<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Etymologia nazwisk

  • Nazwiska na literę "A"
  • Nazwiska na literę " Ba - Bą "
  • Nazwiska na literę " Ca - Ch "
  • Nazwiska na literę "Ć"
  • Nazwiska na literę " Da - Dę"
  • Nazwiska na literę "E"
  • Nazwiska na literę "Fa - Fę"
  • Nazwiska na literę "Ga - Gą"
  • Nazwiska na literę "Ha - Hą"
  • Nazwiska na literę "I"
  • Nazwiska na literę " Ja - Ją "
  • Nazwiska na literę " Ka " - " Kam "
  • Nazwiska na literę "L"
  • Nazwiska na literę "Ł"
  • Nazwiska na literę " Ma - Mal "
  • Nazwiska na literę "N"
  • Nazwiska na literę "O" , "Ó" , "Q" z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę "Pa"
  • Nazwiska na literę " Ra - Rą "
  • Nazwiska na literę " Sa - Są "
  • Nazwiska na literę "Ś" wraz z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę " Ta - Tę "
  • Nazwiska na literę "U"
  • Nazwiska na literę "V"
  • Nazwiska na literę " Wa " - " Wą "
  • Nazwiska na literę "X" i "Y"
  • Nazwiska na literę "Za - Zą"
  • Nazwiska na literę "Ź"
  • Nazwiska na literę "Ż"
  • -------
  • Nazwiska na literę " Pą - Pi "
  • Nazwiska na literę " Pj - Po "
  • Nazwiska na literę " Pó - Py " wraz z uzupełnieniem literki P
  • Nazwiska na literę " Zb - Zy " wraz z uzupełnieniem literki Z
  • Nazwiska na literę " Di - Dr "
  • Nazwiska na literę " Du - Dż " wraz z uzupełnieniem literki D
  • Nazwiska na literę " Fi - Fy " wraz z uzupełnieniem literki F
  • Nazwiska na literę "Gb" - "Gó"
  • Nazwiska na literę " Gp " - " Gż " wraz z uzupełnieniem literki G
  • Nazwiska na literę " He" - "Hy " wraz z uzupełnieniem literki H
  • Nazwiska na literę " Tf - Ty " wraz z uzupełnieniem literki T
  • Nazwiska na literę " Rd - Ró "
  • Nazwiska na literę " Ru - Rż " wraz z uzupełnieniem literki R
  • Nazwiska na literę " Wc " - " Wi "
  • Nazwiska na literę " Wj " - " Wz " wraz z uzupełnieniem literki W
  • Nazwiska na literę " Bd - Bn "
  • Nazwiska na literę " Bo - Bż " wraz z uzupełnieniem literki B
  • Nazwiska na literę " Je - Ju " wraz z uzupełnieniem literki J
  • Nazwiska na literę " Ci - Cż " wraz z uzupełnieniem literki C
  • Nazwiska na literę " Kan " - " Kię "
  • Nazwiska na literę " Kij " - " Kn "
  • Nazwiska na literę " Ko " - " Kó "
  • Nazwiska na literę " Kr " - " Kt "
  • Nazwiska na literę " Ku " - " Ky " wraz z uzupełnieniem literki K
  • Nazwiska na literę " Mał - Md "
  • Nazwiska na literę " Me - Mi "
  • Nazwiska na literę " Ml - Mż " wraz z uzupełnieniem literki M
  • Nazwiska na literę " Sb - Sj "
  • Nazwiska na literę " Sk - Sm "
  • Nazwiska na literę " Sn - Sr "
  • Nazwiska na literę " St "
  • Nazwiska na literę " Su - Szc "
  • Nazwiska na literę " Szcz - Szo "
  • Nazwiska na literę " Szó - Szy " wraz z uzupełnieniem literki S
  • --------
  • Nazwiska Pomorzan na literę " A - Ł "
  • Nazwiska Pomorzan na literę " M - Ż "
  • ---------
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " A - K "
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzące od etników
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " A - K "
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego
  • ......
  • Odapelatywne nazwy osobowe


  • Nazwiska na literę Kan - Kię

    opracowanie etymologii nazwisk - Ewa Szczodruch


    pozostałe w kolejnych rozdziałach na dole listy rozdziałów


    główne źródła:

    a/ Kazimierz Rymut, "Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny", Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1999
    b/ Kazimierz Rymut, 'Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny, Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001
    c/ Zofia Kaleta, „Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odmiejscowe nazwy osobowe”, Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1997
    d/ Aleksandra Cieślikowa ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odapelatywne nazwy osobowe’, Wydawnictwo Naukowe DWN, PAN, Instytut Języka Polskiego, Kraków 2000
    e/ Maria Malec ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1995
    f/ Zygmunt Klimek, ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1997




    Kan - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kana - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanach - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanachowicz - od nazwy miejscowej Kanafosty, dawniej Kalnachwosty, Kalnafosty (KrW).

    Kanachowicz - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanachowski - od nazwy miejscowej Kanafosty, dawniej Kalnachwosty, Kalnafosty (KrW).

    Kanacz - od staropolskiego kanak ‘naszyjnik’, przenośnie ‘ktoś drogi’.

    Kanaczka - 1399 od staropolskiego kanak ‘naszyjnik’, przenośnie ‘ktoś drogi’.

    Kanafa - od staropolskiego kanafas, później kanawa, kanwa ‘rodzaj tkaniny, na której się wyszywa’.

    Kanafacki - od nazwy miejscowej Kanafosty, dawniej Kalnachwosty, Kalnafosty (KrW).

    Kanafalski - od nazwy miejscowej Kanafosty, dawniej Kalnachwosty, Kalnafosty (KrW).

    Kanafarski - od staropolskiego kanafas, później kanawa, kanwa ‘rodzaj tkaniny, na której się wyszywa’.

    Kanafek - od staropolskiego kanafas, później kanawa, kanwa ‘rodzaj tkaniny, na której się wyszywa’.

    Kanafel - od staropolskiego kanafas, później kanawa, kanwa ‘rodzaj tkaniny, na której się wyszywa’.

    Kanafka - od staropolskiego kanafas, później kanawa, kanwa ‘rodzaj tkaniny, na której się wyszywa’.

    Kanafocki - od nazwy miejscowej Kanafosty, dawniej Kalnachwosty, Kalnafosty (KrW).

    Kanafojski - od nazwy miejscowej Kanafosty, dawniej Kalnachwosty, Kalnafosty (KrW).

    Kanafoski - od nazwy miejscowej Kanafosty, dawniej Kalnachwosty, Kalnafosty (KrW).

    Kanafowski - od nazwy miejscowej Kanafosty, dawniej Kalnachwosty, Kalnafosty (KrW).

    Kanafoyski - od nazwy miejscowej Kanafosty, dawniej Kalnachwosty, Kalnafosty (KrW).

    Kanafulski - od nazwy miejscowej Kanafosty, dawniej Kalnachwosty, Kalnafosty (KrW).

    Kanafus - od nazwy miejscowej Kanafosty, dawniej Kalnachwosty, Kalnafosty (KrW).

    Kanafus - od staropolskiego kanafas, później kanawa, kanwa ‘rodzaj tkaniny, na której się wyszywa’.

    Kanak - od staropolskiego kanak ‘naszyjnik’, przenośnie ‘ktoś drogi’.

    Kanalec - od kanał.

    Kanalewski - od kanał.

    Kanalicz - 1466 od kanał.

    Kanalista - 1532 od kanał.

    Kanalski - od kanał.

    Kanał - od kanał.

    Kanałek - od kanał.

    Kanałko - od kanał.

    Kanałowski - od kanał.

    Kanapa - od kanapa ‘mebel, na którym może usiąść kilka osób’.

    Kanapek - od kanapa ‘mebel, na którym może usiąść kilka osób’.

    Kanapik - od kanapa ‘mebel, na którym może usiąść kilka osób’.

    Kanapin - od kanapa ‘mebel, na którym może usiąść kilka osób’.

    Kanapiński - od kanapa ‘mebel, na którym może usiąść kilka osób’.

    Kanapka - od kanapa ‘mebel, na którym może usiąść kilka osób’.

    Kanapkiewicz - od kanapa ‘mebel, na którym może usiąść kilka osób’.

    Kanapski - od kanapa ‘mebel, na którym może usiąść kilka osób’.

    Kanar - 1496 od kanarek ‘ptak śpiewający’, też od kanar dawniej ‘gatunek cukru; roślina trawiasta lub jej nasiona, uprawiana m.in. na Wyspach Kanaryjskich’.

    Kanara - od kanarek ‘ptak śpiewający’, też od kanar dawniej ‘gatunek cukru; roślina trawiasta lub jej nasiona, uprawiana m.in. na Wyspach Kanaryjskich’.

    Kanarczuk - od kanarek ‘ptak śpiewający’, też od kanar dawniej ‘gatunek cukru; roślina trawiasta lub jej nasiona, uprawiana m.in. na Wyspach Kanaryjskich’.

    Kanarecki - od kanarek ‘ptak śpiewający’, też od kanar dawniej ‘gatunek cukru; roślina trawiasta lub jej nasiona, uprawiana m.in. na Wyspach Kanaryjskich’.

    Kanarek - 1758 od kanarek ‘ptak śpiewający’, też od kanar dawniej ‘gatunek cukru; roślina trawiasta lub jej nasiona, uprawiana m.in. na Wyspach Kanaryjskich’.

    Kanarkiewicz - od kanarek ‘ptak śpiewający’, też od kanar dawniej ‘gatunek cukru; roślina trawiasta lub jej nasiona, uprawiana m.in. na Wyspach Kanaryjskich’.

    Kanarkowski - od kanarek ‘ptak śpiewający’, też od kanar dawniej ‘gatunek cukru; roślina trawiasta lub jej nasiona, uprawiana m.in. na Wyspach Kanaryjskich’.

    Kanarowski - od kanarek ‘ptak śpiewający’, też od kanar dawniej ‘gatunek cukru; roślina trawiasta lub jej nasiona, uprawiana m.in. na Wyspach Kanaryjskich’.

    Kanarski - od kanarek ‘ptak śpiewający’, też od kanar dawniej ‘gatunek cukru; roślina trawiasta lub jej nasiona, uprawiana m.in. na Wyspach Kanaryjskich’.

    Kanarszczuk - od kanarek ‘ptak śpiewający’, też od kanar dawniej ‘gatunek cukru; roślina trawiasta lub jej nasiona, uprawiana m.in. na Wyspach Kanaryjskich’.

    Kanas - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanasiak - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanasiewicz - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanasik - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanasiuk - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanasy - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanasyniuk - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanasz - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanaszczuk - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanaszczyk - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanaszewicz - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanaszewski - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanaszkiewicz - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanaszko - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanaszonek - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanaszowicz - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanaszuk - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanaszyc - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanaszyk - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanaś - od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanat - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanatek - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanatka - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanatowicz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanatowski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanawa - 1396 od podstawy kan-, por. gwarowe kanąć ‘kapnąć’, kania.

    Kanawa - 1397 od staropolskiego kanafas, później kanawa, kanwa ‘rodzaj tkaniny, na której się wyszywa’.

    Kanawka - od staropolskiego kanafas, później kanawa, kanwa ‘rodzaj tkaniny, na której się wyszywa’.

    Kanawko - od staropolskiego kanafas, później kanawa, kanwa ‘rodzaj tkaniny, na której się wyszywa’.

    Kanc - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kancar - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kancarek - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kancarowski - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kancarz - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kancek - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kancel - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kancelarczyk - od kanclerz ‘wysoki dostojnik państwowy lub kościelny’, kancelaria.

    Kancelarski - od kanclerz ‘wysoki dostojnik państwowy lub kościelny’, kancelaria.

    Kancelarz - od kanclerz ‘wysoki dostojnik państwowy lub kościelny’, kancelaria.

    Kancelerczyk - od kanclerz ‘wysoki dostojnik państwowy lub kościelny’, kancelaria.

    Kancelerowicz - od kanclerz ‘wysoki dostojnik państwowy lub kościelny’, kancelaria.

    Kancelerski - od kanclerz ‘wysoki dostojnik państwowy lub kościelny’, kancelaria.

    Kancelerz - od kanclerz ‘wysoki dostojnik państwowy lub kościelny’, kancelaria.

    Kancelista - od kanclerz ‘wysoki dostojnik państwowy lub kościelny’, kancelaria.

    Kancelka - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kancer - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kancerek - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kancerewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kancerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kancerski - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kancerz - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kancew - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kancewicz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanciał - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanciała - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanciało - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanciar - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kancier - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kancierz - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kancior - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kancir - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kanciruk - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kanciur - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kancler - od kanclerz ‘wysoki dostojnik państwowy lub kościelny’, kancelaria.

    Kanclerowicz - od kanclerz ‘wysoki dostojnik państwowy lub kościelny’, kancelaria.

    Kanclerski - od kanclerz ‘wysoki dostojnik państwowy lub kościelny’, kancelaria.

    Kanclerys - od kanclerz ‘wysoki dostojnik państwowy lub kościelny’, kancelaria.

    Kanclerz - 1395 od kanclerz ‘wysoki dostojnik państwowy lub kościelny’, kancelaria.

    Kanclerzewski - 1498 od kanclerz ‘wysoki dostojnik państwowy lub kościelny’, kancelaria

    Kancok - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kancur - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kancur - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kancura - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kancy - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kancylarczyk - od kanclerz ‘wysoki dostojnik państwowy lub kościelny’, kancelaria.

    Kancyr - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kancyrski - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kancza - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanczak - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanczalski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanczała - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanczar - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kanczarek - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kanczarski - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kanczew - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanczewski - od nazwy miejscowej Keczewo (ciechanowskie, gmina Lipowiec Kościelny).

    Kanczkowski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanczok - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanczor - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kanczucki - od kańczug, dawniej kańczuk ‘bicz z plecionego rzemienia’, też od nazwy miasta Kańczuga.

    Kanczuga - od kańczug, dawniej kańczuk ‘bicz z plecionego rzemienia’, też od nazwy miasta Kańczuga.

    Kanczugowski - od kańczug, dawniej kańczuk ‘bicz z plecionego rzemienia’, też od nazwy miasta Kańczuga.

    Kanczuk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanczuk - od kańczug, dawniej kańczuk ‘bicz z plecionego rzemienia’, też od nazwy miasta Kańczuga.

    Kanczukowski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanczukowski - od kańczug, dawniej kańczuk ‘bicz z plecionego rzemienia’, też od nazwy miasta Kańczuga.

    Kanczuła - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanczur - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kanczura - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kanczurski - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kanczurzewski - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kanczus - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanczyk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanda - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandal - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandalski - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandała - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandar - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kandara - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kandas - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandasz - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.
    Kandefer -
    Zauważyłam, że nie ma Pan wyjaśnionej etymologii nazwiska Kandefer. Pochodzi ono od nazwiska kmiecia iwonickiego Jana Kaymedfela, który był osadnikiem niemiecki.
    Poniżej wklejam linki, które mówią o kmieciach (m.in. Kaymedfelu), którzy mieszkali w Iwoniczu w XV wieku. 
    Z kolei książka 'Krosno. Z dziejów miasta i regionu. Cz. II' mówi o tym, że ówcześnie mieszkańcy Iwonicza byli osadnikami niemieckim. Poniżej zamieszczam cytat:
    'Nazwa wsi brzmiała w r. 1427 Ywanczpole, w r. 1428 Ywancze, w r. 1434 Iwaniec. Niemieckie nazwy części wsi oraz imiona i nazwiska kmieci (wg danych jeszcze z r. 1492) świadczą o niemieckim pochodzeniu kolonistów zasiedlających Iwonicz.'
    Olga Steliga 


    Kandel - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandela - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandelewicz - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandella - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kander - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kandera - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kanderski - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kanderz - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kandil - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandiuk - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandl - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandler - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kando - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandor - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kandora - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kandorka - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kandorski - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kandoszek - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandowski - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandr - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kandra - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kandracikowski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kandraciuk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kandracki - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kandrać - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kandras - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kandraszewicz - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kandratowicz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kandula - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandula - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandulski - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kanduła - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandyba - od staropolskiego kandyda ‘szkapa’.

    Kandybienko - od staropolskiego kandyda ‘szkapa’.

    Kandybo - od staropolskiego kandyda ‘szkapa’.

    Kandybowicz - od staropolskiego kandyda ‘szkapa’.

    Kandyra - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kandys - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandysz - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandyś - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandza - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandzia - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandziak - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandziałka - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandziela - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandzierski - od nazw miejscowych Kędzierz, Kędziory (kilka wsi).

    Kandzik - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandzio - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandzioch - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandzioła - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandziołka - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kandziorski - od nazw miejscowych Kędzierz, Kędziory (kilka wsi).

    Kandziosz - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kaneczek - od staropolskiego kanak ‘naszyjnik’, przenośnie ‘ktoś drogi’.

    Kanefał - od staropolskiego kanafas, później kanawa, kanwa ‘rodzaj tkaniny, na której się wyszywa’.

    Kanek - od staropolskiego kanak ‘naszyjnik’, przenośnie ‘ktoś drogi’.

    Kanewka - od konew, konewka ‘naczynie na wodę’, od gwarowego konwa.

    Kangowski - od nazwy miejscowej Kanigowo (plockie, gmina Bodzanów).

    Kania - 1399 od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniacz - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniaczyk - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniak - 1580 od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kania-Kaniowski - złożenia brak; Kania 1399 od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir; Kaniowski 1627 od nazwy miejscowej Kaniewo (włocławskie, gmina Lubraniec).

    Kanian - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniarz - 1580 od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanias - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniasiuk - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniasta - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniasty - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniasz - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanica - 1403 od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanicki - 1687 od nazwy miejscowej Kanice (piotrkowskie, gmina Rzeczyca) lub od nazwy osobowejKania.

    Kanicz - 1369 od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniczak - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniczek - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniczka - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniczok - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniczuk - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniec - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniecki - od nazwy miejscowej Kanice (piotrkowskie, gmina Rzeczyca) lub od nazwy osobowej Kania.

    Kanieczek - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanieczka - XV w. od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanieczko - 1786 od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniepien - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniepień - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniera - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanierski - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanies - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniewicz - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniewiec - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniewski - 1498 od nazwy miejscowej Kaniewo (włocławskie, gmina Lubraniec).

    Kanigowski - 1623 od nazwy miejscowej Kanigowo (plockie, gmina Bodzanów).

    Kanik - 1541 od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanika - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanikowski - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanikuła - od kanikuła ‘okres upałów’.

    Kanin - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanina - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniniów - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaninka - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniński - 1393 od nazwy miejscowej Kanin, dziś Konin (poznańskie, gmina Pniewy).

    Kanio - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanioch - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniocha - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniok - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanioła - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniona - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanioniuk - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanionka - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanior - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniora - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniorczyk - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniorski - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanios - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniosz - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniowicz - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniowski - 1627 od nazwy miejscowej Kaniewo (włocławskie, gmina Lubraniec).

    Kaniów - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanis - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanisiewicz - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanista - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanisty - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanisz - 1488 od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniszczak - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniszewski - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniszuk - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniuch - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniuczak - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniuczok - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniuga - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniuk - 1696 od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniuka - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniukiewicz - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniukowski - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniuła - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanius - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniuska - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniusz - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniuszaniec - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniuszok - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kaniut - 1743 od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanka - 1467 od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanke - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kankiel - od niemieckiej nazwy osobowej Kankel, ta od słowiańskiego kokolij ‘kąkol’.

    Kankiewicz - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanko - 1460 od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kankowiak - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kankowski - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kankuć - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanoch - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanola - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanon - 1650 od kanon ‘przepis, reguła’.

    Kanonek - od kanon ‘przepis, reguła’.

    Kanoniak - od kanon ‘przepis, reguła’.

    Kanoniczak - od kanonik, ze staropolskiego kanownik ‘dostojnik kościelny, członek kapituły katedralnej’.

    Kanoniec - od kanon ‘przepis, reguła’.

    Kanonienko - od kanon ‘przepis, reguła’.

    Kanonik - 1497 od kanonik, ze staropolskiego kanownik ‘dostojnik kościelny, członek kapituły katedralnej’.

    Kanoniuk - od kanonik, ze staropolskiego kanownik ‘dostojnik kościelny, członek kapituły katedralnej’.

    Kanonowicz - od kanon ‘przepis, reguła’.

    Kanończak - od kanon ‘przepis, reguła’.

    Kanończuk - od kanon ‘przepis, reguła’.

    Kanończyk - od kanon ‘przepis, reguła’.

    Kanopacki - od nazwy miejscowej Konopat (bydgoskie, gmina Świecie).

    Kanos - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanosz - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanoś - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanownik - od kanonik, ze staropolskiego kanownik ‘dostojnik kościelny, członek kapituły katedralnej’.

    Kanp - od niemieckiej nazwy osobowej Kamp, ta od średniowysokoniemieckiego kamp ‘grzebień, grzebień tkacki’.

    Kanpa - od niemieckiej nazwy osobowej Kamp, ta od średniowysokoniemieckiego kamp ‘grzebień, grzebień tkacki’.

    Kanpacz - od niemieckiej nazwy osobowej Kamp, ta od średniowysokoniemieckiego kamp ‘grzebień, grzebień tkacki’.

    Kanpas - od niemieckiej nazwy osobowej Kamp, ta od średniowysokoniemieckiego kamp ‘grzebień, grzebień tkacki’.

    Kanpczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Kamp, ta od średniowysokoniemieckiego kamp ‘grzebień, grzebień tkacki’.

    Kanpek - od niemieckiej nazwy osobowej Kamp, ta od średniowysokoniemieckiego kamp ‘grzebień, grzebień tkacki’.

    Kanpik - od niemieckiej nazwy osobowej Kamp, ta od średniowysokoniemieckiego kamp ‘grzebień, grzebień tkacki’.

    Kanrad - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kanratowicz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kans - od niemieckiej nazwy osobowej Kans, niektóre formy też od słow. kąs-, kęs- z wtórną germanizacją.

    Kansa - od niemieckiej nazwy osobowej Kans, niektóre formy też od słow. kąs-, kęs- z wtórną germanizacją.

    Kanschik - od niemieckiej nazwy osobowej Kans, niektóre formy też od słow. kąs-, kęs- z wtórną germanizacją.

    Kansigar - 1504 od konwisarz ‘rzemieślnik odlewający z metalu naczynia’.

    Kansik - od niemieckiej nazwy osobowej Kans, niektóre formy też od słow. kąs-, kęs- z wtórną germanizacją.

    Kansy - od niemieckiej nazwy osobowej Kans, niektóre formy też od słow. kąs-, kęs- z wtórną germanizacją.

    Kansz - od niemieckiej nazwy osobowej Kans, niektóre formy też od słow. kąs-, kęs- z wtórną germanizacją.

    Kanś - od niemieckiej nazwy osobowej Kans, niektóre formy też od słow. kąs-, kęs- z wtórną germanizacją.

    Kant - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’.

    Kanta - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’.

    Kantak - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantalski - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantan - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantanista - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantanowicz - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantar - od kantar ‘rodzaj uzdy bez wędzidła’, dawniej też ‘jednostka wagi’.

    Kantarek - od kantar ‘rodzaj uzdy bez wędzidła’, dawniej też ‘jednostka wagi’.

    Kantarewicz - od kantar ‘rodzaj uzdy bez wędzidła’, dawniej też ‘jednostka wagi’.

    Kantarosiński - od kantar ‘rodzaj uzdy bez wędzidła’, dawniej też ‘jednostka wagi’.

    Kantarowicz - od kantar ‘rodzaj uzdy bez wędzidła’, dawniej też ‘jednostka wagi’.

    Kantarowski - od kantar ‘rodzaj uzdy bez wędzidła’, dawniej też ‘jednostka wagi’.

    Kantarski - od kantar ‘rodzaj uzdy bez wędzidła’, dawniej też ‘jednostka wagi’.

    Kantaruk - od kantar ‘rodzaj uzdy bez wędzidła’, dawniej też ‘jednostka wagi’.

    Kantczak - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantecki - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantek - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantel - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantelecki - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kanteluk - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kanter - od niemieckiej nazwy osobowej Kanter, ta od starowysokoniemieckiego imienia Gantheri.

    Kanterek - od niemieckiej nazwy osobowej Kanter, ta od starowysokoniemieckiego imienia Gantheri.

    Kanterewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kanter, ta od starowysokoniemieckiego imienia Gantheri.

    Kanterowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kanter, ta od starowysokoniemieckiego imienia Gantheri.

    Kanters - od niemieckiej nazwy osobowej Kanter, ta od starowysokoniemieckiego imienia Gantheri.

    Kanterski - od niemieckiej nazwy osobowej Kanter, ta od starowysokoniemieckiego imienia Gantheri.

    Kanth - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kanthak - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantkowski - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantoch - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantok - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantolak - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kanton - od kanton ‘żołnierz w leżach, rekrut’.

    Kantona - od kanton ‘żołnierz w leżach, rekrut’.

    Kantonicz - od kanton ‘żołnierz w leżach, rekrut’.

    Kantonowicz - od kanton ‘żołnierz w leżach, rekrut’.

    Kantor - 1388 od kantor ‘śpiewak kościelny’, też ‘biuro’.

    Kantorczuk - od kantor ‘śpiewak kościelny’, też ‘biuro’.

    Kantorczyk - 1755 od kantor ‘śpiewak kościelny’, też ‘biuro’.

    Kantorek - 1443 od kantor ‘śpiewak kościelny’, też ‘biuro’.

    Kantorka - od kantor ‘śpiewak kościelny’, też ‘biuro’.

    Kantorosiński - od kantor ‘śpiewak kościelny’, też ‘biuro’.

    Kantorowicz - 1718 od kantor ‘śpiewak kościelny’, też ‘biuro’.

    Kantorowski - 1650 od nazwy miejscowej Kantorowice (część Krakowa, dzielnica Nowa Huta).

    Kantorski - od kantor ‘śpiewak kościelny’, też ‘biuro’.

    Kantoruk - od kantor ‘śpiewak kościelny’, też ‘biuro’.

    Kantorysiński - od kantor ‘śpiewak kościelny’, też ‘biuro’.

    Kantos - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantow - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantowicz - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantowski - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantór - od kantor ‘śpiewak kościelny’, też ‘biuro’.

    Kantulok - (Śl) od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantulski - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantuła - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantur - od kantor ‘śpiewak kościelny’, też ‘biuro’.

    Kanturski - od kantor ‘śpiewak kościelny’, też ‘biuro’.

    Kanty - od imienia Jan Kanty, to od nazwy miasta Kęty, w średniowieczu pisane Kanty.

    Kantycki - od kantyk ‘pieśń liturgiczna’.

    Kantyka - od kantyk ‘pieśń liturgiczna’.

    Kantyluk - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantyła - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kantyna - od kantyna dawniej ‘flasza podróżna’, ‘bufet wojskowy’.

    Kantynka - od kantyna dawniej ‘flasza podróżna’, ‘bufet wojskowy’.

    Kantynowicz - od kantyna dawniej ‘flasza podróżna’, ‘bufet wojskowy’.

    Kantyński - od kantyna dawniej ‘flasza podróżna’, ‘bufet wojskowy’.

    Kantyś - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kanuga - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanuk - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanulak - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanunow - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanus - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanusiewicz - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanuś - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanut - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanwischer - od konwisarz ‘rzemieślnik odlewający z metalu naczynia’.

    Kanwiszer - od konwisarz ‘rzemieślnik odlewający z metalu naczynia’.

    Kanyk - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanys - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanysz - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanyszek - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kanz - od niemieckiej nazwy osobowej Kans, niektóre formy też od słow. kąs-, kęs- z wtórną germanizacją.

    Kanzel - od niemieckiej nazwy osobowej Kans, niektóre formy też od słow. kąs-, kęs- z wtórną germanizacją.

    Kanzela - od niemieckiej nazwy osobowej Kans, niektóre formy też od słow. kąs-, kęs- z wtórną germanizacją.

    Kanzik - od niemieckiej nazwy osobowej Kans, niektóre formy też od słow. kąs-, kęs- z wtórną germanizacją.

    Kanzok - (Śl) od niemieckiej nazwy osobowej Kans, niektóre formy też od słow. kąs-, kęs- z wtórną germanizacją.

    Kanzol - od niemieckiej nazwy osobowej Kans, niektóre formy też od słow. kąs-, kęs- z wtórną germanizacją.

    Kanzola - od niemieckiej nazwy osobowej Kans, niektóre formy też od słow. kąs-, kęs- z wtórną germanizacją.

    Kanzy - od niemieckiej nazwy osobowej Kans, niektóre formy też od słow. kąs-, kęs- z wtórną germanizacją.

    Kanź - od niemieckiej nazwy osobowej Kans, niektóre formy też od słow. kąs-, kęs- z wtórną germanizacją.

    Kań - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kańca - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kańczak - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kańczok - (Śl) od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kańczug - od kańczug, dawniej kańczuk ‘bicz z plecionego rzemienia’, też od nazwy miasta Kańczuga.

    Kańczuga - 1620 od kańczug, dawniej kańczuk ‘bicz z plecionego rzemienia’, też od nazwy miasta Kańczuga.

    Kańczugowski - od kańczug, dawniej kańczuk ‘bicz z plecionego rzemienia’, też od nazwy miasta Kańczuga.

    Kańczyk - 1619 od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kańćko - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kańdek - 1684 od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kańduła - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kańdzia - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kańka - 1566 od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kańko - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kańkowski - od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lub od staropolskiego imienia Kanimir.

    Kański - 1487 od nazwy miasta Kania (częste).

    Kańtach - od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kańtoch - 1715 od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kańty - 1644 od kant ‘krawędź, ostry brzeg’ lub od gwarowego kantak ‘rodzaj belki, kloca’.

    Kap - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapa - 1607 od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapacewicz - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapacki - 1798 od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapacyn - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapacz - 1400 od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapaczun - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapaczyński - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapaj - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapajewski - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapak - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapala - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapalczyk - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapalczyński - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapalik - od kapać (się).

    Kapalka - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapalla - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapalski - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapał - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapała - 1448 od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapałacz - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapałczyński - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapałek - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapałka - 1385 od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapałko - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapałowski - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapałów - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapan - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapanek - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapania - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapaniarz - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapanka - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapanke - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapanowski - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapanusch - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapanusz - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapańczyk - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kaparczak - od kaparz ‘’posługujący przy celebrze; przybrany w kapę’ lub od gwarowego kanarzyc, kaparować się ‘źle jeść; źle gotować; licho żyć’.

    Kaparejko - od kaparz ‘’posługujący przy celebrze; przybrany w kapę’ lub od gwarowego kanarzyc, kaparować się ‘źle jeść; źle gotować; licho żyć’.

    Kaparek - 1483 od kaparz ‘’posługujący przy celebrze; przybrany w kapę’ lub od gwarowego kanarzyc, kaparować się ‘źle jeść; źle gotować; licho żyć’.

    Kaparnik - od kaparz ‘’posługujący przy celebrze; przybrany w kapę’ lub od gwarowego kanarzyc, kaparować się ‘źle jeść; źle gotować; licho żyć’.

