’.

    Kulbak - od kulbaka ‘wysokie siodło na konia’, też ‘człowiek zgarbiony’.

    Kulbaka - od kulbaka ‘wysokie siodło na konia’, też ‘człowiek zgarbiony’.

    Kulbaniuk - od gwarowego kulfan, kulban ‘osoba krzywa, głupiec, prostak’.

    Kulbanka - od gwarowego kulfan, kulban ‘osoba krzywa, głupiec, prostak’.

    Kulbanowski - od gwarowego kulfan, kulban ‘osoba krzywa, głupiec, prostak’.

    Kulbas - od gwarowego kulbas ‘patyk; styczysko u pługa’.

    Kulbasiński - od gwarowego kulbas ‘patyk; styczysko u pługa’.

    Kulbasz - od gwarowego kulbas ‘patyk; styczysko u pługa’.

    Kulbaszewski - od gwarowego kulbas ‘patyk; styczysko u pługa’.

    Kulbat - od niemieckiej nazwy osobowej Kulbe, ta od słowiańskiej bazy kul- z sufiksem ba-.

    Kulbecki - od niemieckiej nazwy osobowej Kulbe, ta od słowiańskiej bazy kul- z sufiksem ba-.

    Kulbica - od niemieckiej nazwy osobowej Kulbe, ta od słowiańskiej bazy kul- z sufiksem ba-.

    Kulbicki - od nazwy miejscowej Kulbaki (KrW).

    Kulbicki - od niemieckiej nazwy osobowej Kulbe, ta od słowiańskiej bazy kul- z sufiksem ba-.

    Kulbida - od niemieckiej nazwy osobowej Kulbe, ta od słowiańskiej bazy kul- z sufiksem ba-.

    Kulbiecki - od nazwy miejscowej Kulbaki (KrW).

    Kulbiecki - od niemieckiej nazwy osobowej Kulbe, ta od słowiańskiej bazy kul- z sufiksem ba-.

    Kulbieda - od niemieckiej nazwy osobowej Kulbe, ta od słowiańskiej bazy kul- z sufiksem ba-.

    Kulbiej - od niemieckiej nazwy osobowej Kulbe, ta od słowiańskiej bazy kul- z sufiksem ba-.

    Kulbij - od niemieckiej nazwy osobowej Kulbe, ta od słowiańskiej bazy kul- z sufiksem ba-.

    Kulbik - od niemieckiej nazwy osobowej Kulbe, ta od słowiańskiej bazy kul- z sufiksem ba-.

    Kulbikowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kulbe, ta od słowiańskiej bazy kul- z sufiksem ba-.

    Kulbiński - od niemieckiej nazwy osobowej Kulbe, ta od słowiańskiej bazy kul- z sufiksem ba-.

    Kulbisz - od niemieckiej nazwy osobowej Kulbe, ta od słowiańskiej bazy kul- z sufiksem ba-.

    Kulbiszewski - od niemieckiej nazwy osobowej Kulbe, ta od słowiańskiej bazy kul- z sufiksem ba-.

    Kulboka - od kulbaka ‘wysokie siodło na konia’, też ‘człowiek zgarbiony’.

    Kulbowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kulbe, ta od słowiańskiej bazy kul- z sufiksem ba-.

    Kulc - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulca - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulcak - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulcenta - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulcenty - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulcetyn - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulcicki - od nazwy miejscowej Kulczyce (KrW).

    Kulczak - 1659 od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulczakiewicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulczakowicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulczek - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulczenko - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulczucki - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulczuga - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulczuk - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulczyc - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulczycki - 1589 od nazwy miejscowej Kulczyce (KrW).

    Kulczyk - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulczykiewicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulczyna - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulczyniec - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulczynski - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulczyny - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulczyński - 1780 od nazwy miejscowej Kulczyn (chełm., gmina Hańsk).

    Kulczyński - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulda - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuldak - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuldanek - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuldo - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuldys - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuldzik - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleba - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulec - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulecha - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulecki - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulecza - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleczka - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleczko - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulej - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleja - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulejewicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulejewski - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulejko - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulejowski - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulek - 1748 od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleka - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulen - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulena - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulenicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulenko - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulenta - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulenty - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleń - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleński - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleń-Sławeński - złożenia brak; Kuleń od kula lub kuleć lub kulić (się); Sławeński 1397 od nazwy miejscowej Sławno (kilka wsi).

    Kuleń-Sławiński - złożenia brak; Kuleń od kula lub kuleć lub kulić (się); Sławiński 1397 od nazwy miejscowej Sławno (kilka wsi).

    Kuler - od niemieckich nazw osobowych Kuhler, Kühler, te od Kuhl.

    Kulera - od niemieckich nazw osobowych Kuhler, Kühler, te od Kuhl.

    Kulerski - od niemieckich nazw osobowych Kuhler, Kühler, te od Kuhl.

    Kulerz - od niemieckich nazw osobowych Kuhler, Kühler, te od Kuhl.

    Kulerza - od niemieckich nazw osobowych Kuhler, Kühler, te od Kuhl.

    Kules - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulesa - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulescha - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulesiak - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulesiewicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulesik - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulesiński - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleski - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulessa - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulesz - 1434 od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulesza - 1405 od kula lub kuleć lub kulić (się); od staropolskiego kulesza ‘potrawa mączna’.

    Kuleszak - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleszczyk - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleszewicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleszewski - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleszka - 1455 od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleszko - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleszo - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleszow - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleszyk - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleszyński - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleszyński - od nazwy miejscowej Kulesze (łomżyńskie, gmina Kulesze Kościelne).

    Kuleszys - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleśnik - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleta - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuleto - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulewa - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulewiak - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulewicz - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulewieć - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulewiński - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulewitz - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulewosz - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulewski - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kuley - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulfan - od gwarowego kulfan, kulban ‘osoba krzywa, głupiec, prostak’.

    Kulfanek - 1646 od gwarowego kulfan, kulban ‘osoba krzywa, głupiec, prostak’.

    Kulfanowicz - od gwarowego kulfan, kulban ‘osoba krzywa, głupiec, prostak’.

    Kulfanowski - od gwarowego kulfan, kulban ‘osoba krzywa, głupiec, prostak’.

    Kulfon - od gwarowego kulfan, kulban ‘osoba krzywa, głupiec, prostak’.

    Kulfosz - od gwarowego kulfan, kulban ‘osoba krzywa, głupiec, prostak’.

    Kulg - od gwarowego kulać ‘kuleć, chromać’.

    Kulga - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulgajuk - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulgawczuk - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulgawczyk - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulgawik - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulgawiuk - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulgiewicz - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulgowczuk - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulgowczyk - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulgowski - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulh - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulhaj - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulhan - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulhanek - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulhawa - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulhawczuk - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulhawczyk - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulhawiak - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulhawiec - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulhawik - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulhawiuk - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulhawy - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kulhowik - od gwarowego kulgać ‘kuleć, chromać’.

    Kuli - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulia - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliak - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulian - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulias - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliasa - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliba - od kolibaba ‘człowiek ociężały’.

    Kulibab - od kolibaba ‘człowiek ociężały’.

    Kulibaba - od kolibaba ‘człowiek ociężały’.

    Kulibabka - od kolibaba ‘człowiek ociężały’.

    Kulibob - od kolibaba ‘człowiek ociężały’.

    Kulibosz - od kolibaba ‘człowiek ociężały’.

    Kulibowski - od kolibaba ‘człowiek ociężały’.

    Kulibski - od kolibaba ‘człowiek ociężały’.

    Kulic - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulica - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulich - 1706 od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulicki - 1640 od nazwy miejscowej Kulice (gdańskie, gmina Pelplin).

    Kulicz - 1472 od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliczak - 1669 od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kuliczanka - od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kuliczenko - od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kuliczkowski - 1651 od nazwy miejscowej Kuliczków (KrW).

    Kuliczuk - od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kulig - 1370 od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kuliga - od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kuligawczyk - od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kuligiewicz - od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kuligoski - od nazw miejscowych Kuligi, Kuligów (kilka wsi).

    Kuligowicz - 1431 od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kuligowski - 1580 od nazw miejscowych Kuligi, Kuligów (kilka wsi).

    Kulij - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulijczuk - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulijewicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulik - 1410 od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kulika - od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kulikan - od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kulikiewicz - od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kulikjan - od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kulikow - od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kulikowicz - od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kulikowiec - od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kulikowski - 1402 od nazw miejscowych Kulików, Kulikowe (KrW).

    Kulikowski - od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kulików - od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kulim - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kulima - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kulimaczewski - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kulimaga - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kulimak - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kulimicz - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kulimowski - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kulimski - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kulin - 1415 od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulina - 1413 od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulincz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulinczak - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulinczyk - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulinek - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliniak - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulinicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliniec - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliniewicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulinko - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulinkowicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulinkowski - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulino - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulinok - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulinos - 1452 od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulinowicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulinowski - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulinski - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulińczak - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulińczyk - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliński - 1633 od nazwy miejscowej Kulin (włocławskie, gmina Włocławek).

    Kulio - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulion - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulis - 1594 od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulisa - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulisarz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulisch - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulisek - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulisewicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulisiak - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulisiewicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulisiński - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliska - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulista - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulisz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulisza - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliszak - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliszczak - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliszek - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliszenko - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliszewicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliszewski - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliszka - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliszkiewicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliszko - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliszow - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliszów - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliszyn - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliszyński - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliś - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliśkiewicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulit - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulita - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulito - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliza - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulizek - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliziak - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliź - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuliżek - 1677 od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kuljan - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuljański - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuljon - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulk - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulka - 1459 od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulka-Dembowski - złożenia brak; Kulka 1459 od kula lub kuleć lub kulić (się); Dembowski od nazwy miejscowej Dębowa (częste).

    Kulkiewicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulko - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulkoszowian - 1794 od nazwy miejscowej Klikuszowa (nowosądeckie, gmina Nowy Targ).

    Kulkowiak - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulkowicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulkowik - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulkowski - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulkula - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulkuszowian - 1794 od nazwy miejscowej Klikuszowa (nowosądeckie, gmina Nowy Targ).

    Kull - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulla - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kullak - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kullanda - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kullande - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kullas– od kula lub kuleć lub kulić - (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kullass - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kullig - od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kullik - od kulik, dawniej kulig ‘ptak brodzący’.

    Kullman - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kullmann - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kullok - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulm - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kulma - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kulmacz - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kulmaczewski - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kulmaga - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kulman - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kulmanowski - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kulmański - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kulmawik - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kulmianin - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kulmicki - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kulmiński - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kulmis - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kulnia - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulniacz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulniak - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulnianin - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulnica - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulnicki - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulniew - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulniewicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulnik - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulnis - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulniś - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulno - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulnycz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulo - 1290 od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuloch - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulok - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulon - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulonek - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulonik - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuloń - 1743 od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulos - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulosa - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulosek - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulosik - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulossa - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulosz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulosza - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulot - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulota - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulow - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulowczyk - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulowicz - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulowiec - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kulowski - od kula lub kuleć lub kulić (się); od kulas ‘noga; człowiek kulawy’.

    Kuloza - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulozik - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulpa - 1637 od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpacki - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpaczyński - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpak - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’; od kulpak ‘kłonica’.

    Kulpaka - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’; od kulpak ‘kłonica’.

    Kulpan - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpanek - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpanowicz - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpanowski - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpe - 1348 od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpecki - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpek - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’; od kulpak ‘kłonica’.

    Kulpesza - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpeszka - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpicki - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpieński - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpierz - 1743 od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpik - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpinski - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpiński - 1764– od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpis - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpiś - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpit - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpita - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpka - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpo - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpok - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpowicz - 1774 od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kulpun - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’.

    Kuls - od kulsać, kulzać ‘kuleć’.

    Kulse - od kulsać, kulzać ‘kuleć’.

    Kulsek - od kulsać, kulzać ‘kuleć .

    Kulsicki - od kulsać, kulzać ‘kuleć’.

    Kulski - 1698 od nazwy miasta Koło (konińskie).

    Kulsza - 1489 od kula lub kuleć lub kulić (się); od staropolskiego kulsza ‘biodro’.

    Kulsza - od kulsać, kulzać ‘kuleć’.

    Kulszew - od kulsać, kulzać ‘kuleć’.

    Kulszewicz - od kulsać, kulzać ‘kuleć’.

    Kulszewski - od kulsać, kulzać ‘kuleć’.

    Kulszis - od kulsać, kulzać ‘kuleć’.

    Kulszo - od kulsać, kulzać ‘kuleć’.

    Kulszyc - od kulsać, kulzać ‘kuleć’.

    Kulszys - od kulsać, kulzać ‘kuleć’.

    Kult - od kult ‘cześć, uwielbienie’.

    Kulta - od kult ‘cześć, uwielbienie’.

    Kultanowicz - od kult ‘cześć, uwielbienie’.

    Kulton - od kult ‘cześć, uwielbienie’.

    Kultonowski - od kult ‘cześć, uwielbienie’.

    Kultys - od kult ‘cześć, uwielbienie’.

    Kultysów - od kult ‘cześć, uwielbienie’.

    Kultysz - od kult ‘cześć, uwielbienie’.

    Kultyszewski - od kult ‘cześć, uwielbienie’.

    Kultyś - od kult ‘cześć, uwielbienie’.

    Kuluk - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuluń - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuluński - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulus - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulusz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuluszka - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuluś - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kuluza - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulwanowski - od nazwy miejscowej Kulwany (nowosądeckie, gmina Łącko).

    Kulwiak - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulwic - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulwicki - od nazwy miejscowej Kulwy (Wileńszczyzna).

    Kulwicz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulwiec - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulwiński - 1584 od nazwy miejscowej Kulwy (Wileńszczyzna).

    Kulwisz - 1467 od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulyk - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulyniecz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulynycz - od kula lub kuleć lub kulić (się).

    Kulz - od kulsać, kulzać ‘kuleć’.

    Kulza - od kulsać, kulzać ‘kuleć’.

    Kulzak - od kulsać, kulzać ‘kuleć’.

    Kulze - od kulsać, kulzać ‘kuleć’.

    Kulziak - od kulsać, kulzać ‘kuleć’.

    Kulzicki - od kulsać, kulzać ‘kuleć’.

    Kulzik - od kulsać, kulzać ‘kuleć’.

    Kulzowicz - od kulsać, kulzać ‘kuleć’.

    Kulżanowski - od kulsać, kulzać ‘kuleć’.

    Kulżyk - od kulsać, kulzać ‘kuleć’.

    Kuł - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kuła - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułac - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułac - od kułak ‘zaciśnięta pięść’.

    Kułaca - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułaca - od kułak ‘zaciśnięta pięść’.

    Kułach - 1616 od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułacha - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułacki - od kułak ‘zaciśnięta pięść’.

    Kułacz - od kułak ‘zaciśnięta pięść’.

    Kułaczek - od kułak ‘zaciśnięta pięść’.

    Kułaczenko - od kułak ‘zaciśnięta pięść’.

    Kułaczewski - od kułak ‘zaciśnięta pięść’.

    Kułaczkiewicz - od kułak ‘zaciśnięta pięść’.

    Kułaczkowski - od kułak ‘zaciśnięta pięść’.

    Kułaczowski - od kułak ‘zaciśnięta pięść’.

    Kułaczyński - od kułak ‘zaciśnięta pięść’.

    Kułag - od wschodniosłowiańskiego kułaga, kułaka ‘kasza z serem’.

    Kułaga - 1404 od wschodniosłowiańskiego kułaga, kułaka ‘kasza z serem’.

    Kułagin - od wschodniosłowiańskiego kułaga, kułaka ‘kasza z serem’.

    Kułago - od wschodniosłowiańskiego kułaga, kułaka ‘kasza z serem’.

    Kułagowski - od wschodniosłowiańskiego kułaga, kułaka ‘kasza z serem’.

    Kułaj - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułajewicz - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułak - 1486 od kułak ‘zaciśnięta pięść’.

    Kułakiewicz - 1673 od kułak ‘zaciśnięta pięść’.

    Kułak-Kułakowski - złożenia brak; Kułak 1486 od kułak ‘zaciśnięta pięść’; Kułakowski 1628 od nazwy miejscowej Kułaki (łomżyńskie, gmina Ciechanowiec).

    Kułako - od kułak ‘zaciśnięta pięść’.

    Kułakow - od kułak ‘zaciśnięta pięść’.

    Kułakowicz - 1738 od kułak ‘zaciśnięta pięść’.

    Kułakowski - 1628 od nazwy miejscowej Kułaki (łomżyńskie, gmina Ciechanowiec).

    Kułaków - od kułak ‘zaciśnięta pięść’.

    Kułan - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułaniecki - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułanowski - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułas - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułasiewicz - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułasik - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułasz - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułaszak - 1635 od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułaszczyk - 1659 od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułaszka - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułaszkowski - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułaszyk - 1630 od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułaś - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułat - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułatka - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułażyński - od wschodniosłowiańskiego kułaga, kułaka ‘kasza z serem’.

    Kułczak - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułda - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kułdo - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kułdosz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kułeczko - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułek - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułk - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułka - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułkiewicz - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułko - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułkowski - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułpa - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’; od kulpak ‘kłonica’.

    Kułpiński - od łacińskiego culpa ‘wina’ lub od gwarowego kulpa ‘kij zakrzywiony’; od kulpak ‘kłonica’.

    Kułt - od kult ‘cześć, uwielbienie’.

    Kułtan - od kult ‘cześć, uwielbienie’.

    Kułtaniak - od kult ‘cześć, uwielbienie’.

    Kułton - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kułtoniak - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kułtoń - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kułtow - od kult ‘cześć, uwielbienie’.

    Kułtun - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kułtuniak - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kułtunicki - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kułtunowicz - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kułtyka - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułtyna - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kułtys - od kult ‘cześć, uwielbienie’.

    Kułyk - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułyka - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułykow - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułyków - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułyna - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułynczyn - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułyniak - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułynicz - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułynycz - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułynysz - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułyński - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kułysz - od imienia Mikuła (Mikołaj), może też od podstawy Kul-.

    Kum - 1368 od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kuma - 1498 od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumak - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumala - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumalis - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumalski - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumała - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kuman - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumana - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumanek - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumaniecki - 1747 od nazwy miejscowej Komańcza, dawniej też Kumańcza (krośnieńskie, gmina Komańcza).

    Kumanko - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumanowicz - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumanowski - 1563 od nazwy miejscowej Kumanowce (KrW).

    Kumań - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumański - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumar - od komar, ze staropolskiego komor.

    Kumarczyk - od komar, ze staropolskiego komor.

    Kumarek - od komar, ze staropolskiego komor.

    Kumarowski - od nazw miejscowych Komorów, Komorowo (częste).

    Kumas - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumasa - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumasiński - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumaski - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumaszek - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumaszewski - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumaszka - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumaszko - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumaszyk - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumaszyński - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumat - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumatowski - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumatycki - 1441 od nazwy miejscowej Kumatycze (KrW).

    Kumca - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumcewicz - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumczak - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumczek - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumczuk - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumczyk - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumecki - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumejko - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumejsza - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumek - 1445 od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumel - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumela - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumelowski - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumelski - od nazwy miejscowej Kumelsk (łomżyńskie, gmina Kolno).

    Kumelski - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumełan - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumenda - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Kumer - od niemieckiej nazwy osobowej Kummer, ta od solnoniemieckiego kume ‘głęboka miska, zbiornik na wodę’, możliwe też od średnio-wysoko-niemieckiego kumber, kun ker ‘obciążenie, udręka, kłopot’.

    Kumerow - od niemieckiej nazwy osobowej Kummer, ta od solnoniemieckiego kume ‘głęboka miska, zbiornik na wodę’, możliwe też od średnio-wysoko-niemieckiego kumber, kun ker ‘obciążenie, udręka, kłopot’.

    Kumerski - od niemieckiej nazwy osobowej Kummer, ta od solnoniemieckiego kume ‘głęboka miska, zbiornik na wodę’, możliwe też od średnio-wysoko-niemieckiego kumber, kun ker ‘obciążenie, udręka, kłopot’.

    Kumert - od niemieckiej nazwy osobowej Kummer, ta od solnoniemieckiego kume ‘głęboka miska, zbiornik na wodę’, możliwe też od średnio-wysoko-niemieckiego kumber, kun ker ‘obciążenie, udręka, kłopot’.

    Kumesa - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumesz - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumeta - od kometa ‘cia- od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’. ło niebieskie’.

    Kumeto - od kometa ‘ciało niebieskie’.

    Kumiaszczak - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumic - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumicki - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumicz - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumidaj - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumidej - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumiec - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumiega - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumiejko - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumiel - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumielewski - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumielski - 1473 od nazwy miejscowej Kumelsk (łomżyńskie, gmina Kolno).

    Kumiełka - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumienek - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumieniak - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumieszczo - od białoruskiej nazwy osobowej Kumiszcza, ta od kum.

    Kumieszczo - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumiet - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumięga - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumięgów - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumiępa - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumiga - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumigiel - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumik - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumikowski - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumilewski - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumin - 1441 od komin.

    Kuminek - 1794 od komin.

    Kuminiarczuk - od komin.

    Kuminiarczyk - od komin.

    Kuminiec - od komin.

    Kuminkiewicz - od komin.

    Kumiński - 1497 od nazwy miejscowej Konin, dziś Kunin (kieleckie, gmina Waśniów).

    Kumiołek - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumisz - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumiszcz - od białoruskiej nazwy osobowej Kumiszcza, ta od kum.

    Kumiszcza - od białoruskiej nazwy osobowej Kumiszcza, ta od kum.

    Kumiszczak - od białoruskiej nazwy osobowej Kumiszcza, ta od kum.

    Kumiszcze - od białoruskiej nazwy osobowej Kumiszcza, ta od kum.

    Kumiszczo - od białoruskiej nazwy osobowej Kumiszcza, ta od kum.

    Kumiszczów - od białoruskiej nazwy osobowej Kumiszcza, ta od kum.

    Kumka, m. - 1470 od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumke - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumkiewicz - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumko - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumkowski - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumków - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumm - od niemieckiej nazwy osobowej Kummer, ta od solnoniemieckiego kume ‘głęboka miska, zbiornik na wodę’, możliwe też od średnio-wysoko-niemieckiego kumber, kun ker ‘obciążenie, udręka, kłopot’.

