<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Etymologia nazwisk

  • Nazwiska na literę "A"
  • Nazwiska na literę " Ba - Bą "
  • Nazwiska na literę " Ca - Ch "
  • Nazwiska na literę "Ć"
  • Nazwiska na literę " Da - Dę"
  • Nazwiska na literę "E"
  • Nazwiska na literę "Fa - Fę"
  • Nazwiska na literę "Ga - Gą"
  • Nazwiska na literę "Ha - Hą"
  • Nazwiska na literę "I"
  • Nazwiska na literę " Ja - Ją "
  • Nazwiska na literę " Ka " - " Kam "
  • Nazwiska na literę "L"
  • Nazwiska na literę "Ł"
  • Nazwiska na literę " Ma - Mal "
  • Nazwiska na literę "N"
  • Nazwiska na literę "O" , "Ó" , "Q" z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę "Pa"
  • Nazwiska na literę " Ra - Rą "
  • Nazwiska na literę " Sa - Są "
  • Nazwiska na literę "Ś" wraz z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę " Ta - Tę "
  • Nazwiska na literę "U"
  • Nazwiska na literę "V"
  • Nazwiska na literę " Wa " - " Wą "
  • Nazwiska na literę "X" i "Y"
  • Nazwiska na literę "Za - Zą"
  • Nazwiska na literę "Ź"
  • Nazwiska na literę "Ż"
  • -------
  • Nazwiska na literę " Pą - Pi "
  • Nazwiska na literę " Pj - Po "
  • Nazwiska na literę " Pó - Py " wraz z uzupełnieniem literki P
  • Nazwiska na literę " Zb - Zy " wraz z uzupełnieniem literki Z
  • Nazwiska na literę " Di - Dr "
  • Nazwiska na literę " Du - Dż " wraz z uzupełnieniem literki D
  • Nazwiska na literę " Fi - Fy " wraz z uzupełnieniem literki F
  • Nazwiska na literę "Gb" - "Gó"
  • Nazwiska na literę " Gp " - " Gż " wraz z uzupełnieniem literki G
  • Nazwiska na literę " He" - "Hy " wraz z uzupełnieniem literki H
  • Nazwiska na literę " Tf - Ty " wraz z uzupełnieniem literki T
  • Nazwiska na literę " Rd - Ró "
  • Nazwiska na literę " Ru - Rż " wraz z uzupełnieniem literki R
  • Nazwiska na literę " Wc " - " Wi "
  • Nazwiska na literę " Wj " - " Wz " wraz z uzupełnieniem literki W
  • Nazwiska na literę " Bd - Bn "
  • Nazwiska na literę " Bo - Bż " wraz z uzupełnieniem literki B
  • Nazwiska na literę " Je - Ju " wraz z uzupełnieniem literki J
  • Nazwiska na literę " Ci - Cż " wraz z uzupełnieniem literki C
  • Nazwiska na literę " Kan " - " Kię "
  • Nazwiska na literę " Kij " - " Kn "
  • Nazwiska na literę " Ko " - " Kó "
  • Nazwiska na literę " Kr " - " Kt "
  • Nazwiska na literę " Ku " - " Ky " wraz z uzupełnieniem literki K
  • Nazwiska na literę " Mał - Md "
  • Nazwiska na literę " Me - Mi "
  • Nazwiska na literę " Ml - Mż " wraz z uzupełnieniem literki M
  • Nazwiska na literę " Sb - Sj "
  • Nazwiska na literę " Sk - Sm "
  • Nazwiska na literę " Sn - Sr "
  • Nazwiska na literę " St "
  • Nazwiska na literę " Su - Szc "
  • Nazwiska na literę " Szcz - Szo "
  • Nazwiska na literę " Szó - Szy " wraz z uzupełnieniem literki S
  • --------
  • Nazwiska Pomorzan na literę " A - Ł "
  • Nazwiska Pomorzan na literę " M - Ż "
  • ---------
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " A - K "
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzące od etników
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " A - K "
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego
  • ......
  • Odapelatywne nazwy osobowe


  • Nazwiska na literę Fi - Fy

    opracowanie etymologii nazwisk - Ewa Szczodruch




    główne źródła:

    a/ Kazimierz Rymut, "Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny", Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1999
    b/ Kazimierz Rymut, 'Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny, Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001
    c/ Zofia Kaleta, „Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odmiejscowe nazwy osobowe”, Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1997
    d/ Aleksandra Cieślikowa ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odapelatywne nazwy osobowe’, Wydawnictwo Naukowe DWN, PAN, Instytut Języka Polskiego, Kraków 2000
    e/ Maria Malec ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1995
    f/ Zygmunt Klimek, ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1997




    Fiacek - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’; od fiać ‘chwiać’.

