<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Etymologia nazwisk

  • Nazwiska na literę "A"
  • Nazwiska na literę " Ba - Bą "
  • Nazwiska na literę " Ca - Ch "
  • Nazwiska na literę "Ć"
  • Nazwiska na literę " Da - Dę"
  • Nazwiska na literę "E"
  • Nazwiska na literę "Fa - Fę"
  • Nazwiska na literę "Ga - Gą"
  • Nazwiska na literę "Ha - Hą"
  • Nazwiska na literę "I"
  • Nazwiska na literę " Ja - Ją "
  • Nazwiska na literę " Ka " - " Kam "
  • Nazwiska na literę "L"
  • Nazwiska na literę "Ł"
  • Nazwiska na literę " Ma - Mal "
  • Nazwiska na literę "N"
  • Nazwiska na literę "O" , "Ó" , "Q" z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę "Pa"
  • Nazwiska na literę " Ra - Rą "
  • Nazwiska na literę " Sa - Są "
  • Nazwiska na literę "Ś" wraz z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę " Ta - Tę "
  • Nazwiska na literę "U"
  • Nazwiska na literę "V"
  • Nazwiska na literę " Wa " - " Wą "
  • Nazwiska na literę "X" i "Y"
  • Nazwiska na literę "Za - Zą"
  • Nazwiska na literę "Ź"
  • Nazwiska na literę "Ż"
  • -------
  • Nazwiska na literę " Pą - Pi "
  • Nazwiska na literę " Pj - Po "
  • Nazwiska na literę " Pó - Py " wraz z uzupełnieniem literki P
  • Nazwiska na literę " Zb - Zy " wraz z uzupełnieniem literki Z
  • Nazwiska na literę " Di - Dr "
  • Nazwiska na literę " Du - Dż " wraz z uzupełnieniem literki D
  • Nazwiska na literę " Fi - Fy " wraz z uzupełnieniem literki F
  • Nazwiska na literę "Gb" - "Gó"
  • Nazwiska na literę " Gp " - " Gż " wraz z uzupełnieniem literki G
  • Nazwiska na literę " He" - "Hy " wraz z uzupełnieniem literki H
  • Nazwiska na literę " Tf - Ty " wraz z uzupełnieniem literki T
  • Nazwiska na literę " Rd - Ró "
  • Nazwiska na literę " Ru - Rż " wraz z uzupełnieniem literki R
  • Nazwiska na literę " Wc " - " Wi "
  • Nazwiska na literę " Wj " - " Wz " wraz z uzupełnieniem literki W
  • Nazwiska na literę " Bd - Bn "
  • Nazwiska na literę " Bo - Bż " wraz z uzupełnieniem literki B
  • Nazwiska na literę " Je - Ju " wraz z uzupełnieniem literki J
  • Nazwiska na literę " Ci - Cż " wraz z uzupełnieniem literki C
  • Nazwiska na literę " Kan " - " Kię "
  • Nazwiska na literę " Kij " - " Kn "
  • Nazwiska na literę " Ko " - " Kó "
  • Nazwiska na literę " Kr " - " Kt "
  • Nazwiska na literę " Ku " - " Ky " wraz z uzupełnieniem literki K
  • Nazwiska na literę " Mał - Md "
  • Nazwiska na literę " Me - Mi "
  • Nazwiska na literę " Ml - Mż " wraz z uzupełnieniem literki M
  • Nazwiska na literę " Sb - Sj "
  • Nazwiska na literę " Sk - Sm "
  • Nazwiska na literę " Sn - Sr "
  • Nazwiska na literę " St "
  • Nazwiska na literę " Su - Szc "
  • Nazwiska na literę " Szcz - Szo "
  • Nazwiska na literę " Szó - Szy " wraz z uzupełnieniem literki S
  • --------
  • Nazwiska Pomorzan na literę " A - Ł "
  • Nazwiska Pomorzan na literę " M - Ż "
  • ---------
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " A - K "
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzące od etników
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " A - K "
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego
  • ......
  • Odapelatywne nazwy osobowe


  • Nazwiska na literę Wj - Wz


    opracowanie etymologii nazwisk - Ewa Szczodruch


    pozostałe w kolejnych rozdziałach na dole listy rozdziałów


    główne źródła:

    a/ Kazimierz Rymut, "Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny", Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1999
    b/ Kazimierz Rymut, 'Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny, Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001
    c/ Zofia Kaleta, „Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odmiejscowe nazwy osobowe”, Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1997
    d/ Aleksandra Cieślikowa ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odapelatywne nazwy osobowe’, Wydawnictwo Naukowe DWN, PAN, Instytut Języka Polskiego, Kraków 2000
    e/ Maria Malec ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1995
    f/ Zygmunt Klimek, ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1997




    Wjecha - od imion na Wie-, typu Wielisław, też od wiecha ‘wiązka, pęk czegoś, wiecheć’.

    Wjechnik - od imion na Wie-, typu Wielisław, też od wiecha ‘wiązka, pęk czegoś, wiecheć’.

    Wlach - od nazw osobowych na Wła-, typu Władysław.

    Wlachnik - od nazw osobowych na Wła-, typu Władysław.

    Wlachos - od nazw osobowych na Wła-, typu Władysław.

    Wlachus - od nazw osobowych na Wła-, typu Władysław.

    Wlaczak - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Wlaczkowski - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Wlaczyk - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Wlaczyński - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Wladacz - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wladała - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wladarz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wladika - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wladikow - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wladyka - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wlastelicz - (pod wpływem czeskim) od imion złożonych typu Włościbor.

    Wlastewicz - (pod wpływem czeskim) od imion złożonych typu Włościbor.

    Wlaszczyk - (pod wpływem czeskim) od imion złożonych typu Włościbor.

    Wlaz - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlazak - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlazek - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlazel - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlazeł - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlazełek - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlazełko - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlazełok - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlaziak - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlazik - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlaziński - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlazkowski - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlazlak - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlazlik - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlazliński - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlazłek - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlazło - 1374 od wleźć ‘wejść’, włazić; od wlazło ‘wszędobylski’.

    Wlazło-Walewski - złożenia brak; Wlazło 1374 od wleźć ‘wejść’, włazić; od wlazło ‘wszędobylski’; Walewski 1386 od nazw miejscowych Walew, Walewice, Walowice (kilka wsi).

    Wlazłowicz - 1723 od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlazłowski - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlazły - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlazłyń - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlaznik - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlazowski - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlazył - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlaź - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlaźlacki - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlaźlak - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlaźlik - 1664 od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlaźliński - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlaźniak - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlaźnik - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlaż - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlażak - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlażlacki - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlażlak - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlażlik - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlażliński - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlażniak - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlażnik - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wleciał - od wlecieć ‘wbiec, wpaść’.

    Wleciałowski - od wlecieć ‘wbiec, wpaść’.

    Wleczek - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Wleczyk - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Wlekla - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Wleklak - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Wleklek - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Wleklich - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Wleklik - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Wleklin - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Wlekliński - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Wlekła - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Wlekły - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Wlezien - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlezień - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wleziński - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlezło - 1446 (Maz) od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wleźlak - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wleżlak - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wliszczak - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlizła - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlizło - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlizłowski - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wlocek - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Wlocka - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Wlocko - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Wloczek - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Wloczka - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Wloczych - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Wloczyk - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Wlodarczak - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wlodarczyk - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wlodarski - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wlodarz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wlodasz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wlodek - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wloka - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Wlokas - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Wlokliński - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Wlokula - 1698 od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Wlosczyk - od włos.

    Wlosek - od włos.

    Wlosiuk - od włos.

    Wlossak - od włos.

    Wlossek - od włos.

    Wlosz - od imion na Wło-, typu Włodzisław, Włościbor, w pochodnych też od nazwy etnicznej Włoch.

    Wlosz - od włos.

    Wloszczyk - od imion na Wło-, typu Włodzisław, Włościbor, w pochodnych też od nazwy etnicznej Włoch.

    Wloszczyk - od włos.

    Wloszik - od włos.

    Wloszyk - od imion na Wło-, typu Włodzisław, Włościbor, w pochodnych też od nazwy etnicznej Włoch.

    Wloszyk - od włos.

    Włach - 14 19 (Wlkp) od nazw osobowych na Wła-, typu Władysław.

    Włachowicz - od nazw osobowych na Wła-, typu Władysław.

    Włachowski - od nazw osobowych na Wła-, typu Władysław.

    Wład - 1424 od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włada - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władacz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władaczyński - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władała - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władarczak - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władarczyk - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władarkiewicz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władarski - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władarz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władasz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władczak - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władczuk - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władczyk - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władczyn - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władczyński - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władecki - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władejowski - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władek - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władełek - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Właderek - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Właderkiewicz - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władimierow - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Władimirow - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Władimirow - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Władimirów - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Władimirów - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Władimiruk - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Władimiruk - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Władki - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władko - 1447 od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władkowski - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władna - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław; od władny.

    Władny - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław; od władny.

    Włado - 14 17 od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władomirski - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Władoń - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władosz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władow - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władowski - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władun - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władych - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władyciuk - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władycz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władyczak - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władyczański - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władyczek - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władyczka - 1397 (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władyczko - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władyczuk - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władyczyn - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władyczyński - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władyga - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władyka - 143 1 (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władykin - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władyko - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władykowski - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władyłowicz - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władymirek - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Władymirow - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Władymirowicz - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Władymirski - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Władymiruk - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Władyniak - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władyniuk - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władysejko - od imienia Władysław, notowanego w tej postaci już od XII wieku. Jest to wtórna, powstała pod wpływem języka czeskiego, forma imienia Włodzisław.

    Władysiak - od imienia Władysław, notowanego w tej postaci już od XII wieku. Jest to wtórna, powstała pod wpływem języka czeskiego, forma imienia Włodzisław.

    Władysiuk - od imienia Władysław, notowanego w tej postaci już od XII wieku. Jest to wtórna, powstała pod wpływem języka czeskiego, forma imienia Włodzisław.

    Władysław - od imienia Władysław, notowanego w tej postaci już od XII wieku. Jest to wtórna, powstała pod wpływem języka czeskiego, forma imienia Włodzisław.

    Władysława - od imienia Władysław, notowanego w tej postaci już od XII wieku. Jest to wtórna, powstała pod wpływem języka czeskiego, forma imienia Włodzisław.

    Władysławowski - od imienia Władysław, notowanego w tej postaci już od XII wieku. Jest to wtórna, powstała pod wpływem języka czeskiego, forma imienia Włodzisław.

    Władysławski - od imienia Władysław, notowanego w tej postaci już od XII wieku. Jest to wtórna, powstała pod wpływem języka czeskiego, forma imienia Włodzisław.

    Władysz - od imienia Władysław, notowanego w tej postaci już od XII wieku. Jest to wtórna, powstała pod wpływem języka czeskiego, forma imienia Włodzisław.

    Władyszewski - od imienia Władysław, notowanego w tej postaci już od XII wieku. Jest to wtórna, powstała pod wpływem języka czeskiego, forma imienia Włodzisław.

    Władyszowski - od imienia Władysław, notowanego w tej postaci już od XII wieku. Jest to wtórna, powstała pod wpływem języka czeskiego, forma imienia Włodzisław.

    Władziak - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władzielczuk - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władzielczyk - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władzielczykow - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władziewicz - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władzikowski - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władzimirow - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Władzimiruk - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Władziński - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Władzisławski - 1477 od nazwy miejscowej Włodzisław, dziś Wodzisław (kieleckie, gmina Wodzisław).

    Włak - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Właka - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włas - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Własak - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Własek - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Własenko - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Właseńko - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Własewicz - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Własiak - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Własienko - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Własiewicz - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Własik - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Własinowicz - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Własiński - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Własiuk - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Własiukiewicz - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Właskiewicz - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Własko - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Własłak - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Własna - od własny ‘swój’, dawniej też ‘właściwy’.

    Własniak - od własny ‘swój’, dawniej też ‘właściwy’.

    Własnowski - od własny ‘swój’, dawniej też ‘właściwy’.

    Własny - od własny ‘swój’, dawniej też ‘właściwy’.

    Własow - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Własowicz - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Własowiec - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Własowski - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Własów - (pod wpływem czeskim, słowackim) od włos.

    Włast - 1 155 (pod wpływem czeskim) od imion złożonych typu Włościbor.

    Włastak - (pod wpływem czeskim) od imion złożonych typu Włościbor.

    Włastow - (pod wpływem czeskim) od imion złożonych typu Włościbor.

    Włastowski - (pod wpływem czeskim) od imion złożonych typu Włościbor.

    Własz - od nazw osobowych na Wła-, typu Władysław.

    Właszczak - (pod wpływem czeskim) od imion złożonych typu Włościbor.

    Właszczewski - (pod wpływem czeskim) od imion złożonych typu Włościbor.

    Właszczuk - (pod wpływem czeskim) od imion złożonych typu Włościbor.

    Właszczyk - (pod wpływem czeskim) od imion złożonych typu Włościbor.

    Właszczyński - (pod wpływem czeskim) od imion złożonych typu Włościbor.

    Właszczyszyn - (pod wpływem czeskim) od imion złożonych typu Włościbor.

    Właszewski - od nazw osobowych na Wła-, typu Władysław.

    Właszkiewicz - od nazw osobowych na Wła-, typu Władysław.

    Właszkowski - od nazw osobowych na Wła-, typu Władysław.

    Właszyn - 1438 (KrW) od nazwy etnicznej Wałach ‘pochodzący z Wołoszczyzny’, może też od apelatywu wałach ‘kastrowany samiec konia’.

    Właszynowicz - od nazwy etnicznej Wałach ‘pochodzący z Wołoszczyzny’, może też od apelatywu wałach ‘kastrowany samiec konia’.

    Właszyński - od nazwy etnicznej Wałach ‘pochodzący z Wołoszczyzny’, może też od apelatywu wałach ‘kastrowany samiec konia’.

    Właś - od nazw osobowych na Wła-, typu Władysław.

    Właśkiewicz - od nazw osobowych na Wła-, typu Władysław.

    Właśniak - od własny ‘swój’, dawniej też ‘właściwy’.

    Właśniewski - od własny ‘swój’, dawniej też ‘właściwy’.

    Właśniowski - od własny ‘swój’, dawniej też ‘właściwy’.

    Włazałek-Błazałek - złożenia brak; Włazałek brak; Błazałek Błazałek od imienia Błażej, notowanego w Polsce od XIII wieku, przejętego z łacińskiego Blasius i Blaseus za pośrednictwem języka czeskiego, od blaesus ‘sepleniący’.

    Włazewicz - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Włazik - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Właź - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Właźniak - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Właźnik - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Właż - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Włażewski - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Włażniak - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Włażnik - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Włekło - XVII w. od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Włocek - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włoch - 1425 od Włoch ‘mieszkaniec Włoch’, od imion na Wło-; też od włoch ‘włos’.

    Włochacz - od Włoch ‘mieszkaniec Włoch’, od imion na Wło-; też od włoch ‘włos’.

    Włochal - 1698 od Włoch ‘mieszkaniec Włoch’, od imion na Wło-; też od włoch ‘włos’.

    Włocharski - od Włoch ‘mieszkaniec Włoch’, od imion na Wło-; też od włoch ‘włos’.

    Włocheń - od Włoch ‘mieszkaniec Włoch’, od imion na Wło-; też od włoch ‘włos’.

    Włochiński - od Włoch ‘mieszkaniec Włoch’, od imion na Wło-; też od włoch ‘włos’.

    Włochna - od Włoch ‘mieszkaniec Włoch’, od imion na Wło-; też od włoch ‘włos’.

    Włochoń - 1580 od Włoch ‘mieszkaniec Włoch’, od imion na Wło-; też od włoch ‘włos’.

    Włochowicz - od Włoch ‘mieszkaniec Włoch’, od imion na Wło-; też od włoch ‘włos’.

    Włochowik - od Włoch ‘mieszkaniec Włoch’, od imion na Wło-; też od włoch ‘włos’.

    Włochowski - od Włoch ‘mieszkaniec Włoch’, od imion na Wło-; też od włoch ‘włos’.

    Włoch-Sabo - złożenia brak; Włoch 1425 od Włoch ‘mieszkaniec Włoch’, od imion na Wło-; też od włoch ‘włos’; Sabo 1605 od węgierskiej nazwy osobowej Szabó, ta od szabó ‘krawiec’.

    Włochyń - od Włoch ‘mieszkaniec Włoch’, od imion na Wło-; też od włoch ‘włos’.

    Włochyński - od Włoch ‘mieszkaniec Włoch’, od imion na Wło-; też od włoch ‘włos’.

    Włocich - 1528 od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włoczak - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włoczanko - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włoczek - 145 1 od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włoczewski - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włoczka - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włoczko - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włoczkowski - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włoczowski - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włoczych - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włoczyk - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włoczykij - 1483 od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włoczymądo - 1528 od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włoczysiak - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włoczywoda - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włodaczak - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodaczyk - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodaczyński - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodak - 1387 od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodakiewicz - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodakow - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodakowski - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodaków - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodara - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodarczak - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodarczewski - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodarczok - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodarczuk - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodarczyk - 1527 (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodarczyk-Włodarski - złożenia brak; Włodarczyk 1527 (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław; Włodarek 179 1 (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w

    Włodarek - 179 1 (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodarkiewicz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodarski - 16 17 (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodarz - 1398 (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodarzczyk - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodarzek - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodarzewski - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodarzyk - 1485 (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodasz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodaszczyk - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodaszewski - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodawczuk - od nazwy miasta Włodawa (chełmskie).

    Włodawczyk - od nazwy miasta Włodawa (chełmskie).

    Włodawiec - od nazwy miasta Włodawa (chełmskie).

    Włodawski - od nazwy miasta Włodawa (chełmskie).

    Włodecki - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodek - 1393 od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodek-Bazewicz - złożenia brak; Włodek 1393 od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław; Bazewicz brak.

    Włodeyko - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodimirow - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Włodkiewicz - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodko - 1265 od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodkowic - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodkowicz - 1404 od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodkowski - 14 10 od nazw miejscowych Włodki, Włodków (kilka wsi).

    Włodno - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodo - 14 13 od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodomirski - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Włodorz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodowski - od nazwy miejscowej Włodowice (częstochowskie, gmina Włodowice).

    Włoduch - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodurski - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodyczak - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodyczko - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodyczuk - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodyga - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodyka - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodykin - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodyko - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodykowicz - 1523 (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodymirski - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Włodyrczyk - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodysiak - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodysiuk - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodyszczuk - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodyszko - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodz - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodzarczyk - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodzarz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodziak - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodziarek - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodziewicz - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodzik - 1607 od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodzikowski - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodzimierow - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Włodzimierowicz - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Włodzimierski - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Włodzimieruk - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Włodzimierz - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Włodzimirow - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Włodzimirowic - 14 19 od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Włodzimirów - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Włodzimirski - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Włodzimiruk - od imienia Włodzimierz, stanowiącego kontynuację staropolskiego imienia złożonego Włodzimir, notowanego od XII wieku.

    Włodzisławski - 147 1 od nazwy miejscowej Włodzisław, dziś Wodzisław (kieleckie, gmina Wodzisław).

    Włodzisz - 1282 od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodzki - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodzko - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodźko - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włoga - od włogawy, włogaty ‘kulawy (o koniu)’.

    Włok - 1437 od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włoka - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włos - 1394 od włos.

    Włosak - 142 1 od włos; od włosak ‘człowiek porośnięty włosami’.

    Włosaty - 1209 od włos; od staropolskiego włosaty ‘mający obfite włosy’.

    Włosek - 1486 od włos.

    Włoseńko - od włos.

    Włosewicz - od włos.

    Włosiak - od włos.

    Włosian - od włos.

    Włosianek - od włos.

    Włosiański - 16 10 od nazwy miejscowej Włosań (krakowskie, gmina Mogilany).

    Włosiekiewicz - od włos.

    Włosieniak - od włos.

    Włosiewicz - od włos.

    Włosik - od włos.

    Włosinek - od włos.

    Włosiniak - od włos.

    Włosinkiewicz - od włos.

    Włosinowicz - od włos.

    Włosinowski - od włos.

    Włosiński - od włos.

    Włosion - od włos.

    Włosiuk - od włos.

    Włoskiewicz - od włos.

    Włoskowicz - 1438 od włos.

    Włosnek - od własny ‘swój’, dawniej też ‘właściwy’.

    Włosniak - od własny ‘swój’, dawniej też ‘właściwy’.

    Włosok - od włos.

    Włosow - od włos.

    Włosowicz - od włos.

    Włosowiec - od włos.

    Włosowski - od włos.

    Włosów - od włos.

    Włost - 1237 od imion złożonych typu Włościbor.

    Włostek - 1404 od imion złożonych typu Włościbor.

    Włostko - 1350 od imion złożonych typu Włościbor.

    Włostkowski - od imion złożonych typu Włościbor.

    Włosto - 1 145-66 od imion złożonych typu Włościbor.

    Włostowicz - 1224 od imion złożonych typu Włościbor.

    Włostowski - 1400 od nazw miejscowych Włostów, Włostowice (kilka wsi).

    Włosz - 1394 od imion na Wło-, typu Włodzisław, Włościbor, w pochodnych też od nazwy etnicznej Włoch.

    Włoszak - od imion złożonych typu Włościbor.

    Włoszak - 142 1 od imion na Wło-, typu Włodzisław, Włościbor, w pochodnych też od nazwy etnicznej Włoch.

    Włoszcak - od imion złożonych typu Włościbor.

    Włoszczak - od imion złożonych typu Włościbor.

    Włoszczakiewicz - od imion złożonych typu Włościbor.

    Włoszczal - od imion złożonych typu Włościbor.

    Włoszczek - od imion złożonych typu Włościbor.

    Włoszczenko - od imion złożonych typu Włościbor.

    Włoszczewski - od nazwy miasta Włoszczowa (kieleckie).

    Włoszczowski - 1384 od nazwy miasta Włoszczowa (kieleckie).

    Włoszczuk - od imion złożonych typu Włościbor.

    Włoszczyk - od imion złożonych typu Włościbor.

    Włoszczyłło - od imion złożonych typu Włościbor.

    Włoszczyna - od imion złożonych typu Włościbor.

    Włoszczynowski - 1397 od nazwy miejscowej Włoszynowice, dziś Włosnowice (kieleckie, gmina Solec-Zdrój), Włoszyno, dziś Włoszanowo (bydgoskie, gmina Janowiec).

    Włoszczysz - od imion złożonych typu Włościbor.

    Włoszek - 1486 od imion na Wło-, typu Włodzisław, Włościbor, w pochodnych też od nazwy etnicznej Włoch.

    Włoszka, m. - 1400 od imion na Wło-, typu Włodzisław, Włościbor, w pochodnych też od nazwy etnicznej Włoch.

    Włoszkiewicz - od imion na Wło-, typu Włodzisław, Włościbor, w pochodnych też od nazwy etnicznej Włoch.

    Włoszkowicz - 1438 od imion na Wło-, typu Włodzisław, Włościbor, w pochodnych też od nazwy etnicznej Włoch.

    Włoszowicz - od imion na Wło-, typu Włodzisław, Włościbor, w pochodnych też od nazwy etnicznej Włoch.

    Włoszuk - od imion na Wło-, typu Włodzisław, Włościbor, w pochodnych też od nazwy etnicznej Włoch.

    Włoszycki - od imion na Wło-, typu Włodzisław, Włościbor, w pochodnych też od nazwy etnicznej Włoch.

    Włoszyk - od imion na Wło-, typu Włodzisław, Włościbor, w pochodnych też od nazwy etnicznej Włoch.

    Włoszyn - od imion na Wło-, typu Włodzisław, Włościbor, w pochodnych też od nazwy etnicznej Włoch.

    Włoszynek - od imion na Wło-, typu Włodzisław, Włościbor, w pochodnych też od nazwy etnicznej Włoch.

    Włoszyński - od nazwy miejscowej Włoszynowice, dziś Włosnowice (kieleckie, gmina Solec-Zdrój), Włoszyno, dziś Włoszanowo (bydgoskie, gmina Janowiec).

    Włościak - od imion złożonych typu Włościbor.

    Włościanko - od imion złożonych typu Włościbor.

    Włościenko - od imion złożonych typu Włościbor.

    Włościk - 149 1 od imion złożonych typu Włościbor.

    Włotkowski - od nazw miejscowych Włodki, Włodków (kilka wsi).

    Włottkowski - od nazw miejscowych Włodki, Włodków (kilka wsi).

    Włóczanko - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włóczek - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włóczewski - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włóczka - 16 17 od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włóczko - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włóczkowski - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włóczyk - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włóczyński - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włóczywoda - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włóczywodziński - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włódarczak - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włódarczyk - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włódarek - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włódarkiewicz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włódarski - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włódarz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włódarzewski - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włódczak - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włódek - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włódkiewicz - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włódyka - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włódzik - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włóka - 16 16 od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włuczkowski - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włuczyk - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włuczyński - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włuczywodziński - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włudan - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włudara - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włudarczak - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włudarczuk - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włudarczyk - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włudarek - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włudarkiewicz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włudarski - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włudarz - 1797 (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włudarzewski - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włudasz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włudecki - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włudka - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włudorczyk - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włudyga - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włudyka - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włudzik - od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włuka - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Wnąk - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnąta - od wnęta, wnęt ‘to, co wnęca, ponęta, wabik’.

    Wnątrzak - od wnętrze ‘środek, z gwarowego też ‘wnętrzności’, ze staropolskiego wnętrek ‘wytrzebiony samiec świni, wieprz’.

    Wnek - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnenczak - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnendt - od wnęta, wnęt ‘to, co wnęca, ponęta, wabik’.

    Wnenk - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnent - od wnęta, wnęt ‘to, co wnęca, ponęta, wabik’.

    Wnentkowski - od wnęta, wnęt ‘to, co wnęca, ponęta, wabik’.

    Wnentowski - od wnęta, wnęt ‘to, co wnęca, ponęta, wabik’.

    Wnentrzak - od wnętrze ‘środek, z gwarowego też ‘wnętrzności’, ze staropolskiego wnętrek ‘wytrzebiony samiec świni, wieprz’.

    Wnet - od wnęta, wnęt ‘to, co wnęca, ponęta, wabik’.

    Wneta - od wnęta, wnęt ‘to, co wnęca, ponęta, wabik’.

    Wnetkowski - od wnęta, wnęt ‘to, co wnęca, ponęta, wabik’.

    Wnetrzak - od wnętrze ‘środek, z gwarowego też ‘wnętrzności’, ze staropolskiego wnętrek ‘wytrzebiony samiec świni, wieprz’.

    Wnęcek - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnęczak - 1464 od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnęczek - 1473 od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnęk - 14 18 od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnękel - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnękiewicz - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnęko - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnękowicz - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnękowski - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnęt - od wnęta, wnęt ‘to, co wnęca, ponęta, wabik’.

    Wnęta - od wnęta, wnęt ‘to, co wnęca, ponęta, wabik’.

    Wnętkowski - od wnęta, wnęt ‘to, co wnęca, ponęta, wabik’.

    Wnętowski - od wnęta, wnęt ‘to, co wnęca, ponęta, wabik’.

    Wnętrzak - od wnętrze ‘środek, z gwarowego też ‘wnętrzności’, ze staropolskiego wnętrek ‘wytrzebiony samiec świni, wieprz’.

    Wnętrzewski - od wnętrze ‘środek, z gwarowego też ‘wnętrzności’, ze staropolskiego wnętrek ‘wytrzebiony samiec świni, wieprz’.

    Wnętrzycki - od wnętrze ‘środek, z gwarowego też ‘wnętrzności’, ze staropolskiego wnętrek ‘wytrzebiony samiec świni, wieprz’.

    Wnor - 1224 od staropolskiego wnorzyć ‘włożyć do wnętrza; pogrążyć się’, wnor ‘nałóg’.

    Wnorowic - 147 1 od staropolskiego wnorzyć ‘włożyć do wnętrza; pogrążyć się’, wnor ‘nałóg’.

    Wnorowski - 147 1 od nazwy miejscowej Wnorów (tarnobrzeskie, gmina Koprzywnica).

    Wnorzysz - 1204 od staropolskiego wnorzyć ‘włożyć do wnętrza; pogrążyć się’, wnor ‘nałóg’.

    Wnos - od wnosić ‘’przenieść coś do środka; przedłożyc, zaenioskować’.

    Wnosek - od wnosić ‘’przenieść coś do środka; przedłożyc, zaenioskować’.

    Wnosiński - od wnosić ‘’przenieść coś do środka; przedłożyc, zaenioskować’.

    Wnók - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnuck - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnuck-Lipiński - złożenia brak; Wnuck od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’; Lipiński 1400 od nazw miejscowych typu Lipno, Lipiny.

    Wnuczak - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnuczek - 1436 od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnuczewski - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnuczko - 1442 od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnuczkowski - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnuczuk - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnuczyński - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnuk - 1423 od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnukiewicz - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnuk-Lipiński - złożenia brak; Wnuk 1423 od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’; Lipiński 1400 od nazw miejscowych typu Lipno, Lipiny.

    Wnukow - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnukowicz - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnukowiec - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnukowski - od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wnusch - od wnuś ‘wnuczek’, może też od nazw osobowych na Wnu-.

    Wnuschik - od wnuś ‘wnuczek’, może też od nazw osobowych na Wnu-.

    Wnusz - od wnuś ‘wnuczek’, może też od nazw osobowych na Wnu-.

    Wnuszka - od wnuś ‘wnuczek’, może też od nazw osobowych na Wnu-.

    Wnuszyński - od wnuś ‘wnuczek’, może też od nazw osobowych na Wnu-.

    Wnuś - od wnuś ‘wnuczek’, może też od nazw osobowych na Wnu-.

    Wnyk - od wnyk ‘pętla uzywana przez kłusowników do chwytania zwierzyny’.

    Wnykiewicz - od wnyk ‘pętla uzywana przez kłusowników do chwytania zwierzyny’.

    Wnykowicz - od wnyk ‘pętla uzywana przez kłusowników do chwytania zwierzyny’.

    Wnykowski - od wnyk ‘pętla uzywana przez kłusowników do chwytania zwierzyny’.

    Woba - od niemieckich nazw osobowych Wobbe, Wöb-, te od dialektalnej formy średniowysokoniemieckiego Wober z Weber ‘tkacz’.

    Wobak - od niemieckich nazw osobowych Wobbe, Wöb-, te od dialektalnej formy średniowysokoniemieckiego Wober z Weber ‘tkacz’.

    Wobbek - od niemieckich nazw osobowych Wobbe, Wöb-, te od dialektalnej formy średniowysokoniemieckiego Wober z Weber ‘tkacz’.

    Wobe - od niemieckich nazw osobowych Wobbe, Wöb-, te od dialektalnej formy średniowysokoniemieckiego Wober z Weber ‘tkacz’.

    Wober - od niemieckich nazw osobowych Weber, Wöber, Wäber, te od średniowysokoniemieckiego wëber ‘tkacz’.

    Wobik - od niemieckich nazw osobowych Wobbe, Wöb-, te od dialektalnej formy średniowysokoniemieckiego Wober z Weber ‘tkacz’.

    Wobis - od niemieckich nazw osobowych Wobbe, Wöb-, te od dialektalnej formy średniowysokoniemieckiego Wober z Weber ‘tkacz’.

    Wobiszewicz - od niemieckich nazw osobowych Wobbe, Wöb-, te od dialektalnej formy średniowysokoniemieckiego Wober z Weber ‘tkacz’.

    Wobrak - od niemieckich nazw osobowych Weber, Wöber, Wäber, te od średniowysokoniemieckiego wëber ‘tkacz’.

    Wobrejewicz - od niemieckich nazw osobowych Weber, Wöber, Wäber, te od średniowysokoniemieckiegowëber ‘tkacz’.

    Wobro - od niemieckich nazw osobowych Weber, Wöber, Wäber, te od średniowysokoniemieckiego wëber ‘tkacz’.

    Woc - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wocak - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wocal - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wocalewski - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wocalski - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wocański - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wocelewski - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Woch - 139 1 od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wocha - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochacz - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochaczewski - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochal - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochalski - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochała - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochan - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochaniak - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochanka - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Woche - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochel - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochelski - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochen - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wocheń - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochin - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochiński - od nazwy miejscowej Wohyń (białostockie, gmina Wohyń).

    Wochl - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochlik - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochn - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochna, m. - 14 16 od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochna, ż. - 1385 od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochnak - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochnia - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochniak - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochnicki - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochnik - 1495 od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochniuk - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochnowicz - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochnowski - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochol - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochoł - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochowiak - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochowicz - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochowiec - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wocht - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochulak - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochulec - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochus - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochusiak - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochyn - od nazwy miejscowej Wohyń (białostockie, gmina Wohyń).

    Wochyniak - od nazwy miejscowej Wohyń (białostockie, gmina Wohyń).

    Wochyń - od nazwy miejscowej Wohyń (białostockie, gmina Wohyń).

    Wochyński - od nazwy miejscowej Wohyń (białostockie, gmina Wohyń).

    Wocial - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wociał - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wocian - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wocianiec - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wociaszek - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wocic - 1397 od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wociechowic - 1440 od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wociechowski - od nazw miejscowych Wojciechowice, Wojciechów (kilka wsi).

    Wociek - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wociek - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wociekiewicz - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wociekiewicz - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wociesiak - 1665 od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wocieszak - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wocieszek - 1464 od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wocik - 14 12 od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wociol - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wocioł - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wocior - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wociór - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wocis - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wociszek - 1308 od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wociur - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wocka - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wocko - 1545 od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Woclaw - od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Woclawek - od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Woclawski - od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Woclewski - od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Woclow - od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Wocła - od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Wocław - od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Wocławek - od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Wocławik - od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Wocławski - od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Wocłow - od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Woczal - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Woczala - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Woczan - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Woczek - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Woczka - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Woczlaw - od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Woczlawek - od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Woć - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Woćka, m. - 1390 od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Woćko - 1390 od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Woda - 1250 od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodach - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodacki - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodak - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodalski - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodała - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodało - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodan - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodanka - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodanowicz - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodański - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodara - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wodarczak - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wodarczuk - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wodarczyk - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wodarek - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wodarka - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wodarkiewicz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wodarski - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wodarz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wodas - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodasz - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodczak - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodczyc - 14 19 od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodczyk - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodczyński - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodecki - 1444 od nazwy miejscowej Wodcza (wieś zagrodowa, Młp).

    Wodejko - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodejszo - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodek - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodel - 1446 od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodelski - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodenka - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodenko - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodeńko - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodeński - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodeyko - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodicz - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodiczka - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodiczko - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodikowski - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodisz - (Śl) od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodka - 1398 od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’; od wódka ‘napój alkoholowy, mocny roztwór spirytusu w wodzie’, dawniej też ‘woda kolońska; środek nasercowy’.

    Wodkiewicz - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’; od wódka ‘napój alkoholowy, mocny roztwór spirytusu w wodzie’, dawniej też ‘woda kolońska; środek nasercowy’.

    Wodkowic - 1453 od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’; od wódka ‘napój alkoholowy, mocny roztwór spirytusu w wodzie’, dawniej też ‘woda kolońska; środek nasercowy’.

    Wodkowski - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’; od wódka ‘napój alkoholowy, mocny roztwór spirytusu w wodzie’, dawniej też ‘woda kolońska; środek nasercowy’.

    Wodna - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodnak - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodnar - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodnarowski - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodnia - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodniak - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodniakowski - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodnica - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodnicki - 1443 od nazwy miejscowej Wodniki (KrW).

    Wodniczak - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodniczek - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodniczko - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodniecki - od nazwy miejscowej Wodniki (KrW).

    Wodnik - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodnikowski - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodniok - (Śl) od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodniowski - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodny - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodo - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodoch - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodok - (Śl) od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodoleja - 1454 od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodolski - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodonos - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodopian - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodoracki - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’; może od Hodor.

    Wodorowski - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodosławski - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodowiak - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodowicz - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodowiec - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodowiński - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodowóz - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodowski - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodschak - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodszak - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Woduna - 1426 od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodyczko - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodyk - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodyl - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodylak - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodyła - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodyński - od nazwy miejscowej Wodna (kilka wsi).

    Wodz - od wódz ‘dowódca wojsk’.

    Wodzak - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodziak - 163 1 od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodziakiewicz - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodziana - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodzianicki - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodzianowski - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodziany - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodziański - 1650 od nazwy miejscowej Wodna (kilka wsi).

    Wodziański - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodzic - 1440 od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodziczka - 1346 od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodziczko - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodziejko - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodziela - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodzielak - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodzień - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodzieński - 1762 od nazwy miejscowej Wodna (kilka wsi).

    Wodziesz - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodziewicz - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodzik - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodzikiewicz - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodzikowski - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodziłek - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodzin - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodzinowski - od nazwy miejscowej Wodzin (piotrkowskie, gmina Tuszyn).

    Wodziński - 1683 od nazwy miejscowej Wodna (kilka wsi).

    Wodzioch - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodzisławski - od nazwy miejscowej Włodzisław, dziś Wodzisław (kieleckie, gmina Wodzisław).

    Wodzisz - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodziszewski - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodziuk - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodzka - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodzyń - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wodzyński - od nazwy miejscowej Wodna (kilka wsi).

    Woga - od waga ‘urządzenie do ważenia; ciężar czegoś’, dawniej urzędowe prawo kontrolnego ważenia towarów’, ważyć ‘dokonywać pomiaru ciężaru; odważyć się’, dawniej też ‘cenić, szanować’.

    Wogacki - od waga ‘urządzenie do ważenia; ciężar czegoś’, dawniej urzędowe prawo kontrolnego ważenia towarów’, ważyć ‘dokonywać pomiaru ciężaru; odważyć się’, dawniej też ‘cenić, szanować’.