    Kummel - od niemieckiej nazwy osobowej Kummer, ta od solnoniemieckiego kume ‘głęboka miska, zbiornik na wodę’, możliwe też od średnio-wysoko-niemieckiego kumber, kun ker ‘obciążenie, udręka, kłopot’.

    Kümmel - od niemieckiej nazwy osobowej Kummer, ta od solnoniemieckiego kume ‘głęboka miska, zbiornik na wodę’, możliwe też od średnio-wysoko-niemieckiego kumber, kun ker ‘obciążenie, udręka, kłopot’.

    Kummer - od niemieckiej nazwy osobowej Kummer, ta od solnoniemieckiego kume ‘głęboka miska, zbiornik na wodę’, możliwe też od średnio-wysoko-niemieckiego kumber, kun ker ‘obciążenie, udręka, kłopot’.

    Kummera - od niemieckiej nazwy osobowej Kummer, ta od solnoniemieckiego kume ‘głęboka miska, zbiornik na wodę’, możliwe też od średnio-wysoko-niemieckiego kumber, kun ker ‘obciążenie, udręka, kłopot’.

    Kummerow - od niemieckiej nazwy osobowej Kummer, ta od solnoniemieckiego kume ‘głęboka miska, zbiornik na wodę’, możliwe też od średnio-wysoko-niemieckiego kumber, kun ker ‘obciążenie, udręka, kłopot’.

    Kumnacki - od komnata, ze staropolskiego kownata ‘pokój mieszkalny w zamku’.

    Kumnata - od komnata, ze staropolskiego kownata ‘pokój mieszkalny w zamku’.

    Kumodziński - od komoda ‘niska szafka na bieliznę’.

    Kumoń - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumoński - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumor - 1786 od komar, ze staropolskiego komor.

    Kumorczyk - od komar, ze staropolskiego komor.

    Kumorek - od komar, ze staropolskiego komor.

    Kumorowski - od nazw miejscowych Komorów, Komorowo (częste).

    Kumorzewski - od nazw miejscowych Komorów, Komorowo (częste).

    Kumos - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumosa - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumosiak - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumosiński - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumossa - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumosz - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumosza - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumoszewski - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumoszka - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumoś - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumoter - od kumoter ‘dobry znajomy, przyjaciel’.

    Kumoterski - od kumoter ‘dobry znajomy, przyjaciel’.

    Kumowicz - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumowski - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumór - od komar, ze staropolskiego komor.

    Kumórek - od komar, ze staropolskiego komor.

    Kumórkiewicz - od komar, ze staropolskiego komor.

    Kumów - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kump - od staropolskiego kump ‘szynka wieprzowa’.

    Kumpa - od staropolskiego kump ‘szynka wieprzowa’.

    Kumpel - od staropolskiego kump ‘szynka wieprzowa’.

    Kumpf - od staropolskiego kump ‘szynka wieprzowa’.

    Kumpiak - od staropolskiego kump ‘szynka wieprzowa’.

    Kumpiałowski - od staropolskiego kump ‘szynka wieprzowa’.

    Kumpicki - od staropolskiego kump ‘szynka wieprzowa’.

    Kumpiec - od staropolskiego kump ‘szynka wieprzowa’.

    Kumpiecki - od staropolskiego kump ‘szynka wieprzowa’.

    Kumpiel - od staropolskiego kump ‘szynka wieprzowa’.

    Kumpikiewicz - od staropolskiego kump ‘szynka wieprzowa’.

    Kumpin - od staropolskiego kump ‘szynka wieprzowa’.

    Kumpiniewski - od staropolskiego kump ‘szynka wieprzowa’.

    Kumpinowicz - od staropolskiego kump ‘szynka wieprzowa’.

    Kumpiń - od staropolskiego kump ‘szynka wieprzowa’.

    Kumpis - od staropolskiego kump ‘szynka wieprzowa’.

    Kumuć - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumuda - od komoda ‘niska szafka na bieliznę’.

    Kumur - od komar, ze staropolskiego komor.

    Kumurek - od komar, ze staropolskiego komor.

    Kumurkiewicz - od komar, ze staropolskiego komor.

    Kumurowski - od komar, ze staropolskiego komor.

    Kumusiński - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumycz - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumyk - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kumysz - od staropolskiego, gwarowego kum ‘ojciec chrzestny’, też od gwarowego kum ‘żłób, koryto’, od gwarowego kumać, kumkać ‘o głosie żab’, kumać się ‘przyjaźnić się’.

    Kun - 1460 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuna - 1380 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunac - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunach - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunachowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunachowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunacki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunacz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunaczowski - 1421 od nazwy miejscowej Kunaszów (KrW).

    Kunać - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunad - 1327 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunadt - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunajew - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunak - 1397 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunakowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunal - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunaniec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunański - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunar - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Kunarewicz - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Kunarski - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Kunarz - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Kunarzewski - od nazwy miejscowej Konarzewo, Konarzew (kilka wsi).

    Kunas - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunasiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunasiuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunasz - 1327 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunaszczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunaszek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunaszewski - 1407 od nazwy miejscowej Kunaszów (KrW).

    Kunaszkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunaszko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunaszowski - 1435 od nazwy miejscowej Kunaszów (KrW).

    Kunaszuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunaszyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunaszyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunat - 1394 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunata - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunatek - 1316 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunath - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunatkowski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunatowski - 1564 od nazwy miejscowej Kunatowce (KrW).

    Kunatowski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunawa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunawicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunawiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunawski - 1435 od nazwy miejscowej Kunaszów (KrW).

    Kunc - 1394 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunca - 1265 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuncak - 1417 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunce - 1370 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuncelman - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuncenta - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuncer - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kuncerak - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kuncerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kuncerz - 1437 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuncerz - od niemieckich nazw osobowych Gunter, Ginther, te od imienia Guntheri.

    Kuncewicz - 1522 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunciak - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuncicki - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuncik - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuncikowski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuncio - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunciów - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunciów - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunc-Jasiński - złożenia brak; Kunc 1394 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’; Jasiński 1392 od nazw miejscowych typu Jasień, Jasienie, Jasieniec, Jasiona, Jasienica.

    Kuncki - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuncol - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuncowicz - 1425 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuncy - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuncyk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuncz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunczak - 1691 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunczak - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunczał - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunczar - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kunczek - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunczer - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kunczewa - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunczewicz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunczka - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunczke - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunczycz - 1490 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunczyński - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunć - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kund - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kunda - 1630 od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundak - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundalski - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundała - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundas - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundaszewski - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kunde - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundej - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundejewski - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundel - 1570 od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’ lub od kundel ‘pies mieszaniec’.

    Kundela - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’ lub od kundel ‘pies mieszaniec’.

    Kundeli - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’ lub od kundel ‘pies mieszaniec’.

    Kundelik - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’ lub od kundel ‘pies mieszaniec’.

    Kundelis - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’ lub od kundel ‘pies mieszaniec’.

    Kundelski - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’ lub od kundel ‘pies mieszaniec’.

    Kundenko - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kunder - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kundera - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kunderak - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kunderek - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kunderewicz - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kunderka - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kunderowicz - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kunderowski - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kunderski - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kundeus - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundeusz - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundich - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundicz - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundirewicz - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kundla - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundlacz - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundlewski - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundo - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundra - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kundrat - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kundro - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kundrowski - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kundry - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kundryk - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kundrzycki - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kundt - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundu - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundus - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundycki - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundycz - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundyk - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundyl - 1391 od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundym - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundyn - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundyna - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundys - 1786 od staropolskiego kondys, kundys ‘kundel’.

    Kundys - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundyś - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundzewicz - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundzia - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’ lub od Kunegunda.

    Kundział - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’ lub od Kunegunda.

    Kundziarz - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’ lub od Kunegunda.

    Kundzicz - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’ lub od Kunegunda.

    Kundziel - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundzielewicz - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kundzienko - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’ lub od Kunegunda.

    Kundzier - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kundzierewicz - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kundzierowski - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kundziewicz - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’ lub od Kunegunda.

    Kundzik - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’ lub od Kunegunda.

    Kundzin - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’ lub od Kunegunda.

    Kundzinowicz - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’ lub od Kunegunda.

    Kundzio - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’ lub od Kunegunda.

    Kundziołka - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’ lub od Kunegunda.

    Kundzior - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kundziowicz - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’ lub od Kunegunda.

    Kundziowicz - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kundzisz - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’ lub od Kunegunda.

    Kune - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuneciak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunecki - 1779 od nazwy miejscowej Kunki (kilka wsi).

    Kunecy - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuneczka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunefał - od konował ‘weterynarz’.

    Kunefka - od konew, konewka ‘naczynie na wodę’, od gwarowego konwa.

    Kunej - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuneja - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunejka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunek - 1399 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuner - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunera - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunerdt - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunert - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunerth - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunesz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuneszko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunewa - od konew, konewka ‘naczynie na wodę’, od gwarowego konwa.

    Kunewicz - od konew, konewka ‘naczynie na wodę’, od gwarowego konwa.

    Kunewka - od konew, konewka ‘naczynie na wodę’, od gwarowego konwa.

    Kung - od niemieckich nazw osobowych Kung, König, te od średnio-wysoko-niemieckiego künic, künec, od średnioniemieckiego kung ‘król’.

    Kunger - od niemieckich nazw osobowych Kung, König, te od średnio-wysoko-niemieckiego künic, künec, od średnioniemieckiego kung ‘król’; od niemieckiej nazwy osobowej Kunger.

    Kungiel - od niemieckich nazw osobowych Kung, König, te od średnio-wysoko-niemieckiego künic, künec, od średnioniemieckiego kung ‘król’.

    Kungler - od niemieckich nazw osobowych Kung, König, te od średnio-wysoko-niemieckiego künic, künec, od średnioniemieckiego kung ‘król’.

    Kungonda - od niemieckich nazw osobowych Kung, König, te od średnio-wysoko-niemieckiego künic, künec, od średnioniemieckiego kung ‘król’.

    Kungowski - od niemieckich nazw osobowych Kung, König, te od średnio-wysoko-niemieckiego künic, künec, od średnioniemieckiego kung ‘król’.

    Kuni - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunia - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniach - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniak - 1691 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniarczyk - od koń.

    Kuniarski - od koń.

    Kuniarz - od koń.

    Kuniata - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunic - 1401 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunica - 1398 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunicek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunicewicz - 1437 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunich - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunicki - 1448 od nazwy miejscowej Kunice (kilka wsi).

    Kunicowicz - 1439 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunicyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniczek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniczkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniczyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniec - 1469 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniecek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniecki - 14221 od nazwy miejscowej Kuńczyce, dziś Kończyce (krakowskie, gmina Michałowice), Kończyce (radomskie, gmina Kowala).

    Kunieczewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunieczka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunieczko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniega - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniej - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniesz - 1479 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniewski - 1546 od nazwy miejscowej Kuniewo (KrW).

    Kunig - od niemieckich nazw osobowych Kung, König, te od średnio-wysoko-niemieckiego künic, künec, od średnioniemieckiego kung ‘król’.

    Kunigel - od niemieckich nazw osobowych Kung, König, te od średnio-wysoko-niemieckiego künic, künec, od średnioniemieckiego kung ‘król’.

    Kunigiel - od niemieckich nazw osobowych Kung, König, te od średnio-wysoko-niemieckiego künic, künec, od średnioniemieckiego kung ‘król’.

    Kunigiewicz - od niemieckich nazw osobowych Kung, König, te od średnio-wysoko-niemieckiego künic, künec, od średnioniemieckiego kung ‘król’.

    Kunigowicz - od niemieckich nazw osobowych Kung, König, te od średnio-wysoko-niemieckiego künic, künec, od średnioniemieckiego kung ‘król’.

    Kunigowski - od niemieckich nazw osobowych Kung, König, te od średnio-wysoko-niemieckiego künic, künec, od średnioniemieckiego kung ‘król’.

    Kunik - 1369 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad); od gwarowego kunik ‘królik’.

    Kunikiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunikowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunin - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunina - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniniec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuninoga - 1456 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniński - 1397 od nazwy miejscowej Konin, dziś Kunin (kieleckie, gmina Waśniów).

    Kunio - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniowski - od nazwy miejscowej Kuniewo (KrW).

    Kunis - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunisch - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunisiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunisz - 1394 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniszcza - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniszek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniszewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniszuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniszyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunit - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunitowicz - 1433 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunity - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad); od gwarowego kunity ‘podobny do kuny’.

    Kuniuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniusz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuniuta - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunk - 1707 od niemieckiej nazwy osobowej Kunk, ta od imion na Kun- lub od apelatywu künkel ‘kądziel’.

    Kunka - 1475 od niemieckiej nazwy osobowej Kunk, ta od imion na Kun- lub od apelatywu künkel ‘kądziel’.

    Kunke - od niemieckiej nazwy osobowej Kunk, ta od imion na Kun- lub od apelatywu künkel ‘kądziel’.

    Kunkel - od niemieckiej nazwy osobowej Kunk, ta od imion na Kun- lub od apelatywu künkel ‘kądziel’; od niemieckiej nazwy osobowej Kunkel.

    Kunkiel - od niemieckiej nazwy osobowej Kunk, ta od imion na Kun- lub od apelatywu künkel ‘kądziel’.

    Kunkiewicz - 1776 od niemieckiej nazwy osobowej Kunk, ta od imion na Kun- lub od apelatywu künkel ‘kądziel’.

    Kunko - 1318 od niemieckiej nazwy osobowej Kunk, ta od imion na Kun- lub od apelatywu künkel ‘kądziel’.

    Kunkol - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Kunkowic - 1422 od niemieckiej nazwy osobowej Kunk, ta od imion na Kun- lub od apelatywu künkel ‘kądziel’.

    Kunkowski - 1788 od nazwy miejscowej Kunki (ciechanowskie, gmina Szreńsk).

    Kunkul - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Kunn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunne - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kuno - 1338 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunoch - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunofalski - od konował ‘weterynarz’.

    Kunofał - od konował ‘weterynarz’.

    Kunol - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunopa - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Kunopka - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Kunopski - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Kunor - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Kunoricz - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Kunorski - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Kunory - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Kunosz - 1483 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunosza - 1407 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunot - 1408 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunotek - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunowicz - 1386 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunowski - 1423 od nazw miejscowych Kunów, Kunowo (kilka wsi).

    Kunów - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunracki - 1470-80 od nazwy miejscowej Kunracice, dziś Konracice (tarnobrzeskie, gmina Opatów).

    Kunrad - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunradowic - 1214 od nazwy miejscowej Kunratowice, dziś Kurnatowice (poznańskie, gmina Kwilcz).

    Kunradowski - od nazwy miejscowej Kunratowice, dziś Kurnatowice (poznańskie, gmina Kwilcz).

    Kunratowicz - 1381 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunratowski - 1400 od nazwy miejscowej Kunratowice, dziś Kurnatowice (poznańskie, gmina Kwilcz).

    Kunst - od niemieckiej nazwy osobowej Kunst, ta od imienia Constantinus lub od Kunz.

    Kunstek - od niemieckiej nazwy osobowej Kunst, ta od imienia Constantinus lub od Kunz.

    Kunstowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kunst, ta od imienia Constantinus lub od Kunz.

    Kunszczyński - od niemieckiej nazwy osobowej Kunst, ta od imienia Constantinus lub od Kunz.

    Kunsztowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kunst, ta od imienia Constantinus lub od Kunz.

    Kunsztynowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kunst, ta od imienia Constantinus lub od Kunz.

    Kunt - 1453 od niemieckiej nazwy osobowej Kunt, ta od imion na Gud-.

    Kunte - od niemieckiej nazwy osobowej Kunt, ta od imion na Gud-.

    Kuntejko - od niemieckiej nazwy osobowej Kunt, ta od imion na Gud-.

    Kuntelak - od niemieckiej nazwy osobowej Kunt, ta od imion na Gud-.

    Kuntelski - od Niemieckiej nazwy osobowej Kunt, ta od imion na Gud-.

    Kunter - od niemieckich nazw osobowych Gunter, Ginther, te od imienia Guntheri.

    Kuntor - od niemieckich nazw osobowych Gunter, Ginther, te od imienia Guntheri.

    Kuntusz - od niemieckiej nazwy osobowej Kunt, ta od imion na Gud-.

    Kunty - od niemieckiej nazwy osobowej Kunt, ta od imion na Gud-.

    Kuntysz - od niemieckiej nazwy osobowej Kunt, ta od imion na Gud-.

    Kuntyszew - od niemieckiej nazwy osobowej Kunt, ta od imion na Gud-.

    Kuntz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuntze - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuntzel - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunuch - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunuć - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunusz - 1425 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunwerski - od staropolskiego konwirsz, kunwirsz, konwers ‘braciszek zakonny’.

    Kunwirsz - 1425 od staropolskiego konwirsz, kunwirsz, konwers ‘braciszek zakonny’.

    Kunycz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunydło– w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad - (= Konrad).

    Kunys - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunysz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunyszewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunyszyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunyś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kunz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunza - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunze - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunzek - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunzel - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunzig - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunzika - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunzke - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kunzo - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuń - od koń.

    Kuńc - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuńcio - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuńcz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuńczak - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuńczycki - 1493 od nazwy miejscowej Kuńczyce, dziś Kończyce (krakowskie, gmina Michałowice), Kończyce (radomskie, gmina Kowala).

    Kuńczyk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kuńda - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kuńdulski - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kuńdzicz - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kuńka - od niemieckiej nazwy osobowej Kunk, ta od imion na Kun- lub od apelatywu künkel ‘kądziel’.

    Kuńkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kunk, ta od imion na Kun- lub od apelatywu künkel ‘kądziel’.

    Kuńko - od niemieckiej nazwy osobowej Kunk, ta od imion na Kun- lub od apelatywu künkel ‘kądziel’.

    Kuński - od nazwy miejscowej Konin, dziś Kunin (kieleckie, gmina Waśniów).

    Kuński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kun-, por. kuna ‘zwierzę z rodziny łasicowatych’, dawniej też ‘narzędzie tortur’ lub od imienia Kunrad (= Konrad).

    Kup - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupa - 1762 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupaciński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupacki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupacz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupaczewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupaja - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupajczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupajczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupajka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupajski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupala - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupalczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupało - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupań - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupański - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupas - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupasa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupaś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupc - (Pom) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupca - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupcak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupcel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupcewicz - 1618 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupciak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupcikiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupciukiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupcok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupcow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupców - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupcza - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupczak - 1763 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupczakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupczanko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupczek - 1690 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupczenko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupczewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupczok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupczun - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupczuna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupczunas - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupczyk - 1551 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupczykiewicz - 1711 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupczyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupczyński - 1721 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupecek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupecki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupeczek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupeć - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupenko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupeń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kuper - od kuper ‘tylna część tułowia u ptaków’.

    Küper - od kuper ‘tylna część tułowia u ptaków’.

    Kupera - od kuper ‘tylna część tułowia u ptaków’.

    Kuperak - od kuper ‘tylna część tułowia u ptaków’.

    Kuperko - od kuper ‘tylna część tułowia u ptaków’.

    Kuperschmidt - od niemieckiej nazwy osobowej Kupferschmidt, ta od średnio-wysoko-niemieckiego kupfersmit ‘kotlarz’.

    Kuperski - 1680 od kuper ‘tylna część tułowia u ptaków’.

    Kuperszmidt - od niemieckiej nazwy osobowej Kupferschmidt, ta od średnio-wysoko-niemieckiego kupfersmit ‘kotlarz’.

    Kuperszmit - od niemieckiej nazwy osobowej Kupferschmidt, ta od średnio-wysoko-niemieckiego kupfersmit ‘kotlarz’.

    Kupferschmid - od niemieckiej nazwy osobowej Kupferschmidt, ta od średnio-wysoko-niemieckiego kupfersmit ‘kotlarz’.

    Kupferschmidt - od niemieckiej nazwy osobowej Kupferschmidt, ta od średnio-wysoko-niemieckiego kupfersmit ‘kotlarz’.

    Kupferschmied - od niemieckiej nazwy osobowej Kupferschmidt, ta od średnio-wysoko-niemieckiego kupfersmit ‘kotlarz’.

    Kupferschmiedt - od niemieckiej nazwy osobowej Kupferschmidt, ta od średnio-wysoko-niemieckiego kupfersmit ‘kotlarz’.

    Kupfersmidt - od niemieckiej nazwy osobowej Kupferschmidt, ta od średnio-wysoko-niemieckiego kupfersmit ‘kotlarz’.

    Kupferszmid - od niemieckiej nazwy osobowej Kupferschmidt, ta od średnio-wysoko-niemieckiego kupfersmit ‘kotlarz’.

    Kupferszmidt - od niemieckiej nazwy osobowej Kupferschmidt, ta od średnio-wysoko-niemieckiego kupfersmit ‘kotlarz’.

    Kupia - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupiał - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupian - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupianka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupianowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupias - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupiatycki - 1478 od nazwy miejscowej Kupiatycze (przemyskie, gmina Fredropol).

    Kupibida - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupic - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupica - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupicel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupich - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupicha - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupiciel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupiczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupić - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupidło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupidłowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupidura - 1614 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupidurka - 1629 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupidurski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupidusa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupiec - 1382 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa; od kupiec.

    Kupiecha - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupiecki - 1499 od nazwy miejscowej Kupce (siedleckie, gmina Korytnica).

    Kupieczek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupieć - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupiel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupieniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupieniecki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupień - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupier - od kuper ‘tylna część tułowia u ptaków’.

    Kupiera - od kuper ‘tylna część tułowia u ptaków’.

    Kupiers - od kuper ‘tylna część tułowia u ptaków’.

    Kupietz - od kuper ‘tylna część tułowia u ptaków’.

    Kupiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupijaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupijoj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupik - 1703 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupikowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupila - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupilas - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupillas - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupilos - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupin - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupina - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupiniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupiniec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupiniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupinowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupinski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupiony - 1428 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupis - 1613 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupisch - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupisek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupisiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupisiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupisiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupista - 1507 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupisz - 1425 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupiszak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupiszek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupiszewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupiszowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupiszyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupiś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupiuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupka - 1399 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupkaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupkała - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupke - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupla - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kuplak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kuplewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kuplewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kuplicki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kuplicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kuplik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupliński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kuplowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupluk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupłacz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupłon - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupnich - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupniewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupnik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupniowicz - 1473 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupnjaniuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupnowicki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupnowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupny - 1700 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupp - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kuppa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kuppe - od kuper ‘tylna część tułowia u ptaków’.

    Kupper - od kuper ‘tylna część tułowia u ptaków’.