    Fiaczek - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’; od fiać ‘chwiać’.

    Fiak - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’; od fiać ‘chwiać’.

    Fiakiewicz - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’; od fiać ‘chwiać’.

    Fiakowicz - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’; od fiać ‘chwiać’.

    Fial - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fiala - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fialik - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fialkowski - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fialski - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fiał - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fiała - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fiałek - 1565 od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fiałka - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fiałkiewicz - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fiałko - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fiałkowicz - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fiałkowski - 1783 od nazwy miejscowej Fijałkowo (ostrołęckie, gmina Przasnysz).

    Fiałków - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fiałowicz - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fiałowski - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fiamczyk - od imienia Eufemija, z greckiego Euphémia, od eu ‘dobrze’ + phéme ‘wróżebne słowo, fama’.

    Fiącek - od fiączeć ‘świstać’.

    Fiącyk - od fiączeć ‘świstać’.

    Fiączek - od fiączeć ‘świstać’.

    Fiączyk - od fiączeć ‘świstać’.

    Fiąncek - od fiączeć ‘świstać’.

    Fiba - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fibach - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fibak - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fibakiewicz - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fibek - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fiber - od niemieckiej nazwy osobowej Fiebr, ta od apelatywu Fieber ‘gorączka’.

    Fiberek - od niemieckiej nazwy osobowej Fiebr, ta od apelatywu Fieber ‘gorączka’.

    Fibiak - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fibic - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fibich - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fibik - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fibikowski - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fibiński - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fibisiak - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fibiszewski - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fibo - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fibokiewicz - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fibor - od niemieckiej nazwy osobowej Fiebr, ta od apelatywu Fieber ‘gorączka’.

    Fiborek - od niemieckiej nazwy osobowej Fiebr, ta od apelatywu Fieber ‘gorączka’.

    Fiborok - od niemieckiej nazwy osobowej Fiebr, ta od apelatywu Fieber ‘gorączka’.

    Fibór - od niemieckiej nazwy osobowej Fiebr, ta od apelatywu Fieber ‘gorączka’.

    Fibuch - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fibur - od niemieckiej nazwy osobowej Fiebr, ta od apelatywu Fieber ‘gorączka’.

    Fibus - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fibusz - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fic - 1742 od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fica - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficak - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficałowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fice - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficek - 1490 od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficel - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fich - od niemieckiej nazwy osobowej Fiech, ta od apelatywu Vieh ‘bydło’.

    Fichaczek - od niemieckiej nazwy osobowej Fiech, ta od apelatywu Vieh ‘bydło’.

    Fichel - od niemieckiej nazwy osobowej Fiech, ta od apelatywu Vieh ‘bydło’.

    Fichna - od niemieckiej nazwy osobowej Fiech, ta od apelatywu Vieh ‘bydło’.

    Fichnia - od niemieckiej nazwy osobowej Fiech, ta od apelatywu Vieh ‘bydło’.

    Fichowski - od niemieckiej nazwy osobowej Fiech, ta od apelatywu Vieh ‘bydło’.

    Fichura - od niemieckiej nazwy osobowej Fiech, ta od apelatywu Vieh ‘bydło’.

    Ficia - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficiak - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficiński - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficiur - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficka - 1616 od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficki - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fickowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fickowski - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficner - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego phütze ‘studnia, kałuża, bajoro’.

    Ficnerowski - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego phütze ‘studnia, kałuża, bajoro’.

    Ficnerski - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego phütze ‘studnia, kałuża, bajoro’.

    Fico - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficon - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficoń - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficowski - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficuk - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficulak - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficuła - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficus - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficycz - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficyk - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficz - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficza - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficzak - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficzał - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficzek - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficzka - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficzke - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficzko - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficzkowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficzkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficzulski - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficzułka - 1706 od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Ficzyk - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fić - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fićko - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fid - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fida - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidak - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidala - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidali - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidalski - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidała - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidas - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidczuk - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidecki - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidej - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidek - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidel - od imienia łacińskiego pochodzenia Fidelis, to od łacińskiego fidelis ‘wierny’.

    Fidela - od imienia łacińskiego pochodzenia Fidelis, to od łacińskiego fidelis ‘wierny’.