    Kaparski - od kaparz ‘’posługujący przy celebrze; przybrany w kapę’ lub od gwarowego kanarzyc, kaparować się ‘źle jeść; źle gotować; licho żyć’.

    Kaparuk - od kaparz ‘’posługujący przy celebrze; przybrany w kapę’ lub od gwarowego kanarzyc, kaparować się ‘źle jeść; źle gotować; licho żyć’.

    Kaparz - od kaparz ‘’posługujący przy celebrze; przybrany w kapę’ lub od gwarowego kanarzyc, kaparować się ‘źle jeść; źle gotować; licho żyć’.

    Kaparzyk - od kaparz ‘’posługujący przy celebrze; przybrany w kapę’ lub od gwarowego kanarzyc, kaparować się ‘źle jeść; źle gotować; licho żyć’.

    Kaparzyński - od kaparz ‘’posługujący przy celebrze; przybrany w kapę’ lub od gwarowego kanarzyc, kaparować się ‘źle jeść; źle gotować; licho żyć’.

    Kapas - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapaś - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapca - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapcewicz - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapcia - 1591 od kapeć, ze staropolskiego kapec ‘but sukienny’; od gwarowego kapcia ‘męskie obuwie’.

    Kapciak - od kapeć, ze staropolskiego kapec ‘but sukienny’; od gwarowego kapcia ‘męskie obuwie’.

    Kapciał - od kapeć, ze staropolskiego kapec ‘but sukienny’; od gwarowego kapcia ‘męskie obuwie’.

    Kapciara - od kapeć, ze staropolskiego kapec ‘but sukienny’; od gwarowego kapcia ‘męskie obuwie’.

    Kapciewicz - od kapeć, ze staropolskiego kapec ‘but sukienny’; od gwarowego kapcia ‘męskie obuwie’.

    Kapcik - od kapeć, ze staropolskiego kapec ‘but sukienny’; od gwarowego kapcia ‘męskie obuwie’.

    Kapcio - od kapeć, ze staropolskiego kapec ‘but sukienny’; od gwarowego kapcia ‘męskie obuwie’.

    Kapciuch - od kapeć, ze staropolskiego kapec ‘but sukienny’; od gwarowego kapcia ‘męskie obuwie’.

    Kapciuk - od kapeć, ze staropolskiego kapec ‘but sukienny’; od gwarowego kapcia ‘męskie obuwie’.

    Kapczak - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapczowski - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapczuk - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapczun - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapczyk - 1791 od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapczyński - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapec - od kapeć, ze staropolskiego kapec ‘but sukienny’; od gwarowego kapcia ‘męskie obuwie’.

    Kapecki - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapecki - od kapeć, ze staropolskiego kapec ‘but sukienny’; od gwarowego kapcia ‘męskie obuwie’.

    Kapeć - od kapeć, ze staropolskiego kapec ‘but sukienny’.

    Kapeja - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapejewski - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapek - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapela - 1743 od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapelacz - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapelak - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapelan - 1410 od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’; od kapelan ‘duchowny wojskowy’, dawniej ‘kapłan pełniący obowiązki przy kaplicy’.

    Kapelanczyk - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’; od kapelan ‘duchowny wojskowy’, dawniej ‘kapłan pełniący obowiązki przy kaplicy’.

    Kapelanik - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’; od kapelan ‘duchowny wojskowy’, dawniej ‘kapłan pełniący obowiązki przy kaplicy’.

    Kapelanowicz - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’; od kapelan ‘duchowny wojskowy’, dawniej ‘kapłan pełniący obowiązki przy kaplicy’.

    Kapelanowski - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’; od kapelan ‘duchowny wojskowy’, dawniej ‘kapłan pełniący obowiązki przy kaplicy’.

    Kapelant - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’; od kapelan ‘duchowny wojskowy’, dawniej ‘kapłan pełniący obowiązki przy kaplicy’; od kapelant ‘muzykant’.

    Kapelańczyk - 1700 od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’; od kapelan ‘duchowny wojskowy’, dawniej ‘kapłan pełniący obowiązki przy kaplicy’.

    Kapelański - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’; od kapelan ‘duchowny wojskowy’, dawniej ‘kapłan pełniący obowiązki przy kaplicy’.

    Kapelarz - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapelaty - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapelczak - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapelczyk - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapelewicz - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapelewski - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapeli - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapeliński - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapelisz - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapeliszny - od kapelusz ‘nakrycie głowy’.

    Kapelka - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapelko - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapella - 1788 od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapellak - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapelnek - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’; od kapelan ‘duchowny wojskowy’, dawniej ‘kapłan pełniący obowiązki przy kaplicy’.

    Kapelowicz - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapelski - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapeluch - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapeluk - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapelusiak - od kapelusz ‘nakrycie głowy’.

    Kapelusz - od kapelusz ‘nakrycie głowy’.

    Kapeluszka - od kapelusz ‘nakrycie głowy’.

    Kapeluszna - od kapelusz ‘nakrycie głowy’.

    Kapelusznik - od kapelusz ‘nakrycie głowy’ lub od kapelusznik.

    Kapeluszny - od kapelusz ‘nakrycie głowy’.

    Kapeluś - od kapelusz ‘nakrycie głowy’.

    Kapełka - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapełuch - od kapelusz ‘nakrycie głowy’.

    Kapełus - od kapelusz ‘nakrycie głowy’.

    Kapełuszny - od kapelusz ‘nakrycie głowy’.

    Kapełuś - od kapelusz ‘nakrycie głowy’.

    Kapen - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapeniak - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kaper - 1452 od imienia Kasper lub od kaper ‘rozbójnik morski, pirat’.

    Kapera - od imienia Kasper lub od kaper ‘rozbójnik morski, pirat’.

    Kaperczak - od imienia Kasper lub od kaper ‘rozbójnik morski, pirat’.

    Kaperczyk - od imienia Kasper lub od kaper ‘rozbójnik morski, pirat’.

    Kaperek - od imienia Kasper lub od kaper ‘rozbójnik morski, pirat’.

    Kaperniak - od imienia Kasper lub od kaper ‘rozbójnik morski, pirat’.

    Kapernos - od imienia Kasper lub od kaper ‘rozbójnik morski, pirat’.

    Kapernus - od imienia Kasper lub od kaper ‘rozbójnik morski, pirat’.

    Kaperowicz - od imienia Kasper lub od kaper ‘rozbójnik morski, pirat’.

    Kaperowski - od imienia Kasper lub od kaper ‘rozbójnik morski, pirat’.

    Kaperski - od imienia Kasper lub od kaper ‘rozbójnik morski, pirat’.

    Kaperys - od imienia Kasper lub od kaper ‘rozbójnik morski, pirat’.

    Kaperzyński - od imienia Kasper lub od kaper ‘rozbójnik morski, pirat’.

    Kapi - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapiak - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapian - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapiarczyk - 1778 od kaparz ‘’posługujący przy celebrze; przybrany w kapę’ lub od gwarowego kanarzyc, kaparować się ‘źle jeść; źle gotować; licho żyć’.

    Kapiarz - 1793 od kaparz ‘’posługujący przy celebrze; przybrany w kapę’ lub od gwarowego kanarzyc, kaparować się ‘źle jeść; źle gotować; licho żyć’.

    Kapias - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapiasz - 1783 od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapiaś - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapic - od staropolskiego kapica ‘habit mnisi, kaptur od habitu’, też od gwarowego ‘wierzchołek dachu’.

    Kapica - 1386 od staropolskiego kapica ‘habit mnisi, kaptur od habitu’, też od gwarowego ‘wierzchołek dachu’.

    Kapich - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapiciak - od staropolskiego kapica ‘habit mnisi, kaptur od habitu’, też od gwarowego ‘wierzchołek dachu’.

    Kapicka - 1634 od staropolskiego kapica ‘habit mnisi, kaptur od habitu’, też od gwarowego ‘wierzchołek dachu’.

    Kapicki - 1736 od staropolskiego kapica ‘habit mnisi, kaptur od habitu’, też od gwarowego ‘wierzchołek dachu’.

    Kapicz - od staropolskiego kapica ‘habit mnisi, kaptur od habitu’, też od gwarowego ‘wierzchołek dachu’.

    Kapiczak - 1640 od staropolskiego kapica ‘habit mnisi, kaptur od habitu’, też od gwarowego ‘wierzchołek dachu’.

    Kapiczek - 1748 od staropolskiego kapica ‘habit mnisi, kaptur od habitu’, też od gwarowego ‘wierzchołek dachu’.

    Kapiczenko - od staropolskiego kapica ‘habit mnisi, kaptur od habitu’, też od gwarowego ‘wierzchołek dachu’.

    Kapiczka - 1483 od staropolskiego kapica ‘habit mnisi, kaptur od habitu’, też od gwarowego ‘wierzchołek dachu’.

    Kapiczke - od staropolskiego kapica ‘habit mnisi, kaptur od habitu’, też od gwarowego ‘wierzchołek dachu’.

    Kapiczko - od staropolskiego kapica ‘habit mnisi, kaptur od habitu’, też od gwarowego ‘wierzchołek dachu’.

    Kapiczyński - od staropolskiego kapica ‘habit mnisi, kaptur od habitu’, też od gwarowego ‘wierzchołek dachu’.

    Kapida - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapidło - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapidura - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapiec - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapieć - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapiej - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapiejć - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapiejko - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapiel - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapielewicz - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapieliński - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapielski - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapieniak - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapiera - od imienia Kasper lub od kaper ‘rozbójnik morski, pirat’.

    Kapierz - od imienia Kasper lub od kaper ‘rozbójnik morski, pirat’.

    Kapies - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapiewicz - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapigroch - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapik - od staropolskiego kapica ‘habit mnisi, kaptur od habitu’, też od gwarowego ‘wierzchołek dachu’.

    Kapikowski - od staropolskiego kapica ‘habit mnisi, kaptur od habitu’, też od gwarowego ‘wierzchołek dachu’.

    Kapil - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapilenko - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapilewicz - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapin - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapinkiewicz - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapinos - 1364 od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapiński - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapiok - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapion - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapios - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapis - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapisiak - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapisz - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapiszak - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapiszczak - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapiszewski - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapiszka - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapiszke - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapiszko - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapiś - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapitan - od kapitan ‘oficer, dowódca, komendant w odpowiednim stopniu’.

    Kapitaniak - od kapitan ‘oficer, dowódca, komendant w odpowiednim stopniu’.

    Kapitaniec - od kapitan ‘oficer, dowódca, komendant w odpowiednim stopniu’.

    Kapitanik - od kapitan ‘oficer, dowódca, komendant w odpowiednim stopniu’.

    Kapitaniuk - od kapitan ‘oficer, dowódca, komendant w odpowiednim stopniu’.

    Kapitanow - od kapitan ‘oficer, dowódca, komendant w odpowiednim stopniu’.

    Kapitanowicz - od kapitan ‘oficer, dowódca, komendant w odpowiednim stopniu’.

    Kapitanowski - od kapitan ‘oficer, dowódca, komendant w odpowiednim stopniu’.

    Kapitań - od kapitan ‘oficer, dowódca, komendant w odpowiednim stopniu’.

    Kapitańczak - od kapitan ‘oficer, dowódca, komendant w odpowiednim stopniu’.

    Kapitańczuk - od kapitan ‘oficer, dowódca, komendant w odpowiednim stopniu’.

    Kapitańczyk - od kapitan ‘oficer, dowódca, komendant w odpowiednim stopniu’.

    Kapitański - od kapitan ‘oficer, dowódca, komendant w odpowiednim stopniu’.

    Kapitkowski - od kapitula ‘grono duchownych przy katedrze’.

    Kapitoła - od kapitula ‘grono duchownych przy katedrze’.

    Kapiton - od kapitan ‘oficer, dowódca, komendant w odpowiednim stopniu’.

    Kapitonow - od kapitan ‘oficer, dowódca, komendant w odpowiednim stopniu’.

    Kapitoński - od kapitan ‘oficer, dowódca, komendant w odpowiednim stopniu’.

    Kapitulewski - od kapitula ‘grono duchownych przy katedrze’.

    Kapitulski - od kapitula ‘grono duchownych przy katedrze’.

    Kapituła - 1488 od kapitula ‘grono duchownych przy katedrze’.

    Kapitułka - od kapitula ‘grono duchownych przy katedrze’.

    Kapiwąs - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapka - 1464 od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapkała - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapkiewicz - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapkin - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapko - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapkowicz - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapkowski - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapla - 1712 od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kaplak - 1665 od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kaplan - od kapłan.

    Kaplanek - od kapłan.

    Kaplani - od kapłan.

    Kaplanis - od kapłan.

    Kaplar - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kaplarczuk - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kaplarczyk - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kaplarna - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kaplarny - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kapler - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’; od dawnego kaprel ‘kapral’.

    Kaplewicz - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kaplewski - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kaplicki - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kaplicz - 1403 od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kaplicz - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kapliczny - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kaplik - 1679 od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kaplikowski - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kaplin - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kapliński - 1599 od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kaplisz - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kaplita - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kaplo - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kapluk - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kaplukiewicz - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kapluta - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kaplyta - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kapłan - 1366 od kapłan.

    Kapłanek - 1402 od kapłan.

    Kapłaniak - od kapłan.

    Kapłaniuk - od kapłan.

    Kapłanow - od kapłan.

    Kapłanów - od kapłan.

    Kapłańczyk - od kapłan.

    Kapłański - od kapłan.

    Kapłon - 1629 od kapłon ‘kastrowany kogut’.

    Kapłonek - od kapłon ‘kastrowany kogut’.

    Kapłoniak - 1631 od kapłon ‘kastrowany kogut’.

    Kapłoniec - od kapłon ‘kastrowany kogut’.

    Kapłonowski - od kapłon ‘kastrowany kogut’.

    Kapłoń - od kapłon ‘kastrowany kogut’.

    Kapłoński - 1659 od kapłon ‘kastrowany kogut’.

    Kapłun - 1439 od kapłon ‘kastrowany kogut’.

    Kapłuszak - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kapłusznik - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kapłuszuk - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kapłysz - od staropolskiego kapła, kapla ‘kaplica’, też od gwarowego ‘kropla’.

    Kapnach - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapnias - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapnik - 1484 od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapnisz - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapok - (Śl) od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapol - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapola - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapolka - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapolla - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapoł - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapoła - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapołka - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapołła - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapon - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kaponiuk - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kaponos - 1396 od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kaponow - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapoń - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapowicz - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapółka - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kappel - od kapela ‘zespół muzyczny’, dawniej też ‘kaplica’.

    Kapper - od imienia Kasper lub od kaper ‘rozbójnik morski, pirat’.

    Kappik - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapr - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kaprak - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kapral - od kapral ‘najniższy stopień podoficerski w wojskach lądowych’.

    Kapralek - od kapral ‘najniższy stopień podoficerski w wojskach lądowych’.

    Kapralik - od kapral ‘najniższy stopień podoficerski w wojskach lądowych’.

    Kapralis - od kapral ‘najniższy stopień podoficerski w wojskach lądowych’.

    Kapralski - od kapral ‘najniższy stopień podoficerski w wojskach lądowych’.

    Kaprało - od kapral ‘najniższy stopień podoficerski w wojskach lądowych’.

    Kapran - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kapraniec - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kaprań - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kaprański - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kapras - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kapraszewski - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kaprawa - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kaprawczuk - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kaprawy - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kapri - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kaprian - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kaprianiuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kaprienia - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kaprik - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kaprjan - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kaprocki - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kapron - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kaproni - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kaproń - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kaproński - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kaprosiuk - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kaproś - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kaprowiak - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kaprowicz - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kaprowski - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kaprów - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kaprucha - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kaprucki - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kaprudziak - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kapruk - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kaprus - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kaprusiak - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kapruziak - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kapryan - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kapryczuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kapryjaniuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kapryjczuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kapryk - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kaprykowski - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kapryna - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kapryniak - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kapryński - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kaprys - od kaprys, kaprysik.

    Kapryszyn - od kaprys, kaprysik.

    Kapryś - od kaprys, kaprysik.

    Kapryza - od kaprys, kaprysik.

    Kaprzak - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kaprzewicz - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kaprzycki - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kaprzyk - od podstawy kopr-, por. koprawy ‘cierpiący na cieczenie z oczu’, z czeskiego kapra ‘kropla.

    Kaps - od kapsa, kabza, od gwarowego kabsa ‘sakiewka, kieszeń’.

    Kapsa - 1567 od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapsa - od kapsa, kabza, od gwarowego kabsa ‘sakiewka, kieszeń’.

    Kapsak - od kapsa, kabza, od gwarowego kabsa ‘sakiewka, kieszeń’.

    Kapsalis - od kapsa, kabza, od gwarowego kabsa ‘sakiewka, kieszeń’.

    Kapsewicz - od kapsa, kabza, od gwarowego kabsa ‘sakiewka, kieszeń’.

    Kapsia - od kapsa, kabza, od gwarowego kabsa ‘sakiewka, kieszeń’.

    Kapsiak - od kapsa, kabza, od gwarowego kabsa ‘sakiewka, kieszeń’.

    Kapsiewicz - od kapsa, kabza, od gwarowego kabsa ‘sakiewka, kieszeń’.

    Kapsik - od kapsa, kabza, od gwarowego kabsa ‘sakiewka, kieszeń’.

    Kapsiukiewicz - od kapsa, kabza, od gwarowego kabsa ‘sakiewka, kieszeń’.

    Kapsul - od kapsa, kabza, od gwarowego kabsa ‘sakiewka, kieszeń’.

    Kapsza - od kapsa, kabza, od gwarowego kabsa ‘sakiewka, kieszeń’.

    Kapszewicz - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapszewicz - od kapsa, kabza, od gwarowego kabsa ‘sakiewka, kieszeń’.

    Kapszokiewicz - od kapsa, kabza, od gwarowego kabsa ‘sakiewka, kieszeń’.

    Kapszukiewicz - od kapsa, kabza, od gwarowego kabsa ‘sakiewka, kieszeń’.

    Kapszul - od kapsa, kabza, od gwarowego kabsa ‘sakiewka, kieszeń’.

    Kapszyk - od kapsa, kabza, od gwarowego kabsa ‘sakiewka, kieszeń’.

    Kapszywa - od kapsa, kabza, od gwarowego kabsa ‘sakiewka, kieszeń’.

    Kapś - od kapsa, kabza, od gwarowego kabsa ‘sakiewka, kieszeń’.

    Kapta - od podstawy kapt-, por. kaptować ‘zjednywać’, od gwarowego kapt ‘wyobrażenie’.

    Kaptacz - od podstawy kapt-, por. kaptować ‘zjednywać’, od gwarowego kapt ‘wyobrażenie’.

    Kaptasz - od podstawy kapt-, por. kaptować ‘zjednywać’, od gwarowego kapt ‘wyobrażenie’.

    Kaptaś - od podstawy kapt-, por. kaptować ‘zjednywać’, od gwarowego kapt ‘wyobrażenie’.

    Kapton - od podstawy kapt-, por. kaptować ‘zjednywać’, od gwarowego kapt ‘wyobrażenie’.

    Kaptoń - od podstawy kapt-, por. kaptować ‘zjednywać’, od gwarowego kapt ‘wyobrażenie’.

    Kaptowaniec - od podstawy kapt-, por. kaptować ‘zjednywać’, od gwarowego kapt ‘wyobrażenie’.

    Kaptór - od kaptur ‘nakrycie głowy połączone z płaszczem’.

    Kaptórkiewicz - od kaptur ‘nakrycie głowy połączone z płaszczem’.

    Kaptur - 1548 od kaptur ‘nakrycie głowy połączone z płaszczem’.

    Kaptura - od kaptur ‘nakrycie głowy połączone z płaszczem’.

    Kapturczak - od kaptur ‘nakrycie głowy połączone z płaszczem’.

    Kapturek - 1436 od kaptur ‘nakrycie głowy połączone z płaszczem’.

    Kapturka - od kaptur ‘nakrycie głowy połączone z płaszczem’.

    Kapturkiewicz - od kaptur ‘nakrycie głowy połączone z płaszczem’.

    Kapturko - 1384 od kaptur ‘nakrycie głowy połączone z płaszczem’.

    Kapturonek - od kaptur ‘nakrycie głowy połączone z płaszczem’.

    Kapturowicz - od kaptur ‘nakrycie głowy połączone z płaszczem’.

    Kapturowski - od kaptur ‘nakrycie głowy połączone z płaszczem’.

    Kapturowy - 1403 od kaptur ‘nakrycie głowy połączone z płaszczem’.

    Kapturski - od kaptur ‘nakrycie głowy połączone z płaszczem’.

    Kapturzak - od kaptur ‘nakrycie głowy połączone z płaszczem’.

    Kaptuskiewicz - od podstawy kapt-, por. kaptować ‘zjednywać’, od gwarowego kapt ‘wyobrażenie’.

    Kaptuszak - od podstawy kapt-, por. kaptować ‘zjednywać’, od gwarowego kapt ‘wyobrażenie’.

    Kaptuszkiewicz - od podstawy kapt-, por. kaptować ‘zjednywać’, od gwarowego kapt ‘wyobrażenie’.

    Kaptyr - od kaptur ‘nakrycie głowy połączone z płaszczem’.

    Kapucha - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapul - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapula - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapuleszna - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapuleszny - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapuł - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapuła - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapułek - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapułka - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapura - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapusciak - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapusciarz - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapuscik - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapusciński - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapusciok - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapusczyk - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapusczyński - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapusniak - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapusnik - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapust - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapusta - 1318 od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapustecki - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapusteński - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapustian - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapustin - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapustjan - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapustka - 1449 od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapustnik - 1698 od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapusto - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapustycz - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapustyński - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapusz - 1296 od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapuszak - 1789 od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapuszczyk - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapuszek - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapuszowski - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapuś - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapuściak - 1683 od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapuściana - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapuścianek - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapuścianik - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapuściany - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapuściarek - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapuściarz - 1786 od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapuścieński - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapuścij - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapuścik - 1629 od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapuścina - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapuściniak - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapuścinski - 1735 od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapuściok - (Śl) od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapuściuk - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapuśczyk - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapuśczyński - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapuśmiak - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapuśnia - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapuśniak - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kapuśnik - 1761 od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kaput - od kaput ‘koniec’.

    Kaputa - 1799 od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kaputa - od kaput ‘koniec’.

    Kapyr - od imienia Kasper lub od kaper ‘rozbójnik morski, pirat’.

    Kapyrka - od imienia Kasper lub od kaper ‘rozbójnik morski, pirat’.

    Kapysz - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapyszewski - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapyszka - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kapyś - od kapać, też od kapa ‘rodzaj derki, narzuty’.

    Kar - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Kara - 1743 od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karab - od gwarowego karabać się ‘z trudem wchodzić’.

    Karaba - od gwarowego karabać się ‘z trudem wchodzić’.

    Karabacz - od gwarowego karabać się ‘z trudem wchodzić’.

    Karaban - od karaban, karawan ‘pojazd do przewożenia zwłok’, dawniej ‘wóz ładowny’, przenośnie też od karaban ‘wielki brzuch’.

    Karabaniak - od karaban, karawan ‘pojazd do przewożenia zwłok’, dawniej ‘wóz ładowny’, przenośnie też od karaban ‘wielki brzuch’.

    Karabanik - od karaban, karawan ‘pojazd do przewożenia zwłok’, dawniej ‘wóz ładowny’, przenośnie też od karaban ‘wielki brzuch’.

    Karabaniuk - od karaban, karawan ‘pojazd do przewożenia zwłok’, dawniej ‘wóz ładowny’, przenośnie też od karaban ‘wielki brzuch’.

    Karabanow - od karaban, karawan ‘pojazd do przewożenia zwłok’, dawniej ‘wóz ładowny’, przenośnie też od karaban ‘wielki brzuch’.

    Karabanowicz - 1796 od karaban, karawan ‘pojazd do przewożenia zwłok’, dawniej ‘wóz ładowny’, przenośnie też od karaban ‘wielki brzuch’.

    Karabanowski - 1698 od karaban, karawan ‘pojazd do przewożenia zwłok’, dawniej ‘wóz ładowny’, przenośnie też od karaban ‘wielki brzuch’.

    Karabanyk - od karaban, karawan ‘pojazd do przewożenia zwłok’, dawniej ‘wóz ładowny’, przenośnie też od karaban ‘wielki brzuch’.

    Karabań - od karaban, karawan ‘pojazd do przewożenia zwłok’, dawniej ‘wóz ładowny’, przenośnie też od karaban ‘wielki brzuch’.

    Karabarz - od gwarowego karabać się ‘z trudem wchodzić’.

    Karabas - od gwarowego karabać się ‘z trudem wchodzić’.

    Karabasz - od gwarowego karabać się ‘z trudem wchodzić’.

    Karabczewski - 1371 od nazwy miejscowej Karabczewo, też Korabczewo (KrW).

    Karabczowski - od nazwy miejscowej Karabczewo, też Korabczewo (KrW).

    Karabczyjowski - od nazwy miejscowej Karabczewo, też Korabczewo (KrW).

    Karabela - od karabela ‘ozdobna szabla; element stroju szlacheckiego’.

    Karabella - od karabela ‘ozdobna szabla; element stroju szlacheckiego’.

    Karabelski - od karabela ‘ozdobna szabla; element stroju szlacheckiego’.

    Karabiec - od gwarowego karabać się ‘z trudem wchodzić’.

    Karabielnik - od gwarowego karabać się ‘z trudem wchodzić’.

    Karabiło - od gwarowego karabać się ‘z trudem wchodzić’.

    Karabin - 1740 od karabin ‘ręczna broń palna’.

    Karabini - od karabin ‘ręczna broń palna’.

    Karabiniewicz - od karabin ‘ręczna broń palna’.

    Karabinis - od karabin ‘ręczna broń palna’.

    Karabinowicz - od karabin ‘ręczna broń palna’.

    Karabinowski - od karabin ‘ręczna broń palna’.

    Karabiński - od karabin ‘ręczna broń palna’.

    Karabionek - od gwarowego karabać się ‘z trudem wchodzić’.

    Karabon - od karaban, karawan ‘pojazd do przewożenia zwłok’, dawniej ‘wóz ładowny’, przenośnie też od karaban ‘wielki brzuch’.

    Karabon - od karabin ‘ręczna broń palna’.

    Karabonik - od karaban, karawan ‘pojazd do przewożenia zwłok’, dawniej ‘wóz ładowny’, przenośnie też od karaban ‘wielki brzuch’.

    Karabonik - od karabin ‘ręczna broń palna’.

    Karaboń - od karaban, karawan ‘pojazd do przewożenia zwłok’, dawniej ‘wóz ładowny’, przenośnie też od karaban ‘wielki brzuch’.

    Karaboń - od karabin ‘ręczna broń palna’.

    Karabow - od gwarowego karabać się ‘z trudem wchodzić’.

    Karabowicz - od gwarowego karabać się ‘z trudem wchodzić’.

    Karabowski - od gwarowego karabać się ‘z trudem wchodzić’.

    Karabuła - od gwarowego karabać się ‘z trudem wchodzić’.

    Karabyn - od karabin ‘ręczna broń palna’.

    Karach - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karacz - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karaczan - od karaczan, karakon ‘karaluich’.

    Karaczewski - 1383 od nazwy miejscowej Karabczewo, też Korabczewo (KrW).

    Karaczewski - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karaczkiewicz - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karaczko - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karaczkowski - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karaczon - 1583 od karaczan, karakon ‘karaluich’.

    Karaczun - od karaczan, karakon ‘karaluich’.

    Karaczuń - od karaczan, karakon ‘karaluich’.

    Karaczyn - od karaczan, karakon ‘karaluich’.

    Karaczyń - od karaczan, karakon ‘karaluich’.

    Karaczyński - od karaczan, karakon ‘karaluich’.

    Karadżow-Szmitkowski - złożenia brak; Karadżow- brak; Szmitkowski od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i niemieckiej nazwy osobowej Schmied (t), Schmid (t).

    Karafa-Korbut - złożenia brak; Karafa brak; Korbut 1591 od litewskiej nazwy osobowej Koributas, od litewskiego karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas, buti ‘być’.

    Karaffa-Korbutt - złożenia brak; Karafa brak; Korbutt od litewskiej nazwy osobowej Koributas, od litewskiego karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas, buti ‘być’.

    Karaim - od Karaim ‘członek grupy etnicznej z grupy plemion tureckich’.

    Karaimow - od Karaim ‘członek grupy etnicznej z grupy plemion tureckich’.

    Karajmow - od Karaim ‘członek grupy etnicznej z grupy plemion tureckich’.

    Karaka - od karak ‘drobny władca turecki’.

    Karakicz - od karak ‘drobny władca turecki’.

    Karakiewicz - od karak ‘drobny władca turecki’.

    Karakin - od karak ‘drobny władca turecki’.

    Karakoszko - od karak ‘drobny władca turecki’.

    Karakow - od karak ‘drobny władca turecki’.

    Karakowiak - od karak ‘drobny władca turecki’.

    Karakula - od karakuł ‘gatunek owiec, futro z owiec karakułowych’.

    Karakulka - od karakuł ‘gatunek owiec, futro z owiec karakułowych’.

    Karakulko - od karakuł ‘gatunek owiec, futro z owiec karakułowych’.

    Karakulski - od karakuł ‘gatunek owiec, futro z owiec karakułowych’.

    Karakuła - od karakuł ‘gatunek owiec, futro z owiec karakułowych’.

    Karakus - od karak ‘drobny władca turecki’.

    Karakuszka - od karak ‘drobny władca turecki’.

    Karakuta - od karak ‘drobny władca turecki’.

    Karal - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karalak - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karalarz - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karalczyk - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karalek - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karalenko - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karalewicz - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karalewski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karalin - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karaliński - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karalis - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karalk - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karalkiewicz - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karalkow - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karalonek - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karaluch - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karaluk - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karalus - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karalusz - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karaluś - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karał - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karałow - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karaman - od karaman ‘pies pastersk lub od niemieckiej nazwy osobowej Karmann, Kahrmann.

    Karamański - od karaman ‘pies pastersk lub od niemieckiej nazwy osobowej Karmann, Kahrmann.

    Karamon - od karaman ‘pies pastersk lub od niemieckiej nazwy osobowej Karmann, Kahrmann.

    Karan - od karany, karać.

    Karancewicz - od karany, karać.

    Karaniec - od karany, karać.

    Karaniewicz - od karany, karać.

    Karanik - od karany, karać.

    Karankiewicz - od karany, karać.

    Karankowski - od karany, karać.

    Karanowicz - od karany, karać.

    Karanowski - od karany, karać.

    Karanuch - od karany, karać.

    Karań - od karany, karać.

    Karap - od harap, dawniej herap ‘bicz z długim rzemieniem’.

    Karapata - od harap, dawniej herap ‘bicz z długim rzemieniem’.

    Karapczyński - od harap, dawniej herap ‘bicz z długim rzemieniem’.

    Karapin - od harap, dawniej herap ‘bicz z długim rzemieniem’.

    Karapiniec - od harap, dawniej herap ‘bicz z długim rzemieniem’.

    Karapka - od harap, dawniej herap ‘bicz z długim rzemieniem’.