    Kupr - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupra - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupracz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupral - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupran - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupranek - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupraniec - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupraniuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupranowicz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprański - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupras - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprasiewicz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprasz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupraszewicz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupraszewski - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupraszuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupraś - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprecz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprel - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprelewicz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupren - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprewicz - (KrW) od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprian - 1444 od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprianczyk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprianiec - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprianik - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprianis - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprianiuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprianow - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprianowicz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprianów - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupriańczyk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupriański - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupriasz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupriaszkin - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupriaś - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupric - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupricz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprienko - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprienowicz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupriewicz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupriewski - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprij - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprijan - (KrW) od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprijanczyk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprijaniuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprijanow - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprijanowicz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprijańczyk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprijenko - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprin - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprinowicz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupris - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupriś - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprjan - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprjanik - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprjanis - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprjaniuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprjanko - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprjanow - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprjanowicz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprjańczyk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprosik - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprosz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuproszewicz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprowicz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprowski - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprut - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupruziak - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryan - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryanczyk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryaniuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryanow - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryanów - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryc - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryciuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprycz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryjan - 1433 od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryjanczuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryjanczyk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryjaniuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryjanow - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryjanowicz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryjańczuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryjańczyk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryjniuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryło - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryn - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryniak - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryniec - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryniuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprynowicz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryński - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprys - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryszewski - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kupryś - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kuprzyk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kups - od niemieckiej nazwy osobowej Kupsch, ta ze słowiańskiego kupbcb, polskiego kupiec.

    Kupsch - od niemieckiej nazwy osobowej Kupsch, ta ze słowiańskiego kupbcb, polskiego kupiec.

    Kupsek - od niemieckiej nazwy osobowej Kupsch, ta ze słowiańskiego kupbcb, polskiego kupiec.

    Kupsiak - od niemieckiej nazwy osobowej Kupsch, ta ze słowiańskiego kupbcb, polskiego kupiec.

    Kupsik - od niemieckiej nazwy osobowej Kupsch, ta ze słowiańskiego kupbcb, polskiego kupiec.

    Kupsz - od niemieckiej nazwy osobowej Kupsch, ta ze słowiańskiego kupbcb, polskiego kupiec.

    Kupszak - od niemieckiej nazwy osobowej Kupsch, ta ze słowiańskiego kupbcb, polskiego kupiec.

    Kupś - od niemieckiej nazwy osobowej Kupsch, ta ze słowiańskiego kupbcb, polskiego kupiec.

    Kupta - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kuptas - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kuptej - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kuptek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kuptel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupter - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kuptiel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kuptyś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupudura - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupujaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupuński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupusiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupy - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupybida - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupycz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupyczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupyła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupyna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kup-, por. kupić, kupa.

    Kupz - od niemieckiej nazwy osobowej Kupsch, ta ze słowiańskiego kupbcb, polskiego kupiec.

    Kupzok - (Śl) od niemieckiej nazwy osobowej Kupsch, ta ze słowiańskiego kupbcb, polskiego kupiec.

    Kur - 1239 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od staropolskiego kur ‘kogut’.

    Kura - 1237 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuracew - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurach - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuracha - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurachowski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurachów - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuraciński - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuracjusz - od kuracjusz ‘poddający się kuracji’.

    Kuracki - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuracowski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuracz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuraczek - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuraczka - 1484 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuraczkowski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuraczowski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuraczuk - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuraczycki - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuraczyk - 1696 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuraczyński - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuradym - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuradziej - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuraga - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuragan - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurago - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuraj - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurajata - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurajedowa - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurajew - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurajewski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurajk - (Pom) w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurak - 1428 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuraki - (Pom) w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurakow - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurakowski - 1581 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kural - 1587 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuralak - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuralc - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuralczak - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuralenko - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuralewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuralewski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuralski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuraluch - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurał - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurałowicz - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuran - 1065 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuran - od kurhan ‘mogiła, pagórek’.

    Kuranc - od kurant ‘melodia wygrywana przez zegar’, dawniej ‘taniec’.

    Kuranciński - od kurant ‘melodia wygrywana przez zegar’, dawniej ‘taniec’.

    Kuranczyk - od kurant ‘melodia wygrywana przez zegar’, dawniej ‘taniec’.

    Kurand - od kurant ‘melodia wygrywana przez zegar’, dawniej ‘taniec’.

    Kuranda - od kurant ‘melodia wygrywana przez zegar’, dawniej ‘taniec’.

    Kurando - od kurant ‘melodia wygrywana przez zegar’, dawniej ‘taniec’.

    Kurandt - od kurant ‘melodia wygrywana przez zegar’, dawniej ‘taniec’.

    Kurandy - od kurant ‘melodia wygrywana przez zegar’, dawniej ‘taniec’.

    Kurankiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurano - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuranowicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuranowski - 1395 od nazwy miejscowej Koronowo, dawniej Kuranow (leszczyńskie, gmina Lipno).

    Kurant - 1762 od kurant ‘melodia wygrywana przez zegar’, dawniej ‘taniec’.

    Kuranta - od kurant ‘melodia wygrywana przez zegar’, dawniej ‘taniec’.

    Kurante - od kurant ‘melodia wygrywana przez zegar’, dawniej ‘taniec’.

    Kurantkiewicz - od kurant ‘melodia wygrywana przez zegar’, dawniej ‘taniec’.

    Kurantowicz - od kurant ‘melodia wygrywana przez zegar’, dawniej ‘taniec’.

    Kurantowski - od kurant ‘melodia wygrywana przez zegar’, dawniej ‘taniec’.

    Kuranty - od kurant ‘melodia wygrywana przez zegar’, dawniej ‘taniec’.

    Kurań - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurańciński - od kurant ‘melodia wygrywana przez zegar’, dawniej ‘taniec’.

    Kurańczyk - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurańda - od kurant ‘melodia wygrywana przez zegar’, dawniej ‘taniec’.

    Kurański - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurarczyk - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurarz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuras - 1783 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od gwarowego kuras ‘kogut’.

    Kurasadowicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurasandris - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurasandzis - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurasch - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurasek - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od gwarowego kuras ‘kogut’.

    Kurasiak - 1720 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od gwarowego kuras ‘kogut’.

    Kurasiak-Kurasiński - złożenia brak; Kurasiak 1720 w grupie nazwisk pochodzących od kura. Kurasiński od kura.

    Kurasiek - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od gwarowego kuras ‘kogut’.

    Kurasiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od gwarowego kuras ‘kogut’.

    Kurasik - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od gwarowego kuras ‘kogut’.

    Kurasiński - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od gwarowego kuras ‘kogut’.

    Kurasz - 1485 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od gwarowego kuras ‘kogut’.

    Kuraszczyk - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od gwarowego kuras ‘kogut’.

    Kuraszek - 1136 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od gwarowego kuras ‘kogut’.

    Kuraszewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od gwarowego kuras ‘kogut’.

    Kuraszewski - od nazwy miejscowej Kurasz (KrW).

    Kuraszewski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od gwarowego kuras ‘kogut’.

    Kuraszka - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od gwarowego kuras ‘kogut’.

    Kuraszkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od gwarowego kuras ‘kogut’.

    Kuraszko - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od gwarowego kuras ‘kogut’.

    Kuraszkow - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od gwarowego kuras ‘kogut’.

    Kuraszyk - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od gwarowego kuras ‘kogut’.

    Kuraszyński - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od gwarowego kuras ‘kogut’.

    Kuraś - 1684 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od gwarowego kuras ‘kogut’.

    Kuraśkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od gwarowego kuras ‘kogut’.

    Kurat - 1686 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurata - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuratczyk - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuratewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuratnik - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuratow - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuratowski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurau - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuraw - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurawa - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurawiak - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurawicki - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurawicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurawiński - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurawko - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurawski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuraz - od kuraż dawniej ‘odwaga, fantazja’.

    Kuraziński - od kuraż dawniej ‘odwaga, fantazja’.

    Kuraż - od kuraż dawniej ‘odwaga, fantazja’.

    Kurażda - od kuraż dawniej ‘odwaga, fantazja’.

    Kurażko - od kuraż dawniej ‘odwaga, fantazja’.

    Kurażyński - od kuraż dawniej ‘odwaga, fantazja’.

    Kurba - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Kurbach - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Kurbała - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Kurbało - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Kurban - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’, od gwarowego kurban ‘pochwa na osełkę’.

    Kurban-Galijew - złożenia brak; Kurban od korban ‘rodzaj pudełka z kory’, od gwarowego kurban ‘pochwa na osełkę’; Galijew w grupie nazwisk pochodzących od imienia Gallus, znanego w Polsce od XII wieku. Imię miało w łacinie dwie postacie: Gallus, Gaulus. Pierwsza forma stała się podstawą dla polskiego przejęcia Gal, druga dla Gaweł. Niektóre nazwy osobowej mogą pochodzić też od galić ‘sprzyjać, służyć’, gała, gałka, od prasłowiańskiego galiti.

    Kurbaniak - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’, od gwarowego kurban ‘pochwa na osełkę’.

    Kurbanowski - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’, od gwarowego kurban ‘pochwa na osełkę’.

    Kurbań - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’, od gwarowego kurban ‘pochwa na osełkę’.

    Kurbańczuk - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’, od gwarowego kurban ‘pochwa na osełkę’.

    Kurbańczyk - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’, od gwarowego kurban ‘pochwa na osełkę’.

    Kurbański - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’, od gwarowego kurban ‘pochwa na osełkę’.

    Kurbarz - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Kurbas - od staropolskiego korbas ‘dynia’.

    Kurbasiak - od staropolskiego korbas ‘dynia’.

    Kurbasik - od staropolskiego korbas ‘dynia’.

    Kurbasów - od staropolskiego korbas ‘dynia’.

    Kurbel - 1697 od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Kurbiech - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Kurbiel - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Kurbieło - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Kurbik - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Kurbon - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’, od gwarowego kurban ‘pochwa na osełkę’.

    Kurbowicz - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Kurbowski - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Kurbski - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Kurbul - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Kurbula - 1665 od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Kurbulewicz - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Kurc - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurcab - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurcaba - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurcabart - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurcabiński - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurcap - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurcbach - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzbach.

    Kurcbacher - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzbach.

    Kurcbard - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzbart.

    Kurcbardt - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzbart.

    Kurcbart - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzbart.

    Kurcbat - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzbart.

    Kurcbuch - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzbuch.

    Kurceb - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurceba - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurcek - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurcelak - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurcewicz - 1581 od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurcewski - od nazwy miejscowej Kurczewo, dziś Kurczew (kaliskie, gmina Kotlin).

    Kurch - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Kurcha - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Kurchan - od kurhan ‘mogiła, pagórek’.

    Kurchanowicz - od kurhan ‘mogiła, pagórek’.

    Kurchanów - od kurhan ‘mogiła, pagórek’.

    Kurchański - od kurhan ‘mogiła, pagórek’.

    Kurchowski - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Kurciak - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurcil - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurcin - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurcina - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurcinowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurciński - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurcio - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurcipa - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kurcis - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurcisz - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurcius - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzius, Kurtzius, forma zlatynizowana od Kurt lub od imienia Curtius.

    Kurciusz - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzius, Kurtzius, forma zlatynizowana od Kurt lub od imienia Curtius.

    Kurciuś - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzius, Kurtzius, forma zlatynizowana od Kurt lub od imienia Curtius.

    Kurcjus - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzius, Kurtzius, forma zlatynizowana od Kurt lub od imienia Curtius.

    Kurcjusz - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzius, Kurtzius, forma zlatynizowana od Kurt lub od imienia Curtius.

    Kurcki - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurcman - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzman, ta od średnio-wysoko-niemieckiego kurz ‘krótki, niski’.

    Kurcmanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzman, ta od średnio-wysoko-niemieckiego kurz ‘krótki, niski’.

    Kurcob - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurcoba - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurcok - (Śl) od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurcoń - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurcop - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurcubuch - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzbuch.

    Kurcus - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzius, Kurtzius, forma zlatynizowana od Kurt lub od imienia Curtius.

    Kurcwail - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzweil.

    Kurcwajl - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzweil.

    Kurcwal - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzweil.

    Kurcwald - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzweil.

    Kurcwał - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzweil.

    Kurcweil - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzweil.

    Kurcwiel - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzweil.

    Kurcyus - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzius, Kurtzius, forma zlatynizowana od Kurt lub od imienia Curtius.

    Kurcyusz - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzius, Kurtzius, forma zlatynizowana od Kurt lub od imienia Curtius.

    Kurcz - 1375 od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurcza - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczab - 1568 od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurczaba - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurczabek - 1624 od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurczabik - 1631 od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurczabiński - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurczabo - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurczabowicz - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurczaby - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurczak - 1630 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od kurczak lub od nazwy osobowej Kurcz.

    Kurczakow - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od kurczak lub od nazwy osobowej Kurcz.

    Kurczakowski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od kurczak lub od nazwy osobowej Kurcz.

    Kurczal - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczalski - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczała - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczan - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczap - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurczapa - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurczapski - 1607 od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurczątko - 1732 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od kurczak lub od nazwy osobowej Kurcz.

    Kurczbuch - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzbuch.

    Kurczeb - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurczeba - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurczebowicz - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurczejko - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczek - 1413 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od kurczak lub od nazwy osobowej Kurcz.

    Kurczek - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczelski - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczenko - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczewicz - 1495 od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczewski - 1497 od nazwy miejscowej Kurczewo, dziś Kurczew (kaliskie, gmina Kotlin).

    Kurcz-Kurczewski - złożenia brak; Kurcz 1375 od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’; Kurczewski 1497 od nazwy miejscowej Kurczewo, dziś Kurczew (kaliskie, gmina Kotlin).

    Kurczmanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzman, ta od średnio-wysoko-niemieckiego kurz ‘krótki, niski’.

    Kurczoba - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurczobiński - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurczok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od kurczak lub od nazwy osobowej Kurcz.

    Kurczon - 1748 od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczonek - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczowa - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczowicz - 1487 od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczowski - 1402 od nazwy miejscowej Kurczewo, dziś Kurczew (kaliskie, gmina Kotlin).

    Kurczowy - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczób - od gwarowego kuczaba, kuczab, kuczoba ‘kołek zabezpieczający koło u wozu’.

    Kurczubuch - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzbuch.

    Kurczuk - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczycewicz - 1438 od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczych - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczycki - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczyj - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczyk - 1566 od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczyk - 1596 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od kurczak lub od nazwy osobowej Kurcz.

    Kurczykowicz - 1721 od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczyn - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczyn - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od kurczak lub od nazwy osobowej Kurcz.

    Kurczyna - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od kurczak lub od nazwy osobowej Kurcz.

    Kurczyna, m. - 1473 od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczyń - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurczyń - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od kurczak lub od nazwy osobowej Kurcz.

    Kurczyński - 1707 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od kurczak lub od nazwy osobowej Kurcz.

    Kurczyński - 1756 od nazwy miejscowej Korczyn (KrW; kieleckie, gmina Strawczyn).

    Kurczywa - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurć - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kurd - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurda - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdach - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdaczyk - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdak - 1439 od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdal - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdanowicz - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdański - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdas - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kurdasiński - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kurdaś - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kurdej - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdek - 1481 od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdel - od staropolskiego kurdziel ‘wrzód na języku u konia’.

    Kurdelek - od staropolskiego kurdziel ‘wrzód na języku u konia’.

    Kurdelik - od staropolskiego kurdziel ‘wrzód na języku u konia’.

    Kurdelski - 1766 od staropolskiego kurdziel ‘wrzód na języku u konia’.

    Kurdewicz - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdin - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdo - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdonowicz - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdoń - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdos - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdowski - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdub - od kurdupel ‘człowiek niski, niedorostek’.

    Kurdubelski - od kurdupel ‘człowiek niski, niedorostek’.

    Kurdubka - od kurdupel ‘człowiek niski, niedorostek’.

    Kurdubski - od kurdupel ‘człowiek niski, niedorostek’.

    Kurdul - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kurdula - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kurdulasiński - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kurdulewski - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kurdun - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdunowicz - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdup - od kurdupel ‘człowiek niski, niedorostek’.

    Kurdupel - 1786 od kurdupel ‘człowiek niski, niedorostek’.

    Kurdupski - od kurdupel ‘człowiek niski, niedorostek’.

    Kurdusiewicz - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurduś - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdwan - 1368 od kurdwan, kordyban, kurdyban ‘skóra koźla, wytłaczana i złocona uzywana do obijania mebli i ścian’.

    Kurdwanek - 1398 od kurdwan, kordyban, kurdyban ‘skóra koźla, wytłaczana i złocona uzywana do obijania mebli i ścian’.

    Kurdwanowski - 1476 od nazwy miejscowej Kurdwanów (skierniewickie, gmina Nowa Sucha; część Krakowa, dz. Podgórze).

    Kurdych - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdycz - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdyga - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdyk - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdyka - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdykowski - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdyla - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kurdylak - od staropolskiego kurdziel ‘wrzód na języku u konia’.

    Kurdył - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdyła - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdyło - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdyn - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdyna - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdynowski - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdyń - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdyński - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdys - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kurdysiak - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kurdysz - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kurdyś - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kurdza - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdzel - od staropolskiego kurdziel ‘wrzód na języku u konia’.

    Kurdzelewicz - od staropolskiego kurdziel ‘wrzód na języku u konia’.

    Kurdziałek - od staropolskiego kurdziel ‘wrzód na języku u konia’.

    Kurdziczak - 1737 od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdziec - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdziej - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdziel - 1652 od staropolskiego kurdziel ‘wrzód na języku u konia’.

    Kurdziela - od staropolskiego kurdziel ‘wrzód na języku u konia’.

    Kurdzielewicz - od staropolskiego kurdziel ‘wrzód na języku u konia’.

    Kurdzielewski - od staropolskiego kurdziel ‘wrzód na języku u konia’.

    Kurdzielik - 1757 od staropolskiego kurdziel ‘wrzód na języku u konia’.

    Kurdzielko - od staropolskiego kurdziel ‘wrzód na języku u konia’.

    Kurdzielski - od staropolskiego kurdziel ‘wrzód na języku u konia’.

    Kurdziełko - od staropolskiego kurdziel ‘wrzód na języku u konia’.

    Kurdzik - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdziko - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdzin - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdzinowski - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdziński - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurdziołek - 1418 od staropolskiego kurdziel ‘wrzód na języku u konia’.

    Kurdziuk - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kurec - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurecik - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurecki - 1609 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kureczka - 1774 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kureczkin - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kureczko - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kureć - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurej - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kureja - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurejko - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurejsza - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurejus - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurejwo - od litewskiego Koreiva, Kareiva, to od apelatywu kareiva ‘wojak, żołnierz’.

    Kurek - 1384 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od kurek ‘kogucik’.

    Kurek-Trzeciak - złożenia brak; Kurek 1384 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od kurek ‘kogucik’; Trzeciak 1433 od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Kurel - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurela - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurelak - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurelek - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kureleus - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kureleusz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurelewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurell - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurella - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurelowski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurelski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kureluk - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurelus - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kureła - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurełek - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuren - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurenda - od kurenda ‘pismo okrężne, okólnik’.

    Kurendasz - od kurenda ‘pismo okrężne, okólnik’.

    Kurenia - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kureniuk - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurenko - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kureń - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuresik - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuresz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuresza - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kureś - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurewicki - od kurwa.

    Kurewicz - od kurwa.

    Kurewski - od kurwa.

    Kuręda - od kurenda ‘pismo okrężne, okólnik’.

    Kurędys - od kurenda ‘pismo okrężne, okólnik’.

    Kuręnda - od kurenda ‘pismo okrężne, okólnik’.

    Kurgalik - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kurgan - od kurhan ‘mogiła, pagórek’.

    Kurganiak - od kurhan ‘mogiła, pagórek’.

    Kurganow - od kurhan ‘mogiła, pagórek’.

    Kurgarz - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kurgiel - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kurgielewicz - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kurgin - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kurgol - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kurgon - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kurgonowicz - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kurgól - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kurgun - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kurgus - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kurhan - od kurhan ‘mogiła, pagórek’.

    Kurhaniewicz - od kurhan ‘mogiła, pagórek’.

    Kurhanowicz - od kurhan ‘mogiła, pagórek’.

    Kurhański - od kurhan ‘mogiła, pagórek’.

    Kurian - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kurianiuk - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kurianowicz - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kurianowski - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kuriańczyk - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kuriański - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kuriat - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Kuriata - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Kuriatek - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Kuriatnik - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Kuriato - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Kuriatto - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Kurienda - od kurenda ‘pismo okrężne, okólnik’.

    Kurieta - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Kurij - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurilec - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurilenko - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuriluk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuriło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuriłow - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuriłowicz - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuriota - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Kurjan - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kurjanczyk - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kurjaniuk - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kurjanowicz - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kurjańczuk - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kurjańczyk - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kurjański - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kurjat - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Kurjata - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Kurjatnik - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Kurjatnyk - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Kurjato - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Kurjatto - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Kurk - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurka - 1454 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkal - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkaniec - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkarewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkasiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkelewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurker - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkerewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkes - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkiel - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkielewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkienicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkieniec - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkierewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkierowicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkierz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkijaniec - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkin - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkiniec - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurko - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkofka - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkow - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkowiak - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkowitz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkowski - 1443 od nazwy miejscowej Kurkowo, Kurki (kilka wsi).

    Kurków - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkuc - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkucz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkul - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkulewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkulonis - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkurowski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkus - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkusiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkusińska - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkuś - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkut - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurkuzewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; kurka.

    Kurlada - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurlafski - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurlak - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurlanc - od nazwy prowincji Kurlandia, dawniej Kurland.

    Kurlancki - od nazwy prowincji Kurlandia, dawniej Kurland.

    Kurland - 1759 od nazwy prowincji Kurlandia, dawniej Kurland.

    Kurlanda - od nazwy prowincji Kurlandia, dawniej Kurland.

    Kurlandczyk - 1759 od nazwy prowincji Kurlandia, dawniej Kurland; od nazwy etnicznej Kurlandczyk.

    Kurlandski - od nazwy prowincji Kurlandia, dawniej Kurland.

    Kurlandt - od nazwy prowincji Kurlandia, dawniej Kurland.

    Kurlandzki - od nazwy prowincji Kurlandia, dawniej Kurland.

    Kurlantz - od nazwy prowincji Kurlandia, dawniej Kurland.

    Kurlańczyk - od nazwy prowincji Kurlandia, dawniej Kurland.

    Kurlej - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurlenda - od nazwy prowincji Kurlandia, dawniej Kurland.

    Kurlenia - od nazwy prowincji Kurlandia, dawniej Kurland.

    Kurlenko - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurlenko - od nazwy prowincji Kurlandia, dawniej Kurland.

    Kurleto - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurletto - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurlewicz - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurley - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurlęda - od nazwy prowincji Kurlandia, dawniej Kurland.