    Fidelak - od imienia łacińskiego pochodzenia Fidelis, to od łacińskiego fidelis ‘wierny’.

    Fidelek - od imienia łacińskiego pochodzenia Fidelis, to od łacińskiego fidelis ‘wierny’.

    Fidelicki - od imienia łacińskiego pochodzenia Fidelis, to od łacińskiego fidelis ‘wierny’.

    Fidelis - od imienia łacińskiego pochodzenia Fidelis, to od łacińskiego fidelis ‘wierny’.

    Fidelius - od imienia łacińskiego pochodzenia Fidelis, to od łacińskiego fidelis ‘wierny’.

    Fidelok - (Śl) od imienia łacińskiego pochodzenia Fidelis, to od łacińskiego fidelis ‘wierny’.

    Fidelowski - 1748 od imienia łacińskiego pochodzenia Fidelis, to od łacińskiego fidelis ‘wierny’.

    Fidelski - od imienia łacińskiego pochodzenia Fidelis, to od łacińskiego fidelis ‘wierny’.

    Fidelus - od imienia łacińskiego pochodzenia Fidelis, to od łacińskiego fidelis ‘wierny’.

    Fidenicz - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidenkiewicz - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidenko - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fider - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidera - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiderczak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiderczuk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiderczyk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiderek - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiderewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiderkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiderkiw - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiderko - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiderowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiderowski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiderski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fideruk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fides - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidewicz - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidirko - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidkowski - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidla - od imienia łacińskiego pochodzenia Fidelis, to od łacińskiego fidelis ‘wierny’.

    Fidlak - od imienia łacińskiego pochodzenia Fidelis, to od łacińskiego fidelis ‘wierny’.

    Fidler - od niemieckich nazw osobowych Fiedler ‘skrzypek’, Fedler.

    Fidler-Wieruszewski - złożenia brak; Fidler od niemieckich nazw osobowych Fiedler ‘skrzypek’, Fedler; Wieruszewski od nazwy miasta Wieruszów (konińskie), Wieruszew (wieś, konińskie, gmina Kazimierz Biskupi).

    Fidlewski - od imienia łacińskiego pochodzenia Fidelis, to od łacińskiego fidelis ‘wierny’.

    Fidliukiewicz - od imienia łacińskiego pochodzenia Fidelis, to od łacińskiego fidelis ‘wierny’.

    Fidlus - od imienia łacińskiego pochodzenia Fidelis, to od łacińskiego fidelis ‘wierny’.

    Fido - 1400 od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidoczenko - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidola - od imienia łacińskiego pochodzenia Fidelis, to od łacińskiego fidelis ‘wierny’.

    Fidoli - od imienia łacińskiego pochodzenia Fidelis, to od łacińskiego fidelis ‘wierny’.

    Fidolus - od imienia łacińskiego pochodzenia Fidelis, to od łacińskiego fidelis ‘wierny’.

    Fidor - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidora - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidorczuk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidorczyk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidorek - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidorow - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidorowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidorowski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidorów - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidorski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidoruk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidos - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidosiej - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidosiewicz - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidosik - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidosiuk - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidosz - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidoś - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidowicz - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidowski - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidór - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidóra - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidórski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidrich - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidruch - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidrych - 1660 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidrycki - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidrycyk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast

    Fidrygacz - 1796 od fidryganc ‘wiercipięta, rodzaj tańca’.

    Fidryk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidryna - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidrysiak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidrysiuk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidrzysiak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidrzyszak - 1652 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidukiewicz - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidukowicz - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fiduł - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidun - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fiduna - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fiduński - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidur - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidura - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidurek - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidurko - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidurski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidus - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidusiewicz - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidusz - 1422 od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidut - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidych - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidyga - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidyk - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidyka - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidył - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidyłek - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidyło - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidyszyn - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidyt - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidytek - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidzianko - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidziański - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidziewicz - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidzina - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidzinkiewicz - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidziński - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidzioryna - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fidziukiewicz - od imion na Fid-, typu Fidelis, Fidrich, Fidor (= Fiedor).

    Fidziuryna - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiebach - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fieback - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fiebak - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fiebek - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fieber - od niemieckiej nazwy osobowej Fiebr, ta od apelatywu Fieber ‘gorączka’.

    Fiebic - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fiebich - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fiebieg - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fiebier - od niemieckiej nazwy osobowej Fiebr, ta od apelatywu Fieber ‘gorączka’.