    Karapuda - od harap, dawniej herap ‘bicz z długim rzemieniem’.

    Karapulka - od harap, dawniej herap ‘bicz z długim rzemieniem’.

    Karapułka - od harap, dawniej herap ‘bicz z długim rzemieniem’.

    Karas - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karasa - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karasek - 1450 od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karasewicz - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karasiak - 1492 od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karasiejko - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karasiew - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karasiewicz - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karasiewicz-Szczypiorski - złożenia brak; Karasiewicz od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’; Szczypiorski od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowatych’, dawniej też ‘łodyga, źdźbło trawy’.

    Karasiewski - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karasik - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karasikiewicz - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karasim - od ukraińskiego imienia Harasym, to od Gierasimos, od geras 'cześć, przywilej, zaszczyt' + przyrostek imos.

    Karasimik - od ukraińskiego imienia Harasym, to od Gierasimos, od geras 'cześć, przywilej, zaszczyt' + przyrostek imos.

    Karasimiuk - od ukraińskiego imienia Harasym, to od Gierasimos, od geras 'cześć, przywilej, zaszczyt' + przyrostek imos.

    Karasimowicz - od ukraińskiego imienia Harasym, to od Gierasimos, od geras 'cześć, przywilej, zaszczyt' + przyrostek imos.

    Karasimski - od ukraińskiego imienia Harasym, to od Gierasimos, od geras 'cześć, przywilej, zaszczyt' + przyrostek imos.

    Karasiński - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karasiow - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karasiów - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karasiuk - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karaski - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karaskiewicz - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karasko - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karasoń - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karasowski - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karassek - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karasz - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karaszczak - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karaszczuk - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karaszek - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karaszewicz - 1775 od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karaszewski - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karaszkiewicz - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karaszko - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karasznia - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karaś - 1401 od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karaśkiewicz - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karaśko - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karaśniewicz - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karat - od karat ‘jednostka masy złota lub kamieni szlachetnych’.

    Karatiuk - od karat ‘jednostka masy złota lub kamieni szlachetnych’.

    Karatkiewicz - od karat ‘jednostka masy złota lub kamieni szlachetnych’.

    Karatków - od karat ‘jednostka masy złota lub kamieni szlachetnych’.

    Karatnicki - od karat ‘jednostka masy złota lub kamieni szlachetnych’.

    Karatnik - od karat ‘jednostka masy złota lub kamieni szlachetnych’.

    Karatowicz - od karat ‘jednostka masy złota lub kamieni szlachetnych’.

    Karatucha - od karat ‘jednostka masy złota lub kamieni szlachetnych’.

    Karatycz - od karat ‘jednostka masy złota lub kamieni szlachetnych’.

    Karatysz - od karat ‘jednostka masy złota lub kamieni szlachetnych’.

    Karawan - od karaban, karawan ‘pojazd do przewożenia zwłok’, dawniej ‘wóz ładowny’, przenośnie też od karaban ‘wielki brzuch’.

    Karawani - od karaban, karawan ‘pojazd do przewożenia zwłok’, dawniej ‘wóz ładowny’, przenośnie też od karaban ‘wielki brzuch’.

    Karawań - od karaban, karawan ‘pojazd do przewożenia zwłok’, dawniej ‘wóz ładowny’, przenośnie też od karaban ‘wielki brzuch’.

    Karawański - od karaban, karawan ‘pojazd do przewożenia zwłok’, dawniej ‘wóz ładowny’, przenośnie też od karaban ‘wielki brzuch’.

    Karaź - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karaźniewicz - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karażniewicz - od karaś ‘ryba z rodziny karpiowatych’.

    Karb - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karba - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbacz - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbaczyński - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbal - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbalczyk - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbalski - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbała - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karban - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbanek - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbaniak - 1663 od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbanik - 1666 od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbanowski - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbańczek - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbarczyk - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbarski - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbarz - 1396 od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbas - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbasiak - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbasiewicz - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbasz - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbaszewicz - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbaszewski - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbaszkiewicz - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbel - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbela - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbella - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbelski - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbiak - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbiel - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbik - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbol - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbolewski - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbon - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karboniak - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karboniczak - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karboniczek - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbonik - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karboń - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbos - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbosiak - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbowa - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbowańczyk - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbowczuk - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbowiak - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbowicz - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbowiczak - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbowiczek - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbowiczyn - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbowiec - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbowik - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbowiok - (Śl) od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbowiuk - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbowniak - 1787 od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbowniczak - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbowniczek - 1693 od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbowniczy - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbowniczyn - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbownik - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbowniok - (Śl) od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbowski - 1485 od nazwy miejscowej Karbowo (toruńskie, gmina Brodnica).

    Karbowy - 1691 od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbul - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbulewicz - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbus - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbusiek - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karbuszewski - od karb ‘nacięcie; znak’.

    Karc - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karca - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karcala - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karcan - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karcewicz - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karch - 1410 od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Karchan - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Karchanina - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Karcher - od niemieckiej nazwy osobowej Karcher, ta od średniowysokoniemieckiego karrecher, kercher ‘taczkarz’ lub od nazw miejscowych Karch, Karchau.

    Karcherowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Karcher, ta od średniowysokoniemieckiego karrecher, kercher ‘taczkarz’ lub od nazw miejscowych Karch, Karchau.

    Karchier - od niemieckiej nazwy osobowej Karcher, ta od średniowysokoniemieckiego karrecher, kercher ‘taczkarz’ lub od nazw miejscowych Karch, Karchau.

    Karchjer - od niemieckiej nazwy osobowej Karcher, ta od średniowysokoniemieckiego karrecher, kercher ‘taczkarz’ lub od nazw miejscowych Karch, Karchau.

    Karchlik - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Karchniwa - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Karchniwy - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Karchoł - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Karchowski - 1421 od nazwy miejscowej Karchowo, dziś Charchów (sieradzkie, gmina Zadzim).

    Karchuc - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Karchuć - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Karchut - 1424 od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Karciarz - 1762 od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’; od karciarz ‘grający w karty’.

    Karcicki - 1391 od nazwy miejscowej Charcice (poznańskie, gmina Chrzypsko Wielkie).

    Karcmarz - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karcmarzik - (Śl) od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karcz - 1370 w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karcza - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczak - 1670 w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczakowski - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczaków - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczan - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczarczyk - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczek - 1402 w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczemna - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczemny - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczemski - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczenko - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczewicz - 1280 w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczewiec - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczewski - 1388- od nazw miejscowych Karczewo, Karczowice (kilka wsi).

    Karczkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczko - 1477 w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczkowski - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczla - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczma - 1394 od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczmar - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczmara - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczmarczuk - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczmarczy - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczmarczyk - 1501 od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczmarek - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczmarewicz - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczmarkiewicz - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczmarkowski - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczmarowicz - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczmarski - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczmarz - 1413 od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczmarzak - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczmarzek - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczmarzewski - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczmarzyk - 1588 od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczmasz - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczmiarz - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczmit - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczmitowicz - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Karczocha - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczowicz - 1399 w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczowski - 1447 od nazw miejscowych Karczewo, Karczowice (kilka wsi).

    Karczuga - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczun - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczunek - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczygłowska - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczyk - 1617 w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczykowski - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczyluk - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczyn - w grupie nazwisk pochodzących od karcz ‘pniak pozostały po ścięciu drzewa, też w niektórych formach od kark.

    Karczyński - 1391 od nazwy miejscowej Karczyn (bydgoskie, gmina Kruszwica) lub od karcz.

    Kard - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Karda - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardach - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardacki - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardacz - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardaczuk - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardaczyński - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardać - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardak - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardakiewicz - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardakiewitz - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardakow - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardal - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardala - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardalczyk - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardalewski - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardała - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardałka - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardan - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardanowicz - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardań - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardański - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardasz - 1580 odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kardaszak - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kardaszewicz - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kardaszewski - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kardaszuk - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kardaszyński - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kardaś - 1698 odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kardczak - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardczyk - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardek - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardel - 1615 od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardela - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardelis - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardelka - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardell - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardełko - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardes - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kardesz - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kardewicz - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardewski - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardęga - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardinal - (Śl) od kardynał ‘dostojnik kościelny’.

    Kardol - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardoliński - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardon - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardoński - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardos - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kardosz - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kardoszewski - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kardoś - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kardowicz - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardowski - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardul - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kardula - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kardulewski - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kardulski - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Karduła - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kardus - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Karduszewski - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kardy - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardyga - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardyka - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardyl - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardylak - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardynak - od kardynał ‘dostojnik kościelny’.

    Kardynalczyk - od kardynał ‘dostojnik kościelny’.

    Kardynalski - od kardynał ‘dostojnik kościelny’.

    Kardynał - 1393 od kardynał ‘dostojnik kościelny’.

    Kardynałowicz - od kardynał ‘dostojnik kościelny’.

    Kardyni - od kardynał ‘dostojnik kościelny’.

    Kardynia - od kardynał ‘dostojnik kościelny’.

    Kardynoł - od kardynał ‘dostojnik kościelny’.

    Kardyński - od kardynał ‘dostojnik kościelny’.

    Kardys - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kardysz - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kardyś - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kardzia - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardziew - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardziewicz - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardziński - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardzis - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardzisz - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Kardziś - od podstawy kard-, por. karda ‘rodzaj rośliny’.

    Karej - od litewskiego Koreiva, Kareiva, to od apelatywu kareiva ‘wojak, żołnierz’.

    Karejwa - od litewskiego Koreiva, Kareiva, to od apelatywu kareiva ‘wojak, żołnierz’.

    Karejwo - od litewskiego Koreiva, Kareiva, to od apelatywu kareiva ‘wojak, żołnierz’.

    Karek - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karel - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karela - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karelas - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karelczak - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karelewicz - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karelin - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karelina - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karelko - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karels - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karelus - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Kareł - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karełczak - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Kareło - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karet - od kareta, z gwarowego też karyta ‘powóz kryty z oknami’.

    Kareta - od kareta, z gwarowego też karyta ‘powóz kryty z oknami’.

    Karetczuk - od kareta, z gwarowego też karyta ‘powóz kryty z oknami’.

    Karetka - od kareta, z gwarowego też karyta ‘powóz kryty z oknami’.

    Karetko - od kareta, z gwarowego też karyta ‘powóz kryty z oknami’.

    Karetta - od kareta, z gwarowego też karyta ‘powóz kryty z oknami’.

    Karewicz - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karęga - 1592 od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karf - od niemieckiej nazwy osobowej Karf, ta od średnioniemieckiego karff ‘karp’.

    Karfel - od niemieckiej nazwy osobowej Karf, ta od średnioniemieckiego karff ‘karp’.

    Karficki - od niemieckiej nazwy osobowej Karf, ta od średnioniemieckiego karff ‘karp’.

    Karficz - od niemieckiej nazwy osobowej Karf, ta od średnioniemieckiego karff ‘karp’.

    Karfiuk - od niemieckiej nazwy osobowej Karf, ta od średnioniemieckiego karff ‘karp’.

    Karfut - od niemieckiej nazwy osobowej Karf, ta od średnioniemieckiego karff ‘karp’.

    Karg - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Karga - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kargał - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Karge - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kargel - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel

    Kargiel - 1398 od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kargieło - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kargin - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Karglak - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kargo - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kargol - 1536 od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kargoł - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niem ieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kargoski - 1533 od nazw miejscowych Kargów, Kargoszyn (kilka wsi).

    Kargowski - 1408 od nazw miejscowych Kargów, Kargoszyn (kilka wsi).

    Kargól - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kargul - 1523 od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kargula - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kargulewicz - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kargus - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kargut - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Kariot - 1730 od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Kariuto - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Kark - 1593 od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkacz - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkała - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkan - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkiewicz - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karko - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkoch - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkocha - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkocki - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkocz - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkoczka - 1784 od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkola - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkoła - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkołób - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkos - 1741 od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkosa - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkosch - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkoschka - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkosiak - 1665 od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkosiek - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkosik - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkosiński - 1791 od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkoski - od nazwy miejscowej Karnkowo (włocławskie, gmina Lipno; plockie, gmina Czerwińsk nad Wisłą).

    Karkosz - 1740 od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’ lub od staropolskiego karkosz ‘sucha gałąź drzewa iglastego’.

    Karkosza - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’ lub od staropolskiego karkosz ‘sucha gałąź drzewa iglastego’.

    Karkoszczak - 1634 od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’ lub od staropolskiego karkoszka ‘kloc drzewa’.

    Karkoszczyk - 1619 od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’ lub od staropolskiego karkoszka ‘kloc drzewa’.

    Karkoszka - 1392 od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’ lub od staropolskiego karkoszka ‘kloc drzewa’.

    Karkoszko - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’ lub od staropolskiego karkoszka ‘kloc drzewa’.

    Karkoszów - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’ lub od staropolskiego karkosz ‘sucha gałąź drzewa iglastego’.

    Karkoszyńska - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’ lub od staropolskiego karkosz ‘sucha gałąź drzewa iglastego’.

    Karkot - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkota - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkotka - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkowczyk - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkowiak - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkowicz - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkowski - 1466 od nazwy miejscowej Karnkowo (włocławskie, gmina Lipno; plockie, gmina Czerwińsk nad Wisłą).

    Karkówka - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkucha - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkuciński - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkuciński - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Karkuć - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkuć - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Karkula - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkulak - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkulewicz - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkulewski - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkulowski - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkuł - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkuła - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkułkiewicz - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkułowski - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkus - 1790 od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkusiewicz - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkusiński - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkusz - 1792 od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’; od staropolskiego karkusz ‘bark’.

    Karkuszewicz - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’; od staropolskiego karkusz ‘bark’.

    Karkuszewski - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’; od staropolskiego karkusz ‘bark’.

    Karkuszko - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’; od staropolskiego karkusz ‘bark’.

    Karkuszowicz - 1761 od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’; od staropolskiego karkusz ‘bark’.

    Karkuś - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkut - 1422 od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Karkut - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkuta - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Karkutkiewicz - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Karkutowski - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Karkutt - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Karkuzewicz - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karkuziński - od kark ‘tylna część szyi’ lub od staropolskiego gwarowego karkać ‘gdakać, krakać’.

    Karl - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karla - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karlach - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karlak - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karlakowski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karlasiński - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karlasz - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karleszko - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karlewicz - 1488 od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karlewski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karlewski - od nazwy miejscowej Karlewo (płockie, gmina Szczutowo).

    Karlęski - 1390 od nazwy miejscowej Charłęż (lubelskie, gmina Spiczyn).

    Karlic - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karlicki - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karliczek - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karliczyk - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karlik - 1733 od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karlikowski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karlin - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karlinowski - od nazwy miejscowej Karlin (katowickie, gmina Zawiercie).

    Karliński - 1446 od nazwy miejscowej Karlin (katowickie, gmina Zawiercie).

    Karlisz - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karloczak - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karlonek - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karlów - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karls - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karlson - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karlsoń - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karlsson - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karluk - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karlus - 1736 od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karluto - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karłacz - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karłaczyński - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karłak - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karłan - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karłanowicz - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karłasz - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karłaszczuk - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karłaszewski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karło - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karłocha - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karłon - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karłos - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karłoszka - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karłow - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karłowan - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karłowicz - 1409 od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karłowski - 1610 od nazw miejscowych Karłowice, Karłów (kilka wsi).

    Karłów - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karłub - od staropolskiego karłub ‘kadłub; pień drzewa wewnątrz wydrążony’.

    Karłubek - od staropolskiego karłub ‘kadłub; pień drzewa wewnątrz wydrążony’.

    Karłubski - od staropolskiego karłub ‘kadłub; pień drzewa wewnątrz wydrążony’.

    Karłuk - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karłup - od staropolskiego karłub ‘kadłub; pień drzewa wewnątrz wydrążony’.

    Karłupski - od staropolskiego karłub ‘kadłub; pień drzewa wewnątrz wydrążony’.

    Karłyk - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karma - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmacewicz - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmaciuk - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmacyk - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmać - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmak - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmakowski - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmalita - od karmelita ‘członek zakonu karmelitów’.

    Karmalski - od karmel ‘cukier palony’.

    Karmaluk - od karmel ‘cukier palony’.

    Karman - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Karmaniak - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Karmaniuk - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Karmanowicz - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Karmanowski - 1579 od nazwy miejscowej Karmanowice (lubelskie, gmina Wąwolnica).

    Karmań - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Karmański - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Karmańsky - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Karmas - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmasiewicz - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmasz - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmaszak - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmaszyn - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmaszyński - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmaś - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmaz - od karmazyn ‘kolor ciemnoczerwony; szkarłat; szlachcic starożytnego rodu’.

    Karmaza - od karmazyn ‘kolor ciemnoczerwony; szkarłat; szlachcic starożytnego rodu’.

    Karmazin - od karmazyn ‘kolor ciemnoczerwony; szkarłat; szlachcic starożytnego rodu’.

    Karmazina - od karmazyn ‘kolor ciemnoczerwony; szkarłat; szlachcic starożytnego rodu’.

    Karmazo - od karmazyn ‘kolor ciemnoczerwony; szkarłat; szlachcic starożytnego rodu’.

    Karmazy - od karmazyn ‘kolor ciemnoczerwony; szkarłat; szlachcic starożytnego rodu’.

    Karmazyn - 1635 od karmazyn ‘kolor ciemnoczerwony; szkarłat; szlachcic starożytnego rodu’.

    Karmazyn-Kanonowicz - złożenia brak; Karmazyn 1635 od karmazyn ‘kolor ciemnoczerwony; szkarłat; szlachcic starożytnego rodu’; Kanonowicz od kanon ‘przepis, reguła’.

    Karmazynowski - 1782 od karmazyn ‘kolor ciemnoczerwony; szkarłat; szlachcic starożytnego rodu’.

    Karmazyński - od karmazyn ‘kolor ciemnoczerwony; szkarłat; szlachcic starożytnego rodu’.

    Karmel - od karmel ‘cukier palony’.

    Karmela - od karmel ‘cukier palony’.

    Karmelak - od karmel ‘cukier palony’.

    Karmelicki - od karmel ‘cukier palony’.

    Karmelicki - od karmelita ‘członek zakonu karmelitów’.

    Karmelik - od karmel ‘cukier palony’.

    Karmeliński - od karmel ‘cukier palony’.

    Karmelita - od karmelita ‘członek zakonu karmelitów’.

    Karmelitow - od karmelita ‘członek zakonu karmelitów’.

    Karmelitów - od karmelita ‘członek zakonu karmelitów’.

    Karmelski - od karmel ‘cukier palony’.

    Karmeluk - od karmel ‘cukier palony’.

    Karmen - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Karmeński - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Karmien - 1497 od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmień - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Karmieński - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Karmikowic - 1374 od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmilo - od karmel ‘cukier palony’.

    Karmiło - od karmel ‘cukier palony’.

    Karmiłowicz - od karmel ‘cukier palony’.

    Karminos - 1425 od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmiński - 1580 od mazwy miejscowej Karmin, dawniej Karnin (kaliskie, gmina Dobrzyca).

    Karmioł - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmiszew - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmiszewski - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmnik - 1366 od karma ‘pokarm’, karmić; karmnik ‘miejsce do karmienia zwierząt, chlew’.

    Karmoliński - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmon - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Karmonik - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Karmoński - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Karmowski - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmów - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmus - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmusik - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karmuz - od karmazyn ‘kolor ciemnoczerwony; szkarłat; szlachcic starożytnego rodu’.

    Karmuzański - od karmazyn ‘kolor ciemnoczerwony; szkarłat; szlachcic starożytnego rodu’.

    Karmużański - od karmazyn ‘kolor ciemnoczerwony; szkarłat; szlachcic starożytnego rodu’.

    Karmysz - od karma ‘pokarm’, karmić.

    Karn - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karna - 1136 od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnabal - od niemieckiej nazwy osobowej Karnofel.

    Karnabał - od niemieckiej nazwy osobowej Karnofel.

    Karnabol - od niemieckiej nazwy osobowej Karnofel.

    Karnacewicz - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnacki - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnacz - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnaczewski - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnafal - od niemieckiej nazwy osobowej Karnofel.

    Karnafał - od niemieckiej nazwy osobowej Karnofel.

    Karnafel - od niemieckiej nazwy osobowej Karnofel.

    Karnafka - od niemieckiej nazwy osobowej Karnofel.

    Karnak - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnal - 1623 od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnasiewicz - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnasiński - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnaszewski - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnaszowski - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnaś - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnat - od gwarowego karnaty ‘przysadzisty, kusy’.

    Karnata, m. - od gwarowego karnaty ‘przysadzisty, kusy’.

    Karnath - od gwarowego karnaty ‘przysadzisty, kusy’.

    Karnatka - od gwarowego karnaty ‘przysadzisty, kusy’.

    Karnatko - od gwarowego karnaty ‘przysadzisty, kusy’.

    Karnatowski - od gwarowego karnaty ‘przysadzisty, kusy’.

    Karnecki - od nazwy miejscowej Karnice (kilka wsi).

    Karnek - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnel - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Karnella - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Karnet - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’; od karnet ‘dawniej ‘damski notesik balowy’.

    Karneta - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’; od karnet ‘dawniej ‘damski notesik balowy’.

    Karnetko - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’; od karnet ‘dawniej ‘damski notesik balowy’.

    Karnia - 1599 od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karniak - 1668 od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnich - 1388 od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnicki - 1455 od nazwy miejscowej Karnice (kilka wsi).

    Karniecki - od nazwy miejscowej Karnice (kilka wsi).

    Karniej - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karniejczyk - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karniejew - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnielewicz - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Karnieluk - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Karniesz - 1136 od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnieszew - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karniewicz - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karniewski - 1454 od nazw miejscowych Karniewo, Karniowice (liczne).

    Karnik - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnikowski - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnilak - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Karniluk - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Karniła - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Karniło - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Karniłow - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Karniłowicz - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Karniński - 1393 od mazwy miejscowej Karmin, dawniej Karnin (kaliskie, gmina Dobrzyca).

    Karnio - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karniol - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Karniol - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnioł - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Karnioł - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karniowski - 1431 od nazw miejscowych Karniewo, Karniowice (liczne).

    Karnisz - 1256 od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karniszczuk - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karniszuk - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnkowski - 1453 od nazwy miejscowej Karnkowo (włocławskie, gmina Lipno; plockie, gmina Czerwińsk nad Wisłą).

    Karno - 1450 od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnofel - od niemieckiej nazwy osobowej Karnofel.

    Karnofka - od niemieckiej nazwy osobowej Karnofel.

    Karnola - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnopel - od niemieckiej nazwy osobowej Karnofel.

    Karnopiel - od niemieckiej nazwy osobowej Karnofel.

    Karnos - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnosiewicz - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnota - 1428 od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnowiak - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnowicz - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnowka - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnowski - od nazw miejscowych Karniewo, Karniowice (liczne).

    Karnófka - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnówka - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnus - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnusz - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnuszewicz - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karny - 1393 od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karnysko - od podstawy karn-, por. karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.

    Karo - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karoch - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karol - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karola - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolak - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolakowski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolanek - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolarz - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolas - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolasiewicz - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolasz - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolczak - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolczuk - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolczyk - 1785 od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolec - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolek - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolenko - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolew - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolewicz - 1785 od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolewski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolicki - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karoliczak - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolik - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolikowski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolin - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolina - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolinczak - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolini - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karoliniak - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolińczak - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karoliński - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karoliszyn - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolka - 1667 od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolkiewicz - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolko - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolkow - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolkowski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolków - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karoll - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolniczak - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolniewicz - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolonek - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolos - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolow - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolowicz - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolowski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolów - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karoluch - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karoluk - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolun - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolus - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karolyi - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karon - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karoń - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karończyk - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karoński - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karos - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karosas - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karosek - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karosiak - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karosiewicz - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karosiński - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karosz - 1705 od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karoszewski - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karoś - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karot - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Karotki - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki; od ukraińskiego karotki.

    Karotkiewicz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki; od ukraińskiego karotki.

    Karotko - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki; od ukraińskiego karotki.

    Karotkow - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki; od ukraińskiego karotki.

    Karotusz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki; od ukraińskiego karotki.

    Karow - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karowiak - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karowicz - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karowiec - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karowiecki - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karowski - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karowy - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karól - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karólak - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karólczak - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karólczek - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karólczyk - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karólek - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karólewski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karólski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karp - 1401 od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpa - 1405 (KrW) od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpacha - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpaciak - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpacki - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym lub od nazwy Karpaty.

    Karpacz - 1498 od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpaczewski - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpaczów - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpak - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpaka - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpal - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpala - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpalski - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpała - 1787 od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpało - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpan - 1441 od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpaniec - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpaniuk - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpankiewicz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpanko - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpas - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpasz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpaszewicz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpcow - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpcza - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpczak - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpczo - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpe - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpecki - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpeczka - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpeć - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpek - 1700 od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpel - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Karpela - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Karpenko - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpeta - od gwarowego karpaty ‘chropowaty, szorstki’, korpetny ‘wyboisty’.

    Karpi - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpia - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiak - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiarz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiasz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpic - 1497 od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpich - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpicki - 1372 od nazwy miejscowej Karpicko (zielonogórskie, gmina Wolsztyn).

    Karpicz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiczak - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiczenko - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiec - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiej - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiejczuk - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiejczyk - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiejko - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiejuk - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiel - 1688 od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Karpiela - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Karpielak - 1702 od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Karpielczyk - 1779 od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Karpieł - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Karpiełko - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Karpieło - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Karpienia - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpieniec - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpieniuk - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpienko - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpienkow - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpień - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpieńko - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpieński - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpierz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiesiuk - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiesz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpieszuk - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpieszyn - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiewicz - 1663 od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiewski - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpij - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpijewicz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpik - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpikiewicz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpil - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Karpin - 1497 od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpina - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiniak - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiniec - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiniuk - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpinka - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpinowicz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiń - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpińczuk - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpińczyk - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiński - 1466 od nazwy miejscowej Karpin (ostrołęckie, gmina Dąbrówka).

    Karpio - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiok - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpis - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpisiak - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpisiewicz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpisiuk - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpisz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiszen - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiszuk - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiszyn - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiś - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpitzka - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiuch - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiuk - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpiusz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpl - (pod wpływem ukraińskim nastąpiło przejście pi- w pl-) od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karplak - (pod wpływem ukraińskim nastąpiło przejście pi- w pl-) od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karplewicz - (pod wpływem ukraińskim nastąpiło przejście pi- w pl-) od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karplewski - (pod wpływem ukraińskim nastąpiło przejście pi- w pl-) od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpluk - (pod wpływem ukraińskim nastąpiło przejście pi- w pl-) od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpnik - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpol - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Karpolewicz - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Karpolewski - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Karpoliński - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Karpoluk - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Karpon - 1441 od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpoń - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karposiuk - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karposz - 1446 od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpoś - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpow - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpowiak - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpowicz - 1503 od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpowiczka - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpowiec - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpowski - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpów - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpuc - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpuchin - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpuć - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpuk - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpul - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Karpul - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpula - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Karpula - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpulski - 1705 od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Karpulski - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpunin - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpus - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpusiewicz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpuszak - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpuszewicz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpuszewski - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpuszka - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpuszko - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpuś - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpyk - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpyn - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpys - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpysz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpyszyn - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Karpytka - od skarpeta, skarpetka, z gwarowego karpetka, karpytka.

    Karpyza - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Kars - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karsa - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karschnia - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karsek - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karsiak - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karsiewicz - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karsik - 1614 od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karsin - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karsiuk - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karski - 1413 od nazwy miejscowej Karsy (kilka wsi).

    Karskiewicz - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karsoń - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karsszek - 1476 od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karsz - 1136 od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karszałek - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karszania - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karszen - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karszenia - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karszeniewicz - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karszeń - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karszewski - 1388 od nazwy miejscowej Karszew (sieradzkie, gmina Łask).

    Karszkiewicz - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karszkowski - 1707 od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karszna - 1592 od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karsznek - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karsznia - 1210 od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karsznica - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karsznicki - 1388 od nazw miejscowych Karsznice, Karśnice, Charśnica (kilka wsi).

    Karszniewicz - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karsznin - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karszny - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karszon - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karszow - 1372 od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karszowicz - 1590 od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karszowski - 1388 od nazwy miejscowej Karszew (sieradzkie, gmina Łask).

    Karszów - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karszul - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karszunia - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karszyn - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karszyń - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karszyński - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karś - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karśnia - od podstawy karsz-, por. staropolskie karsz ‘dzielny, butny’, staropolskie gwarowe karśniawy ‘mańkut’, prasłowiańskie ‘lewa ręka’.

    Karśnicki - od nazw miejscowych Karsznice, Karśnice, Charśnica (kilka wsi).

    Karta - 1689 od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartacki - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartacz - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’ lub od kartacz ‘rodzaj pocisku’.

    Kartaczewski - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartaczowski - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartak - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartal - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartala - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartalski - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartan - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartanas - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartanowicz - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartas - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartasiewicz - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartasiński - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartasz - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartaszew - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartaszewicz - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartaszewski - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartaszof - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartaszow - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartaszów - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartaszyński - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartaś - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartaw - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartawa - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartawcewa - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartawik - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartawin - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartawy - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Karteczka - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartka - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartkiewicz - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartocha - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Karton - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartoniuk - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartonowicz - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartoń - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartoński - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartosiewicz - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartosiński - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartosz - 1400 od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartoszewicz - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartoszow - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartow - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartowiak - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartowicz - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartowik - 1627 od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’; od staropolskiego kartownik ‘karciarz’.

    Kartowniczek - 1647 od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartuch - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartul - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartunowicz - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartus - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartuschiński - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartusiak - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartusiewicz - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartusiński - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartusz - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartuszewicz - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartuszewski - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartuszyna - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartuszyński - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartuz - od kartuz ‘członek kontemplacyjnego zakonu kartuzów’.

    Kartuza - 1446 od kartuz ‘członek kontemplacyjnego zakonu kartuzów’.

    Kartycz - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartyczak - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartyczko - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartyk - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartylak - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartyniak - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartynicz - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartyniok - (Śl) od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartynowicz - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartys - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Kartyś - od karta lub od kartać ‘nakłaniać, namawiać’.

    Karuba - od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’).

    Karubin - od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’).

    Karubski - od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’).

    Karuc - od akruk ‘klej z pęcherzy rybnych’.

    Karuch - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karucki - od akruk ‘klej z pęcherzy rybnych’.

    Karuć - od akruk ‘klej z pęcherzy rybnych’.

    Karuda - 1735 od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karuga - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karuk - od akruk ‘klej z pęcherzy rybnych’.

    Karukowski - od akruk ‘klej z pęcherzy rybnych’.

    Karukula - od akruk ‘klej z pęcherzy rybnych’.

    Karula - 1656 od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karulak - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karulczak - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karulczyk - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karulek - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karulewicz - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karulewski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karulik - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karulkowski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karulski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karus - od gwarowego karus ‘karaś, karp’.

    Karusek - od gwarowego karus ‘karaś, karp’.

    Karusewicz - od gwarowego karus ‘karaś, karp’.

    Karusiak - od gwarowego karus ‘karaś, karp’.

    Karusiewicz - od gwarowego karus ‘karaś, karp’.