    Kurlędzki - od nazwy prowincji Kurlandia, dawniej Kurland.

    Kurlik - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurlikowski - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurlinda - od nazwy prowincji Kurlandia, dawniej Kurland.

    Kurliński - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurliszczuk - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurliszyn - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurlit - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurlita - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurlondt - od nazwy prowincji Kurlandia, dawniej Kurland.

    Kurlonek - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurluk - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurlus - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurlusowski - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurluta - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurłak - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurłej - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurłowicz - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurłowski - od gwarowego kurlać ‘turlać, toczyć’.

    Kurma - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurman - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmanek - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmaniak - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmanik - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmanow - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmanowicz - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmanowski - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmański - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmas - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmaszewski - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmel - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmiel - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmieł - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmiłko - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmiłowicz - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmin - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurminko - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurminowski - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmiń - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmiński - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmis - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmiś - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmuło - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmyło - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurmyn - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kurna - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnach - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnakowicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnakowski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnal - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnalewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnałowski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnanowski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnas - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnat - 1713 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnat - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kurnatowicz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kurnatowski - 1495 od nazwy miejscowej Kurnatowice (poznańskie, gmina Kwilcz).

    Kurnek - 1762 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnędzki - 1552 od nazwy miejscowej Kurnędz (piotrkowskie, gmina Sulejów).

    Kurniak - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurniakowski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurniata - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kurniawa - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurniawka - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurniawski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnicki - 1554 od nazwy miasta Kurnik, dziś Kórnik (poznańskie), też od kurnik.

    Kurniczak - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurniecki - od nazwy miasta Kurnik, dziś Kórnik (poznańskie), też od kurnik.

    Kurniewicz - 1759 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnik - 1371-74 od nazwy miasta Kurnik, dziś Kórnik (poznańskie), też od kurnik.

    Kurnikiewicz - od nazwy miasta Kurnik, dziś Kórnik (poznańskie), też od kurnik.

    Kurnikow - od nazwy miasta Kurnik, dziś Kórnik (poznańskie), też od kurnik.

    Kurnikowski - od nazwy miasta Kurnik, dziś Kórnik (poznańskie), też od kurnik.

    Kurnoch - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnochowski - 1659 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnol - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnoł - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnos - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnot - 1729 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnuszka - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnuszko - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnuta - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurny - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kurnyk - od nazwy miasta Kurnik, dziś Kórnik (poznańskie), też od kurnik.

    Kurnyta - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kurnyta - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od przymiotnika kurny.

    Kuro - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurobziel - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuroch - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurocik - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurociński - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuroczek - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuroczik - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuroczka - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuroczkin - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuroczko - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuroczycki - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuroczyk - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuroczyński - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuroder - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurodym - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurodyn - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurodziej - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurodziel - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurodzielewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurojczyk - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurojed - 1585 (KrW) w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurok - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurol - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurolek - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurolewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuron - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuronen - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuroń - 1748 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurończyk - 1791– w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurop - od kuropatwa, też kuropatka, kropatwa.

    Kuropa - od kuropatwa, też kuropatka, kropatwa.

    Kuropaciński - od nazwy miejscowej Kuropatniki (kilka wsi).

    Kuropacki - 1407 od nazwy miejscowej Kuropatniki (kilka wsi).

    Kuropaczewski - od nazwy miejscowej Kuropatniki (kilka wsi).

    Kuropala - od kuropatwa, też kuropatka, kropatwa.

    Kuropas - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuropaś - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuropat - 1492 od kuropatwa, też kuropatka, kropatwa.

    Kuropatkina - od kuropatwa, też kuropatka, kropatwa.

    Kuropatnicki - 1387 od nazwy miejscowej Kuropatniki (kilka wsi).

    Kuropatowski - od nazwy miejscowej Kuropatniki (kilka wsi).

    Kuropatwa - 1399 od kuropatwa, też kuropatka, kropatwa.

    Kuropatwic - 1476 od kuropatwa, też kuropatka, kropatwa.

    Kuropatwicki - od kuropatwa, też kuropatka, kropatwa.

    Kuropatwiński - od kuropatwa, też kuropatka, kropatwa.

    Kuropatwo - od kuropatwa, też kuropatka, kropatwa.

    Kuropczak - od kuropatwa, też kuropatka, kropatwa.

    Kuropek - od kuropatwa, też kuropatka, kropatwa.

    Kuropiej - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuropiejski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuropiewicz - od kuropatwa, też kuropatka, kropatwa.

    Kuropiewski - od kuropatwa, też kuropatka, kropatwa.

    Kuropnicki - 1475 od nazwy miejscowej Kuropatniki (kilka wsi).

    Kuros - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurosad - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurosad-Kurasiewicz - złożenia brak; Kurosad w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; Kurasiewicz w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć; od gwarowego kuras ‘kogut’.

    Kurosadowicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurosat - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurosiak - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurosiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurosik - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurosiński - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuroski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurosz - 1392 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurosza - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuroszczyk - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuroszczyn - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuroszek - 1440 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuroszewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuroszewski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuroszyk - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuroszyński - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuroś - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurow - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurowaj - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurowiak - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurowicki - 1494 od nazwy miejscowej Korowice, też Kurowice (kieleckie, gmina Sabnie).

    Kurowicz - 1204 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurowidzki - od nazwy miejscowej Korowice, też Kurowice (kieleckie, gmina Sabnie).

    Kurowiec - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurowiecki - od nazwy miejscowej Korowice, też Kurowice (kieleckie, gmina Sabnie).

    Kurowski - 1392 od nazwy miejscowej Kurów (kilka wsi).

    Kurozad - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurozwęcki - 1461 od nazwy miejscowej Kurozwęki (tarnobrzeskie, gmina Staszów).

    Kurozwoński - 1568 od nazwy miejscowej Kurozwony (KrW).

    Kurów - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurp - 1370 od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpa - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpach - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpacha - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpaciński - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpacki - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpacz - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpaczewski - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpak - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpalski - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpan - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpanek - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpaniak - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpanik - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpaniuk - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpanowicz - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpanowski - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpas - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpasik - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpaski - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpasz - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpaszewicz - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpat - od gwarowego karpaty ‘chropowaty, szorstki’, korpetny ‘wyboisty’.

    Kurpat - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpel - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpela - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpesa - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpet - od gwarowego karpaty ‘chropowaty, szorstki’, korpetny ‘wyboisty’.

    Kurpet - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpeta - od gwarowego karpaty ‘chropowaty, szorstki’, korpetny ‘wyboisty’.

    Kurpeta - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpiak - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’ lub od Kurpiak ‘pochodzący z Kurpi’.

    Kurpial - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpian - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’ lub od Kurpiak ‘pochodzący z Kurpi’.

    Kurpianiec - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’ lub od Kurpiak ‘pochodzący z Kurpi’.

    Kurpianik - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’ lub od Kurpiak ‘pochodzący z Kurpi’.

    Kurpianiuk - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’ lub od Kurpiak ‘pochodzący z Kurpi’.

    Kurpianowicz - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’ lub od Kurpiak ‘pochodzący z Kurpi’.

    Kurpiańczyk - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’ lub od Kurpiak ‘pochodzący z Kurpi’.

    Kurpiarz - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpias - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpiasiak - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpiasz - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpic - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpich - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpicki - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpicz - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpiczowicz - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpiech - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpiecki - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpiej - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpiejewski - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpiek - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpieko - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpiel - 1408 od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpiela - 1789 od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpielewski - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpiella - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpielski - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpieła - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpienik - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpieńczyk - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpiernik - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpiers - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpierski - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpierz - 1781 od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpies - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpieski - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpiesz - 1400 od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpieszko - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpietko - 1477 od gwarowego karpaty ‘chropowaty, szorstki’, korpetny ‘wyboisty’.

    Kurpiewicz - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpiewski - 1462 od nazwy miejscowej Kurpie, dawniej też Kurpiewo (ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Kurpijaniuk - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpijewski - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpik - 1691 od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpikiewicz - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpin - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpinicz - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpinowicz - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpinowicz-Malinowski - złożenia brak; Kurpinowicz od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’; Malinowski 1442 od nazwy miejscowej Malinów (kilka wsi), Malinówka (krośnieńskie, gmina Haczów).

    Kurpioch - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpiołek - 1563 od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpiorz - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpios - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpiosz - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpioś - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpiowski - od nazwy miejscowej Kurpie, dawniej też Kurpiewo (ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Kurpis - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpisch - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpisz - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpiszewski - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpisz-Kasprzak - złożenia brak; Kurpisz od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’; Kasprzak 1661 od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kurpiś - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpita - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurplik - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpniewski - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpnik - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurponik - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpos - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurposka - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurputa - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpyt - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurpyta - od staropolskiego kurp ‘chodak, łapeć’.

    Kurr - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurrek - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurs - od kurs ‘obieg, bieg’.

    Kursa - od kurs ‘obieg, bieg’.

    Kursak - od kurs ‘obieg, bieg’.

    Kursal - od kurs ‘obieg, bieg’.

    Kursek - od kurs ‘obieg, bieg’.

    Kursel - od kurs ‘obieg, bieg’.

    Kursewicz - od kurs ‘obieg, bieg’.

    Kursiak - od kurs ‘obieg, bieg’.

    Kursiewicz - od kurs ‘obieg, bieg’.

    Kursik - od kurs ‘obieg, bieg’.

    Kursiński - od kurs ‘obieg, bieg’.

    Kurski - 1420 od nazwy miejscowej Kursko (gorzowskie, gmina Międzyrzecz).

    Kurso - od kurs ‘obieg, bieg’.

    Kursor - 1579 od kurs ‘obieg, bieg’, od staropolskiego kursor ‘posłaniec’.

    Kurst - od gwarowego kurstać ‘pobudzać, przynaglać’.

    Kürst - od gwarowego kurstać ‘pobudzać, przynaglać’.

    Kurstak - od gwarowego kurstać ‘pobudzać, przynaglać’.

    Kursun - 1396 od kurs ‘obieg, bieg’.

    Kursz - 1389 od kurs ‘obieg, bieg’, od staropolskiego kursz ‘rodzaj skóry do oprawy szabli’.

    Kurszek - od kurs ‘obieg, bieg’, od staropolskiego kursz ‘rodzaj skóry do oprawy szabli’.

    Kurszel - od kurs ‘obieg, bieg’, od staropolskiego kursz ‘rodzaj skóry do oprawy szabli’.

    Kurszewski - od kurs ‘obieg, bieg’, od staropolskiego kursz ‘rodzaj skóry do oprawy szabli’.

    Kurszowicz - od kurs ‘obieg, bieg’, od staropolskiego kursz ‘rodzaj skóry do oprawy szabli’.

    Kurszuk - od kurs ‘obieg, bieg’, od staropolskiego kursz ‘rodzaj skóry do oprawy szabli’.

    Kurszyński - od kurs ‘obieg, bieg’, od staropolskiego kursz ‘rodzaj skóry do oprawy szabli’.

    Kurszys - od kurs ‘obieg, bieg’, od staropolskiego kursz ‘rodzaj skóry do oprawy szabli’.

    Kurt - 1391 od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurta - 1396 od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtaczka - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtak - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurteczka - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurteczko - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtek - 1580 od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtel - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurteto - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurth - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtiak - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtis - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtisz - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtka - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtkowiak - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtkowicz - 1615 od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtków - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurto - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtok - (Śl) od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtosiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtosik - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtosiński - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtus - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtycz - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtyczak - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtyga - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtyka - 1486 od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtyko - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtyła - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtyn - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtyna - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtynowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtys - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtysiak - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtysz - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtyś - od niemieckiej nazwy osobowej Kurt, ta od Konrad; też od kurta, kurtka.

    Kurtz - od kurczyć (się), od staropolskiego kurcz ‘rasa psa myśliwskiego’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kurtz, ta od przymiotnika kurz ‘krótki’.

    Kuruc - 1786 od kuruc ‘węgierski żołnierz Rakoczego’.

    Kuruck - od kuruc ‘węgierski żołnierz Rakoczego’.

    Kuruć - od kuruc ‘węgierski żołnierz Rakoczego’.

    Kurudź - od kuruc ‘węgierski żołnierz Rakoczego’.

    Kuruk - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuruków - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurulak - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurulak - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurulanc - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurulanc - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuruluk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuruluk - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurupatwa - od kuropatwa, też kuropatka, kropatwa.

    Kurus - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurusiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurusza - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuruszewski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuruszko - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuruszyn - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuruś - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurwacz - od kurwa.

    Kurwal - od kurwa.

    Kurwan - od kurwa.

    Kurwela - od kurwa.

    Kurwicz - 1471 od kurwa.

    Kurwin - od kurwa.

    Kurwyczak - od kurwa.

    Kury - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuryata - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Kuryatto - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Kuryc - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurych - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuryciorz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurycki - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurycyn - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurydło - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuryga - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurygin - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuryj - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuryja - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuryjak - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuryjan - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kuryjaniuk - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kuryjański - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kuryjata - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Kuryk - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kurykowicz - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kurykowski - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kuryków - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kuryksza - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kuryl - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurylak - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurylanek - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurylas - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurylcio - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurylciów - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurylczuk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurylczyk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurylec - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurylek - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurylenko - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurylew - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurylewicz - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurylicz - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurylik - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurylin - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuryliszyn - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurylonek - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuryloński - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurylski - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuryluk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kurył - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuryła - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuryłak - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuryłas - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuryłaś - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuryłek - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuryłko - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuryłło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuryłłowicz - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuryło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuryłonek - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuryłow - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuryłowicz - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuryłowicz-Cudowski - złożenia brak; Kuryłowicz od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło; Cudowski od nazwy miejscowej Cudów (radomskie, gmina Kozienice).

    Kuryłowicz-Zakrzewski - złożenia brak; Kuryłowicz od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło; Zakrzewski 1390 od nazw miejscowych Zakrzewo, Zakrzów (częste).

    Kuryłowski - 1578 od nazwy miejscowej Kuryłowice (KrW).

    Kuryłów - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kuryn - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuryna - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuryniak - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurynka - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurynko - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurynna - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurynny - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurynowicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuryń - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuryński - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurys - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurysia - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurysiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurysiewski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurysz - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuryszczak - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuryszew - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuryszko - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuryś - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kuryśko - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurz - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurza - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzac - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzach - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzachów - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzacki - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzacz - 1638 w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzaczek - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzadkowski - od nazwy miejscowej Kurzątkowo (wieś zagrodowa pod Płońskiem), Kurzętki (wieś zagrodowa, Maz).

    Kurzaj - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzaj - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzaja - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzaja - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzajak - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzajak - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzajczyk - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzajek - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzajewski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzajski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzak - 1697 w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura; od gwarowego kurzak ‘palacz’.

    Kurzak - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzal - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzala - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzalewski - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzaliński - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzalski - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzał - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzański - 1490 od nazwy miejscowej Kurzany (KrW).

    Kurzasz - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzaszyk - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzat - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzatek - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzatek - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzatka - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzatko - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzatkowski - od nazwy miejscowej Kurzątkowo (wieś zagrodowa pod Płońskiem), Kurzętki (wieś zagrodowa, Maz).

    Kurzatz - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzawa - 1687 w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura; od staropolskiego kurzawa ‘zawierucha’.

    Kurzawczyk - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura; od staropolskiego kurzawa ‘zawierucha’.

    Kurzawiak - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura; od staropolskiego kurzawa ‘zawierucha’.

    Kurzawiński - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura; od staropolskiego kurzawa ‘zawierucha’.

    Kurzawski - 1726 w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura; od staropolskiego kurzawa ‘zawierucha’.

    Kurządkowski - od nazwy miejscowej Kurzątkowo (wieś zagrodowa pod Płońskiem), Kurzętki (wieś zagrodowa, Maz).

    Kurzątek - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzątko - 1333 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzątkowski - 1570 od nazwy miejscowej Kurzątkowo (wieś zagrodowa pod Płońskiem), Kurzętki (wieś zagrodowa, Maz).

    Kurzbach - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzbach.

    Kurzbiel - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Kurzbuch - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzbuch.

    Kurzdera - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzdym - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzdyn - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurze - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzec - 1407 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzecki - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzecz - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzedlak - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzedlos - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzej - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzeja - 1511 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzejak - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzejamski - 1576 od nazwy miejscowej Kurzejama (konińskie, gmina Grabów).

    Kurzejczak - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzejczyk - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzejewski - od nazwy miejscowej Kurzejewo (bydgoskie, gmina Warlubie).

    Kurzejka - 1642 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzejowski - od nazwy miejscowej Kurzejewo (bydgoskie, gmina Warlubie).

    Kurzek - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzel - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzela - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzelewski - od nazwy miejscowej Kurzelow (kieleckie, gmina Włoszczowa).

    Kurzella - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzelowczyk - 1561 od nazwy miejscowej Kurzelow (kieleckie, gmina Włoszczowa).

    Kurzelowski - 1394 od nazwy miejscowej Kurzelow (kieleckie, gmina Włoszczowa).

    Kurzeniecki - 1523 od nazwy miejscowej Kurzeniec (KrW).

    Kurzentkowski - od nazwy miejscowej Kurzątkowo (wieś zagrodowa pod Płońskiem), Kurzętki (wieś zagrodowa, Maz).

    Kurzeński - 1496 od nazwy miejscowej Kurzany (KrW).

    Kurzeski - 1591 od nazwy miejscowej Kurzeszyn (skierniewickie, gmina Rawa Mazowiecka).

    Kurzewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzewin - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzewiński - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzewka - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzewnik - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzewski - 1730 od nazwy miejscowej Kurzeszyn (skierniewickie, gmina Rawa Mazowiecka).

    Kurzęcki - 1403 od nazwy miejscowej Kurzęcino, dziś Skorzęcin (poznańskie, gmina Pobiedziska).

    Kurzęda - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzędkowski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzędowski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzędzki - od nazwy miejscowej Kurzęcino, dziś Skorzęcin (poznańskie, gmina Pobiedziska).

    Kurzętkowski - od nazwy miejscowej Kurzątkowo (wieś zagrodowa pod Płońskiem), Kurzętki (wieś zagrodowa, Maz).

    Kurzętnik - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzętowski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzidem - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzidim - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurziewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzik - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurziński - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzionek - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzius - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzja - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzke - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzkowski - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzlewski - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzman - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzman, ta od średnio-wysoko-niemieckiego kurz ‘krótki, niski’.

    Kurzmann - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzman, ta od średnio-wysoko-niemieckiego kurz ‘krótki, niski’.

    Kurzmański - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzman, ta od średnio-wysoko-niemieckiego kurz ‘krótki, niski’.

    Kurznik - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzol - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzonoga - 1442 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzoń - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzweil - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzweil.

    Kurzwel - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzweil.

    Kurzwell - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzweil.

    Kurzwiel - od niemieckiej nazwy osobowej Kurzweil.

    Kurzyc - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzyca - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzych - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzycz - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzydlak - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzydlo - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzydła - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzydło - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzydłowski - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzydym - 1494 w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzydyn - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzyjamski - 1716 od nazwy miejscowej Kurzejama (konińskie, gmina Grabów).

    Kurzyk - 1589 w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzyl - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzylec - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzylna - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzylny - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzył - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzyłek - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzyło - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzym - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzyma - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzymąka - 1672 w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzymowski - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzymski - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzyn - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzyna - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzynka - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzynko - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzynkowski - w grupie nazwisk pochodzących od kura, też od kurzyć.

    Kurzynowski - od nazw miejscowych Kurzyna, Kurzyny (kilka wsi).

    Kurzyński - od nazw miejscowych Kurzyna, Kurzyny (kilka wsi).

    Kurzys - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzysz - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzyś - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kurzywilk - 1685 w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura.

    Kusarczyk - od huzar ‘żołnierz lekkiej jazdy typu węgierskiego’, z gwarowego też ‘duży człowiek’.

    Kusarczyn - od huzar ‘żołnierz lekkiej jazdy typu węgierskiego’, z gwarowego też ‘duży człowiek’.

    Kusarek - od huzar ‘żołnierz lekkiej jazdy typu węgierskiego’, z gwarowego też ‘duży człowiek’.

    Kusber - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kuschmierski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuschmierz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusiak-Zyk - złożenia brak; Kusiak brak; Zyk od życzyć.

    Kusiba - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kusibab - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kusiel-Moroz - zlożenia brak; Kusiel brak; Moroz od białoruskiego moroz ‘mróz’.

    Kusienicki - 1463 od nazwy miejscowej Kusienice, dziś Kosienice (przemyskie, gmina Żurawica).

    Kusieniecki - od nazwy miejscowej Kusienice, dziś Kosienice (przemyskie, gmina Żurawica).

    Kusieński - 1485 od nazwy miejscowej Kusienice, dziś Kosienice (przemyskie, gmina Żurawica).

    Kusiński - od nazwy miejscowej Kusienice, dziś Kosienice (przemyskie, gmina Żurawica).

    Kuskowski - od nazwy miejscowej Kuszkowo (leszczyńskie, gmina Krzywiń).

    Kusma - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kusman - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kusmenko - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kusmider - od gwarowego kośmider ‘czlowiek roztargniony’, to od niemieckiego Koschmieder.

    Kusmidrowicz - od gwarowego kośmider ‘czlowiek roztargniony’, to od niemieckiego Koschmieder.

    Kusmierczak - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusmierczuk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusmierczyk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusmierek - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusmierkiewicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusmierowicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusmierowski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusmierski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusmierz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusmierzak - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusmirczuk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusmireczuk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusmirek - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusmirowski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusmirski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusmirz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusnarczyk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusner - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusnerz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusnerz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusnier - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusnierczak - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusnierczyk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusnierek - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusnierewicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusnierkiewicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusnierski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusnieruk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusnierz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusnik - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza; od przymiotnika kuszny; od kusznik ‘strzelajacy z kuszy’.

    Kusnik - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza; od przymiotnika kuszny; od kusznik ‘strzelajacy z kuszy’.

    Kusowski - od nazwy miejscowej Kusy, dawniej też Kussy (radomskie, gmina Belsk Duży).

    Kusowski - od nazwy miejscowej Kuszewo (poznańskie, gmina Skoki).

    Kuspa - 1447 od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuspak - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuspal - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuspar - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kusper - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kusperek - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kuspiel - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuspiewicz - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuspis - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuspisz - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuspiś - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuspit - od gwarowego kuśpit ‘mały, niewyrosły chłop; kawaler’.

    Kuspol - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuspra - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kusprzyński - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kussowski - 1559 od nazwy miejscowej Kusy, dawniej też Kussy (radomskie, gmina Belsk Duży).