    Wogal - od niemieckiej nazwy osobowej Vogel, ta od apelatywu Vogel ‘ptak’.

    Wogel - od niemieckiej nazwy osobowej Vogel, ta od apelatywu Vogel ‘ptak’.

    Wogiel - od niemieckiej nazwy osobowej Vogel, ta od apelatywu Vogel ‘ptak’.

    Wogielski - od niemieckiej nazwy osobowej Vogel, ta od apelatywu Vogel ‘ptak’.

    Wogiński - od waga ‘urządzenie do ważenia; ciężar czegoś’, dawniej urzędowe prawo kontrolnego ważenia towarów’, ważyć ‘dokonywać pomiaru ciężaru; odważyć się’, dawniej też ‘cenić, szanować’.

    Woglik - od niemieckiej nazwy osobowej Vogel, ta od apelatywu Vogel ‘ptak’.

    Wogner - 1500 od nazwy osobowej Wägner, ta od średniowysokoniemieckiego wagener, niemieckiego Wagner ‘kołodziej, stelmach’.

    Wogorka - od węgorz ‘ryba o wężowatym ciele’.

    Wogórka - od węgorz ‘ryba o wężowatym ciele’.

    Wogórko - od węgorz ‘ryba o wężowatym ciele’.

    Wogrodna - od staropolskiego wągroda ‘ogród; miejsce ogrodzone’.

    Wogrodny - od staropolskiego wągroda ‘ogród; miejsce ogrodzone’.

    Woicki - od nazwy miejscowej Wójcza (kieleckie, gmina Pacanów).

    Woiczik - (Śl) od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Woiczyk - (Śl) od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Woida - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Woikowski - (Śl) od nazwy miejscowej Wojkowice, Wojkowo (kilka wsi).

    Woinarowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Woiner, ta od Wagner.

    Woinicz - od nazwy miasta Wojnicz (tarnowskie).

    Woinicz - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Woiniewicz - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Woinka - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Woino - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Woiny - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Woiński - od nazwy miejscowej Wojny (łomżyńskie, gmina Szepietowo-Stacja).

    Wois - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Woisch - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Woischczyk - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Woisczyk - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Woisek - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Woissa - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Woisz - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Woiszewski - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Woit - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitacha - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitacki - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitalla - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitas - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitaschek - (Śl) od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitaschik - (Śl) od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitasiok - (Śl) od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitasiuk - (Śl) od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitaś - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitczak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitczyk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woiteczek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitena - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woithal - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woithe - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitinkowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitke - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitko - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitkowiak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitmann - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitok - (Śl) od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitukiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitun - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitunik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woituń - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitynek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woityniak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woitzik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woja - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’.

    Wojach - 1247 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’.

    Wojachnio - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’.

    Wojacik - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’.

    Wojacki - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’.

    Wojaczek - 1493 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojaczyk - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojaczyński - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojak - 1368 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojakiewicz - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojakowicz - 1400 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojakowski - 1559 od nazwy miejscowej Wojakowa (tarnowskie, gmina Czchów).

    Wojalik - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojalski - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojan - 1 136 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojanczyk - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojanek - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojanowski - od nazwy miejscowej Wojanowo (gdańskie, gmina Pruszcz Gdański).

    Wojańczyk - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojański - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojar - od dawnego wojarz ‘wojownik, rycerz’.

    Wojarek - od dawnego wojarz ‘wojownik, rycerz’.

    Wojarnik - od dawnego wojarz ‘wojownik, rycerz’.

    Wojarowicz - od dawnego wojarz ‘wojownik, rycerz’.

    Wojarowski - od dawnego wojarz ‘wojownik, rycerz’.

    Wojarski - od dawnego wojarz ‘wojownik, rycerz’.

    Wojarz - od dawnego wojarz ‘wojownik, rycerz’.

    Wojas - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojasczyk - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojasiak - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojasiewicz - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojasiński - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojasz - 1265 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojaszak - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojaszczuk - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojaszczyk - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojaszczyński - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojaszek - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojaszkowicz - 1723 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojata - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojatyk - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojc - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcal - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcech - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcechowicz - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcechowski - od nazw miejscowych Wojciechowice, Wojciechów (kilka wsi).

    Wojcel - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcenko - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojceszak - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojceszuk - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojch - 1293 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojchalski - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojchan - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojchański - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojciaczyk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciakiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciakowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcianiec - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcianis - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcianowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciarczyk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciarowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciaszczyk - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojciaszek - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojciaszuk - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcic - 1390 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcicki - od nazwy miejscowej Wójcice (kilka wsi).

    Wojciech - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojciechewicz - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojciechow - 1392 od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojciechowicz - 1386 od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojciechowski - 1389 od nazw miejscowych Wojciechowice, Wojciechów (kilka wsi).

    Wojciechów - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojciecki - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcieczak - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieczek - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieczkiewicz - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieczko - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojciek - 1399 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciek - 1399 od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieka - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojciekan - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojciekany - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojciekian - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojciekien - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojciekiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciekiewicz - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojciekjan - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciel - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcielewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcielon - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcielonek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcielonis - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcieloń - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcienga - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcierowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcierski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciesz - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojciesz - 1230 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcieszak - 1666 od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszan - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszanek - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszczak - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszczuk - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszczyk - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszek - 1235 od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszenko - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszewski - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszka - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszke - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszki - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszkiewicz - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszko - 1260 od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszko-Kowalski - złożenia brak; Wojcieszko 1260 od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech; Kowalski 1357 od nazwy miejscowej Kowale (częste) lub od kowal.

    Wojcieszkowicz - 1407 od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszok - (Śl) od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszonek - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszonko - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszuk - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszyk - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszyn - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszynko - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojcieszyński - od nazwy miejscowej Wojcieszyn (warszawskie, gmina Stare Babice; lubelskie, gmina Bełżyce).

    Wojcięga - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcięgowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciga - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcik - 139 1 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcikiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcikowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcin - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcinek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcinkiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcinowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciński - od nazwy miejscowej Wójcin (kilka wsi).

    Wojcio - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcioszek - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wojciow - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciók - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciów - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcis - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcisz - 1400 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciszak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciszek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciszka - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciszke - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciszkiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciszko - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciszonek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciszyn - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciuch - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciuk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciukiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciukowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciul - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciula - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciulan - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciulanis - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciulewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciulik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciuliński - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciulo - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciuluk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciuł - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciun - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciusz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciuszkiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojciuszko - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcukiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcul - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojculewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojculik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcynowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojcza - 1436 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczaczek - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczak - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczakowski - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczal - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczał - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczech - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczechowski - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczek - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczekowski - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczenko - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczeszak - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczewski - od nazwy miejscowej Wójcza (kieleckie, gmina Pacanów).

    Wojczol - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczowic - 1436 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczuch - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczuk - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczul - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczulan - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczulanio - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczulanis - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczulewicz - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczun - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczyk - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczyn - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczyński - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczys - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojczyszyn - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojćko - 14 10 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojda - 1478 od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdach - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdachowicz - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdacki - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdacz - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdaczka - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdag - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdak - 1399 od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdakowicz - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdakowski - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdal - 1423 od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdala - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdalak - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdaliński - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdalski - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdał - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdała - 1752 od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdałowicz - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdan - 1698 od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdania - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdanowicz - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdanowski - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdas - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdasiewicz - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdasz - 1737 od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdaszek - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdaszewicz - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdaszka - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdaszko - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdaś - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdat - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdczak - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdecki - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdeczka - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdeczko - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdek - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdela - 1605 od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdelka - 1567 od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdelski - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdeł - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdełko - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdełowicz - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdeński - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdesiewicz - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdka - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdkowski - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdo - 14 14 od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdoła - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdołowicz - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdon - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdoń - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdosz - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdot - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdotowicz - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdowicz - 1528 od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdowski - 1580 od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojduchowicz - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojduka - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdul - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdulak - 1763 od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdulanis - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojduła - 1762 od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojduszka - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdyczko - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdyga - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdygo - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdygowski - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdyk - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdyka - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdyko - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdyla - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdylak - 1647 od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdylewicz - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdylewski - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdylo - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdył - 1534 od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdyła - 1473 od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdyłko - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdyłła - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdyłło - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdyło - 1385 od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdyłowicz - 1406 od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdyłowski - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdyn - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdyna, m. - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdyniak - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdyno - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdyń - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdyński - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdys - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdysa - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdysiak - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdyta - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdyto - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdziak - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdzik - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdziński - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojdzisz - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wojec - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojech - 1265 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojecki - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojeczko - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojek - 1204 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojełko - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojen - 1204 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojenek - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojenik - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojenka - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojenko - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojenkowski - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojenowski - od nazwy miejscowej Wojny (łomżyńskie, gmina Szepietowo-Stacja).

    Wojeński - od nazwy miejscowej Wojny (łomżyńskie, gmina Szepietowo-Stacja).

    Wojerski - od dawnego wojarz ‘wojownik, rycerz’.

    Wojerz - od dawnego wojarz ‘wojownik, rycerz’.

    Wojes - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojesz - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojewnik - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojewnik - od wojna ‘walka zbrojna’; od wojownik.

    Wojewoda - 1384 od wojewoda ‘w dawnej Polsce najwyższy urzędnik królewski dowodzący wojskiem i zarządzający dworem; naczelnik województwa’.

    Wojewodka - od wojewoda ‘w dawnej Polsce najwyższy urzędnik królewski dowodzący wojskiem i zarządzający dworem; naczelnik województwa’.

    Wojewodko - od wojewoda ‘w dawnej Polsce najwyższy urzędnik królewski dowodzący wojskiem i zarządzający dworem; naczelnik województwa’.

    Wojewodzi - 1393 od wojewoda ‘w dawnej Polsce najwyższy urzędnik królewski dowodzący wojskiem i zarządzający dworem; naczelnik województwa’.

    Wojewodzic - od wojewoda ‘w dawnej Polsce najwyższy urzędnik królewski dowodzący wojskiem i zarządzający dworem; naczelnik województwa’.

    Wojewodziec - od wojewoda ‘w dawnej Polsce najwyższy urzędnik królewski dowodzący wojskiem i zarządzający dworem; naczelnik województwa’.

    Wojewodzik - od wojewoda ‘w dawnej Polsce najwyższy urzędnik królewski dowodzący wojskiem i zarządzający dworem; naczelnik województwa’.

    Wojewodzki - od wojewoda ‘w dawnej Polsce najwyższy urzędnik królewski dowodzący wojskiem i zarządzający dworem; naczelnik województwa’.

    Wojewojski - od wojewoda ‘w dawnej Polsce najwyższy urzędnik królewski dowodzący wojskiem i zarządzający dworem; naczelnik województwa’.

    Wojewotka - od wojewoda ‘w dawnej Polsce najwyższy urzędnik królewski dowodzący wojskiem i zarządzający dworem; naczelnik województwa’.

    Wojewód - od wojewoda ‘w dawnej Polsce najwyższy urzędnik królewski dowodzący wojskiem i zarządzający dworem; naczelnik województwa’.

    Wojewóda - od wojewoda ‘w dawnej Polsce najwyższy urzędnik królewski dowodzący wojskiem i zarządzający dworem; naczelnik województwa’.

    Wojewódczenko - od wojewoda ‘w dawnej Polsce najwyższy urzędnik królewski dowodzący wojskiem i zarządzający dworem; naczelnik województwa’.

    Wojewódka - 1399 od wojewoda ‘w dawnej Polsce najwyższy urzędnik królewski dowodzący wojskiem i zarządzający dworem; naczelnik województwa’.

    Wojewódki - od wojewoda ‘w dawnej Polsce najwyższy urzędnik królewski dowodzący wojskiem i zarządzający dworem; naczelnik województwa’.

    Wojewódko - od wojewoda ‘w dawnej Polsce najwyższy urzędnik królewski dowodzący wojskiem i zarządzający dworem; naczelnik województwa’.

    Wojewódzic - od wojewoda ‘w dawnej Polsce najwyższy urzędnik królewski dowodzący wojskiem i zarządzający dworem; naczelnik województwa’.

    Wojewódzki - od wojewoda ‘w dawnej Polsce najwyższy urzędnik królewski dowodzący wojskiem i zarządzający dworem; naczelnik województwa’.

    Wojewudzki - od wojewoda ‘w dawnej Polsce najwyższy urzędnik królewski dowodzący wojskiem i zarządzający dworem; naczelnik województwa’.

    Wojgenic - od litewskiej nazwy osobowej Voigenis, Vaiginas.

    Wojgenica - od litewskiej nazwy osobowej Voigenis, Vaiginas.

    Wojgianica - od litewskiej nazwy osobowej Voigenis, Vaiginas.

    Wojgien - od litewskiej nazwy osobowej Voigenis, Vaiginas.

    Wojgienic - od litewskiej nazwy osobowej Voigenis, Vaiginas.

    Wojgienica - od litewskiej nazwy osobowej Voigenis, Vaiginas.

    Wojgieniec - od litewskiej nazwy osobowej Voigenis, Vaiginas.

    Wojgień - od litewskiej nazwy osobowej Voigenis, Vaiginas.

    Wojginica - od litewskiej nazwy osobowej Voigenis, Vaiginas.

    Wojiński - 1423 od nazwy miejscowej Wojny (łomżyńskie, gmina Szepietowo-Stacja).

    Wojka - 1265 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojke - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojki - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojkie - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojkiełło - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojkiewicz - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojko - 1265 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojkos - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojkow - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojkowiak - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojkowicz - 1224 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojkowski - 1398 od nazwy miejscowej Wojkowice, Wojkowo (kilka wsi).

    Wojków - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojkówka - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojma - od imienia złożonego Wojmir, notowanego od XIII wieku.

    Wojmas - od imienia złożonego Wojmir, notowanego od XIII wieku.

    Wojmir - od imienia złożonego Wojmir, notowanego od XIII wieku.

    Wojmirowski - od imienia złożonego Wojmir, notowanego od XIII wieku.

    Wojmowski - od imienia złożonego Wojmir, notowanego od XIII wieku.

    Wojna - 1396 od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnach - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnacki - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnaczyk - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnak - 1440 od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnakowski - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnałowicz - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnar - 1424 od niemieckiej nazwy osobowej Woiner, ta od Wagner.

    Wojnaralski - od niemieckiej nazwy osobowej Woiner, ta od Wagner.

    Wojnarek - od niemieckiej nazwy osobowej Woiner, ta od Wagner.

    Wojnarewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Woiner, ta od Wagner.

    Wojnarowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Woiner, ta od Wagner.

    Wojnarowski - 1443 od nazwy miejscowej Wojnarowa (nowosądeckie, gmina Korzenna).

    Wojnarski - od niemieckiej nazwy osobowej Woiner, ta od Wagner.

    Wojnas - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnaszewski - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnaś - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnat - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnatowicz - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnatowski - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojna-Włodarczyk - złożenia brak; Wojna 1396 od wojna ‘walka zbrojna’; Włodarczyk 1527 (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wojnecki - 1655 od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnek - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnel - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojner - od niemieckiej nazwy osobowej Woiner, ta od Wagner.

    Wojnerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Woiner, ta od Wagner.

    Wojnerowski - od nazwy miejscowej Wojnarowa (nowosądeckie, gmina Korzenna).

    Wojniak - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojniakiewicz - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojniakowski - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojniarkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Woiner, ta od Wagner.

    Wojniarski - od niemieckiej nazwy osobowej Woiner, ta od Wagner.

    Wojniasz - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojniat - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnicki - 1405 od nazwy miasta Wojnicz (tarnowskie).

    Wojnicz - 1346 od nazwy miasta Wojnicz (tarnowskie).

    Wojnicz-Sianożęcki - złożenia brak; Wojnicz 1346 od nazwy miasta Wojnicz (tarnowskie); Sianożęcki od siano ‘zżęta i wysuszona trawa’.

    Wojniewicz - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnik - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnikiewicz - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnikonis - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnikow - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnikowicz - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojniłko - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojniłło - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojniłłowicz - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojniło - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojniłowicz - 166 1-65 od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnir - od niemieckiej nazwy osobowej Woiner, ta od Wagner.

    Wojnisz - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojniszko - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojniszonek - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojniszyk - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojniusz - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnko - 1394 od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojno - od wojna ‘walka zbrojna’.
     Przeczytałem U Was informację o etymologii nazwiska Wojno, że jakoby pochodzi od wlki zbrojnej czyli wojny. Niestety jest bzdura. Nazwisko Wojno(Woyno, Wojna) pochodzi od średniowiecznego imienia Wojno. Imie to pojawiło sie w piśmiennictwie średniowiecznym już w XII wieku. Mój przodek to XV wieczny rycerz Wojno de Pietki herbu Ślepowron. Od niego poszedł cały podlaski ród Wojno wcześniej pisany Woyno. Litewski zacny ród Wojna też ma pochodzenie odimienne.
    inf. Zdzislaw Wojno 30.01.2014 r.

    Wojno - 1277 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojnoch - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojno-Orański - złożenia brak; Wojno 1277 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’; Orański od orać, od prasłowiańskiego oriti ‘burzyć, niszczyć’, od staropolskiego oborzyć ‘zburzyc, zniszczyć’.

    Wojnor - od niemieckiej nazwy osobowej Woiner, ta od Wagner.

    Wojnorowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Woiner, ta od Wagner.

    Wojnorowski - od niemieckiej nazwy osobowej Woiner, ta od Wagner.

    Wojnorski - od niemieckiej nazwy osobowej Woiner, ta od Wagner.

    Wojno-Sidorowicz - złożenia brak; Wojno 1277 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’; Sidorowicz od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Wojnow - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnowiak - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnowicz - 1473 od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojnowski - 1388 od nazwy miejscowej Wojny (łomżyńskie, gmina Szepietowo-Stacja).

    Wojnusz - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojny - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Wojo - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojoczek - (Śl) od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojok - (Śl) od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojon - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojor - 1378 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojow - 1288 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojowicz - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojownik - od wojna ‘walka zbrojna’; od wojownik.

    Wojs - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojs - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Wojsa - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojsa - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Wojsak - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Wojsała - 1688 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojsiak - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Wojsiewicz - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Wojsik - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Wojsik - 1655 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojski - 1377 od wojski ‘dawny urzędnik ziemski sprawujący w czasie pospolitego ruszenia pieczę nad mieniem i rodzinami szlachty’.

    Wojskiewicz - od wojski ‘dawny urzędnik ziemski sprawujący w czasie pospolitego ruszenia pieczę nad mieniem i rodzinami szlachty’.

    Wojskołowicz - od wojski ‘dawny urzędnik ziemski sprawujący w czasie pospolitego ruszenia pieczę nad mieniem i rodzinami szlachty’.

    Wojskonowicz - od wojski ‘dawny urzędnik ziemski sprawujący w czasie pospolitego ruszenia pieczę nad mieniem i rodzinami szlachty’.

    Wojskowiak - od wojski ‘dawny urzędnik ziemski sprawujący w czasie pospolitego ruszenia pieczę nad mieniem i rodzinami szlachty’.

    Wojskowicz - od wojski ‘dawny urzędnik ziemski sprawujący w czasie pospolitego ruszenia pieczę nad mieniem i rodzinami szlachty’.

    Wojskowski - od wojski ‘dawny urzędnik ziemski sprawujący w czasie pospolitego ruszenia pieczę nad mieniem i rodzinami szlachty’.

    Wojskunowicz - od wojski ‘dawny urzędnik ziemski sprawujący w czasie pospolitego ruszenia pieczę nad mieniem i rodzinami szlachty’.

    Wojsła - od imienia złożonego Wojsław, też Wosław, notowanego od XIII wieku.

    Wojsław - od imienia złożonego Wojsław, też Wosław, notowanego od XIII wieku.

    Wojsławicz - 1389 od imienia złożonego Wojsław, też Wosław, notowanego od XIII wieku.

    Wojsławowicz - 142 1 od imienia złożonego Wojsław, też Wosław, notowanego od XIII wieku.

    Wojsławski - 1394 od nazwy miejscowej Wojsławice (kilka wsi).

    Wojsło - od imienia złozonego Wojsław, też Wosław, notowanego od XIII wieku.

    Wojsłowicz - od imienia złożonego Wojsław, też Wosław, notowanego od XIII wieku.

    Wojsowicz - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Wojsuk - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Wojsyk - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojsyk - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Wojsym-Antoniewicz - złożenia brak; Wojsym od niemieckiego weiss ‘biały’. Antoniewicz od imienia Antoni. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, pochodzi od łacińskiego Antonius. Pierwotnie była to nazwa znanego rodu rzymskiego.

    Wojsz - 1456 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojsza - 1388 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojszak - 1320 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojszat - 1388 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojszcz - od wojski ‘dawny urzędnik ziemski sprawujący w czasie pospolitego ruszenia pieczę nad mieniem i rodzinami szlachty’.

    Wojszczak - od wojski ‘dawny urzędnik ziemski sprawujący w czasie pospolitego ruszenia pieczę nad mieniem i rodzinami szlachty’.

    Wojszczuk - od wojski ‘dawny urzędnik ziemski sprawujący w czasie pospolitego ruszenia pieczę nad mieniem i rodzinami szlachty’.

    Wojszczyk - od wojski ‘dawny urzędnik ziemski sprawujący w czasie pospolitego ruszenia pieczę nad mieniem i rodzinami szlachty’.

    Wojszczykowski - od wojski ‘dawny urzędnik ziemski sprawujący w czasie pospolitego ruszenia pieczę nad mieniem i rodzinami szlachty’.

    Wojszczyn - 1433 od wojski ‘dawny urzędnik ziemski sprawujący w czasie pospolitego ruszenia pieczę nad mieniem i rodzinami szlachty’.

    Wojszek - 1438 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojszel - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojszewicz - 1483 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojszka, m. - 1463 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojszkiewicz - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojszko - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojszkowicz - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojszkun - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojszkuń - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojsznia - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojsznic - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojsznis - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojsznisz - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojszy - 1397 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojszyc - 1387 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojszycki - 139 1 od nazwy miejscowej Wojszyce (płockie, gmina Bedlno).

    Wojszyk - 1389 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojszyło - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojś - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojt - 1382 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojta - 1265 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtach - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtacha - 1737 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtachna - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtachni - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtachnia - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtachniak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtachnic - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtachnik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtachnio - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtachno - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtachny - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtachowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtacki - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtacz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaczak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaczek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaczka - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaczko - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaczuk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtak - 138 1 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtakiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtakowiak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtakowicz - 1744 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtakowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtal - 1368 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtala - 1465 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtalak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtalaś - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtalczyk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtalewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtalewski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtalik - 1764 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtalla - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtalowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtalski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaluk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaluk-Boczkaluk - złożenia brak; Wojtaluk od imienia Wojciech, także od wójt; Boczkaluk od bok, boczyć się.

    Wojtał - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtała - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtałek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtało - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtałowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtałów - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtan - 152 1 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtana - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtanek - 1472 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtania - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaniak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtanicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaniec - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaniewski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtanik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtanio - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtanis - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaniszak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtanka - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtanko - 1762 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtanowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtanowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtanów - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtań - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtańczyk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtański - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtar - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtara - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtarak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtarek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtarewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtarkowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtarowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtarowicz-Kujat - złożenia brak; Wojtarowicz od imienia Wojciech, także od wójt; Kujat od prasłowiańskiego kujati ‘utyskiwać’, od kuć, kuję.

    Wojtarski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtarz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtarzewski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtas - 1776 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtasa - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtasczyk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtasek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtasiak - 1705 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtasiek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtasiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtasik - 1703 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtasikiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtasiński - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtasiok - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtasiuk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaskiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtasow - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtassek - (Śl) od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtasz - 1428 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaszak - 1790 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaszczak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaszczek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaszczyk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaszek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaszewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaszewski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaszka, m. - 14 18 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaszkiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaszko - 1640 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaszok - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaszowicz - 1459 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaszowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaszuk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaszyk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaszyn - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaszyński - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaś - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaśkiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtat - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtatowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtaw - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtawa - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtawicki - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtawicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtczak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtczak-Nowak - złożenia brak; Wojtczak od imienia Wojciech, także od wójt; Nowak od nowy, nowak ‘człowiek nowy, przybysz’.

    Wojtczan - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtczek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtczok - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtczuk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtczyk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtczyn - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtecki - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojteczek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojteczko - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojteczuk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtek - 1382 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtekun - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtel - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtela - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtelewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtelewski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojten - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtena - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtenek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtenka - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtenko - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojter - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtera - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojterek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojterkowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojterowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojterowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojterski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojterzak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojteszczyk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojteszek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtis - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtiszek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtiś - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtiuk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtiukiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtjuk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtka, m. - 1427 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtke - (Śl) od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtkielewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtkieło - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtkiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtko - 1385 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtkow - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtkowiak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtkowicz - 14 17 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtkowiec - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtkowik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtkowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtków - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtkumski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtkun - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtkuński - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtkus - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtkuś - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtłowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtłów - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtniewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtnik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojto - 1252 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtok - (Śl) od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtol - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtola - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtolak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtolewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtoll - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtołowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojton - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtona - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtoniak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtonicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtoniszak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtoniś - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtonowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtonowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtoń - 1578 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtora - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtorowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtorz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtos - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtosiak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtosiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtosik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtosz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtoszek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtoszowicz - 1456 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtoszyński - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtościszyn - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtow - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtowiak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtowicz-Praga - złożenia brak; Wojtowicz od imienia Wojciech, także od wójt; Praga 1265 od gwarowego praga ‘upał; pragnienie’, też od nazwy miejscowej Praga (dziś część Warszawy).

    Wojtowiec - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtowiecki - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtowik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtowski - 1553 od imienia Wojciech, także od wójt lub od nazwy miejscowej Wójtowa (krośnieńskie, gmina Lipniki).

    Wojtowycz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtóń - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtów - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuch - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuchowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuchów - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuciszyn - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtucki - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuczuk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtukiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtukowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtul - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtula - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtulak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtulanis - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtulek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtulewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtulewski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtulik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtulonis - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtulski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuła - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtun - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtunek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuniak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuniecki - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtunik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuniszak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuniuk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuń - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuński - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtur - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtura - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojturski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtus - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtusciszyn - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtusiak - 168 1 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtusiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtusik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtusiński - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtusionek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtusiszyn - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtusz - 1334 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuszak - 168 1 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuszczak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuszczyn - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuszek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuszewski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtusziszin - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtusziszyn - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuszkiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuszko - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuszyk - 1475 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuś - 1763 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuścin - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtuściszyn - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyca - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtych - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtycha - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtycki - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtycko - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtycz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtycza - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyczak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyczek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyczka - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyczki - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyczko - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyczok - (Śl) od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyga - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyka - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtykaj - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyko - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyl - 1425 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyla - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtylak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtylas - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtylewski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtylik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtylko - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtylla - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtylo - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtylski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyła - 1440 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyłka - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyłko - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyłła - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyłło - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyło - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyłowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyłów - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyn - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyna - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtynas - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtynek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtynia - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyniak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyniaszek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyniec - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyniewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtynik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyniuk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtynka, m. - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtynkiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtynko - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtynkowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtynow - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtynowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtynowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtynów - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyń - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyński - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyra - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyrak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyrek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyro - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyrowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyrzak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtys - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtysak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtysek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtysiak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtysiak-Wojtczak - złożenia brak; Wojtysiak od imienia Wojciech, także od wójt; Wojtczak od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtysik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtysiński - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtysiuk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyska - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtysko - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtysz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyszak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyszczak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyszczyk - 1626 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyszek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyszka - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyszkiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyszko - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyszkowiak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyszyn - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyś - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtytko - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyto - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyzka - (Śl) od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojtyżak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wojucki - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojuć - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojuk - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojuszyn - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojut - 1265 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojutycki - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojutyński - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojwod - od wojewoda ‘w dawnej Polsce najwyższy urzędnik królewski dowodzący wojskiem i zarządzający dworem; naczelnik województwa’.

    Wojwód - od wojewoda ‘w dawnej Polsce najwyższy urzędnik królewski dowodzący wojskiem i zarządzający dworem; naczelnik województwa’.

    Wojza - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Wojzania - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Wojzyczka - (Śl) od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Wojzyk - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Wok - 1402 od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wokacz - od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wokal - od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wokalski - od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wokan - od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wokasz - od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wokniewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wokołowski - od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wokosz - od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wokoszczakiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wokoszewski - od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wokoszkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wokoszyn - od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wokowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wokowski - od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wokraj - od okrój ‘krój’, okroić.

    Wokroj - od okrój ‘krój’, okroić.

    Wokrój - od okrój ‘krój’, okroić.

    Wokulenko - od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wokulik - od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wokuliński - od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wokulski - od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wokuluk - od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wokunowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wokurka - od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wol - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wola - 14 19 od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolach - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolacz - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolaczuk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolaczyk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolaczyński - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolada - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolak - 1600 od nazwy miejscowej Wola (częste).

    Wolak - 1607 od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’ lub od nazwy miejscowej Wola (częste).

    Wolakiewicz - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’ lub od nazwy miejscowej Wola (częste).

    Wolakowski - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’ lub od nazwy miejscowej Wola (częste).

    Wolakowski - 1628 od nazwy miejscowej Wolaki (nowosądeckie, gmina Łącko), Wolakówka (nowosądeckie, gmina Grybów).

    Wolan - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’ lub od nazwy miejscowej Wola (częste).

    Wolancik - od niemieckich nazw osobowych Folant, Fa (h)land.

    Wolanciuk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolanciuk - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wolanczyk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woland - od niemieckich nazw osobowych Folant, Fa (h)land.

    Woland - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wolandt - od niemieckich nazw osobowych Folant, Fa (h)land.

    Wolandzki - od niemieckich nazw osobowych Folant, Fa (h)land.

    Wolanek - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolaniak - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolanian - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolanicki - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolanicz - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolaniczak - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolaniecki - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolanik - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolanin - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolanina - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolaniuk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolaniuk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolank - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolankiewicz - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolankiewicz - od nazwy miejscowej Wola (częste).

    Wolankowicz - 1679 od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolano - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolanowski - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolanowski - 139 1 od nazwy miejscowej Wolanów (radomskie, gmina Wolanów), Wolanowice (wieś zagrodowa, Wlkp).

    Wolant - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolantkowski - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolany - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolanyk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolań - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolańciuk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolańciuk - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wolańczak - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolańczak - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wolańczuk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolańczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wolańczyk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolańczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wolański - 1444 od nazwy miejscowej Wola (liczne) lub Wolany.

    Wolar - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wolarczak - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wolarczyk - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wolarek - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wolarski - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wolarz - 1599 od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wolas - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolasik - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolasiński - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolasz - 1489 od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolasza - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolaszak - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolaszczak - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolaszczuk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolaszczyk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolaszek - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolaszkiewicz - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolaszkiewicz - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wolaś - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolat - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolatka - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woląg - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woląsewicz - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolberg - od niemieckiej nazwy osobowej Volberg, ta od nazwy miejscowej Volberg.

    Wolbergier - od niemieckiej nazwy osobowej Volberg, ta od nazwy miejscowej Volberg.

    Wolborski - od nazwy miejscowej Wolbórz (piotrkowskie, gmina Wolbórz).

    Wolborz - 1489 od nazwy miejscowej Wolbórz (piotrkowskie, gmina Wolbórz).

    Wolbram - 1393 od nazwy miasta Wolbrom, dawniej Wolfram, Wolbram (katowickie), ta od Wolframa, osadnika z XIV wieku.

    Wolbramski - 1464 od nazwy miasta Wolbrom, dawniej Wolfram, Wolbram (katowickie), ta od Wolframa, osadnika z XIV wieku.

    Wolbrański - 1464 od nazwy miasta Wolbrom, dawniej Wolfram, Wolbram (katowickie), ta od Wolframa, osadnika z XIV wieku.

    Wolbromski - 1624 od nazwy miasta Wolbrom, dawniej Wolfram, Wolbram (katowickie), ta od Wolframa, osadnika z XIV wieku.

    Wolbrycht - 1670 od niemieckiej nazwy osobowej Vollbrecht, ta od imienia złożonego Folk berath.

    Wolburg - od niemieckiej nazwy osobowej Volberg, ta od nazwy miejscowej Volberg.

    Wolcerz - od imienia Walter, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia germańskiego. Nawiązuje do walt- ‘rządzić, panować’ + heri ‘wojsko’.

    Wolczak - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolczański - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolczarek - od imienia Walter, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia germańskiego. Nawiązuje do walt- ‘rządzić, panować’ + heri ‘wojsko’.

    Wolczarski - od imienia Walter, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia germańskiego. Nawiązuje do walt- ‘rządzić, panować’ + heri ‘wojsko’.

    Wolczek - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolczenko - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolczewski - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolczko - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolczkowski - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolczoch - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolczok - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolczok - (Śl) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wolczuk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolczyk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolczyn - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolczyński - od nazwy miejscowej Wołczyn (KrW).

    Wolczyszyn - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woldach - od niemieckiej nazwy osobowej Wohld, ta od średniodolnoniemieckiego wold ‘las’.

    Woldan - od niemieckiej nazwy osobowej Woldan, ta od średniowysokoniemieckiego volgetaene ‘piękny kształt, postać’.

    Woldanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Woldan, ta od średniowysokoniemieckiego volgetaene ‘piękny kształt, postać’.

    Woldań - od niemieckiej nazwy osobowej Woldan, ta od średniowysokoniemieckiego volgetaene ‘piękny kształt, postać’.

    Woldański - od niemieckiej nazwy osobowej Woldan, ta od średniowysokoniemieckiego volgetaene ‘piękny kształt, postać’.

    Woldek - od niemieckiej nazwy osobowej Wohld, ta od średniodolnoniemieckiego wold ‘las’.

    Woldeński - od niemieckiej nazwy osobowej Woldan, ta od średniowysokoniemieckiego volgetaene ‘piękny kształt, postać’.

    Woldon - od niemieckiej nazwy osobowej Woldan, ta od średniowysoko niemieckiego volgetaene ‘piękny kształt, postać’.

    Woldoński - od niemieckiej nazwy osobowej Woldan, ta od średniowysokoniemieckiego volgetaene ‘piękny kształt, postać’.

    Woldow - od niemieckiej nazwy osobowej Wohld, ta od średniodolnoniemieckiego wold ‘las’.

    Woldt - od niemieckiej nazwy osobowej Wohld, ta od średniodolnoniemieckiego wold ‘las’.

    Woldy - 1393 od niemieckiej nazwy osobowej Wohld, ta od średniodolnoniemieckiego wold ‘las’.

    Woldyło - od niemieckiej nazwy osobowej Wohld, ta od średniodolnoniemieckiego wold ‘las’.

    Woldyn - od niemieckiej nazwy osobowej Wohld, ta od średniodolnoniemieckiego wold ‘las’.

    Woldz - od niemieckiej nazwy osobowej Wohld, ta od średniodolnoniemieckiego wold ‘las’.

    Woldź - od niemieckiej nazwy osobowej Wohld, ta od średniodolnoniemieckiego wold ‘las’.

    Woleczek - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolej - 1409 od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolejko - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolek - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolenc - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wolencik - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wolendowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wolendowski - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Woleniuk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolenkiewicz - od nazwy miejscowej Wola (częste).

    Wolenta - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wolentarski - od nazwy miejscowej Wolental(gdańskie, gmina Skórcz).

    Wolentarski - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wolentek - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wolenter - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wolenterski - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wolentowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Woleń - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woleńczyk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woleński - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woleński - od nazwy miejscowej Wola (liczne) lub Wolany.

    Woleński - 14 12 od nazwy miasta Zwoleń, dawniej Woleń (radomskie).

    Woleńszczak - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woleńszczak - od nazwy miejscowej Wola (liczne) lub Wolany.

    Woler - od niemieckiej nazwy osobowej Wohler, ta od licznych nazw etnicznych Wohlan, Wohlen lub od imienia złożonego Wolhart, lub od imienia Walery.

    Wolerczak - od niemieckiej nazwy osobowej Wohler, ta od licznych nazw etnicznych Wohlan, Wohlen lub od imienia złożonego Wolhart, lub od imienia Walery.

    Wolerczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Wohler, ta od licznych nazw etnicznych Wohlan, Wohlen lub od imienia złożonego Wolhart, lub od imienia Walery.

    Woleryś - od niemieckiej nazwy osobowej Wohler, ta od licznych nazw etnicznych Wohlan, Wohlen lub od imienia złożonego Wolhart, lub od imienia Walery.

    Wolerz - od niemieckiej nazwy osobowej Wohler, ta od licznych nazw etnicznych Wohlan, Wohlen lub od imienia złożonego Wolhart, lub od imienia Walery.

    Wolesz - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woleszczuk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolewicz - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolęcki - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wolęczek - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wolędzik - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wolędzki - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wolętek - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wolf - 1400 od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wolfam - od nazwy miasta Wolbrom, dawniej Wolfram, Wolbram (katowickie), ta od Wolframa, osadnika z XIV wieku.

    Wolfek - 1327 od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wolff - od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wolff-Zdzienicki - złożenia brak; Wolff od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’; Zdzienicki od nazwy miejscowej Zdzienice, dziś Żdżenice (konińskie, gmina Malanów).