    Karusik - od gwarowego karus ‘karaś, karp’.

    Karusin - od gwarowego karus ‘karaś, karp’.

    Karuskiewicz - od gwarowego karus ‘karaś, karp’.

    Karuszak - od gwarowego karus ‘karaś, karp’.

    Karuszowic - od gwarowego karus ‘karaś, karp’.

    Karuś - od gwarowego karus ‘karaś, karp’.

    Karuśkiewicz - od gwarowego karus ‘karaś, karp’.

    Karuśniak - od gwarowego karus ‘karaś, karp’.

    Karut - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karuz - od gwarowego karus ‘karaś, karp’.

    Karuza - od gwarowego karus ‘karaś, karp’.

    Karuzal - od karuzela, dawniej karuzel.

    Karuzel - od karuzela, dawniej karuzel.

    Karuzela - od karuzela, dawniej karuzel.

    Karuziel - od karuzela, dawniej karuzel.

    Karuzo - od gwarowego karus ‘karaś, karp’.

    Karuzowicz - od gwarowego karus ‘karaś, karp’.

    Karużel - od karuzela, dawniej karuzel.

    Karw - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwa - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’; od karwa ‘krowa’.

    Karwacak - od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Karwaciak - od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Karwacik - od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Karwaciński - od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Karwacki - 1436 od nazwy miejscowej Karwacz (siedleckie, gmina Łuków).

    Karwacz - 1394 od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’; od karwa ‘krowa’; od gwarowego karwacz ‘bicz’.

    Karwaczka - 1786 od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’; od karwa ‘krowa’; od gwarowego karwacz ‘bicz’.

    Karwaj - 1492 od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwal - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwala - 1789 od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwalski - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwaluk - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwał - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwała - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwałka - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwan - 1732 od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwański - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwarz - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’; od staropolskiego karwarz ‘pasterz krów’.

    Karwas - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwasiecki - od nazwy miejscowej Karwosieki (plockie, gmina Brudzń Duży).

    Karwasik - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwasz - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwaszewski - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwaś - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwat - 1443 od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Karwata - od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Karwath - od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Karwatiuk - od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Karwatka - 1398 od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Karwatkowski - od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Karwatowicz - od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Karwatowski - od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Karwecki - 1632 od nazwy miejscowej Karwacz (siedleckie, gmina Łuków).

    Karwel - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwi - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwica - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwicki - 1385 od nazwy miejscowej Karwice (piotrkowskie, gmina Opoczno).

    Karwicz - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwiel - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwik - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwin - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwina - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwiński - 1405 od nazwy miejscowej Karwin, dawniej też Charwin (krakowskie, gmina Koniusza).

    Karwo - 1733 od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwon - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwosiecki - 1445 od nazwy miejscowej Karwosieki (plockie, gmina Brudzń Duży).

    Karwot - (Śl) od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Karwota - od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Karwoth - od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Karwotzka - od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Karwowicz - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwowski - 1455 od nazw miejscowych Karwowo, Karwów (wiele wsi).

    Karwul - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Karwulewicz - od staropolskiego karw ‘wół, zwłaszcza stary, leniwy’, też ‘leniwy człowiek’.

    Kary - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karyca - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karych - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karycz - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karyczak - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karyczek - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karyga - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karyk - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karykowski - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karylak - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karyła - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karyła - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karyłowski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Karymow - od Karaim ‘członek grupy etnicznej z grupy plemion tureckich’.

    Karymów - od Karaim ‘członek grupy etnicznej z grupy plemion tureckich’.

    Karyn - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karyniak - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karyniewicz - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karynkiewicz - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karyń - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karys - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karysiak - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karysz - 1515 od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karyszek - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karyszyn - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karyś - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karyta - od kareta, z gwarowego też karyta ‘powóz kryty z oknami’.

    Karytka - od kareta, z gwarowego też karyta ‘powóz kryty z oknami’.

    Karytkowski - od kareta, z gwarowego też karyta ‘powóz kryty z oknami’.

    Karz - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzadka - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzak - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzal - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzan - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzanowicz - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzanowski - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzatka - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzątka - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzec - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzek - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzel - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł; lub od karzeł ‘człowiek bardzo niskiego wzrostu’.

    Karzeł - 1415 od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł; lub od karzeł ‘człowiek bardzo niskiego wzrostu’.

    Karzełek - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł; lub od karzeł ‘człowiek bardzo niskiego wzrostu’.

    Karzełk - 1398 od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł; lub od karzeł ‘człowiek bardzo niskiego wzrostu’.

    Karzewicz - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzewnik - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzewski - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzkowiak - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzonek - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzow - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzuba - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzul - 1567– od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł; lub od karzeł ‘człowiek bardzo niskiego wzrostu’.

    Karzulek - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł; lub od karzeł ‘człowiek bardzo niskiego wzrostu’.

    Karzulewski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł; lub od karzeł ‘człowiek bardzo niskiego wzrostu’.

    Karzyk - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzyna - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzyszka - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzyszko - od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’.

    Karzywikł - 1589 od podstawy kar-, por. karać, kara, dawniej też karza, kary ‘czarny, o koniu’ (od karać + wikłać).

    Kas - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasa - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasaja - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasajew - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasak - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasakiewicz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasakowski - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasal - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasala - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasalik - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasalka - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasalski - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasał - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasała - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasałajtys - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasałka - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasander - od nazwy osobowej greckiego pochodzenia znanej z mitologii greckiej, z greckiego Kasandra, córka Priama i Hekaby.

    Kasandra - od nazwy osobowej greckiego pochodzenia znanej z mitologii greckiej, z greckiego Kasandra, córka Priama i Hekaby.

    Kasandrowicz - od nazwy osobowej greckiego pochodzenia znanej z mitologii greckiej, z greckiego Kasandra, córka Priama i Hekaby.

    Kasaniak - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasaniuk - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasankiewicz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasanowicz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasańczak - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasańczuk - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasańczyk - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasarew - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasarewicz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasatka - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasatkin - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasaty - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasber - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaschuba - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kaschubiak - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kaschubowski - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kaschubski - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kaseja - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasek - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasel - 1422 od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasela - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kaselewski - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasella - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kaselski - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasełka - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasendra - od nazwy osobowej greckiego pochodzenia znanej z mitologii greckiej, z greckiego Kasandra, córka Priama i Hekaby.

    Kaseniak - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasenko - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kaser - od niemieckiej nazwy osobowej Kaser, ta od średniowysokoniemieckiego kaeser ‘’producent, sprzedawca sera’.

    Kaseranek - od niemieckiej nazwy osobowej Kaser, ta od średniowysokoniemieckiego kaeser ‘’producent, sprzedawca sera’.

    Kaserczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Kaser, ta od średniowysokoniemieckiego kaeser ‘’producent, sprzedawca sera’.

    Kaserek - od niemieckiej nazwy osobowej Kaser, ta od średniowysokoniemieckiego kaeser ‘’producent, sprzedawca sera’.

    Kaserenek - od niemieckiej nazwy osobowej Kaser, ta od średniowysokoniemieckiego kaeser ‘’producent, sprzedawca sera’.

    Kaserowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kaser, ta od średniowysokoniemieckiego kaeser ‘’producent, sprzedawca sera’.

    Kaseruk - od niemieckiej nazwy osobowej Kaser, ta od średniowysokoniemieckiego kaeser ‘’producent, sprzedawca sera’.

    Kasędra - od nazwy osobowej greckiego pochodzenia znanej z mitologii greckiej, z greckiego Kasandra, córka Priama i Hekaby.

    Kasęndra - od nazwy osobowej greckiego pochodzenia znanej z mitologii greckiej, z greckiego Kasandra, córka Priama i Hekaby.

    Kasia - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiaczak - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiak - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasian - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasianczuk - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasianiak - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasianik - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasianiuk - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasianowicz - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasianowski - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasiańczuk - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasiańczyk - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasiar - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiarkiewicz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiarski - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiarz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasica - 1797 od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasich - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasicki - od nazwy miejscowej Kaszyce (przemyskie, gmina Orły).

    Kasicki - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasicz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiczak - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiczek - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiczenko - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiczuk - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasidło - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasidroga - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiec - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiecki - od nazwy miejscowej Kaszyce (przemyskie, gmina Orły).

    Kasieczka - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasieczko - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasieczków - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiecznik - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasieczyk - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiej - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiek - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiel - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiela - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasielak - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasielewski - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasielski - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasieniak - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasieńczuk - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasieńko - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasieński - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasier - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasierkiewicz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasierski - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiewicz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasik - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasikowski - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasimierski - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kasimir - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kasimirek - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kasimirski - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kasin - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasina - 1635 od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasinek - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiniak - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiniec - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiniewicz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasinka - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasinkiewicz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasino - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasinow - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasinowiak - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasinowicz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiński - 1652 od nazwy miejscowej Kasina (nowosądeckie, gmina Mszana Dolna).

    Kasion - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasionek - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasionko - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasionowicz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasior - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiorek - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiorkiewicz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiorowski - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiorski - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiowicz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiowniak - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiowski - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiór - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiówka - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiuba - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kasiuborski - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kasiubowski - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kasiuchna - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiuchnicz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiuk - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiukiewicz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiulewicz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiuł - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiura - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiurak - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiurek - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasiutycz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasjan - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasjanczuk - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasjanczyk - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasjaniek - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasjanienko - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasjanik - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasjaniuk - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasjano - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasjanow - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasjanowicz - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasjanowski - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasjańczuk - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasjańczyk - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasjański - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasjonowicz - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasjończyk - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kask - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kaske - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kaski - 1498 od nazwy miejscowej Kaski (skierniewickie, gmina Baranów).

    Kaski - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kaskiewicz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasko - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kaskos - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kaskosz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kaskow - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasków - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kaskula - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kaskulski - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasla - od kaszel, kaszleć.

    Kaslewicz - od kaszel, kaszleć.

    Kaslikowski - od kaszel, kaszleć.

    Kaslowski - od kaszel, kaszleć.

    Kasłak - od kaszel, kaszleć.

    Kasło - od kaszel, kaszleć.

    Kasłowski - od kaszel, kaszleć.

    Kasnarek - od niemieckiej nazwy osobowej Kasner, ta w formie uproszczonej Kastner, od średniowysokoniemieckiego kastenaere, kastner, kastener ‘poborca i kontroler dochodów’.

    Kasner - od niemieckiej nazwy osobowej Kasner, ta w formie uproszczonej Kastner, od średniowysokoniemieckiego kastenaere, kastner, kastener ‘poborca i kontroler dochodów’.

    Kasneryk - od niemieckiej nazwy osobowej Kasner, ta w formie uproszczonej Kastner, od średniowysokoniemieckiego kastenaere, kastner, kastener ‘poborca i kontroler dochodów’.

    Kasno - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasnowski - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasny - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasocha - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasolak - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasolik - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasołka - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kason - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasoń - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasota - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasowicz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasowski - od nazwy miejscowej Kaszewy (płockie, gmina Krzyżanów), Kaszów (radomskie, gmina Stara Błotnica; krakowskie, gmina Liszki).

    Kasółka - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasp - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspa - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspach - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspakiewicz - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspar - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasparek - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasparewicz - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspari - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasparik - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasparkiewicz - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasparow - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasparowicz - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasparów - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasparski - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasparzak - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasper - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspera - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperak - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperaszek - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperczak - 1679 od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperczuk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperczyk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperda - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperec - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperek - 1512 od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperewicz - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperidus - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperik - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperiuk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperka - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperkiewicz - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperko - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperkowiak - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperkowicz - 1498 od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperlik - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperniewicz - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperniuk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperow - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperowicz - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperowski - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperski - 1651 od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspersson - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperuk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperydus - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperzak - 1683 od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperzcyk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasperzec - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspierczyk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspierkiewicz - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspierowicz - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspieruk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspin - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspiński - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspirowicz - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasporek - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasporowiak - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasporowicz - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasporski - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprak - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprczyk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprek - 1488 od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspriak - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprij - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprolewicz - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprolowicz - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasproniak - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasproń - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprow - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprowiak - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprowicz - 1566 od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprowski - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprów - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspruch - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspruk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprus - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprusz - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspruś - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprycha - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprycki - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspryk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprykowski - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspryszak - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspryszyn - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprzak - 1661 od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprzec - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprzek - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprzewski - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprzik - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprzok - (Śl) od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprzowski - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprzuk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprzy - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprzyca - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprzycki - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprzyczak - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprzyk - 1567 od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprzykiewicz - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprzykowski - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprzył - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprzyłowski - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprzyński - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprzysiak - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprzyszak - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasprzyszyn - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspszak - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspszyszak - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspszyszyn - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaspura - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kass - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kassa - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kassak - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kassakowski - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kassala - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kassalik - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kassan - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kassar - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasseja - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kassel - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kassian - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kassijan - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kassik - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kassim - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kassin - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kassin-Lenik - złożenia brak; Kassin od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius; Lenik od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Kassjan - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kassjaniuk - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kassjanowicz - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kassjański - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kassner - od niemieckiej nazwy osobowej Kasner, ta w formie uproszczonej Kastner, od średniowysokoniemieckiego kastenaere, kastner, kastener ‘poborca i kontroler dochodów’.

    Kassolik - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kassota - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kassowski - od nazwy miejscowej Kaszewy (płockie, gmina Krzyżanów), Kaszów (radomskie, gmina Stara Błotnica; krakowskie, gmina Liszki).

    Kassuba - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kassube - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kassubek - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kassyan - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kassyanowicz - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kassyański - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kassyk - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kassyna - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kassynowicz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kast - od kaszt, kast ‘podpora stropu górniczego’.

    Kasta - od kaszt, kast ‘podpora stropu górniczego’.

    Kastan - od kasztan ‘gatunek drzewa; koń maści kasztanowej’.

    Kastanas - od kasztan ‘gatunek drzewa; koń maści kasztanowej’.

    Kastaniak - od kasztan ‘gatunek drzewa; koń maści kasztanowej’.

    Kastaniec - od kasztan ‘gatunek drzewa; koń maści kasztanowej’.

    Kastaniuk - od kasztan ‘gatunek drzewa; koń maści kasztanowej’.

    Kastanos - od kasztan ‘gatunek drzewa; koń maści kasztanowej’.

    Kastanowicz - od kasztan ‘gatunek drzewa; koń maści kasztanowej’.

    Kastański - od kasztan ‘gatunek drzewa; koń maści kasztanowej’.

    Kastek - od kaszt, kast ‘podpora stropu górniczego’.

    Kastelik - od kasztel ‘gród, zamek’.

    Kastell - od kasztel ‘gród, zamek’.

    Kastelnik - od kasztel ‘gród, zamek’.

    Kasteluk - od kasztel ‘gród, zamek’.

    Kaster - od niemieckiej nazwy osobowej Kaster, ta od nazwy osobowej Kast (= Christianus).

    Kasterek - od niemieckiej nazwy osobowej Kaster, ta od nazwy osobowej Kast (= Christianus).

    Kasterka - od niemieckiej nazwy osobowej Kaster, ta od nazwy osobowej Kast (= Christianus).

    Kasterna - od niemieckiej nazwy osobowej Kaster, ta od nazwy osobowej Kast (= Christianus).

    Kasternak - od niemieckiej nazwy osobowej Kaster, ta od nazwy osobowej Kast (= Christianus).

    Kasternow - od niemieckiej nazwy osobowej Kaster, ta od nazwy osobowej Kast (= Christianus).

    Kasterowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kaster, ta od nazwy osobowej Kast (= Christianus).

    Kasterski - od niemieckiej nazwy osobowej Kaster, ta od nazwy osobowej Kast (= Christianus).

    Kastowski - od kaszt, kast ‘podpora stropu górniczego’.

    Kastral - od niemieckiej nazwy osobowej Kaster, ta od nazwy osobowej Kast (= Christianus).

    Kastran - od niemieckiej nazwy osobowej Kaster, ta od nazwy osobowej Kast (= Christianus).

    Kastraniec - od niemieckiej nazwy osobowej Kaster, ta od nazwy osobowej Kast (= Christianus).

    Kastrań - od niemieckiej nazwy osobowej Kaster, ta od nazwy osobowej Kast (= Christianus).

    Kastrasz - od niemieckiej nazwy osobowej Kaster, ta od nazwy osobowej Kast (= Christianus).

    Kastro - od niemieckiej nazwy osobowej Kaster, ta od nazwy osobowej Kast (= Christianus).

    Kastroniec - od niemieckiej nazwy osobowej Kaster, ta od nazwy osobowej Kast (= Christianus).

    Kastrow - od niemieckiej nazwy osobowej Kaster, ta od nazwy osobowej Kast (= Christianus).

    Kastrowiak - od niemieckiej nazwy osobowej Kaster, ta od nazwy osobowej Kast (= Christianus).

    Kastrzyk - od niemieckiej nazwy osobowej Kaster, ta od nazwy osobowej Kast (= Christianus).

    Kastuj - od kaszt, kast ‘podpora stropu górniczego’.

    Kastulski - od kaszt, kast ‘podpora stropu górniczego’.

    Kastułka - 1606 od kaszt, kast ‘podpora stropu górniczego’.

    Kastur - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kastura - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kasturski - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kastus - od kaszt, kast ‘podpora stropu górniczego’.

    Kastuś - od kaszt, kast ‘podpora stropu górniczego’.

    Kastyra - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kasuba - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kasubek - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kasubowski - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kasubski - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kasuch - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasuła - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasuń - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasyjaniuk - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasyjanski - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasyjański - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kasyk - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasyła - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasyna - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kasz - 1386 od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kasza - 1419 od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszak - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszakiewicz - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszalewicz - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszalski - 1794 od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszałek - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszałka - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszałkowski - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszałowicz - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszan - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszana - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszanek - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszaniak - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszaniewicz - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszaniuk - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszanowicz - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszany - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszański - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszarek - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kaszarkiewicz - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kaszarowski - od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów typu staropolskiego kasać się ‘opasywać się’, kasa.

    Kaszarz - 1465 od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza; kaszarz ‘sprzedający lub robiący kaszę’.

    Kaszcz - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszczak - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszczej-Kaszczejewski - złożenia brak; Kaszczej od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza; Kaszczejewski w grupie nazwisk pochodzących od imion na Ka-, typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, także od kasza.

    Kaszczuk - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszczyc - 1436 od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszczyk - 1602 od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszek - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszel - 1395 od kaszel, kaszleć.

    Kaszela - od kaszel, kaszleć.

    Kaszelak - od kaszel, kaszleć.

    Kaszelewicz - od kaszel, kaszleć.

    Kaszelna - od kaszel, kaszleć.

    Kaszelnik - od kaszel, kaszleć.

    Kaszelny - od kaszel, kaszleć.

    Kaszelski - od kaszel, kaszleć.

    Kaszen - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszeniak - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszenina - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszeń - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszer - od niemieckiej nazwy osobowej Kaser, ta od średniowysokoniemieckiego kaeser ‘’producent, sprzedawca sera’.

    Kaszerski - od niemieckiej nazwy osobowej Kaser, ta od średniowysokoniemieckiego kaeser ‘’producent, sprzedawca sera’.

    Kaszewczuk - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszewiak - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszewicz - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszewski - 1389 od nazwy miejscowej Kaszewy (płockie, gmina Krzyżanów), Kaszów (radomskie, gmina Stara Błotnica; krakowskie, gmina Liszki).

    Kaszęta - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszkowiak - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszkowski - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszkun - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszkur - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszla - od kaszel, kaszleć.

    Kaszlaga - od kaszel, kaszleć.

    Kaszlej - od kaszel, kaszleć.

    Kaszlejew - od kaszel, kaszleć.

    Kaszlewicz - od kaszel, kaszleć.

    Kaszlik - od kaszel, kaszleć.

    Kaszlikow - od kaszel, kaszleć.

    Kaszlikowski - od kaszel, kaszleć.

    Kaszlików - od kaszel, kaszleć.

    Kaszliński - 1497 od nazwy miejscowej Kaszlino (wieś zagrodowa, kaliskie).

    Kaszliński - od kaszel, kaszleć.

    Kaszluga - od kaszel, kaszleć.

    Kaszluk - od kaszel, kaszleć.

    Kaszła - od kaszel, kaszleć.

    Kaszło - od kaszel, kaszleć.

    Kaszna - od gwarowego kasznia ‘roślina z rodziny motylkowatych’, kaszna ‘półmąka’.

    Kaszner - od niemieckiej nazwy osobowej Kasner, ta w formie uproszczonej Kastner, od średniowysokoniemieckiego kastenaere, kastner, kastener ‘poborca i kontroler dochodów’.

    Kasznia - 1666 od gwarowego kasznia ‘roślina z rodziny motylkowatych’, kaszna ‘półmąka’.

    Kasznica - od gwarowego kasznia ‘roślina z rodziny motylkowatych’, kaszna ‘półmąka’.

    Kasznicki - od gwarowego kasznia ‘roślina z rodziny motylkowatych’, kaszna ‘półmąka’.

    Kasznik - od gwarowego kasznia ‘roślina z rodziny motylkowatych’, kaszna ‘półmąka’.

    Kaszny - od gwarowego kasznia ‘roślina z rodziny motylkowatych’, kaszna ‘półmąka’.

    Kaszol - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszowiak - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszowic - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszowicz - 1437 od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszowski - 1470-80 od nazwy miejscowej Kaszewy (płockie, gmina Krzyżanów), Kaszów (radomskie, gmina Stara Błotnica; krakowskie, gmina Liszki).

    Kaszo-Zgierski - złożenia brak; Kaszo od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza; Zgierski od nazwy miasta Zgierz (łódzkie).

    Kaszpar - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaszparek - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaszper - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaszperuk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaszperydes - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaszporowski - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaszpruk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaszprzak - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaszprzyk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaszpura - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kasztalan - 1619 od kasztel ‘gród, zamek’; od kasztelan ‘zarządca grodu’.

    Kasztalerz - od kasztel ‘gród, zamek’.

    Kasztalewicz - od kasztel ‘gród, zamek’.

    Kasztalski - od kasztel ‘gród, zamek’.

    Kasztan - od kasztan ‘gatunek drzewa; koń maści kasztanowej’.

    Kasztanecki - 1732 od kasztan ‘gatunek drzewa; koń maści kasztanowej’.

    Kasztankiewicz - od kasztan ‘gatunek drzewa; koń maści kasztanowej’.

    Kasztanow - od kasztan ‘gatunek drzewa; koń maści kasztanowej’.

    Kasztanowicz - od kasztan ‘gatunek drzewa; koń maści kasztanowej’.

    Kasztanowski - od kasztan ‘gatunek drzewa; koń maści kasztanowej’.

    Kasztań - od kasztan ‘gatunek drzewa; koń maści kasztanowej’.

    Kasztański - od kasztan ‘gatunek drzewa; koń maści kasztanowej’.

    Kasztel - 1438 od kasztel ‘gród, zamek’.

    Kasztela - od kasztel ‘gród, zamek’.

    Kasztelak - od kasztel ‘gród, zamek’.

    Kasztelan - 1772 od kasztel ‘gród, zamek’; od kasztelan ‘zarządca grodu’.

    Kasztelaniak - od kasztel ‘gród, zamek’; od kasztelan ‘zarządca grodu’.

    Kasztelanic - od kasztel ‘gród, zamek’; od kasztelan ‘zarządca grodu’.

    Kasztelaniec - od kasztel ‘gród, zamek’; od kasztelan ‘zarządca grodu’.

    Kasztelańczyk - od kasztel ‘gród, zamek’; od kasztelan ‘zarządca grodu’.

    Kasztelański - od kasztel ‘gród, zamek’; od kasztelan ‘zarządca grodu’.

    Kasztelarz - od kasztel ‘gród, zamek’.

    Kasztelewicz - od kasztel ‘gród, zamek’.

    Kasztelik - od kasztel ‘gród, zamek’.

    Kaszteljan - od kasztel ‘gród, zamek’.

    Kasztelnik - od kasztel ‘gród, zamek’.

    Kasztelowicz - od kasztel ‘gród, zamek’.

    Kasztelski - od kasztel ‘gród, zamek’.

    Kaszub - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kaszuba - 1308 od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kaszubat - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kaszube - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kaszubek - 1787 od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kaszubiak - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kaszubiec - 1453 od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kaszubik - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kaszubiński - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kaszubita - 1283 od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kaszubkiewicz - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kaszubo - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kaszubowicz - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kaszubowski - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kaszubski - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kaszucki - od nazwy miejscowej Kaszyce (przemyskie, gmina Orły).

    Kaszuda - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszuk - 1456 od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszula - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszun - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszuna - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszura - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszyba - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kaszybowski - od Kaszub, Kaszuba ‘mieszkaniec Kaszub’.

    Kaszyc - 1450 od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszyca - 1342 od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszycki - 1428 od nazwy miejscowej Kaszyce (przemyskie, gmina Orły).

    Kaszycz - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszyk - 1444 od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszykow - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszymer - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaszymierz - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaszyn - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszyna - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszynow - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaszyński - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaś - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaśka - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaśkiewicz - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaśkiw - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaśko - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaśkorz - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaśkos - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaśkosz - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaśkoś - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaśkow - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaśkowicz - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaśków - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaśkun - od imion typu Kanimir, Katarzyna, Kazimierz, a także od kasza.

    Kaśla - od kaszel, kaszleć.

    Kaślacz - od kaszel, kaszleć.

    Kaślak - od kaszel, kaszleć.

    Kaślewicz - od kaszel, kaszleć.

    Kaślikowski - od kaszel, kaszleć.

    Kaślin - od kaszel, kaszleć.

    Kaśluga - od kaszel, kaszleć

    Kaśmider - od gwarowego kośmider ‘czlowiek roztargniony’, to od niemieckiego Koschmieder.

    Kaśmidor - od gwarowego kośmider ‘czlowiek roztargniony’, to od niemieckiego Koschmieder.

    Kaśmierczak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaśmierczyk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaśmierek - 1442 od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaśmierowski - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaśmierski - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaśmierz - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaśna - od gwarowego kasznia ‘roślina z rodziny motylkowatych’, kaszna ‘półmąka’.

    Kaśnia - od gwarowego kasznia ‘roślina z rodziny motylkowatych’, kaszna ‘półmąka’.

    Kaśniak - od gwarowego kasznia ‘roślina z rodziny motylkowatych’, kaszna ‘półmąka’.

    Kaśnic - od gwarowego kasznia ‘roślina z rodziny motylkowatych’, kaszna ‘półmąka’.

    Kaśnicki - od gwarowego kasznia ‘roślina z rodziny motylkowatych’, kaszna ‘półmąka’.

    Kaśniecki - od gwarowego kasznia ‘roślina z rodziny motylkowatych’, kaszna ‘półmąka’.

    Kaśnik - od gwarowego kasznia ‘roślina z rodziny motylkowatych’, kaszna ‘półmąka’.

    Kaśnikowski - od gwarowego kasznia ‘roślina z rodziny motylkowatych’, kaszna ‘półmąka’.

    Kaśny - od gwarowego kasznia ‘roślina z rodziny motylkowatych’, kaszna ‘półmąka’.

    Kaśpar - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaśparek - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaśperczak - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaśperski - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaśtura - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kat - 1283 od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Kata - 1679 od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katacz - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Kataj - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katajczak - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katajek - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katajew - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katak - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katala - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katalski - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katała - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katało - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katan - od katana, katanka ‘kurtka wojskowa noszona w XVIII wieku; część stroju ludowego; kaftan, bluza’, od staropolskiego katan ‘żołnierz’.

    Katana - 1703 od katana, katanka ‘kurtka wojskowa noszona w XVIII wieku; część stroju ludowego; kaftan, bluza’, od staropolskiego katan ‘żołnierz’.

    Katancew - od katana, katanka ‘kurtka wojskowa noszona w XVIII wieku; część stroju ludowego; kaftan, bluza’, od staropolskiego katan ‘żołnierz’.

    Katanek - od katana, katanka ‘kurtka wojskowa noszona w XVIII wieku; część stroju ludowego; kaftan, bluza’, od staropolskiego katan ‘żołnierz’.

    Kataniak - od katana, katanka ‘kurtka wojskowa noszona w XVIII wieku; część stroju ludowego; kaftan, bluza’, od staropolskiego katan ‘żołnierz’.

    Kataniec - od katana, katanka ‘kurtka wojskowa noszona w XVIII wieku; część stroju ludowego; kaftan, bluza’, od staropolskiego katan ‘żołnierz’.

    Kataniewicz - od katana, katanka ‘kurtka wojskowa noszona w XVIII wieku; część stroju ludowego; kaftan, bluza’, od staropolskiego katan ‘żołnierz’.

    Katanik - od katana, katanka ‘kurtka wojskowa noszona w XVIII wieku; część stroju ludowego; kaftan, bluza’, od staropolskiego katan ‘żołnierz’.

    Katanista - od katana, katanka ‘kurtka wojskowa noszona w XVIII wieku; część stroju ludowego; kaftan, bluza’, od staropolskiego katan ‘żołnierz’.

    Kataniuk - od katana, katanka ‘kurtka wojskowa noszona w XVIII wieku; część stroju ludowego; kaftan, bluza’, od staropolskiego katan ‘żołnierz’.

    Katano - od katana, katanka ‘kurtka wojskowa noszona w XVIII wieku; część stroju ludowego; kaftan, bluza’, od staropolskiego katan ‘żołnierz’.

    Katanow - od katana, katanka ‘kurtka wojskowa noszona w XVIII wieku; część stroju ludowego; kaftan, bluza’, od staropolskiego katan ‘żołnierz’.

    Katanowski - od katana, katanka ‘kurtka wojskowa noszona w XVIII wieku; część stroju ludowego; kaftan, bluza’, od staropolskiego katan ‘żołnierz’.

    Katar - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katara - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katarak - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Kataras - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katarasiński - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katarba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Katarbiński - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Katarkiewicz - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katarowicz - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katarowski - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katarski - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Kataryna - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katarynas - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Kataryniak - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Kataryniczuk - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Kataryniok - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katarynowicz - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katarynycz - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Kataryń - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Kataryńczuk - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Kataryńczyk - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Kataryński - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katarza - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katarzyna, m. - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katarzynczuk - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katarzyniak - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katarzynicki - 1476 od nazwy miejscowej Katarzynice (KrW).

    Katarzyniec - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katarzynka - 1406 od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katarzyńczuk - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katarzyński - 1453 od nazwy miejscowej Katarzynice (KrW).

    Katas - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katasiewicz - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katasiński - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katasz - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Kataszczenko - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Kataszewicz - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Kataszyński - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katczan - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katek - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Kater - 1440 od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Kateras - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katerczak - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katerla - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katerlak - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katerlik - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katerlin - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katerło - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katernoga - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, por. też kuternoga ‘koślawy’.

    Katerny - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katerwa - od gwarowego katera ‘tłum’.

    Katerwy - od gwarowego katera ‘tłum’.

    Katerynin - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katerzyński - 1444 od nazwy miejscowej Katarzynice (KrW).

    Katewicz - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Kather - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katka - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katke - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katkiewicz - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katko - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katkowiak - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katkowicz - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katkowski - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katkus - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katla - od kocioł, ze staropolskiego kocieł; od białoruskiego katla ‘kocioł’.