    Kust - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusta - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustach - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustak - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustal - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustalik - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustał - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustała - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustanowicz - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustarz - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustas - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustasik - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustasz - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustaszczuk - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusteczko - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustek - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustel - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustelak - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuster - 1325 od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Küster - od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kustera - od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kusterka, m. - 1597 od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kusterski - od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kustka - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustna - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustno - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusto - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustoch - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustochowicz - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustodowicz - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuston - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustoń - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustor - od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kustora - 1425 od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kustorz - od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kustos - od kustosz.

    Kustosik - od kustosz.

    Kustosz - 1376 od kustosz.

    Kustoś - od kustosz.

    Kustow - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustowski - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustra - 1377 od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kustraj - od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kustrek - 1588 od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kustrkowicz - 1602 od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kustro - od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kustron - od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kustroń - od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kustrowski - od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kustrzeba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kustrzepa - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kustrzęp - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kustrzępa - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kustrzoba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kustrzycki - od nazwy miejscowej Kustrzyce (sieradzkie ,gmina Sędziejowice).

    Kustrzyk - od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kustrzynek - 1664 od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kustrzyński - od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kustunowicz - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustur - od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kustusch - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustusik - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustusz - od kustosz.

    Kustusz - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustycki - od nazwy miejscowej Kuścice (KrW).

    Kustyk - od kuśtykać, kusztykać ‘utykać’.

    Kustyła - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustyniuk - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kustyński - 1625 od nazwy miejscowej Kuścin (Wileńszczyzna).

    Kustysiak - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusy - 1381 od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’; od kusy.

    Kusz - 1136 od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kusza - 1136 od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszaj - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszajewski - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszak - 1785 od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszakiewicz - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszal - XVI w. od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszalewski - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszała - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszanek - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszarecki - od niemieckiej nazwy osobowej Kuscher, ta od średnio-wysoko-niemieckiego kussen, kussin, kusse ‘poduszka’.

    Kuszarski - od niemieckiej nazwy osobowej Kuscher, ta od średnio-wysoko-niemieckiego kussen, kussin, kusse ‘poduszka’.

    Kuszawa - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszch - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza; od przymiotnika kuszny.

    Kuszcha - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza; od przymiotnika kuszny.

    Kuszcz - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuszczak - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuszczek - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuszczeruk - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuszczew - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuszczuk - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuszczycki - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuszczyk - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuszczykiewicz - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuszczyński - od nazwy miejscowej Kuścin (Wileńszczyzna).

    Kuszej - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszejko - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszek - 1404 od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszel - 1589 od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszela - 1789 od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszelak - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszelewicz - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszelewski - 1773 od nazwy miejscowej Kuszelewo (KrW).

    Kuszeliew - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszelik - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszeliński - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszelka - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszell - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszelna - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszelny - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszeluk - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszełyk - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszer - od niemieckiej nazwy osobowej Kuscher, ta od średnio-wysoko-niemieckiego kussen, kussin, kusse ‘poduszka’.

    Kuszera - od niemieckiej nazwy osobowej Kuscher, ta od średnio-wysoko-niemieckiego kussen, kussin, kusse ‘poduszka’.

    Kuszerski - od niemieckiej nazwy osobowej Kuscher, ta od średnio-wysoko-niemieckiego kussen, kussin, kusse ‘poduszka’.

    Kuszewicz - 1427 od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszewski - 1652 od nazwy miejscowej Kuszewo (poznańskie, gmina Skoki).

    Kuszka - 1433 od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszke - (Śl) od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszkiewicz - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszkin - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszkis - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszko - 1387 od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszkow - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszkowicz - 1453 od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszkowski - 1497 od nazwy miejscowej Kuszkowo (leszczyńskie, gmina Krzywiń).

    Kuszla - 1586 od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kuszlak - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kuszlewicz - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kuszlewski - od nazwy miejscowej Kuszelewo (KrW).

    Kuszlik - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kuszlis-Grygołowicz - złożenia brak; Kuszlis brak; Grygołowicz w grupie nazwisk pochodzących od imienia Grzegorz, notowanego w Polsce od średniowiecza ( XII w.), pochodzenia greckiego od gregorios ‘gorliwy, czuwający’.

    Kuszła - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kuszłak - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kuszłejko - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kuszłeyko - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kuszm - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuszma - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuszman - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuszmański - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuszmar - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuszmer - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszmerek - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszmerski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszmeruk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszmic - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuszmider - od gwarowego kośmider ‘czlowiek roztargniony’, to od niemieckiego Koschmieder.

    Kuszmierczuk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszmierczyk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszmierek - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszmierenko - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszmierewicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszmierow - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszmierów - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszmierski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszmiersz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszmieruk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszmierz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszmir - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszmircz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszmirek - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszmirenko - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszmirski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszmiruk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznarek - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznarenko - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznarewicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznariw - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznaryk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznaryw - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszner - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznerczuk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznerek - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznerko - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznerow - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznerów - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszneruch - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszneruk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszneryk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszniak - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza; od przymiotnika kuszny.

    Kuszniar - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszniarek - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszniarski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznic - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza; od przymiotnika kuszny.

    Kusznicz - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza; od przymiotnika kuszny.

    Kuszniel - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza; od przymiotnika kuszny.

    Kusznier - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznieranko - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznierczuk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznierczyk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznierek - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznierenko - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznierewicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznierewski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznierko - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznierow - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznierowicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznierowski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznierów - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznierski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznieruk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznieryk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznierz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznik - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza; od przymiotnika kuszny; od kusznik ‘strzelający z kuszy’.

    Kusznir - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznirenko - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznirewicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznirewko - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznirski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszniruk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznirz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kusznirzewic - 1494 od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszniż - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuszno - 1494 od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza; od przymiotnika kuszny.

    Kuszny - 1494 od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza; od przymiotnika kuszny.

    Kuszolewicz - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszoluk - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszot - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszowicz - 1415 od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszowski - 1462 od nazwy miejscowej Kuszewo (poznańskie, gmina Skoki).

    Kuszpa - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuszpak - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuszper - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kuszpetowski - od gwarowego kuśpit ‘mały, niewyrosły chłop; kawaler’.

    Kuszpiał - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuszpiel - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuszpil - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuszpin - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuszpiński - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuszpit - od gwarowego kuśpit ‘mały, niewyrosły chłop; kawaler’.

    Kuszpyra - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuszpyra - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kuszpyt - od gwarowego kuśpit ‘mały, niewyrosły chłop; kawaler’.

    Kuszta - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztak - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztal - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztalak - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztaluk - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuształ - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuształa - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuształo - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztan - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztejko - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztel - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztela - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztelak - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztelan - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztelar - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztelarz - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztelek - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztelok - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztelski - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztera - od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kuszterak - od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kusztewicz - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztka - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuszto - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztol - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztowicz - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztowski - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztra - od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kusztyk - od kuśtykać, kusztykać ‘utykać’.

    Kusztykiewicz - od kuśtykać, kusztykać ‘utykać’.

    Kusztylak - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztyło - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kusztyński - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuszuba - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kuszubowski - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kuszuk - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszwa - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuszwara - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuszwerko - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuszweruk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuszy - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszyca - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszyk - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszykowicz - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszyla - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszył - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszyłło - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszyło - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszyn - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszyna - 1442 od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuszyński - 1397 od nazwy miejscowej Kuszyn (kaliskie, gmina Mycielin).

    Kuszysz - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuś - 1609 od staropolskiego ‘chłopak terminujący u kucharza; penis’ lub też od baz kus, kusz.

    Kuśba - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuściarek - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza.

    Kuścicki - 1607 od nazwy miejscowej Kuścice (KrW).

    Kuścielak - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuścielek - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuścik - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuścin - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuściński - 1777 od nazwy miejscowej Kuścin (Wileńszczyzna).

    Kuściów - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuściuk - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuściukiewicz - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuść - od staropolskiego kust ‘wilk’.

    Kuśka - od staropolskiego ‘chłopak terminujący u kucharza; penis’ lub też od baz kus, kusz; od staropolskiego gwarowego kuśka ‘penis’.

    Kuśkierek - od staropolskiego ‘chłopak terminujący u kucharza; penis’ lub też od baz kus, kusz.

    Kuśkiewicz - od staropolskiego ‘chłopak terminujący u kucharza; penis’ lub też od baz kus, kusz.

    Kuśko - od staropolskiego ‘chłopak terminujący u kucharza; penis’ lub też od baz kus, kusz.

    Kuśkowicz - 1654 od staropolskiego ‘chłopak terminujący u kucharza; penis’ lub też od baz kus, kusz.

    Kuśkowski - od staropolskiego ‘chłopak terminujący u kucharza; penis’ lub też od baz kus, kusz.

    Kuśla - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kuślak - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kuślik - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kuśluk - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kuśła - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kuśma - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuśman - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuśmerek - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmia - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuśmiar - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuśmiarek - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuśmiarzak - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuśmicki - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuśmicz - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuśmiczek - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuśmider - od gwarowego kośmider ‘czlowiek roztargniony’, to od niemieckiego Koschmieder.

    Kuśmiderski - od gwarowego kośmider ‘czlowiek roztargniony’, to od niemieckiego Koschmieder.

    Kuśmidor - od gwarowego kośmider ‘czlowiek roztargniony’, to od niemieckiego Koschmieder.

    Kuśmidrowicz - od gwarowego kośmider ‘czlowiek roztargniony’, to od niemieckiego Koschmieder.

    Kuśmiela - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuśmielczyk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuśmienik - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuśmienko - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuśmier - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmiera - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmierak - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmierczak - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmierczuk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmierczyk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmierek - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmierewski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmierk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmierkiewicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmierkowski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmierow - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmierowicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmierowski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmierski - 1673 od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmieruk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmieryk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmierz - 1679 od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmierzak - 1788 od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmierzowski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmierzyk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmiesz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmieszak - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmieszuk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmina - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuśminder - od gwarowego kośmider ‘czlowiek roztargniony’, to od niemieckiego Koschmieder.

    Kuśmiński - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuśmiński - od nazwy miejscowej Kuźmin (KrW).

    Kuśmiorek - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmir - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmira - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmirak - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmirczak - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmirczuk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmirczyk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmirek - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmirkiewicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmirowicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmirowski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmirski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmiruk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmiryk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmirz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmiser - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśmiurczyk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśna - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza; od przymiotnika kuszny.

    Kuśnia - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza; od przymiotnika kuszny.

    Kuśniacki - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza; od przymiotnika kuszny.

    Kuśniak - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza; od przymiotnika kuszny.

    Kuśniar - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśniarek - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśniarski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśniaruk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśniarz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnicz - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza; od przymiotnika kuszny.

    Kuśnienko - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza; od przymiotnika kuszny.

    Kuśnień - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza; od przymiotnika kuszny.

    Kuśnier - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnierak - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnierczak - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnierczuk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnierczyk - 1608 od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnierek - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnierewicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnierewski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnierkiewicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnierkowski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnierowicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnierowski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnierski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’; od przymiotnika kuśnierski.

    Kuśnieruk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnieryk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnierz - 1406 od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnierzak - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnierzcyk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnierzewicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnierzewski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnierzowicz - 1584 od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnierzowski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśniesz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśniewicz - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza; od przymiotnika kuszny.

    Kuśnik - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza; od przymiotnika kuszny; od kusznik ‘strzelajacy z kuszy’.

    Kuśniołek - od imienia Jakusz, to od Jakub lub od kusza; od przymiotnika kuszny.

    Kuśnir - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnirak - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnirczyk - 1685 od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnirek - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnirski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśniruk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśnirz - 1536 od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśny - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuśpa - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuśpak - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuśpiel - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuśpień - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuśpiet - od gwarowego kuśpit ‘mały, niewyrosły chłop; kawaler’.

    Kuśpik - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuśpisz - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuśpiś - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Kuśpit - od gwarowego kuśpit ‘mały, niewyrosły chłop; kawaler’.

    Kuśpita - od gwarowego kuśpit ‘mały, niewyrosły chłop; kawaler’.

    Kuśtak - od kuśtykać, kusztykać ‘utykać’.

    Kuśtra - od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kuśtrowski - od gwarowego kustrać się ‘robic coś powoli, guzdrać się’.

    Kuśwa - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuświacki - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuświak - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuświk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuśwok - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kut - 1448 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kuta - 1391 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutaba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kutaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć lub od gwarowego kutaj ‘zając’.

    Kutak - 1645 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutal - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutala - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutalewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutalla - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutałowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutar - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutara - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutarajczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutarasiński - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutarba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kutarbo - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kutarnia - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutarsiński - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutarski - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutarzewski - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutas - 1793 od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutasek - od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutasewicz - od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutasiak - 1791 od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutasiewicz - od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutasiewicz - od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutasik - od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutasiński - od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutasiuk - od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutaska - od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutasko - od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutasowski - 1798 od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutasz - od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutaszczuk - od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutaszewicz - 1765 od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutaszewski - od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutaszowicz - 1651 od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutaszyński - od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutaś - od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutaśka - od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutawka - 1601 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutc - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kutcman - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kutcner - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kutcza - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kutczewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kutczyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Kutecki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutej - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutela - 1792 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kuteliński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutella - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutelski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kuteła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutełło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kuten - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutenia - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kuteń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kuter - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutera - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kuteras - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kuterasiński - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kuteraś - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kuterba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kuterbach - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kutereba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kuterek - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kuternia - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kuternoga - 1669 od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kuternoliński - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kuternowski - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kuternoziński - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutesa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kuteski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutesko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutesów - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutesz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kuteszko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutfin - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kuth - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kuthan - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutka - 1627 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutkiewicz - 1528 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutkorski - 1445 od nazwy miejscowej Kutkorz (KrW).

    Kutkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutla - od kocioł, ze staropolskiego kocieł; od białoruskiego katla ‘kocioł’.

    Kutlarz - od kocioł, ze staropolskiego kocieł; od białoruskiego katla ‘kocioł’.

    Kutlewicz - od kocioł, ze staropolskiego kocieł; od białoruskiego katla ‘kocioł’.

    Kutliewicz - od kocioł, ze staropolskiego kocieł; od białoruskiego katla ‘kocioł’.

    Kutlig - od kocioł, ze staropolskiego kocieł; od białoruskiego katla ‘kocioł’.

    Kutlik - od kocioł, ze staropolskiego kocieł; od białoruskiego katla ‘kocioł’.

    Kutlin - od kocioł, ze staropolskiego kocieł; od białoruskiego katla ‘kocioł’.

    Kutlina - od kocioł, ze staropolskiego kocieł; od białoruskiego katla ‘kocioł’.

    Kutliński - od kocioł, ze staropolskiego kocieł; od białoruskiego katla ‘kocioł’.

    Kutluk - od kocioł, ze staropolskiego kocieł; od białoruskiego katla ‘kocioł’.

    Kutni - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutnia - 1488 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć; od kutnia ‘sieć do łowienia ptaków’.

    Kutniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutniakow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutnicki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutniewski - od nazwy miasta Kutno (płockie).

    Kutniewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutnik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutnikowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutnin - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutniowski - od nazwy miasta Kutno (płockie).

    Kutniowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutno - 1386 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutnowski - 1580 od nazwy miasta Kutno (płockie).

    Kutny - 1423 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kuto - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutol - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutołowski - 1619 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutoń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutorba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kutos - od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutosiewicz - od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutosik - od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutosiuk - od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutosz - od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutoszek - od kutas ‘ozdoba na czapce w kształcie pędzelka na sznurku’, też ‘członek męski’.

    Kutowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutowiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutowski - od nazwy miejscowej Kutowo (białostockie, gmina Narew).

    Kutr - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutra - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutrak - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutran - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutrasiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutrasiński - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutraszewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutraszyński - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutrewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutron - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutrosiński - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutruba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kutruś - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutry - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutryb - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kutryba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kutrybala - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kutrybała - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kutryc - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutrych - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutryczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutryj - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutryka - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutryn - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutrynowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutryń - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutrys - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutrysiak - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutryś - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutrz - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutrzaba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kutrzeb - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kutrzeba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kutrzebka - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kutrzebski - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kutrzej - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutrzejowa - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutrzepa - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kutrzobka - 1525 od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kutrzuba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kutrzyk - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutrzykowski - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutrzyński - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutszyński - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Kutt - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutta - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutuc - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutuć - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutulas - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutulewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutulski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutuła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutuło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutus - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutusz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutuś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutwa - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kutwa - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kutwas - 1719 od kutwa ‘skąpiec’.

    Kutwasiewicz - 1736 od kutwa ‘skąpiec’.

    Kutwasiński - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kutwicki - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kutwin - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kutwiński - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kuty - 1598 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutykowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyla - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutylak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyłła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyłło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyłow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyłowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyłowski - 1443 od nazwy miejscowej Kutyłowo (łomżyńskie, gmina Boguty-Pianki).

    Kutyłowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyma - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutymiok - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutymów - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutymski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutynia - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyniec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutynik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyniok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyno - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutynycz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutypa - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kutys - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutysek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyska - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyski - 1437 od nazwy miejscowej Kutyszcze (KrW).

    Kutysz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutyza - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kut-, por. kutać ‘otulać, przygarniać ręką’, od staropolskiego kuta ‘habit zakonny’, kuty, kuć.

    Kutz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kutza - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kutzan - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuc-, por. kucać ‘przysiadać na zgiętych kolanach’, też gwarowe ‘kaszleć’, od kuc ‘mały koń’, kuca ‘buda, szałas’, niemiecka nazwa osobowa Kutz.

    Kuwacz - od staropolskiego kować ‘kuć (wielokrotnie), por. też staropolskie kuwiek ‘piszczałka do wabienia ptaków’, staropolskie kuwiekać ‘kwilić, płakać’.

    Kuwaczka - od staropolskiego kować ‘kuć (wielokrotnie), por. też staropolskie kuwiek ‘piszczałka do wabienia ptaków’, staropolskie kuwiekać ‘kwilić, płakać’.

    Kuwaj - od staropolskiego kować ‘kuć (wielokrotnie), por. też staropolskie kuwiek ‘piszczałka do wabienia ptaków’, staropolskie kuwiekać ‘kwilić, płakać’.

    Kuwak - 1486 od staropolskiego kować ‘kuć (wielokrotnie), por. też staropolskie kuwiek ‘piszczałka do wabienia ptaków’, staropolskie kuwiekać ‘kwilić, płakać’.

    Kuwal - 1800 w grupie nazwisk pochodzących ze staropolskiego kować ‘kuć metal’, kowal.

    Kuwala - w grupie nazwisk pochodzących ze staropolskiego kować ‘kuć metal’, kowal.

    Kuwala - XVI w. od staropolskiego kować ‘kuć (wielokrotnie), por. też staropolskie kuwiek ‘piszczałka do wabienia ptaków’, staropolskie kuwiekać ‘kwilić, płakać’.

    Kuwalski - od staropolskiego kować ‘kuć (wielokrotnie), por. też staropolskie kuwiek ‘piszczałka do wabienia ptaków’, staropolskie kuwiekać ‘kwilić, płakać’.

    Kuwaluk - od staropolskiego kować ‘kuć (wielokrotnie), por. też staropolskie kuwiek ‘piszczałka do wabienia ptaków’, staropolskie kuwiekać ‘kwilić, płakać’.

    Kuwaluk - w grupie nazwisk pochodzących ze staropolskiego kować ‘kuć metal’, kowal.

    Kuwał - od staropolskiego kować ‘kuć (wielokrotnie), por. też staropolskie kuwiek ‘piszczałka do wabienia ptaków’, staropolskie kuwiekać ‘kwilić, płakać’.

    Kuwał - w grupie nazwisk pochodzących ze staropolskiego kować ‘kuć metal’, kowal.

    Kuwałek - od staropolskiego kować ‘kuć (wielokrotnie), por. też staropolskie kuwiek ‘piszczałka do wabienia ptaków’, staropolskie kuwiekać ‘kwilić, płakać’.

    Kuwałek - w grupie nazwisk pochodzących ze staropolskiego kować ‘kuć metal’, kowal.

    Kuwan - od staropolskiego kować ‘kuć (wielokrotnie), por. też staropolskie kuwiek ‘piszczałka do wabienia ptaków’, staropolskie kuwiekać ‘kwilić, płakać’.

    Kuwan - w grupie nazwisk pochodzących ze staropolskiego kować ‘kuć metal’, kowal.

    Kuwaszka - od staropolskiego kować ‘kuć (wielokrotnie), por. też staropolskie kuwiek ‘piszczałka do wabienia ptaków’, staropolskie kuwiekać ‘kwilić, płakać’.

    Kuwaszka - w grupie nazwisk pochodzących ze staropolskiego kować ‘kuć metal’, kowal.

    Kuwczak - od staropolskiego kować ‘kuć (wielokrotnie), por. też staropolskie kuwiek ‘piszczałka do wabienia ptaków’, staropolskie kuwiekać ‘kwilić, płakać’.

    Kuwczyński - od staropolskiego kować ‘kuć (wielokrotnie), por. też staropolskie kuwiek ‘piszczałka do wabienia ptaków’, staropolskie kuwiekać ‘kwilić, płakać’.

    Kuwerski - od gwarowego kower ‘gruby kij do podpierania się’.

    Kuwica - od staropolskiego kować ‘kuć (wielokrotnie), por. też staropolskie kuwiek ‘piszczałka do wabienia ptaków’, staropolskie kuwiekać ‘kwilić, płakać’.

    Kuwiczko - od staropolskiego kować ‘kuć (wielokrotnie), por. też staropolskie kuwiek ‘piszczałka do wabienia ptaków’, staropolskie kuwiekać ‘kwilić, płakać’.

    Kuwieczka - 1481 od staropolskiego kować ‘kuć (wielokrotnie), por. też staropolskie kuwiek ‘piszczałka do wabienia ptaków’, staropolskie kuwiekać ‘kwilić, płakać’.

    Kuwik - 1449 od staropolskiego kować ‘kuć (wielokrotnie), por. też staropolskie kuwiek ‘piszczałka do wabienia ptaków’, staropolskie kuwiekać ‘kwilić, płakać’.

    Kuwyk - od staropolskiego kować ‘kuć (wielokrotnie), por. też staropolskie kuwiek ‘piszczałka do wabienia ptaków’, staropolskie kuwiekać ‘kwilić, płakać’.

    Kuz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuza - 1672 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzaczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzajewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzajski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzaka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzal - 1726 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzała - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzan - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzaniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzanowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzanowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzań - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzański - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzar - od huzar ‘żołnierz lekkiej jazdy typu węgierskiego’, z gwarowego też ‘duży człowiek’.

    Kuzara - od huzar ‘żołnierz lekkiej jazdy typu węgierskiego’, z gwarowego też ‘duży człowiek’.

    Kuzarczyk - od huzar ‘żołnierz lekkiej jazdy typu węgierskiego’, z gwarowego też ‘duży człowiek’.