    Fiebig - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fiebron - od imienia łacińskiego Febronius, to od nazwy bóstwa etruskiego Februus.

    Fiebronek - 1470-80 od imienia łacińskiego Febronius, to od nazwy bóstwa etruskiego Februus.

    Fiebrun - 1390 od imienia łacińskiego Febronius, to od nazwy bóstwa etruskiego Februus.

    Fiebuch - od niemieckich nazw osobowych Fiebach, Fiebich, Fiebig.

    Fiec - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fiecak - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fiecek - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fiech - od niemieckiej nazwy osobowej Fiech, ta od apelatywu Vieh ‘bydło’.

    Fiechowski - od niemieckiej nazwy osobowej Fiech, ta od apelatywu Vieh ‘bydło’.

    Fieck - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fiecko - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fieckowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fiecz - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fiećko - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fiećkowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fiedak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedasiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedasz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedczak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedczuk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedec - 1442 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedek - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fieder - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiederak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiederek - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiederer - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiederkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiederko - 1447 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiederkowicz - 1451 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiederonek - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiederowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedior - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiediorenko - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiediuk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiediukiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiediukowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiediurek - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiediuryna - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiediuszko - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedko - 1438 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedkowicz - 1454 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedków - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedler - od niemieckich nazw osobowych Fiedler ‘skrzypek’, Fedler.

    Fiedo - 1497 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedociuk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedokowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedołow - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedona - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedonczuk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedończuk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedor - 1591 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedorak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedorczak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedorczuk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedorczyk - 1629 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedorec - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedorek - 1445 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedorenko - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedoriw - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedorkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedorko - 1438 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedorkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedorków - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedoronek - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedoronok - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedorow - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedorowicz - 1443 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedorowski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedorów - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedorski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedorszyn - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedoruk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedoryna - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedoryszyn - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedorzec - 1470 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedos - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedosewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedosiej - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedosiejew - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedosienko - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedosiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedosik - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedosiuk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedoszczenia - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedoszenko - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedoszewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedot - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedotin - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedotjew - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedotow - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedór - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedrich - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedrina - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedrowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedrów - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedrych - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedryna - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fieducik - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fieduk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedukiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedukowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedukowski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fieduna - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fieduń - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedur - 1781 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedura - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedurak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedurek - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedurko - 1427 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedurski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fieduruk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedusiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedusik - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedusz - 1413 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fieduszkin - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fieduszko - 1431 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedyn - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedyna - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedyń - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedyszkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedyszyn - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedzewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedziejew - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedziewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedzikiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedzina - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedzinkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedziuch - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedziuk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedziukiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedziukowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedziuniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedziurek - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fiedziuszkin - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedziuszko - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedziuszyn - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedzko - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedzkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedźko - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiedźkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiefer - od niemieckich nazw osobowych Feffer, Pfeffer, te od apelatywu Pfeffer ‘pieprz’.

    Fieg - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Fiega - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Fiege - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Fiegel - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Fiegier - zapewne od nazwy osobowej Fieger.

    Fieglar - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Fiegler - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Fieglerski - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Fiejek - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’; od fiać ‘chwiać’.

    Fiejka - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’; od fiać ‘chwiać’.

    Fiejko - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’; od fiać ‘chwiać’.

    Fiejkowski - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’; od fiać ‘chwiać’.

    Fiejski - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’; od fiać ‘chwiać’.

    Fiel - od niemieckiej nazwy osobowej Fiel, ta od imion typu Filibert, Filiman.

    Fielas - od niemieckiej nazwy osobowej Fiel, ta od imion typu Filibert, Filiman.

    Fielczak - od niemieckiej nazwy osobowej Fiel, ta od imion typu Filibert, Filiman.

    Fielczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Fiel, ta od imion typu Filibert, Filiman.

    Fielek - od niemieckiej nazwy osobowej Fiel, ta od imion typu Filibert, Filiman.

    Fielkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fiel, ta od imion typu Filibert, Filiman.

    Fielok - (Śl) od niemieckiej nazwy osobowej Fiel, ta od imion typu Filibert, Filiman.

    Fieluk - od niemieckiej nazwy osobowej Fiel, ta od imion typu Filibert, Filiman.

    Fielukiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fiel, ta od imion typu Filibert, Filiman.

    Fielusz - od niemieckiej nazwy osobowej Fiel, ta od imion typu Filibert, Filiman.

    Fiełka - od niemieckiej nazwy osobowej Fiel, ta od imion typu Filibert, Filiman.