    Wolfka - od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wolfke - od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wolfl - od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wolfla - od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wolfowicz - 1450 od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wolfowski - od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wolfram - 1393 od nazwy miasta Wolbrom, dawniej Wolfram, Wolbram (katowickie), ta od Wolframa, osadnika z XIV wieku.

    Wolfram-Jaroszyński - złożenia brak; Wolfram 1393 od nazwy miasta Wolbrom, dawniej Wolfram, Wolbram (katowickie), ta od Wolframa, osadnika z XIV wieku; Jaroszyński 1487 od nazw miejscowych Jaroszewo, Jaroszów, Jaroszewice (kilka wsi).

    Wolframski - 1426 od nazwy miasta Wolbrom, dawniej Wolfram, Wolbram (katowickie), ta od Wolframa, osadnika z XIV wieku.

    Wolfran - od nazwy miasta Wolbrom, dawniej Wolfram, Wolbram (katowickie), ta od Wolframa, osadnika z XIV wieku.

    Wolga - od nazwy rzeki Wołga, też od białoruskiej nazwy osobowej Wołga.

    Wolgin - od nazwy rzeki Wołga, też od białoruskiej nazwy osobowej Wołga.

    Wolgos - od nazwy rzeki Wołga, też od białoruskiej nazwy osobowej Wołga.

    Wolgosiewicz - od nazwy rzeki Wołga, też od białoruskiej nazwy osobowej Wołga.

    Wolha - 1465 od nazwy rzeki Wołga, też od białoruskiej nazwy osobowej Wołga.

    Wolica - 1428 od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’ lub od nazwy miejscowej Wolica (liczne).

    Wolich - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolicki - 1398 od nazwy miejscowej Wolica (liczne).

    Woliczak - 1793 od nazwy miejscowej Wolica (liczne).

    Woliczko - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolik - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolikowski - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolikowski - 1394 od nazwy miejscowej Wolkowo, dawniej Wolikowo (poznańskie, gmina Kamieniec).

    Wolin - 139 1 od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woliniak - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woliniec - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woliniewicz - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woliński - 1595 od nazwy miasta Zwoleń, dawniej Woleń (radomskie).

    Wolisek - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woliska - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolisz - 1 136 od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woliszyn - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woliś - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolitek - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woliwiak - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woliwoda - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolk - od niemieckiej nazwy osobowej Wolk- lub od nazw. Wołk (z Wilk).

    Wölk - od niemieckiej nazwy osobowej Wolk- lub od nazw. Wołk (z Wilk).

    Wolka - od niemieckiej nazwy osobowej Wolk- lub od nazw. Wołk (z Wilk).

    Wolkanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wolk- lub od nazw. Wołk (z Wilk).

    Wolke - od niemieckiej nazwy osobowej Wolk- lub od nazw. Wołk (z Wilk).

    Wolkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wolk- lub od nazw. Wołk (z Wilk).

    Wolkner - od niemieckiej nazwy osobowej Folkmar.

    Wolko - od niemieckiej nazwy osobowej Wolk- lub od nazw. Wołk (z Wilk).

    Wolkowiak - od niemieckiej nazwy osobowej Wolk- lub od nazw. Wołk (z Wilk).

    Wolkowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wolk- lub od nazw. Wołk (z Wilk).

    Wolkownik - od niemieckiej nazwy osobowej Wolk- lub od nazw. Wołk (z Wilk).

    Wolkowski - 1486 od nazwy miejscowej Wolkowo, dawniej Wolikowo (poznańskie, gmina Kamieniec).

    Wollak - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolland - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wollandt - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wollant - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Woller - od niemieckiej nazwy osobowej Wohler, ta od licznych nazw etnicznych Wohlan, Wohlen lub od imienia złożonego Wolhart, lub od imienia Walery.

    Wöller - od niemieckiej nazwy osobowej Wohler, ta od licznych nazw etnicznych Wohlan, Wohlen lub od imienia złożonego Wolhart, lub od imienia Walery.

    Wollf - od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wollik - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wollin - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wollman - od niemieckich nazw osobowych Wollmann, Walimann, te od średniowysokoniemieckiego wolle ‘wełna’.

    Wollmann - od niemieckich nazw osobowych Wollmann, Walimann, te od średniowysokoniemieckiego wolle ‘wełna’.

    Wollmar - od niemieckiej nazwy osobowej Folkmar.

    Wollmer - od niemieckiej nazwy osobowej Folkmar.

    Wöllmer - od niemieckiej nazwy osobowej Folkmar.

    Wolma - od niemieckich nazw osobowych Wollmann, Walimann, te od średniowysokoniemieckiego wolle ‘wełna’.

    Wolman - 1578 od niemieckich nazw osobowych Wollmann, Walimann, te od średniowysokoniemieckiego wolle ‘wełna’.

    Wolmann - od niemieckich nazw osobowych Wollmann, Walimann, te od średniowysokoniemieckiego wolle ‘wełna’.

    Wolmań - od niemieckich nazw osobowych Wollmann, Walimann, te od średniowysokoniemieckiego wolle ‘wełna’.

    Wolmański - od niemieckich nazw osobowych Wollmann, Walimann, te od średniowysokoniemieckiego wolle ‘wełna’.

    Wolmarski - od niemieckiej nazwy osobowej Folkmar.

    Wolmer - od niemieckiej nazwy osobowej Folkmar.

    Wölmer - od niemieckiej nazwy osobowej Folkmar.

    Wolmik - od niemieckich nazw osobowych Wollmann, Walimann, te od średniowysokoniemieckiego wolle ‘wełna’.

    Wolna - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolnak - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolnan - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolnar - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolnarek - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolner - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolnia - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolniacz - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolniaczek - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolniaczyk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolniak - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolniakiewicz - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolniakowski - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolnian - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolniarczyk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolniarski - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolniarzek - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolniaszczyk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolniaszek - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolnic - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolnica - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolnicki - od nazwy miejscowej Wolnica (kilka wsi).

    Wolnicz - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolniczak - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolniczek - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolniczyk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolnik - 1727 od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolnikiewicz - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolniok - (Śl) od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolniszewski - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolniuk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolnomiejski - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolnoszek - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolnowski - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolny - 1346 od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolo - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woloch - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolochnik - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolojewicz - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolok - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woloniewicz - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolonin - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolonkiewicz - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolonowski - 1400 od nazwy miejscowej Wolanów (radomskie, gmina Wolanów), Wolanowice (wieś zagrodowa, Wlkp).

    Wolontkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wolorczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Wohler, ta od licznych nazw etnicznych Wohlan, Wohlen lub od imienia złożonego Wolhart, lub od imienia Walery.

    Wolosek - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolosz - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woloszak - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woloszczak - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woloszczuk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woloszczyk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woloszek - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woloszko - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woloszyk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woloszyn - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolota - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolotek - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolowczak - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolowczyk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolowiak - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolowiec - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolowina - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wolowski - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wolów - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolsek - 1602 od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wolski - 138 1 od nazwy miejscowej Wola (częste).

    Wolsza - 1577 od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wolszak - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wolszakiewicz - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wolszan - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wolszczak - od nazwy miejscowej Wola (częste).

    Wolszczak - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wolszczakiewicz - od nazwy miejscowej Wola (częste).

    Wolszczakiewicz - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wolszczakowski - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wolszczakowskie - od nazwy miejscowej Wola (częste).

    Wolszczan - od nazwy miejscowej Wola (częste).

    Wolszczan - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wolszczuk - od nazwy miejscowej Wola (częste).

    Wolszczuk - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wolszczyk - od nazwy miejscowej Wola (częste).

    Wolszczyk - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wolszczyniak - od nazwy miejscowej Wolsztyn (zielonogórskie) lub od Olsztyn.

    Wolszczyniak - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wolszczyński - od nazwy miejscowej Wolsztyn (zielonogórskie) lub od Olsztyn.

    Wolszczyński - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wolszeniewicz - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wolszewski - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wolszka - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wolszkiewicz - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wolszon - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wolszowski - od nazw miejscowych Olszowa, Olszewo (częste).

    Wolszteński - 1499 od nazwy miejscowej Wolsztyn (zielonogórskie) lub od Olsztyn.

    Wolsztyn - 1440 od nazwy miejscowej Wolsztyn (zielonogórskie) lub od Olsztyn.

    Wolsztyniak - od nazwy miejscowej Wolsztyn (zielonogórskie) lub od Olsztyn.

    Wolsztyński - 147 1 od nazwy miejscowej Wolsztyn (zielonogórskie) lub od Olsztyn.

    Wolszyk - 16 1 1 od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wolszyn - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wolszyniak - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wolt - od niemieckich nazw osobowych Wolt, Wold, te od imion złożonych na Walt-, te od średnioniemieckiego wold ‘las’.

    Wolta - od niemieckich nazw osobowych Wolt, Wold, te od imion złożonych na Walt-, te od średnioniemieckiego wold ‘las’.

    Woltal - od niemieckich nazw osobowych Wolt, Wold, te od imion złożonych na Walt-, te od średnioniemieckiego wold ‘las’.

    Woltala - od niemieckich nazw osobowych Wolt, Wold, te od imion złożonych na Walt-, te od średnioniemieckiego wold ‘las’.

    Woltalewicz - od niemieckich nazw osobowych Wolt, Wold, te od imion złożonych na Walt-, te od średnioniemieckiego wold ‘las’.

    Woltanowski - od niemieckich nazw osobowych Wolt, Wold, te od imion złożonych na Walt-, te od średnioniemieckiego wold ‘las’.

    Woltański - od niemieckich nazw osobowych Wolt, Wold, te od imion złożonych na Walt-, te od średnioniemieckiego wold ‘las’.

    Wolter - od niemieckich nazw osobowych Wolt, Wold, te od imion złożonych na Walt-, te od średnioniemieckiego wold ‘las’.

    Woltman - od niemieckiej nazwy osobowej Woltmann, ta od średnioniemieckiego woltman ‘robotnik leśny’.

    Woltmann - od niemieckiej nazwy osobowej Woltmann, ta od średnioniemieckiego woltman ‘robotnik leśny’.

    Woltmanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Woltmann, ta od średnioniemieckiego woltman ‘robotnik leśny’.

    Wolton - od niemieckich nazw osobowych Wolt, Wold, te od imion złożonych na Walt-, te od średnioniemieckiego wold ‘las’.

    Woltowicz - od niemieckich nazw osobowych Wolt, Wold, te od imion złożonych na Walt-, te od średnioniemieckiego wold ‘las’.

    Woltyński - od niemieckich nazw osobowych Wolt, Wold, te od imion złożonych na Walt-, te od średnioniemieckiego wold ‘las’.

    Woluch - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woluda - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolukiewicz - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woluniewicz - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolunin - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolus - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woluszewski - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woluszko - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woluszyński - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Woluta - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolutek - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wolw - od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wolwan - od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wolwark - od folwark.

    Wolwczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wolwiak - od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wolwiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wolwowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wolwram - 1394 od nazwy miasta Wolbrom, dawniej Wolfram, Wolbram (katowickie), ta od Wolframa, osadnika z XIV wieku.

    Wolwramski - 1463 od nazwy miasta Wolbrom, dawniej Wolfram, Wolbram (katowickie), ta od Wolframa, osadnika z XIV wieku.

    Wolyniec - od nazwy regionu Wołyń.

    Wolyniecki - od nazwy regionu Wołyń.

    Wolynko - od nazwy regionu Wołyń.

    Wolyński - 1478 od nazwy regionu Wołyń.

    Woł - 1362 od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołak - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołakiewicz - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołas - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołasewicz - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołasiak - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołasiewicz - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołasz - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołaszczak - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołaszek - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołaszyn - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołaszynowicz - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołaś - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Woława - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Woławczyk - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Woławiec - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołącewicz - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołąga - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołągiewicz - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołąkiewicz - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołąs - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołąsewicz - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołąsiewicz - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołąsowicz - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołąsz - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołąz - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołązewicz - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołąziewicz - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołc - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołcerz - od imienia Walter, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia germańskiego. Nawiązuje do walt- ‘rządzić, panować’ + heri ‘wojsko’.

    Wołcun - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołcyrz - od imienia Walter, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia germańskiego. Nawiązuje do walt- ‘rządzić, panować’ + heri ‘wojsko’.

    Wołcyrz - od imienia Walter, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia germańskiego. Nawiązuje do walt- ‘rządzić, panować’ + heri ‘wojsko’.

    Wołcz - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczacki - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczak - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczan - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczańczyk - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczański - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczaski - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczasta - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczasty - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczecki - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczek - 1439 (KrW) (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczenko - 1488 (KrW) (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczew - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczewski - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczkiewicz - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczko - 1404 (KrW) (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczkow - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczkowicz - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczków - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczok - (Śl) (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczowski - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczuk - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczuk - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczyk - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczyk - 1640 od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołczyn - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczyński - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołczyński - 1695 od nazwy miejscowej Wołczyn (KrW).

    Wołczysz - od imienia Walter, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia germańskiego. Nawiązuje do walt- ‘rządzić, panować’ + heri ‘wojsko’.

    Wołczyż - od imienia Walter, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia germańskiego. Nawiązuje do walt- ‘rządzić, panować’ + heri ‘wojsko’.

    Wołdoch - od niemieckiej nazwy osobowej Wohld, ta od średniodolnoniemieckiego wold ‘las’.

    Wołdziński - od niemieckiej nazwy osobowej Wohld, ta od średniodolnoniemieckiego wold ‘las’.

    Wołejko - od litewskich nazw osobowych Voleika, Valeika.

    Wołejkowicz - od litewskich nazw osobowych Voleika, Valeika.

    Wołejko-Wołejszo - złożenia brak; Wołejko od litewskich nazw osobowych Voleika, Valeika; Wołejszo od litewskich nazw osobowych Voleika, Valeika.

    Wołejsza - od litewskich nazw osobowych Voleisa, Valeiša.

    Wołejszko - od litewskich nazw osobowych Voleisa, Valeiša.

    Wołejszo - od litewskich nazw osobowych Voleisa, Valeiša.

    Wołejszo-Wołejko - złożenia brak; Wołejszo od litewskich nazw osobowych Voleisa, Valeiša; Wołejko od litewskich nazw osobowych Voleika, Valeika.

    Wołek - 1423 od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołenkiewicz - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołęga - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołęgewicz - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołęgiewicz - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołękiewicz - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołęsiewicz - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołęsowicz - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołga - od nazwy rzeki Wołga, też od białoruskiej nazwy osobowej Wołga.

    Wołgajew - od nazwy rzeki Wołga, też od białoruskiej nazwy osobowej Wołga.

    Wołgin - od nazwy rzeki Wołga, też od białoruskiej nazwy osobowej Wołga.

    Wołgusiak - od nazwy rzeki Wołga, też od białoruskiej nazwy osobowej Wołga.

    Wołk - 1443 (KrW) (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołkaniec - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołkanin - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołkanowicz - 1435 (KrW) (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołkanowski - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołkiewicz - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołk-Jankowski - złożenia brak; Wołk 1443 (KrW) (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’; Jankowski 1388 od nazw miejscowych Jankowo, Jankowice, Jankówki (częste).

    Wołk-Karaczewski - złożenia brak; Wołk 1443 (KrW) (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’; Karaczewski 1383 od nazwy miejscowej Karabczewo, też Korabczewo (KrW).

    Wołk-Karczewski - złożenia brak; Wołk 1443 (KrW) (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’; Karczewski 1388 od nazw miejscowych Karczewo, Karczowice (kilka wsi).

    Wołk-Lewanowicz - złożenia brak; Wołk 1443 (KrW) (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’; Lewanowicz od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Wołk-Łaniewski - złożenia brak; Wołk 1443 (KrW) (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’; Łaniewski od łania ‘samica jelenia’, od łan ‘pole, rola, niwa’.

    Wołko - 1377 od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołko - 1443 (KrW) (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołkołowski - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołkonin - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołkonowski - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołkoński - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołkosz - 1388 (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołkow - 1422 (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołkowiak - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołkowicki - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołkowicz - 160 1 od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołkowicz - 1436 (KrW) (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołkowiecki - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołkowiński - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołkowski - 1594 od nazwy miejscowej Wołkowa (kilka wsi na KrW).

    Wołków - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołkun - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołk-Wołkow - złożenia brak; Wołk 1443 (KrW) (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’; Wołkow 1422 (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołłejko - od litewskich nazw osobowych Voleika, Valeika.

    Wołłejszo - od litewskich nazw osobowych Voleisa, Valeiša.

    Wołłk - (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wołłk-Lewonowicz - złożenia brak; Wołłk (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’; Lewonowicz od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Wołłk-Łaniewski - złożenia brak; Wołłk (z fonetyką ukraińską) od wilk ‘ssak z rodziny psów’; Łaniewski od łania ‘samica jelenia’, od łan ‘pole, rola, niwa’.

    Wołłoćko - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołłodko - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołłodźko - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołłosiecki - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołłosowicz - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołna - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wołniuk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wołny - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wołnysz - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wołoboj - 1400 od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-; od gwarowego wołobój ‘rzeźnik’.

    Wołoch - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołocha - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołochacz - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołochow - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołochowicz - 1465 (KrW) od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołochowski - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołochyński - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołocz - (z fonetyką ukraińską) od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Wołoczacki - (z fonetyką ukraińską) od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Wołoczek - (z fonetyką ukraińską) od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Wołoczewski - (z fonetyką ukraińską) od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Wołoczkiewicz - (z fonetyką ukraińską) od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Wołoczko - (z fonetyką ukraińską) od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Wołoczkowicz - (z fonetyką ukraińską) od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Wołocznik - (z fonetyką ukraińską) od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Wołoczuk - (z fonetyką ukraińską) od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Wołoczyk - (z fonetyką ukraińską) od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Wołoczyński - (z fonetyką ukraińską) od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’; od wlec, wlekę.

    Wołoćka - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołoćko - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołodarski - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołodczenko - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołodin - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołodkiewicz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołodkiewicz-Donimirska - złożenia brak; Wołodkiewicz (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław; Donimirski 1748 od nazwy miejscowej Donimierz (gdańskie, gmina Szemud).

    Wołodko - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołodkowicz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołodyń - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołodyński - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołodzik - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołodzin - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołodzka - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołodzko - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołodźko - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołodźko-Wołodkiewicz - złożenia brak; Wołodźko (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław; Wołodkiewicz (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołodżko - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołojewicz - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołojuch - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołongiewicz - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołonkiewicz - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołons - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołonsewicz - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołonsiewicz - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołos - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołosaczenko - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołosaczonek - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołosatow - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołosatów - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołosek - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołosewicz - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołosiak - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołosianka - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołosianko - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołosiański - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołosicki - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołosiecki - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołosiewicz - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołosik - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołosin - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołosin - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołosinowicz - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołosiński - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołosiuk - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołoski - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołosko - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołoskowicz - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołoskowski - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołosowicz - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołosowski - (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołos-Wołosiuk - złożenia brak; Wołos (pod wpływem ukraińskim) od włos; Wołosiuk (pod wpływem ukraińskim) od włos.

    Wołosz - 1442 (KrW) od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszanin - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszanowicz - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszanowski - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszański - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszczak - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszczakiewicz - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszczenko - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszczuk - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszczyk - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszczyn - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszczynek - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszczyniak - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszczyński - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszek - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszenko - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszewicz - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszewski - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszka - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszkiewicz - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszko - 1427 (KrW) od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszowski - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszuk - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszun - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszyk - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszyn - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszyn - 1359 (KrW) od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszynek - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszyniak - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszyniec - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszyniuk - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszynowicz - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszynowski - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszynów - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszyń - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszyński - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoś - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołośko - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołot - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołotka - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołotkiewicz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołotko - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołotkowicz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołotowski - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wołow - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołowa Dupa - 1425 od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołowa Dusza - 1425 od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołowacz - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołowaty - 1629 od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołowczuk - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołowczyk - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołowic - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołowicki - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołowicz - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołowiec - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołowiec - 1440 od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołowiecki - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołowik - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołowin - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołowiński - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołownik - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołowski - 14 10 od nazw miejscowych Wołowice, Wołów (kilka wsi).

    Wołowski - 1642 od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołowy - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołożko - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołożonek - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołsz - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wołszczyk - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wołszko - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wołszun - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wołszyk - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wołszyn - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wołta - od niemieckich nazw osobowych Wolt, Wold, te od imion złożonych na Walt-, te od średnioniemieckiego wold ‘las’.

    Wołtasz - od niemieckich nazw osobowych Wolt, Wold, te od imion złożonych na Walt-, te od średnioniemieckiego wold ‘las’.

    Wołtosz - od niemieckich nazw osobowych Wolt, Wold, te od imion złożonych na Walt-, te od średnioniemieckiego wold ‘las’.

    Wołtowicz - od niemieckich nazw osobowych Wolt, Wold, te od imion złożonych na Walt-, te od średnioniemieckiego wold ‘las’.

    Wołuch - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołujcewicz - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołujczyk - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołujewicz - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołujski - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołunkiewicz - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołuń - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołuszko - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołyn - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołynas - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołyncewicz - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołynczuk - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołynek - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołynia - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołyniak - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołynic - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołynicz - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołyniec - 1476 od nazwy regionu Wołyń.

    Wołynik - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołyniuk - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołynka - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołynkiewicz - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołynko - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołynszczak - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołyń - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołyńcewicz - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołyńczak - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołyńczuk - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołyńczyc - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołyńczyk - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołyńko - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołyński - 1478 od nazwy regionu Wołyń.

    Wołyńszczak - od nazwy regionu Wołyń.

    Wołysz - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołyszko - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wołyszyn - od wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy Wol-.

    Wona - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wonar - od niemieckiej nazwy osobowej Wonhar(d)t, Wonber, te od imion złożonych Wunnhar(d)t, Wumnnheri.

    Wonarowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wonhar(d)t, Wonber, te od imion złożonych Wunnhar(d)t, Wumnnheri.

    Wonarski - od niemieckiej nazwy osobowej Wonhar(d)t, Wonber, te od imion złożonych Wunnhar(d)t, Wumnnheri.

    Wonaszek - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wonat - od gwarowego wanat ‘próżniak’, wanata ‘gatunek jabłek’.

    Wonatowski - od gwarowego wanat ‘próżniak’, wanata ‘gatunek jabłek’.

    Woncek - od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Wonchalla - od wąchać, węch ‘zapach’ lub od dawnego wąchacz ‘szpieg’.

    Wonchała - od wąchać, węch ‘zapach’ lub od dawnego wąchacz ‘szpieg’.

    Wonchocki - od nazwy miejscowej Wąchock (kieleckie, gmina Wąchock).

    Woncina - od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Woncior - od więcierz, także więcierz, wieńcerz, wącior ‘kosz do łowienia ryb w wodach stojących’.

    Wonciorek - od więcierz, także więcierz, wieńcerz, wącior ‘kosz do łowienia ryb w wodach stojących’.

    Woncisz - od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Woncław - od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Wonda - od podstawy węd-, por. wędzić ‘suszyć w dymie’, ze staropolskiego ‘łowić ryby’, później też ‘trapic; osłabiać; kraść’, ze staropolskiego węda ‘haczyk’, wedka ‘przyrząd do łowienia ryb’.

    Wondachowicz - od podstawy węd-, por. wędzić ‘suszyć w dymie’, ze staropolskiego ‘łowić ryby’, później też ‘trapic; osłabiać; kraść’, ze staropolskiego węda ‘haczyk’, wedka ‘przyrząd do łowienia ryb’.

    Wondal - od podstawy węd-, por. wędzić ‘suszyć w dymie’, ze staropolskiego ‘łowić ryby’, później też ‘trapic; osłabiać; kraść’, ze staropolskiego węda ‘haczyk’, wedka ‘przyrząd do łowienia ryb’.

    Wondalewski - od podstawy węd-, por. wędzić ‘suszyć w dymie’, ze staropolskiego ‘łowić ryby’, później też ‘trapic; osłabiać; kraść’, ze staropolskiego węda ‘haczyk’, wedka ‘przyrząd do łowienia ryb’.

    Wondałowski - od podstawy węd-, por. wędzić ‘suszyć w dymie’, ze staropolskiego ‘łowić ryby’, później też ‘trapic; osłabiać; kraść’, ze staropolskiego węda ‘haczyk’, wedka ‘przyrząd do łowienia ryb’.

    Wondas - od podstawy węd-, por. wędzić ‘suszyć w dymie’, ze staropolskiego ‘łowić ryby’, później też ‘trapic; osłabiać; kraść’, ze staropolskiego węda ‘haczyk’, wedka ‘przyrząd do łowienia ryb’.

    Wondek - od podstawy węd-, por. wędzić ‘suszyć w dymie’, ze staropolskiego ‘łowić ryby’, później też ‘trapic; osłabiać; kraść’, ze staropolskiego węda ‘haczyk’, wedka ‘przyrząd do łowienia ryb’.

    Wondel - od podstawy węd-, por. wędzić ‘suszyć w dymie’, ze staropolskiego ‘łowić ryby’, później też ‘trapic; osłabiać; kraść’, ze staropolskiego węda ‘haczyk’, wedka ‘przyrząd do łowienia ryb’.

    Wondelski - od podstawy węd-, por. wędzić ‘suszyć w dymie’, ze staropolskiego ‘łowić ryby’, później też ‘trapic; osłabiać; kraść’, ze staropolskiego węda ‘haczyk’, wedka ‘przyrząd do łowienia ryb’.

    Wonder - od wander ‘łazęga’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Wander.

    Wonderzy - od wander ‘łazęga’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Wander.

    Wondkowski - od podstawy węd-, por. wędzić ‘suszyć w dymie’, ze staropolskiego ‘łowić ryby’, później też ‘trapic; osłabiać; kraść’, ze staropolskiego węda ‘haczyk’, wedka ‘przyrząd do łowienia ryb’.

    Wondollek - od wądół ‘parów, jar; dół, wykrot’.

    Wondolski - od wądół ‘parów, jar; dół, wykrot’.

    Wondołkowski - od wądół ‘parów, jar; dół, wykrot’.

    Wondołowski - od wądół ‘parów, jar; dół, wykrot’.

    Wondorowski - od wander ‘łazęga’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Wander.

    Wondra - od wędrować, może też od niemieckich nazw osobowych na Wandr-, te od Andreas.

    Wondracek - od wędrować, może też od niemieckich nazw osobowych na Wandr-, te od Andreas.

    Wondraczek - od wędrować, może też od niemieckich nazw osobowych na Wandr-, te od Andreas.

    Wondrak - od wędrować, może też od niemieckich nazw osobowych na Wandr-, te od Andreas.

    Wondraszek - od wędrować, może też od niemieckich nazw osobowych na Wandr-, te od Andreas.

    Wondrych - od wędrować, może też od niemieckich nazw osobowych na Wandr-, te od Andreas.

    Wondzonka - od podstawy węd-, por. wędzić ‘suszyć w dymie’, ze staropolskiego ‘łowić ryby’, później też ‘trapic; osłabiać; kraść’, ze staropolskiego węda ‘haczyk’, wedka ‘przyrząd do łowienia ryb’.

    Wondzyński - od podstawy węd-, por. wędzić ‘suszyć w dymie’, ze staropolskiego ‘łowić ryby’, później też ‘trapic; osłabiać; kraść’, ze staropolskiego węda ‘haczyk’, wedka ‘przyrząd do łowienia ryb’.

    Woner - od niemieckiej nazwy osobowej Wonhar(d)t, Wonber, te od imion złożonych Wunnhar(d)t, Wumnnheri.

    Wonerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wonhar(d)t, Wonber, te od imion złożonych Wunnhar(d)t, Wumnnheri.

    Wonerski - od niemieckiej nazwy osobowej Wonhar(d)t, Wonber, te od imion złożonych Wunnhar(d)t, Wumnnheri.

    Wongler - od węgiel, ze staropolskiego wągiel, wągl.

    Wonglorz - od węgiel, ze staropolskiego wągiel, wągl.

    Wongrodzki - od staropolskiego wągroda ‘ogród; miejsce ogrodzone’.

    Wongrowski - od nazwy miasta Wągrowiec (pilskie).

    Wonia - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Woniaczuk - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Woniak - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Woniakowski - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Woniarowski - od niemieckiej nazwy osobowej Wonhar(d)t, Wonber, te od imion złożonych Wunnhar(d)t, Wumnnheri.

    Woniawski - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wonic - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wonica - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wonicki - 1593 od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Woniczek - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Woniec - 144 1 od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wonieczna - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wonieczny - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Woniek - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Woniewicz - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wonik - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wonikow - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wonikowicz - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wonikowski - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wonio - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Woniok - (Śl) od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wonisławczyk - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wonisz - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Woniszczuk - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wonitow - może od dawnego womity ‘wymioty’, womitować.

    Wonitowa - może od dawnego womity ‘wymioty’, womitować.

    Wonitowy - może od dawnego womity ‘wymioty’, womitować.

    Wonka - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wonko - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wonner - od niemieckiej nazwy osobowej Wonhar(d)t, Wonber, te od imion złożonych Wunnhar(d)t, Wumnnheri.

    Wonnerski - od niemieckiej nazwy osobowej Wonhar(d)t, Wonber, te od imion złożonych Wunnhar(d)t, Wumnnheri.

    Wonorowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wonhar(d)t, Wonber, te od imion złożonych Wunnhar(d)t, Wumnnheri.

    Wonorski - od niemieckiej nazwy osobowej Wonhar(d)t, Wonber, te od imion złożonych Wunnhar(d)t, Wumnnheri.

    Wonowski - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wons - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wonsacz - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wonsak - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wonsala - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wonsewicz - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wonsiakowski - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wonsiel - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wonsiewicz - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wonsik - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wonsikowski - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wonsiołek - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wonsławowicz - od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Wonsowicz - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wonsowski - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wontar - od wątor ‘wgłębienie w klepkach beczki, do którego wchodzi brzeg dna’.

    Wontarczyk - od wątor ‘wgłębienie w klepkach beczki, do którego wchodzi brzeg dna’.

    Wontarski - od wątor ‘wgłębienie w klepkach beczki, do którego wchodzi brzeg dna’.

    Wontek - od wątek ‘nić przewodnia’.

    Wonter - od wątor ‘wgłębienie w klepkach beczki, do którego wchodzi brzeg dna’.

    Wontka - od wątek ‘nić przewodnia’.

    Wontkowski - od wątek ‘nić przewodnia’.

    Wontor - od wątor ‘wgłębienie w klepkach beczki, do którego wchodzi brzeg dna’.

    Wontora - od wątor ‘wgłębienie w klepkach beczki, do którego wchodzi brzeg dna’.

    Wontorczyk - od wątor ‘wgłębienie w klepkach beczki, do którego wchodzi brzeg dna’.

    Wontorek - od wątor ‘wgłębienie w klepkach beczki, do którego wchodzi brzeg dna’.

    Wontorowski - od wątor ‘wgłębienie w klepkach beczki, do którego wchodzi brzeg dna’.

    Wontorski - od wątor ‘wgłębienie w klepkach beczki, do którego wchodzi brzeg dna’.

    Wontroba - od wątroba ‘narząd wewnętrzny u kręgowców’.

    Wontrobiński - od wątroba ‘narząd wewnętrzny u kręgowców’.

    Wontrobski - od wątroba ‘narząd wewnętrzny u kręgowców’.

    Wonuczka-Wnuk - złożenia brak; Wonuczka brak; Wnuk 1423 od wnuk, ze staropolskiego wnęk ‘dziecko w stosunku do dziadkow’, dawniej też ‘bratanek, siostrzeniec’.

    Wonworek - od gwarowego wąworek, węgorek ‘drewniane wiaderko do noszenia mleka’.

    Wonwoźna - od wąwóz ‘głęboka dolina o stromych zboczach’, od przymiotnika wąwoźny.

    Wonwoźny - od wąwóz ‘głęboka dolina o stromych zboczach’, od przymiotnika wąwoźny.

    Wonwożna - od wąwóz ‘głęboka dolina o stromych zboczach’, od przymiotnika wąwoźny.

    Wonwożny - od wąwóz ‘głęboka dolina o stromych zboczach’, od przymiotnika wąwoźny.

    Wońkiewicz - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wońko - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wop - od niemieckiej nazwy osobowej Wopp.

    Wopa - od niemieckiej nazwy osobowej Wopp.

    Wopaliński - od niemieckiej nazwy osobowej Wopp.

    Wopała - od niemieckiej nazwy osobowej Wopp.

    Wopiennik - od wapno ‘związek wapnia’.

    Wopiński - od nazwy miejscowej Wapno (pilskie, gmina Wapno).

    Wopis - od niemieckiej nazwy osobowej Wopp.

    Wopka - od niemieckiej nazwy osobowej Wopp.

    Wopkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wopp.

    Wopkowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wopp.

    Wopp - od niemieckiej nazwy osobowej Wopp.

    Wor - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worach - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Woracz - od orać, od prasłowiańskiego oriti ‘burzyć, niszczyć’, od staropolskiego oborzyi ‘‘zburzyć, zniszczyć’.

    Woracz - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Woraczek - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Woraczyński - od orać, od prasłowiańskiego oriti ‘burzyć, niszczyć’, od staropolskiego oborzyć ‘‘zburzyć, zniszczyć’.

    Worak - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worakowski - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worankowicz - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Worasz - 1446 od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worąg - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worąkowicz - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Worcel - od niemieckich nazw osobowych Wurzel, Worzel, te od Wurzel ‘korzeń’, to od Wurz, ze średniowysokoniemieckiego wurz ‘przyprawa korzenna; roślina; korzeń’.

    Worczak - 1653 od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worczyk - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worczyński - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worda - od dawnego warda ‘mańkut’, wardać ‘łazić’.

    Wordak - od dawnego warda ‘mańkut’, wardać ‘łazić’.

    Wordas - od dawnego warda ‘mańkut’, wardać ‘łazić’.

    Wordaszko - od dawnego warda ‘mańkut’, wardać ‘łazić’.

    Wordecha - od dawnego warda ‘mańkut’, wardać ‘łazić’.

    Wordecki - od dawnego warda ‘mańkut’, wardać ‘łazić’.

    Wordęcki - od dawnego warda ‘mańkut’, wardać ‘łazić’.

    Wordęga - od dawnego warda ‘mańkut’, wardać ‘łazić’.

    Wordowicz - od dawnego warda ‘mańkut’, wardać ‘łazić’.

    Wordus - od dawnego warda ‘mańkut’, wardać ‘łazić’.

    Wordysz - od dawnego warda ‘mańkut’, wardać ‘łazić’.

    Wordzała - od dawnego warda ‘mańkut’, wardać ‘łazić’.

    Wordziak - od dawnego warda ‘mańkut’, wardać ‘łazić’.

    Wordziński - od dawnego warda ‘mańkut’, wardać ‘łazić’.

    Worecki - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Woreczek - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worek - 1653 od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worgacki - od warga.

    Worgacz - od warga.

    Worgan - od warga.

    Worgul - od warga.

    Worgulewski - od warga.

    Worgull - od warga.

    Worhacz - od warga.

    Workiewicz - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worko - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Workowicz - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Workowski - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Workun - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Workusz - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worlicki - od imienia Warłam, uzywanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Varlaám, z aramejskiego Barlaam ‘syn ludu’.

    Worliczek - od imienia Warłam, uzywanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Varlaám, z aramejskiego Barlaam ‘syn ludu’.

    Worlikowski - od imienia Warłam, uzywanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Varlaám, z aramejskiego Barlaam ‘syn ludu’.

    Worliszek - od imienia Warłam, uzywanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Varlaám, z aramejskiego Barlaam ‘syn ludu’.

    Worloch - od imienia Warłam, uzywanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Varlaám, z aramejskiego Barlaam ‘syn ludu’.

    Worłowski - od imienia Warłam, uzywanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Varlaám, z aramejskiego Barlaam ‘syn ludu’.

    Worm - od niemieckiej nazwy osobowej Wurm, ta od apelatywu Wurm ‘robak’.

    Wormek - od niemieckiej nazwy osobowej Wurm, ta od apelatywu Wurm ‘robak’.

    Wormiczek - od niemieckiej nazwy osobowej Wurm, ta od apelatywu Wurm ‘robak’.

    Worniak - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Worniałło - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wornicki - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Worniczek - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Worniewski - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wornik - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wornikowski - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Worno - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wornowicz - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wornowski - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Worobczuk - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobec - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobecki - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobeć - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobej - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobel - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobiak - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobicki - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobicz - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobiczak - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobiczuk - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobiec - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobiej - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobiejczyk - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobiew - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobij - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobijew - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobik - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobion - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobiow - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobiowski - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobjew - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobjow - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobkiewicz - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Woroboniec - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Woroby - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worobżej - (z fonetyką ukraińską) od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Woroch - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’ lub od ukraińskiego vóroch.

    Worochowski - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’ lub od ukraińskiego vóroch.

    Woron - 1596 (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Worona - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woroncow - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woronczak - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woronczuk - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woronecki - od nazwy miejscowej Woroniec (kilka wsi na KrW).

    Woronek - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woroniak - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woronicki - od nazwy miejscowej Woroniec (kilka wsi na KrW).

    Woroniecki - 1529 od nazwy miejscowej Woroniec (kilka wsi na KrW).