    Kuzarewicz - od huzar ‘żołnierz lekkiej jazdy typu węgierskiego’, z gwarowego też ‘duży człowiek’.

    Kuzarski - od huzar ‘żołnierz lekkiej jazdy typu węgierskiego’, z gwarowego też ‘duży człowiek’.

    Kuzas - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzawa - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura; od staropolskiego kurzawa ‘zawierucha’.

    Kuzawiński - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura; od staropolskiego kurzawa ‘zawierucha’.

    Kuzawow - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura; od staropolskiego kurzawa ‘zawierucha’.

    Kuzawski - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura; od staropolskiego kurzawa ‘zawierucha’.

    Kuzba - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzber - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kuzberski - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kuzbicki - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzbik - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzborski - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kuzdera - od guzdrać, z gwarowego guzdrać ‘marudzić, robić coś powoli’.

    Kuzdra - od guzdrać, z gwarowego guzdrać ‘marudzić, robić coś powoli’.

    Kuzdraj - od guzdrać, z gwarowego guzdrać ‘marudzić, robić coś powoli’.

    Kuzdrak - od guzdrać, z gwarowego guzdrać ‘marudzić, robić coś powoli’.

    Kuzdraliński - od guzdrać, z gwarowego guzdrać ‘marudzić, robić coś powoli’.

    Kuzdro - od guzdrać, z gwarowego guzdrać ‘marudzić, robić coś powoli’.

    Kuzdroliński - od guzdrać, z gwarowego guzdrać ‘marudzić, robić coś powoli’.

    Kuzdroń - od guzdrać, z gwarowego guzdrać ‘marudzić, robić coś powoli’.

    Kuzdrowicz - od guzdrać, z gwarowego guzdrać ‘marudzić, robić coś powoli’.

    Kuzdrowski - od guzdrać, z gwarowego guzdrać ‘marudzić, robić coś powoli’.

    Kuzdrój - od guzdrać, z gwarowego guzdrać ‘marudzić, robić coś powoli’.

    Kuzdrzał - od guzdrać, z gwarowego guzdrać ‘marudzić, robić coś powoli’.

    Kuzdrzoł - od guzdrać, z gwarowego guzdrać ‘marudzić, robić coś powoli’.

    Kuzdrzyn - od guzdrać, z gwarowego guzdrać ‘marudzić, robić coś powoli’.

    Kuzdzał - od guzdrać, z gwarowego guzdrać ‘marudzić, robić coś powoli’.

    Kuzdział - od guzdrać, z gwarowego guzdrać ‘marudzić, robić coś powoli’.

    Kuzdzień - od guzdrać, z gwarowego guzdrać ‘marudzić, robić coś powoli’.

    Kuzdżał - od guzdrać, z gwarowego guzdrać ‘marudzić, robić coś powoli’.

    Kuzdżeń - od guzdrać, z gwarowego guzdrać ‘marudzić, robić coś powoli’.

    Kuzek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzela - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzelak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzella - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzeła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzemczak - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuzemczuk - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuzemczyk - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuzemicz - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuzemka - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuzemko - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuzena - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzenin - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzenka - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzenko - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzera - 1608 od kozera ‘powód, przyczyna’, dawniej też ‘atut w kartach; karciarz’.

    Kuzia - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuział - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzian - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzianiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzianik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzianko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziar - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziara - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziarski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziarz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzic - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzica - 1641 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziczka - 1643 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziej - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziel - 1594 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziela - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzielski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzieł - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzieła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziema - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuziemczak - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuziemka - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuziemko - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuziemkowski - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuziemła - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuziemski - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuzienko - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzienkowski - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzienowicz - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzieńko - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzier - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziera - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzierowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziew - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzikiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzikowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzikowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzilek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuził - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzima - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuzimiców - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuzimko - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuzimkowski - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuzimowicz - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuzimski - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuzin - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzina - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzincow - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzinców - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzinia - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuziniak - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuziniarski - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzinicki - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuziniec - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuziniewicz - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuziniewski - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzinna - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzinowicz - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzińcow - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzio - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzio - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzioł - od kozioł, ze staropolskiego kozieł ‘samiec kozy’.

    Kuzioł - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzioła - od kozioł, ze staropolskiego kozieł ‘samiec kozy’.

    Kuzioła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziołek - od kozioł, ze staropolskiego kozieł ‘samiec kozy’.

    Kuziołek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziołka - od kozioł, ze staropolskiego kozieł ‘samiec kozy’.

    Kuziołka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziomka - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuziomko - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuziomski - od gwarowego kuzim ‘urodzony pod zimę; malec, karzeł’.

    Kuzionik - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzionko - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzior - 1743 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziora - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziorowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziór - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziów - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzirowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzitowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziu - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziura - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuziuta - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzkow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzla - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzlak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzlik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzma - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmacki - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmak - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzman - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmania - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmarów - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuzmarski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuzmecki - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmenko - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmiak - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmian - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmiar - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuzmic - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmicewicz - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmicki - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmicki - od nazwy miejscowej Kuźmice (kilka wsi; KrW).

    Kuzmicz - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmiczenko - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmiczuk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmiecki - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmiecow - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmienko - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmier - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuzmierczyk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuzmierowski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuzmierski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuzmierz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuzmik - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmin - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzminow - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzminski - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmińczuk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmiński - od nazwy miejscowej Kuźmin (KrW).

    Kuzmiruk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuzmiszyn - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmiuk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmowicz - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmycz - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzmyk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuzna - od kuźnia.

    Kuznacki - od kuźnia.

    Kuznia - od kuźnia.

    Kuzniak - od kuźnia.

    Kuzniakowski - od kuźnia.

    Kuzniar - od kuźnia.

    Kuzniarek - od kuźnia.

    Kuzniarkiewicz - od kuźnia.

    Kuzniarowicz - od kuźnia.

    Kuzniarowski - od kuźnia.

    Kuzniarski - od kuźnia.

    Kuzniciurz - (forma zlatynizowana) od kuźnia.

    Kuznicius - (forma zlatynizowana) od kuźnia.

    Kuzniciusz - (forma zlatynizowana) od kuźnia.

    Kuznicjusz - (forma zlatynizowana) od kuźnia.

    Kuznicki - od nazwy miejscowej Kuźnica (częste).

    Kuznicow - od kuźnia.

    Kuznicz - od kuźnia.

    Kuzniec - od kuźnia.

    Kuzniecki - od nazwy miejscowej Kuźnica (częste).

    Kuzniecow - od kuźnia.

    Kuznieczenko - od kuźnia.

    Kuzniewicz - od kuźnia.

    Kuznik - od kuźnia.

    Kuznikowski - od kuźnia.

    Kuznowicz - od kuźnia.

    Kuzo - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzoj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzok - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzolak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzon - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzoniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzoń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzor - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzora - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzub - od staropolskiego kozub ‘naczynie z kory’, też ‘uparty człowiek’.

    Kuzubacz - od staropolskiego kozub ‘naczynie z kory’, też ‘uparty człowiek’.

    Kuzubek - od staropolskiego kozub ‘naczynie z kory’, też ‘uparty człowiek’.

    Kuzubski - od staropolskiego kozub ‘naczynie z kory’, też ‘uparty człowiek’.

    Kuzuka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzulak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzuna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzunicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzych - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzycz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzycz-Berezowski - złożenia brak; Kuzycz w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza; Berezowski (od wschodniosłowiańskiej postaci wyrazu) od brzoza ‘gatunek drzewa’.

    Kuzyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzyka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzylak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuzyn - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzyna - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzynacki - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzyniak - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzynin - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzynko - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzynkow - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzynkowski - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzynków - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzynowek - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzynowicz - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzynowski - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzynów - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzyński - od kuzyn ‘krewny’.

    Kuzyszyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuź - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuźka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuźko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuźkow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuźkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuźla - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuźlak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuźlan - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuźlecki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuźlik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuz-, por. gwarowe kuza ‘stara krowa’, gwarowe kuzia ‘przekleństwo’, może też od koza.

    Kuźma - 1321 od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmacki - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmak - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźma-Kuźniarski - złożenia brak; Kuźma 1321 od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk; Kuźniarski od kuźnia, od przymiotnika kuźniarski.

    Kuźman - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmecki - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmenko - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmeńko - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiacki - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiak - 1678 od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmian - 1414 od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmianczuk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmianek - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmianiczuk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiańczuk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiańczyk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiar - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuźmiarek - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuźmiarowski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuźmiarski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuźmiarz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuźmic - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmica - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmicewicz - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmicha - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmicki - 1654 od nazwy miejscowej Kuźmice (kilka wsi; KrW).

    Kuźmicz - 1366 (KrW) od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiczak - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiczak-Kuźmiński - złożenia brak; Kuźmiczak od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk; Kuźmiński od nazwy miejscowej Kuźmin (KrW).

    Kuźmiczek - 1636 od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiczenko - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmicz-Kuźmiński - złożenia brak; Kuźmicz 1366 (KrW) od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk; Kuźmiński od nazwy miejscowej Kuźmin (KrW).

    Kuźmiczonek - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiczow - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiczów - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiczuk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiecki - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmieckiewicz - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiecoff - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiecow - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiecz - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmieczenko - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmieczew - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiejczuk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiek - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmienia - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmienko - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmieńczuk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmieńko - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmieński - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmierczak - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuźmierczyk - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuźmierek - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuźmierkiewicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuźmierkowski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuźmierowicz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuźmierowski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuźmierski - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuźmierz - od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Kuźmiewicz - 1636 od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiewski - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmijczuk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmik - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmikowski - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmilewicz - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmin - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmina - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźminczuk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźminiak - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźminko - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźminow - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźminów - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźminski - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiń - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmińczak - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmińczuk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmińczyk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiński - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiński - od nazwy miejscowej Kuźmin (KrW).

    Kuźmiszyn - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmitowicz - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmiuk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmo - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmoński - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmowicz - 1639 od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmów - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmuk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmycha - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmycz - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmyk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźmyn - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźna - od kuźnia.

    Kuźnar - od kuźnia.

    Kuźnarski - od kuźnia.

    Kuźnia - 1592 od kuźnia.

    Kuźniacki - od kuźnia.

    Kuźniak - od kuźnia.

    Kuźniakowski - od kuźnia.

    Kuźnian - od kuźnia.

    Kuźniar - od kuźnia.

    Kuźniarek - od kuźnia.

    Kuźniarewicz - od kuźnia.

    Kuźniarkiewicz - od kuźnia.

    Kuźniarowicz - od kuźnia.

    Kuźniarowski - od kuźnia.

    Kuźniarów - od kuźnia.

    Kuźniarski - od kuźnia.

    Kuźniarz - od kuźnia.

    Kuźnic - 1333 od kuźnia.

    Kuźnica - od kuźnia.

    Kuźnicha - od kuźnia.

    Kuźniciurz - (forma zlatynizowana) od kuźnia.

    Kuźnicius - (forma zlatynizowana) od kuźnia.

    Kuźniciusz - (forma zlatynizowana) od kuźnia.

    Kuźnicja - (forma zlatynizowana) od kuźnia.

    Kuźnicjus - (forma zlatynizowana) od kuźnia.

    Kuźnicki - od nazwy miejscowej Kuźnica (częste).

    Kuźnicow - od kuźnia.

    Kuźniców - od kuźnia.

    Kuźnicz - od kuźnia.

    Kuźniczek - od kuźnia.

    Kuźniczka - od kuźnia.

    Kuźniczów - od kuźnia.

    Kuźniczuk - od kuźnia.

    Kuźniec - 1439 od kuźnia.

    Kuźniecki - od nazwy miejscowej Kuźnica (częste).

    Kuźniecow - od kuźnia.

    Kuźniecowicz - od kuźnia.

    Kuźnieców - od kuźnia.

    Kuźniecz - od kuźnia.

    Kuźnieczuk - od kuźnia.

    Kuźnienko - od kuźnia.

    Kuźnier - od kuźnia.

    Kuźnierczak - od kuźnia.

    Kuźnierczyk - od kuźnia.

    Kuźnierek - od kuźnia.

    Kuźnierkiewicz - od kuźnia.

    Kuźnierkowski - od kuźnia.

    Kuźnierowski - od kuźnia.

    Kuźnierski - od kuźnia.

    Kuźnierz - od kuźnia.

    Kuźniew - od kuźnia.

    Kuźniewicz - od kuźnia.

    Kuźnijski - od kuźnia.

    Kuźnik - 1629 od kuźnia.

    Kuźnikiewicz - od kuźnia.

    Kuźnikowski - od kuźnia.

    Kuźników - od kuźnia.

    Kuźniok - (Śl) od kuźnia.

    Kuźnior - od kuźnia.

    Kuźniow - od kuźnia.

    Kuźniuk - od kuźnia.

    Kuźny - od kuźnia.

    Kuźwa - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźwicki - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuźwik - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kuż - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kuża - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużacz - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużaj - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużajak - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużajczyk - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużajewski - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużajski - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużak - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużala - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużan - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużaniak - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużański - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużar - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużara - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużas - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużaś - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużawa - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura; od staropolskiego kurzawa ‘zawierucha’.

    Kużawczyk - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura; od staropolskiego kurzawa ‘zawierucha’.

    Kużawiński - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura; od staropolskiego kurzawa ‘zawierucha’.

    Kużawka - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura; od staropolskiego kurzawa ‘zawierucha’.

    Kużawski - w grupie nazwisk pochodzących od kurz ‘pył’, kurzyć, niekiedy od bazy kura; od staropolskiego kurzawa ‘zawierucha’.

    Kużba - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużbica - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużbicha - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużbicki - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużbiel - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużbik - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużbiński - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużej - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużeja - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużejak - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużejczak - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużel - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużela - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużelew - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużelewski - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużella - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużeł - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużka - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużko - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużkow - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużków - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużlak - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużlan - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużlik - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużło - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kużma - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużmak - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużmenko - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużmiak - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużmicha - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużmicz - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużmiczów - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużmiczuk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużmienko - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużmieńczuk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużmik - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużmin - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużminczuk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużminów - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużmińczuk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużmiński - od nazwy miejscowej Kuźmin (KrW).

    Kużmitowicz - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużmiuk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużmo - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużmowicz - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużmuk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużmycha - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużmycz - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kużna - od kuźnia.

    Kużnacki - od kuźnia.

    Kużnar - od kuźnia.

    Kużnia - od kuźnia.

    Kużniacki - od kuźnia.

    Kużniak - od kuźnia.

    Kużniakowski - od kuźnia.

    Kużniar - od kuźnia.

    Kużniarek - od kuźnia.

    Kużniarkiewicz - od kuźnia.

    Kużniarski - od kuźnia.

    Kużniarz - od kuźnia.

    Kużniaski - od kuźnia.

    Kużnicius - (forma zlatynizowana) od kuźnia.

    Kużniciusz - (forma zlatynizowana) od kuźnia.

    Kużnicki - od nazwy miejscowej Kuźnica (częste).

    Kużniecki - od nazwy miejscowej Kuźnica (częste).

    Kużniecow - od kuźnia.

    Kużniecowicz - od kuźnia.

    Kużnieców - od kuźnia.

    Kużnier - od kuźnia.

    Kużnierski - od kuźnia.

    Kużniewicz - od kuźnia.

    Kużniewski - od kuźnia.

    Kużnik - od kuźnia.

    Kużnikowski - od kuźnia.

    Kużniok - (Śl) od kuźnia.

    Kużnior - od kuźnia.

    Kużyk - od staropolskiego koża, od gwarowego kuża ‘skóra’.

    Kwaca - od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwacała - od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwaciak - od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwaciński - od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwaciszewski - od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwacz - 1485 od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwacza - od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwaczak - 1664 od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwaczala - od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwaczała - 1442 od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’ lub od nazwy miejscowej Kwaczała (krakowskie, gmina Alwernia).

    Kwaczało - od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwaczek - od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwaczeniuk - od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwaczenko - od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwaczewski - od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwaczko - od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwaczkowski - od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwaczoła - 1424 od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwaczonek - od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwaczorek - od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwaczuk - od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwaczula - 1530-35 od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwaczyński - od gwarowego kwaczeć ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’.

    Kwadrans - od kwadra ‘czwarta część’; od kwadrans ‘czwarta część godziny’.

    Kwadrat - 1395 od kwadrat.

    Kwadrens - od kwadra ‘czwarta część’; od kwadrans ‘czwarta część godziny’.

    Kwadrowski - od kwadra ‘czwarta część’.

    Kwadryński - od kwadra ‘czwarta część’.

    Kwadrys - od kwadra ‘czwarta część’.

    Kwadrysz - od kwadra ‘czwarta część’.

    Kwadrzys - od kwadra ‘czwarta część’.

    Kwadrzyss - od kwadra ‘czwarta część’.

    Kwak - 1603 od kwakać ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’, od staropolskiego kwak ‘brukiew’.

    Kwaka - od kwakać ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’, od staropolskiego kwak ‘brukiew’.

    Kwakiewicz - od kwakać ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’, od staropolskiego kwak ‘brukiew’.

    Kwakowicz - 1612 od kwakać ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’, od staropolskiego kwak ‘brukiew’.

    Kwakowski - od kwakać ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’, od staropolskiego kwak ‘brukiew’.

    Kwakrzys - od kwadra ‘czwarta część’.

    Kwakrzyss - od kwadra ‘czwarta część’.

    Kwakszis - od kwadra ‘czwarta część’.

    Kwakszyc - od kwadra ‘czwarta część’.

    Kwakszys - od kwadra ‘czwarta część’.

    Kwakszysz - od kwadra ‘czwarta część’.

    Kwakuliński - od kwakać ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’, od staropolskiego kwak ‘brukiew’.

    Kwal - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwalc - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwalczak - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwalczuk - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwalczyk - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwalec - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwalek - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwalerski - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwalia - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwalik - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwaliło - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwaliński - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwalski - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwała - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwałek - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwand - od kwant ‘najmniejsza cząstka energii’.

    Kwandrac - od kwadra ‘czwarta część’; od kwadrans ‘czwarta część godziny’.

    Kwandrans - od kwadra ‘czwarta część’; od kwadrans ‘czwarta część godziny’.

    Kwandras - od kwadra ‘czwarta część’; od kwadrans ‘czwarta część godziny’.

    Kwandt - od kwant ‘najmniejsza cząstka energii’.

    Kwandy - od kwant ‘najmniejsza cząstka energii’.

    Kwant - od kwant ‘najmniejsza cząstka energii’.

    Kwanta - od kwant ‘najmniejsza cząstka energii’.

    Kwanty - od kwant ‘najmniejsza cząstka energii’.

    Kwap - 1441 od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapczyk - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapel - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapich - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapicz - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapieć - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapien - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapień - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapik - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapil - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapił - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapin - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapiński - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapioń - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapis - 1626 od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapisiewicz - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapisiński - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapisz - 1470-80 od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapiszek - 1632 od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapiszewicz - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapiszewski - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapiś - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapkowski - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapliński - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapniewski - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapniowski - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapp - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapsiewicz - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwapuliński - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwarc - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’ lub od kwarc ‘minerał’.

    Kwarcewicz - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’ lub od kwarc ‘minerał’.

    Kwarciak - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’.

    Kwarcian - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’; por. ‘żołnierz kwarciany’.

    Kwarciana - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’; por. ‘żołnierz kwarciany’.

    Kwarcianna - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’; por. ‘żołnierz kwarciany’.

    Kwarcianny - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’; por. ‘żołnierz kwarciany’.

    Kwarciany - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’; por. ‘żołnierz kwarciany’.

    Kwarcic - 1393 od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’.

    Kwarcik - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’.

    Kwarciński - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’.

    Kwarcionek - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’.

    Kwarcjan - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’.

    Kwarców - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’.

    Kwarczak - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’ lub od kwarc ‘minerał’.

    Kwarczewski - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’ lub od kwarc ‘minerał’.

    Kwarczyk - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’ lub od kwarc ‘minerał’.

    Kwarczyński - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’ lub od kwarc ‘minerał’.

    Kwardys - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Kwardysz - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Kwardyś - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Kwart - 1439 od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’.

    Kwarta - 1386 od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’.

    Kwartalnik - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’.

    Kwartalski - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’.

    Kwartała - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’.

    Kwartnik - 1398 od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’; od staropolskiego kwartnik ‘dawna moneta’.

    Kwarto - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’.

    Kwartowicz - 1384 od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’.

    Kwartowski - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’.

    Kwas - 1291 od kwas, kwasić.

    Kwasak - 1374 od kwas, kwasić.

    Kwasawa - od kwas, kwasić.

    Kwasek - 1136 od kwas, kwasić; kwasek.

    Kwasiak - od kwas, kwasić.

    Kwasiborowski - od nazwy miejscowej Kwasiborzyno (wieś zagrodowa, ciechanowskie).

    Kwasiborski - 1466 od nazwy miejscowej Kwasiborzyno (wieś zagrodowa, ciechanowskie).

    Kwasieborski - od nazwy miejscowej Kwasiborzyno (wieś zagrodowa, ciechanowskie).

    Kwasiebowski - od nazwy miejscowej Kwasiborzyno (wieś zagrodowa, ciechanowskie).

    Kwasiec - 1731 od kwas, kwasić; od kwasiec ‘napój kwaśny’.

    Kwasiewicz - od kwas, kwasić.

    Kwasiglina - 1648 od kwas, kwasić.

    Kwasiglinka - 1679 od kwas, kwasić.

    Kwasigroch - 1626 od kwas, kwasić.

    Kwasigrosz - od kwas, kwasić.

    Kwasik - 1683 od kwas, kwasić.

    Kwasil - 1408 od kwas, kwasić.

    Kwasin - od kwas, kwasić.

    Kwasinik - od kwas, kwasić.

    Kwasiński - od nazwy miejscowej Kwaszyn (kieleckie, gmina Działoszyce).

    Kwasioła - 1690 od kwas, kwasić.

    Kwasiuk - od kwas, kwasić.

    Kwasiulewicz - od kwas, kwasić.

    Kwasizur - od kwas, kwasić.

    Kwasiżur - od kwas, kwasić.

    Kwaska - 1136 od kwas, kwasić.

    Kwaskiewicz - od kwas, kwasić.

    Kwasko - 1405 od kwas, kwasić.

    Kwaskowicz - od kwas, kwasić.

    Kwaskowski - 1386 od nazwy miejscowej Kwasków (sieradzkie, gmina Błaszki).

    Kwasna - od kwas, kwasić.

    Kwasniak - od kwas, kwasić.

    Kwasnica - od kwas, kwasić.

    Kwasnicki - od kwas, kwasić.

    Kwasniewicz - od kwas, kwasić.

    Kwasnik - od kwas, kwasić.

    Kwasniok - (Śl) od kwas, kwasić.

    Kwasniowski - od kwas, kwasić.