    Katlarek - od kocioł, ze staropolskiego kocieł; od białoruskiego katla ‘kocioł’.

    Katlarow - od kocioł, ze staropolskiego kocieł; od białoruskiego katla ‘kocioł’.

    Katler - od kocioł, ze staropolskiego kocieł; od białoruskiego katla ‘kocioł’.

    Katlewicz - od kocioł, ze staropolskiego kocieł; od białoruskiego katla ‘kocioł’.

    Katlewski - 1656 od nazwy miejscowej Kotlewy (piotrkowskie, gmina Dobryszyce).

    Katlicki - od kocioł, ze staropolskiego kocieł; od białoruskiego katla ‘kocioł’.

    Katlik - od kocioł, ze staropolskiego kocieł; od białoruskiego katla ‘kocioł’.

    Katliński - od kocioł, ze staropolskiego kocieł; od białoruskiego katla ‘kocioł’.

    Katna - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katner - od niemieckiej nazwy osobowej Kattner.

    Katniak - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katniewicz - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katniewski - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katnik - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katny - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katoch - 1735 od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katola - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katolicki - od katolik.

    Katoliczenko - od katolik.

    Katolik - 1690 od katolik.

    Katolla - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katolo - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katolski - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katoła - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katona - od katana, katanka ‘kurtka wojskowa noszona w XVIII wieku; część stroju ludowego; kaftan, bluza’, od staropolskiego katan ‘żołnierz’.

    Katoń - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katorba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Katos - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katosz - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katosza - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katoszek - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katoś - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katowic - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katowicz - 1388 od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katowitz - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katowski - 1447 od nazwy miejscowej Katowice, dziś Karłowice (opolskie, gmina Popielów).

    Katra - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katracz - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katranka - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katranowicz - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katranowski - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katras - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katro - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katroń - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katros - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katroshi - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katruk - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katrus - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katrusiak - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katrusza - 1484 od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katrych - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katrycz - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katryk - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katryn - 1798 od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katryniak - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katrynicz - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katryniec - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katryniek - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katryniok - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katryniuk - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katrynka - 1548 od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katryński - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katrys - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katrysiak - od katar lub od niemieckiej nazwy osobowej Kater, może też od imienia Katarzyna.

    Katrzyniok - (Śl) od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Katrzyński - od imienia Katarzyna, znanego w Polsce od XIII wieku. Imię pochodzenia greckiego Akatherine, od katharos ‘czysty, nieskalany’.

    Kattner - od niemieckiej nazwy osobowej Kattner.

    Katucha - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katucz - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katuda - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katula - 1791– od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna; od katulać ‘toczyć’.

    Katuliński - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katulka - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katulski - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katuła - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katur - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katura - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katus - od katusza, dawniej też katusz ‘męczarnia, tortury’.

    Katuski - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katusz - od katusza, dawniej też katusz ‘męczarnia, tortury’.

    Katusza - od katusza, dawniej też katusz ‘męczarnia, tortury’.

    Katuszewicz - od katusza, dawniej też katusz ‘męczarnia, tortury’.

    Katuszewski - od katusza, dawniej też katusz ‘męczarnia, tortury’.

    Katuszka - od katusza, dawniej też katusz ‘męczarnia, tortury’.

    Katuszkiewicz - od katusza, dawniej też katusz ‘męczarnia, tortury’.

    Katuszniak - od katusza, dawniej też katusz ‘męczarnia, tortury’.

    Katuszonek - od katusza, dawniej też katusz ‘męczarnia, tortury’.

    Katuszonok - od katusza, dawniej też katusz ‘męczarnia, tortury’.

    Katuś - od katusza, dawniej też katusz ‘męczarnia, tortury’.

    Katyk - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katyl - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katyll - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Katyrzyński - 1448 od nazwy miejscowej Katarzynice (KrW).

    Katysz - od kat ‘wykonawca wyroków śmierci’; też od imienia Katarzyna.

    Kaub - od niemieckiej nazwy osobowej Kauf, ta od kamfen ‘kupować’, Kaube, Kaup.

    Kauba - od niemieckiej nazwy osobowej Kauf, ta od kamfen ‘kupować’, Kaube, Kaup.

    Kaubański - od niemieckiej nazwy osobowej Kauf, ta od kamfen ‘kupować’, Kaube, Kaup.

    Kaubasik - od niemieckiej nazwy osobowej Kauf, ta od kamfen ‘kupować’, Kaube, Kaup.

    Kaube - od niemieckiej nazwy osobowej Kauf, ta od kamfen ‘kupować’, Kaube, Kaup.

    Kaubicki - od niemieckiej nazwy osobowej Kauf, ta od kamfen ‘kupować’, Kaube, Kaup.

    Kauc - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kauca - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kaucerz - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kaucko - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kaucz - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kauczak - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kauczala - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kauczek - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kauczka - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kauczoch - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kauczok - (Śl) od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kauczuk - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kaudz - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kaudzia - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kauf - od niemieckiej nazwy osobowej Kauf, ta od kamfen ‘kupować’, Kaube, Kaup.

    Kauffman - od niemieckiej nazwy osobowej Kauf, ta od kamfen ‘kupować’, Kaube, Kaup.

    Kauffmann - od niemieckiej nazwy osobowej Kauf, ta od kamfen ‘kupować’, Kaube, Kaup.

    Kaufman - od niemieckiej nazwy osobowej Kauf, ta od kamfen ‘kupować’, Kaube, Kaup.

    Kaufmann - od niemieckiej nazwy osobowej Kauf, ta od kamfen ‘kupować’, Kaube, Kaup.

    Kaul - od niemieckiej nazwy osobowej Kaul.

    Kaula - od niemieckiej nazwy osobowej Kaul.

    Kaulek - od niemieckiej nazwy osobowej Kaul.

    Kaulich - od niemieckiej nazwy osobowej Kaul.

    Kaupman - od niemieckiej nazwy osobowej Kauf, ta od kamfen ‘kupować’, Kaube, Kaup.

    Kaus - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kausa - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kausch - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kauschke - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kause - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kausek - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kausik - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kauss - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kausz - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kauszka - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kauś - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kautz - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kautza - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kauz - od kałuża.

    Kauz - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kauza - od kałuża.

    Kauza - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kauzal - od kałuża.

    Kauzanowicz - od kałuża.

    Kauze - od kałuża.

    Kauze - od niemieckich nazw osobowych Kaus, Kauz, Kautz, te od staro wysokoniemieckiego Cause, to od germańskiego Gaut ‘Got’.

    Kauża - od kałuża.

    Kaużna - od kałuża.

    Kaużny - od kałuża.

    Kaużyński - od kałuża.

    Kavalier - od kawaler ‘nieżonaty mężczyzna’.

    Kawa - 1610 od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawac - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawach - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawaciński - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawaciów - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawaciuk - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawacz - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawaczek - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawaczyński - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawać - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawadas - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawak - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawaka - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawal - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawala - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawalak - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawalcze - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawalczuk - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawalczyk - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawalec - 1405 od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawalek - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawaler - 1655 od kawaler ‘nieżonaty mężczyzna’.

    Kawalerczak - od kawaler ‘nieżonaty mężczyzna’.

    Kawalerczyk - od kawaler ‘nieżonaty mężczyzna’.

    Kawalerek - od kawaler ‘nieżonaty mężczyzna’.

    Kawalerowicz - od kawaler ‘nieżonaty mężczyzna’.

    Kawalerowski - od kawaler ‘nieżonaty mężczyzna’.

    Kawalerski - od kawaler ‘nieżonaty mężczyzna’.

    Kawalew - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawalewicz - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawalewski - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawalicki - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawalier - od kawaler ‘nieżonaty mężczyzna’.

    Kawalik - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawalikowski - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawaliło - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawaliński - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawalir - od kawaler ‘nieżonaty mężczyzna’.

    Kawalirzyn - od kawaler ‘nieżonaty mężczyzna’.

    Kawaliszewski - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawalka - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawalkiewicz - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawalko - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawalkowski - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawalla - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawaller - od kawaler ‘nieżonaty mężczyzna’.

    Kawalnis - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawalski - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawaluch - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawaluk - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawał - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawała - 1695 od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawałczuk - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawałczyk - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawałczyński - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawałeczek - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawałek - 1494 od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawałka - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawałkiewicz - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawałko - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawałkowicz - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawałkowski - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawałowski - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawan - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawan - od kawon, z gwarowego kawun ‘arbuz’.

    Kawandy - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawanek - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawanek - od kawon, z gwarowego kawun ‘arbuz’.

    Kawanka - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawanka - od kawon, z gwarowego kawun ‘arbuz’.

    Kawanow - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawanow - od kawon, z gwarowego kawun ‘arbuz’.

    Kawańczuk - od kawon, z gwarowego kawun ‘arbuz’.

    Kawańczyk - od kawon, z gwarowego kawun ‘arbuz’.

    Kawańka - od kawon, z gwarowego kawun ‘arbuz’.

    Kawaszka - 1393 od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawcewicz - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawciów - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawcz - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawcza - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawczak - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawczek - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawczok - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawczonek - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawczor - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawczuga - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawczugo - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawczuk - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawczur - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawczyk - 1686 od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawczyn - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawczyński - 1797 od nazwy miejscowej Kawczyn (leszczyńskie, gmina Kościan).

    Kawczyszyn - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawecki - 1449 od nazw miejscowych Kawki, Kawce, Kaweczyn (kilka wsi).

    Kaweczek - 1536 od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kaweczyński - od nazwy miejscowej Kawęczyn (kilka wsi).

    Kawejsza - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawek - 1374 od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawelczyk - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawelczyk - od staropolskiego kaweł ‘los (do ciągnięcia)’, też ‘niwa, kawałek pola’.

    Kawelec - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawelec - od staropolskiego kaweł ‘los (do ciągnięcia)’, też ‘niwa, kawałek pola’.

    Kawelicz - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawelicz - od staropolskiego kaweł ‘los (do ciągnięcia)’, też ‘niwa, kawałek pola’.

    Kaweła - od staropolskiego kaweł ‘los (do ciągnięcia)’, też ‘niwa, kawałek pola’.

    Kawełczyk - od staropolskiego kaweł ‘los (do ciągnięcia)’, też ‘niwa, kawałek pola’.

    Kawełek - od staropolskiego kaweł ‘los (do ciągnięcia)’, też ‘niwa, kawałek pola’.

    Kawełka - od staropolskiego kaweł ‘los (do ciągnięcia)’, też ‘niwa, kawałek pola’.

    Kawełko - od staropolskiego kaweł ‘los (do ciągnięcia)’, też ‘niwa, kawałek pola’.

    Kawęcki - 1400 od nazw miejscowych Kawki, Kawce, Kaweczyn (kilka wsi).

    Kawęczyński - od nazwy miejscowej Kawęczyn (kilka wsi).

    Kawęka - od gwarowego kawęczeć ‘stękać, narzekać’.

    Kawęski - od gwarowego kawęczeć ‘stękać, narzekać’.

    Kawiak - 1796 od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawiarski - od nazwy miejscowej Kawiory (część Krakowa).

    Kawicki - od nazw miejscowych Kawki, Kawce, Kaweczyn (kilka wsi).

    Kawicz - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawiczuk - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawiec - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawieciński - 1499 od nazwy miejscowej Kawęczyn (kilka wsi).

    Kawiecki - od nazw miejscowych Kawki, Kawce, Kaweczyn (kilka wsi).

    Kawieczanin - 1440 od nazwy miejscowej Kawęczyn (kilka wsi).

    Kawieczek - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawieczyński - od nazwy miejscowej Kawęczyn (kilka wsi).

    Kawienko - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawierski - 1478 od nazwy miejscowej Kawiory (część Krakowa).

    Kawięciński - 1470-80 od nazwy miejscowej Kawęczyn (kilka wsi).

    Kawięcki - od nazw miejscowych Kawki, Kawce, Kaweczyn (kilka wsi).

    Kawik - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawin - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawińczyk - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawiński - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawior - 1467 od kawior ‘solona ikra ryb’, w średniowieczu kawiory ‘groby żydowskie’.

    Kawiorek - 1496 od kawior ‘solona ikra ryb’, w średniowieczu kawiory ‘groby żydowskie’.

    Kawiorowski - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawiorowski - od kawior ‘solona ikra ryb’, w średniowieczu kawiory ‘groby żydowskie’.

    Kawiorski - od nazwy miejscowej Kawiory (część Krakowa).

    Kawiuk - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawka - 1371 od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawko - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawkowski - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawl - od staropolskiego kaweł ‘los (do ciągnięcia)’, też ‘niwa, kawałek pola’.

    Kawla - od staropolskiego kaweł ‘los (do ciągnięcia)’, też ‘niwa, kawałek pola’.

    Kawlak - od staropolskiego kaweł ‘los (do ciągnięcia)’, też ‘niwa, kawałek pola’.

    Kawlas - od staropolskiego kaweł ‘los (do ciągnięcia)’, też ‘niwa, kawałek pola’.

    Kawlew - od staropolskiego kaweł ‘los (do ciągnięcia)’, też ‘niwa, kawałek pola’.

    Kawlewski - od staropolskiego kaweł ‘los (do ciągnięcia)’, też ‘niwa, kawałek pola’.

    Kawlikowski - od staropolskiego kaweł ‘los (do ciągnięcia)’, też ‘niwa, kawałek pola’.

    Kawlowski - od staropolskiego kaweł ‘los (do ciągnięcia)’, też ‘niwa, kawałek pola’.

    Kawłak - od staropolskiego kaweł ‘los (do ciągnięcia)’, też ‘niwa, kawałek pola’.

    Kawłas - od staropolskiego kaweł ‘los (do ciągnięcia)’, też ‘niwa, kawałek pola’.

    Kawłatow - od staropolskiego kaweł ‘los (do ciągnięcia)’, też ‘niwa, kawałek pola’.

    Kawna - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawnicki - 1497 od nazwy miejscowej Kawnice (konińskie, gmina Golina).

    Kawniczak - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawniczuk - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawnik - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawol - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawol - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawola - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawola - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawolski - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawoła - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawołek - od kawał ‘część czegoś’, też potocznie ‘żart’.

    Kawon - od kawon, z gwarowego kawun ‘arbuz’.

    Kawonczyk - od kawon, z gwarowego kawun ‘arbuz’.

    Kawonek - od kawon, z gwarowego kawun ‘arbuz’.

    Kawoniak - od kawon, z gwarowego kawun ‘arbuz’.

    Kawonowski - od kawon, z gwarowego kawun ‘arbuz’.

    Kawoń - od kawon, z gwarowego kawun ‘arbuz’.

    Kawończyk - od kawon, z gwarowego kawun ‘arbuz’.

    Kaworak - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kaworek - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawóńczyk - od kawon, z gwarowego kawun ‘arbuz’.

    Kawski - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawszan - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawszewicz - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawszyło - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawszyn - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawszyniec - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawszyń - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawucha - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawuka - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawula - 1651 od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawulak - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawulicz - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawulik - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawulka - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawulke - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawulla - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawullak - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawulok - (Śl) od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawulski - 1748 od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawun - od kawon, z gwarowego kawun ‘arbuz’.

    Kawunowski - od kawon, z gwarowego kawun ‘arbuz’.

    Kawuń - od kawon, z gwarowego kawun ‘arbuz’.

    Kawurek - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawycz - od kawa ‘napój z ziaren krzewu kawowego’, też od gwarowego ‘ptak kawka’.

    Kawyn - od kawon, z gwarowego kawun ‘arbuz’.

    Kawynia - od kawon, z gwarowego kawun ‘arbuz’.

    Kayma - od imienia hebrajskiego Kain, wtórnie od wyrazu kaim ‘bratobójca’.

    Kaymysz - od imienia hebrajskiego Kain, wtórnie od wyrazu kaim ‘bratobójca’.

    Kaysar - od niemieckiego Kaiser ‘cesarz’.

    Kayser - od niemieckiego Kaiser ‘cesarz’.

    Kayta - od imienia Kajetan. Imię notowane w Polsce późno, w XVII wieku, pochodzenia łacińskiego od nazwy miasta Caieta.

    Kayzer - od niemieckiego Kaiser ‘cesarz’.

    Kaz - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić , dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaza - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić , dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazaczuk - od Kozak ‘mieszkaniec dawnej Ukrainy’, także kozak ‘pasterz kóż, junak, zabijaka’.

    Kazak - 1701 (Śl) od Kozak ‘mieszkaniec dawnej Ukrainy’, także kozak ‘pasterz kóż, junak, zabijaka’.

    Kazakiewicz - od Kozak ‘mieszkaniec dawnej Ukrainy’, także kozak ‘pasterz kóż, junak, zabijaka’.

    Kazakin - od Kozak ‘mieszkaniec dawnej Ukrainy’, także kozak ‘pasterz kóż, junak, zabijaka’.

    Kazakow - od Kozak ‘mieszkaniec dawnej Ukrainy’, także kozak ‘pasterz kóż, junak, zabijaka’.

    Kazakowicz - od Kozak ‘mieszkaniec dawnej Ukrainy’, także kozak ‘pasterz kóż, junak, zabijaka’.

    Kazakowski - 1663 od Kozak ‘mieszkaniec dawnej Ukrainy’, także kozak ‘pasterz kóż, junak, zabijaka’.

    Kazaków - od Kozak ‘mieszkaniec dawnej Ukrainy’, także kozak ‘pasterz kóż, junak, zabijaka’.

    Kazala - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić , dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazalik - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić , dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazalski - 1446 od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić , dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazaluk - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić , dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazał - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić , dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazała - 1489 od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić , dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazałka - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić , dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazało - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazan - 1416 od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazana - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić , dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazancew - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazancewicz - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazancow - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazanców - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazanecki - 1688 od nazwy miejscowej Kazanki, dawniej Kozanki (włocławskie, gmina Izbica Kujawska).

    Kazanek - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazaniec - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazaniecki - od nazwy miejscowej Kazanki, dawniej Kozanki (włocławskie, gmina Izbica Kujawska).

    Kazanienko - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazaniewicz - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazaniewski - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazaniszyn - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazanka - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazankiewicz - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazanko - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazankow - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazano - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazanocha - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazanowicz - 1424 od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazanowski - 1471 od nazwy miejscowej Kazanów (radomskie, gmina Kazanów).

    Kazań - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazańcew - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazańcow - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazańców - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazańczuk - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazar - od Kazar, Chazar ‘członek grupy plemiennej w południowej Rosji’.

    Kazarców - od Kazar, Chazar ‘członek grupy plemiennej w południowej Rosji’.

    Kazarczyk - od Kazar, Chazar ‘członek grupy plemiennej w południowej Rosji’.

    Kazarek - od Kazar, Chazar ‘członek grupy plemiennej w południowej Rosji’.

    Kazarewicz - od Kazar, Chazar ‘członek grupy plemiennej w południowej Rosji’.

    Kazarin - od Kazar, Chazar ‘członek grupy plemiennej w południowej Rosji’.

    Kazarinow - od Kazar, Chazar ‘członek grupy plemiennej w południowej Rosji’.

    Kazarkiewicz - od Kazar, Chazar ‘członek grupy plemiennej w południowej Rosji’.

    Kazarnowicz - od Kazar, Chazar ‘członek grupy plemiennej w południowej Rosji’.

    Kazarowicz - od Kazar, Chazar ‘członek grupy plemiennej w południowej Rosji’.

    Kazaryn - od Kazar, Chazar ‘członek grupy plemiennej w południowej Rosji’.

    Kazaryna - od Kazar, Chazar ‘członek grupy plemiennej w południowej Rosji’.

    Kazaryszczuk - od Kazar, Chazar ‘członek grupy plemiennej w południowej Rosji’.

    Kazberowicz - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kazberuk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kazbierowicz - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kazbieruk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kazbierzuk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kazborski - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kazek - 1411 od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazelski - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazenko - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazęga - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazi - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazia - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziak - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziaka - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazibroda - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazibut - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazica - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazich - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziczak - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziczek - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziczka - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziczko - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazidło - 1481– od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazidorek - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazidroga - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazidróg - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazidruk - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziec - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazieczko - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziej - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazieja - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziek - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziel - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazielewicz - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziemierczuk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaziemierek - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaziemko - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaziemkowski - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazieniec - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazieńko - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazierod - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazierodek - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazieród - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziewicz - 1784 od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazigród - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazik - 1657 od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazikiewicz - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazikowski - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazimąka - 1405 od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazimek - 1660 od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimenko - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimer - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimerczak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimerski - od nazwy miejscowej Kazimierz, Kazimierza (kilka miejscowości).

    Kazimianiec - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimiaszczuk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimieczak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimieniec - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimienik - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimienko - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimier - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimiera - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimieraczak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierczak - 1772 od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierczek - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierczk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierczok - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierczuk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierczyk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierek - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierkiewicz - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierko - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierkowski - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierow - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierowicz - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierowski - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierów - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierski - 1386 od nazwy miejscowej Kazimierz, Kazimierza (kilka miejscowości).

    Kazimieruk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierus - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierz - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierzak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierzcak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierzczak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierzczuk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierzczyk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierzowski - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierzów - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimierzyk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimiorz - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimir - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimirak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimirczak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimirczuk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimirczyk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimirec - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimireczak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimirek - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimirenko - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimirkiewicz - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimirow - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimirowicz - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimirowski - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimirów - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimirski - 1439 od nazwy miejscowej Kazimierz, Kazimierza (kilka miejscowości).

    Kazimiruk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimor - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazimowicz - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazin - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazina - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziniec - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazińczak - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazio - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazioł - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazior - 1449 od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziorodek - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziow - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziów - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazirod - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazirodek - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziród - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziszko - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziszyn - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziuk - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziukaniec - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziukianiec - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziukiewicz - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziul - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziula - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziulewicz - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziur - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziura - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaziurak - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazjan - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kazka - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazkiewicz - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazko - 1438 od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazmierak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazmiercyk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazmierczak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazmierczuk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazmierczyk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazmierek - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazmierkiewicz - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazmierkowski - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazmierowicz - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazmierowski - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazmierski - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazmierski - od nazwy miejscowej Kazimierz, Kazimierza (kilka miejscowości).

    Kazmieruk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazmieryk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazmierz - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazmierzak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazmirak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazmirczak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazmirek - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazmirowicz - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazmirski - od nazwy miejscowej Kazimierz, Kazimierza (kilka miejscowości).

    Kazmiruk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazmucha - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kazni - od kaźń ‘kara tortury’, dawniej też ‘rozkaz, napomnienie’.

    Kaznica - od kaźń ‘kara tortury’, dawniej też ‘rozkaz, napomnienie’.

    Kaznik - od kaźń ‘kara tortury’, dawniej też ‘rozkaz, napomnienie’.

    Kazniuk - od kaźń ‘kara tortury’, dawniej też ‘rozkaz, napomnienie’.

    Kaznocha - od kaźń ‘kara tortury’, dawniej też ‘rozkaz, napomnienie’.

    Kaznodziej - od kaźń ‘kara tortury’, dawniej też ‘rozkaz, napomnienie’; od kaznodzieja ‘mówiący kazania’.

    Kaznowski - 1389 od nazwy miejscowej Kazanów (radomskie, gmina Kazanów).

    Kazojc - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazojć - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazon - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazoń - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazor - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazorczyk - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazorko - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazperowski - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kazperuk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kazub - od staropolskiego kozub ‘naczynie z kory’, też ‘uparty człowiek’.

    Kazuba - od staropolskiego kozub ‘naczynie z kory’, też ‘uparty człowiek’.

    Kazubal - od staropolskiego kozub ‘naczynie z kory’, też ‘uparty człowiek’.

    Kazubała - od staropolskiego kozub ‘naczynie z kory’, też ‘uparty człowiek’.

    Kazubczyk - od staropolskiego kozub ‘naczynie z kory’, też ‘uparty człowiek’.

    Kazubek - od staropolskiego kozub ‘naczynie z kory’, też ‘uparty człowiek’.

    Kazuberuk - od staropolskiego kozub ‘naczynie z kory’, też ‘uparty człowiek’.

    Kazubik - od staropolskiego kozub ‘naczynie z kory’, też ‘uparty człowiek’.

    Kazubiński - od staropolskiego kozub ‘naczynie z kory’, też ‘uparty człowiek’.

    Kazubowski - 1390 od nazw miejscowych Kozubów, Kozuby (kilka wsi).

    Kazubski - od nazwy miejscowej Kozuby (płockie, gmina Łęczyca).

    Kazuch - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazucha - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazuchiewicz - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazuczyk - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazuga - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazuk - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazukiewicz - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazul - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazula - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazulak - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazulek - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazulkiewicz - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazulo - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazuła - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazuło - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazun - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazunia - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazuń - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazur - 1415 od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazura - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazurkiewicz - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazuro - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazus - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazusek - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazusiak - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazuszczyk - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazuszek - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazuś - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kazyk - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaź - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaźbierowicz - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaźbieruk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kaźko - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaźków - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaźlarek - od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaźma - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmerczak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmiak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmiarak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmiarczak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmica - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmieczak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmieczyk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmieraczak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmiercak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierciak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmiercza - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierczak - 1720 od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierczk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierczka - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierczuk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierczyk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierek - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierkiewicz - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierkowicz - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierkowski - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierowicz - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierowski - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierów - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierski - od nazwy miejscowej Kazimierz, Kazimierza (kilka miejscowości).

    Kaźmierszak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierszak - od nazwy miejscowej Kazimierz, Kazimierza (kilka miejscowości).

    Kaźmierszczak - 1698 od nazwy miejscowej Kazimierz, Kazimierza (kilka miejscowości).

    Kaźmieruk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierz - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierzacki - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierzak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierzczak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierzewski - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierzowski - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmierzów - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmirak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmirczak - 1722 od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmireczyk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmirek - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmirkiewicz - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmirkowski - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmirowicz - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmirowski - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmirów - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźmirski - 1591 od nazwy miejscowej Kazimierz, Kazimierza (kilka miejscowości).

    Kaźmiruk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźna - od kaźń ‘kara tortury’, dawniej też ‘rozkaz, napomnienie’.

    Kaźniak - od kaźń ‘kara tortury’, dawniej też ‘rozkaz, napomnienie’.

    Kaźnica - od kaźń ‘kara tortury’, dawniej też ‘rozkaz, napomnienie’.

    Kaźnierczak - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźnierczyk - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźnierski - od imienia Kazimierz. Imię, w średniowieczu brzmiące Kazimir, pochodzi od kazić + mir ‘pokój’.

    Kaźnik - 1747 od podstawy kaz-, por. kazać ‘wydawać rozkaz, polecenie’, dawniej ‘wygłaszać kazanie’, kazić, dawniej ‘kalać, psuć’, także od imienia Kazimierz.

    Kaźnik - od kaźń ‘kara tortury’, dawniej też ‘rozkaz, napomnienie’.

    Kaźniuk - od kaźń ‘kara tortury’, dawniej też ‘rozkaz, napomnienie’.

    Każna - od kaźń ‘kara tortury’, dawniej też ‘rozkaz, napomnienie’.

    Każnica - od kaźń ‘kara tortury’, dawniej też ‘rozkaz, napomnienie’.

    Każnik - od kaźń ‘kara tortury’, dawniej też ‘rozkaz, napomnienie’.

    Każniuk - od kaźń ‘kara tortury’, dawniej też ‘rozkaz, napomnienie’.

    Każub - od staropolskiego kozub ‘naczynie z kory’, też ‘uparty człowiek’.

    Każubik - od staropolskiego kozub ‘naczynie z kory’, też ‘uparty człowiek’.

    Kąbel - od kębłać ‘karmić piersią, pielęgnować’, kębło ‘chów’.

    Kąc - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kąca - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kącak - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kącel - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kącewicz - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kąciak - od kąt.

    Kąciański - 1788 od nazwy miejscowej Kąty, Kęty (kilka miejscowości).

    Kącik - od kąt.

    Kącikowski - od kąt.

    Kącki - 1408 od nazwy miejscowej Kąty, Kęty (kilka miejscowości).

    Kąckiewicz - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kąckowski - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kącza - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kączalski - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kączek - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kączkowski - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kąćka - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kąd - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kądalski - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kądej - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kądeja - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kądel - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądela - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądella - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kąder - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kąderek - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kądewicz - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kądkiewicz - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kądoszek - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kądowicz - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kądra - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kądraciuk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kądracki - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kądrak - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kądras - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kądraszewski - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kądraszuk - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kądrat - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kądratowicz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kądroń - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kądrowski - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kądys - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kądz - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kądzela - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądzia - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kądziak - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kądziała - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądziałka - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądziałkiewicz - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądziałko - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądziąłka - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądziel - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądziela - 1567 od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądzielak - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądzielawa - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądzielawski - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądzielewski - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądzielnik - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądzielowski - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądzielski - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądzierowski - od nazwy miejscowej Kędzierzawice (ciechanowskie, gmina Nasielsk).

    Kądzik - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kądziła - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądziłka - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądzioch - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kądzioł - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądzioła - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądziołek - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądziołka - 1789 od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądziołko - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądziołła - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądzioło - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądziołowski - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądziułka - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kądźlarz - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kąkalec - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Kąkała - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Kąkało - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Kąkel - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Kąkiel - 1755 od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Kąkol - 1204 od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Kąkolec - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Kąkolecki - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Kąkolewicz - 1402 od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Kąkolewski - 1391 od nazwy miejscowej Kąkolewo (Wlkp).

    Kąkolewski - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Kąkolniak - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Kąkolnicki - 1782 od nazwy miejscowej Kąkolniki (KrW).

    Kąkolowski - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Kąkolski - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Kąkoł - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Kąkołowicz - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Kąkołowski - 1456 od nazwy miejscowej Kąkolewo (Wlkp).

    Kąkowicz - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Kąkowski - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Kąkul - 1468 od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Kąkuś - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Kąmpiński - od nazw miejscowych Kępno, Kępina (częste).

    Kąntowicz - od kąt.

    Kąpa - od kapać (się).

    Kąpal - od kapać (się).

    Kąpała - 1797 od kapać (się).

    Kąpałka - od kapać (się).

    Kąpek - od kapać (się).

    Kąpica - od kapać (się).

    Kąpicki - od kapać (się).

    Kąpiec - od kapać (się).

    Kąpiecki - od kapać (się).

    Kąpiel - od kapać (się).

    Kąpiela - od kapać (się).

    Kąpielewicz - od kapać (się).

    Kąpielewski - od kapać (się).

    Kąpielski - od kapać (się).

    Kąpiewski - od kapać (się).

    Kąpiński - od nazw miejscowych Kępno, Kępina (częste).

    Kąpiot - 1693 od kapać (się).

    Kąpka - od kapać (się).

    Kąpkiewicz - od kapać (się).

    Kąs - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kąsa - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kąsak - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kąsalik - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kąsek - 1696 od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kąsewicz - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kąsiak - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kąsicki - od nazwy miejscowej Kęsice (płockie, gmina Zawidz), Kęsy (ciechanowskie, gmina Gzy).