    Woronienko - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woroniewicz - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woroniewski - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woronik - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woroniszcza - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woroniszcze - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woroniszczy - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woroniuch - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woroniuk - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woronka - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woronkiewicz - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woronkin - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woronko - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woronkow - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woronkowicz - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woronkowski - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Worono - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woronok - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woronow - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woronowicz - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woronowski - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woronów - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Worontkiewicz - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Worony - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woroń - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Worońcow - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Worońcuk - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Worończak - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Worończuk - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Worońko - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woroński - (z fonetyką ukraińską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Woropa - od wschodniosłowiańskiego woropaj ‘epitet narzeczonego’.

    Woropaj - 1639 od wschodniosłowiańskiego woropaj ‘epitet narzeczonego’.

    Woropajew - od wschodniosłowiańskiego woropaj ‘epitet narzeczonego’.

    Woropaj-Hordziejewicz - złożenia brak; Woropaj 1639 od wschodniosłowiańskiego woropaj ‘epitet narzeczonego’; Hordziejewicz od horda ‘obóz tatarski, tłum, zgraja’, w pochodnych też od ukraińskiego hordyj ‘domowy’.

    Woropajski - od wschodniosłowiańskiego woropaj ‘epitet narzeczonego’.

    Woropay - od wschodniosłowiańskiego woropaj ‘epitet narzeczonego’.

    Woropay-Hordziejewicz - złożenia brak; Woropay od wschodniosłowiańskiego woropaj ‘epitet narzeczonego’; Hordziejewicz od horda ‘obóz tatarski, tłum, zgraja’, w pochodnych też od ukraińskiego hordyj ‘domowy’.

    Woropejski - od wschodniosłowiańskiego woropaj ‘epitet narzeczonego’.

    Woropiński - od wschodniosłowiańskiego woropaj ‘epitet narzeczonego’.

    Woropoj - od wschodniosłowiańskiego woropaj ‘epitet narzeczonego’.

    Woros - od ukraińskiego worošyty ‘grzebać, gmerać’, od polskiego gwarowego woroszyć ‘niszczyć’.

    Worosilak - od ukraińskiego worošyty ‘grzebać, gmerać’, od polskiego gwarowego woroszyć ‘niszczyć’.

    Worosylak - od ukraińskiego worošyty ‘grzebać, gmerać’, od polskiego gwarowego woroszyć ‘niszczyć’.

    Worosz - od ukraińskiego worošyty ‘grzebać, gmerać’, od polskiego gwarowego woroszyć ‘niszczyć’.

    Woroszczak - od ukraińskiego worošyty ‘grzebać, gmerać’, od polskiego gwarowego woroszyć ‘niszczyć’.

    Woroszczuk - od ukraińskiego worošyty ‘grzebać, gmerać’, od polskiego gwarowego woroszyć ‘niszczyć’.

    Woroszczyński - od ukraińskiego worošyty ‘grzebać, gmerać’, od polskiego gwarowego woroszyć ‘niszczyć’.

    Woroszka - od ukraińskiego worošyty ‘grzebać, gmerać’, od polskiego gwarowego woroszyć ‘niszczyć’.

    Woroszkiewicz - od ukraińskiego worošyty ‘grzebać, gmerać’, od polskiego gwarowego woroszyć ‘niszczyć’.

    Woroszko - od ukraińskiego worošyty ‘grzebać, gmerać’, od polskiego gwarowego woroszyć ‘niszczyć’.

    Woroszyk - od ukraińskiego worošyty ‘grzebać, gmerać’, od polskiego gwarowego woroszyć ‘niszczyć’.

    Woroszylak - od ukraińskiego worošyty ‘grzebać, gmerać’, od polskiego gwarowego woroszyć ‘niszczyć’.

    Woroszylski - od ukraińskiego worošyty ‘grzebać, gmerać’, od polskiego gwarowego woroszyć ‘niszczyć’.

    Woroszył - od ukraińskiego worošyty ‘grzebać, gmerać’, od polskiego gwarowego woroszyć ‘niszczyć’.

    Woroszyłło - od ukraińskiego worošyty ‘grzebać, gmerać’, od polskiego gwarowego woroszyć ‘niszczyć’.

    Woroszyło - 1483 od ukraińskiego worošyty ‘grzebać, gmerać’, od polskiego gwarowego woroszyć ‘niszczyć’.

    Woroszyłów - 1578 od ukraińskiego worošyty ‘grzebać, gmerać’, od polskiego gwarowego woroszyć ‘niszczyć’.

    Woroszyn - od ukraińskiego worošyty ‘grzebać, gmerać’, od polskiego gwarowego woroszyć ‘niszczyć’.

    Woroszyński - od ukraińskiego worošyty ‘grzebać, gmerać’, od polskiego gwarowego woroszyć ‘niszczyć’.

    Worotko - (z fonetyką ukraińską) od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Worotniak - (z fonetyką ukraińską) od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Worotnicki - (z fonetyką ukraińską) od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Worotnik - (z fonetyką ukraińską) od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Worotniuk - (z fonetyką ukraińską) od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Worotyłko - (z fonetyką ukraińską) od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Worotyło - (z fonetyką ukraińską) od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Worotyniec - (z fonetyką ukraińską) od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Worotyński - (z fonetyką ukraińską) od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Worowicz - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worowiec - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worowna - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worowny - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worowski - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worowy - 1395 od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’; od przymiotnika worowy.

    Woroz - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Worozański - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Woroźbian - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Woroźbit - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Woroźko - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Worożański - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Worożbicki - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Worożbit - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Worożbyt - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Worożewicz - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Worożko - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Worożyński - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wors - od imion złożonych typu Warcisław.

    Worsa - od imion złożonych typu Warcisław.

    Worsilak - od imion złożonych typu Warcisław.

    Worski - od imion złożonych typu Warcisław.

    Worsław - od imion złożonych typu Warcisław.

    Worso - od imion złożonych typu Warcisław.

    Worsowicz - od imion złożonych typu Warcisław.

    Worst - 1377 od niemieckiej nazwy osobowej Wurst, Worst, ta od średniowysokoniemieckiego wurst, średnioniemieckiego worst ‘kiełbasa’.

    Worszczak - od niemieckiej nazwy osobowej Wurst, Worst, ta od średniowysokoniemieckiego wurst, średnioniemieckiego worst ‘kiełbasa’.

    Worszowski - od imion złożonych typu Warcisław.

    Worszt - od niemieckiej nazwy osobowej Wurst, Worst, ta od średniowysokoniemieckiego wurst, średnioniemieckiego worst ‘kiełbasa’.

    Worsztan - od niemieckiej nazwy osobowej Wurst, Worst, ta od średniowysokoniemieckiego wurst, średnioniemieckiego worst ‘kiełbasa’.

    Worsztynowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wurst, Worst, ta od średniowysokoniemieckiego wurst, średnioniemieckiego worst ‘kiełbasa’.

    Worszycki - od imion złożonych typu Warcisław.

    Worszyk - 1577 od imion złożonych typu Warcisław.

    Wort - od niemieckiej nazwy osobowej Wort, ta od średniowysokoniemieckiego wort, wurt ‘wzniesienie’; też od polskiej podstawy wort-.

    Wortkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wort, ta od średniowysokoniemieckiego wort, wurt ‘wzniesienie’; też od polskiej podstawy wort-.

    Wortman - od niemieckiej nazwy osobowej Wort, ta od średniowysokoniemieckiego wort, wurt ‘wzniesienie’; też od polskiej podstawy wort-.

    Wortmann - od niemieckiej nazwy osobowej Wort, ta od średniowysokoniemieckiego wort, wurt ‘wzniesienie’; też od polskiej podstawy wort-.

    Wortnicki - od niemieckiej nazwy osobowej Wort, ta od średniowysokoniemieckiego wort, wurt ‘wzniesienie’; też od polskiej podstawy wort-.

    Wortowski - od niemieckiej nazwy osobowej Wort, ta od średniowysokoniemieckiego wort, wurt ‘wzniesienie’; też od polskiej podstawy wort-.

    Wortykiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wort, ta od średniowysokoniemieckiego wort, wurt ‘wzniesienie’; też od polskiej podstawy wort-.

    Worusz - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Woruszew - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Woruszka - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Woruszyn - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worutowicz - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worwa - 1779 od warwa ‘warstwa, pokład’, warwas stukot, hałas’.

    Worwag - od warwa ‘warstwa, pokład’, warwas stukot, hałas’.

    Worwas - od warwa ‘warstwa, pokład’, warwas stukot, hałas’.

    Worwasz - od warwa ‘warstwa, pokład’, warwas stukot, hałas’.

    Worwąg - od warwa ‘warstwa, pokład’, warwas stukot, hałas’.

    Worwęg - od warwa ‘warstwa, pokład’, warwas stukot, hałas’.

    Worwik - od warwa ‘warstwa, pokład’, warwas stukot, hałas’.

    Worwul - od warwa ‘warstwa, pokład’, warwas stukot, hałas’.

    Worycza - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Woryczka - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Woryk - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worykiewicz - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Woryl - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Woryłko - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Woryn - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Woryna - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Woryń - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Woryńczak - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Woryński - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worysz - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Woryta - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worytkiewicz - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worytko - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Worzakowski - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Worzala - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Worzała - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Worzałła - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Worzanowski - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Worzowicz - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Worzuła - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Worzybok - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Worzyński - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Worzysz - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Worzyszyński - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Worżała - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Wos - od osa ‘jadowity owad’, też od osa ‘osika’.

    Wosak - od osa ‘jadowity owad’, też od osa ‘osika’.

    Wosal - od osa ‘jadowity owad’, też od osa ‘osika’.

    Wosallo - od osa ‘jadowity owad’, też od osa ‘osika’.

    Wosatka - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wosatko - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wosążnik - od wasąg ‘wóz, bryczka z wyplatanymi bokami; kosz stanowiący wnętrze bryczki’.

    Wosch - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woschek - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wosek - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Wosenko - od osa ‘jadowity owad’, też od osa ‘osika’.

    Wosewicz - od osa ‘jadowity owad’, też od osa ‘osika’.

    Wosiak - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wosiak - od osa ‘jadowity owad’, też od osa ‘osika’.

    Wosiakowski - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wosial - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wosian - od osa ‘jadowity owad’, też od osa ‘osika’.

    Wosianek - od osa ‘jadowity owad’, też od osa ‘osika’.

    Wosicki - 167 1 od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wosieczko - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wosiek - od osa ‘jadowity owad’, też od osa ‘osika’.

    Wosiek - 1699 od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wosiewicz - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wosik - od osa ‘jadowity owad’, też od osa ‘osika’.

    Wosik - 1639 od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wosikowski - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wosin - od osa ‘jadowity owad’, też od osa ‘osika’.

    Wosinak - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wosinek - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wosinek - od osa ‘jadowity owad’, też od osa ‘osika’.

    Wosiniak - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wosinkiewicz - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wosiński - od nazw miejscowych Osina, Osiny, Ośno (częste).

    Wosio - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wosion - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wosiuk - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wosiura - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wosk - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woskało - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woskanian - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woske - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woski - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woskiewicz - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Wosko - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woskoboj - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’; od staropolskiego woskobojnia ‘miejsce obróbki wosku’, woskobojnik ‘człowiek zajmujący się obróbką wosku’.

    Woskobojna - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’; od staropolskiego woskobojnia ‘miejsce obróbki wosku’, woskobojnik ‘człowiek zajmujący się obróbką wosku’.

    Woskobojnik - 1435 (KrW) od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’; od staropolskiego woskobojnia ‘miejsce obróbki wosku’, woskobojnik ‘człowiek zajmujący się obróbką wosku’.

    Woskobojnikow - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’; od staropolskiego woskobojnia ‘miejsce obróbki wosku’, woskobojnik ‘człowiek zajmujący się obróbką wosku’.

    Woskolej - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’; od staropolskiego woskobojnia ‘miejsce obróbki wosku’, woskobojnik ‘człowiek zajmujący się obróbką wosku’.

    Woskowiak - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woskowicz - 1642 od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woskowski - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woskunowicz - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Wosław - 1394 od imienia złożonego Wojsław, też Wosław, notowanego od XIII wieku.

    Wosławek - od imienia złożonego Wojsław, też Wosław, notowanego od XIII wieku.

    Wosławski - od imienia złożonego Wojsław, też Wosław, notowanego od XIII wieku.

    Wosłowicz - od imienia złożonego Wojsław, też Wosław, notowanego od XIII wieku.

    Wosnek - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Wosniak - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Wosnica - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Wosniczek - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Wosniczka - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Wosnitza - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Wosnitzka - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Wosno - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Wosny - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Wosog - od wasąg ‘wóz, bryczka z wyplatanymi bokami; kosz stanowiący wnętrze bryczki’.

    Wosowicz - od osa ‘jadowity owad’, też od osa ‘osika’.

    Woss - od osa ‘jadowity owad’, też od osa ‘osika’.

    Wossel - od osa ‘jadowity owad’, też od osa ‘osika’.

    Wost - 1497 od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wostak - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wostal - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wostalewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wostalewski - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wostalowski - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wostas - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wostaszczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wostek - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wostel - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wostko - 1498 od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wostkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wosto - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wostowski - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wostyczka - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wostyła - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wostyniak - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wosul - od osa ‘jadowity owad’, też od osa ‘osika’.

    Wosz - 1425 od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woszak - 1427 od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woszakowski - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woszczak - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woszczal - 1398 od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woszczalski - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’ lub od nazwy miejscowej Woszczele (suwalskie, gmina Ełk).

    Woszczejko - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woszczek - 1480 od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woszczek - 1488 od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woszczen - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woszczeniak - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woszczeniuk - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woszczenko - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woszczeński - 1449 od nazwy miejscowej Woszczyn, obocznej formy nazwy miejscowej Boszczyn.

    Woszczewski - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woszczkowicz - 1668 od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woszczowski - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woszczuk - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woszczuła - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woszczyk - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woszczyl - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woszczył - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woszczyło - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woszczyłowicz - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Woszczyna, m. - 140 1 od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’; od woszczyna ‘plaster pszczeli; woskowina’.

    Woszczyniak - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’; od woszczyna ‘plaster pszczeli; woskowina’.

    Woszczynin - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’; od woszczyna ‘plaster pszczeli; woskowina’.

    Woszczyńczuk - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’; od woszczyna ‘plaster pszczeli; woskowina’.

    Woszczyński - 1470 od nazwy miejscowej Woszczyn, obocznej formy nazwy miejscowej Boszczyn.

    Woszczyszyn - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’; od woszczyna ‘plaster pszczeli; woskowina’.

    Woszczyzna - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’; od woszczyna ‘plaster pszczeli; woskowina’.

    Woszek - 1494 od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woszeń - 1445 od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woszewic - 1482 od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woszewski - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woszka - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woszke - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woszkiewicz - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woszko - 14 16 od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woszkowiak - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woszkowski - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woszlik - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woszolski - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woszowic - 1439 od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wosztak - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wosztal - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wosztel - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wosztewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Woszto - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wosztyk - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wosztyl - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Woszuk - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woszyk - 142 1 od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woszyna - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woszyński - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woś - 1692 od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wościło - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wościłowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Woś-Jezierski - złożenia brak; Woś 1692 od imion na Wo-, typu Wojciech; Jezierski 1400 od nazw miejscowych typu Jezioro, Jeziory (częste).

    Wośk - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Wośka - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Wośkało - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Wośkiewicz - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’

    Wośko - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wośko - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Wośkow - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Wośkowiak - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wośkowiak - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Wośkowicz - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Wośkowski - od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wośkowski - od wosk ‘topliwa substancja pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego’.

    Wośniak - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Wośnica - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Wośniczko - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Wośniewski - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Wośnik - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Wośtak - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wośtal - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wośto - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wośtowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wot - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wota - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotal - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotalski - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotasiak - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotasik - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotasiński - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotasiuk - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotasz - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotaszak - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotaszek - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotaś - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotczak - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotczenko - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotczuk - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotejka - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotejko - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotejnia - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotek - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotk - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotka - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotkiewicz - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotkowiak - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotkowski - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotkun - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotliński - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotłosz - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotniak - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotnica - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Woto - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotoczek - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Woton - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotoniec - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotos - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotosko - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotoszka - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotoszko - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotoszyn - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotoszyński - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotowczyk - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotowicz - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotowiec - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotowski - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotruba - od wątroba ‘narząd wewnętrzny u kręgowców’.

    Wott - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotta - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wottalik - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wottka - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wottke - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotus - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotylak - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotyła - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotyło - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotyłyk - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wowacki - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowak - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowczak - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowczakowski - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowczeniuk - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowczenko - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowczko - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowczuch - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowczuk - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowczyk - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowczyniuk - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowczyński - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowda - 1473 od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowek - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wower - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wowerka - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wowerko - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wowianka - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowianko - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowik - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowiński - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowk - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowka - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowko - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowkonowicz - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowków - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowkun - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowkuniec - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowna - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowniak - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wownianko - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wownienko - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowniuk - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowny - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wownysz - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowosza - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wowra - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wowreczek - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wowreczko - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wowrek - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wowro - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wowros - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wowrosch - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wowrosz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wowry - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wowryło - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wowrzecki - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wowrzeczka - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wowrzik - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wowrzyc - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wowrzyk - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wowrzysz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wowyk - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Woy - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Woycicki - od nazwy miejscowej Wójcice (kilka wsi).

    Woyciechowski - od nazw miejscowych Wojciechowice, Wojciechów (kilka wsi).

    Woyczak - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Woyczikowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woyczyński - od nazwy miejscowej Wójcin (kilka wsi).

    Woyda - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Woyde - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Woydowicz - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Woydt - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woydylak - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Woydyła - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Woydyłło - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Woydyło - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Woydyno - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Woyke - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Woyna - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Woyna-Orlewicz - złożenia brak; Woyna od wojna ‘walka zbrojna’; Orlewicz od orzeł.

    Woynar - od niemieckiej nazwy osobowej Woiner, ta od Wagner.

    Woynarowski - od nazwy miejscowej Wojnarowa (nowosądeckie, gmina Korzenna).

    Woyniak - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Woynicz - od nazwy miasta Wojnicz (tarnowskie).

    Woyno - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Woynorowski - od niemieckiej nazwy osobowej Woiner, ta od Wagner.

    Woynowski - od wojna ‘walka zbrojna’.

    Woysław - od imienia złozonego Wojsław, też Wosław, notowanego od XIII wieku.

    Woyszycki - od nazwy miejscowej Wojszyce (płockie, gmina Bedlno).

    Woyt - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woytal - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woytalewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woytalik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woytan - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woytas - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woytasiak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woytaszyk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woytczak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woytke - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woytkowiak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woytkowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woytol - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woyton - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woytoń - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woytowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woytyla - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woytynek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woytyniak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woytynowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woytyński - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woytysiak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woy-Wojciechowski - złożenia brak; Woy od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’; Wojciechowski 1389 od nazw miejscowych Wojciechowice, Wojciechów (kilka wsi).

    Woz - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wozaczyński - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wozak - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wozakowski - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wozański - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wozba - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’; od woźba ‘wożenie, przewóz; woźnica, furman’.

    Wozbanowicz - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’; od woźba ‘wożenie, przewóz; woźnica, furman’.

    Wozbonowicz - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’; od woźba ‘wożenie, przewóz; woźnica, furman’.

    Wozek - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Woziak - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Woziakowski - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wozignoj - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wozignój - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wozignuj - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wozikowski - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wozimąka - 148 1 od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wozinek - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Woziniak - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wozinko - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Woziński - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wozipiwo - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wozisz - 1497 od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Woziwoda - 1450 od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’; od woziwoda ‘ten, kto rozwozi wodę’.

    Woziwodzki - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’; od woziwoda ‘ten, kto rozwozi wodę’.

    Woziwódzki - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’; od woziwoda ‘ten, kto rozwozi wodę’.

    Woznicki - od nazwy miejscowej Woźniki (kilka wsi).

    Wozniczak - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Wozniczek - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Wozniczka - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Wozniczko - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Wozniczok - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Wozniczyszyn - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Woznikiewicz - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wozofczyk - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wozowczyk - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wozowicz - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wozowski - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wozowy - 1607 od wozowy ‘ten, kto jeździ wozem’.

    Woztal - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Woztyl - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Woź - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Woźbiak - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’; od woźba ‘wożenie, przewóz; woźnica, furman’.

    Woźbiński - od nazwy miejscowej Woźbin (siedleckie, gmina Cegłów).

    Woźkowiak - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Woźna - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźnak - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźnakowski - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźnia - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźniacki - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźniaczak - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźniaczek - 1685 od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźniaczka - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźniaczko - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźniaczuk - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźniak - 1754 od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’ lub od woźniak ‘koń pociągowy’.

    Woźniakiewicz - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’ lub od woźniak ‘koń pociągowy’.

    Woźniakowski - 1703 od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’ lub od woźniak ‘koń pociągowy’.

    Woźniak-Wójcik - złożenia brak; Woźniak 1754 od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’ lub od woźniak ‘koń pociągowy’; Wójcik 1560 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Woźniał - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźniar - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźniarowski - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźniarski - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźnica - 1480 od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Woźnicki - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Woźnicki - 1392 od nazwy miejscowej Woźniki (kilka wsi).

    Woźniczak - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Woźniczka - 1629 od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Woźniczko - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Woźniczuk - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ton, kto powozi końmi’.

    Woźniel - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźniesieński - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźniesiński - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźnieszczyk - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźniewicz - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźniewski - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźnik - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźnika - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźnikiewicz - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźnikowski - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźniński - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźniok - (Śl) od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźniowski - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźniszczuk - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźniuk - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźnowski - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Woźny - 1394 od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Wożakowski - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wożała - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wożański - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wożbiński - od nazwy miejscowej Woźbin (siedleckie, gmina Cegłów).

    Wożek - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wożenczuk - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wożeński - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wożna - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Wożniewicz - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Wożniok - (Śl) od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Wożniszczuk - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Wożny - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Wożydrąg - od waga ‘urządzenie do ważenia; ciężar czegoś’, dawniej urzędowe prawo kontrolnego ważenia towarów’, ważyć ‘dokonywać pomiaru ciężaru; odważyć się’, dawniej też ‘cenić, szanować’.

    Wożyński - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wócicki - od nazwy miejscowej Wójcice (kilka wsi).

    Wócik - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wócikiewicz - od nazw osobowych na Wo-, typu Wijciech i gwarowego Wociech, Wolimir.

    Wódarczak - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wódarczyk - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wódarkiewicz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wódarski - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wódczak - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’; od wódka.

    Wódczyński - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’; od wódka.

    Wódecki - od nazwy miejscowej Wodcza (wieś zagrodowa, Młp).

    Wódeczka - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wódka - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’; od wódka.

    Wódke - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’; od wódka.

    Wódkiewicz - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’; od wódka.

    Wódkowski - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’; od wódka.

    Wódyński - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wódz - od wódz ‘dowódca wojsk’.

    Wódzik - od wódz ‘dowódca wojsk’.

    Wódzki - od wódz ‘dowódca wojsk’.

    Wódź - od wódz ‘dowódca wojsk’.

    Wój - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wójaczek - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wójak - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wójcak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójci - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójciaczyk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójciak - 1644 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójciakowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójciak-Pęk - złożenia brak; Wójciak 1644 od imienia Wojciech, także od wójt; Pęk 1405 od pęk ‘wiązka’, pęczek, pękać, od imion złożonych typu Pękosław.

    Wójciarczyk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójcicki - 1387 od nazwy miejscowej Wójcice (kilka wsi).

    Wójcicki - 1634 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójciechowski - od nazw miejscowych Wojciechowice, Wojciechów (kilka wsi).

    Wójcieczyk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójciek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójciek - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wójciekiewicz - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wójcieski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójcieszak - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wójcieszek - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wójcieszkiewicz - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wójcieszko - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wójcieszonek - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wójcieszuk - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wójcieszyn - od imienia złożonego Wojciech, notowanego od XI wieku. W staropolszczyźnie na północy Polski obocznie występowała forma Wociech.

    Wójciga - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójcik - 1560 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójcik-Cieślak - złożenia brak; Wójcik 1560 od imienia Wojciech, także od wójt; Cieślak 1646 w grupie nazwisk pochodzących od cieśla.

    Wójcikiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójcik-Mirski - złożenia brak; Wójcik 1560 od imienia Wojciech, także od wójt; Mirski 1398 od nazwy miejscowej Mirzyn, dziś Mierzyn (piotrkowskie, gmina Rozprza).

    Wójcikowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójcikowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójcinowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójciński - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójciński - od nazwy miejscowej Wójcin (kilka wsi).

    Wójcio - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójciów - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójciów - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wójcis - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójciszek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójciszewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójciszkiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójciszko - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójciszyn - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójciuk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójciukiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójciul - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójciulewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójciur - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójck - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójcki - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójckiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójckowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójczak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójczyk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójczyński - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójda - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wójdak - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wójdowicz - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wójdowski - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wójdziak - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wójdzik - od węgierskiego wojda ‘wojewoda’, w staropolszczyźnie też od imion na Woj.-.

    Wójec - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’; od wujek.

    Wójeczko - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’; od wujek.

    Wójek - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’; od wujek ‘brat matki; mąż ciotki’.

    Wójek - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’; od wujek.

    Wójik - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’; od wujek.

    Wójikiewicz - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’; od wujek.

    Wójka - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’; od wujek.

    Wójkie - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’; od wujek.

    Wójkiewicz - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wójkiewicz - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’; od wujek.

    Wójko - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’; od wujek.

    Wójkowski - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’; od wujek.

    Wójnarowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Woiner, ta od Wagner.

    Wójnicki - od nazwy miasta Wojnicz (tarnowskie).

    Wójnicz - od nazwy miasta Wojnicz (tarnowskie).

    Wójowicz - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wójs - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj? ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wójs - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Wójsik - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Wójsiuk - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Wójsowicz - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Wójś - od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Wójt - 1657 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójta - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtacki - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtal - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtala - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtalewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtalik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtaluk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtan - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtanicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtanowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtanowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtarowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtas - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtasiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtasik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtasiński - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtaś - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtczak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtczyk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtecki - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtiuk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtka - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtkiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtko - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtkowiak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtkowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtkowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtołowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtoń - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtow - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtowiak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtowicki - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtowicz - 16 14 od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtowicz-Hrebelko - złożenia brak; Wójtowicz 16 14 od imienia Wojciech, także od wójt; Hrebelko od podstawy greb-, por. grzebać, grzebień, grzebło.

    Wójtowicz-Zaręba - złożenia brak; Wójtowicz 16 14 od imienia Wojciech, także od wójt; Zaręba 1352 od staropolskiego zaręba, zarąb ‘miejsce po wyciętych zaroślach’, zarąbać ‘wyrabać; zabić bronią sieczną’, też od nazwy herbu Zaręba.

    Wójtowiec - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtowiecki - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtowycz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtów - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtusik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtuściszyn - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtwicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtych - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtycz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtyczka - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtyczko - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtyczok - (Śl) od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtyniak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtynowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtysiak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtyszek - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wójtyś - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wólczyk - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wólczyk - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wólczyński - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wólf - od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wólk - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wólkiewicz - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wólkowski - od nazwy miejscowej Wólka (częste).

    Wólnik - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wólny - od imion złożonych typu Wolimir lub od woleć ‘dawać czemuś pierwszeństwo’, wola dawniej ‘zwolnienie od powinności wobec właściciela ziemi’, też ‘zdolność do świadomego wyboru’, w pochodnych też od wół ‘kastrowany byk hodowany jako zwierzę robocze’.

    Wółczyk - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wółczyński - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wółka - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wółkiewicz - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wółkowicki - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wółkowicz - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wółkowiecki - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wór - 1652 od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Wórwa - od warwa ‘warstwa, pokład’, warwas stukot, hałas’.

    Wós - od osa ‘jadowity owad’, też od osa ‘osika’.

    Wósik - od osa ‘jadowity owad’, też od osa ‘osika’.

    Wósikowski - od osa ‘jadowity owad’, też od osa ‘osika’.

    Wóstowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wöst, ta od średnioniemieckiego wöst ‘nieporządek, śmieci, brud’ lub od średnioniemieckiego wöste ‘bezludny, niezamieszkały’.

    Wótka - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wótke - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wótkiewicz - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wótkowski - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wótowicz - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wótroba - od wątroba ‘narząd wewnętrzny u kręgowców’.

    Wówczak - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wówiński - od wowa ‘uzbrojona postać; wilk’.

    Wóycicki - od nazwy miejscowej Wójcice (kilka wsi).

    Wóz - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wózek - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wóziak - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wózik - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wóznicki - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wóźniak - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’.

    Wóźnicki - od nazwy miejscowej Woźniki (kilka wsi).

    Wóźniczka - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wóżycki - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wpłszakowski - od olsza, olcha ‘drzewo liściaste’.

    Wrabec - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wrabel - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wrabiec - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wrablewski - 1598 od nazw miejscowych Wróblewo, Wróblowice (kilka wsi).

    Wracek - 1460 od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wracki - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wracławek - od imienia złożonego Wrocisław, Wroc(s)ław, ta ostatnia forma notowana do XIII wieku lub od nazwy miasta Wrocław.

    Wradzidło - od wroda ‘brzydal, człowiek odrażający’.

    Wraga - od wręga ‘rowek, wcięcie’.

    Wramba - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrambel - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrambier - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrana - (z fonetyką czeską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wranczak - (z fonetyką czeską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wrani - (z fonetyką czeską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wraniak - (z fonetyką czeską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wranic - (z fonetyką czeską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wranicz - (z fonetyką czeską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wraniec - (z fonetyką czeską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wranik - (z fonetyką czeską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wranis - (z fonetyką czeską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wraniszewski - (z fonetyką czeską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wranka - (z fonetyką czeską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wrankowski - (z fonetyką czeską) od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wraszek - 1445 od imion na Wro-, typu Wrocisław.

    Wraszko - od imion na Wro-, typu Wrocisław.

    Wratacz - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wratny - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wraza - od wrazić, wrażać ‘wcisnąć, wszczepić coś komuś’.

    Wrazidło - od wrazić, wrażać ‘wcisnąć, wszczepić coś komuś’.

    Wrazień - od wrazić, wrażać ‘wcisnąć, wszczepić coś komuś’.

    Wrazioło - od wrazić, wrażać ‘wcisnąć, wszczepić coś komuś’.

    Wrazkiewicz - od wrazić, wrażać ‘wcisnąć, wszczepić coś komuś’.

    Wrazło - od wrazić, wrażać ‘wcisnąć, wszczepić coś komuś’.

    Wrazowski - od wrazić, wrażać ‘wcisnąć, wszczepić coś komuś’.

    Wrazy - od wrazić, wrażać ‘wcisnąć, wszczepić coś komuś’.

    Wraża - od wrazić, wrażać ‘wcisnąć, wszczepić coś komuś’.

    Wrażej - od wrazić, wrażać ‘wcisnąć, wszczepić coś komuś’.

    Wrażen - od wrazić, wrażać ‘wcisnąć, wszczepić coś komuś’.

    Wrażeń - od wrazić, wrażać ‘wcisnąć, wszczepić coś komuś’.

    Wrażka - od wrazić, wrażać ‘wcisnąć, wszczepić coś komuś’.

    Wraży - od wrazić, wrażać ‘wcisnąć, wszczepić coś komuś’; od wraży ‘wrogi’.

    Wrąba - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrąbel - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrąbiak - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrąbkiewicz - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrbka - od wierzba, od staropolskiego wirzba, od gwarowego wierba ‘drzewo lub krzew’.

    Wrbniak - od wierzba, od staropolskiego wirzba, od gwarowego wierba ‘drzewo lub krzew’.

    Wrebel - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrebenko - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrebiak - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrebiakowski - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrebski - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrecz - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrecza - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wreczicz - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wreczycki - od nazwy miejscowej Wręczyca (częstochowskie, gmina Pajęczno, Wręczyca Wielka).

    Wrega - od wręga ‘rowek, wcięcie’.

    Wrejka - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wremba - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrembel - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrembiak - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wremblewski - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrembski - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrencek - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrenczak - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrenczycki - od nazwy miejscowej Wręczyca (częstochowskie, gmina Pajęczno, Wręczyca Wielka).

    Wrenczyk - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wreżel - od wręga ‘rowek, wcięcie’.

    Wrębel - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrębiak - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrębiakowski - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrębicki - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrębikowski - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wręblak - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wręblewski - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wręcki - 1443 od nazwy miejscowej Wręczyca (częstochowskie, gmina Pajęczno, Wręczyca Wielka); od nazwy miejscowej Wręcza (skierniewickie, gmina Radziejowice).

    Wręczyca - od nazwy miejscowej Wręczyca (częstochowskie, gmina Pajęczno, Wręczyca Wielka).

    Wręczycki - od nazwy miejscowej Wręczyca (częstochowskie, gmina Pajęczno, Wręczyca Wielka).

    Wręga - od wręga ‘rowek, wcięcie’.

    Wręzel - od wręga ‘rowek, wcięcie’.

    Wręzkiewicz - od wręga ‘rowek, wcięcie’.

    Wręzlewicz - od wręga ‘rowek, wcięcie’.

    Wręźlewicz - od wręga ‘rowek, wcięcie’.

    Wrężal - od wręga ‘rowek, wcięcie’.

    Wrężel - od wręga ‘rowek, wcięcie’.

    Wrężlewicz - od wręga ‘rowek, wcięcie’.

    Wrężlewski - od wręga ‘rowek, wcięcie’.

    Wricz - od gwarowego wrykać ‘łajać, krzyczeć’.

    Wricz-Rekowski - złożenia brak; Wricz od gwarowego wrykać ‘łajać, krzyczeć’; Rekowski 1458 od nazw miejscowych Rakowice, Raków, Reków (częste).

    Writz-Rekowski - złożenia brak; Writz od gwarowego wrykać ‘łajać, krzyczeć’; Rekowski 1458 od nazw miejscowych Rakowice, Raków, Reków (częste).

    Wrobek - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wrobel - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wrobelko - 1396 od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wroben - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wrobiec - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wrobik - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wrobiński - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wrobl - 12 16 od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wroblak - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wroblewicz - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wroblewski - od nazw miejscowych Wróblewo, Wróblowice (kilka wsi).

    Wroblik - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wroblikowic - 1399 od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wroblowski - od nazw miejscowych Wróblewo, Wróblowice (kilka wsi).

    Wroc - 1396 od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wroca - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrocek - 1420 od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wroceński - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wroch - 1396 od imion złożonych typu Wrocimir.

    Wrocha - od imion złożonych typu Wrocimir.

    Wrochej - 1470-80 od imion złożonych typu Wrocimir.

    Wrocheń - 1427 od imion złożonych typu Wrocimir.

    Wrochna, m. - 17 17 od imion złożonych typu Wrocimir.

    Wrochna, ż. - 1388 od imion złożonych typu Wrocimir.

    Wrochniak - od imion złożonych typu Wrocimir.

    Wrochniewski - od imion złożonych typu Wrocimir.

    Wrochnik - 1420 od imion złożonych typu Wrocimir.

    Wrochnin - 1422 od imion złożonych typu Wrocimir.

    Wrochno - 1356 od imion złożonych typu Wrocimir.

    Wrochnowic - 1399 od imion złożonych typu Wrocimir.

    Wrochnowski - od imion złożonych typu Wrocimir.

    Wrociak - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrociński - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrocław - od imienia złożonego Wrocisław, Wroc(s)ław, ta ostatnia forma notowana do XIII wieku lub od nazwy miasta Wrocław.

    Wrocławczyk - od imienia złożonego Wrocisław, Wroc(s)ław, ta ostatnia forma notowana do XIII wieku lub od nazwy miasta Wrocław.

    Wrocławek - od imienia złożonego Wrocisław, Wroc(s)ław, ta ostatnia forma notowana do XIII wieku lub od nazwy miasta Wrocław.

    Wrocławiak - od imienia złożonego Wrocisław, Wroc(s)ław, ta ostatnia forma notowana do XIII wieku lub od nazwy miasta Wrocław.

    Wrocławski - od nazwy miasta Wrocław lub od nazwy miejscowej Wrocławek (elbląskie, gmina Gardeja).

    Wrodaczyk - 1777 od wroda ‘brzydal, człowiek odrażający’.

    Wrodarczyk - od wroda ‘brzydal, człowiek odrażający’.

    Wrodecki - od wroda ‘brzydal, człowiek odrażający’.

    Wroderski - od wroda ‘brzydal, człowiek odrażający’.

    Wrodowicz - od wroda ‘brzydal, człowiek odrażający’.

    Wrodycki - od wroda ‘brzydal, człowiek odrażający’.

    Wrom - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Wroma - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Wromak - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Wrombel - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wromisz - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Wromka - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Wromkowski - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Wron - 14 17 od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’; od staropolskiego wron ‘kruk’.

    Wrona - 1374 od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wronarowicz - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wronarski - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wroncz - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wronczak - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wronczewski - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wronczyk - 16 17 od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wronecki - 140 1 od nazwy miejscowej Wronczyn (poznańskie, gmina Stęszew), Wronki (miasto, pilskie).

    Wronek - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wroniak - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wroniarski - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wronic - 1344 od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wronicz - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wroniczewski - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wroniec - 1583 od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wroniecki - od nazwy miejscowej Wronczyn (poznańskie, gmina Stęszew), Wronki (miasto, pilskie).

    Wronierski - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wroniewicz - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wroniewski - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wronik - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wronikowski - 1399 od nazwy miejscowej Wroników (piotrkowskie, gmina Rozprza).

    Wroniński - 1434 od nazwy miejscowej Wronin (krakowskie, gmina Koniusza).

    Wronisz - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wroniszczy - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wroniszewski - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wroniuk - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wronk - 1485 od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wronka - 1427 od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wronkiewicz - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wronko - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wronkowicz - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wronkowski - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wrono - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wronowicz - 1442 od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wronowski - 1403 od nazw miejscowych Wronów, Wronowice (kilka wsi).