    Fiema - 1454 od imienia Eufemija, z greckiego Euphémia, od eu ‘dobrze’ + phéme ‘wróżebne słowo, fama’.

    Fiemak - od imienia Eufemija, z greckiego Euphémia, od eu ‘dobrze’ + phéme ‘wróżebne słowo, fama’.

    Fiemiak - od imienia Eufemija, z greckiego Euphémia, od eu ‘dobrze’ + phéme ‘wróżebne słowo, fama’.

    Fiemkowic - 1400 od imienia Eufemija, z greckiego Euphémia, od eu ‘dobrze’ + phéme ‘wróżebne słowo, fama’.

    Fien - 1440 (KrW) od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Fienic - 1410 od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Fieniuk - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Fienko - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Fienkowski - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Fienowicz - 1445 od niemieckich naz osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Fień - 1437 od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Fieńczak - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Fieńko - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Fieńkowski - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Fieodorow - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor.

    Fier - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fiera - 1687 od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fierasiewicz - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fiercek - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fierczyk - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fierczyński - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fierdanek - od wiardunek, wiardunek, od staropolskiego wierdunk ‘staropolska moneta; dziesięcina’.

    Fierdek - od wiardunek, wiardunek, od staropolskiego wierdunk ‘staropolska moneta; dziesięcina’.

    Fierdonek - od wiardunek, wiardunek, od staropolskiego wierdunk ‘staropolska moneta; dziesięcina’.

    Fierdyna - od wiardunek, wiardunek, od staropolskiego wierdunk ‘staropolska moneta; dziesięcina’.

    Fierek - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fierenczuk - od węgierskiego Ferenc, które stanowi węgierską przeróbkę imienia Franciscus.

    Fiereniec - od węgierskiego Ferenc, które stanowi węgierską przeróbkę imienia Franciscus.

    Fierens - od węgierskiego Ferenc, które stanowi węgierską przeróbkę imienia Franciscus.

    Fiereńczuk - od węgierskiego Ferenc, które stanowi węgierską przeróbkę imienia Franciscus.

    Fierfahs - od niemieckiej nazwy osobowej Ferfas, ta od Vierfaß ‘naczynie złożone z czterech części’.

    Fierfas - od niemieckiej nazwy osobowej Ferfas, ta od Vierfaß ‘naczynie złożone z czterech części’.

    Fierfass - od niemieckiej nazwy osobowej Ferfas, ta od Vierfaß ‘naczynie złożone z czterech części’.

    Fiergalski - od firgać ‘wierzgać’.

    Fiergelewski - od firgać ‘wierzgać’.

    Fiergielewski - od firgać ‘wierzgać’.

    Fiergolla - od firgać ‘wierzgać’.

    Fiergolski - od firgać ‘wierzgać’.

    Fiergoła - od firgać ‘wierzgać’.

    Fiergouski - od firgać ‘wierzgać’.

    Fiergowski - od firgać ‘wierzgać’.

    Fierk - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fierka - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fierke - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fierkiewicz - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fierko - 1475 (KrW) od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fierkowicz - 1680 od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fierkus - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fierla - od gwarowego firlać ‘mieszać’.

    Fierlak - 1738 od gwarowego firlać ‘mieszać’.

    Fierląg - 1485 od staropolskiego firląg, fierląg ‘jednostka monetarna’.

    Fierlążek - 1404 od staropolskiego firląg, fierląg ‘jednostka monetarna’.

    Fierleciak - 1690 od firleta ‘gatunek rośliny’.

    Fierlej - 1614 od staropolskiego firlej żart, taniec’, też ‘gatunek ptaka’.

    Fierlek - od gwarowego firlać ‘mieszać’.

    Fierleś - od gwarowego firlać ‘mieszać’.

    Fierleta - 1683 od firleta ‘gatunek rośliny’.

    Fierley - od staropolskiego firlej żart, taniec’, też ‘gatunek ptaka’.

    Fierlik - od gwarowego firlać ‘mieszać’.

    Fierman - od staropolskiego firman, ferman ‘rozkaz, zarządzenie sułtana’.

    Fierna - od niemieckiej nazwy osobowej Firn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego apelatywu virne ‘stary, doświadczony, mądry’.

    Fiernow - od niemieckiej nazwy osobowej Firn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego apelatywu virne ‘stary, doświadczony, mądry’.

    Fieroch - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fierosiewicz - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fierski - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fiertak - od fertać, fertać, fyrtać, wartać ‘obracać, wiercić; szastać’.