    Kąsiel - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kąsiewicz - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kąsik - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kąsikowski - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kąsinowski - od nazwy miejscowej Chąsinowo, dziś Kąsinowo (poznańskie, gmina Szamotuły).

    Kąsior - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kąsowicz - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kąss - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kąsy - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kąt - 1411 od kąt.

    Kąta - od kąt.

    Kątak - 1782 od kąt.

    Kątcki - od nazwy miejscowej Kąty, Kęty (kilka miejscowości).

    Kątecki - 1486 od nazwy miejscowej Kątki (kilka wsi).

    Kątek - 1635 od kąt.

    Kątka - od kąt.

    Kątkiewicz - od kąt.

    Kątko - 1414 od kąt.

    Kątkowski - 1670 od nazwy miejscowej Kątki (kilka wsi).

    Kątniak - od kąt.

    Kątnik - od kąt.

    Kątny - 1388 od kąt.

    Kątosz - 1438 od kąt.

    Kątow - od kąt.

    Kątowicz - 1754 od kąt.

    Kątowski - od kąt.

    Kątski - 1408 od nazwy miejscowej Kąty, Kęty (kilka miejscowości).

    Kątus - od kąt.

    Kąty - 1701 od kąt.

    Kciuczek - od kciuk, z gwarowego krzciuk ‘pierwszy palec u ręki’.

    Kciuk - 1589 od kciuk, z gwarowego krzciuk ‘pierwszy palec u ręki’.

    Kcyński - 1425 od nazwy miasta Kcynia (bydgoskie).

    Kczewski - 1646 od nazwy miejscowej Kczewo (gdańskie, gmina Przodkowo).

    Kczuk - od kciuk, z gwarowego krzciuk ‘pierwszy palec u ręki’.

    Keba - od niemieckich nazw osobowych Keb, Keeb. Keebe, te od imion na Geb-.

    Kebas - od niemieckich nazw osobowych Keb, Keeb. Keebe, te od imion na Geb-.

    Kebel - 1398 od niemieckiej nazwy osobowej Kobel; też od niemieckiej nazwy osobowej Kebel.

    Keber - od niemieckich nazw osobowych Keb, Keeb. Keebe, te od imion na Geb-.

    Kebernik - od niemieckich nazw osobowych Keb, Keeb. Keebe, te od imion na Geb-.

    Kebeszczyk - od niemieckich nazw osobowych Keb, Keeb. Keebe, te od imion na Geb-.

    Kebil - 1398 od niemieckiej nazwy osobowej Kobel

    Keblesz - od niemieckich nazw osobowych Keb, Keeb. Keebe, te od imion na Geb-.

    Kebłesz - od niemieckich nazw osobowych Keb, Keeb. Keebe, te od imion na Geb-.

    Kebsch - od niemieckich nazw osobowych Keb, Keeb. Keebe, te od imion na Geb-.

    Kebsz - od niemieckich nazw osobowych Keb, Keeb. Keebe, te od imion na Geb-.

    Kecierski - 1656 od nazwy miejscowej Kęcerzyn (konińskie, gmina Kłodawa).

    Kecmer - od niemieckiej nazwy osobowej Kätzner.

    Kecmerski - od niemieckiej nazwy osobowej Kätzner.

    Kecner - od niemieckiej nazwy osobowej Kätzner.

    Keczmar - od niemieckiej nazwy osobowej Kätzner.

    Keczmarski - od niemieckiej nazwy osobowej Kätzner.

    Keczmer - od niemieckiej nazwy osobowej Kätzner.

    Keczmerski - od niemieckiej nazwy osobowej Kätzner.

    Keczner - od niemieckiej nazwy osobowej Kätzner.

    Kećmerski - od niemieckiej nazwy osobowej Kätzner.

    Kederka - 1404 od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Keding - od niemieckich nazw osobowych Köding, Keding, Kötting, te od imion na Got-, God-.

    Kedink - od niemieckich nazw osobowych Köding, Keding, Kötting, te od imion na Got-, God-.

    Kedosz - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kedra - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kedracki - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kedrak - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kedron - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kedroń - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kedrowski - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kedryna - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kedura - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kedyk - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kedys - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kedyś - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kedzia - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kedziak - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kedział - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kedzierski - od nazw miejscowych Kędzierz, Kędziory (kilka wsi).

    Kedzierza - 1136 od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kedzierzawek - 1453 od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kedzierzawiec - 1470 od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kedzior - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kedziora - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kedziorek - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kedziorski - od nazw miejscowych Kędzierz, Kędziory (kilka wsi).

    Kefer - od niemieckich nazw osobowych Käfer, Kefer.

    Keffer - od niemieckich nazw osobowych Käfer, Kefer.

    Kegel - od niemieckiej nazwy osobowej Kegel.

    Kegiel - od niemieckiej nazwy osobowej Kegel.

    Kein - od niemieckiej nazwy osobowej Kein, ta od imion na Gegin-.

    Keina - od niemieckiej nazwy osobowej Kein, ta od imion na Gegin-.

    Keiner - od niemieckiej nazwy osobowej Kein, ta od imion na Gegin-.

    Keinowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kein, ta od imion na Gegin-.

    Keis - od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Keiser - od niemieckiego Kaiser ‘cesarz’.

    Keizer - od niemieckiego Kaiser ‘cesarz’.

    Kej - od gwarowego kiej ‘kiedy, gdy, skoro’.

    Kejda - od gwarowego kiejdać ‘chwiać’.

    Kejdana - od gwarowego kiejdać ‘chwiać’.

    Kejdel - od gwarowego kiejdać ‘chwiać’.

    Kejder - od niemieckiej nazwy osobowej Keider, ta od nazwy osobowej Keid, pochodnej ze średniowysokoniemieckiego kide, kit ‘latorośl, potomek’.

    Kejderski - od niemieckiej nazwy osobowej Keider, ta od nazwy osobowej Keid, pochodnej ze średniowysokoniemieckiego kide, kit ‘latorośl, potomek’.

    Kejdor - od niemieckiej nazwy osobowej Keider, ta od nazwy osobowej Keid, pochodnej ze średniowysokoniemieckiego kide, kit ‘latorośl, potomek’.

    Kejdrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Keider, ta od nazwy osobowej Keid, pochodnej ze średniowysokoniemieckiego kide, kit ‘latorośl, potomek’.

    Kejn - od niemieckiej nazwy osobowej Kein, ta od imion na Gegin-.

    Kejna - od niemieckiej nazwy osobowej Kein, ta od imion na Gegin-.

    Kejnar - od niemieckiej nazwy osobowej Kein, ta od imion na Gegin-.

    Kejne - od niemieckiej nazwy osobowej Kein, ta od imion na Gegin-.

    Kejner - od niemieckiej nazwy osobowej Kein, ta od imion na Gegin-.

    Kejnich - od niemieckiej nazwy osobowej Kein, ta od imion na Gegin-.

    Kejnowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kein, ta od imion na Gegin-.

    Kejs - od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Kejsa - od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Kejza - od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Kejze - od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Kejzer - 1469 od niemieckiego Kaiser ‘cesarz’.

    Kejzik - od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Kejzyr - 1413 od niemieckiego Kaiser ‘cesarz’.

    Kek - od niemieckich nazw osobowych Kek, Keck, te od górnoniemieckiego queck ‘pełen życia, odważny, mężny’.

    Kekin - od niemieckich nazw osobowych Kek, Keck, te od górnoniemieckiego queck ‘pełen życia, odważny, mężny’.

    Keków - od niemieckich nazw osobowych Kek, Keck, te od górnoniemieckiego queck ‘pełen życia, odważny, mężny’.

    Kekusz - od niemieckich nazw osobowych Kek, Keck, te od górnoniemieckiego queck ‘pełen życia, odważny, mężny’.

    Kekuś - od niemieckich nazw osobowych Kek, Keck, te od górnoniemieckiego queck ‘pełen życia, odważny, mężny’.

    Kelar - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kele-Koehle - złożenia brak; Keler od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’; Koehle brak.

    Keler - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kelera - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kelian - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan

    Kelier - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Keljańczyk - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan

    Keljnowski - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan

    Kellar - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Keller - 1617 od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kellerman - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kellermann - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kelles-Krauz - złożenia brak; Kelles brak; Krauz od niemieckiej nazwy osobowej Kraus, ta od średniowysoko niemieckiego kraus ‘kędzierzawy’.

    Kellman - od niemieckiej nazwy osobowej Kielmann, ta od średniowysoko niemieckiego kil ‘pieniek; dudka; czosnek’ albo od bawarskiego kiel ‘głupiec, tuman’.

    Kellmann - od niemieckiej nazwy osobowej Kielmann, ta od średniowysoko niemieckiego kil ‘pieniek; dudka; czosnek’ albo od bawarskiego kiel ‘głupiec, tuman’.

    Kellner - 1652-1706 od kelner ‘podający do stołu w restauracji’.

    Kelm - od niemieckiej nazwy osobowej Kielmann, ta od średniowysoko niemieckiego kil ‘pieniek; dudka; czosnek’ albo od bawarskiego kiel ‘głupiec, tuman’.

    Kelma - od niemieckiej nazwy osobowej Kielmann, ta od średniowysoko niemieckiego kil ‘pieniek; dudka; czosnek’ albo od bawarskiego kiel ‘głupiec, tuman’.

    Kelman - od niemieckiej nazwy osobowej Kielmann, ta od średniowysoko niemieckiego kil ‘pieniek; dudka; czosnek’ albo od bawarskiego kiel ‘głupiec, tuman’.

    Kelmann - od niemieckiej nazwy osobowej Kielmann, ta od średniowysoko niemieckiego kil ‘pieniek; dudka; czosnek’ albo od bawarskiego kiel ‘głupiec, tuman’.

    Kelner - od kelner ‘podający do stołu w restauracji’.

    Kelnerowski - od kelner ‘podający do stołu w restauracji’.

    Kelniarz - od kelner ‘podający do stołu w restauracji’.

    Kels - może od niemieckiej nazwy osobowej Kielc, to od kiel (z. Kielman).

    Kelsch - może od niemieckiej nazwy osobowej Kielc, to od kiel (z. Kielman).

    Kelsz - może od niemieckiej nazwy osobowej Kielc, to od kiel (z. Kielman).

    Kełba - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kełbasa - od kiełbasa.

    Kełbasiński - od kiełbasa.

    Kełbik - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kełbus - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kełpiński - od nazw miejscowych Kiełpino, Kiełpiny, Kiełpin (częste).

    Kembłowicz - od kębłać ‘karmić piersią, pielęgnować’, kębło ‘chów’.

    Kembłowski - od nazw miejscowych Kębłowo, Kębłów, Kębłowice (kilka wsi).

    Kemer - od niemieckiej nazwy osobowej Kemmer, ta od Kämmerling (pożyczka z włowskiego camerlingo ‘dworzanin’).

    Kemiar - od niemieckiej nazwy osobowej Kemmer, ta od Kämmerling (pożyczka z włowskiego camerlingo ‘dworzanin’).

    Kemp - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempa - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempala - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempalski - od nazwy miejscowej Kępadły (wieś zagrodowa, Wlkp).

    Kempanowski - od nazwy miejscowej Kępanów (tarnowskie, gmina Łapanów).

    Kempara - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempas - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempczyk - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempiak - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempicki - od nazwy miejscowej Kepice (radomskie, gmina Sieciechów).

    Kempiec - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempień - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempik - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempin - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempiński - od nazw miejscowych Kępno, Kępina (częste).

    Kempio - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempioła - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempist - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempista - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempisty - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempiszak - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempiszek - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempka - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempke - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempkiewicz - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempko - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempkowicz - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempkowski - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempna - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempniak - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempny - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempos - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempowicz - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempski - od nazwy miejscowej Kepa (częste).

    Kempy - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kempys - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Ken - od niemieckiej nazwy osobowej Kenn, ta od imion na Gegin-.

    Kenc - od niemieckich nazw osobowych Kenz, Kentz, te od imion na Gand-.

    Kencel - od niemieckich nazw osobowych Kenz, Kentz, te od imion na Gand-.

    Kencerski - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Kencewicz - od niemieckich nazw osobowych Kenz, Kentz, te od imion na Gand-.

    Kenciak - od niemieckich nazw osobowych Kenz, Kentz, te od imion na Gand-.

    Kencik - od niemieckich nazw osobowych Kenz, Kentz, te od imion na Gand-.

    Kencki - od nazwy miejscowej Kąty, Kęty (kilka miejscowości).

    Kencler - od kanclerz ‘wysoki dostojnik państwowy lub kościelny’, kancelaria.

    Kencz - od niemieckich nazw osobowych Kenz, Kentz, te od imion na Gand-.

    Kenczew - od niemieckich nazw osobowych Kenz, Kentz, te od imion na Gand-.

    Kenczyk - od niemieckich nazw osobowych Kenz, Kentz, te od imion na Gand-.

    Kenda - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kendall - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kendel - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kendelewicz - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kendelski - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kender - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kendik - od prasłowiańskiego kąd-, por. od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kendlewicz - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kendlik - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kendra - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kendrak - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kendras - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kendraś - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kendroń - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kendryk - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kendryna - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kendus - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kendych - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kendyk - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kendys - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kendysz - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kendyś - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kendzi - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kendzia - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kendziak - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kendzierski - od nazw miejscowych Kędzierz, Kędziory (kilka wsi).

    Kendzik - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kendzior - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kendziora - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kendziorczyk - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kendziorek - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kendziorski - od nazw miejscowych Kędzierz, Kędziory (kilka wsi).

    Kendziur - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kendziura - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kenek - od niemieckiej nazwy osobowej Kenn, ta od imion na Gegin-.

    Kenic - od niemieckiej nazwy osobowej Kenn, ta od imion na Gegin-.

    Kenig - od niemieckiej nazwy osobowej König, ta os średnioniemieckiego konig, koning, średniowysoko niemieckiego künic, künec ‘król’.

    Kenik - 1480 od niemieckiej nazwy osobowej König, ta os średnioniemieckiego konig, koning, średniowysoko niemieckiego künic, künec ‘król’.

    Kenio - od niemieckiej nazwy osobowej Kenn, ta od imion na Gegin-.

    Kenitz - od niemieckiej nazwy osobowej Kenn, ta od imion na Gegin-.

    Kenn - od niemieckiej nazwy osobowej Kenn, ta od imion na Gegin-.

    Kens - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kensa - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kensik - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kenska - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kensoń - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kensowski - od nazwy miejscowej Kęsowo (bydgoskie, gmina Kęsowo).

    Kensy - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kentrzyński - od nazwy miejscowej Kętrzyno (gdańskie, gmina Linia).

    Keńdzia - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kep - od niemieckiej nazwy osobowej Kep, ta od imion na Geb-.

    Kepa - od niemieckiej nazwy osobowej Kep, ta od imion na Geb-.

    Kepał - od niemieckiej nazwy osobowej Kep, ta od imion na Geb-.

    Kepałka - od niemieckiej nazwy osobowej Kep, ta od imion na Geb-.

    Kepan - od niemieckiej nazwy osobowej Kep, ta od imion na Geb-.

    Kepas - od niemieckiej nazwy osobowej Kep, ta od imion na Geb-.

    Kepes - od niemieckiej nazwy osobowej Kep, ta od imion na Geb-.

    Kepesz - od niemieckiej nazwy osobowej Kep, ta od imion na Geb-.

    Kepka - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kepke - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kepkowicz - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kepkowski - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kepowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kep, ta od imion na Geb-.

    Kepp - od niemieckiej nazwy osobowej Kep, ta od imion na Geb-.

    Ker - od niemieckiej nazwy osobowej Ker, ta od imion na Ger-.

    Kera - od niemieckiej nazwy osobowej Ker, ta od imion na Ger-.

    Kerakowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Ker, ta od imion na Ger-.

    Kerc - 1427 od gwarowego kyrczyć ‘gnieść, kurczyć’.

    Kercz - 1698 od gwarowego kyrczyć ‘gnieść, kurczyć’.

    Kerczewski - od gwarowego kyrczyć ‘gnieść, kurczyć’.

    Kerczuk - od gwarowego kyrczyć ‘gnieść, kurczyć’.

    Kerczyk - 1699 od gwarowego kyrczyć ‘gnieść, kurczyć’.

    Kerczyński - od gwarowego kyrczyć ‘gnieść, kurczyć’.

    Kerek - od niemieckiej nazwy osobowej Ker, ta od imion na Ger-.

    Keres - od niemieckiej nazwy osobowej Ker, ta od imion na Ger-.

    Keresz - od niemieckiej nazwy osobowej Ker, ta od imion na Ger-.

    Kereś - od niemieckiej nazwy osobowej Ker, ta od imion na Ger-.

    Kerkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Ker, ta od imion na Ger-.

    Kerl - od niemieckiej nazwy osobowej Kerl, ta od apelatywu Kerl ‘chłop, chłopisko’.

    Kerlewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kerl, ta od apelatywu Kerl ‘chłop, chłopisko’.

    Kerlikowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kerl, ta od apelatywu Kerl ‘chłop, chłopisko’.

    Kerman - od imienia Herman. Imię pochodzenia germańskiego, od heri ‘wojsko’ + mann ‘mąż’. W Polsce znane od XI wieku, notowane w formach Herman, Arman, Harman, Hermen, Harmen, Kerman, Erman oraz w formach bardziej spolszczonych: Irzman, Hirzman, Urzman.

    Kermasz - od kiermasz ‘jarmark, odpust’.

    Kermaszczuk - od kiermasz ‘jarmark, odpust’.

    Kermer - 1561 od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’.

    Kern - 1608 od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’.

    Kernewicz - od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’.

    Kernic - 1394 od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’.

    Kernich - od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’.

    Kern-Jędrychowski - złożenia brak; Kern1608 od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’; Jędrychowski od imienia Andrzej. Imię pochodzenia greckiego, od anér, genetycznie andrós ‘mąż’ lub od imion złożonych typu Andrónikos. Imię notowane w Polsce od XII wieku też jako Jędrzej, Ondrzej.

    Kerpacz - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kerpal - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kerschke - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kerschner - od niemieckiej nazwy osobowej Kerschen, ta od Kirsche ‘wiśnia’.

    Kerschnik - od niemieckiej nazwy osobowej Kerschen, ta od Kirsche ‘wiśnia’.

    Kersek - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kerski - od nazwy miejscowej Kierz (kilka wsi).

    Kersnowski - od nazwy miejscowej Kiersnowo (białostockie, gmina Brańsk).

    Kerson - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kersta - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kerstan - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kerste - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kerstein - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kersten - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kersz - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kerszak - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kerszen - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kerszeń - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kerszk - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kerszka - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kerszke - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kersztan - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kersztein - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kerszton - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kert - od niemieckiej nazwy osobowej Kert, ta od średnioniemieckiego kerze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kertesz - od niemieckiej nazwy osobowej Kert, ta od średnioniemieckiego kerze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kerth - od niemieckiej nazwy osobowej Kert, ta od średnioniemieckiego kerze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kertowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kert, ta od średnioniemieckiego kerze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kertyczak - od niemieckiej nazwy osobowej Kert, ta od średnioniemieckiego kerze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kertyński - od niemieckiej nazwy osobowej Kert, ta od średnioniemieckiego kerze, kirze ‘światło, świeca’.

    Keryk - od niemieckiej nazwy osobowej Ker, ta od imion na Ger-.

    Kerz - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kerzak - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kes - od niemieckiej nazwy osobowej Kes, ta od imion na Kad-, Had-.

    Kesa - od niemieckiej nazwy osobowej Kes, ta od imion na Kad-, Had-.

    Kesek - od niemieckiej nazwy osobowej Kes, ta od imion na Kad-, Had-.

    Kesik - od niemieckiej nazwy osobowej Kes, ta od imion na Kad-, Had-.

    Kesikiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kes, ta od imion na Kad-, Had-.

    Keska - od niemieckiej nazwy osobowej Kes, ta od imion na Kad-, Had-.

    Keskiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kes, ta od imion na Kad-, Had-.

    Keskowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kes, ta od imion na Kad-, Had-.

    Kess - od niemieckiej nazwy osobowej Kes, ta od imion na Kad-, Had-.

    Kesz - od niemieckiej nazwy osobowej Kes, ta od imion na Kad-, Had-.

    Keszek - od niemieckiej nazwy osobowej Kes, ta od imion na Kad-, Had-.

    Keszel - od niemieckiej nazwy osobowej Kes, ta od imion na Kad-, Had-.

    Keszka - od niemieckiej nazwy osobowej Kes, ta od imion na Kad-, Had-.

    Keszke - od niemieckiej nazwy osobowej Kes, ta od imion na Kad-, Had-.

    Keszkie - od niemieckiej nazwy osobowej Kes, ta od imion na Kad-, Had-.

    Keszkowski - od nazwy miejscowej Kieszek (radomskie, gmina Pionki).

    Ketling-Szemley - złożenia brak; Ketling brak; Szemley brak.

    Ketner - 1739 od niemieckiej nazwy osobowej Kettner, ta od apelatywu Kettner ‘rzemieślnik wyrabiający łańcuchy’.

    Kettner - od niemieckiej nazwy osobowej Kettner, ta od apelatywu Kettner ‘rzemieślnik wyrabiający łańcuchy’.

    Keyes-Krysakowski - złożenia brak; Keyes brak; Krysakowski od imion typu Krzysztof, Krysztof, Kryspin, Krystyn, też od Krysa.

    Kezak - od niemieckiej nazwy osobowej Kes, ta od imion na Kad-, Had-.

    Keziak - od niemieckiej nazwy osobowej Kes, ta od imion na Kad-, Had-.

    Kezik - od niemieckiej nazwy osobowej Kes, ta od imion na Kad-, Had-.

    Kębeł - 1391 od kębłać ‘karmić piersią, pielęgnować’, kębło ‘chów’.

    Kęblik - 1520 od kębłać ‘karmić piersią, pielęgnować’, kębło ‘chów’.

    Kębliński - od kębłać ‘karmić piersią, pielęgnować’, kębło ‘chów’.

    Kęblowski - od nazw miejscowych Kębłowo, Kębłów, Kębłowice (kilka wsi).

    Kębłan - 1407 od kębłać ‘karmić piersią, pielęgnować’, kębło ‘chów’.

    Kębłowicz - od kębłać ‘karmić piersią, pielęgnować’, kębło ‘chów’.

    Kębłowski - 1424 od nazw miejscowych Kębłowo, Kębłów, Kębłowice (kilka wsi).

    Kęc - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kęca - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kęcal - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kęcała - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kęcel - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kęcerski - 1380 od nazwy miejscowej Kęcerzyn (konińskie, gmina Kłodawa).

    Kęcerzyński - 1497 od nazwy miejscowej Kęcerzyn (konińskie, gmina Kłodawa).

    Kęciak - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kęcicki - od kąt.

    Kęciek - od kąt.

    Kęcik - od kąt.

    Kęcik - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kęcikowski - od kąt.

    Kęcikowski - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kęcisz - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kęcki - 1678 od nazwy miejscowej Kąty, Kęty (kilka miejscowości).

    Kęcki - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kęckiewicz - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kęcko - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kęcler - od kanclerz ‘wysoki dostojnik państwowy lub kościelny’, kancelaria.

    Kęczek - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kęczewski - od nazwy miejscowej Keczewo (ciechanowskie, gmina Lipowiec Kościelny).

    Kęczka - 1453 od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kęczkowski - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kęczowski - od nazwy miejscowej Keczewo (ciechanowskie, gmina Lipowiec Kościelny).

    Kęćka - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kęćko - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kęćkowski - od prasłowiańskiego kątati ‘okrywać, otulać’, też od kąt.

    Kęda - 1234 od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kędek - 1665 od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kędel - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kędelewicz - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kędelski - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kęder - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędka - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kędolski - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kędoń - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kędra - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędracha - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędracki - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędraczka - 1609 od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędrak - 1660 od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędras - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędraś - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędrek - 1698 od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędreń - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędron - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędroń - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędroś - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędry - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędrych - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędryk - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędryka - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędryna, m. - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędryś - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędrzyn - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędyk - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kędyna - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kędys - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kędyś - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kędza - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kędzela - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kędziar - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędziara - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędzieja - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kędziel - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kędziela - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kędzielawa - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kędzielawski - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kędzielewski - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kędzielski - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kędzier - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędziera - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędzierek - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędzierewicz - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędzierowski - od nazwy miejscowej Kędzierzawice (ciechanowskie, gmina Nasielsk).

    Kędzierski - 1392 od nazw miejscowych Kędzierz, Kędziory (kilka wsi).

    Kędzierzawski - 1424 od nazwy miejscowej Kędzierzawice (ciechanowskie, gmina Nasielsk).

    Kędzierzawy - 1402 od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędzierzewski - 1436 od nazwy miejscowej Kędzierzawice (ciechanowskie, gmina Nasielsk).

    Kędzierzowski - 1690 od nazwy miejscowej Kędzierzawice (ciechanowskie, gmina Nasielsk).

    Kędzierzyn - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędzierzyński - 1544 od nazwy miejscowej Kędzierzyn (płockie, gmina Bielsk).

    Kędzik - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kędzio - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kędzior - 1695 od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędziora - 1399 od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędziorczyk - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędziorek - 1444 od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędziorka - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędziorko - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędziorkowski - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędzioro - 1425 od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędziorów - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędziorski - 1788 od nazw miejscowych Kędzierz, Kędziory (kilka wsi).

    Kędziory - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędziór - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędzir - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędzira - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędzirek - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędziur - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędziura - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędzora - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kędzyna - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kęnska - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęp - 1576 od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępa - 1398 od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępalski - 1473 od nazwy miejscowej Kępadły (wieś zagrodowa, Wlkp).

    Kępała - od kapać (się).

    Kępanowski - 1498 od nazwy miejscowej Kępanów (tarnowskie, gmina Łapanów).

    Kępara - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępas - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępasz - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępczak - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępczowski - 1456 od nazwy miejscowej Kępczowice (wieś zagrodowa, Śląsk).

    Kępczyk - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępiak - 1645 od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępiasta - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępicki - 1427 od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępicki - 1578 od nazwy miejscowej Kepice (radomskie, gmina Sieciechów).

    Kępiel - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępień - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępieński - 1434 od nazw miejscowych Kępno, Kępina (częste).

    Kępik - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępin - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępiński - 1440 od nazw miejscowych Kępno, Kępina (częste).

    Kępisiak - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępista - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępisty - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępiszak - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępka - 1412 od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępke - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępki - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępkiewicz - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępko - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępkowicz - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępkowski - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępkowski - od nazw miejscowych Kępki, Kępka (kilka miejscowości).

    Kęplicz - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kęplin - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępna - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępniak - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępniewski - od nazwy miejscowej Kępniewo (elbląskie, gmina Markusy).

    Kępny - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępowicz - 1448 od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępowski - 1767 od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępski - 1387 od nazwy miejscowej Kepa (częste).

    Kępulak - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępy - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępys - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kępyś - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kęs - 1748 od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęsa - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęsak - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęse Sukno - 1422 od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęsek - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęsiak - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęsicki - 1487 od nazwy miejscowej Kęsice (płockie, gmina Zawidz), Kęsy (ciechanowskie, gmina Gzy).

    Kęsiecki - od nazwy miejscowej Kęsice (płockie, gmina Zawidz), Kęsy (ciechanowskie, gmina Gzy).

    Kęsik - 1674 od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęsikiewicz - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęsikowski - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęsin - 1497 od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęski - 1408 od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęskiewicz - 1762 od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęskowicz - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęskula - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęson - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęsoń - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęsowski - 1649 od nazwy miejscowej Kęsowo (bydgoskie, gmina Kęsowo).

    Kęstowicz - 1662 od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęsy - 1385 od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’; od staropolskiego, gwarowego kęsy ‘kusy’.

    Kęsy Koń - 1450 od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęsys - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęsza - 1426 od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęszczyk - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęszka - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęszycki - 1411 od nazwy miejscowej Kęszyce (kaliskie, gmina Sieroszewice).

    Kęśka - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Kęt - od kąt.

    Kętek - od kąt.

    Kętko - od kąt.

    Kętkowski - od kąt.

    Kętny - od kąt; od staropolskiego kętny ‘kątowy’.

    Kętrzyński - 1551 od nazwy miejscowej Kętrzyno (gdańskie, gmina Linia).

    Kętski - od nazwy miejscowej Kąty, Kęty (kilka miejscowości).

    Kętuś - od kąt.

    Kfek - od staropolskiego kwiekać ‘płakać, kwilić’.

    Kfoczyński - od kwoka, kwokać.

    Kiałtyka - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kias - od kij.

    Kiask - od kij.

    Kiasz - od kij.

    Kiaszek - od kij.

    Kiaszewicz - od kij.

    Kiączyński - od nazwy miejscowej Kiączyn (poznańskie, gmina Kaźmierz).

    Kiba - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kibak - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kibal - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kibalczyc - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kibalenko - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kibalski - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kibał - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kibała - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kibałka - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kibałko - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kibało - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kibel - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-; od niemieckiej nazwy osobowej Kibel.

    Kibele - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-; od niemieckiej nazwy osobowej Kibel.

    Kibelski - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-; od niemieckiej nazwy osobowej Kibel.

    Kibiak - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kibic - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kibicki - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kibicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kibiczek - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kibik - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kibil - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-; od niemieckiej nazwy osobowej Kibil.

    Kibiła - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-; od niemieckiej nazwy osobowej Kibil.

    Kibiłda - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-; od niemieckiej nazwy osobowej Kibil.

    Kibiłka - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-; od niemieckiej nazwy osobowej Kibil.

    Kibiłko - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-; od niemieckiej nazwy osobowej Kibil.

    Kibiłło - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-; od niemieckiej nazwy osobowej Kibil.

    Kibis - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kibisz - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kibiś - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kibiuk - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kibrot - od niemieckich nazw osobowych Gilbert, Gelbert, Gelbart.

    Kibrych - od niemieckich nazw osobowych Gilbert, Gelbert, Gelbart.

    Kibuk - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kiburcy - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Kibyk - od niemieckiej nazwy osobowej Kibb, ta od imion na Geb-.

    Kic - 1748 od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kica - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicaj - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicak - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kical - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicał - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicała - 1494 od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicało - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kican - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicana - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicej - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicek - 1566 od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicel - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicelak - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kiceluk - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kiceła - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kiceniak - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicenka - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicenko - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kiceńka - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicera - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kich - od kichać.

    Kicha - 1608 od kichać.

    Kichaj - od kichać.

    Kichal - od kichać.

    Kichalak - od kichać.

    Kichalewicz - od kichać.

    Kichan - od kichać.

    Kichanek - od kichać.

    Kichański - od kichać.

    Kichciak - od kichać.

    Kichewko - od kichać.

    Kichl - od kichać.

    Kichla - od kichać.