    Wronulin - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wrończak - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wrońka - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wrońko - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wrońkowski - od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Wroński - 140 1 od nazw miejscowych Wrońsko (sieradzkie, gmina Konopnica), Wrona (ciechanowskie, gmina Załuski).

    Wrońszczyk - od nazw miejscowych Wrońsko (sieradzkie, gmina Konopnica), Wrona (ciechanowskie, gmina Załuski).

    Wroscz - od imion na Wro-, typu Wrocisław.

    Wrosek - od imion na Wro-, typu Wrocisław.

    Wrosz - 1473 od imion na Wro-, typu Wrocisław.

    Wroszcz - od imion na Wro-, typu Wrocisław.

    Wroszek - od imion na Wro-, typu Wrocisław.

    Wroszko - 1386 od imion na Wro-, typu Wrocisław.

    Wroszkowski - od imion na Wro-, typu Wrocisław.

    Wroś - od imion na Wro-, typu Wrocisław.

    Wrot - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrotecki - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrotek - 1204 od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrotkowski - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrotna - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrotnik - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrotnowski - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrotny - 1632 od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrotoń - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrotowski - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrotyński - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wroza - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wroźna - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wroż - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wroża - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wrożecki - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wrożek - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wrożena - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wrożyna, m. - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wrożyński - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wróbel - 1424 od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wróbel-Chomicz - złożenia brak; Wróbel 1424 od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’; Chomicz 1399 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwóch postaciach Tomasz i Toma. Wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. W Kościele prawosławnym od formy greckiej Thomas utworzono imiona Foma, Choma.

    Wróbel-Muskała - złożenia brak; Wróbel 1424 od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’; Muskała 1460- od muskać ‘dotykać, całować’.

    Wróbelna - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wróbelny - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wróbelski - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wróblak - 1656 od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wróblecki - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wróbleski - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wróblewski - 1394 od nazw miejscowych Wróblewo, Wróblowice (kilka wsi).

    Wróblicki - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wróblik - 1602 od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wróbliński - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wróblowski - 1435 od nazw miejscowych Wróblewo, Wróblowice (kilka wsi).

    Wrósz - od imion na Wro-, typu Wrocisław.

    Wrószcz - od imion na Wro-, typu Wrocisław.

    Wrószczak - od imion na Wro-, typu Wrocisław.

    Wrót - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrótkowski - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrótna - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrótniak - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrótny - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wróz - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wrózek - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wrózyna - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wróź - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wróźkowiak - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wróż - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wróża - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wróżbit - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wróżczak - 1788 od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wróżek - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wróżkowiak - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wróżniak - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wróżyna - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wróżyński - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wrubel - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wrubiński - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wrublewski - od nazw miejscowych Wróblewo, Wróblowice (kilka wsi).

    Wrubliński - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wrucha - od imion złożonych typu Wrocimir.

    Wruczak - od gwarowego wruk, wruka, wruczek ‘kapusta’.

    Wruczyński - od gwarowego wruk, wruka, wruczek ‘kapusta’.

    Wrug - od gwarowego wruk, wruka, wruczek ‘kapusta’.

    Wruk - od gwarowego wruk, wruka, wruczek ‘kapusta’.

    Wruka - od gwarowego wruk, wruka, wruczek ‘kapusta’.

    Wrukowski - od gwarowego wruk, wruka, wruczek ‘kapusta’.

    Wrumbel - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrusch - od staropolskiego wruszyć ‘zgłosić przeszkody prawne utrudniające dochodzenie jakiegoś uprawnienia’.

    Wruszak - od staropolskiego wruszyć ‘zgłosić przeszkody prawne utrudniające dochodzenie jakiegoś uprawnienia’.

    Wruszczak - od staropolskiego wruszyć ‘zgłosić przeszkody prawne utrudniające dochodzenie jakiegoś uprawnienia’.

    Wruszkowiak - od staropolskiego wruszyć ‘zgłosić przeszkody prawne utrudniające dochodzenie jakiegoś uprawnienia’.

    Wruszt - od staropolskiego wruszyć ‘zgłosić przeszkody prawne utrudniające dochodzenie jakiegoś uprawnienia’.

    Wruś - od staropolskiego wruszyć ‘zgłosić przeszkody prawne utrudniające dochodzenie jakiegoś uprawnienia’.

    Wrutna - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrutniak - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrutny - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wruż - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wrużek - od podstawy wróż-, wróg-, por. wróż ‘wróżbita’, wróżyć ‘przepowiadać przyszłość; zapowiadać coś’, wróg ‘nieprzyjaciel, przeciwnik’.

    Wrycz - od gwarowego wrykać ‘łajać, krzyczeć’.

    Wrycza - od gwarowego wrykać ‘łajać, krzyczeć’.

    Wrycza-Rekowski - złożenia brak; Wrycza od gwarowego wrykać ‘łajać, krzyczeć’; Rekowski 1458 od nazw miejscowych Rakowice, Raków, Reków (częste).

    Wrycz-Rekowski - złożenia brak; Wrycz od gwarowego wrykać ‘łajać, krzyczeć’; Rekowski 1458 od nazw miejscowych Rakowice, Raków, Reków (częste).

    Wryk - od gwarowego wrykać ‘łajać, krzyczeć’.

    Wryłka - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrza - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzachol - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzachoł - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzak - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzal - 1564 od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzalik - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzaliński - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzal-Kosowski - złożenia brak; Wrzal 1564 od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’; Kosowski 1387 od nazw miejscowych Kosów, Kosowa (kilka wsi).

    Wrzall - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzalski - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzał - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzała - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzałek - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzałka - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzałko - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzałkowski - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzało - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzasek - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzask - 1478 od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć.

    Wrzaskała - 1620 od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć.

    Wrzaskoła - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć.

    Wrzaskoń - 17 12 od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć.

    Wrzaskowski - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć.

    Wrzasło - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzasok - (Śl) od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzaszcz - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzaszczak - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzaszczewicz - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzaszczk - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzaszczyk - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzau - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzaua - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzawa - od wrzawa ‘krzyk, zgiełk, niepokój’.

    Wrzawiński - od wrzawa ‘krzyk, zgiełk, niepokój’.

    Wrząca - 1493 od nazwy miejscowej Wrząca (kilka wsi).

    Wrząchal - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrząchol - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzącki - 1394 od nazwy miejscowej Wrząca (kilka wsi).

    Wrzączewski - od nazwy miejscowej Wrząca (kilka wsi).

    Wrzączycki - od nazwy miejscowej Wrząca (kilka wsi).

    Wrzątek - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzecian - od wrzeciono ‘drewniany przyrząd do przędzenia’.

    Wrzecianowski - od wrzeciono ‘drewniany przyrząd do przędzenia’.

    Wrzecień - od wrzeciono ‘drewniany przyrząd do przędzenia’.

    Wrzecin - od wrzeciono ‘drewniany przyrząd do przędzenia’.

    Wrzecinkowski - od wrzeciono ‘drewniany przyrząd do przędzenia’.

    Wrzecino - od wrzeciono ‘drewniany przyrząd do przędzenia’.

    Wrzecion - od wrzeciono ‘drewniany przyrząd do przędzenia’.

    Wrzeciona - od wrzeciono ‘drewniany przyrząd do przędzenia’.

    Wrzecionek - od wrzeciono ‘drewniany przyrząd do przędzenia’.

    Wrzecioniarz - 1798 od wrzeciono ‘drewniany przyrząd do przędzenia’; od wrzecioniarz ‘rzemieślnik robiący wrzeciona’.

    Wrzecionkiewicz - od wrzeciono ‘drewniany przyrząd do przędzenia’.

    Wrzecionko - 1497 od wrzeciono ‘drewniany przyrząd do przędzenia’.

    Wrzecionkowski - od wrzeciono ‘drewniany przyrząd do przędzenia’.

    Wrzeciono - 1639 od wrzeciono ‘drewniany przyrząd do przędzenia’.

    Wrzecionowski - od wrzeciono ‘drewniany przyrząd do przędzenia’.

    Wrzeczycki - od nazwy miejscowej Wręczyca (częstochowskie, gmina Pajęczno, Wręczyca Wielka).

    Wrzel - 1382 od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzelaki - od wszelaki ‘każdy, jakikolwiek; różnorodny’.

    Wrzeliński - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzelski - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzesek - od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzesiak - od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzesiałek - od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzesien - od wrzesień ‘’dziewiąty miesiąc roku’.

    Wrzesień - od wrzesień ‘’dziewiąty miesiąc roku’.

    Wrzesieński - 1397 od nazwy miasta Września (poznańskie).

    Wrzesiewski - od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzesin - od wrzesień ‘’dziewiąty miesiąc roku’.

    Wrzesiński - 1393 od nazwy miasta Września (poznańskie).

    Wrzesiok - od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzesniak - od wrzesień ‘’dziewiąty miesiąc roku’.

    Wrzesniewski - od wrzesień ‘’dziewiąty miesiąc roku’.

    Wrzesniowski - od wrzesień ‘’dziewiąty miesiąc roku’.

    Wrzesz - w grupie nazwisk od różnych podstaw na wrze-, wre-.

    Wrzeszcz - 1 136 od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzeszczak - 139 1 od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzeszczek - 1666 od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzeszczeński - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzeszczewicz - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzeszczko - 1459 od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzeszczkowski - 148 1 od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzeszczowicz - 1556 od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzeszczowski - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzeszczyk - 1407 od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzeszczykowski - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzeszczyński - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzeszewski - w grupie nazwisk od różnych podstaw na wrze-, wre-.

    Wrzeszkiewicz - w grupie nazwisk od różnych podstaw na wrze-, wre-.

    Wrzeszkowicz - w grupie nazwisk od różnych podstaw na wrze-, wre-.

    Wrzeszkowski - w grupie nazwisk od różnych podstaw na wrze-, wre-.

    Wrzeszowski - w grupie nazwisk od różnych podstaw na wrze-, wre-.

    Wrzeszykowski - w grupie nazwisk od różnych podstaw na wrze-, wre-.

    Wrzeszyński - w grupie nazwisk od różnych podstaw na wrze-, wre-.

    Wrześkiewicz - w grupie nazwisk od różnych podstaw na wrze-, wre-.

    Wrześniacki - od wrzesień ‘’dziewiąty miesiąc roku’.

    Wrześniak - od wrzesień ‘’dziewiąty miesiąc roku’.

    Wrześniakowski - od wrzesień ‘’dziewiąty miesiąc roku’.

    Wrześniewicz - od wrzesień ‘’dziewiąty miesiąc roku’.

    Wrześniewski - od wrzesień ‘’dziewiąty miesiąc roku’.

    Wrześnik - od wrzesień ‘’dziewiąty miesiąc roku’.

    Wrześnikowski - od wrzesień ‘’dziewiąty miesiąc roku’.

    Wrześniok - (Śl) od wrzesień ‘’dziewiąty miesiąc roku’.

    Wrześniowski - od wrzesień ‘’dziewiąty miesiąc roku’.

    Wrześniów - od wrzesień ‘’dziewiąty miesiąc roku’.

    Wrzeźniak - od wrzesień ‘’dziewiąty miesiąc roku’.

    Wrzęszcz - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzęszczak - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzęta - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzochal - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzochalski - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzochał - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzochol - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzocholski - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzochoł - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzochowski - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzochól - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzochul - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzochuł - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzod - w grupie nazwisk od wrzód ‘czyrak’.

    Wrzodak - w grupie nazwisk od wrzód ‘czyrak’.

    Wrzodek - w grupie nazwisk od wrzód ‘czyrak’.

    Wrzol - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzolek - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzoł - (Śl) od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzoła - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzołak - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzołek - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzołka - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzoń - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzoński - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzos - od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzosak - od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzosek - 1399 od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzosiak - od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzosik - od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzosiński - od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzosk - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć.

    Wrzoska - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć.

    Wrzoskała - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć.

    Wrzoskiewicz - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć.

    Wrzoskowicz - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć.

    Wrzoskowicz - od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzoskowski - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć.

    Wrzosok - (Śl) od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzosowski - od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzossok - (Śl) od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzost - od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzostek - od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzostkiewicz - od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzostkowicz - od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzoś - od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzośkiewicz - od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzotka - w grupie nazwisk od wrzód ‘czyrak’.

    Wrzód - w grupie nazwisk od wrzód ‘czyrak’.

    Wrzuś - od wrzos, też wrzost ‘krzewinka o liliowych kwiatach’.

    Wrzyciel - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wrzyscz - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzyszcz - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrzyszczyński - od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć; od wrzeszcz ‘krzykacz’.

    Wrżal - od wrzeć ‘gotować się; burzyc się, kłębić’.

    Wsciło - od wściskać, wścisnąć.

    Wscisłek - od wściskać, wścisnąć.

    Wscisło - od wściskać, wścisnąć.

    Wscisłowicz - od wściskać, wścisnąć.

    Wscisłowski - od wściskać, wścisnąć.

    Wsciubiak - od wściubiać (się) ‘wmieszać się, wpychać się’.

    Wsczołek - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wsdun - 1626 od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’.

    Wsiak - od wieś ‘osada rolnicza’, wioska.

    Wsiaka - od wieś ‘osada rolnicza’, wioska.

    Wsiaki - od wieś ‘osada rolnicza’, wioska.

    Wsiołek - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wsolak - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wsoł - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wsołczyk - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wsołek - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wsołowski - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wsól - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wsół - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wsółek - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wspała - 150 1– od spalić ‘poddać coś działaniu ognia, ciepła’, też od spać, (o)spały.

    Wspałka - 1490 od spalić ‘poddać coś działaniu ognia, ciepła’, też od spać, (o)spały.

    Wspaniała - od wspaniały ‘znakomity, doskonały; bogaty, wystawny; łaskawy, hojny’.

    Wspaniały - od wspaniały ‘znakomity, doskonały; bogaty, wystawny; łaskawy, hojny’.

    Wspinek - 1527 od wspinek ‘ten, co się wspina’.

    Wstawski - od nazw miejscowych Stawowice (piotrkowskie, gmina Paradyż), Staw, Stawy (częste).

    Wstepnik - od wstąpić ‘wejść, kroczyć’, wstęp dawniej ‘wszczęcie czynności procesowej; wejście’, od staropolskiego wstępek ‘wstęp’; od wstępnik ‘ten, co ma prawo wstępu do cudzej własności’.

    Wstęchlo - 1552 od wstęchły ‘cuchnący, psujący się’.

    Wstępek - 1425 od wstąpić ‘wejść, kroczyć’, wstęp dawniej ‘wszczęcie czynności procesowej; wejście’, od staropolskiego wstępek ‘wstęp’.

    Wstępień - 1468 od wstąpić ‘wejść, kroczyć’, wstęp dawniej ‘wszczęcie czynności procesowej; wejście’, od staropolskiego wstępek ‘wstęp’; od wstępień ‘następca’.

    Wstępiński - 1736 od wstąpić ‘wejść, kroczyć’, wstęp dawniej ‘wszczęcie czynności procesowej; wejście’, od staropolskiego wstępek ‘wstęp’; od wstępnik ‘ten, co ma prawo wstępu do cudzej własności’.

    Wstępna Środa - 1447 od wstąpić ‘wejść, kroczyć’, wstęp dawniej ‘wszczęcie czynności procesowej; wejście’, od staropolskiego wstępek ‘wstęp’; od wstępnik ‘ten, co ma prawo wstępu do cudzej własności’.

    Wstępnik - 16 14 od wstąpić ‘wejść, kroczyć’, wstęp dawniej ‘wszczęcie czynności procesowej; wejście’, od staropolskiego wstępek ‘wstęp’; od wstępnik ‘ten, co ma prawo wstępu do cudzej własności’.

    Wsuł - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wsułek - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wszaborek - 1497 od imienia złożonego Wszebor, notowanego od XII wieku.

    Wszak - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wszal - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wszala - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wszalek - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wszał - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wszała - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wszałek - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wszczel - 1403 od pszczoła, od staropolskiego pczoła ‘owad zbierający miód’.

    Wszczela - 1397 od pszczoła, od staropolskiego pczoła ‘owad zbierający miód’.

    Wszczele - 1400 od pszczoła, od staropolskiego pczoła ‘owad zbierający miód’; od nazwy herbu Wszczele.

    Wszczelic - XIV w. od pszczoła, od staropolskiego pczoła ‘owad zbierający miód’; od nazwy herbu Wszczele.

    Wszczelowic - 1453 od pszczoła, od staropolskiego pczoła ‘owad zbierający miód’; od nazwy herbu Wszczele.

    Wszebor - od imienia złożonego Wszebor, notowanego od XII wieku.

    Wszeborek - 1394 od imienia złożonego Wszebor, notowanego od XII wieku.

    Wszeborowski - od imienia złożonego Wszebor, notowanego od XII wieku.

    Wszeborski - od imienia złożonego Wszebor, notowanego od XII wieku.

    Wszeborz - 1390 od imienia złożonego Wszebor, notowanego od XII wieku.

    Wszebór - od imienia złożonego Wszebor, notowanego od XII wieku.

    Wszechmocek - od wszechmocny.

    Wszedybył - od dawnego wszędybyły, wszędobyły ‘człowiek, którego wszędzie pełno, włóczęga, pędziwiatr’.

    Wszedyrówna - od wszędzie równy.

    Wszedyrówny - od wszędzie równy.

    Wszel - 1440 od wszelaki ‘każdy, jakikolwiek; różnorodny’.

    Wszelaczyński - od wszelaki ‘każdy, jakikolwiek; różnorodny’.

    Wszelak - od wszelaki ‘każdy, jakikolwiek; różnorodny’.

    Wszelaka - od wszelaki ‘każdy, jakikolwiek; różnorodny’.

    Wszelaki - od wszelaki ‘każdy, jakikolwiek; różnorodny’.

    Wszelko - 139 1 od wszelaki ‘każdy, jakikolwiek; różnorodny’.

    Wszendybył - od dawnego wszędybyły, wszędobyły ‘człowiek, którego wszędzie pełno, włóczęga, pędziwiatr’.

    Wszendyrówna - od wszędzie równy.

    Wszendyrówny - od wszędzie równy.

    Wszędbył - od dawnego wszędybyły, wszędobyły ‘człowiek, którego wszędzie pełno, włóczęga, pędziwiatr’.

    Wszędobyl - od dawnego wszędybyły, wszędobyły ‘człowiek, którego wszędzie pełno, włóczęga, pędziwiatr’.

    Wszędobylski - od dawnego wszędybyły, wszędobyły ‘człowiek, którego wszędzie pełno, włóczęga, pędziwiatr’.

    Wszędobył - od dawnego wszędybyły, wszędobyły ‘człowiek, którego wszędzie pełno, włóczęga, pędziwiatr’.

    Wszędorówna - od wszędzie równy.

    Wszędorówny - od wszędzie równy.

    Wszędybał - od dawnego wszędybyły, wszędobyły ‘człowiek, którego wszędzie pełno, włóczęga, pędziwiatr’.

    Wszędybyl - od dawnego wszędybyły, wszędobyły ‘człowiek, którego wszędzie pełno, włóczęga, pędziwiatr’.

    Wszędybył - od dawnego wszędybyły, wszędobyły ‘człowiek, którego wszędzie pełno, włóczęga, pędziwiatr’.

    Wszędyrówna - od wszędzie równy.

    Wszędyrówny - od wszędzie równy.

    Wszolak - 1632 od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wszolik - 1524 od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wszoł - 1788 od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wszoła - 1678 od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wszołczyk - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wszołczyk-Lipka - złożenia brak; Wszołczyk od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’; Lipka 1396 od lipka.

    Wszołek - 1598 od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wszołkowicz - 174 1 od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wszołkowski - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wszoniak - 1787 od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wszółek - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wszyndybył - od dawnego wszędybyły, wszędobyły ‘człowiek, którego wszędzie pełno, włóczęga, pędziwiatr’.

    Wszystko - od wszytek, wszystek.

    Wszytko - od wszytek, wszystek.

    Wścibiak - od wściubiać (się) ‘wmieszać się, wpychać się’.

    Wścibski - od wściubiać (się) ‘wmieszać się, wpychać się’.

    Wścieklica - 1396 od wściekly ‘zły, okrutny’; od nazwy herbu Wścieklica.

    Wścieklicki - 1403 od nazwy miejscowej Wścieklice (wieś zagrodowa pod Taczałami, Wlkp).

    Wściekliński - od nazwy miejscowej Wścieklice (wieś zagrodowa pod Taczałami, Wlkp).

    Wściekło - 1426 od wściekly ‘zły, okrutny’.

    Wściekły - 1476 od wściekly ‘zły, okrutny’.

    Wściłowicz - od wściskać, wścisnąć.

    Wściseł - od wściskać, wścisnąć.

    Wściska - od wściskać, wścisnąć.

    Wścisłek - od wściskać, wścisnąć.

    Wścisło - od wciskać, wcisnąć ‘wtłoczyć, wepchnąć’, obcisły ‘ściśle przylegający’.

    Wścisłowicz - 1766 od wciskać, wcisnąć ‘wtłoczyć, wepchnąć’, obcisły ‘ściśle przylegający’.

    Wścisłowski - od wciskać, wcisnąć ‘wtłoczyć, wepchnąć’, obcisły ‘ściśle przylegający’.

    Wścisły - od wciskać, wcisnąć ‘wtłoczyć, wepchnąć’, obcisły ‘ściśle przylegający’.

    Wściślak - od wciskać, wcisnąć ‘wtłoczyć, wepchnąć’, obcisły ‘ściśle przylegający’.

    Wściślik - 1624 od wciskać, wcisnąć ‘wtłoczyć, wepchnąć’, obcisły ‘ściśle przylegający’.

    Wściśliński - od wciskać, wcisnąć ‘wtłoczyć, wepchnąć’, obcisły ‘ściśle przylegający’.

    Wściubia - od wściubiać (się) ‘wmieszać się, wpychać się’.

    Wściubiak - od wściubiać (się) ‘wmieszać się, wpychać się’.

    Wtorczyk - od wtorek ‘drugi dzień tygodnia’.

    Wtorek - od wtorek ‘drugi dzień tygodnia’.

    Wtorkiewicz - od wtorek ‘drugi dzień tygodnia’.

    Wtorkowski - od wtorek ‘drugi dzień tygodnia’.

    Wtorow - od wtorek ‘drugi dzień tygodnia’; od wtóry ‘drugi’.

    Wtorowski - od wtorek ‘drugi dzień tygodnia’; od wtóry ‘drugi’.

    Wtorzecki - od wtorek ‘drugi dzień tygodnia’; od wtóry ‘drugi’.

    Wtórkiewicz - od wtorek ‘drugi dzień tygodnia’; od wtóry ‘drugi’.

    Wtórkowski - od wtorek ‘drugi dzień tygodnia’; od wtóry ‘drugi’.

    Wtórniak - od wtorek ‘drugi dzień tygodnia’; od wtóry ‘drugi’.

    Wtulich - od wtulić ‘wcisnąć’.

    Wtulisiak - od wtulić ‘wcisnąć’.

    Wtulisik - od wtulić ‘wcisnąć’.

    Wtulusiak - od wtulić ‘wcisnąć’.

    Wturski - od wtorek ‘drugi dzień tygodnia’; od wtóry ‘drugi’.

    Wtykało - od wtykać ‘wkładać; natknąć się’.

    Wtykło - od wtykać ‘wkładać; natknąć się’.

    Wuchalski - od wąchać, węch ‘zapach’ lub od dawnego wąchacz ‘szpieg’.

    Wuda - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wudaczyk - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wudajka - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wudajko - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wudala - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wudalas - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wudalewicz - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wudała - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wudara - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wudarczak - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wudarczyk - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wudarek - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wudarkiewicz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wudarowicz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wudarski - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wudarzewski - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wudasz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wudaszewski - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wudczewski - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wude - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wudecki - od nazwy miejscowej Wodcza (wieś zagrodowa, Młp).

    Wudejko - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wudel - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wudenek - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wudenka - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wuderczyk - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wuderkiewicz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wuderko - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wuderowicz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wuderski - (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Wudka - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wudke - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wudkiewicz - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wudkin - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wudkowicz - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wudkowski - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wudniak - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wudz - od wódz ‘dowódca wojsk’.

    Wudzik - od wódz ‘dowódca wojsk’.

    Wudziński - od nazwy miejscowej Wodna (kilka wsi).

    Wudzyński - od nazwy miejscowej Wodna (kilka wsi).

    Wuj - 1427 od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wujaczek - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wujaczka - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wujak - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wujakowski - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wujanicz - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wujanowski - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wujas - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wujasz - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wujaszek - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wujaszka - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wujaś - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wujciak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujciakowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujcicki - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujciewski - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wujcik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujcikiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujcikowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujciński - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujciów - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujciszyn - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujciuk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujczak - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wujczyk - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wujec - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wujecki - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wujeczko - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wujek - 149 1 od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’; od wujek.

    Wujewski - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wujka - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’; od wujek.

    Wujke - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’; od wujek.

    Wujkiewicz - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’; od wujek.

    Wujko - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’; od wujek.

    Wujkowski - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’; od wujek.

    Wujków - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’; od wujek.

    Wujner - 1408 od niemieckiej nazwy osobowej Woiner, ta od Wagner.

    Wujowski - od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wujt - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujta - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujtak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujtala - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujtczyk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujtewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujtiuk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujtka - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujtkiewicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujtko - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujtkowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujtowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wujtów - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wulczak - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wulczek - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wulczyc - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wulczyn - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wulczyński - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wulf - 16 15 od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wulff - od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wulfowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wulfowski - od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wulkan - od wulkan.

    Wulkiewicz - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wulko - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wulkowiak - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wulkowicz - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wulski - od nazwy miejscowej Wola (częste).

    Wulw - od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wułczko - 1406 (KrW) od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wułkiewicz - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wundrak - od wędrować, może też od niemieckich nazw osobowych na Wandr-, te od Andreas.

    Wunia - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wunikowski - od wonieć ‘pachnieć, wydzielać zapach’.

    Wur - od wór, worek ‘torba z płótna, papieru itp.’, dawniej ‘sakiewka na pieniądze’.

    Wurcel - od niemieckich nazw osobowych Wurzel, Worzel, te od Wurzel ‘korzeń’, to od Wurz, ze średniowysokoniemieckiego wurz ‘przyprawa korzenna; roślina; korzeń’.

    Wurm - od niemieckiej nazwy osobowej Wurm, ta od apelatywu Wurm ‘robak’.

    Wurman - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Wurmański - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Wurst - 1395 od niemieckiej nazwy osobowej Wurst, Worst, ta od średniowysokoniemieckiego wurst, średnioniemieckiego worst ‘kiełbasa’.

    Wurster - od niemieckiej nazwy osobowej Wurst, Worst, ta od średniowysokoniemieckiego wurst, średnioniemieckiego worst ‘kiełbasa’.

    Wurszt - od niemieckiej nazwy osobowej Wurst, Worst, ta od średniowysokoniemieckiego wurst, średnioniemieckiego worst ‘kiełbasa’.

    Wurwa - od warwa ‘warstwa, pokład’, warwas stukot, hałas’.

    Wurzel - od niemieckich nazw osobowych Wurzel, Worzel, te od Wurzel ‘korzeń’, to od Wurz, ze średniowysokoniemieckiego wurz ‘przyprawa korzenna; roślina; korzeń’.

    Wus - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wusata - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wusatowski - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wusaty - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wusek - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wusiewicz - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wusik - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wusyk - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wuszt - od niemieckiej nazwy osobowej Wurst, Worst, ta od średniowysokoniemieckiego wurst, średnioniemieckiego worst ‘kiełbasa’.

    Wuszter - od niemieckiej nazwy osobowej Wurst, Worst, ta od średniowysokoniemieckiego wurst, średnioniemieckiego worst ‘kiełbasa’.

    Wuś - od wąs ‘zarost nad górną wargą u mężczyzn’.

    Wutka - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wutke - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wutkie - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wutkiewicz - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wutko - 14 15 od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wutkowski - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wutowicz - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wutrych - od niemieckiej nazwy osobowej Wittrich.

    Wuttka - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wuttke - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wuttkie - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wuttko - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wuttkowski - od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wuttrich - od niemieckiej nazwy osobowej Wittrich.

    Wuwar - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wuwarowicz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wuwer - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wuzek - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wuziak - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wuzień - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wuzik - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wuzin - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wuziński - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wużyk - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wużykowski - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wużyński - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wybacz - od wybaczyć.

    Wybaczów - od wybaczyć.

    Wyban - od wy + prasłowiańskie baniti ‘myć, kąpać’, bania, Ban ‘namiestnik turecki’ lub niemiecka nazwa osobowa Ban.

    Wybaniec - od wy + prasłowiańskie baniti ‘myć, kąpać’, bania, Ban ‘namiestnik turecki’ lub niemiecka nazwa osobowa Ban.

    Wybań - od wy + prasłowiańskie baniti ‘myć, kąpać’, bania, Ban ‘namiestnik turecki’ lub niemiecka nazwa osobowa Ban.

    Wybańczyk - od wy + prasłowiańskie baniti ‘myć, kąpać’, bania, Ban ‘namiestnik turecki’ lub niemiecka nazwa osobowa Ban.

    Wybański - od wy + prasłowiańskie baniti ‘myć, kąpać’, bania, Ban ‘namiestnik turecki’ lub niemiecka nazwa osobowa Ban.

    Wybenda - od wy + będ-, wybyć.

    Wybęda - od wy + będ-, wybyć.

    Wybicki - 16 19 od nazwy miejscowej Wybicko (elbląskie, gmina Stegna).

    Wybiera - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybieracki - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybieradzki - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybierak - 17 16 od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybieralski - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybierał - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybierała - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybieraniec - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybierany - 16 14 od wybierać ‘wyjmować; obierać’; od wybierany.

    Wybieraski - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybierek - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybierski - 1655 od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybierzyński - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybirał - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybodek - od gwarowego wybodać ‘przebić, przedziurawić’.

    Wybodeł - od gwarowego wybodać ‘przebić, przedziurawić’.

    Wybodowski - od gwarowego wybodać ‘przebić, przedziurawić’.

    Wybor - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wyborek - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wyborna - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wyborny - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wyborowski - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wyborski - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybór - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybracz - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybranek - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybraniak - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybraniec - 16 10 od wybierać ‘wyjmować; obierać’; od dawnego wybraniec ‘wzięty przymusowo do wojska’.

    Wybranowski - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybrańczyk - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybrański - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybrowski - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybrzak - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybyrana - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wybyrany - od wybierać ‘wyjmować; obierać’.

    Wycech - od wycechować ‘oznaczyć cechą’.

    Wych - od imion złożonych na Wy-, typu Wyszemir.

    Wycha - od imion złożonych na Wy-, typu Wyszemir.

    Wychaczyk - od imion złożonych na Wy-, typu Wyszemir.

    Wychałyk - od imion złożonych na Wy-, typu Wyszemir.

    Wychelewski - od imion złożonych na Wy-, typu Wyszemir.

    Wychlewski - od imion złożonych na Wy-, typu Wyszemir.

    Wychła - od imion złożonych na Wy-, typu Wyszemir.

    Wychłacz - od imion złożonych na Wy-, typu Wyszemir.

    Wychło - od imion złożonych na Wy-, typu Wyszemir.

    Wychnik - od imion złożonych na Wy-, typu Wyszemir.

    Wychocki - od nazwy miejscowej Wychody (zamojskie, gmina Zamość).

    Wychodzki - od nazwy miejscowej Wychody (zamojskie, gmina Zamość).

    Wychota - od imion złożonych na Wy-, typu Wyszemir.

    Wychoto - od imion złożonych na Wy-, typu Wyszemir.

    Wychowałek - od wychowaniec ‘wzięty pod czyjąś opiekę’, wychować ‘zapewnić opiekę; wykształcić (o dziecku)’.

    Wychowanec - od wychowaniec ‘wzięty pod czyjąś opiekę’, wychować ‘zapewnić opiekę; wykształcić (o dziecku)’.

    Wychowanek - od wychowaniec ‘wzięty pod czyjąś opiekę’, wychować ‘zapewnić opiekę; wykształcić (o dziecku)’.

    Wychowaniak - od wychowaniec ‘wzięty pod czyjąś opiekę’, wychować ‘zapewnić opiekę; wykształcić (o dziecku)’.

    Wychowaniec - 1572 od wychowaniec ‘wzięty pod czyjąś opiekę’, wychować ‘zapewnić opiekę; wykształcić (o dziecku)’.

    Wychowański - od wychowaniec ‘wzięty pod czyjąś opiekę’, wychować ‘zapewnić opiekę; wykształcić (o dziecku)’.

    Wychowatek - od wychowaniec ‘wzięty pod czyjąś opiekę’, wychować ‘zapewnić opiekę; wykształcić (o dziecku)’.

    Wychowiak - od wychowaniec ‘wzięty pod czyjąś opiekę’, wychować ‘zapewnić opiekę; wykształcić (o dziecku)’.

    Wychowianiec - od wychowaniec ‘wzięty pod czyjąś opiekę’, wychować ‘zapewnić opiekę; wykształcić (o dziecku)’.

    Wychowicz - od imion złożonych na Wy-, typu Wyszemir.

    Wychowski - od imion złożonych na Wy-, typu Wyszemir.

    Wychowski - od wychowaniec ‘wzięty pod czyjąś opiekę’, wychować ‘zapewnić opiekę; wykształcić (o dziecku)’.

    Wychódzki - od nazwy miejscowej Wychody (zamojskie, gmina Zamość).

    Wychucki - od nazwy miejscowej Wychody (zamojskie, gmina Zamość).

    Wychudzki - od nazwy miejscowej Wychody (zamojskie, gmina Zamość).

    Wycichel - od gwarowego wycichnąć ‘ucichnąć’.

    Wycichło - od gwarowego wycichnąć ‘ucichnąć’.

    Wycichowski - od gwarowego wycichnąć ‘ucichnąć’.

    Wyciech - od wycechować ‘oznaczyć cechą’.

    Wyciechowski - od wycechować ‘oznaczyć cechą’.

    Wyciekły - 1787 od wyciec ‘wypłynąć’, wyciekły ‘który wyciekł’.

    Wyciety - od wycięty, wyciąć ‘wyciosać’.

    Wycięta - od wycięty, wyciąć ‘wyciosać’.

    Wycięty - od wycięty, wyciąć ‘wyciosać’.

    Wycinek - od wycinek ‘część wycięta z całości’.

    Wycinka - od wycinek ‘część wycięta z całości’.

    Wycinkiewicz - od wycinek ‘część wycięta z całości’.

    Wyciński - od wycinek ‘część wycięta z całości’.

    Wycisk - 1634 od wycisk, wyciskać.

    Wyciskalski - od wycisk, wyciskać.

    Wyciski - od wycisk, wyciskać.

    Wyciskiewicz - od wycisk, wyciskać.

    Wycislik - od wycisk, wyciskać.

    Wycisło - 1459 od wycisk, wyciskać; od wycisły ‘wyciśnięty’.

    Wycisłowski - od wycisk, wyciskać.

    Wyciścik - od wycisk, wyciskać.

    Wyciśkiewicz - od wycisk, wyciskać.

    Wyciśla - od wycisk, wyciskać.

    Wyciślak - od wycisk, wyciskać.

    Wyciślik - od wycisk, wyciskać.

    Wyciślok - (Śl) od wycisk, wyciskać.

    Wycykał - od gwarowego wycykać ‘oszukać’.

    Wycz - od postawy wyk-, por. staropolskie wyknąć ‘uczyć się’, też na-wyk ‘zwyczaj’, wyka ‘roślina motylkowa’.

    Wyczaj - od postawy wyk-, por. staropolskie wyknąć ‘uczyć się’, też na-wyk ‘zwyczaj’, wyka ‘roślina motylkowa’; od staropolskiego wyczaj ‘zwyczaj’.

    Wyczałek - od postawy wyk-, por. staropolskie wyknąć ‘uczyć się’, też na-wyk ‘zwyczaj’, wyka ‘roślina motylkowa’.

    Wyczałkowski - od postawy wyk-, por. staropolskie wyknąć ‘uczyć się’, też na-wyk ‘zwyczaj’, wyka ‘roślina motylkowa’.

    Wyczałkowski - 1585 od nazwy miejscowej Wyczałkowo (wlocławskie, gmina Tłuchowo).

    Wyczałowski - od postawy wyk-, por. staropolskie wyknąć ‘uczyć się’, też na-wyk ‘zwyczaj’, wyka ‘roślina motylkowa’.

    Wyczanowski - od postawy wyk-, por. staropolskie wyknąć ‘uczyć się’, też na-wyk ‘zwyczaj’, wyka ‘roślina motylkowa’.

    Wyczechowski - 1747 od nazwy miejscowej Wyczechowo (gdańskie, gmina Somonino).

    Wyczinka - (Pom) od wycinek ‘część wycięta z całości’.

    Wyczisk - od wycisk, wyciskać.

    Wyczislok - od wycisk, wyciskać.

    Wycziślok - od wycisk, wyciskać.

    Wyczk - (Pom) od postawy wyk-, por. staropolskie wyknąć ‘uczyć się’, też na-wyk ‘zwyczaj’, wyka ‘roślina motylkowa’.

    Wyczka - 1455 od postawy wyk-, por. staropolskiewyknąć ‘uczyć się’, też na-wyk ‘zwyczaj’, wyka ‘roślina motylkowa’.

    Wyczke - od postawy wyk-, por. staropolskie wyknąć ‘uczyć się’, też na-wyk ‘zwyczaj’, wyka ‘roślina motylkowa’.