    Kwasnopolski - od kwas, kwasić.

    Kwasnowski - od kwas, kwasić.

    Kwasny - od kwas, kwasić.

    Kwasnyczka - od kwas, kwasić.

    Kwasnyk - od kwas, kwasić.

    Kwasoch - 1748 od kwas, kwasić.

    Kwasow - od kwas, kwasić.

    Kwasowczak - od kwas, kwasić.

    Kwasowicz - 1459 od kwas, kwasić.

    Kwasowiec - od kwas, kwasić.

    Kwasowski - 1447 od nazwy miejscowej Kwasowice (krakowskie, gmina Raciechowice).

    Kwass - od kwas, kwasić.

    Kwassowski - od nazwy miejscowej Kwasowice (krakowskie, gmina Raciechowice).

    Kwast - od chwast.

    Kwasy - 1567 od kwas, kwasić.

    Kwasz - od kwas, kwasić.

    Kwasza - od kwas, kwasić.

    Kwaszcz - od chwast.

    Kwaszcz - od kwas, kwasić.

    Kwaszczek - od chwast.

    Kwaszczek - od kwas, kwasić.

    Kwaszczewski - od kwas, kwasić.

    Kwaszczyk - od chwast.

    Kwaszczyk - od kwas, kwasić.

    Kwaszczyński - od chwast.

    Kwaszczyński - od kwas, kwasić.

    Kwaszenko - od kwas, kwasić.

    Kwaszewski - od kwas, kwasić.

    Kwasziński - od kwas, kwasić.

    Kwaszkiewicz - od kwas, kwasić.

    Kwaszko - od kwas, kwasić.

    Kwaszniewski - od nazwy miejscowej Kwaśniów (katowickie, gmina Klucze).

    Kwasznin - od kwas, kwasić.

    Kwaszuk - od kwas, kwasić.

    Kwaszyński - od nazwy miejscowej Kwaszyn (kieleckie, gmina Działoszyce).

    Kwaszys - od kwas, kwasić.

    Kwaś - od kwas, kwasić.

    Kwaściak - od chwast.

    Kwaściborski - od chwast.

    Kwaścik - od chwast.

    Kwaściok - od chwast.

    Kwaśk - od kwas, kwasić.

    Kwaśka - od kwas, kwasić.

    Kwaśkiewicz - od kwas, kwasić.

    Kwaśna - od kwas, kwasić.

    Kwaśniak - od kwas, kwasić.

    Kwaśniak - od kwas, kwasić.

    Kwaśniakowski - od kwas, kwasić.

    Kwaśnianin - od kwas, kwasić.

    Kwaśnianka - od kwas, kwasić.

    Kwaśnica - od kwas, kwasić.

    Kwaśnicki - 1611 od nazwy miejscowej Kwaśnice (tarnowskie, gmina Pilzno).

    Kwaśnicki - od kwas, kwasić.

    Kwaśniczko - od kwas, kwasić.

    Kwaśniecki - od kwas, kwasić.

    Kwaśniecki - od nazwy miejscowej Kwaśnice (tarnowskie, gmina Pilzno).

    Kwaśnieski - od kwas, kwasić.

    Kwaśniewicz - od kwas, kwasić.

    Kwaśniewski - 1473 od nazwy miejscowej Kwaśniów (katowickie, gmina Klucze).

    Kwaśnik - 1406 od kwas, kwasić.

    Kwaśnikiewicz - od kwas, kwasić.

    Kwaśnikow - od kwas, kwasić.

    Kwaśnikowski - od kwas, kwasić.

    Kwaśników - od kwas, kwasić.

    Kwaśnioch - od kwas, kwasić.

    Kwaśniok - (Śl) od kwas, kwasić.

    Kwaśniowczyk - 1784 od nazwy miejscowej Kwaśniów (katowickie, gmina Klucze).

    Kwaśniowski - 1419 od nazwy miejscowej Kwaśniów (katowickie, gmina Klucze).

    Kwaśniuk - od kwas, kwasić.

    Kwaśno - 1420 od kwas, kwasić.

    Kwaśnok - (Śl) od kwas, kwasić.

    Kwaśnowski - od nazwy miejscowej Kwaśniów (katowickie, gmina Klucze).

    Kwaśny - 1432 od kwas, kwasić, kwaśny.

    Kwaśnyk - od kwas, kwasić.

    Kwat - od chwat ‘zuch, junak’.

    Kwata - od chwat ‘zuch, junak’.

    Kwatek - od chwat ‘zuch, junak’.

    Kwater - od staropolskiego kwater ‘czwórka’, też ‘darowanie życia, łaska’.

    Kwatera - od staropolskiego kwater ‘czwórka’, też ‘darowanie życia, łaska’.

    Kwaterczak - od staropolskiego kwater ‘czwórka’, też ‘darowanie życia, łaska’.

    Kwaterka - od staropolskiego kwater ‘czwórka’, też ‘darowanie życia, łaska’; od kwaterka ‘miara pojemności’.

    Kwaterkiewicz - od staropolskiego kwater ‘czwórka’, też ‘darowanie życia, łaska’; od kwaterka ‘miara pojemności’.

    Kwaterko - od staropolskiego kwater ‘czwórka’, też ‘darowanie życia, łaska’; od kwaterka ‘miara pojemności’.

    Kwaterniak - od staropolskiego kwater ‘czwórka’, też ‘darowanie życia, łaska’.

    Kwaternina - 1487 od staropolskiego kwater ‘czwórka’, też ‘darowanie życia, łaska’.

    Kwaterowski - od staropolskiego kwater ‘czwórka’, też ‘darowanie życia, łaska’.

    Kwaterski - od staropolskiego kwater ‘czwórka’, też ‘darowanie życia, łaska’.

    Kwatkowski - od chwat ‘zuch, junak’.

    Kwatora - od staropolskiego kwater ‘czwórka’, też ‘darowanie życia, łaska’.

    Kwatrkiewicz - od staropolskiego kwater ‘czwórka’, też ‘darowanie życia, łaska’.

    Kwatro - od staropolskiego kwater ‘czwórka’, też ‘darowanie życia, łaska’.

    Kwatyra - od staropolskiego kwater ‘czwórka’, też ‘darowanie życia, łaska’.

    Kweda - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Kwedeczenko - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Kweder - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Kwedera - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Kwederacki - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Kwederas - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Kwederowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Kwedor - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Kwel - od staropolskiego kwiel, kwil ‘piszczałka do wabienia ptaków’, od kwilić, z gwarowego kwelić.

    Kwel - od staropolskiego kwiel, kwil ‘piszczałka do wabienia ptaków’, od kwilić, z gwarowego kwelić.

    Kwel - od staropolskiego kwiel, kwil ‘piszczałka do wabienia ptaków’, od kwilić, z gwarowego kwelić.

    Kwela - od staropolskiego kwiel, kwil ‘piszczałka do wabienia ptaków’, od kwilić, z gwarowego kwelić.

    Kwelek - od staropolskiego kwiel, kwil ‘piszczałka do wabienia ptaków’, od kwilić, z gwarowego kwelić.

    Kwell - od staropolskiego kwiel, kwil ‘piszczałka do wabienia ptaków’, od kwilić, z gwarowego kwelić.

    Kwella - od staropolskiego kwiel, kwil ‘piszczałka do wabienia ptaków’, od kwilić, z gwarowego kwelić.

    Kweła - od staropolskiego kwiel, kwil ‘piszczałka do wabienia ptaków’, od kwilić, z gwarowego kwelić.

    Kwerka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy skwar-,skwier-, skwir-, por. skwar, staropolskie skwara ‘upał, spiekota’, skwarek, skwark, skwarka ‘kawałek usmażonej słoniny’.

    Kwerko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy skwar-,skwier-, skwir-, por. skwar, staropolskie skwara ‘upał, spiekota’, skwarek, skwark, skwarka ‘kawałek usmażonej słoniny’.

    Kwest - od staropolskiego kwest ‘zysk, dochód’, kwesta ‘zbiórka pieniedzy na cele publiczne’.

    Kwestan - od staropolskiego kwest ‘zysk, dochód’, kwesta ‘zbiórka pieniedzy na cele publiczne’.

    Kwestarz - od staropolskiego kwest ‘zysk, dochód’, kwesta ‘zbiórka pieniedzy na cele publiczne’.

    Kwesten - od staropolskiego kwest ‘zysk, dochód’, kwesta ‘zbiórka pieniedzy na cele publiczne’; od kwestarz ‘zbierający pieniądze’.

    Kwester - od staropolskiego kwest ‘zysk, dochód’, kwesta ‘zbiórka pieniedzy na cele publiczne’.

    Kwestorowski - od staropolskiego kwest ‘zysk, dochód’, kwesta ‘zbiórka pieniedzy na cele publiczne’.

    Kwestorz - od staropolskiego kwest ‘zysk, dochód’, kwesta ‘zbiórka pieniedzy na cele publiczne’.

    Kwestrowski - od staropolskiego kwest ‘zysk, dochód’, kwesta ‘zbiórka pieniedzy na cele publiczne’.

    Kwęc - od kwękać ‘stękać, utyskiwać’.

    Kwęcioch - od kwękać ‘stękać, utyskiwać’.

    Kwędacz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Kwękalski - od kwękać ‘stękać, utyskiwać’.

    Kwękalski - od kwękać ‘stękać, utyskiwać’.

    Kwękalski - od kwękać ‘stękać, utyskiwać’.

    Kwękalski - od kwękać ‘stękać, utyskiwać’.

    Kwękalski - od kwękać ‘stękać, utyskiwać’.

    Kwiaciak - od kwiat, kwiatek.

    Kwiacień - od kwiat, kwiatek.

    Kwiadar - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Kwiadaras - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Kwiador - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Kwiadras - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Kwiak - od kwakać ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’, od staropolskiego kwak ‘brukiew’.

    Kwiakowski - od kwakać ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’, od staropolskiego kwak ‘brukiew’.

    Kwiałcz - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’.

    Kwiałek - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’.

    Kwiałk - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’.

    Kwiałkowski - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’.

    Kwiałoń - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’.

    Kwias - od kwas, kwasić.

    Kwiaskowski - od kwas, kwasić.

    Kwiasowski - od kwas, kwasić.

    Kwiaśniak - od kwas, kwasić.

    Kwiaśniewski - od kwas, kwasić.

    Kwiat - 1616 od kwiat, kwiatek.

    Kwiataniowski - 1448 od nazwy miejscowej Kwiatoniowice, dziś Kwiatonowice (nowosądeckie, gmina Gorlice).

    Kwiatanowski - od nazwy miejscowej Kwiatoniowice, dziś Kwiatonowice (nowosądeckie, gmina Gorlice).

    Kwiatański - od kwiat, kwiatek.

    Kwiatecki - od kwiat, kwiatek.

    Kwiatek - 1136 od kwiat, kwiatek.

    Kwiatewicz - od kwiat, kwiatek.

    Kwiatka - od kwiat, kwiatek.

    Kwiatke - (Pom) od kwiat, kwiatek.

    Kwiatkiewicz - od kwiat, kwiatek.

    Kwiatko - 1399 od kwiat, kwiatek.

    Kwiatkowicz - 1437 od kwiat, kwiatek.

    Kwiatkowski - 1386 od nazw miejscowych Kwiatkiwce, Kwiatków, Kwiatki (kilka wsi).

    Kwiatniewski - od nazwy miejscowej Kwiatoniowice, dziś Kwiatonowice (nowosądeckie, gmina Gorlice).

    Kwiaton - od kwiat, kwiatek.

    Kwiatoniowski - 1442 od nazwy miejscowej Kwiatoniowice, dziś Kwiatonowice (nowosądeckie, gmina Gorlice).

    Kwiatoń - 1399 od kwiat, kwiatek.

    Kwiatorz - (Śl) od kwiat, kwiatek.

    Kwiatos - od kwiat, kwiatek.

    Kwiatosiński - od kwiat, kwiatek.

    Kwiatosz - od kwiat, kwiatek.

    Kwiatoszewski - od kwiat, kwiatek.

    Kwiatoś - od kwiat, kwiatek.

    Kwiatowski - od kwiat, kwiatek.

    Kwiatulski - od kwiat, kwiatek.

    Kwiatusiński - od kwiat, kwiatek.

    Kwiatuszek - od kwiat, kwiatek.

    Kwiatuszewski - od kwiat, kwiatek.

    Kwiatuszyński - od kwiat, kwiatek.

    Kwiatyński - od kwiat, kwiatek.

    Kwiatyszek - od kwiat, kwiatek.

    Kwiątkowski - od kwiat, kwiatek.

    Kwicik - 1618 od kwit ‘pisemne potwierdzenie odbioru pieniędzy lub innych przdmiotów’ lub od staropolskiego kwitać ‘kwitnąć’.

    Kwiciński - od nazwy miejscowej Kwiecin (KrW).

    Kwiczak - od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwiczal - od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwiczala - od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwiczalla - od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwiczał - od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwiczała - 1679 od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwiczek - od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwiczka - od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwiczko - od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwiczla - od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwiczok - (Śl) od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwiczoła - od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwiczon - od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwiczor - od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwiczora - 1645 od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwiczorowski - od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwiczór - od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwiczulski - od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwiczycki - od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwiczyński - od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwidziński - od nazwy miasta Kwidzyn (elbląskie).

    Kwidzyński - od nazwy miasta Kwidzyn (elbląskie).

    Kwiec - od staropolskiego kwiekać ‘płakać, kwilić’.

    Kwieceń - od kwiat, kwiatek.

    Kwieciak - od kwiat, kwiatek.

    Kwieciań - od kwiat, kwiatek.

    Kwieciański - od kwiat, kwiatek.

    Kwieciarz - 1696 od kwiat, kwiatek.

    Kwieciasz - od kwiat, kwiatek.

    Kwiecie - od kwiat, kwiatek.

    Kwiecieć - od kwiat, kwiatek.

    Kwieciel - od kwiat, kwiatek.

    Kwiecień - od kwiat, kwiatek.

    Kwiecień - od kwiat, kwiatek; kwiecień.

    Kwiecieński - od nazwy miejscowej Kwiecin (KrW).

    Kwiecierz - od kwiat, kwiatek.

    Kwiecijarz - od kwiat, kwiatek.

    Kwiecijas - od kwiat, kwiatek.

    Kwiecijasz - od kwiat, kwiatek.

    Kwiecik - XIII w. od kwiat, kwiatek.

    Kwiecikowski - od kwiat, kwiatek.

    Kwiecin - od kwiat, kwiatek.

    Kwieciniewski - od kwiat, kwiatek.

    Kwiecinski - od kwiat, kwiatek.

    Kwieciń - od kwiat, kwiatek.

    Kwieciński - 1761 od nazwy miejscowej Kwiecin (KrW).

    Kwiecisz - 1265 od kwiat, kwiatek.

    Kwieciszczak - od kwiat, kwiatek.

    Kwieciszewski - od nazwy miejscowej Kwieciszewo (bydgoskie, gmina Mogilno).

    Kwieciuł - od kwiat, kwiatek.

    Kwiecuń - od kwiat, kwiatek.

    Kwieczak - od staropolskiego kwiekać ‘płakać, kwilić’.

    Kwieczasz - od kwiat, kwiatek.

    Kwieczeń - od kwiat, kwiatek.

    Kwiecziński - od kwiat, kwiatek.

    Kwieczka - od staropolskiego kwiekać ‘płakać, kwilić’.

    Kwieczko - od staropolskiego kwiekać ‘płakać, kwilić’.

    Kwieć - od kwiat, kwiatek.

    Kwiedacz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Kwiedor - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Kwiedorowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Kwiej - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’.

    Kwiejcarz - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’.

    Kwiejda - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’.

    Kwiejski - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’.

    Kwiek - 1651 od staropolskiego kwiekać ‘płakać, kwilić’.

    Kwiekowski - od staropolskiego kwiekać ‘płakać, kwilić’.

    Kwiel - od kwakać ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’, od staropolskiego kwak ‘brukiew’.

    Kwiel - od kwakać ‘wydawać głos podobny do głosu kaczki’, od staropolskiego kwak ‘brukiew’.

    Kwier - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwieryga - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwierz - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwiet - od kwiat, kwiatek.

    Kwietczuk - od kwiat, kwiatek.

    Kwietek - 1418 od kwiat, kwiatek.

    Kwietel - od kwiat, kwiatek.

    Kwieteń - od kwiat, kwiatek.

    Kwietkiewicz - od kwiat, kwiatek.

    Kwietko - 1500 od kwiat, kwiatek.

    Kwietko-Bębnowski - złożenia brak; Kwietko 1500 od kwiat, kwiatek; Bębnowski 1468 od nazwy miejscowej Bębnowo (ciechanowskie, gmina Radzanów), Bębnów (radomskie, gmina Gowarczów).

    Kwietkowski - od kwiat, kwiatek.

    Kwietna - od kwiat, kwiatek.

    Kwietniak - od kwiat, kwiatek.

    Kwietnicki - 1673 od nazwy miejscowej Kwietnica (krakowskie, gmina Słomniki).

    Kwietniewski - od nazwy miejscowej Kwietniewo (elbląskie, gmina Rychliki).

    Kwietnik - od kwiat, kwiatek.

    Kwietnikowski - od kwiat, kwiatek.

    Kwietnin - 1436 od kwiat, kwiatek.

    Kwietniowski - 1406 od nazwy miejscowej Kwiatoniowice, dziś Kwiatonowice (nowosądeckie, gmina Gorlice).

    Kwietniowski - od nazwy miejscowej Kwietniewo (elbląskie, gmina Rychliki).

    Kwietoniowski - od nazwy miejscowej Kwiatoniowice, dziś Kwiatonowice (nowosądeckie, gmina Gorlice).

    Kwietoń - 1369 od kwiat, kwiatek.

    Kwietowicz - od kwiat, kwiatek.

    Kwiędacz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Kwiędzacz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Kwik - 1748 od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwika - od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kwil - od staropolskiego kwiel, kwil ‘piszczałka do wabienia ptaków’, od kwilić, z gwarowego kwelić.

    Kwilak - od staropolskiego kwiel, kwil ‘piszczałka do wabienia ptaków’, od kwilić, z gwarowego kwelić.

    Kwilan - od staropolskiego kwiel, kwil ‘piszczałka do wabienia ptaków’, od kwilić, z gwarowego kwelić.

    Kwilarz - od staropolskiego kwiel, kwil ‘piszczałka do wabienia ptaków’, od kwilić, z gwarowego kwelić.

    Kwilas - od staropolskiego kwiel, kwil ‘piszczałka do wabienia ptaków’, od kwilić, z gwarowego kwelić.

    Kwilasz - od staropolskiego kwiel, kwil ‘piszczałka do wabienia ptaków’, od kwilić, z gwarowego kwelić.

    Kwilecki - 1388 od nazwy miejscowej Kwilcz, dawniej Kwilcza (poznańskie, gmina Kwilcz).

    Kwilicz - 1288 od staropolskiego kwiel, kwil ‘piszczałka do wabienia ptaków’, od kwilić, z gwarowego kwelić.

    Kwilik - od staropolskiego kwiel, kwil ‘piszczałka do wabienia ptaków’, od kwilić, z gwarowego kwelić.

    Kwiliński - 1419 od nazwy miejscowej Kwilina (częstochowskie, gmina Moskorzew).

    Kwilon - od staropolskiego kwiel, kwil ‘piszczałka do wabienia ptaków’, od kwilić, z gwarowego kwelić.

    Kwilorz - od staropolskiego kwiel, kwil ‘piszczałka do wabienia ptaków’, od kwilić, z gwarowego kwelić.

    Kwilosz - od staropolskiego kwiel, kwil ‘piszczałka do wabienia ptaków’, od kwilić, z gwarowego kwelić.

    Kwiła - od staropolskiego kwiel, kwil ‘piszczałka do wabienia ptaków’, od kwilić, z gwarowego kwelić.

    Kwinciak - od kwinta ‘interwał w gamie’.

    Kwinciniak - od kwinta ‘interwał w gamie’.

    Kwincza - od kwinta ‘interwał w gamie’.

    Kwinczak - od kwinta ‘interwał w gamie’.

    Kwint - od kwinta ‘interwał w gamie’.

    Kwinta - 1440 od kwinta ‘interwał w gamie’.

    Kwintak - od kwinta ‘interwał w gamie’.

    Kwintal - od kwinta ‘interwał w gamie’; od kwintal ‘jednostka wagi’.

    Kwintera - od kwinta ‘interwał w gamie’.

    Kwintiuk - od kwinta ‘interwał w gamie’.

    Kwintkiewicz - od kwinta ‘interwał w gamie’.

    Kwinto - 1621 od kwinta ‘interwał w gamie’.

    Kwintowski - od kwinta ‘interwał w gamie’.

    Kwintt - od kwinta ‘interwał w gamie’.

    Kwintuk - od kwinta ‘interwał w gamie’.

    Kwińciak - od kwinta ‘interwał w gamie’.

    Kwińcińska - od kwinta ‘interwał w gamie’.

    Kwińczak - od kwinta ‘interwał w gamie’.

    Kwińtiuk - od kwinta ‘interwał w gamie’.

    Kwior - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwiotek - (Śl) od kwiat, kwiatek.

    Kwiotkowski - (Śl) od nazw miejscowych Kwiatkiwce, Kwiatków, Kwiatki (kilka wsi).

    Kwir - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwiram - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwiran - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwirant - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwireng - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwirent - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwirewicz - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwiręć - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwiręg - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwiring - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwiro - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwirowicz - 1585 od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwirowski - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwiryn - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwiryna - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwirync - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwiryng - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwirynk - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwirynowicz - od imienia Kwiryn. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, jest pochodzenia łacińskiego, od nazwy bóstwa Sabinów Qurinus.

    Kwistek - od chwist ‘świst’.

    Kwit - 1567 od kwit ‘pisemne potwierdzenie odbioru pieniędzy lub innych przdmiotów’ lub od staropolskiego kwitać ‘kwitnąć’.

    Kwita - od kwit ‘pisemne potwierdzenie odbioru pieniędzy lub innych przdmiotów’ lub od staropolskiego kwitać ‘kwitnąć’.

    Kwitakowski - od kwit ‘pisemne potwierdzenie odbioru pieniędzy lub innych przdmiotów’ lub od staropolskiego kwitać ‘kwitnąć’.

    Kwitasz - od kwit ‘pisemne potwierdzenie odbioru pieniędzy lub innych przdmiotów’ lub od staropolskiego kwitać ‘kwitnąć’.

    Kwitczenko - od kwit ‘pisemne potwierdzenie odbioru pieniędzy lub innych przdmiotów’ lub od staropolskiego kwitać ‘kwitnąć’.