    Kichler - od niemieckich nazw osobowych Kichler, Küchler, te od Küchler ‘ten, kto wypieka ciastka’.

    Kichoch - od kichać.

    Kichoń - od kichać.

    Kichta - od kichać.

    Kichtan - od kichać.

    Kichtenko - od kichać.

    Kicia - od kicia ‘pieszczotliwie o kocie’ lub od kita ‘ogon’.

    Kiciak - od kicia ‘pieszczotliwie o kocie’ lub od kita ‘ogon’.

    Kiciarski - od kicia ‘pieszczotliwie o kocie’ lub od kita ‘ogon’.

    Kiciel - od kicia ‘pieszczotliwie o kocie’ lub od kita ‘ogon’.

    Kicieliński - od kicia ‘pieszczotliwie o kocie’ lub od kita ‘ogon’.

    Kiciewicz - od kicia ‘pieszczotliwie o kocie’ lub od kita ‘ogon’.

    Kicik - 1625 od kicia ‘pieszczotliwie o kocie’ lub od kita ‘ogon’.

    Kicikowski - od kicia ‘pieszczotliwie o kocie’ lub od kita ‘ogon’.

    Kiciliński - od kicia ‘pieszczotliwie o kocie’ lub od kita ‘ogon’.

    Kicin - od kicia ‘pieszczotliwie o kocie’ lub od kita ‘ogon’.

    Kiciński - 1413 od nazwy miejscowej Kicin (poznańskie, gmina Czerwonak).

    Kicio - od kicia ‘pieszczotliwie o kocie’ lub od kita ‘ogon’.

    Kicior - od kicia ‘pieszczotliwie o kocie’ lub od kita ‘ogon’.

    Kiciór - od kicia ‘pieszczotliwie o kocie’ lub od kita ‘ogon’.

    Kiciuch - od kicia ‘pieszczotliwie o kocie’ lub od kita ‘ogon’.

    Kiciuk - od kicia ‘pieszczotliwie o kocie’ lub od kita ‘ogon’.

    Kiciuł - od kicia ‘pieszczotliwie o kocie’ lub od kita ‘ogon’.

    Kiciur - od kicia ‘pieszczotliwie o kocie’ lub od kita ‘ogon’.

    Kicka, m. - 1669 od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kickaj - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kickajło - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicke - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicki - 1388 od nazwy miejscowej Kitki (ciechanowskie, gmina Dzierzgowo) lub Kiki (sieradzkie, gmina Wartkowice, Wodzierady).

    Kicko - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicmach - od niemieckiej nazwy osobowej Kitzmann, ta od średniowysoko niemieckiego kiz, kitze ‘koźlątko’.

    Kicmal - od niemieckiej nazwy osobowej Kitzmann, ta od średniowysoko niemieckiego kiz, kitze ‘koźlątko’.

    Kicman - od niemieckiej nazwy osobowej Kitzmann, ta od średniowysoko niemieckiego kiz, kitze ‘koźlątko’.

    Kicmanik - od niemieckiej nazwy osobowej Kitzmann, ta od średniowysoko niemieckiego kiz, kitze ‘koźlątko’.

    Kicmaniuk - od niemieckiej nazwy osobowej Kitzmann, ta od średniowysoko niemieckiego kiz, kitze ‘koźlątko’.

    Kicmann - od niemieckiej nazwy osobowej Kitzmann, ta od średniowysoko niemieckiego kiz, kitze ‘koźlątko’.

    Kicmanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kitzmann, ta od średniowysoko niemieckiego kiz, kitze ‘koźlątko’.

    Kicol - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicola - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicowski - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kiców - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicuk - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicul - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicuł - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicuła - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicun - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicuń - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicyk - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicyła - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicyło - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kicz - 1540 od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kicza - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczajło - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczak - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’ lub od gwarowego kiczak ‘snopek słomy’.

    Kiczales - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczaluk - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczan - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczata - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczaty - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczek - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczel - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczela - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczelewski - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczeń - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczeński - 1577 od nazwy miejscowej Kicin (poznańskie, gmina Czerwonak) lub od nazwy miejscowej Kicznia (nowosądeckie, gmina Łącko).

    Kiczka - 1388 od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczkaluk - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczke - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczkieluk - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczko - 1377 od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczkowiak - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczkowski - 1669 od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczma - od niemieckiej nazwy osobowej Kitzmann, ta od średniowysoko niemieckiego kiz, kitze ‘koźlątko’.

    Kiczmach - od niemieckiej nazwy osobowej Kitzmann, ta od średniowysoko niemieckiego kiz, kitze ‘koźlątko’.

    Kiczmachowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kitzmann, ta od średniowysoko niemieckiego kiz, kitze ‘koźlątko’.

    Kiczmal - od niemieckiej nazwy osobowej Kitzmann, ta od średniowysoko niemieckiego kiz, kitze ‘koźlątko’.

    Kiczman - od niemieckiej nazwy osobowej Kitzmann, ta od średniowysoko niemieckiego kiz, kitze ‘koźlątko’.

    Kiczmaniak - od niemieckiej nazwy osobowej Kitzmann, ta od średniowysoko niemieckiego kiz, kitze ‘koźlątko’.

    Kiczmanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kitzmann, ta od średniowysoko niemieckiego kiz, kitze ‘koźlątko’.

    Kiczoł - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczon - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczor - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczora - 1612 od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczorowski - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczuga - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczuk - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczuł - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczuła - 1465 od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczun - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczur - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczura - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczyk - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczykajło - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczyłło - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczyło - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kiczyński - 1581 od nazwy miejscowej Kicin (poznańskie, gmina Czerwonak) lub od nazwy miejscowej Kicznia (nowosądeckie, gmina Łącko).

    Kić - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kićka - od staropolskiego kicz ‘pałka, maczuga; wiązka’.

    Kida - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidacha - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidacki - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidaj - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidajczuk - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidala - 1534 od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidaliński - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidalla - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidała - 1534 od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidało - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidałowski - 1447 od nazwy miejscowej Kidałowice (przemyskie, gmina Pawłosiów).

    Kidan - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidankiewicz - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidanowicz - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidas - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidawa - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidawka - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidawski - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidej - 1396 od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidewicz - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kido - 1224 od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidon - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidoń - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidos - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kiduba - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidula - 1693 od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kiduła - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidun - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kiduń - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidziak - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidziński - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidziun - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidziuń - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidzyk - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kidzyński - od kidać ‘kapać, rzucać’.

    Kieb - od gwarowego kiebić ‘płakać’, od gwarowego kieba ‘płaczek’.

    Kieba - od gwarowego kiebić ‘płakać’, od gwarowego kieba ‘płaczek’.

    Kiebak - od gwarowego kiebić ‘płakać’, od gwarowego kieba ‘płaczek’.

    Kiebal - od gwarowego kiebić ‘płakać’, od gwarowego kieba ‘płaczek’.

    Kiebala - od gwarowego kiebić ‘płakać’, od gwarowego kieba ‘płaczek’.

    Kiebał - od gwarowego kiebić ‘płakać’, od gwarowego kieba ‘płaczek’.

    Kiebała - od gwarowego kiebić ‘płakać’, od gwarowego kieba ‘płaczek’.

    Kiebałko - od gwarowego kiebić ‘płakać’, od gwarowego kieba ‘płaczek’.

    Kiebało - od gwarowego kiebić ‘płakać’, od gwarowego kieba ‘płaczek’.

    Kieban - od gwarowego kiebić ‘płakać’, od gwarowego kieba ‘płaczek’.

    Kiebas - od gwarowego kiebić ‘płakać’, od gwarowego kieba ‘płaczek’.

    Kiebas - od kiełbasa.

    Kiebasa - od kiełbasa.

    Kiebasiński - od kiełbasa.

    Kiebasz - od gwarowego kiebić ‘płakać’, od gwarowego kieba ‘płaczek’.

    Kiebaśnik - od kiełbasa.

    Kiebel - 1411 od niemieckiej nazwy osobowej Kobel.

    Kiebicz - od gwarowego kiebić ‘płakać’, od gwarowego kieba ‘płaczek’.

    Kiebierz - od gwarowego kiebić ‘płakać’, od gwarowego kieba ‘płaczek’.

    Kiebiesz - od gwarowego kiebić ‘płakać’, od gwarowego kieba ‘płaczek’.

    Kiebłowicz - 1420 od gwarowego kiebić ‘płakać’, od gwarowego kieba ‘płaczek’.

    Kiebosz - od gwarowego kiebić ‘płakać’, od gwarowego kieba ‘płaczek’.

    Kiebuła - od gwarowego kiebić ‘płakać’, od gwarowego kieba ‘płaczek’.

    Kiebus - od gwarowego kiebić ‘płakać’, od gwarowego kieba ‘płaczek’.

    Kiebusiński - od gwarowego kiebić ‘płakać’, od gwarowego kieba ‘płaczek’.

    Kiebzak - od gwarowego kiebzić się ‘szydzić z czegoś’.

    Kiec - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kieca - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecak - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecal - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecan - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecana - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecanka - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecano - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecarzak - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecawa - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecek - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecel - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kieceniak - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecenka - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecenko - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecewicz - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiech - od nazw osobowych na Kie-, typu Kielian.

    Kiecha - od nazw osobowych na Kie-, typu Kielian.

    Kiechaja - od nazw osobowych na Kie-, typu Kielian.

    Kiechajas - od nazw osobowych na Kie-, typu Kielian.

    Kiechyński - od nazw osobowych na Kie-, typu Kielian.

    Kieciak - 1695 od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kieciewicz - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kieciok - (Śl) od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kieciołek - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecka - 1496 od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecko - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecman - od niemieckiej nazwy osobowej Kitzmann, ta od średniowysoko niemieckiego kiz, kitze ‘koźlątko’.

    Kiecmański - od niemieckiej nazwy osobowej Kitzmann, ta od średniowysoko niemieckiego kiz, kitze ‘koźlątko’.

    Kiecmer - od niemieckiej nazwy osobowej Kätzner.

    Kiecner - od niemieckiej nazwy osobowej Kätzner.

    Kiecok - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecol - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kiecolski - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kiecoł - od kicać ‘skakać z przysiadem do ziemi’ lub od imienia Kilian.

    Kiecon - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecoń - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecułka - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecuń - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecur - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecybaba - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecyk - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecz - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiecza - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kieczak - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kieczek - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kieczen - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kieczeń - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kieczka - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kieczko - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kieczkowski - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kieczman - od niemieckiej nazwy osobowej Kitzmann, ta od średniowysoko niemieckiego kiz, kitze ‘koźlątko’.

    Kieczmar - od niemieckiej nazwy osobowej Kätzner.

    Kieczmarski - od niemieckiej nazwy osobowej Kätzner.

    Kieczmer - od niemieckiej nazwy osobowej Kätzner.

    Kieczmerski - od niemieckiej nazwy osobowej Kätzner.

    Kieć - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kiećko - od kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.

    Kieda - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedacz - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedak - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedała - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedań - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedas - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedek - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedel - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedewicz - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedik - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedlewicz - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedo - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedorowicz - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedos - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedoś - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedowski - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedra - od gwarowego kiedra ‘występ podeszwy w szytym bucie’, od gwarowego też ‘limba’.

    Kiedracha - od gwarowego kiedra ‘występ podeszwy w szytym bucie’, od gwarowego też ‘limba’.

    Kiedron - od gwarowego kiedra ‘występ podeszwy w szytym bucie’, od gwarowego też ‘limba’.

    Kiedroń - od gwarowego kiedra ‘występ podeszwy w szytym bucie’, od gwarowego też ‘limba’.

    Kiedroń-Lisowski - złożenia brak; Kiedroń od gwarowego kiedra ‘występ podeszwy w szytym bucie’, od gwarowego też ‘limba’; Lisowski 1424 od nazw miejscowych Lisów, Lisowo, Lisowice (kilka wsi).

    Kiedroński - od gwarowego kiedra ‘występ podeszwy w szytym bucie’, od gwarowego też ‘limba’.

    Kiedrow - od gwarowego kiedra ‘występ podeszwy w szytym bucie’, od gwarowego też ‘limba’.

    Kiedrowicz - od gwarowego kiedra ‘występ podeszwy w szytym bucie’, od gwarowego też ‘limba’.

    Kiedrowski - 1676 od nazwy miejscowej Kiedrowice (słupskie, gmina Lipnica) i Kiedrowo (pilskie, gmina Wągrowiec).

    Kiedryk - od gwarowego kiedra ‘występ podeszwy w szytym bucie’, od gwarowego też ‘limba’.

    Kiedryński - od gwarowego kiedra ‘występ podeszwy w szytym bucie’, od gwarowego też ‘limba’.

    Kiedrys - od gwarowego kiedra ‘występ podeszwy w szytym bucie’, od gwarowego też ‘limba’.

    Kiedrzy - od gwarowego kiedra ‘występ podeszwy w szytym bucie’, od gwarowego też ‘limba’.

    Kiedrzyn - od gwarowego kiedra ‘występ podeszwy w szytym bucie’, od gwarowego też ‘limba’.

    Kiedrzynek - od gwarowego kiedra ‘występ podeszwy w szytym bucie’, od gwarowego też ‘limba’.

    Kiedrzyń - od gwarowego kiedra ‘występ podeszwy w szytym bucie’, od gwarowego też ‘limba’.

    Kiedrzyński - 1504 od nazwy miejscowej Kiedrzyn (częstochowskie, gmina Częstochowa).

    Kiedula - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedura - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedyba - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedycz - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedyk - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedynek - od niemieckich nazw osobowych Köding, Keding, Kötting, te od imion na Got-, God-.

    Kiedyng - od niemieckich nazw osobowych Köding, Keding, Kötting, te od imion na Got-, God-.

    Kiedynk - od niemieckich nazw osobowych Köding, Keding, Kötting, te od imion na Got-, God-.

    Kiedysz - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedyszewski - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedyś - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedzik - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedzin - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedziuch - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedzoń - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedzynek - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiedzyń - od kiedy lub od niemieckiej nazwy osobowej Käd.

    Kiefer - od niemieckich nazw osobowych Käfer, Kefer.

    Kiefor - od niemieckich nazw osobowych Käfer, Kefer.

    Kiegel - od niemieckiej nazwy osobowej Kegel.

    Kiegelewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kegel.

    Kiegiel - od niemieckiej nazwy osobowej Kegel.

    Kiej - od gwarowego kiej- ‘kiedy, gdy, skoro’.

    Kieja - od gwarowego kiej- ‘kiedy, gdy, skoro’.

    Kiejak - od gwarowego kiej- ‘kiedy, gdy, skoro’.

    Kiejan - od gwarowego kiej- ‘kiedy, gdy, skoro’.

    Kiejda - od gwarowego kiejdać ‘chwiać’.

    Kiejdan - od gwarowego kiejdać ‘chwiać’.

    Kiejdo - od gwarowego kiejdać ‘chwiać’.

    Kiejdysz - od gwarowego kiejdać ‘chwiać’.

    Kiejdziewicz - od gwarowego kiejdać ‘chwiać’.

    Kiejdzik - od gwarowego kiejdać ‘chwiać’.

    Kiejdziński - od gwarowego kiejdać ‘chwiać’.

    Kiejk - od gwarowego kiej- ‘kiedy, gdy, skoro’.

    Kiejka - od gwarowego kiej- ‘kiedy, gdy, skoro’.

    Kiejko - od gwarowego kiej- ‘kiedy, gdy, skoro’.

    Kiejkowski - od gwarowego kiej- ‘kiedy, gdy, skoro’.

    Kiejn - od niemieckiej nazwy osobowej Kein, ta od imion na Gegin-.

    Kiejna - od niemieckiej nazwy osobowej Kein, ta od imion na Gegin-.

    Kiejnar - od niemieckiej nazwy osobowej Kein, ta od imion na Gegin-.

    Kiejner - od niemieckiej nazwy osobowej Kein, ta od imion na Gegin-.

    Kiejnia - od niemieckiej nazwy osobowej Kein, ta od imion na Gegin-.

    Kiejniak - od niemieckiej nazwy osobowej Kein, ta od imion na Gegin-.

    Kiejno - od niemieckiej nazwy osobowej Kein, ta od imion na Gegin-.

    Kiejnowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kein, ta od imion na Gegin-.

    Kiejs - od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Kiejsa - od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Kiejsza - od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Kiejza - od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Kiejzer - od niemieckiego Kaiser ‘cesarz’.

    Kiejzerowicz - od niemieckiego Kaiser ‘cesarz’.

    Kiejzewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Kiejziewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Kiejzik - od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Kiejzo - od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Kiek - od niemieckich nazw osobowych Kek, Keck, te od górnoniemieckiego queck ‘pełen życia, odważny, mężny’.

    Kieka - od niemieckich nazw osobowych Kek, Keck, te od górnoniemieckiego queck ‘pełen życia, odważny, mężny’.

    Kiekiela - od niemieckich nazw osobowych Kek, Keck, te od górnoniemieckiego queck ‘pełen życia, odważny, mężny’.

    Kiekień - od niemieckich nazw osobowych Kek, Keck, te od górnoniemieckiego queck ‘pełen życia, odważny, mężny’.

    Kiekiesz - od niemieckich nazw osobowych Kek, Keck, te od górnoniemieckiego queck ‘pełen życia, odważny, mężny’.

    Kiekieś - od niemieckich nazw osobowych Kek, Keck, te od górnoniemieckiego queck ‘pełen życia, odważny, mężny’.

    Kiekis - od niemieckich nazw osobowych Kek, Keck, te od górnoniemieckiego queck ‘pełen życia, odważny, mężny’.

    Kiekisz - od niemieckich nazw osobowych Kek, Keck, te od górnoniemieckiego queck ‘pełen życia, odważny, mężny’.

    Kiekiś - od niemieckich nazw osobowych Kek, Keck, te od górnoniemieckiego queck ‘pełen życia, odważny, mężny’.

    Kieko - od niemieckich nazw osobowych Kek, Keck, te od górnoniemieckiego queck ‘pełen życia, odważny, mężny’.

    Kiektyka -

    Kiekut - 1635 od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kiel - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kiela - 1440 od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielac - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielać - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielak - 1630 od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielakiewicz - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielakowski - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielam - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan

    Kielan - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kielanczyk - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kielanek - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kielanowicz - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kielanowski - 1669 od nazwy miejscowej Kielanowice (tarnowskie, gmina Tuchów).

    Kielanowski - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kielań - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kielańczyk - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kielański - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kielar - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kielarowski - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kielarski - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kielarz - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kielarzek - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kielas - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielasiak - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielasiński - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielaszczyk - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielaszek - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielaszewski - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielaś - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielaw - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielawa - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielawiec - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielawski - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielb - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kielba - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kielban - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kielbas - od kiełbasa.

    Kielbasa - od kiełbasa.

    Kielbasiewicz - od kiełbasa.

    Kielbasiński - od kiełbasa.

    Kielbasowicz - od kiełbasa.

    Kielbassa - od kiełbasa.

    Kielbik - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kielbowicz - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kielc - 1256 od kieł ‘ząb boczny’.

    Kielcewicz - 1403 od kieł ‘ząb boczny’.

    Kielcon - od kieł ‘ząb boczny’.

    Kielcowic - 1267 od kieł ‘ząb boczny’.

    Kielczak - od kieł ‘ząb boczny’.

    Kielczuk - od kieł ‘ząb boczny’.

    Kielczyk - od kieł ‘ząb boczny’.

    Kielczykowski - od kieł ‘ząb boczny’.

    Kielczyński - od kieł ‘ząb boczny’.

    Kielec - 1470-80 od kieł ‘ząb boczny’; od kielec ‘kieł’.

    Kielech - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielecki - 1609 od nazwy miasta Kielce.

    Kielek - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielen - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan

    Kielenka - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan

    Kieleń - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan

    Kieler - 1448 od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kielerski - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kielerz - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kielesiak - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielesiński - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielesz - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kieleszka - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielewa - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielewicz - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielewski - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielian - 1656 od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kielianek - 1467 od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kielianowski - 1664 od nazwy miejscowej Kielanowice (tarnowskie, gmina Tuchów).

    Kieliański - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kielich - 1446 od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kielich - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielichowski - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kielicz - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kieliczek - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielijanek - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kielijański - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kielik - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielis - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kielisiak - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kielisz - 1457 od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kieliszak - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kieliszczuk - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kieliszczyk - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kieliszek - 1477 od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kieliszewski - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kieliszkiewicz - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kieliszkowski - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kieliś - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kieljan - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kieljański - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kieljasz - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kielka - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielkowski - od nazw miejscowych Kiełki, Kiełkowice, Kiełków (kilka wsi).

    Kiell - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kiellak - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kiellar - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kiellas - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kieller - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kiellman - od niemieckiej nazwy osobowej Kielmann, ta od średniowysoko niemieckiego kil ‘pieniek; dudka; czosnek’ albo od bawarskiego kiel ‘głupiec, tuman’.

    Kielm - od niemieckiej nazwy osobowej Kielmann, ta od średniowysoko niemieckiego kil ‘pieniek; dudka; czosnek’ albo od bawarskiego kiel ‘głupiec, tuman’.

    Kielma - od niemieckiej nazwy osobowej Kielmann, ta od średniowysoko niemieckiego kil ‘pieniek; dudka; czosnek’ albo od bawarskiego kiel ‘głupiec, tuman’.

    Kielman - od niemieckiej nazwy osobowej Kielmann, ta od średniowysoko niemieckiego kil ‘pieniek; dudka; czosnek’ albo od bawarskiego kiel ‘głupiec, tuman’.

    Kielmann - od niemieckiej nazwy osobowej Kielmann, ta od średniowysoko niemieckiego kil ‘pieniek; dudka; czosnek’ albo od bawarskiego kiel ‘głupiec, tuman’.

    Kielmanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kielmann, ta od średniowysoko niemieckiego kil ‘pieniek; dudka; czosnek’ albo od bawarskiego kiel ‘głupiec, tuman’.

    Kielmans - od niemieckiej nazwy osobowej Kielmann, ta od średniowysoko niemieckiego kil ‘pieniek; dudka; czosnek’ albo od bawarskiego kiel ‘głupiec, tuman’.

    Kielmański - od niemieckiej nazwy osobowej Kielmann, ta od średniowysoko niemieckiego kil ‘pieniek; dudka; czosnek’ albo od bawarskiego kiel ‘głupiec, tuman’.

    Kielmas - od niemieckiej nazwy osobowej Kielmann, ta od średniowysoko niemieckiego kil ‘pieniek; dudka; czosnek’ albo od bawarskiego kiel ‘głupiec, tuman’.

    Kielmasz - od niemieckiej nazwy osobowej Kielmann, ta od średniowysoko niemieckiego kil ‘pieniek; dudka; czosnek’ albo od bawarskiego kiel ‘głupiec, tuman’.

    Kielmek - od niemieckiej nazwy osobowej Kielmann, ta od średniowysoko niemieckiego kil ‘pieniek; dudka; czosnek’ albo od bawarskiego kiel ‘głupiec, tuman’.

    Kielmo - od niemieckiej nazwy osobowej Kielmann, ta od średniowysoko niemieckiego kil ‘pieniek; dudka; czosnek’ albo od bawarskiego kiel ‘głupiec, tuman’.

    Kielnar - od kelner ‘podający do stołu w restauracji’.

    Kielner - od kelner ‘podający do stołu w restauracji’.

    Kielnerowski - od kelner ‘podający do stołu w restauracji’.

    Kielnia - od kielnia, ze staropolskiego kiela ‘narzędzie murarskie; dawniej ‘rodzaj skrzyni’.

    Kielniacz - od kielnia, ze staropolskiego kiela ‘narzędzie murarskie; dawniej ‘rodzaj skrzyni’.

    Kielniak - od kielnia, ze staropolskiego kiela ‘narzędzie murarskie; dawniej ‘rodzaj skrzyni’.

    Kielniarz - od kielnia, ze staropolskiego kiela ‘narzędzie murarskie; dawniej ‘rodzaj skrzyni’.

    Kielnicz - od kielnia, ze staropolskiego kiela ‘narzędzie murarskie; dawniej ‘rodzaj skrzyni’.

    Kielnik - od kielnia, ze staropolskiego kiela ‘narzędzie murarskie; dawniej ‘rodzaj skrzyni’.

    Kielniuk - od kielnia, ze staropolskiego kiela ‘narzędzie murarskie; dawniej ‘rodzaj skrzyni’.

    Kielo - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kieloch - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielon - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kielonek - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kieloń - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kieloński - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan

    Kielor - 1460 od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kielos - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielosz - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielpin - od nazw miejscowych Kiełpino, Kiełpiny, Kiełpin (częste).

    Kielpiński - od nazw miejscowych Kiełpino, Kiełpiny, Kiełpin (częste).

    Kielsiak - może od niemieckiej nazwy osobowej Kielc, to od kiel (z. Kielman).

    Kielski - może od niemieckiej nazwy osobowej Kielc, to od kiel (z. Kielman).

    Kielsz - może od niemieckiej nazwy osobowej Kielc, to od kiel (z. Kielman).

    Kielszak - może od niemieckiej nazwy osobowej Kielc, to od kiel (z. Kielman).

    Kielszczyk - może od niemieckiej nazwy osobowej Kielc, to od kiel (z. Kielman).

    Kielszek - może od niemieckiej nazwy osobowej Kielc, to od kiel (z. Kielman).

    Kielsznia - może od niemieckiej nazwy osobowej Kielc, to od kiel (z. Kielman).

    Kielt - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kielta - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kieluch - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielur - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kielus - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielusiak - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kielusiński - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kieluszak - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kieluś - od imion Kielian, Kilian lub od wyrazów na kiel-, por. kieł, kielich.

    Kieł - 1406 od kieł ‘ząb boczny’.

    Kieła - od kieł ‘ząb boczny’.

    Kiełak - od kieł ‘ząb boczny’.

    Kiełasa - od kieł ‘ząb boczny’.

    Kiełaszek - od kieł ‘ząb boczny’.

    Kieławic - od kieł ‘ząb boczny’.

    Kiełb - 1458 od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełba - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełbacki - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełbaj - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełbalski - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełbała - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełbania - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełbaniak - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełbań - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełbas - 1421 od kiełbasa.

    Kiełbasa - 1370 od kiełbasa.

    Kiełbasiak - 1670 od kiełbasa.

    Kiełbasicz - od kiełbasa.

    Kiełbasiewicz - od kiełbasa.

    Kiełbasin - od kiełbasa.

    Kiełbasiński - od kiełbasa.

    Kiełbasiuk - od kiełbasa.

    Kiełbaska, m. - 1443 od kiełbasa.

    Kiełbasko - od kiełbasa.

    Kiełbaso - od kiełbasa.

    Kiełbasowicz - od kiełbasa.

    Kiełbasowska - od kiełbasa.

    Kiełbasów - od kiełbasa.

    Kiełbasza - od kiełbasa.

    Kiełbaszak - od kiełbasa.

    Kiełbaszczak - od kiełbasa.

    Kiełbaszewicz - od kiełbasa.

    Kiełbaszewski - od kiełbasa.

    Kiełbaśnik - od kiełbasa.

    Kiełbek - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełbiak - 1444 od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełbicki - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełbiewski - od nazwy miejscowej Kiełbowo (ciechanowskie, gmina Raciąż).

    Kiełbik - 1402 od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełbikowski - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełbiński - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełbiowski - od nazwy miejscowej Kiełbowo (ciechanowskie, gmina Raciąż).

    Kiełbon - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełboń - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełbos - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełbosa - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełbowicz - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełbowski - 1471 od nazwy miejscowej Kiełbowo (ciechanowskie, gmina Raciąż).

    Kiełbus - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełbusiewicz - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełbuska - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełbuś - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiełcz - 1786 od gwarowego kiełcz ‘chojak; karcz’.

    Kiełczak - od gwarowego kiełcz ‘chojak; karcz’.

    Kiełczawa - od gwarowego kiełcz ‘chojak; karcz’.

    Kiełczewski - 1497 od nazwy miejscowej Kiełczewice (lubelskie, gmina Strzyżewice), Kiełczew, Kiełczewo, Kiełcze (kilka wsi).

    Kiełczko - 1394 od gwarowego kiełcz ‘chojak; karcz’.

    Kiełczowski - 1470-80 od nazwy miejscowej Kiełczewice (lubelskie, gmina Strzyżewice), Kiełczew, Kiełczewo, Kiełcze (kilka wsi).

    Kiełczukowski - od gwarowego kiełcz ‘chojak; karcz’.

    Kiełczygłowski - 1474 od nazwy miejscowej Kiełczygłów (sieradzkie, gmina Kiełczygłów).

    Kiełczyk - od gwarowego kiełcz ‘chojak; karcz’.

    Kiełczykowski - od gwarowego kiełcz ‘chojak; karcz’.

    Kiełczyński - 1590 od nazwy miejscowej Kiełczyna (tarnobrzeskie, gmina Bogoria).

    Kiełdacki - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełdan - 1484 od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełdanowicz - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełdonowicz - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełdos - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełducki - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełduszys - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełdyk - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełdysz - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełdyś - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełek - od kieł ‘ząb boczny’ lub od kiełek.

    Kiełk - od kieł ‘ząb boczny’ lub od kiełek.

    Kiełka - od kieł ‘ząb boczny’ lub od kiełek.

    Kiełko - od kieł ‘ząb boczny’ lub od kiełek.

    Kiełkowicz - 1486 od kieł ‘ząb boczny’ lub od kiełek.

    Kiełkowski - 1409 od nazw miejscowych Kiełki, Kiełkowice, Kiełków (kilka wsi).

    Kiełoczko - od kieł ‘ząb boczny’.

    Kiełp - od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kiełpik - od gwarowego kiełp ‘łabędź’; od kiełpik ‘młody łabędź’.

    Kiełpikowski - od gwarowego kiełp ‘łabędź’; od kiełpik ‘młody łabędź’.

    Kiełpin - od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kiełpinowski - od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kiełpiński - 1490 od nazw miejscowych Kiełpino, Kiełpiny, Kiełpin (częste).

    Kiełs - może od niemieckiej nazwy osobowej Kielc, to od kiel (z. Kielman).

    Kiełsa - może od niemieckiej nazwy osobowej Kielc, to od kiel (z. Kielman).

    Kiełski - 1711 od kieł ‘ząb boczny’ lub od kiełek.

    Kiełsznia - może od niemieckiej nazwy osobowej Kielc, to od kiel (z. Kielman).

    Kiełszykowski - może od niemieckiej nazwy osobowej Kielc, to od kiel (z. Kielman).

    Kiełśnia - może od niemieckiej nazwy osobowej Kielc, to od kiel (z. Kielman).

    Kiełt - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełtaczyński - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełtasiewicz - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełtoczyński - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełtoń - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełtucha - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełtucki - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełtych - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełtycki - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełtyk - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełtyka - 1382 od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’; od gwarowego kiełtyka ‘człowiek kołyszący się’.