    Wyczkowski - od postawy wyk-, por. staropolskie wyknąć ‘uczyć się’, też na-wyk ‘zwyczaj’, wyka ‘roślina motylkowa’.

    Wyczołkowski - od nazwy miejscowej Wyczółki (kilka wsi).

    Wyczółkowski - od nazwy miejscowej Wyczółki (kilka wsi).

    Wyczułkowski - od nazwy miejscowej Wyczółki (kilka wsi).

    Wyczynek - od wycinek ‘część wycięta z całości’.

    Wyczynka - od wycinek ‘część wycięta z całości’.

    Wyćków - od postawy wyk-, por. staropolskie wyknąć ‘uczyć się’, też na-wyk ‘zwyczaj’, wyka ‘roślina motylkowa’.

    Wyćwicki - 1683 od nazwy miejscowej Wyćwicze (osada między Poroninem a Zakopanem).

    Wyda - od wydać ‘dać; przydzielić; ogłosić; urządzić’.

    Wydachiewicz - od wydać ‘dać; przydzielić; ogłosić; urządzić’.

    Wydaj - od wydać ‘dać; przydzielić; ogłosić; urządzić’.

    Wydajewski - od wydać ‘dać; przydzielić; ogłosić; urządzić’.

    Wydał - 1520 od wydać ‘dać; przydzielić; ogłosić; urządzić’; od dawnego wydały ‘dumny, wyniosły’.

    Wydałka - od wydać ‘dać; przydzielić; ogłosić; urządzić’; od dawnego wydały ‘dumny, wyniosły’.

    Wydankowicz - 169 1 od wydać ‘dać; przydzielić; ogłosić; urządzić’.

    Wydański - od wydać ‘dać; przydzielić; ogłosić; urządzić’.

    Wydarczyk - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydarkiewicz - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydarski - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydarta - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydarty - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wyder - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydera - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wyderek - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wyderka - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wyderkiewicz - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wyderko - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wyderkowski - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wyderski - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydka - od wydać ‘dać; przydzielić; ogłosić; urządzić’.

    Wydkowski - od wydać ‘dać; przydzielić; ogłosić; urządzić’.

    Wydm - od wydmuch dawniej ‘wydma, zaspa; podmuch, wiatr’, wydmuchać.

    Wydmański - od wydmuch dawniej ‘wydma, zaspa; podmuch, wiatr’, wydmuchać; od wydma ‘pagórek z piasku naniesionego przez wiatr’.

    Wydmóch - od wydmuch dawniej ‘wydma, zaspa; podmuch, wiatr’, wydmuchać.

    Wydmuch - od wydmuch dawniej ‘wydma, zaspa; podmuch, wiatr’, wydmuchać.

    Wydmus - od wydmuch dawniej ‘wydma, zaspa; podmuch, wiatr’, wydmuchać.

    Wydmuszek - od wydmuch dawniej ‘wydma, zaspa; podmuch, wiatr’, wydmuchać; od wydmuszek, wydmuszka ‘skorupka jajka, z której wydmuchano zawartość’.

    Wydomski - od wydymać ‘nadmuchać, nadąć; wydmuchać’.

    Wydor - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydornik - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydorski - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydra - 1447 od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydrachowski - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydran - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydrasek - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydraszek - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydriński - od nazwy miejscowej Wydrzno (toruńskie, gmina Łasin), Wydrzyn (kilka wsi).

    Wydro - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydrok - (Śl) od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydronek - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydrowski - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydrych - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydrychewicz - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydrychiewicz - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydrychowicz - 1656 od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydrychowski - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydryk - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydryński - od nazwy miejscowej Wydrzno (toruńskie, gmina Łasin), Wydrzyn (kilka wsi).

    Wydryński - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydryszek - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydrzel - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydrzycki - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydrzyduch - 16 16 od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydrzyłój - 1429 od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydrzymądo - 1437 od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydrzyński - od nazwy miejscowej Wydrzno (toruńskie, gmina Łasin), Wydrzyn (kilka wsi).

    Wydrzyoko - 1470-80 od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydrzyszek - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydymański - od wydymać ‘nadmuchać, nadąć; wydmuchać’.

    Wydymski - od wydymać ‘nadmuchać, nadąć; wydmuchać’.

    Wydymus - od wydymać ‘nadmuchać, nadąć; wydmuchać’.

    Wydzgowski - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wydziałkiewicz - od wydzielić ‘wyliczać, wyodrębniać’, dawniej ‘rozdawać’ lub od staropolskiego wydziałać ‘zrobić, wykonać’.

    Wydziałkowicz - od wydzielić ‘wyliczać, wyodrębniać’, dawniej ‘rozdawać’ lub od staropolskiego wydziałać ‘zrobić, wykonać’.

    Wydziałkowski - od wydzielić ‘wyliczać, wyodrębniać’, dawniej ‘rozdawać’ lub od staropolskiego wydziałać ‘zrobić, wykonać’.

    Wydzieła - od wydzielić ‘wyliczać, wyodrębniać’, dawniej ‘rozdawać’ lub od staropolskiego wydziałać ‘zrobić, wykonać’.

    Wydźga - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wydźgowski - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wydżga - 1239 od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wydżgo - 1222 od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyga - 1552 od wyga ‘człowiek obrotny, spryciarz’.

    Wygachielewicz - od wyga ‘człowiek obrotny, spryciarz’.

    Wygachiewicz - od wyga ‘człowiek obrotny, spryciarz’.

    Wygachniewicz - od wyga ‘człowiek obrotny, spryciarz’.

    Wyganowicz - od wygnać, wygnany ‘zmusić kogoś do wyjścia; skazać na banicję’; od wygonić, wygon ‘miejsce wyganiania bydła; wspólne pastwisko’.

    Wyganowski - 1397 od nazwy miejscowej Wyganów (leszczyńskie, gmina Kobylin).

    Wygań - od wygnać, wygnany ‘zmusić kogoś do wyjścia; skazać na banicję’; od wygonić, wygon ‘miejsce wyganiania bydła; wspólne pastwisko’.

    Wygas - od wygasić, wygaszać ‘stłumić ogień’.

    Wygasz - od wygasić, wygaszać ‘stłumić ogień’.

    Wygaś - od wygasić, wygaszać ‘stłumić ogień’.

    Wygędziony - 1594 od wygąść, wygędzić, wygądł ‘wygrać; wygadać’.

    Wygiel - 175 1 od wyga ‘człowiek obrotny, spryciarz’.

    Wyginał - od wyginać ‘wykrzywiać, zginać’.

    Wygladacz - od wyglądać, wyględać ‘patrzeć, oczekiwać kogoś’.

    Wygladalski - od wyglądać, wyględać ‘patrzeć, oczekiwać kogoś’.

    Wygladała - od wyglądać, wyględać ‘patrzeć, oczekiwać kogoś’.

    Wyglądacz - od wyglądać, wyględać ‘patrzeć, oczekiwać kogoś’.

    Wyglądalski - 1565 od wyglądać, wyględać ‘patrzeć, oczekiwać kogoś’.

    Wyglądała - 1565 od wyglądać, wyględać ‘patrzeć, oczekiwać kogoś’.

    Wyglądało - od wyglądać, wyględać ‘patrzeć, oczekiwać kogoś’.

    Wyglądarski - od wyglądać, wyględać ‘patrzeć, oczekiwać kogoś’.

    Wyglądasz - od wyglądać, wyględać ‘patrzeć, oczekiwać kogoś’.

    Wyglenda - od wyglądać, wyględać ‘patrzeć, oczekiwać kogoś’.

    Wyglendacz - od wyglądać, wyględać ‘patrzeć, oczekiwać kogoś’.

    Wyglendowski - od wyglądać, wyględać ‘patrzeć, oczekiwać kogoś’.

    Wyględa - od wyglądać, wyględać ‘patrzeć, oczekiwać kogoś’.

    Wyględacz - od wyglądać, wyględać ‘patrzeć, oczekiwać kogoś’.

    Wyględała - od wyglądać, wyględać ‘patrzeć, oczekiwać kogoś’.

    Wyględasz - od wyglądać, wyględać ‘patrzeć, oczekiwać kogoś’.

    Wyględowski - od wyglądać, wyględać ‘patrzeć, oczekiwać kogoś’.

    Wygnal - od wygnać, wygnany ‘zmusić kogoś do wyjścia; skazać na banicję’.

    Wygnalski - od wygnać, wygnany ‘zmusić kogoś do wyjścia; skazać na banicję’.

    Wygnał - od wygnać, wygnany ‘zmusić kogoś do wyjścia; skazać na banicję’.

    Wygnała - od wygnać, wygnany ‘zmusić kogoś do wyjścia; skazać na banicję’.

    Wygnan - 1065 od wygnać, wygnany ‘zmusić kogoś do wyjścia; skazać na banicję’.

    Wygnaniec - od wygnać, wygnany ‘zmusić kogoś do wyjścia; skazać na banicję’.

    Wygnanowski - od wygnać, wygnany ‘zmusić kogoś do wyjścia; skazać na banicję’.

    Wygnańczuk - od wygnać, wygnany ‘zmusić kogoś do wyjścia; skazać na banicję’.

    Wygnański - od wygnać, wygnany ‘zmusić kogoś do wyjścia; skazać na banicję’; od wygonić, wygon ‘miejsce wyganiania bydła; wspólne pastwisko’.

    Wygnowski - 1393 od nazwy miejscowej Wyganów (leszczyńskie, gmina Kobylin).

    Wygocki - od nazwy miejscowej Wygoda (częste).

    Wygoda - od wygoda.

    Wygodna - od wygoda, wygodny.

    Wygodnik - od wygoda, wygodny.

    Wygodny - od wygoda, wygodny.

    Wygodzki - od nazwy miejscowej Wygoda (częste).

    Wygon - 1265 od wygnać, wygnany ‘zmusić kogoś do wyjścia; skazać na banicję’; od wygonić, wygon ‘miejsce wyganiania bydła; wspólne pastwisko’.

    Wygona - od wygnać, wygnany ‘zmusić kogoś do wyjścia; skazać na banicję’; od wygonić, wygon ‘miejsce wyganiania bydła; wspólne pastwisko’.

    Wygonik - od wygnać, wygnany ‘zmusić kogoś do wyjścia; skazać na banicję’; od wygonić, wygon ‘miejsce wyganiania bydła; wspólne pastwisko’.

    Wygonna - od wygnać, wygnany ‘zmusić kogoś do wyjścia; skazać na banicję’; od wygonić, wygon ‘miejsce wyganiania bydła; wspólne pastwisko’.

    Wygonny - 160 1 od wygnać, wygnany ‘zmusić kogoś do wyjścia; skazać na banicję’; od wygonić, wygon ‘miejsce wyganiania bydła; wspólne pastwisko’; od wygonny ‘przebywający na wygonie’.

    Wygonowski - od wygnać, wygnany ‘zmusić kogoś do wyjścia; skazać na banicję’; od wygonić, wygon ‘miejsce wyganiania bydła; wspólne pastwisko’.

    Wygoński - od wygnać, wygnany ‘zmusić kogoś do wyjścia; skazać na banicję’; od wygonić, wygon ‘miejsce wyganiania bydła; wspólne pastwisko’.

    Wygoński - 1662 od nazwy miejscowej Wygon (częste) lub od wygon.

    Wygońszczak - 1690 od nazwy miejscowej Wygon (częste) lub od wygon.

    Wygos - od wyga ‘człowiek obrotny, spryciarz’.

    Wygosz - od wyga ‘człowiek obrotny, spryciarz’.

    Wygoś - od wyga ‘człowiek obrotny, spryciarz’.

    Wygrab - od wygrabać, wygrabić ‘usunąć coś grabiami’.

    Wygrabek - od wygrabać, wygrabić ‘usunąć coś grabiami’.

    Wygralak - od wygrać ‘zwyciężyć w grze’, wygrany.

    Wygrała - od wygrać ‘zwyciężyć w grze’, wygrany.

    Wygrys - od wygryz ‘coś wygryzionego’, wygryzać.

    Wygryz - od wygryz ‘coś wygryzionego’, wygryzać.

    Wygryzowski - od wygryz ‘coś wygryzionego’, wygryzać.

    Wyj - od wyć, wyję ‘głośno krzyczeć; wydać jęk, skowyt’.

    Wyjaczka - od wyć, wyję ‘głośno krzyczeć; wydać jęk, skowyt’.

    Wyjas - od wyć, wyję ‘głośno krzyczeć; wydać jęk, skowyt’.

    Wyjechaniec - 1597 od wyjechać.

    Wyjek - od wyć, wyję ‘głośno krzyczeć; wydać jęk, skowyt’.

    Wyk - od postawy wyk-, por. staropolskie wyknąć ‘uczyć się’, też na-wyk ‘zwyczaj’, wyka ‘roślina motylkowa’.

    Wyka - od postawy wyk-, por. staropolskie wyknąć ‘uczyć się’, też na-wyk ‘zwyczaj’, wyka ‘roślina motylkowa’.

    Wyka-Czarnowski - złożenia brak; Wyka od postawy wyk-, por. staropolskie wyknąć ‘uczyć się’, też na-wyk ‘zwyczaj’, wyka ‘roślina motylkowa’; Czarnowski 14 10 od nazw miejscowych Czarnów, Czarnowo (częste).

    Wykała - 1446 od postawy wyk-, por. staropolskie wyknąć ‘uczyć się’, też na-wyk ‘zwyczaj’, wyka ‘roślina motylkowa’.

    Wykland - (Pom) od wyklęt(y), wykląć ‘wyrzec się, potępić kogoś; rzucić klątwę kościelną’.

    Wyklandt - (Pom) od wyklęt(y), wykląć ‘wyrzec się, potępić kogoś; rzucić klątwę kościelną’.

    Wyklent - od wyklęt(y), wykląć ‘wyrzec się, potępić kogoś; rzucić klątwę kościelną’.

    Wyklewicz - od wyklęt(y), wykląć ‘wyrzec się, potępić kogoś; rzucić klątwę kościelną’.

    Wyklęt - od wyklęt(y), wykląć ‘wyrzec się, potępić kogoś; rzucić klątwę kościelną’.

    Wykoł - 1539 od postawy wyk-, por. staropolskie wyknąć ‘uczyć się’, też na-wyk ‘zwyczaj’, wyka ‘roślina motylkowa’.

    Wykos - od postawy wyk-, por. staropolskie wyknąć ‘uczyć się’, też na-wyk ‘zwyczaj’, wyka ‘roślina motylkowa’.

    Wykowski - od postawy wyk-, por. staropolskie wyknąć ‘uczyć się’, też na-wyk ‘zwyczaj’, wyka ‘roślina motylkowa’.

    Wykpis - od wykpis, wykpisz ‘kpiarz, szyderca’.

    Wykpisz - od wykpis, wykpisz ‘kpiarz, szyderca’.

    Wykrent - od wykręt ‘wybieg, manewr’, dawniej ‘zawijas’, wykręcać (się) ‘zmieniać kierunek biegu; unikać czegoś’.

    Wykrentowicz - od wykręt ‘wybieg, manewr’, dawniej ‘zawijas’, wykręcać (się) ‘zmieniać kierunek biegu; unikać czegoś’.

    Wykret - od wykręt ‘wybieg, manewr’, dawniej ‘zawijas’, wykręcać (się) ‘zmieniać kierunek biegu; unikać czegoś’.

    Wykretek - od wykręt ‘wybieg, manewr’, dawniej ‘zawijas’, wykręcać (się) ‘zmieniać kierunek biegu; unikać czegoś’.

    Wykretowicz - od wykręt ‘wybieg, manewr’, dawniej ‘zawijas’, wykręcać (się) ‘zmieniać kierunek biegu; unikać czegoś’.

    Wykręcik - 1576 od wykręt ‘wybieg, manewr’, dawniej ‘zawijas’, wykręcać (się) ‘zmieniać kierunek biegu; unikać czegoś’.

    Wykręt - 1559 od wykręt ‘wybieg, manewr’, dawniej ‘zawijas’, wykręcać (się) ‘zmieniać kierunek biegu; unikać czegoś’.

    Wykrętak - od wykręt ‘wybieg, manewr’, dawniej ‘zawijas’, wykręcać (się) ‘zmieniać kierunek biegu; unikać czegoś’.

    Wykrętek - od wykręt ‘wybieg, manewr’, dawniej ‘zawijas’, wykręcać (się) ‘zmieniać kierunek biegu; unikać czegoś’.

    Wykrętowicz - od wykręt ‘wybieg, manewr’, dawniej ‘zawijas’, wykręcać (się) ‘zmieniać kierunek biegu; unikać czegoś’.

    Wykręt-Semilski - złożenia brak; Wykręt 1559 od wykręt ‘wybieg, manewr’, dawniej ‘zawijas’, wykręcać (się) ‘zmieniać kierunek biegu; unikać czegoś’; Semilski brak.

    Wykrot - od staropolskiego wykrot ‘drzewo wyrwane z korzeniami’.

    Wykrota - od staropolskiego wykrot ‘drzewo wyrwane z korzeniami’.

    Wykrotka - od staropolskiego wykrot ‘drzewo wyrwane z korzeniami’.

    Wykrynt - od wykręt ‘wybieg, manewr’, dawniej ‘zawijas’, wykręcać (się) ‘zmieniać kierunek biegu; unikać czegoś’.

    Wykrzyk - od wykrzyk ‘wybuch krzyku, okrzyk’.

    Wykrzykacz - od wykrzyk ‘wybuch krzyku, okrzyk’.

    Wykrzykiewicz - od wykrzyk ‘wybuch krzyku, okrzyk’.

    Wykrzykowski - od wykrzyk ‘wybuch krzyku, okrzyk’.

    Wykurz - od wykurzyć ‘wypłoszyć za pomocą dymu; otrzepywać z kurzu’.

    Wykus - od wykurzyć ‘wypłoszyć za pomocą dymu; otrzepywać z kurzu’.

    Wykusz - od wykurzyć ‘wypłoszyć za pomocą dymu; otrzepywać z kurzu’.

    Wykuś - od wykurzyć ‘wypłoszyć za pomocą dymu; otrzepywać z kurzu’.

    Wykuż - od wykurzyć ‘wypłoszyć za pomocą dymu; otrzepywać z kurzu’.

    Wylamowski - 1676 od nazw miejscowych Wilamowice, Wilamów (kilka wsi).

    Wylaz - od wyleźć ‘wejść wysoko; wydostać się’.

    Wylazła - 1403 od wyleźć ‘wejść wysoko; wydostać się’.

    Wylazło - 1403 od wyleźć ‘wejść wysoko; wydostać się’; od wylazły.

    Wylazłowski - od wyleźć ‘wejść wysoko; wydostać się’; od wylazły.

    Wylazowski - od wyleźć ‘wejść wysoko; wydostać się’.

    Wylaź - od wyleźć ‘wejść wysoko; wydostać się’.

    Wylaż - od wyleźć ‘wejść wysoko; wydostać się’.

    Wyląg - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylągała - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylążak - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylążek - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylcz - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wylczak - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wylczuch - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wylczuk - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wylczyk - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wylczykiewicz - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wylczyński - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wyleciał - od wylecieć ‘wzbijać się w górę’.

    Wyleciała - od wylecieć ‘wzbijać się w górę’.

    Wyleciałek - 1567 od wylecieć ‘wzbijać się w górę’.

    Wyleciol - (Śl) od wylecieć ‘wzbijać się w górę’.

    Wylecioł - (Śl) od wylecieć ‘wzbijać się w górę’.

    Wylega - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wylegala - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wylegalla - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wylegalski - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wylegała - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wylegałła - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wylegiol - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wyległy - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wylenga - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylengowski - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylenzek - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylenżek - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wyleńżek - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylezek - od wyleźć ‘wejść wysoko; wydostać się’.

    Wylezeł - od wyleźć ‘wejść wysoko; wydostać się’.

    Wylezich - od wyleźć ‘wejść wysoko; wydostać się’.

    Wylezik - od wyleźć ‘wejść wysoko; wydostać się’.

    Wyleziński - od wyleźć ‘wejść wysoko; wydostać się’.

    Wylezioł - od wyleźć ‘wejść wysoko; wydostać się’.

    Wylezol - (Śl) od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wylezoł - (Śl) od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wylezuch - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wyleżał - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wyleżała - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wyleżałek - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wyleżek - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wyleżich - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wyleżok - (Śl) od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wyleżol - (Śl) od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wyleżoll - (Śl) od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wyleżoł - (Śl) od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wyleżuch - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wyleżych - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wyleżyk - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wyleżyński - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wylęga - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylęgala - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylęgalski - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylęgała - XVI w. od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylęgałka - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylęgła - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’; od wylęgły.

    Wylęgły - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’; od wylęgły.

    Wylęgowski - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylęnżek - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylęrzałek - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylężak - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylężał - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylężałek - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylężek - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylężoł - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylężyk - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylężyński - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wyligała - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’; od gwarowego ligać ‘wierzgać, kopać’.

    Wyligałka - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’; od gwarowego ligać ‘wierzgać, kopać’.

    Wyligało - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’; od gwarowego ligać ‘wierzgać, kopać’.

    Wylimczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Willmann, ta od imienia złożonego Will(e)man.

    Wylk - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wylkuch - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wyllmann - od niemieckiej nazwy osobowej Willmann, ta od imienia złożonego Will(e)man.

    Wylma - od niemieckiej nazwy osobowej Willmann, ta od imienia złożonego Will(e)man.

    Wylman - od niemieckiej nazwy osobowej Willmann, ta od imienia złożonego Will(e)man.

    Wylmanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Willmann, ta od imienia złożonego Will(e)man.

    Wylmański - od niemieckiej nazwy osobowej Willmann, ta od imienia złożonego Will(e)man.

    Wylong - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylonk - od wylęgać się ‘rodzić się, wykluwać się z jaja’, dawniej też ‘wylegiwać się’.

    Wylot - od wylecieć ‘wzbijać się w górę’; od wylot ‘odlot’.

    Wylota - od wylecieć ‘wzbijać się w górę’; od wylot ‘odlot’.

    Wylotek - od wylecieć ‘wzbijać się w górę’; od wylot ‘odlot’.

    Wyłam - od imienia Wilhelm, notowanego w Polsce od XiI wieku, pochodzenia germańskiego, od wil- ‘chęć, wola’+ helm ‘hełm’. W Polsce w średniowieczu imię wykazywało wahania fonetyczne, występowały też formy: Willehelm, Wilaham, Wilheln, Wiliam, Wilam, Wilum, Wilun.

    Wyłaź - od wyleźć ‘wejść wysoko; wydostać się’.

    Wyłczew - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wyłkow - od wilk ‘ssak z rodziny psów’.

    Wyłuda - od dawnego wyłuda ‘wyłudzenie’, wyłudzić ‘zdobywać coś podstępem’.

    Wyłudek - od dawnego wyłuda ‘wyłudzenie’, wyłudzić ‘zdobywać coś podstępem’.

    Wyłup - od wyłupić ‘wydłubać, wydrzeć’, dawniej też ‘ograbić’.

    Wyłupek - 1586 od wyłupić ‘wydłubać, wydrzeć’, dawniej też ‘ograbić’; od wyłupek ‘niedołęga; Żyd obrzezany’.

    Wyłupka - od wyłupić ‘wydłubać, wydrzeć’, dawniej też ‘ograbić’.

    Wyłupski - od wyłupić ‘wydłubać, wydrzeć’, dawniej też ‘ograbić’.

    Wymazał - od wymazać ‘zetrzeć; wysmarować’.

    Wymazała - od wymazać ‘zetrzeć; wysmarować’.

    Wymiatał - od wymiatać ‘zamiatać’, dawniej też ‘miotać’.

    Wymiatałek - od wymiatać ‘zamiatać’, dawniej też ‘miotać’.

    Wymietał - od wymiatać ‘zamiatać’, dawniej też ‘miotać’.

    Wymiota - od wymiatać ‘zamiatać’, dawniej też ‘miotać’.

    Wymlatil - od wymiatać ‘zamiatać’, dawniej też ‘miotać’.

    Wymoczył - od wymoczyć.

    Wymoczyło - od wymoczyć.

    Wymoklik - 1657 od wymoczyć; od wymokły.

    Wymyslak - od wymysł ‘zamyślenie, urojenie; przekleństwo’, dawniej też ‘zbytek, wyrafinowanie; pomysłowość’, wymyśleć.

    Wymysła - od wymysł ‘zamyślenie, urojenie; przekleństwo’, dawniej też ‘zbytek, wyrafinowanie; pomysłowość’, wymyśleć.

    Wymysławski - od wymysł ‘zamyślenie, urojenie; przekleństwo’, dawniej też ‘zbytek, wyrafinowanie; pomysłowość’, wymyśleć.

    Wymysło - od wymysł ‘zamyślenie, urojenie; przekleństwo’, dawniej też ‘zbytek, wyrafinowanie; pomysłowość’, wymyśleć.

    Wymysłowski - 169 1 od wymysł ‘zamyślenie, urojenie; przekleństwo’, dawniej też ‘zbytek, wyrafinowanie; pomysłowość’, wymyśleć; lub od nazwy miejscowej Wymysłów (częste).

    Wymyślak - od wymysł ‘zamyślenie, urojenie; przekleństwo’, dawniej też ‘zbytek, wyrafinowanie; pomysłowość’, wymyśleć.

    Wynalezieniec - 1569 od wynaleziony, wynaleźć ‘wyszperać, stworzyć coś nowego’.

    Wynar - od podstawy win-, por. wino ‘napój otrzymywany przez fermentację moszczu z winogron; kolor w kartach, pik’, winić, wina ‘występek, błąd’, dawniej ‘kara pieniężna, grzywna’.

    Wynarczyk - od podstawy win-, por. wino ‘napój otrzymywany przez fermentację moszczu z winogron; kolor w kartach, pik’, winić, wina ‘występek, błąd’, dawniej ‘kara pieniężna, grzywna’.

    Wynarowicz - od podstawy win-, por. wino ‘napój otrzymywany przez fermentację moszczu z winogron; kolor w kartach, pik’, winić, wina ‘występek, błąd’, dawniej ‘kara pieniężna, grzywna’.

    Wynarski - od podstawy win-, por. wino ‘napój otrzymywany przez fermentację moszczu z winogron; kolor w kartach, pik’, winić, wina ‘występek, błąd’, dawniej ‘kara pieniężna, grzywna’.

    Wyndrowna - od wędrować, może też od niemieckich nazw osobowych na Wandr-, te od Andreas.

    Wyndrowny - od wędrować, może też od niemieckich nazw osobowych na Wandr-, te od Andreas.

    Wynikło - 1598 od wynikły ‘ten, który wynikł z czegoś’, wynikać ‘być następstwem czegoś’, dawniej też ‘wydobywać się’.

    Wypadlak - od wypadły ‘który wypadł’, wypadać.

    Wypadlok - (Śl) od wypadły ‘który wypadł’, wypadać.

    Wypadło - od wypadły ‘który wypadł’, wypadać.

    Wypar - od wyprzeć (się) ‘usuwać; wyrzekać się czegoś’, wyparty.

    Wypard - od wyprzeć (się) ‘usuwać; wyrzekać się czegoś’, wyparty.

    Wyparło - od wyprzeć (się) ‘usuwać; wyrzekać się czegoś’, wyparty.

    Wypart - od wyprzeć (się) ‘usuwać; wyrzekać się czegoś’, wyparty.

    Wyparto - od wyprzeć (się) ‘usuwać; wyrzekać się czegoś’, wyparty.

    Wypartowicz - od wyprzeć (się) ‘usuwać; wyrzekać się czegoś’, wyparty.

    Wypasek - od wypas ‘wypasanie, pastwisko’, wypasać ‘karmić bydło’.

    Wypchal - od wypchać ‘usunąć, wyrzucić’.

    Wypchalak - od wypchać ‘usunąć, wyrzucić’.

    Wypchał - 1759 od wypchać ‘usunąć, wyrzucić’.

    Wypchało - od wypchać ‘usunąć, wyrzucić’.

    Wypchałowski - od wypchać ‘usunąć, wyrzucić’.

    Wypchlak - od wypchać ‘usunąć, wyrzucić’.

    Wypchlo - od wypchać ‘usunąć, wyrzucić’.

    Wypchła - od wypchać ‘usunąć, wyrzucić’.

    Wypchło - od wypchać ‘usunąć, wyrzucić’.

    Wypchłowski - od wypchać ‘usunąć, wyrzucić’.

    Wypchły - od wypchać ‘usunąć, wyrzucić’.

    Wypchol - (Śl) od wypchać ‘usunąć, wyrzucić’.

    Wypchoł - (Śl) od wypchać ‘usunąć, wyrzucić’.

    Wypchylak - od wypchać ‘usunąć, wyrzucić’.

    Wypel - od niemieckiej nazwy osobowej Wippel, ta od imienia złożonego Wigbald.

    Wyperowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wipper, ta od imienia złożonego Wigbert.

    Wypierczyk - od wypiór ‘ptak w czasie porastania piórami’.

    Wypierowski - od wypiór ‘ptak w czasie porastania piórami’.

    Wypierski - od wypiór ‘ptak w czasie porastania piórami’.

    Wypierzony - 155 1 od wypiór ‘ptak w czasie porastania piórami’; od wypierzony.

    Wypiewski - od wypijać, wypić.

    Wypij - od wypijać, wypić.

    Wypijacz - od wypijać, wypić.

    Wypijewski - od wypijać, wypić.

    Wypijowski - od wypijać, wypić.

    Wypior - 1596 od wypiór ‘ptak w czasie porastania piórami’.

    Wypiorczyk - od wypiór ‘ptak w czasie porastania piórami’.

    Wypiorczyn - od wypiór ‘ptak w czasie porastania piórami’.

    Wypiorek - 162 1 od wypiór ‘ptak w czasie porastania piórami’.

    Wypiór - od wypiór ‘ptak w czasie porastania piórami’.

    Wypiórczyk - od wypiór ‘ptak w czasie porastania piórami’.

    Wypiórkiewicz - od wypiór ‘ptak w czasie porastania piórami’.

    Wypiórkowicz - od wypiór ‘ptak w czasie porastania piórami’.

    Wypiórkowski - od wypiór ‘ptak w czasie porastania piórami’.

    Wypka - od wypchać ‘usunąć, wyrzucić’.

    Wypkła - od wypchać ‘usunąć, wyrzucić’.

    Wypkło - od wypchać ‘usunąć, wyrzucić’.

    Wypkły - od wypchać ‘usunąć, wyrzucić’.

    Wypko - od wypchać ‘usunąć, wyrzucić’.

    Wypler - 1720 od niemieckiej nazwy osobowej Wippler, ta od imienia złożonego Wigbald.

    Wypłos - od dawnego wypłosz ‘lekkoduch; pies gończy’, wypłoszyć.

    Wypłosz - od dawnego wypłosz ‘lekkoduch; pies gończy’, wypłoszyć.

    Wypor - od wyprzeć (się) ‘usuwać; wyrzekać się czegoś’, wyparty.

    Wyporczyk - od wyprzeć (się) ‘usuwać; wyrzekać się czegoś’, wyparty.

    Wyporek - od wyprzeć (się) ‘usuwać; wyrzekać się czegoś’, wyparty.

    Wyporkiewicz - od wyprzeć (się) ‘usuwać; wyrzekać się czegoś’, wyparty.

    Wyporny - od wyprzeć (się) ‘usuwać; wyrzekać się czegoś’, wyparty.

    Wyporowicz - od wyprzeć (się) ‘usuwać; wyrzekać się czegoś’, wyparty.

    Wyporowski - od wyprzeć (się) ‘usuwać; wyrzekać się czegoś’, wyparty.

    Wyporski - od wyprzeć (się) ‘usuwać; wyrzekać się czegoś’, wyparty.

    Wypój - od wypijać, wypić.

    Wypór - od wyprzeć (się) ‘usuwać; wyrzekać się czegoś’, wyparty.

    Wyppler - od niemieckiej nazwy osobowej Wippler, ta od imienia złożonego Wigbald.

    Wyprzał - od wyprzały ‘wyłysiały; spróchniały’, wyprzeć.

    Wyprzało - 1564 od wyprzały ‘wyłysiały; spróchniały’, wyprzeć.

    Wyprzelec - 1444 od wyprzeć (się) ‘usuwać; wyrzekać się czegoś’, wyparty.

    Wypukał - od wypukać ‘wywołać pukaniem; wybić’.

    Wypukol - (Śl) od wypukać ‘wywołać pukaniem; wybić’.

    Wypukoł - (Śl) od wypukać ‘wywołać pukaniem; wybić’.

    Wypust - od wypust ‘wypuszczenie; pęk; odbyt’.

    Wypustek - od wypust ‘wypuszczenie; pęk; odbyt’; od staropolskiego wypustek ‘cielak jednoroczny’.

    Wypuszcz - od wypust ‘wypuszczenie; pęk; odbyt’.

    Wypuszczak - od wypust ‘wypuszczenie; pęk; odbyt’.

    Wypuść - od wypust ‘wypuszczenie; pęk; odbyt’.

    Wypych - 1442 od wypych ‘człowiek mieszkający poza wsią’, wypychać ‘wypełniać; usuwać siłą’.

    Wypychacz - od wypych ‘człowiek mieszkający poza wsią’, wypychać ‘wypełniać; usuwać siłą’.

    Wypychaj - od wypych ‘człowiek mieszkający poza wsią’, wypychać ‘wypełniać; usuwać siłą’.

    Wypychał - 1748 od wypych ‘człowiek mieszkający poza wsią’, wypychać ‘wypełniać; usuwać siłą’.

    Wypychała - 1559 od wypych ‘człowiek mieszkający poza wsią’, wypychać ‘wypełniać; usuwać siłą’.

    Wypychewicz - od wypych ‘człowiek mieszkający poza wsią’, wypychać ‘wypełniać; usuwać siłą’.

    Wypychiewicz - od wypych ‘człowiek mieszkający poza wsią’, wypychać ‘wypełniać; usuwać siłą’.

    Wypychlak - od wypych ‘człowiek mieszkający poza wsią’, wypychać ‘wypełniać; usuwać siłą’.

    Wypychło - od wypych ‘człowiek mieszkający poza wsią’, wypychać ‘wypełniać; usuwać siłą’.

    Wypychowicz - od wypych ‘człowiek mieszkający poza wsią’, wypychać ‘wypełniać; usuwać siłą’.

    Wypychowski - od wypych ‘człowiek mieszkający poza wsią’, wypychać ‘wypełniać; usuwać siłą’.

    Wypychy - od wypych ‘człowiek mieszkający poza wsią’, wypychać ‘wypełniać; usuwać siłą’.

    Wypyszak - od wypych ‘człowiek mieszkający poza wsią’, wypychać ‘wypełniać; usuwać siłą’.

    Wypyszczak - od wypych ‘człowiek mieszkający poza wsią’, wypychać ‘wypełniać; usuwać siłą’.

    Wypyszczyk - od wypych ‘człowiek mieszkający poza wsią’, wypychać ‘wypełniać; usuwać siłą’.

    Wypyszek - od wypych ‘człowiek mieszkający poza wsią’, wypychać ‘wypełniać; usuwać siłą’.

    Wypyszewski - od wypych ‘człowiek mieszkający poza wsią’, wypychać ‘wypełniać; usuwać siłą’.

    Wypyszka - od wypych ‘człowiek mieszkający poza wsią’, wypychać ‘wypełniać; usuwać siłą’.

    Wypyszyński - 1565 od wypych ‘człowiek mieszkający poza wsią’, wypychać ‘wypełniać; usuwać siłą’ lub od nazwy miejscowej Wypychy (kilka miejscowości).

    Wyra - od wyra ‘smycz’.

    Wyrabkiewicz - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyras - od wyraz ‘slowo; zewnętrzny obraz czegoś; wizerunek’, wyrażać ‘oznaczać; być wyobrażeniem czegoś’.

    Wyrasik - od wyraz ‘slowo; zewnętrzny obraz czegoś; wizerunek’, wyrażać ‘oznaczać; być wyobrażeniem czegoś’.

    Wyraszko - od wyraz ‘slowo; zewnętrzny obraz czegoś; wizerunek’, wyrażać ‘oznaczać; być wyobrażeniem czegoś’.

    Wyraz - od wyraz ‘slowo; zewnętrzny obraz czegoś; wizerunek’, wyrażać ‘oznaczać; być wyobrażeniem czegoś’.

    Wyrazik - od wyraz ‘slowo; zewnętrzny obraz czegoś; wizerunek’, wyrażać ‘oznaczać; być wyobrażeniem czegoś’.

    Wyrazny - od wyraz ‘slowo; zewnętrzny obraz czegoś; wizerunek’, wyrażać ‘oznaczać; być wyobrażeniem czegoś’; od wyraźny ‘zrozumiały, jasny, trafny’.

    Wyraźna - od wyraz ‘slowo; zewnętrzny obraz czegoś; wizerunek’, wyrażać ‘oznaczać; być wyobrażeniem czegoś’; od wyraźny ‘zrozumiały, jasny, trafny’.

    Wyraźniak - od wyraz ‘slowo; zewnętrzny obraz czegoś; wizerunek’, wyrażać ‘oznaczać; być wyobrażeniem czegoś’; od wyraźny ‘zrozumiały, jasny, trafny’.

    Wyraźny - od wyraz ‘slowo; zewnętrzny obraz czegoś; wizerunek’, wyrażać ‘oznaczać; być wyobrażeniem czegoś’; od wyraźny ‘zrozumiały, jasny, trafny’.