    Kwitecki - od kwit ‘pisemne potwierdzenie odbioru pieniędzy lub innych przdmiotów’ lub od staropolskiego kwitać ‘kwitnąć’.

    Kwitek - 1500 od kwit ‘pisemne potwierdzenie odbioru pieniędzy lub innych przdmiotów’ lub od staropolskiego kwitać ‘kwitnąć’; od kwitek.

    Kwiter - 1627 od niemieckiej nazwy osobowej Quitter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego quiten, quiter ‘uwalniać’.

    Kwitkiewicz - od kwit ‘pisemne potwierdzenie odbioru pieniędzy lub innych przdmiotów’ lub od staropolskiego kwitać ‘kwitnąć’.

    Kwitko - od kwit ‘pisemne potwierdzenie odbioru pieniędzy lub innych przdmiotów’ lub od staropolskiego kwitać ‘kwitnąć’.

    Kwitkowski - od kwit ‘pisemne potwierdzenie odbioru pieniędzy lub innych przdmiotów’ lub od staropolskiego kwitać ‘kwitnąć’.

    Kwitok - (Śl) od kwit ‘pisemne potwierdzenie odbioru pieniędzy lub innych przdmiotów’ lub od staropolskiego kwitać ‘kwitnąć’.

    Kwitoń - od kwit ‘pisemne potwierdzenie odbioru pieniędzy lub innych przdmiotów’ lub od staropolskiego kwitać ‘kwitnąć’.

    Kwitosz - od kwit ‘pisemne potwierdzenie odbioru pieniędzy lub innych przdmiotów’ lub od staropolskiego kwitać ‘kwitnąć’.

    Kwitowski - od kwit ‘pisemne potwierdzenie odbioru pieniędzy lub innych przdmiotów’ lub od staropolskiego kwitać ‘kwitnąć’.

    Kwitt - od kwit ‘pisemne potwierdzenie odbioru pieniędzy lub innych przdmiotów’ lub od staropolskiego kwitać ‘kwitnąć’.

    Kwittek - od kwit ‘pisemne potwierdzenie odbioru pieniędzy lub innych przdmiotów’ lub od staropolskiego kwitać ‘kwitnąć’.

    Kwoc - od kwoka, kwokać.

    Kwociała - od kwoka, kwokać.

    Kwociński - od kwoka, kwokać.

    Kwocz - od kwoka, kwokać.

    Kwoczak - od kwoka, kwokać.

    Kwoczala - od kwoka, kwokać.

    Kwoczalik - od kwoka, kwokać.

    Kwoczalla - od kwoka, kwokać.

    Kwoczała - od kwoka, kwokać.

    Kwoczek - od kwoka, kwokać.

    Kwoczka - od kwoka, kwokać.

    Kwoczkała - od kwoka, kwokać.

    Kwoczko - od kwoka, kwokać.

    Kwoczla - od kwoka, kwokać.

    Kwoczyński - od kwoka, kwokać.

    Kwok - 1567 od kwoka, kwokać.

    Kwoka - 1575 od kwoka, kwokać.

    Kwokiński - od kwoka, kwokać.

    Kwokowski - od kwoka, kwokać.

    Kwol - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwolaczyk - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwolak - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwolarczyk - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwolca - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwolczak - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwolec - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwolek - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwolewski - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwolik - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwolka - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwolke - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwolkiewicz - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwoll - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Kwopich - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwopik - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kwopisz - od kwapić się ‘być skorym do czego’, od staropolskiego kwap ‘puch’.

    Kworcela - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’.

    Kworciński - od kwarta ‘dawna miara pojemności równa jednemu litrowi; naczynie o takiej pojemności’.

    Kwos - od kwas, kwasić.

    Kwosek - od kwas, kwasić.

    Kwoska - od kwas, kwasić.

    Kwossek - od kwas, kwasić.

    Kwoszcz - od chwost ‘ogon’.

    Kwośka - od kwas, kwasić.

    Kwośna - od kwas, kwasić.

    Kwośniak - od kwas, kwasić.

    Kwota - 1711 od kwota ‘pewna suma pieniędzy’.

    Kwotek - od kwota ‘pewna suma pieniędzy’.

    Kwotowski - od kwota ‘pewna suma pieniędzy’.

    Kwuka - od kwoka, kwokać.

    Kwyk - od kwik ‘głos wydawany przez świnię’, kwiczeć.

    Kyas - od kij.

    Kyc - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kycej - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kycia - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kyciak - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kycik - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kyciński - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kycio - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kycior - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kycko - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kycz - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kycza - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kyczak - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kyczka - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kyć - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kyćko - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kyder - od niemieckiej nazwy osobowej Kuder.

    Kydorek - od niemieckiej nazwy osobowej Kuder.

    Kydrycki - od niemieckiej nazwy osobowej Kuder.

    Kydrymski - od niemieckiej nazwy osobowej Kuder.

    Kydryński - od niemieckiej nazwy osobowej Kuder.

    Kydryś - od niemieckiej nazwy osobowej Kuder.

    Kyj - od kij.

    Kyjanica - od kij.

    Kyjnar - od kij.

    Kyjoch - od kij.

    Kyjonka - od kij.

    Kykuła - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kykus - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kykut - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kykyciak - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kymak - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kymala - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kymczak - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kymiewicz - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kymko - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kymona - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kymuś - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kyp - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kypczyk - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kypiński - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kypisz - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kypta - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kyra - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyrul, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kyrasz - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyrul, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kyrc - od gwarowego kyrczyć ‘gnieść, kurczyć’.

    Kyrcz - od gwarowego kyrczyć ‘gnieść, kurczyć’.

    Kyrczek - od gwarowego kyrczyć ‘gnieść, kurczyć’.

    Kyre - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyrul, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kyrek - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyrul, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kyriew - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyrul, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kyris - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyrul, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kyritsis - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyrul, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kyrowski - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyrul, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kyrycz - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kyryk - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kyryliuk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyrul, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kyryła - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyrul, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kyryłło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyrul, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kyryło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyrul, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kys - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kysela - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kyseluk - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kysiak - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kysil - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kysior - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kyś - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kyślik - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kyta - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kytczak - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kytka - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kytlica - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kytta - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kytzler - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kyzia - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kyziński - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kyzioł - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.








    UZUPEŁNIENIE


    Kablina - od niemieckiej nazwy osobowej Kabel, nowsze od kabel ‘przewód elektryczny’.

    Kabutek - od kabat, dawniej też kabaj ‘kaftan; kurtka’.

    Kachał - od imion na Ka-, typu Kazimierz, Kasper, z przyrostkiem zdrabniającym ch-.

    Kachczyk - 1743 od imion na Ka-, typu Kazimierz, Kasper, z przyrostkiem zdrabniającym ch-.

    Kachliński - od imion na Ka-, typu Kazimierz, Kasper, z przyrostkiem zdrabniającym ch-.

    Kacuła - od podstawy kacz-, porównaj gwarowe kaczać ‘taczać, przewracać’, kaczka.

    Kacy - od podstawy kacz-, porównaj gwarowe kaczać ‘taczać, przewracać’, kaczka.

    Kaczarewicz - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Kaczej - 1566 od podstawy kacz-, porównaj gwarowe kaczać ‘taczać, przewracać’, kaczka.

    Kaczel - 1694 od podstawy kacz-, porównaj gwarowe kaczać ‘taczać, przewracać’, kaczka.

    Kaczeniak - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Kaczewicz - od podstawy kacz-, porównaj gwarowe kaczać ‘taczać, przewracać’, kaczka.

    Kaczir - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Kaczkowic - 1399 od podstawy kacz-, porównaj gwarowe kaczać ‘taczać, przewracać’, kaczka.

    Kaczorowię - 1475 (KrW) od kaczor ‘samiec kaczki’.

    Kaczoryk - 1653 od kaczor ‘samiec kaczki’.

    Kaczorzyk - 1651 od kaczor ‘samiec kaczki’.

    Kaczota - od podstawy kacz-, porównaj gwarowe kaczać ‘taczać, przewracać’, kaczka.

    Kaczowic - 1498 od podstawy kacz-, porównaj gwarowe kaczać ‘taczać, przewracać’, kaczka.

    Kaczulski - 1785 od podstawy kacz-, porównaj gwarowe kaczać ‘taczać, przewracać’, kaczka.

    Kaczun - 1436 od podstawy kacz-, porównaj gwarowe kaczać ‘taczać, przewracać’, kaczka.

    Kaćkuś - od podstawy kacz-, porównaj gwarowe kaczać ‘taczać, przewracać’, kaczka.

    Kadek - 1412 od podstawy kad-, por. kadzić, kadź.

    Kadel - od podstawy kad-, por. kadzić, kadź.

    Kadłubka - 1458 od kadłub ‘tułów’.

    Kadolski - od podstawy kad-, por. kadzić, kadź.

    Kadula - 1789 od podstawy kad-, por. kadzić, kadź.

    Kadyś - od podstawy kad-, por. kadzić, kadź.

    Kadzisz - od podstawy kad-, por. kadzić, kadź.

    Kafarnik - od kafar ‘przyrząd mechaniczny do wbijania pali’; od kafarnik ‘człowiek posługujący się kafarem’.

    Kaimiak - 1660 od imienia hebrajskiego Kain, wtórnie od wyrazu kaim ‘bratobójca’.

    Kaimowski - od imienia hebrajskiego Kain, wtórnie od wyrazu kaim ‘bratobójca’.

    Kajdasik - 1682 od kajda ‘torebka drewniana do chowania osełki, używana przez kosiarzy’.

    Kajdaszczuk - od kajda ‘torebka drewniana do chowania osełki, używana przez kosiarzy’.

    Kajdelewic - od kajda ‘torebka drewniana do chowania osełki, używana przez kosiarzy’.

    Kajdewicz - od kajda ‘torebka drewniana do chowania osełki, używana przez kosiarzy’.

    Kajta - od imienia Kajetan. Imię notowane w Polsce późno, w XVII wieku, pochodzenia łacińskiego od nazwy miasta Caieta.

    Kajtak - od imienia Kajetan. Imię notowane w Polsce późno, w XVII wieku, pochodzenia łacińskiego od nazwy miasta Caieta.

    Kajzler - od niemieckiego Kaiser ‘cesarz’.

    Kakalewski - od staropolskiego kak ‘pręgierz’ lub od kakać w języku dziecinnym ‘wypróżniać się’.

    Kakał - od staropolskiego kak ‘pręgierz’ lub od kakać w języku dziecinnym ‘wypróżniać się’.

    Kalanic - 1423 od kalać, ze staropolskiego kalić ‘brudzić, plamić, okrywać hańbą’; od kał ‘odchody ludzkie lub zwierzęce; błoto, brud’.

    Kalarin - od niemieckiej nazwy osobowej Kaller, ta od średniowysokoniemieckiego kalhart ‘gaduła’.

    Kalasch - od kalać, ze staropolskiego kalić ‘brudzić, plamić, okrywać hańbą’.

    Kalatowicz - 1713 od kaleta, ze staropolskiego kalita, z gwarowego kalota dawniej ‘sakiewka’.

    Kalbara - od niemieckiej nazwy osobowej Kalb, Kalp, ta od średniowysokoniemieckiego kalf ‘cielę’.

    Kalemon - w języku polskim pomieszaniu uległy nazwy osobowej Kalman, Kalemon, Kalimon, Kolman, które genetycznie mogły być związane z niemieckimi Kalmann, Kohlman, węgierską Kolman.

    Kalemoniuk - w języku polskim pomieszaniu uległy nazwy osobowej Kalman, Kalemon, Kalimon, Kolman, które genetycznie mogły być związane z niemieckimi Kalmann, Kohlman, węgierską Kolman.

    Kalend - od gwarowego kałęd ‘brzuch, żoładek’.

    Kalenda - od gwarowego kałęd ‘brzuch, żoładek’.

    Kalendarz - od gwarowego kałęd ‘brzuch, żoładek’ lub od kalendarz.

    Kalender - od gwarowego kałęd ‘brzuch, żoładek’.

    Kalendo - od gwarowego kałęd ‘brzuch, żoładek’.

    Kalendowicz - od gwarowego kałęd ‘brzuch, żoładek’.

    Kalendowski - od gwarowego kałęd ‘brzuch, żoładek’.

    Kalendyk - od gwarowego kałęd ‘brzuch, żoładek’.

    Kalenic - 1343 od kalać, ze staropolskiego kalić ‘brudzić, plamić, okrywać hańbą’; od kalenica ‘górna pozioma krawędź dachu’.

    Kalenica - od kalenica ‘górna pozioma krawędź dachu’.

    Kaletowicz - 1790 od kaleta, ze staropolskiego kalita, z gwarowego kalota dawniej ‘sakiewka’.

    Kalębiak - od gwarowego kalęba ‘stara, chuda krowa; kobieta otyła’.

    Kalębin - 1443 od gwarowego kalęba ‘stara, chuda krowa; kobieta otyła’.

    Kalfus - od niemieckiej nazwy osobowej Kalb, Kalp, ta od średniowysokoniemieckiego kalf ‘cielę’.

    Kalichno - 1497 od kalać, ze staropolskiego kalić ‘brudzić, plamić, okrywać hańbą’.

    Kalikowic - 1229 od kalać, ze staropolskiego kalić ‘brudzić, plamić, okrywać hańbą’.

    Kaliman - 1473 w języku polskim pomieszaniu uległy nazwy osobowej Kalman, Kalemon, Kalimon, Kolman, które genetycznie mogły być związane z niemieckimi Kalmann, Kohlman, węgierską Kolman.

    Kalimon - 1484 w języku polskim pomieszaniu uległy nazwy osobowej Kalman, Kalemon, Kalimon, Kolman, które genetycznie mogły być związane z niemieckimi Kalmann, Kohlman, węgierską Kolman.

    Kalinik - 1445 od kalać, ze staropolskiego kalić ‘brudzić, plamić, okrywać hańbą’.

    Kaliszkowicz - 1670 od nazwy miasta Kalisz lub od kalić.

    Kaliszowicz - 1613 od nazwy miasta Kalisz lub od kalić.

    Kallenbach - od niemieckiej nazwy osobowej Kallenbach, ta od nazwy miejscowej Kallenbach.

    Kalnic - 1411 od kalać, ze staropolskiego kalić ‘brudzić, plamić, okrywać hańbą’.

    Kalnica - 1383 od kalać, ze staropolskiego kalić ‘brudzić, plamić, okrywać hańbą’.

    Kalociński - od kaleta, ze staropolskiego kalita, z gwarowego kalota dawniej ‘sakiewka’.

    Kalonka - 1495 od kalać, ze staropolskiego kalić ‘brudzić, plamić, okrywać hańbą’.

    Kalpiw - od niemieckiej nazwy osobowej Kalb, Kalp, ta od średniowysokoniemieckiego kalf ‘cielę’.

    Kalrys - od niemieckiej nazwy osobowej Kaller, ta od średniowysokoniemieckiego kalhart ‘gaduła’.

    Kalwiński - 1769 od kalwin ‘wyznawca kalwinizmu’, dawniej też ‘niedowiarek, bezbożnik’.

    Kałacik - 1715 od kaleta, ze staropolskiego kalita, z gwarowego kalota dawniej ‘sakiewka’.

    Kałamaniuk - w języku polskim pomieszaniu uległy nazwy osobowej Kalman, Kalemon, Kalimon, Kolman, które genetycznie mogły być związane z niemieckimi Kalmann, Kohlman, węgierską Kolman.

    Kałeczka - 1495 od kalać, ze staropolskiego kalić ‘brudzić, plamić, okrywać hańbą’.

    Kało - od kalać, ze staropolskiego kalić ‘brudzić, plamić, okrywać hańbą’.

    Kałocha - od kalać, ze staropolskiego kalić ‘brudzić, plamić, okrywać hańbą’.

    Kałon - od kalać, ze staropolskiego kalić ‘brudzić, plamić, okrywać hańbą’.

    Kałoniuk - od kalać, ze staropolskiego kalić ‘brudzić, plamić, okrywać hańbą’.

    Kałoń - od kalać, ze staropolskiego kalić ‘brudzić, plamić, okrywać hańbą’.

    Kałun - od kalać, ze staropolskiego kalić ‘brudzić, plamić, okrywać hańbą’.

    Kałusz - 1497 od kalać, ze staropolskiego kalić ‘brudzić, plamić, okrywać hańbą’; od kał ‘odchody ludzkie lub zwierzęce; błoto, brud’.

    Kałusza - 1450 od kalać, ze staropolskiego kalić ‘brudzić, plamić, okrywać hańbą’; od kał ‘odchody ludzkie lub zwierzęce; błoto, brud’.

    Kałuszowic - 1691 od kalać, ze staropolskiego kalić ‘brudzić, plamić, okrywać hańbą’; od kał ‘odchody ludzkie lub zwierzęce; błoto, brud’.

    Kałynycz - od kalina ‘gatunek drzewa o czerwonych owocach’.

    Kałynyń - od kalina ‘gatunek drzewa o czerwonych owocach’.

    Kamianowski - od kamień.

    Kamieniany - od kamień.

    Kamienic - 1409 od kamień.

    Kaminiorz - od kamień.

    Kamionak - od kamień.

    Kamizelka - 1580 od kamizela, kamizelka.

    Kijanczek - 1777 od kij.

    Kijec - 1479 od kij, od kijec ‘rodzaj broni’.

    Kijkowicz - 1604 od kij.

    Kikłowka - 1467 od kikłać ‘wikłać’.

    Kikola - 1560 od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikolski - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikoł - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kilanowicz - 1685 od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilijanowski - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kinalic - 1359 od gwarowego kinol, kinoł ‘wielki nos’.

    Kipko - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kitlowski - od kitel ‘dawniej płócienny płaszcz; później okrycie ochronne’.

    Kiwajko - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwalic - 1359 od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwałka - 1748 od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwek - 1790 od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwier - może od niemieckiej nazwy osobowej Kibber, ta od imienia Gëbher, por. też imię żydowskie Kiwer.

    Kiwin - 1398 od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwisz - 1743 od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Klarzec - 1389 od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klarzyc - 1308 od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klatt - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klatta - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klebic - 1378 od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Klebieko - od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Klebło - od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Klekoł - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekura - 1481 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klemensowicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kletusz - 1348 od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klimanak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimenta - 1211 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimiot - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimiuntek - 1470-80 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimuntowicz - 1599 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimut - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klocza - od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Kloczko - od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Kloczkowski - od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Kloczyński - od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Klokus - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe kłokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Klosel - 1386 od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klosik - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kloska - 1529 od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kloske - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos (zgermanizowane).

    Klunek - od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Klupuś - od gwarowego klupać ‘uderzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Kluskowius - (latynizacja) od kluska, kloska, też od nazw osobowych Klos, Klus.

    Kładło - 1616 od kład ‘kloc, kłoda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładosz - od kład ‘kloc, kłoda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładziwa - od kład ‘kloc, kłoda’ lub też od kładać, kłaść; od gwarowego kładziwa ‘młot’.

    Kłakuliński - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierść, nieuczesane włosy’.

    Kłamiński - od kłamać.

    Kłebucki - od nazwy miasta Kłobuck (częstochowskie).

    Kłobucko - 1469 od nazwy miasta Kłobuck (częstochowskie).

    Kłobucznik - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Kłodawczyk - 1531 od nazwy miasta Kłodawa (konińskie).

    Kłodow - 1360 od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodzian - 1496 od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodzicz - 1492 od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodziejski - 1405 od nazwy miejscowej Kłodzin (poznańskie, gmina Mieścisko), Kłodzno (kilka wsi).

    Kłodzieński - 1406 od nazwy miejscowej Kłodzin (poznańskie, gmina Mieścisko), Kłodzno (kilka wsi).

    Kłokowicz - 1427 (KrW) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe kłokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Kłoków - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe kłokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Kłomica - 1423 od kłonica ‘drążek w drabinie’.

    Kłoniczka - 1567 od kłonica ‘drążek w drabinie’.

    Kłoniecki - od kłonica ‘drążek w drabinie’.

    Kłosiela - od kłos.

    Kłoso - od kłos.

    Kłowa - od klowa ‘błazen cyrkowy’.

    Kłowak - od klowa ‘błazen cyrkowy’.

    Kłowas - od klowa ‘błazen cyrkowy’.

    Kłowaty - od klowa ‘błazen cyrkowy’.

    Kłowiński - od klowa ‘błazen cyrkowy’.

    Kłowowski - od klowa ‘błazen cyrkowy’.

    Kłowski - od klowa ‘błazen cyrkowy’.

    Kłóskowicz - od kłos.

    Kłysiejko - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kłyszejko - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kłyszek - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kłyszewicz - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kmieic - od prasłowiańskiego k’mn, w dialekce prasłowiańskim k’my, k’mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k’nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Knaak - od niemieckiej nazwy osobowej Knack, ta od apelatywu Knack ‘trzask’.

    Knapiarz - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knaź - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knaż - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knażek - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knażuk - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniażykowicz - 1631 od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniec - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Knitter - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knopel - 1438 od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knopiś - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knup - 1787 od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knychalak - 1759 od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Kobienik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobyłczyc - 1397 od kobyła.

    Kobyłkiewski - od nazwy miejscowej Kobyłki (piotrkowskie, gmina Drużbice).

    Kobzina - 1786 od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kocembowicz - 1659 od kociuba, koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kochut - od kogut; od gwarowego kohut ‘kogut; cietrzew’.

    Kochutek - od kogut; od gwarowego kohut ‘kogut; cietrzew’.

    Kociczka - od kot.

    Kocielnikowic - 1492 od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociełka - 1459 od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociełkowicz - 1271 od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociembin - od kociuba, koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociernik - od kot.

    Kocię - 1416 od kot, od kocię ‘mały kot’.

    Kocinek - od kot.

    Kocinowski - od kot.

    Kociołkowic - 1463 od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociszek - 1311 od kot.

    Kociubaj - 1483 od kociuba, koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociubik - od kociuba, koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociugowicz - 1616 od kociuba, koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Koconik - 1699 od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocowiec - 1387 od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocząb - od kociuba, koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Koczorski - od kocur ‘samiec kotki’.

    Koczubski - od kociuba, koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Koczuna - 1473 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczunicz - 1443 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczurak - od kocur ‘samiec kotki’.

    Koczurowski - 1445 od nazw miejscowych Koczurów, Kocurów (kilka wsi).

    Kodrył - 1766 od gwarowego koder, kodra ‘szmata, łachman’.

    Kodzioł - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kohutczyc - 1480 (KrW) od kogut; od gwarowego kohut ‘kogut; cietrzew’.

    Kojasz - 1482 w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojawa - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojen - 1577 w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojęta - 1265 w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kokac - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokisz - od kokać ‘