    Kiełtyko - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełtyl - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełtyła - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiełzak - może od niemieckiej nazwy osobowej Kielc, to od kiel (z. Kielman).

    Kiemal - od niemieckiej nazwy osobowej Kiemle, ta od średniowysokoniemieckiego kime, kim ‘zarodek, zawiązek’, wtórnie też ‘potomek’.

    Kiemel - od niemieckiej nazwy osobowej Kiemle, ta od średniowysokoniemieckiego kime, kim ‘zarodek, zawiązek’, wtórnie też ‘potomek’.

    Kiemer - od niemieckiej nazwy osobowej Kemmer, ta od Kämmerling (pożyczka z włowskiego camerlingo ‘dworzanin’).

    Kiemierz - od niemieckiej nazwy osobowej Kemmer, ta od Kämmerling (pożyczka z włowskiego camerlingo ‘dworzanin’).

    Kiemiesz - od niemieckiej nazwy osobowej Kemmer, ta od Kämmerling (pożyczka z włowskiego camerlingo ‘dworzanin’).

    Kiemla - 1415 od niemieckiej nazwy osobowej Kiemle, ta od średniowysokoniemieckiego kime, kim ‘zarodek, zawiązek’, wtórnie też ‘potomek’.

    Kiemlic - 1424 od niemieckiej nazwy osobowej Kiemle, ta od średniowysokoniemieckiego kime, kim ‘zarodek, zawiązek’, wtórnie też ‘potomek’.

    Kiemlik - 1421 od niemieckiej nazwy osobowej Kiemle, ta od średniowysokoniemieckiego kime, kim ‘zarodek, zawiązek’, wtórnie też ‘potomek’.

    Kiempa - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kiempiński - od nazw miejscowych Kępno, Kępina (częste).

    Kiempista - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kiempisty - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kiempka - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kiempowicz - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kiempski - od nazwy miejscowej Kepa (częste).

    Kien - od staropolskiego kien (dop. kna) ‘obcięty pień drzewa, konar’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kenn.

    Kiena - od staropolskiego kien (dop. kna) ‘obcięty pień drzewa, konar’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kenn.

    Kienc - od niemieckich nazw osobowych Kenz, Kentz, te od imion na Gand-.

    Kienczek - od niemieckich nazw osobowych Kenz, Kentz, te od imion na Gand-.

    Kienczek - od staropolskiego kien (dop. kna) ‘obcięty pień drzewa, konar’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kenn.

    Kienczkowski - od niemieckich nazw osobowych Kenz, Kentz, te od imion na Gand-.

    Kienczkowski - od staropolskiego kien (dop. kna) ‘obcięty pień drzewa, konar’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kenn.

    Kienć - od niemieckich nazw osobowych Kenz, Kentz, te od imion na Gand-.

    Kienda - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kiender - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kienderowicz - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kiendorowicz - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kiendra - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kiendrach - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kiendracha - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kiendracki - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kiendrak - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kiendrowicz - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kiendry - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kiendryś - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kiendych - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kiendys - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kiendysz - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kiendyś - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kiendzia - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kiendzierewicz - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kiendzierski - od nazw miejscowych Kędzierz, Kędziory (kilka wsi).

    Kiendziora - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kiendziorski - od nazw miejscowych Kędzierz, Kędziory (kilka wsi).

    Kienic - od niemieckich nazw osobowych Kenz, Kentz, te od imion na Gand-.

    Kienic - od staropolskiego kien (dop. kna) ‘obcięty pień drzewa, konar’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kenn.

    Kienich - od staropolskiego kien (dop. kna) ‘obcięty pień drzewa, konar’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kenn.

    Kieniec - od niemieckich nazw osobowych Kenz, Kentz, te od imion na Gand-.

    Kieniewicz - 1725 od staropolskiego kien (dop. kna) ‘obcięty pień drzewa, konar’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kenn.

    Kienig - od niemieckiej nazwy osobowej König, ta os średnioniemieckiego konig, koning, średniowysoko niemieckiego künic, künec ‘król’.

    Kienik - od niemieckiej nazwy osobowej König, ta os średnioniemieckiego konig, koning, średniowysoko niemieckiego künic, künec ‘król’.

    Kieniszko - od staropolskiego kien (dop. kna) ‘obcięty pień drzewa, konar’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kenn.

    Kieniuk - od staropolskiego kien (dop. kna) ‘obcięty pień drzewa, konar’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kenn.

    Kienke - od staropolskiego kien (dop. kna) ‘obcięty pień drzewa, konar’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kenn.

    Kienkiewicz - od staropolskiego kien (dop. kna) ‘obcięty pień drzewa, konar’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kenn.

    Kienko - od staropolskiego kien (dop. kna) ‘obcięty pień drzewa, konar’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kenn.

    Kieno - od staropolskiego kien (dop. kna) ‘obcięty pień drzewa, konar’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kenn.

    Kienow - od staropolskiego kien (dop. kna) ‘obcięty pień drzewa, konar’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kenn.

    Kienów - od staropolskiego kien (dop. kna) ‘obcięty pień drzewa, konar’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kenn.

    Kienysz - od staropolskiego kien (dop. kna) ‘obcięty pień drzewa, konar’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kenn.

    Kienyszyn - od staropolskiego kien (dop. kna) ‘obcięty pień drzewa, konar’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kenn.

    Kień - od staropolskiego kien (dop. kna) ‘obcięty pień drzewa, konar’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kenn.

    Kieńc - od niemieckich nazw osobowych Kenz, Kentz, te od imion na Gand-.

    Kieńciak - od niemieckich nazw osobowych Kenz, Kentz, te od imion na Gand-.

    Kieńciek - od niemieckich nazw osobowych Kenz, Kentz, te od imion na Gand-.

    Kieńcik - od niemieckich nazw osobowych Kenz, Kentz, te od imion na Gand-.

    Kieńć - od niemieckich nazw osobowych Kenz, Kentz, te od imion na Gand-.

    Kieńdra - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kieńko - od staropolskiego kien (dop. kna) ‘obcięty pień drzewa, konar’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kenn.

    Kieński - od staropolskiego kien (dop. kna) ‘obcięty pień drzewa, konar’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kenn.

    Kiep - 1471 od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepa - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepacz - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepadło - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepajło - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepak - 1495 od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepal - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepala - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepalski - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepał - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepas - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepczyk - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepek - 1493 od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepel - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepicz - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepiec - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepiel - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepiela - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepik - 1494 od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepin - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepina, m. - 1471 od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepisz - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepiura - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepka - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepkał - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepke - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepkie - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepkowicz - 1572 od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kieps - od niemieckich nazw osobowych Keps, Käps, te od Käp, Kiep, pochodne od imion na Geb-.

    Kiepsch - od niemieckich nazw osobowych Keps, Käps, te od Käp, Kiep, pochodne od imion na Geb-.

    Kiepś - od niemieckich nazw osobowych Keps, Käps, te od Käp, Kiep, pochodne od imion na Geb-.

    Kiepśna - od niemieckich nazw osobowych Keps, Käps, te od Käp, Kiep, pochodne od imion na Geb-.

    Kiepta - 1456 od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepul - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepulski - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepura - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepurka - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepuro - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepurski - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepus - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kiepuszewski - od kiep ‘głupiec’, w średniowieczu ‘srom niewieści’.

    Kier - 1451 od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kiera - 1661 od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierach - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierachowicz - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieraciński - od kierat, dawniej kerat ‘kolo zębate obracane przez konie, poruszające maszyny rolnicze’.

    Kieracki - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieracz - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieradło - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieraga - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieraj - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierak - 1685 od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierakiewicz - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierakowicz - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieral - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieralski - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierał - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierałowicz - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieran - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieranowski - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieras - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierasek - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierasiewicz - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierasiński - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieraszewicz - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieraszewski - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieraś - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierat - od kierat, dawniej kerat ‘kolo zębate obracane przez konie, poruszające maszyny rolnicze’.

    Kierata - od kierat, dawniej kerat ‘kolo zębate obracane przez konie, poruszające maszyny rolnicze’.

    Kieratowicz - od kierat, dawniej kerat ‘kolo zębate obracane przez konie, poruszające maszyny rolnicze’.

    Kierbaj - od niemieckich nazw osobowych Körb, Kerb, te od średniowysoko niemieckiego korp ‘kosz’.

    Kierbec - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierbeć - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierbedz - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierbedź - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierbel - od niemieckich nazw osobowych Körb, Kerb, te od średniowysoko niemieckiego korp ‘kosz’; od niemieckiej nazwy osobowej Kerbel.

    Kierbes - od niemieckich nazw osobowych Körb, Kerb, te od średniowysoko niemieckiego korp ‘kosz’.

    Kierbeś - od niemieckich nazw osobowych Körb, Kerb, te od średniowysoko niemieckiego korp ‘kosz’.

    Kierbic - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierbicz - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierbić - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierbiec - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierbieć - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierbiedź - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierbiedż - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierbiński - od niemieckich nazw osobowych Körb, Kerb, te od średniowysoko niemieckiego korp ‘kosz’.

    Kierbowiec - od niemieckich nazw osobowych Körb, Kerb, te od średniowysoko niemieckiego korp ‘kosz’.

    Kierbus - od niemieckich nazw osobowych Körb, Kerb, te od średniowysoko niemieckiego korp ‘kosz’.

    Kierbuziński - od niemieckich nazw osobowych Körb, Kerb, te od średniowysoko niemieckiego korp ‘kosz’.

    Kierc - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kiercal - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kiercel - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kiercin - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kiercioch - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kiercul - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kiercuń - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kiercz - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kierczak - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kierczalski - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kierczek - 1628 od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierczek - 1695 od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kierczewski - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kierczka - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kierczuk - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kierczyński - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kierda - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kierdaj - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kierdak - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’; od gwarowego kierdak ‘knur’.

    Kierdal - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kierdał - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kierdan - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kierdanowski - 1558 od nazwy miejscowej Kierdanowice (KrW).

    Kierdasz - 1580 odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kierdaszuk - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kierdej - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kierdejka - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kierdejko - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kierdel - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’; od kierdel.

    Kierdelewicz - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kierdielewicz - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kierdol - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kierdola - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kierdoń - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kierdowicz - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kierdowski - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kierdylewicz - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kierdysz - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kierdzik - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kierebiński - od niemieckich nazw osobowych Körb, Kerb, te od średniowysoko niemieckiego korp ‘kosz’.

    Kierej - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierejczuk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierejczyk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierejewski - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierejko - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierejsza - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierejszo - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierejszys - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierek - 1628 od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierekiewicz - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierel - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierelczuk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierelenko - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierelus - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiereł - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiereła - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiereło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierełowicz - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierełowicz-Kieryłowicz - złożenia brak; Kierełowicz od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło; Kieryłowicz od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyrył notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierełowski - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kieren - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierena - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierencew - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierenczuk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierenkiewicz - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierenko - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierepa - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierepka - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierepko - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierepski - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kieres - od kiersze ‘’cięcia, paragrafy’.

    Kieres - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieresiński - od kiersze ‘’cięcia, paragrafy’.

    Kieresiński - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieresz - od kiersze ‘’cięcia, paragrafy’.

    Kiereszka - od kiersze ‘’cięcia, paragrafy’.

    Kiereś - od kiersze ‘’cięcia, paragrafy’.

    Kiereś - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierewicz - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierianow - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kierin - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierinkiewicz - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kieriński - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierka - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierkało - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierkicz - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierkiewicz - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierko - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierkowicz - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierkowski - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierkun - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierkuń - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierkus - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierkusz - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierkuś - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierlaj - od kierla ‘chłop, drab’.

    Kierlasz - od kierla ‘chłop, drab’.

    Kierlasz - od liturgicznego wezwania Kyrie eleison; od staropolskiego kierlesz.

    Kierlewicz - od kierla ‘chłop, drab’.

    Kierlik - od kierla ‘chłop, drab’.

    Kierlin - od kierla ‘chłop, drab’.

    Kierliński - od kierla ‘chłop, drab’.

    Kierlo - od kierla ‘chłop, drab’.

    Kierło - 1631 od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierło - od kierla ‘chłop, drab’.

    Kierłowicz - od kierla ‘chłop, drab’.

    Kierłucki - od kierla ‘chłop, drab’.

    Kierma - od kiermasz ‘jarmark, odpust’.

    Kiermacki - od kiermasz ‘jarmark, odpust’.

    Kiermacz - od kiermasz ‘jarmark, odpust’.

    Kierman - od kiermasz ‘jarmark, odpust’.

    Kiermanowicz - od kiermasz ‘jarmark, odpust’.

    Kiermarz - od kiermasz ‘jarmark, odpust’.

    Kiermas - od kiermasz ‘jarmark, odpust’.

    Kiermasch - od kiermasz ‘jarmark, odpust’.

    Kiermaschek - od kiermasz ‘jarmark, odpust’.

    Kiermasik - 1669 od kiermasz ‘jarmark, odpust’.

    Kiermasz - 1430 od kiermasz ‘jarmark, odpust’.

    Kiermaszek - od kiermasz ‘jarmark, odpust’.

    Kiermes - od kiermasz ‘jarmark, odpust’.

    Kiermoszek - od kiermasz ‘jarmark, odpust’.

    Kiermowicz - od kiermasz ‘jarmark, odpust’.

    Kiermuć - od kiermasz ‘jarmark, odpust’.

    Kiermut - od kiermasz ‘jarmark, odpust’.

    Kiern - od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’.

    Kierna - od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’.

    Kierna - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kiernacki - od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’.

    Kiernacki - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kiernal - od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’.

    Kiernal - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kiernan - od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’.

    Kiernarzycki - od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’.

    Kiernas - od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’.

    Kiernas - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kiernaszek - od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’.

    Kiernaszek - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kiernat - od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’.

    Kiernażycki - od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’.

    Kierner - od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’.

    Kiernes - od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’.

    Kiernia - 1662 od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kierniacki - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kierniak - 1683 od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kierniakiewicz - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kiernich - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kiernicki - 1647 od nazwy miejscowej Kiernica (KrW).

    Kierniczna - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kierniczny - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kierniczyszyn - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kierniecki - od nazwy miejscowej Kiernica (KrW).

    Kierniej - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kiernik - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kiernikiewicz - 1739 od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kiernikowski - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kierniowski - 1701 od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kiernisz - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kierno - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kiernocha - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kiernoga - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kiernos - od kiernoz ‘knur’.

    Kiernosek - od kiernoz ‘knur’.

    Kiernoski - 1491 od nazwy miejscowej Kiernozia (płockie, gmina Kiernozia).

    Kiernowski - 1485 od nazwy miejscowej Kiernozia (płockie, gmina Kiernozia).

    Kiernoz - 1412 od kiernoz ‘knur’.

    Kiernoza - od kiernoz ‘knur’.

    Kiernozczyk - 1609 od kiernoz ‘knur’.

    Kiernozek - 1452 od kiernoz ‘knur’ lub od kiernozek.

    Kiernoziak - od kiernoz ‘knur’.

    Kiernozicki - od kiernoz ‘knur’.

    Kiernoziek - od kiernoz ‘knur’.

    Kiernozię - 1467 od kiernoz ‘knur’.

    Kiernożek - od kiernoz ‘knur’.

    Kiernożycki - od kiernoz ‘knur’.

    Kiernożycko - od kiernoz ‘knur’.

    Kierń - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kieroch - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierociński - od kierat, dawniej kerat ‘kolo zębate obracane przez konie, poruszające maszyny rolnicze’.

    Kierod - od kierat, dawniej kerat ‘kolo zębate obracane przez konie, poruszające maszyny rolnicze’.

    Kieroda - od kierat, dawniej kerat ‘kolo zębate obracane przez konie, poruszające maszyny rolnicze’.

    Kierok - (Śl) od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieron - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieronczyk - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieroniak - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieroń - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierończak - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierończyk - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieroński - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieros - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierosiński - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieroś - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierot - (Śl) od kierat, dawniej kerat ‘kolo zębate obracane przez konie, poruszające maszyny rolnicze’.

    Kieroth - od kierat, dawniej kerat ‘kolo zębate obracane przez konie, poruszające maszyny rolnicze’.

    Kierowicz - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierowski - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieród - od kierat, dawniej kerat ‘kolo zębate obracane przez konie, poruszające maszyny rolnicze’.

    Kierpa - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpacienko - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpacz - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpacz-Sabo - złożenia brak; Kierpacz od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’; Sabo 1605 od węgierskiej nazwy osobowej Szabó, ta od szabó ‘krawiec’.

    Kierpać - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpak - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpal - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpał - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpan - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpas - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpeć - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpiczów - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpiec - 1652 od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpieć - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpiek - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpiesz - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpikowski - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpiń - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpiński - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpiuk - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpka - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpko - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpluk - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierps - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpsz - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kierpsza - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kiers - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kiersa - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kiersanow - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kiersanowski - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kiersanów - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kiersch - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kiersche - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierschk - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierschka - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierschke - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierschkowski - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierschnik - (Pom) od niemieckiej nazwy osobowej Kerschen, ta od Kirsche ‘wiśnia’.

    Kiersikowski - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierski - 1392 od nazwy miejscowej Kierz (kilka wsi).

    Kiersnowski - 1592 od nazwy miejscowej Kiersnowo (białostockie, gmina Brańsk).

    Kierst - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kiersta - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kierstan - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kierste - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kierstein - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kiersten - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kierstyn - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kiersz - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kiersza - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierszak - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierszanek - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierszanowski - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierszczek - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierszek - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierszewicz - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierszewski - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierszk - (Pom) od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierszka - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierszke - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierszkiewicz - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierszko - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierszkowski - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierszner - od niemieckiej nazwy osobowej Kerschen, ta od Kirsche ‘wiśnia’.

    Kierszniak - od niemieckiej nazwy osobowej Kerschen, ta od Kirsche ‘wiśnia’.

    Kierszniewski - od nazwy miejscowej Kiersnowo (białostockie, gmina Brańsk).

    Kiersznik - od niemieckiej nazwy osobowej Kerschen, ta od Kirsche ‘wiśnia’.

    Kiersznikiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kerschen, ta od Kirsche ‘wiśnia’.

    Kiersznikowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kerschen, ta od Kirsche ‘wiśnia’.

    Kierszniowski - od nazwy miejscowej Kiersnowo (białostockie, gmina Brańsk).

    Kiersznowski - od nazwy miejscowej Kiersnowo (białostockie, gmina Brańsk).

    Kierszt - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kierszta - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kiersztajn - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kiersztan - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus.

    Kiersztanowski - 1567 od nazwy miejscowej Kiersztanowo (olsztyńskie).

    Kierszte - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kiersztein - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kiersztejn - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kiersztejna - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kierszton - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kiersztun - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kiersztyn - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kiersztyna - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kiersztynowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kiersztyń - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kierszyn - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierś - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kierśnicki - od niemieckiej nazwy osobowej Kerschen, ta od Kirsche ‘wiśnia’.

    Kierśnikiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kerschen, ta od Kirsche ‘wiśnia’.

    Kiert - od niemieckiej nazwy osobowej Kert, ta od średnioniemieckiego kerze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kierta - od niemieckiej nazwy osobowej Kert, ta od średnioniemieckiego kerze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kiertak - od niemieckiej nazwy osobowej Kert, ta od średnioniemieckiego kerze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kiertowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kert, ta od średnioniemieckiego kerze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kiertyczak - od niemieckiej nazwy osobowej Kert, ta od średnioniemieckiego kerze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kiertyczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Kert, ta od średnioniemieckiego kerze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kiertys - od niemieckiej nazwy osobowej Kert, ta od średnioniemieckiego kerze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kieruc - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieruczenko - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieruć - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieruj - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieruk - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierul - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierula - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierulis - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierulkiewicz - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieruł - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierun - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierunczak - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierunczyk - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieruniak - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierunkiewicz - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieruń - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieruńczak - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieruńczyk - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierus - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieruszek - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieruszyn - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieruś - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierut - od staropolskiego, gwarowego chwierutać, kierutać ‘poruszać, potrząsać’.

    Kierutal - od staropolskiego, gwarowego chwierutać, kierutać ‘poruszać, potrząsać’.

    Kieruzal - od Jeruzalem ‘Jerozolima’.

    Kieruzalski - od Jeruzalem ‘Jerozolima’.

    Kieruzel - od Jeruzalem ‘Jerozolima’.

    Kieruzol - od Jeruzalem ‘Jerozolima’.

    Kierużalski - od Jeruzalem ‘Jerozolima’.

    Kierużel - od Jeruzalem ‘Jerozolima’.

    Kierwa - od niemieckich nazw osobowych Kerwa, Kerwel, może od średniowysoko niemieckiego kervel, kervele ‘roslina trybula’.

    Kierwal - od niemieckich nazw osobowych Kerwa, Kerwel, może od średniowysoko niemieckiego kervel, kervele ‘roslina trybula’.

    Kierwas - od niemieckich nazw osobowych Kerwa, Kerwel, może od średniowysoko niemieckiego kervel, kervele ‘roslina trybula’.

    Kierwiak - od niemieckich nazw osobowych Kerwa, Kerwel, może od średniowysoko niemieckiego kervel, kervele ‘roslina trybula’.

    Kierwicz - od niemieckich nazw osobowych Kerwa, Kerwel, może od średniowysoko niemieckiego kervel, kervele ‘roslina trybula’.

    Kierwiński - od niemieckich nazw osobowych Kerwa, Kerwel, może od średniowysoko niemieckiego kervel, kervele ‘roslina trybula’.

    Kierwo - od niemieckich nazw osobowych Kerwa, Kerwel, może od średniowysoko niemieckiego kervel, kervele ‘roslina trybula’.

    Kierych - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kierycienko - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kierycz - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kieryczenko - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kieryczuk - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kieryczyński - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kieryk - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kierykowski - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kieryl - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyrył notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierylak - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyrył notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kieryluk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyrył notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierył - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyrył notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kieryła - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyrył notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kieryłło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyrył notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kieryło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyrył notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kieryłowicz - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyrył notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kieryłowski - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyrył notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kieryłów - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyrył notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kierys - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierysch - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierysek - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierysz - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kieryś - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kierz - 1691 od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierza - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzak - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzal - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzanow - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzanowski - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzanów - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzec - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzech - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzej - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzejonek - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzek - 1464 od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzel - 1782 od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzenka, m. - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzenkowski - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzeński - 1631 od nazwy miejscowej Kierzno (kaloskie, gmina Kępno).

    Kierzękowski - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzk - 1470 (Pom) od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzka - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzkiewicz - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzko - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzkowski - 1591 od nazwy miejscowej Kierzków, Kierzki (kilka wsi).

    Kierznia - 1748 od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kierzniak - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kierznicki - od nazwy miejscowej Kierzno (kaloskie, gmina Kępno).

    Kierznicki - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kierzniewicz - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kierzniewski - od nazwy miejscowej Kiersnowo (białostockie, gmina Brańsk).

    Kierznik - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kierznikewicz - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kierznikowicz - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kierzniowski - od nazwy miejscowej Kiersnowo (białostockie, gmina Brańsk).

    Kierznowski - 1537 od nazwy miejscowej Kiersnowo (białostockie, gmina Brańsk).

    Kierzonek - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzonka - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzonko - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzonkowski - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzonowski - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzun - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzuń - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzyc - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzydło - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzyk - 1722 od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzykowski - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzynka - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzynkowski - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzynowski - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierzyński - 1620 od nazwy miejscowej Kierzno (kaloskie, gmina Kępno).

    Kierzyński - od staropolskiego kierz ‘krzak; drzewo laurowe’.

    Kierżkowski - od nazwy miejscowej Kierzków, Kierzki (kilka wsi).

    Kies - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiesa - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiesch - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiesel - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiesell - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiesiak - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiesiel - 1564 od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiesielewski - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiesieliński - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiesielow - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiesienicz - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiesiewicz - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiesio - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kieska - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kieskiewicz - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kieskowiak - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiesła - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiesłowski - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiesołka - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kieson - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiesów - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiess - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiessa - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiesse - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiesso - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiesul - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiesz - 1382 od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiesza - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kieszak - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kieszcz - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kieszczyk - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kieszek - 1442 od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kieszen - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kieszewicz - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kieszk - (Pom) od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kieszka - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kieszkalewicz - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kieszkarewicz - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kieszkiewicz - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kieszko - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kieszkowiak - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kieszkowski - 1435 od nazwy miejscowej Kieszek (radomskie, gmina Pionki).

    Kieszyk - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kieś - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kieśkiewicz - od imion na Kie-, typu Kielian lub też od niemieckich nazw osobowych Kess-, Kies.

    Kiet - od kieta ‘łańcuch’.

    Kieta - 1655 od kieta ‘łańcuch’.

    Kieter - od niemieckiej nazwy osobowej Ketter, ta od średnioniemieckiego keter ‘heretyk, kacerz’.

    Kieterowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Ketter, ta od średnioniemieckiego keter ‘heretyk, kacerz’.

    Kiether - od niemieckiej nazwy osobowej Ketter, ta od średnioniemieckiego keter ‘heretyk, kacerz’.

    Kietka - od kieta ‘łańcuch’.

    Kietko - od kieta ‘łańcuch’.

    Kietkowicz - od kieta ‘łańcuch’.

    Kietkowski - od kieta ‘łańcuch’.

    Kietla - 1254 od kieta ‘łańcuch’.

    Kietlas - 1528 od kieta ‘łańcuch’.

    Kietlasik - 1699 od kieta ‘łańcuch’.

    Kietlasowicz - 1706 od kieta ‘łańcuch’.

    Kietlic - 1203 od kieta ‘łańcuch’.

    Kietlicki - 1408 od nazwy miejscowej Kietlice (wieś zagrodowa, Wlkp).

    Kietlicz - od kieta ‘łańcuch’.

    Kietliński - 1394 od nazwy miejscowej Kietlin (piotrkowskie, gmina Radomsko).

    Kietliński-Borkowski - złożenia brak; Kietliński 1394 od nazwy miejscowej Kietlin (piotrkowskie, gmina Radomsko); Borkowski 1402 od nazw miejscowych typu Borków, Borkowice, Borki.

    Kietła - od kieta ‘łańcuch’.

    Kietnik - 1399 od kieta ‘łańcuch’.

    Kietniuk - od kieta ‘łańcuch’.

    Kietowicz - 1658 od kieta ‘łańcuch’.

    Kietowski - od kieta ‘łańcuch’.

    Kietras - od niemieckiej nazwy osobowej Ketter, ta od średnioniemieckiego keter ‘heretyk, kacerz’.

    Kietrys - od niemieckiej nazwy osobowej Ketter, ta od średnioniemieckiego keter ‘heretyk, kacerz’.

    Kietryś - od niemieckiej nazwy osobowej Ketter, ta od średnioniemieckiego keter ‘heretyk, kacerz’.

    Kietrzak - od niemieckiej nazwy osobowej Ketter, ta od średnioniemieckiego keter ‘heretyk, kacerz’.

    Kietrzyk - od niemieckiej nazwy osobowej Ketter, ta od średnioniemieckiego keter ‘heretyk, kacerz’.

    Kiett - od kieta ‘łańcuch’.

    Kietta - od kieta ‘łańcuch’.

    Kietułka - od kieta ‘łańcuch’.

    Kietura - od kieta ‘łańcuch’.

    Kieturakis - od kieta ‘łańcuch’.

    Kieturatis - od kieta ‘łańcuch’.

    Kieturkis - od kieta ‘łańcuch’.

    Kiety - od kieta ‘łańcuch’.

    Kiewacz - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiewak - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiewan - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiewarski - 1610 od nazwy miejscowej Kiwerce (KrW).

    Kiewel - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiewesz - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiewicz - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiewiel - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiewiszyn - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiewka - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiewla - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiewlak - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiewlen - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiewleń - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiewlicz - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiewluk - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiewra - może od niemieckiej nazwy osobowej Kibber, ta od imienia Gëbher, por. też imię żydowskie Kiwer.

    Kiewrel - może od niemieckiej nazwy osobowej Kibber, ta od imienia Gëbher, por. też imię żydowskie Kiwer.

    Kiewro - może od niemieckiej nazwy osobowej Kibber, ta od imienia Gëbher, por. też imię żydowskie Kiwer.

    Kiewski - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiewszyn - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiewszyniec - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kieza - od niemieckiej nazwy osobowej Kiese, ta od imion na Gisil-.

    Kiezar - 1574 może od niemieckich nazw osobowych Kieser, Kyser, te od średniowysokoniemieckiego kiesen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’.

    Kiezel - od niemieckiej nazwy osobowej Kiese, ta od imion na Gisil-.

    Kieziel - od niemieckiej nazwy osobowej Kiese, ta od imion na Gisil-.

    Kieziewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kiese, ta od imion na Gisil-.

    Kiezik - od niemieckiej nazwy osobowej Kiese, ta od imion na Gisil-.

    Kieziun - od niemieckiej nazwy osobowej Kiese, ta od imion na Gisil-.

    Kiezun - od niemieckiej nazwy osobowej Kiese, ta od imion na Gisil-.

    Kiezuń - od niemieckiej nazwy osobowej Kiese, ta od imion na Gisil-.

    Kieźlik - od niemieckiej nazwy osobowej Kiese, ta od imion na Gisil-.

    Kieża - od niemieckiej nazwy osobowej Kiese, ta od imion na Gisil-.

    Kieżak - od niemieckiej nazwy osobowej Kiese, ta od imion na Gisil-.

    Kieżał - od niemieckiej nazwy osobowej Kiese, ta od imion na Gisil-.

    Kieżek - od niemieckiej nazwy osobowej Kiese, ta od imion na Gisil-.

    Kieżel - od niemieckiej nazwy osobowej Kiese, ta od imion na Gisil-.

    Kieżkowski - od nazwy miejscowej Kieszek (radomskie, gmina Pionki).

    Kieżun - od niemieckiej nazwy osobowej Kiese, ta od imion na Gisil-.

    Kieżuń - od niemieckiej nazwy osobowej Kiese, ta od imion na Gisil-.

    Kieżyń - od niemieckiej nazwy osobowej Kiese, ta od imion na Gisil-.

    Kieżyński - od niemieckiej nazwy osobowej Kiese, ta od imion na Gisil-.

    Kiębłowski - od nazw miejscowych Kębłowo, Kębłów, Kębłowice (kilka wsi).

    Kiędra - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kiędrach - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kiędracha - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kiędrak - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kiędrowski - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kiędzierski - od nazw miejscowych Kędzierz, Kędziory (kilka wsi).

    Kiędziora - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kiędziorski - od nazw miejscowych Kędzierz, Kędziory (kilka wsi).

    Kiępa - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kiępiński - od nazw miejscowych Kępno, Kępina (częste).

    Kiępisty - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.











    wrzesień 2009 r. -1 listopad 2011 rr.

    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005