    Wyrażna - od wyraz ‘slowo; zewnętrzny obraz czegoś; wizerunek’, wyrażać ‘oznaczać; być wyobrażeniem czegoś’; od wyraźny ‘zrozumiały, jasny, trafny’.

    Wyrażniak - od wyraz ‘slowo; zewnętrzny obraz czegoś; wizerunek’, wyrażać ‘oznaczać; być wyobrażeniem czegoś’; od wyraźny ‘zrozumiały, jasny, trafny’.

    Wyrażyński - od wyraz ‘slowo; zewnętrzny obraz czegoś; wizerunek’, wyrażać ‘oznaczać; być wyobrażeniem czegoś’; od wyraźny ‘zrozumiały, jasny, trafny’.

    Wyrąbek - 1493 od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrąbel - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrąbkiewicz - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrąbkowicz - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrebak - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrebek - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrebkiewicz - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrebowski - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrebski - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrek - od wyra ‘smycz’.

    Wyremba - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrembak - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrembalski - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrembał - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrembek - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrembelski - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrembik - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrembkiewicz - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyremblak - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyremblewski - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrembowski - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrembski - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyręba - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrębak - 1697 od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrębek - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrębiak - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrębkiewicz - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrębko - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrębkowski - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyręblewski - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrębowski - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrębski - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrgacki - od wierzgać ‘podskakiwać, kopać (o koniu)’.

    Wyrka - od wyra ‘smycz’; od wyrkać ‘warczeć’.

    Wyrka - 1743 od żeńskiego imienia Weronika. W staropolszczyźnie obok formy Weronika, też Weronija; obie notowane od XIV wieku. Imie pochodzenia łacińskiego, stanowi też nawiązanie do greckiego imienia Berenika, Ferenike, to od féro ‘niosę’ + nike ‘zwycięstwo’; od Werka = Weronika.

    Wyrkowski - od wyra ‘smycz’; od wyrkać ‘warczeć’.

    Wyrkus - od wyra ‘smycz’; od wyrkać ‘warczeć’.

    Wyrob - 1689 od wyrobić ‘produkować; doskonalić coś; nadawać czemuś kształt’, wyrób ‘produkt; produkcja’.

    Wyroba - 1672 od wyrobić ‘produkować; doskonalić coś; nadawać czemuś kształt’, wyrób ‘produkt; produkcja’.

    Wyrobczyk - od wyrobić ‘produkować; doskonalić coś; nadawać czemuś kształt’, wyrób ‘produkt; produkcja’.

    Wyrobek - 1654 od wyrobić ‘produkować; doskonalić coś; nadawać czemuś kształt’, wyrób ‘produkt; produkcja’; od dawnego wyrobek ‘wyrób, dorobek’.

    Wyrobiak - 17 19 od wyrobić ‘produkować; doskonalić coś; nadawać czemuś kształt’, wyrób ‘produkt; produkcja’.

    Wyrobiec - od wyrobić ‘produkować; doskonalić coś; nadawać czemuś kształt’, wyrób ‘produkt; produkcja’.

    Wyrobiej - od wyrobić ‘produkować; doskonalić coś; nadawać czemuś kształt’, wyrób ‘produkt; produkcja’.

    Wyrobij - od wyrobić ‘produkować; doskonalić coś; nadawać czemuś kształt’, wyrób ‘produkt; produkcja’.

    Wyrobisz - od wyrobić ‘produkować; doskonalić coś; nadawać czemuś kształt’, wyrób ‘produkt; produkcja’.

    Wyrobk - od wyrobić ‘produkować; doskonalić coś; nadawać czemuś kształt’, wyrób ‘produkt; produkcja’.

    Wyrobkiewicz - od wyrobić ‘produkować; doskonalić coś; nadawać czemuś kształt’, wyrób ‘produkt; produkcja’.

    Wyrobko - od wyrobić ‘produkować; doskonalić coś; nadawać czemuś kształt’, wyrób ‘produkt; produkcja’.

    Wyrobkula - od wyrobić ‘produkować; doskonalić coś; nadawać czemuś kształt’, wyrób ‘produkt; produkcja’.

    Wyrobna - od wyrobić ‘produkować; doskonalić coś; nadawać czemuś kształt’, wyrób ‘produkt; produkcja’; od wyrobny ‘obrobiony’.

    Wyrobnik - 1536 od wyrobić ‘produkować; doskonalić coś; nadawać czemuś kształt’, wyrób ‘produkt; produkcja’; od wyrobnik.

    Wyrobny - od wyrobić ‘produkować; doskonalić coś; nadawać czemuś kształt’, wyrób ‘produkt; produkcja’; od wyrobny ‘obrobiony’.

    Wyrod - od wyrodzić (się) ‘wydawać na świat; rodzić się gorszym’.

    Wyroda - od wyrodzić (się) ‘wydawać na świat; rodzić się gorszym’.

    Wyrodek - 1608 od wyrodzić (się) ‘wydawać na świat; rodzić się gorszym’; od wyrodek ‘zakała rodziny’.

    Wyrodniak - od wyrodzić (się) ‘wydawać na świat; rodzić się gorszym’; od wyrodek ‘zakała rodziny’.

    Wyrodnik - od wyrodzić (się) ‘wydawać na świat; rodzić się gorszym’; od wyrodek ‘zakała rodziny’.

    Wyrodow - od wyrodzić (się) ‘wydawać na świat; rodzić się gorszym’.

    Wyrodow-Rakowski - złożenia brak; Wyrodow od wyrodzić (się) ‘wydawać na świat; rodzić się gorszym’; Rakowski 1387 od nazw miejscowych Rakowice, Raków, Reków (częste).

    Wyromb - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrombek - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyroslak - od wyrost dawniej ‘rośnięcie; wzrost’, wyrostek ‘młokos’; od wyrosły.

    Wyrosławski - od wyrost dawniej ‘rośnięcie; wzrost’, wyrostek ‘młokos’; od wyrosły.

    Wyrosłek - od wyrost dawniej ‘rośnięcie; wzrost’, wyrostek ‘młokos’; od wyrosły.

    Wyrosłowski - od wyrost dawniej ‘rośnięcie; wzrost’, wyrostek ‘młokos’; od wyrosły.

    Wyrosły - 1570 od wyrost dawniej ‘rośnięcie; wzrost’, wyrostek ‘młokos’; od wyrosły.

    Wyrost - od wyrost dawniej ‘rośnięcie; wzrost’, wyrostek ‘młokos’.

    Wyrostek - 16 17 od wyrost dawniej ‘rośnięcie; wzrost’, wyrostek ‘młokos’.

    Wyrostkiewicz - od wyrost dawniej ‘rośnięcie; wzrost’, wyrostek ‘młokos’.

    Wyrostko - od wyrost dawniej ‘rośnięcie; wzrost’, wyrostek ‘młokos’.

    Wyrościak - 169 1 od wyrost dawniej ‘rośnięcie; wzrost’, wyrostek ‘młokos’.

    Wyrośla - od wyrost dawniej ‘rośnięcie; wzrost’, wyrostek ‘młokos’; od wyrosły.

    Wyroślak - od wyrost dawniej ‘rośnięcie; wzrost’, wyrostek ‘młokos’; od wyrosły.

    Wyroślek - od wyrost dawniej ‘rośnięcie; wzrost’, wyrostek ‘młokos’; od wyrosły.

    Wyrozebski - od nazwy miejscowej Wyrozęby (siedleckie, gmina Repki).

    Wyrozembski - 1662 od nazwy miejscowej Wyrozęby (siedleckie, gmina Repki).

    Wyrozębski - 15 19 od nazwy miejscowej Wyrozęby (siedleckie, gmina Repki).

    Wyroziemski - od nazwy miejscowej Wyrozęby (siedleckie, gmina Repki).

    Wyrozomski - od nazwy miejscowej Wyrozęby (siedleckie, gmina Repki).

    Wyrozumski - od nazwy miejscowej Wyrozęby (siedleckie, gmina Repki).

    Wyrożebski - od nazwy miejscowej Wyrozęby (siedleckie, gmina Repki).

    Wyrożembski - od nazwy miejscowej Wyrozęby (siedleckie, gmina Repki).

    Wyrożemski - od nazwy miejscowej Wyrozęby (siedleckie, gmina Repki).

    Wyrożębski - od nazwy miejscowej Wyrozęby (siedleckie, gmina Repki).

    Wyróba - od wyrobić ‘produkować; doskonalić coś; nadawać czemuś kształt’, wyrób ‘produkt; produkcja’.

    Wyród - od wyrodzić (się) ‘wydawać na świat; rodzić się gorszym’.

    Wyrt - od wyrt ‘wir’, wyrtnąć ‘przewrócić’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Wirt, Würth, te od średniowysokoniemieckiego wirt ‘małżonek; gospodarz, pan domu’.

    Wyrtek - od wyrt ‘wir’, wyrtnąć ‘przewrócić’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Wirt, Würth, te od średniowysokoniemieckiego wirt ‘małżonek; gospodarz, pan domu’.

    Wyrtel - od wyrt ‘wir’, wyrtnąć ‘przewrócić’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Wirt, Würth, te od średniowysokoniemieckiego wirt ‘małżonek; gospodarz, pan domu’.

    Wyrtka - od wyrt ‘wir’, wyrtnąć ‘przewrócić’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Wirt, Würth, te od średniowysokoniemieckiego wirt ‘małżonek; gospodarz, pan domu’.

    Wyrtki - od wyrt ‘wir’, wyrtnąć ‘przewrócić’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Wirt, Würth, te od średniowysokoniemieckiego wirt ‘małżonek; gospodarz, pan domu’.

    Wyrtykowski - od wyrt ‘wir’, wyrtnąć ‘przewrócić’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Wirt, Würth, te od średniowysokoniemieckiego wirt ‘małżonek; gospodarz, pan domu’.

    Wyruch - od wyra ‘smycz’.

    Wyruszyński - od wyra ‘smycz’.

    Wyrwa - 16 17 od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwal - od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwalec - od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwalski - od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwał - 1497 od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwała - od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwałowski - od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwas - od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwaszewski - od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwaś - od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwa-Wojtkowski - złożenia brak; Wyrwa 16 17 od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’; Wojtkowski od imienia Wojciech, także od wójt.

    Wyrwiak - 17 12 od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwich - 159 1 od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwichwost - od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwicki - od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwicz - od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwidąb - 1497 od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwidęb - od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwiel - od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwik - od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwinski - od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwiński - od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwis - od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwisz - 1440 od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwok - (Śl) od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwol - (Śl) od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwoll - (Śl) od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwoł - (Śl) od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwoń - od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwół - (Śl) od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwuł - (Śl) od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwy - od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrwys - od wyrwać ‘wyszarpać; uwolnić’, wyrwa ‘dziura’.

    Wyrzgała - (Śl) od wierzgać ‘podskakiwać, kopać (o koniu)’.

    Wyrzgol - (Śl) od wierzgać ‘podskakiwać, kopać (o koniu)’.

    Wyrzgoł - (Śl) od wierzgać ‘podskakiwać, kopać (o koniu)’.

    Wyrzuc - 155 1 od wyrzucać ‘usuwać; podrzucać, miotać; robić wyrzuty’.

    Wyrzucek - 1552 od wyrzucać ‘usuwać; podrzucać, miotać; robić wyrzuty’.

    Wyrzuciński - od wyrzucać ‘usuwać; podrzucać, miotać; robić wyrzuty’.

    Wyrzucki - od wyrzucać ‘usuwać; podrzucać, miotać; robić wyrzuty’.

    Wyrzuckowicz - 1629 od wyrzucać ‘usuwać; podrzucać, miotać; robić wyrzuty’.

    Wyrzucowicz - 1640 od wyrzucać ‘usuwać; podrzucać, miotać; robić wyrzuty’.

    Wyrzucyk - 1582 od wyrzucać ‘usuwać; podrzucać, miotać; robić wyrzuty’.

    Wyrzuć - od wyrzucać ‘usuwać; podrzucać, miotać; robić wyrzuty’.

    Wyrzutowicz - od wyrzucać ‘usuwać; podrzucać, miotać; robić wyrzuty’.

    Wyrzyc - od wyra ‘smycz’; od wyrkać ‘warczeć’.

    Wyrzych - od wyra ‘smycz’.

    Wyrzychowski - od nazwy miejscowej Wyrzyki (kilka wsi, Maz).

    Wyrzycki - od wyra ‘smycz’; od wyrkać ‘warczeć’.

    Wyrzygoł - od wyra ‘smycz’; od wyrkać ‘warczeć’.

    Wyrzyk - 1403 od wyra ‘smycz’.

    Wyrzykiewicz - od wyra ‘smycz’.

    Wyrzykowicz - od wyra ‘smycz’.

    Wyrzykowski - 1467 od nazwy miejscowej Wyrzyki (kilka wsi, Maz).

    Wyrzyn - od wyrzynać ‘wycinać; wymordować’.

    Wyrzynowicz - od wyrzynać ‘wycinać; wymordować’.

    Wyrzyński - od wyrzynać ‘wycinać; wymordować’.

    Wysak - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wysakow - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wysakowicz - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wysakowski - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wysaków - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wysaków-Chrybojedów - złożenia brak; Wysaków od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir; Chrybojedów brak.

    Wysga - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wysgala - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wysgol - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wysiadecki - od wysiadły ‘ten ,który wysiadł; wyniosły, wydatny’.

    Wysiadła - od wysiadły ‘ten ,który wysiadł; wyniosły, wydatny’.

    Wysiadłowski - od wysiadły ‘ten ,który wysiadł; wyniosły, wydatny’.

    Wysiadły - od wysiadły ‘ten ,który wysiadł; wyniosły, wydatny’.

    Wysk - 1569 od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyskan - 1065 od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyski - od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyskicki - 1680 od gwarowego wyskida ‘kupa kamieni na polu ornym’.

    Wyskida - od gwarowego wyskida ‘kupa kamieni na polu ornym’.

    Wyskiel - od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyskielski - od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyskieł - od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyskil - od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyskił - od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyskocic - 1406 od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyskocz - od wyskoczyć ‘wykonac skok; pobiec dokądś’.

    Wyskoczka - od wyskoczyć ‘wykonac skok; pobiec dokądś’.

    Wyskoczuł - od wyskoczyć ‘wykonac skok; pobiec dokądś’.

    Wyskoczył - od wyskoczyć ‘wykonac skok; pobiec dokądś’.

    Wyskoczyński - od wyskoczyć ‘wykonac skok; pobiec dokądś’.

    Wyskok - od wyskoczyć ‘wykonac skok; pobiec dokądś’; od wyskok.

    Wyskot - 1406 od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyskota - 1348 od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’; też ‘nazwa herbu Wyskota’.

    Wyskowan - 1499 od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyskowicz - od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyskowiec - 1286 od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyskowski - od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyskucha - od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyskwar - od wyskwarzyć, wyskwarzać ‘wysmażyć; przypiec się na słońcu’.

    Wyskwarcki - od wyskwarzyć, wyskwarzać ‘wysmażyć; przypiec się na słońcu’.

    Wyskwarowski - od wyskwarzyć, wyskwarzać ‘wysmażyć; przypiec się na słońcu’.

    Wyskwarski - od wyskwarzyć, wyskwarzać ‘wysmażyć; przypiec się na słońcu’.

    Wysławski - 1753 od nazwy miejscowej Wysławice (poznańskie, gmina Dominowo) lub od wysławiać.

    Wysmalek - od dawnego wysmołek ‘brudas, smoluch’, wysmolić, wysmalać ‘wysmarować; pokryć smołą’.

    Wysmałek - od dawnego wysmołek ‘brudas, smoluch’, wysmolić, wysmalać ‘wysmarować; pokryć smołą’.

    Wysmolec - od dawnego wysmołek ‘brudas, smoluch’, wysmolić, wysmalać ‘wysmarować; pokryć smołą’.

    Wysmolek - od dawnego wysmołek ‘brudas, smoluch’, wysmolić, wysmalać ‘wysmarować; pokryć smołą’.

    Wysmoliński - od dawnego wysmołek ‘brudas, smoluch’, wysmolić, wysmalać ‘wysmarować; pokryć smołą’.

    Wysmołek - od dawnego wysmołek ‘brudas, smoluch’, wysmolić, wysmalać ‘wysmarować; pokryć smołą’.

    Wysmólski - od dawnego wysmołek ‘brudas, smoluch’, wysmolić, wysmalać ‘wysmarować; pokryć smołą’.

    Wysmółek - od dawnego wysmołek ‘brudas, smoluch’, wysmolić, wysmalać ‘wysmarować; pokryć smołą’.

    Wysmulek - od dawnego wysmołek ‘brudas, smoluch’, wysmolić, wysmalać ‘wysmarować; pokryć smołą’.

    Wysmulski - od dawnego wysmołek ‘brudas, smoluch’, wysmolić, wysmalać ‘wysmarować; pokryć smołą’.

    Wysmułek - od dawnego wysmołek ‘brudas, smoluch’, wysmolić, wysmalać ‘wysmarować; pokryć smołą’.

    Wysmych - od wysmykać, wysmyknąć (się) ‘wysunąć się; wymykać się’.

    Wysmyk - od wysmykać, wysmyknąć (się) ‘wysunąć się; wymykać się’.

    Wysocki - 1399 od nazwy miejscowej Wysoka (częste).

    Wysoczan - od nazwy miejscowej Wysoczany (krośnieńskie, gmina Komańcza).

    Wysoczański - 1444 od nazwy miejscowej Wysoczany (krośnieńskie, gmina Komańcza).

    Wysoczek - 1424 od wysoki.

    Wysoczeński - 1452 od nazwy miejscowej Wysoczany (krośnieńskie, gmina Komańcza).

    Wysoczka - 144 1 od wysoki.

    Wysoczyński - od nazwy miejscowej Wysoczany (krośnieńskie, gmina Komańcza).

    Wysodzki - od nazwy miejscowej Wysoka (częste).

    Wysoglad - od wysoki.

    Wysogląd - od wysoki.

    Wysogłąd - od wysoki.

    Wysogrocki - od nazwy miejscowej Wyszogród, dawniej Wyszegród (wieś, kieleckie, gmina Opatowiec; miasto, płockie).

    Wysogrodzki - od nazwy miejscowej Wyszogród, dawniej Wyszegród (wieś, kieleckie, gmina Opatowiec; miasto, płockie).

    Wysok - od wysoki.

    Wysoka - od wysoki.

    Wysoka Myśl - 145 1 od wysoki.

    Wysoka Ręka - 1484 od wysoki.

    Wysoki - 1644 od wysoki.

    Wysokiński - 1436 od nazwy miejscowej Wysokienice (skierniewickie, gmina Głuchów).

    Wysokowski - od wysoki.

    Wysomierski - od nazwy miejscowej Wyszomierz, dawniej Wyszemirz (łomżyńskie, gmina Szumowo).

    Wysopolski - od nazwy miejscowej Wyszopole (nowosądeckie, gmina Łącko).

    Wysoska - od wysoki.

    Wysot - 1459 od wysoki.

    Wysota - XII w. od wysoki.

    Wysotek - 1393 od wysoki.

    Wysotka - 1394 od wysoki.

    Wysowianin - 1644 od nazwy miejscowej Wysowa (nowosądeckie, gmina Uście Gorlickie).

    Wysowicz - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wysowski - 1475 od nazwy miejscowej Wysowa (nowosądeckie, gmina Uście Gorlickie).

    Wystalski - od wystać ‘wytrwać na stojąco’.

    Wystał - od wystać ‘wytrwać na stojąco’.

    Wystański - od wystać ‘wytrwać na stojąco’.

    Wystawiał - od wystawiać.

    Wystawił - od wystawiać.

    Wystąp - od występ ‘wystająca część czegoś; popis publiczny’, dawniej też ‘wystąpienie publiczne; wystawność, okazałość’, wystąpić.

    Wystembski - od występ ‘wystająca część czegoś; popis publiczny’, dawniej też ‘wystąpienie publiczne; wystawność, okazałość’, wystąpić.

    Wystemp - od występ ‘wystająca część czegoś; popis publiczny’, dawniej też ‘wystąpienie publiczne; wystawność, okazałość’, wystąpić.

    Wystempski - od występ ‘wystająca część czegoś; popis publiczny’, dawniej też ‘wystąpienie publiczne; wystawność, okazałość’, wystąpić.

    Wystemski - od występ ‘wystająca część czegoś; popis publiczny’, dawniej też ‘wystąpienie publiczne; wystawność, okazałość’, wystąpić.

    Wystep - od występ ‘wystająca część czegoś; popis publiczny’, dawniej też ‘wystąpienie publiczne; wystawność, okazałość’, wystąpić.

    Wystepski - od występ ‘wystająca część czegoś; popis publiczny’, dawniej też ‘wystąpienie publiczne; wystawność, okazałość’, wystąpić; od nazwy miejscowej Występy (kieleckie, gmina Krasocin).

    Występ - 1494 od występ ‘wystająca część czegoś; popis publiczny’, dawniej też ‘wystąpienie publiczne; wystawność, okazałość’, wystąpić.

    Występek - od występ ‘wystająca część czegoś; popis publiczny’, dawniej też ‘wystąpienie publiczne; wystawność, okazałość’, wystąpić.

    Występski - 1608 od występ ‘wystająca część czegoś; popis publiczny’, dawniej też ‘wystąpienie publiczne; wystawność, okazałość’, wystąpić; od nazwy miejscowej Występy (kieleckie, gmina Krasocin).

    Wystrach - od wystrychać, wystraszyć ‘wzbudzić strach’, dawniej też ‘wymóc na kimś strachem’.

    Wystrachowski - od wystrychać, wystraszyć ‘wzbudzić strach’, dawniej też ‘wymóc na kimś strachem’.

    Wystraszewski - od wystrychać, wystraszyć ‘wzbudzić strach’, dawniej też ‘wymóc na kimś strachem’.

    Wystrych - od wystrychać, wystrychnąć ‘wystawić, wypędzić’.

    Wystrychenko - od wystrychać, wystrychnąć ‘wystawić, wypędzić’.

    Wystrychowski - od wystrychać, wystrychnąć ‘wystawić, wypędzić’.

    Wystryk - od wystrychać, wystrychnąć ‘wystawić, wypędzić’.

    Wystrykowski - od wystrychać, wystrychnąć ‘wystawić, wypędzić’.

    Wystrzycki - 1792 od nazwy miejscowej Wystrzyca (częstochowskie, gmina Dobrodzień).

    Wystub - od występ ‘wystająca część czegoś; popis publiczny’, dawniej też ‘wystąpienie publiczne; wystawność, okazałość’, wystąpić.

    Wystuba - od występ ‘wystająca część czegoś; popis publiczny’, dawniej też ‘wystąpienie publiczne; wystawność, okazałość’, wystąpić.

    Wystup - 1740 od występ ‘wystająca część czegoś; popis publiczny’, dawniej też ‘wystąpienie publiczne; wystawność, okazałość’, wystąpić.

    Wystygło - od wystygły, wystygnąć ‘stawać się zimniejszym’.

    Wysypał - od wysypać.

    Wysypek - od wysypać.

    Wysypka - od wysypać; wysypka ‘wykwit skórny’.

    Wysypok - (Śl) od wysypać.

    Wysypol - (Śl) od wysypać.

    Wysz - 1270 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wysza - 1267 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszach - 1392 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszachowic - 1399 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszaczewski - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszadkiewicz - od białoruskiej nazwy osobowej Wyszadka.

    Wyszadko - od białoruskiej nazwy osobowej Wyszadka.

    Wyszak - 1372 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszakowic - 1398 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszakowski - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszal - 1428 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszała - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszałkowski - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszanowic - 1397 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszanowski - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszatkiewicz - od białoruskiej nazwy osobowej Wyszadka.

    Wyszatko - od białoruskiej nazwy osobowej Wyszadka.

    Wyszatycki - od białoruskiej nazwy osobowej Wyszadka.

    Wyszcz - 139 1 od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyszczałka - 1402 od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyszczela - 1478 od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyszczelic - 1324 od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyszczelski - od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyszczepan - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stéphanos, od stéphanos ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię, znane w Polsce od XII wieku, postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich występuje forma Stepan.

    Wyszczyk - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszczykowski - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszczyński - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszech - 1228 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszegrodzki - 1429 od nazwy miejscowej Wyszogród, dawniej Wyszegród (wieś, kieleckie, gmina Opatowiec; miasto, płockie).

    Wyszegród - 144 1 od nazwy miejscowej Wyszogród, dawniej Wyszegród (wieś, kieleckie, gmina Opatowiec; miasto, płockie).

    Wyszek - XIII w. od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszel - 1478 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszela - 1268 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszelic - 1268 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszemierski - od nazwy miejscowej Wyszomierz, dawniej Wyszemirz (łomżyńskie, gmina Szumowo).

    Wyszemirski - 1456 od nazwy miejscowej Wyszomierz, dawniej Wyszemirz (łomżyńskie, gmina Szumowo).

    Wyszeniowic - 1428 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszenko - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszeńko - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszeński - 1400 od nazw miejscowych Wyszyna, Wyszyny (kilka wsi).

    Wyszęta - 1 189 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszk - 1476 (Pom) od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszka - 1448 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszkida - od gwarowego wyskida ‘kupa kamieni na polu ornym’.

    Wyszkiewicz - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszko - 1229 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszkon - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszkonc - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszkoni - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszkoń - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszkow - 1364 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszkowicz - 1436 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszkowski - 1398 od nazw miejscowych Wyszków, Wyszki (kilka miejscowości).

    Wyszków - od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszmierski - od nazwy miejscowej Wyszomierz, dawniej Wyszemirz (łomżyńskie, gmina Szumowo).

    Wyszmirski - od nazwy miejscowej Wyszomierz, dawniej Wyszemirz (łomżyńskie, gmina Szumowo).

    Wyszo - 1328 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszoczyński - od nazwy miejscowej Wysoczany (krośnieńskie, gmina Komańcza).

    Wyszogrodzki - 1463 od nazwy miejscowej Wyszogród, dawniej Wyszegród (wieś, kieleckie, gmina Opatowiec; miasto, płockie).

    Wyszogród - od nazwy miejscowej Wyszogród, dawniej Wyszegród (wieś, kieleckie, gmina Opatowiec; miasto, płockie).

    Wyszołmierski - od nazwy miejscowej Wyszomierz, dawniej Wyszemirz (łomżyńskie, gmina Szumowo).

    Wyszołmirski - od nazwy miejscowej Wyszomierz, dawniej Wyszemirz (łomżyńskie, gmina Szumowo).

    Wyszołomierski - od nazwy miejscowej Wyszomierz, dawniej Wyszemirz (łomżyńskie, gmina Szumowo).

    Wyszołomirski - od nazwy miejscowej Wyszomierz, dawniej Wyszemirz (łomżyńskie, gmina Szumowo).

    Wyszomierski - od nazwy miejscowej Wyszomierz, dawniej Wyszemirz (łomżyńskie, gmina Szumowo).

    Wyszomirski - od nazwy miejscowej Wyszomierz, dawniej Wyszemirz (łomżyńskie, gmina Szumowo).

    Wyszon - 1220 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszonierski - od nazwy miejscowej Wyszomierz, dawniej Wyszemirz (łomżyńskie, gmina Szumowo).

    Wyszonirski - od nazwy miejscowej Wyszomierz, dawniej Wyszemirz (łomżyńskie, gmina Szumowo).

    Wyszonowic - 1426 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszopolski - od nazwy miejscowej Wyszopole (nowosądeckie, gmina Łącko).

    Wyszow - 1375 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszowicz - 1496 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszpolski - od nazwy miejscowej Wyszopole (nowosądeckie, gmina Łącko).

    Wyszt - od wist ‘dawna gra w karty’ lub od wistać ‘wymiotować’.

    Wyszta - od wist ‘dawna gra w karty’ lub od wistać ‘wymiotować’.

    Wysztal - od wist ‘dawna gra w karty’ lub od wistać ‘wymiotować’.

    Wyszumierski - od nazwy miejscowej Wyszomierz, dawniej Wyszemirz (łomżyńskie, gmina Szumowo).

    Wyszumirski - od nazwy miejscowej Wyszomierz, dawniej Wyszemirz (łomżyńskie, gmina Szumowo).

    Wyszycz - 1497 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszyk - 1425 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszyma - 1 136 od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir.

    Wyszymierski - od nazwy miejscowej Wyszomierz, dawniej Wyszemirz (łomżyńskie, gmina Szumowo).

    Wyszymirski - od nazwy miejscowej Wyszomierz, dawniej Wyszemirz (łomżyńskie, gmina Szumowo).

    Wyszyński - 1428 od nazw miejscowych Wyszyna, Wyszyny (kilka wsi).

    Wyszywacz - od wyszywacz ‘hafciarz’, wyszywać.

    Wyszywana - od wyszywacz ‘hafciarz’, wyszywać; wyszywany.

    Wyszywaniuk - od wyszywacz ‘hafciarz’, wyszywać.

    Wyszywany - 1484 od wyszywacz ‘hafciarz’, wyszywać; wyszywany.

    Wyszywata - od wyszywacz ‘hafciarz’, wyszywać.

    Wyszywaty - od wyszywacz ‘hafciarz’, wyszywać.

    Wyśk - od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyśkiewicz - od staropolskiego wysk ‘krzyk, wycie’, dawniej ‘wymiotować; wyzłościć się’, wyskać ‘wykrzykiwać głośno’.

    Wyśkwar - od wyskwarzyć, wyskwarzać ‘wysmażyć; przypiec się na słońcu’.

    Wyślizło - 1485 od wyśliz(g)ły ‘śliski, gładki’.

    Wyśmiał - 146 1 od wyśmiały ‘wyśmiany’.

    Wyśmiałowski - od wyśmiały ‘wyśmiany’.

    Wyśmierski - od nazwy miejscowej Wyszomierz, dawniej Wyszemirz (łomżyńskie, gmina Szumowo).

    Wyśmiołek - od wyśmiały ‘wyśmiany’.

    Wyśmirski - od nazwy miejscowej Wyszomierz, dawniej Wyszemirz (łomżyńskie, gmina Szumowo).

    Wyśniał - od wyśmiały ‘wyśmiany’.

    Wyt - od imienia Wit, także od Witold, witać ‘pozdrawiać kogoś przy spotkaniu’, dawniej ‘przybywać’.

    Wytacek - od imienia Wit, także od Witold, witać ‘pozdrawiać kogoś przy spotkaniu’, dawniej ‘przybywać’.

    Wytak - od imienia Wit, także od Witold, witać ‘pozdrawiać kogoś przy spotkaniu’, dawniej ‘przybywać’.

    Wytka - od imienia Wit, także od Witold, witać ‘pozdrawiać kogoś przy spotkaniu’, dawniej ‘przybywać’.

    Wytkin - od imienia Wit, także od Witold, witać ‘pozdrawiać kogoś przy spotkaniu’, dawniej ‘przybywać’.

    Wytko - od imienia Wit, także od Witold, witać ‘pozdrawiać kogoś przy spotkaniu’, dawniej ‘przybywać’.

    Wytrwa - od wytrwać ‘przebyć coś do końca’, dawniej też ‘wytrzymać, znieść’.

    Wytrwak - od wytrwać ‘przebyć coś do końca’, dawniej też ‘wytrzymać, znieść’.

    Wytrwalski - od wytrwać ‘przebyć coś do końca’, dawniej też ‘wytrzymać, znieść’; od wytrwały.

    Wytrwał - od wytrwać ‘przebyć coś do końca’, dawniej też ‘wytrzymać, znieść’; od wytrwały.

    Wytrwała - od wytrwać ‘przebyć coś do końca’, dawniej też ‘wytrzymać, znieść’; od wytrwały.

    Wytrych - od niemieckiej nazwy osobowej Wittrich.

    Wytrychiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wittrich.

    Wytrychowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Wittrich.

    Wytrychowski - od niemieckiej nazwy osobowej Wittrich.

    Wytrykiewicz - od niemieckiego imienia Dietrich, to od Theodoricus, z germańskiego Theudo ‘lud’ + rihhi ‘potężny’.

    Wytrykosz - od wytrykusz ‘posługujący w kościele’.

    Wytrykowski - od wytrykusz ‘posługujący w kościele’.

    Wytrykuk - od wytrykusz ‘posługujący w kościele’.

    Wytrykus - od wytrykusz ‘posługujący w kościele’.

    Wytrykusz - od wytrykusz ‘posługujący w kościele’.

    Wytryszcz - od wytrykusz ‘posługujący w kościele’.

    Wytrząs - od wytrząsać, wytrząść ‘wyrzucić, wyróżnić coś’, dawniej też ‘rozważać, roztrząsać’.

    Wytrzens - od wytrząsać, wytrząść ‘wyrzucić, wyróżnić coś’, dawniej też ‘rozważać, roztrząsać’.

    Wytrzęs - od wytrząsać, wytrząść ‘wyrzucić, wyróżnić coś’, dawniej też ‘rozważać, roztrząsać’.

    Wytrzęś - od wytrząsać, wytrząść ‘wyrzucić, wyróżnić coś’, dawniej też ‘rozważać, roztrząsać’.

    Wytrzymalski - od wytrzymały ‘silny, wytrwały, odporny’.

    Wytrzymała - od wytrzymały ‘silny, wytrwały, odporny’.

    Wytrzymały - od wytrzymały ‘silny, wytrwały, odporny’.

    Wytrzyszcz - od staropolskiego wytrzyszcz, wytrzeszcz ‘człowiek z wytrzeszczonymi, wypukłymi oczami’, też ‘ryś’.

    Wytrzyszczak - od staropolskiego wytrzyszcz, wytrzeszcz ‘człowiek z wytrzeszczonymi, wypukłymi oczami’, też ‘ryś’.

    Wytrzyszczewski - od staropolskiego wytrzyszcz, wytrzeszcz ‘człowiek z wytrzeszczonymi, wypukłymi oczami’, też ‘ryś’.

    Wytt - od imienia Wit, także od Witold, witać ‘pozdrawiać kogoś przy spotkaniu’, dawniej ‘przybywać’.

    Wyttych - od niemieckiej nazwy osobowej Witig, ta od imion złożonych na Wit-.

    Wyttyg - od niemieckiej nazwy osobowej Witig, ta od imion złożonych na Wit-.

    Wyttyk - od wytykać ‘wysunąć, wychylić; wytyczyć; zrobić zarzut’.

    Wytych - od niemieckiej nazwy osobowej Witig, ta od imion złożonych na Wit-.

    Wytyczak - od wytykać ‘wysunąć, wychylić; wytyczyć; zrobić zarzut’.

    Wytyczuk - od wytykać ‘wysunąć, wychylić; wytyczyć; zrobić zarzut’.

    Wytyk - od wytykać ‘wysunąć, wychylić; wytyczyć; zrobić zarzut’.

    Wytykło - od wytykać ‘wysunąć, wychylić; wytyczyć; zrobić zarzut’.

    Wytykowski - od wytykać ‘wysunąć, wychylić; wytyczyć; zrobić zarzut’.

    Wywelski - 1420 od nazwy miejscowej Wywla (kieleckie, gmina Słupia).

    Wywial - od wywiać ‘wydmuchać, ulecieć z wiatrem’.

    Wywiał - 1789 od wywiać ‘wydmuchać, ulecieć z wiatrem’.

    Wywiała - od wywiać ‘wydmuchać, ulecieć z wiatrem’.

    Wywiałek - od wywiać ‘wydmuchać, ulecieć z wiatrem’.

    Wywiałkowski - od wywiać ‘wydmuchać, ulecieć z wiatrem’.

    Wywias - od wywijać ‘odwinąć; wymachiwać’, dawniej też ‘kręcić się’.

    Wywijał - od wywijać ‘odwinąć; wymachiwać’, dawniej też ‘kręcić się’.

    Wywijałek - od wywijać ‘odwinąć; wymachiwać’, dawniej też ‘kręcić się’.

    Wywijas - od wywijać ‘odwinąć; wymachiwać’, dawniej też ‘kręcić się’; od wywijas ‘zakrętas; wymachiwanie czymś; szybki, skoczny taniec’.

    Wywiło - 15 19 od wywijać ‘odwinąć; wymachiwać’, dawniej też ‘kręcić się’; od wywił ‘’duch siedzący pod powałą izby’.

    Wywiol - (Śl) od wywiać ‘wydmuchać, ulecieć z wiatrem’.

    Wywioł - (Śl) od wywiać ‘wydmuchać, ulecieć z wiatrem’.

    Wywiołek - od wywiać ‘wydmuchać, ulecieć z wiatrem’.

    Wywiół - (Śl) od wywiać ‘wydmuchać, ulecieć z wiatrem’.

    Wywiór - od dawnego wiewiór ‘rzeżączka’, wiewiórka, z gwarowego wiewiór ‘gryzoń nadrzewny’.

    Wywióra - od dawnego wiewiór ‘rzeżączka’, wiewiórka, z gwarowego wiewiór ‘gryzoń nadrzewny’.

    Wywiórka - od dawnego wiewiór ‘rzeżączka’, wiewiórka, z gwarowego wiewiór ‘gryzoń nadrzewny’.

    Wywiórny - od dawnego wiewiór ‘rzeżączka’, wiewiórka, z gwarowego wiewiór ‘gryzoń nadrzewny’.

    Wywiórski - od dawnego wiewiór ‘rzeżączka’, wiewiórka, z gwarowego wiewiór ‘gryzoń nadrzewny’.

    Wywiuł - od wywiać ‘wydmuchać, ulecieć z wiatrem’.

    Wywiura - od dawnego wiewiór ‘rzeżączka’, wiewiórka, z gwarowego wiewiór ‘gryzoń nadrzewny’.

    Wywla - 138 1 od nazwy miejscowej Wywla (kieleckie, gmina Słupia).

    Wywra - od wywreć, wywrzeć ‘działać na kogoś; sprawiać, wywoływać’, dawniej ‘wydostawać’.

    Wywras - od wywreć, wywrzeć ‘działać na kogoś; sprawiać, wywoływać’, dawniej ‘wydostawać’.

    Wywręta - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wywrocki - od wywrót, wywrot ‘drzewo wywrócone z korzeniami przez wiatr; wywrócenie czegoś; przewrót; rewolucja’.

    Wywrot - od wywrót, wywrot ‘drzewo wywrócone z korzeniami przez wiatr; wywrócenie czegoś; przewrót; rewolucja’.

    Wywrót - od wywrót, wywrot ‘drzewo wywrócone z korzeniami przez wiatr; wywrócenie czegoś; przewrót; rewolucja’.

    Wywryczuk - od wywreć, wywrzeć ‘działać na kogoś; sprawiać, wywoływać’, dawniej ‘wydostawać’.

    Wywryn - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wywryniuk - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wywrzak - od wywreć, wywrzeć ‘działać na kogoś; sprawiać, wywoływać’, dawniej ‘wydostawać’.

    Wywrzało - 1534 od wywreć, wywrzeć ‘działać na kogoś; sprawiać, wywoływać’, dawniej ‘wydostawać’; od wywrzały ‘ten, co wywrzał’.

    Wywrzeńczyk - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wywrzycki - od wywreć, wywrzeć ‘działać na kogoś; sprawiać, wywoływać’, dawniej ‘wydostawać’.

    Wywrzynek - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wywrzyniak - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wywrzyniec - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wywrzynkiewicz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wywrzynowicz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wywrzyńczak - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wywrzyńczyk - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wywrzyński - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Wyza - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyze - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyzga - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyzgal - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyzgala - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyzgalski - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyzgał - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyzgała - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyzgo - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyzgol - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyzgolik - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyzgoł - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyzgowski - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyzina - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyzinkiewicz - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyziński - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyzio - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyzna - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyzniekiewicz - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyznikiewicz - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyzny - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyzuj - od wyzuc, wyzuję ‘pozbawić czegoś, wywłaszczyć’.

    Wyzujak - od wyzuc, wyzuję ‘pozbawić czegoś, wywłaszczyć’.

    Wyzujek - od wyzuc, wyzuję ‘pozbawić czegoś, wywłaszczyć’.

    Wyzysk - 1629 od wyzysk, wyzyskać.

    Wyźga - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyźgol - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyźgoł - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyźkiewicz - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyźle - od wyżeł ‘pies myśliwski’.

    Wyźlic - od wyżeł ‘pies myśliwski’.

    Wyźlik - od wyżeł ‘pies myśliwski’.

    Wyźliński - od wyżeł ‘pies myśliwski’.

    Wyźnikiewicz - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyż - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyża - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyżak - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyżga - 1456 od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyżgala - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyżgalski - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyżgał - 1550 od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyżgała - 1687 od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyżgo - 125 1 od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyżgol - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyżgoli - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyżgolik - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyżgoł - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyżgoński - 1720 od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyżgowiec - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyżgowski - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyżgół - od wyżgać ‘wypalić, zniszczyć ogniem’, wyźgać ‘wykluć, wydźgać’.

    Wyżina - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyżiński - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyżkiewicz - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyżkowski - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyżlic - od wyżeł ‘pies myśliwski’.

    Wyżlik - od wyżeł ‘pies myśliwski’.

    Wyżliński - od wyżeł ‘pies myśliwski’.

    Wyżn - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyżna - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyżnicki - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyżnikiewicz - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyżny - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyżuj - od wyzuc, wyzuję ‘pozbawić czegoś, wywłaszczyć’.

    Wyżycki - 1444 od nazwy miejscowej Wyżyce (krakowskie, gmina Drwina).

    Wyżyczanin - od nazwy miejscowej Wyżyce (krakowskie, gmina Drwina).

    Wyżykiewicz - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyżykowski - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyżyn - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyżyna - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyżyniak - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyżynis - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyżynkiewicz - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wyżyński - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.

    Wzgarda - od wzgarda ‘lekceważenie’, wzgardzić.

    Wziatek - od wziątek ‘łup; wiano; dziedzictwo; zapłata; wzięcie czegoś’, wzięty, wziąć.

    Wziątek - od wziątek ‘łup; wiano; dziedzictwo; zapłata; wzięcie czegoś’, wzięty, wziąć.

    Wziątka - od wziątek ‘łup; wiano; dziedzictwo; zapłata; wzięcie czegoś’, wzięty, wziąć.

    Wziątko - od wziątek ‘łup; wiano; dziedzictwo; zapłata; wzięcie czegoś’, wzięty, wziąć.

    Wziental - od wziątek ‘łup; wiano; dziedzictwo; zapłata; wzięcie czegoś’, wzięty, wziąć.

    Wzientalski - od wziątek ‘łup; wiano; dziedzictwo; zapłata; wzięcie czegoś’, wzięty, wziąć.

    Wzientek - od wziątek ‘łup; wiano; dziedzictwo; zapłata; wzięcie czegoś’, wzięty, wziąć.

    Wzientek - od wziątek ‘łup; wiano; dziedzictwo; zapłata; wzięcie czegoś’, wzięty, wziąć.

    Wzientoszczak - od wziątek ‘łup; wiano; dziedzictwo; zapłata; wzięcie czegoś’, wzięty, wziąć.

    Wzietalski - od wziątek ‘łup; wiano; dziedzictwo; zapłata; wzięcie czegoś’, wzięty, wziąć.

    Wzietek - od wziątek ‘łup; wiano; dziedzictwo; zapłata; wzięcie czegoś’, wzięty, wziąć.

    Wzietoszczak - od wziątek ‘łup; wiano; dziedzictwo; zapłata; wzięcie czegoś’, wzięty, wziąć.

    Wzięntek - od wziątek ‘łup; wiano; dziedzictwo; zapłata; wzięcie czegoś’, wzięty, wziąć.

    Wziętal - od wziątek ‘łup; wiano; dziedzictwo; zapłata; wzięcie czegoś’, wzięty, wziąć.

    Wziętalski - od wziątek ‘łup; wiano; dziedzictwo; zapłata; wzięcie czegoś’, wzięty, wziąć.

    Wziętek - od wziątek ‘łup; wiano; dziedzictwo; zapłata; wzięcie czegoś’, wzięty, wziąć.

    Wziętkowiak - od wziątek ‘łup; wiano; dziedzictwo; zapłata; wzięcie czegoś’, wzięty, wziąć.

    Wziętoszczak - od wziątek ‘łup; wiano; dziedzictwo; zapłata; wzięcie czegoś’, wzięty, wziąć.

    Wziontek - od wziątek ‘łup; wiano; dziedzictwo; zapłata; wzięcie czegoś’, wzięty, wziąć.

    Wzorek - od wzorek, wzór.

    Wzorski - od wzorek, wzór.




    UZUPEŁNIENIE


    Wajsaczek - 1654 od niemieckiego weiss ‘biały’.

    Wakuniak - od wakować ‘być nieobsadzonym, wolnym’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Wack.

    Waldak - 1471 od niemieckiej nazwy osobowej Wald, ta od apelatywu Wald ‘las’ lub od imion złożonych na Wald-.

    Waldowic - 1445 od niemieckiej nazwy osobowej Wald, ta od apelatywu Wald ‘las’ lub od imion złożonych na Wald-.

    Wałacha - 1620 od nazwy etnicznej Wałach ‘pochodzący z Wołoszczyzny’, może też od apelatywu wałach ‘kastrowany samiec konia’.

    Wałensa - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wandrichowski - od niemieckich nazw osobowych na Wandr-, te od Andreas.

    Wantała - od dawnego wanta ‘kamień, skała’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Want.

    Wantułak - od dawnego wanta ‘kamień, skała’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Want.

    Wańcowicz - od gwarowego wanc, wanca ‘brzuch’, też od imienia Wan (= Iwan) lub od niemieckiej nazwy osobowej Wanz.

    Wańtuchowicz - od staropolskiego gwarowego wańtuch, wantuch ‘grube płótno’, też ‘duży brzuch’.

    Warchliński - od warchoł ‘wichrzyciel’, dawniej też ‘zamęt’, warcholić ‘wywoływać spory’, może też od imienia złożonego Warcisław.

    Warcielski - od warczeć, warknąć, może też od imienia złożonego Warcisław.

    Wardałka - XVI w. od dawnego warda ‘mańkut’, wardać ‘łazić’.

    Wardzic - 1399 od dawnego warda ‘mańkut’, wardać ‘łazić’.

    Wardziczka - 1490 od dawnego warda ‘mańkut’, wardać ‘łazić’.

    Wardziechowski - od dawnego warda ‘mańkut’, wardać ‘łazić’.

    Warenica - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Warenicz - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Wareniewicz - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Wareniuk - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Warenkieiwcz - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Wargaczowic - 1441 od warga.

    Wargynia - 1228 od warga.

    Warko - 1456 od warczeć, warknąć, może też od imienia złożonego Warcisław.

    Warkoczkowic - 1405 od warkocz ‘splecione pasma włosów’.

    Warlewski - od imienia Warłam, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Varlaám, z aramejskiego Barlaam ‘syn ludu’.

    Warniczak - 1797 od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Warniczko - 1621 od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Warnycia - (ukr.) od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Warpan - 1497 od dawnego i gwarowego warp, warpa ‘płótno, samodział’, warpać ‘łatać, szyć’.

    Warpeszak - 1620 od dawnego i gwarowego warp, warpa ‘płótno, samodział’, warpać ‘łatać, szyć’.

    Warpeszka - 1577 od dawnego i gwarowego warp, warpa ‘płótno, samodział’, warpać ‘łatać, szyć’.

    Warpęcha - od dawnego i gwarowego warp, warpa ‘płótno, samodział’, warpać ‘łatać, szyć’.

    Warpęchowski - 1576 od dawnego i gwarowego warp, warpa ‘płótno, samodział’, warpać ‘łatać, szyć’.

    Warpęga - 1405 od dawnego i gwarowego warp, warpa ‘płótno, samodział’, warpać ‘łatać, szyć’.

    Warpęs - 1396 od dawnego i gwarowego warp, warpa ‘płótno, samodział’, warpać ‘łatać, szyć’.

    Warpęszak - 1631 od dawnego i gwarowego warp, warpa ‘płótno, samodział’, warpać ‘łatać, szyć’.

    Warpężak - 1692 od dawnego i gwarowego warp, warpa ‘płótno, samodział’, warpać ‘łatać, szyć’.

    Warpon - 1497 od dawnego i gwarowego warp, warpa ‘płótno, samodział’, warpać ‘łatać, szyć’.

    Warpun - 1341 od dawnego i gwarowego warp, warpa ‘płótno, samodział’, warpać ‘łatać, szyć’.

    Warszała - 1546 od imion złożonych typu Warcisław.

    Warszanik - od imion złożonych typu Warcisław.

    Warszel - 1399 od imion złożonych typu Warcisław.

    Wartemborski - od nazwy miasta Wartenberg, dziś Syców (kaliskie).

    Wartenborski - od nazwy miasta Wartenberg, dziś Syców (kaliskie).

    Waruszko - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Warywoński - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Warzala - 1545 od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Warzał - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Warzecny - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Warznik - 1697 od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Warzoła - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Warzyłek - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Warzym - 1400 od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Warzynowski - od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Warzysz - 1497 od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’.

    Warzywko - 1670 od podstawy war-, por. war ‘ukrop, wrzątek; upał; ilość piwa otrzymana z jednorazowego warzenia’, warzyć ‘gotować; ścinać się’, dawniej też ‘kłębić się, zbijać’; od warzywo.

    Waszczeniak - od waski ‘jeden z was’ lub od waska ‘szaflik’, od nazw osobowych na Wasz- lub od niemieckiej nazwy osobowej Waske.

    Wataj - 1384 od podstawy wat-, por. gwarowe watolić ‘pleść’, wataha ‘banda, oddział zbrojny’, wata dawniej ‘mała sieć rybacka’, ze staropolskiego weta ‘opłata pobierana przez sędziego na zakończenie procesu’, niemiecka nazwa osobowa Wat.

    Watalewski - od podstawy wat-, por. gwarowe watolić ‘pleść’, wataha ‘banda, oddział zbrojny’, wata dawniej ‘mała sieć rybacka’, ze staropolskiego weta ‘opłata pobierana przez sędziego na zakończenie procesu’, niemiecka nazwa osobowa Wat.

    Watan - 1381 od podstawy wat-, por. gwarowe watolić ‘pleść’, wataha ‘banda, oddział zbrojny’, wata dawniej ‘mała sieć rybacka’, ze staropolskiego weta ‘opłata pobierana przez sędziego na zakończenie procesu’, niemiecka nazwa osobowa Wat.

    Wateski - może od wataga, wataha ‘herszt rozbójników’.

    Watesko - może od wataga, wataha ‘herszt rozbójników’.

    Watezka - może od wataga, wataha ‘herszt rozbójników’.

    Watulak - od podstawy wat-, por. gwarowe watolić ‘pleść’, wataha ‘banda, oddział zbrojny’, wata dawniej ‘mała sieć rybacka’, ze staropolskiego weta ‘opłata pobierana przez sędziego na zakończenie procesu’, niemiecka nazwa osobowa Wat.

    Watulewicz - od podstawy wat-, por. gwarowe watolić ‘pleść’, wataha ‘banda, oddział zbrojny’, wata dawniej ‘mała sieć rybacka’, ze staropolskiego weta ‘opłata pobierana przez sędziego na zakończenie procesu’, niemiecka nazwa osobowa Wat.

    Watuła - 1789 od podstawy wat-, por. gwarowe watolić ‘pleść’, wataha ‘banda, oddział zbrojny’, wata dawniej ‘mała sieć rybacka’, ze staropolskiego weta ‘opłata pobierana przez sędziego na zakończenie procesu’, niemiecka nazwa osobowa Wat.

    Watychiewicz - 1795 od podstawy wat-, por. gwarowe watolić ‘pleść’, wataha ‘banda, oddział zbrojny’, wata dawniej ‘mała sieć rybacka’, ze staropolskiego weta ‘opłata pobierana przez sędziego na zakończenie procesu’, niemiecka nazwa osobowa Wat.

    Watyszak - 1679 od podstawy wat-, por. gwarowe watolić ‘pleść’, wataha ‘banda, oddział zbrojny’, wata dawniej ‘mała sieć rybacka’, ze staropolskiego weta ‘opłata pobierana przez sędziego na zakończenie procesu’, niemiecka nazwa osobowa Wat.

    Wąder - od wander ‘łazęga’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Wander.

    Wądereusz - od wander ‘łazęga’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Wander.

    Wąderski - od wander ‘łazęga’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Wander.

    Wątorkowicz - 1577 od wątor ‘wgłębienie w klepkach beczki, do którego wchodzi brzeg dna’.

    Wciesel - od wciskać, wcisnąć ‘wtłoczyć, wepchnąć’, obcisły ‘ściśle przylegający’.

    Weć - od niemieckiej nazwy osobowej Wetz, ta między innymi od Wenzel.

    Wegienek - od niemieckich nazw osobowych Weg, Weggen, te od średniowysokoniemieckiego weg ’droga’.

    Wegienka - od niemieckich nazw osobowych Weg, Weggen, te od średniowysokoniemieckiego weg ’droga’.

    Wegienko - od niemieckich nazw osobowych Weg, Weggen, te od średniowysokoniemieckiego weg ’droga’.

    Wehmann - od niemieckiej nazwy osobowej Weichmann, ta od imienia złożonego Wigmann.

    Welgosz - od wielki, ze staropolskiego też wieliki, wieligi, wielgi.

    Welgus - od wielki, ze staropolskiego też wieliki, wieligi, wielgi.

    Welgusz - od wielki, ze staropolskiego też wieliki, wieligi, wielgi.

    Welguś - od wielki, ze staropolskiego też wieliki, wieligi, wielgi.

    Wełnierz - 1385 od wełna ‘włosie pokrywające skóre niektórych zwierząt; tkanina z tego włosia’ lub od wełniak ‘tkanina z nici lnianych lub wełnianych’.

    Wendowski - od niemieckich nazw osobowych Wend, Wende, Went, te ze średnioniemieckiego Went ‘Słowianin, obcy, osiedleniec ze wschodu’.

    Weńc - od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Werchracki - 1785 od nazwy miejscowej Werchrata (przemyskie, gmina Horyniec).

    Werowski - od wschodniosłowiańskiego imienia Wera, polskiego Wera od Weronika, od niemieckich nazw osobowych na Wer-.

    Werunik - od żeńskiego imienia Weronika. W staropolszczyźnie obok formy Weronika, też Weronija; obie notowane od XIV wieku. Imie pochodzenia łacińskiego, stanowi też nawiązanie do greckiego imienia Berenika, Ferenike, to od féro ‘niosę’ + nike ‘zwycięstwo’.

    Weryczko - od wschodniosłowiańskiego imienia Wera, polskiego Wera od Weronika, od niemieckich nazw osobowych na Wer-.

    Weryga - 1437 od wschodniosłowiańskiego imienia Wera, polskiego Wera od Weronika, od niemieckich nazw osobowych na Wer-.

    Wesniak - od wieś ‘osada rolnicza’, wioska.

    Wesnor - od niemieckiej nazwy osobowej Wesner.

    Wetła - od wetknąć, z gwarowego wetchnąć ‘włożyć, wcisnąć; nadziać’.

    Wezeł - od węzeł.

    Wędrzec - 1413 od wędrować, może też od niemieckich nazw osobowych na Wandr-, te od Andreas.

    Wędrzyc - 1400 od wędrować, może też od niemieckich nazw osobowych na Wandr-, te od Andreas.

    Wiazał - 1564 od wiązać ‘łączyć dwa końce czegoś’.

    Wiązaliński - 1558-59 od wiązać ‘łączyć dwa końce czegoś’.

    Wichel - 1248 od imion na Wi-, typu Wirzchosław, Wiktor, też od niemieckien nazwy osobowej Wich.

    Wichiciel - od imion na Wi-, typu Wirzchosław, Wiktor, też od niemieckien nazwy osobowej Wich.

    Wichniowicz - 1759 od niemieckiej nazwy osobowej Wich lub od Wiech (e)n, te od imion złożonych na Wig-.

    Wichniowski - 1762 od niemieckiej nazwy osobowej Wich lub od Wiech (e)n, te od imion złożonych na Wig-.

    Wicholski - 1790 od imion na Wi-, typu Wirzchosław, Wiktor, też od niemieckien nazwy osobowej Wich.

    Wichota - 1384 od imion na Wi-, typu Wirzchosław, Wiktor, też od niemieckien nazwy osobowej Wich.

    Wichtorek - 1607 od imienia Wiktor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego od victor ‘zwycięzca’.

    Wichulec - od imion na Wi-, typu Wirzchosław, Wiktor, też od niemieckien nazwy osobowej Wich.

    Wichurzyński - od wicher ‘gwałtowny wiatr’, dawniej też ‘człowiek o niespokojnym usposobieniu’; może też od niemieckich nazw osobowych Wicher, Wiecher, te od imienia złożonego Wig + heri.

    Wickowicz - 1372 od imion na Wi-, typu Wit, Wincenty, Wiktor.

    Wickula - od imion na Wi-, typu Wit, Wincenty, Wiktor.

    Wicuch - 1444 od imion na Wi-, typu Wit, Wincenty, Wiktor.

    Wicusz - 1444 od imion na Wi-, typu Wit, Wincenty, Wiktor.

    Widal - 1520 od widać, widz ‘przyglądający się’, widzieć.

    Widł - od widły ‘narzędzie rolnicze’.

    Widłowicz - 1682 od widły ‘narzędzie rolnicze’.

    Widorczyk - od niemieckich nazw osobowych typu Wieder, ta od nazw osobowych typu Wiederandrew, Wiederwach, Wiederkeler.

    Widór - od niemieckich nazw osobowych typu Wieder, ta od nazw osobowych typu Wiederandrew, Wiederwach, Wiederkeler.

    Widzgowski - od nazwy miejscowej Widźgowo (białostockie, gmina Brańsk).

    Widzięta - 1277 od widać, widz ‘przyglądający się’, widzieć.

    Widzimek - 1473 od widać, widz ‘przyglądający się’, widzieć.

    Widzowic - 1398 od widać, widz ‘przyglądający się’, widzieć.

    Wiechcioski - 1799 od wiecheć ‘wiązka słomy lub chrustu’, też ‘nicpoń, gałgan’.

    Wiechciowski - 1795 od wiecheć ‘wiązka słomy lub chrustu’, też ‘nicpoń, gałgan’.

    Wiechel - od imion na Wie-, typu Wielisław, też od wiecha ‘wiązka, pęk czegoś, wiecheć’.

    Wiechelek - 1520 od imion na Wie-, typu Wielisław, też od wiecha ‘wiązka, pęk czegoś, wiecheć’.

    Wiechetkowa, ż. - 1490 od imion na Wie-, typu Wielisław, też od wiecha ‘wiązka, pęk czegoś, wiecheć’.

    Wiechnowic - 1400 od imion na Wie-, typu Wielisław, też od wiecha ‘wiązka, pęk czegoś, wiecheć’.

    Wiechrowski - od wicher ‘gwałtowny wiatr’, dawniej też ‘człowiek o niespokojnym usposobieniu’; może też od niemieckich nazw osobowych Wicher, Wiecher, te od imienia złożonego Wig + heri.

    Wiechtek - 1430 od imion na Wie-, typu Wielisław, też od wiecha ‘wiązka, pęk czegoś, wiecheć’.

    Wieczerzyc - 1445 od wieczór.

    Wieczorczyk - 1646 od wieczór.

    Wieczorem - od wieczór.

    Wiedicha - od wiedzieć ‘być świadomym czegoś’, dawniej ‘znać’; też od niemieckich nazw osobowych na Wied-.

    Wiedłocha - od widły ‘narzędzie rolnicze’.

    Wieger - od niemieckiej nazwy osobowej Wieger, ta od imienia złożonego Wigheri; też od nazwy jeziora Wigry.

    Wielątko - 1470 od imion złożonych typu Wielimir, Wielisław, też od wiele.

    Wielbik - od wielbić ‘czcić, szanować, wychwalać’.

    Wielgierz - 1408 od wielki, ze staropolskiego też wieliki, wieligi, wielgi.

    Wielgiewic - 1442 od wielki, ze staropolskiego też wieliki, wieligi, wielgi.

    Wielgoszowski - 1687 od wielki, ze staropolskiego też wieliki, wieligi, wielgi.

    Wielguch - 1420 od wielki, ze staropolskiego też wieliki, wieligi, wielgi.

    Wieliczkow - w grupie nazwisk pochodzących od nazwy miasta Wieliczka (krakowskie), niektóre formy też od staropolskiego wieliki ‘wielki’.

    Wieliczkow - w grupie nazwisk pochodzących od nazwy miasta Wieliczka (krakowskie), niektóre formy też od staropolskiego wieliki ‘wielki’.

    Wieliczonowa, ż. - 1371 od wielki, ze staropolskiego też wieliki, wieligi, wielgi.

    Wieliczonowa, ż. - 1371 od wielki, ze staropolskiego też wieliki, wieligi, wielgi.

    Wieliczonowa, ż. - 1371 od wielki, ze staropolskiego też wieliki, wieligi, wielgi.

    Wieliga - od wielki, ze staropolskiego też wieliki, wieligi, wielgi.

    Wieligi - 14966 od wielki, ze staropolskiego też wieliki, wieligi, wielgi.

    Wieligus - od wielki, ze staropolskiego też wieliki, wieligi, wielgi.

    Wielikaniec - od wielki, ze staropolskiego też wieliki, wieligi, wielgi.

    Wieliki - 1419 od wielki, ze staropolskiego też wieliki, wieligi, wielgi.

    Wielowiecki - 1470-80 od nazwy miejscowej Wielowieś (kilka wsi).

    Wieniak - od podstaw wian-, wien-, por. wianek ‘splot kwiatów’, dawniej też ‘posag’, wiano ‘posag’, wiany, wieniec ‘wiązanka z kwiatów lub liści spleciona w kształcie koła’, też z gwarowego ‘dożynki’, dawne ‘koniec, uwieńczenie czegoś’.

    Wierażka - od wiara ‘ufność, wierność; religia; obrządek’, także od imion typu Wierusz, Weronika, także od Wiernierz, Werner.

    Wierąszko - od wiara ‘ufność, wierność; religia; obrządek’, także od imion typu Wierusz, Weronika, także od Wiernierz, Werner.

    Wierzakowski - od wiara ‘ufność, wierność; religia; obrządek’, także od imion typu Wierusz, Weronika, także od Wiernierz, Werner.

    Wierzko - 1391 od wiara ‘ufność, wierność; religia; obrządek’, także od imion typu Wierusz, Weronika, także od Wiernierz, Werner.

    Wierzkowic - 1389 od wiara ‘ufność, wierność; religia; obrządek’, także od imion typu Wierusz, Weronika, także od Wiernierz, Werner.

    Wierzno - 1420 od wiara ‘ufność, wierność; religia; obrządek’, także od imion typu Wierusz, Weronika, także od Wiernierz, Werner.

    Wierzykowic - 1398 od wiara ‘ufność, wierność; religia; obrządek’, także od imion typu Wierusz, Weronika, także od Wiernierz, Werner.

    Wierzyn - od wiara ‘ufność, wierność; religia; obrządek’, także od imion typu Wierusz, Weronika, także od Wiernierz, Werner.

    Wiestek - XIII w. od wieść ‘wiadomość, nowina’, dawniej ‘podanie, legenda’.

    Wieszkowic - 1415 od imion na Wie-, typu Wielisław, też od wieszać ‘zaczepiać coś w pozycji zwisającej; uśmiercać przez powieszenie’, dawniej też ‘zawisnąć w powietrzu’.

    Wietnich - 1473 od prasłowiańskiego vet’, vet’chn, od staropolskiego wiochty ‘stary, dawny’.

    Wietny - 1596 od prasłowiańskiego vet’, vet’chn, od staropolskiego wiochty ‘stary, dawny’.

    Wietoła - od prasłowiańskiego vet’, vet’chn, od staropolskiego wiochty ‘stary, dawny’.

    Wietoszczyc - 1558 od prasłowiańskiego vet’, vet’chn, od staropolskiego wiochty ‘stary, dawny’.

    Wietoszka - 1560 od prasłowiańskiego vet’, vet’chn, od staropolskiego wiochty ‘stary, dawny’.

    Wietrzyński - od nazwy miejscowej Wietrzno (krośnieńskie, gmina Dukla).

    Wieżny - 1368 od wieża ‘wysoka budowla’, dawniej też ‘więzienie znajdujące się w wieży’; od staropolskiego wieżny ‘nadzorca więzienia’.

    Więcelski - od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Więciech - od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Więciorak - 1483 od więcierz, także więcierz, wieńcerz, wącior ‘kosz do łowienia ryb w wodach stojących’.

    Więcszek - 1436 od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Więcszyk - 1434 od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Więcuła - 1748 od imienia Wacław, które stanowi nowszą postać imienia złożonego Więcesław, Więcław. Zmiana nastąpiła w okresie średniowiecza pod wpływem języka czeskiego.

    Więzan - 1065 od wiązać ‘łączyć dwa końce czegoś’.

    Więzarz - 1477 od wiązać ‘łączyć dwa końce czegoś’ lub od więzar, więzarz ‘element konstrukcji dachu’.

    Wiglo - 1382 od niemieckiej nazwy osobowej Weigel, ta od imion na Wig-.

    Wikłaj - od wikłać, też wichłać ‘plątać, gmatwać’.

    Wikta - od imienia Wiktor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego od victor ‘zwycięzca’.

    Wiktacz - od imienia Wiktor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego od victor ‘zwycięzca’.

    Wiktoryjczyk - od imienia Wiktor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego od victor ‘zwycięzca’ lub od imienia żeńskiego Wiktoria.

    Wiktoryn - 1383 od imienia Wiktor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego od victor ‘zwycięzca’ lub od imienia Wiktoryn.

    Wiktuk - 1666 od imienia Wiktor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego od victor ‘zwycięzca’.

    Wilczowski - od nazwy miejscowej Wilczewo (gdańskie, gmina Dziemiany-Lipusz).

    Wilembarek - od niemieckiej nazwy osobowej Wilemberg, ta zapewne od nazwy miejscowej Wilemberg.

    Willand - od niemieckiej nazwy osobowej Wieland, ta od germańskiego vël ‘kowal, kuć’.

    Willandt - od niemieckiej nazwy osobowej Wieland, ta od germańskiego vël ‘kowal, kuć’.

    Winde - 1413 od niemieckiej nazwy osobowej Wind, ta od średniowysokoniemieckiego Wint, Winde ‘Łużyczanin, Słowianin’, może też od niemieckiego Wind ‘wiatr’.

    Wirzbięcic - 1394 od wierzba, od staropolskiego wirzba, od gwarowego wierba ‘drzewo lub krzew’.

    Wirzbięt - 1336 od wierzba, od staropolskiego wirzba, od gwarowego wierba ‘drzewo lub krzew’.

    Wirzbięta - 1203 od wierzba, od staropolskiego wirzba, od gwarowego wierba ‘drzewo lub krzew’.

    Wirzbka - 1384 od wierzba, od staropolskiego wirzba, od gwarowego wierba ‘drzewo lub krzew’.

    Wisowski - od nazwy miejscowej Wisowa (płockie, gmina Iłów).

    Wiszorek - od wisieć ‘być zawieszonym; ponieść śmierć przez powieszenie’, od dawnego wisieć ‘zwisać’; od wisior.

    Wiszorowski - od wisieć ‘być zawieszonym; ponieść śmierć przez powieszenie’, od dawnego wisieć ‘zwisać’; od wisior.

    Witałys - od imienia Witalis, notowanego od XIII wieku, to od vitalis ‘żywotny; życiodajny’.

    Witorzeńc - od imienia Wiktor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego od victor ‘zwycięzca’.

    Witorzeńć - od imienia Wiktor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego od victor ‘zwycięzca’.

    Wittrich - od wiatr ‘poziomy ruch powietrza’.

    Wlaźlikowski - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Wluka - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włassak - od włos.

    Włastek - 1302 od imion złożonych typu Włościbor.

    Włażliński - od wleźć ‘wejść’, włazić.

    Włociszek - 1551 od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włocko - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włockowicz - od włok, włók ‘sieć rybacka wleczona za statkiem; włóczęga’, włoka, włóka ‘dawne narzędzie rolnicze; miara powierzchni gruntu ornego; włóczykij’; włóczyć ‘’ciągnąć po ziemi, wlec; spulchniać ziemię za pomocą włóki’.

    Włodaczka - 1401 od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Włodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włodaj - 1390 od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Włodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Włosko - 1446 od włos.

    Włoskowski - od włos.

    Włostowiec - 1397 od imion złożonych typu Włościbor.

    Włoszczowic - 1134 od imion złożonych typu Włościbor.

    Włoszynowski - 1397 od nazwy miejscowej Włoszynowice, dziś Włosnowice (kieleckie, gmina Solec-Zdrój), Włoszyno, dziś Włoszanowo (bydgoskie, gmina Janowiec).

    Włościch - 1491 od imion złożonych typu Włościbor.

    Włościej - 1252 od imion złożonych typu Włościbor.

    Wochela - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochno - 1473 od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wochtylak - od imion na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wodziej - 1423 od woda, w pochodnych też od wodzić ‘prowadzić; przewodzić’.

    Wojczulis - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wojniczewski - od nazwy miasta Wojnicz (tarnowskie).

    Wojsczyk - od wojski ‘dawny urzędnik ziemski sprawujący w czasie pospolitego ruszenia pieczę nad mieniem i rodzinami szlachty’.

    Wojuta - 1403 od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Woko - 1340 od niemieckiej nazwy osobowej Wok, ta od imienia złożonego Wocard lub od słowiańskich nazw osobowych na Wo-, typu Wojciech, Wolimir.

    Wolańcik - od niemieckiej nazwy osobowej Voland, ta od imienia złożonego Volknand lub od Fahland, ze średniowysokoniemieckiego valant ‘diabeł’.

    Wolfan - od nazwy miasta Wolbrom, dawniej Wolfram, Wolbram (katowickie), ta od Wolframa, osadnika z XIV wieku. ]

    Wolwin - 1371 od niemieckiej nazwy osobowej Wolf, ta od apelatywu Wolf ‘wilk’.

    Wołęcki - od wałęsać się ‘włóczyć się, tułać’.

    Wołochowiec - 1442 (KrW) od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszczanek - od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wołoszowicz - 1473 (KrW) od Wołoch ‘członek ludności pasterskiej Karpat pochodzenia romańskiego’.

    Wordela - 1617 od dawnego warda ‘mańkut’, wardać ‘łazić’.

    Worobjew vel Wróblewska - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Worotylko - (z fonetyką ukraińską) od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Worwicz - 1795 od warwa ‘warstwa, pokład’, warwas stukot, hałas’.

    Worwong - od warwa ‘warstwa, pokład’, warwas stukot, hałas’.

    Woszkowic - 1455 od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Woszniok - (Śl) od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ten, kto powozi końmi’.

    Woś - 1692 od imion na Wo-, typu Wojciech.

    Wotyniak - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotyniec - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wotysiak - od wotum, z łacińskiego votum ‘przedmiot dziękczynny umieszczany w kościele’, dawniej też ‘uroczysty ślub, przyrzeczenie’, od dawnego wotować ‘ślubować, głosować, uchwalać’.

    Wozich - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wozik - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Woziniakowski - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Wozna - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ten, kto powozi końmi’.

    Wozniacki - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ten, kto powozi końmi’.

    Wozniak - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ten, kto powozi końmi’.

    Woznikiewicz - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ten, kto powozi końmi’.

    Wozniok - (Śl) od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ten, kto powozi końmi’.

    Woznowski - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ten, kto powozi końmi’.

    Wozny - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ten, kto powozi końmi’.

    Wozonkiewicz - od wozić, wóz ‘pojazd zaprzężony w konie, służący jako środek transportu’.

    Woźnic - 1427 od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ten, kto powozi końmi’.

    Woźnicko - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ten, kto powozi końmi’.

    Woźnickowski - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ten, kto powozi końmi’.

    Wożniczak - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ten, kto powozi końmi’.

    Wożniczka - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ten, kto powozi końmi’.

    Wożniczki - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ten, kto powozi końmi’.

    Wożniczko - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ten, kto powozi końmi’.

    Wożniczoniec - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ten, kto powozi końmi’.

    Wożniczuk - od woźny ‘w dawnej Polsce niższy urzędnik sądowy’; od woźnica w staropolszczyźnie ‘woźny sądowy’, też ‘ten, kto powozi końmi’.

    Wójczkowski - od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław, też od prasłowiańskiego voj ‘wojownik’ lub od wojak żartobliwie ‘żołnierz’.

    Wracisz - 1265 od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrębakowski - od wrąbać ‘dawniej wyciąć w czymś wgłębienie’, wrąb ‘nacięcie; krawędź’, dawniej też ‘prawo wyrębu drzew w lesie’.

    Wrocica - 1365 od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrocik - 1239 od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrocimowic - 1332 od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrocisz - 1136 od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrociszyc - 1397 od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrockowic - 1381 od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrocowic - 1385 od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrotko - 1388 od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrotni - 1698 od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrotniak - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrotnicki - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wrotniewski - od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wroto - XII w. od imion złożonych typu Wrocimir, Wrocisław; też od wrócić, wrota.

    Wróblewicz - od wróbel, ze staropolskiego wróbl ‘mały ptak z rodziny łuszczaków’.

    Wrzaszczek - 1680 od wrzask ‘głośny, przeraźliwy krzyk’, wrzeszczeć.

    Wrząchał - od wrzeć ‘gotować się; burzyć się, kłębić’.

    Wrząchoł - od wrzeć ‘gotować się; burzyć się, kłębić’.

    Wrżał - od wrzeć ‘gotować się; burzyć się, kłębić’.

    Wszałkowski - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wszół - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Wujęcic - 1351 od wuj, w staropolszczyźnie też uj ‘brat matki lub mąż ciotki’.

    Wybraniec - 1610 od dawnego wybieraniec ‘wzięty przymusowo do wojska’.

    Wychlak - od imion złożonych na Wy-, typu Wyszemir.

    Wycisczok - (Śl) od wycisk, wyciskać.

    Wyciścik - od wycisk, wyciskać.

    Wydorka - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydrowicz - 1656 od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydrzyłoj - 1429 od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydrzyszek - od wydra ‘zwierzę z rodziny kunowatych’, też od wydrzeć, wydrzyć ‘zabrać coś siłą, podrzeć, zniszczyć’.

    Wydziela - od wydzielić ‘wyliczać, wyodrębniać’, dawniej ‘rozdawać’ lub od staropolskiego wydziałać ‘zrobić, wykonać’.

    Wylegioł - od wylegać (się) ‘wylegiwać się’.

    Wyrambik - od wyrąbać, wyrąb ‘miejsce wyrąbane w lesie; wyrąbywanie drzew’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Wyrąb.

    Wyrylak - od wyryty, wyryć.

    Wyryłka - od wyryty, wyryć.

    Wyryt - od wyryty, wyryć.

    Wysokowicz - od wysoki.

    Wysypoł - (Śl) od wysypać.

    Wyszoczański - od nazwy miejscowej Wysoczany (krośnieńskie, gmina Komańcza).

    Wyżyk - od gwarowego wyż, wyża ‘wysokość’.










    25 październik 2008 r. - 30 styczeń 2014 r.

    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005