    Fiertek - od fertać, fertać, fyrtać, wartać ‘obracać, wiercić; szastać’.

    Fiertel - od gwarowego firtel ‘ćwierć, czwarta część’.

    Fierus - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fieruś - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fierut - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fieruta - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fiesiak - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fieszak - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fieśko - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fieśkowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiet - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fietak - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fietczak - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fietczuk - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fietek - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fietka - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fietkiewicz - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fietko - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fietowski - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fiett - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fieweg - od niemieckiej nazwy osobowej Vieweg, ta od apelatywu Vieweg ‘droga dla bydła’.

    Fieweger - od niemieckiej nazwy osobowej Vieweg, ta od apelatywu Vieweg ‘droga dla bydła’.

    Fiewek - od niemieckiej nazwy osobowej Vieweg, ta od apelatywu Vieweg ‘droga dla bydła’.

    Fiewski - od niemieckiej nazwy osobowej Vieweg, ta od apelatywu Vieweg ‘droga dla bydła’.

    Fifała - od gwarowego fif ‘przebiegłość, od gwarowego fifak ‘człowiek sprytny’.

    Fifański - od gwarowego fif ‘przebiegłość, od gwarowego fifak ‘człowiek sprytny’.

    Fifar - od niemieckiej nazwy osobowej phifer ‘muzyk grający na piszczałkach’.

    Fifelski - od gwarowego fif ‘przebiegłość, od gwarowego fifak ‘człowiek sprytny’.

    Fifer - 1476 od niemieckiej nazwy osobowej phifer ‘muzyk grający na piszczałkach’.

    Fifielski - od gwarowego fif ‘przebiegłość, od gwarowego fifak ‘człowiek sprytny’.

    Fifowski - od gwarowego fif ‘przebiegłość, od gwarowego fifak ‘człowiek sprytny’.

    Fig - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figa - 1435 od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figacz - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać' lub od gwarowego figacz ‘pedał w warsztacie tkackim’, też ‘koń, który kopie’.

    Figaczewski - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figaj - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figajewicz - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figalski - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figał - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figałowski - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figałuszka - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figan - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figaniak - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figant - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figański - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figara - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figarek - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figarowski - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figarski - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figas - 1784 od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figasiński - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figaszewski - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figaś - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figel - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figelak - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figelc - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figelec - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figelek - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figelski - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figger - zapewne od nazwy osobowej Fieger.

    Figiel - 1691 od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figiela - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figielczak - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figielek - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figielewicz - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figielewski - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figielski - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figielus - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figier - zapewne od nazwy osobowej Fieger.

    Figiera - zapewne od nazwy osobowej Fieger.

    Figierski - zapewne od nazwy osobowej Fieger.

    Figiew - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figiniak - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figiński - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figisiak - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figlarek - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figlarewicz - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figlarowicz - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figlarski - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figlarz - 1620 od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figlas - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figlasz - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figler - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figlerowicz - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figlerski - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figlewicz - 1777 od figiel 'żart'; też od niemieckich nazw osobowych Fi (e)gel, Fiegler.

    Figlewski - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figliński - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figlisiak - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figlon - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figlus - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figluś - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figła - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figłus - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figłuszka - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figol - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figoluszka - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figoła - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figołuszka - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figołuszko - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Figon - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figoniak - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figoń - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figos - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figosiński - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figowicz - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figowski - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figóra - od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figórek - od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figórka - od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figórna - od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figórniak - od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figórny - od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figórowski - od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figórski - od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figrak - zapewne od nazwy osobowej Fieger.

    Figranek - zapewne od nazwy osobowej Fieger.

    Figul - od łacińskiego figulus ‘garncarz, zdun’.

    Figula - 1564 od łacińskiego figulus ‘garncarz, zdun’.

    Figulka - 1559 od łacińskiego figulus ‘garncarz, zdun’.

    Figulski - 1687 od łacińskiego figulus ‘garncarz, zdun’.

    Figulus - 1491 od łacińskiego figulus ‘garncarz, zdun’.

    Figuł - od łacińskiego figulus ‘garncarz, zdun’.

    Figuła - 1732 od łacińskiego figulus ‘garncarz, zdun’.

    Figułka - od łacińskiego figulus ‘garncarz, zdun’.

    Figunka - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figur - od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figura - 1478 od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figurak - od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figurek - od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figurewicz - od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figurka - od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figurkowski - od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figurna - od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figurniak - w grupie nazwisk pochodzących od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figurny - od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figurowicz - od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figurowski - od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figurski - od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figurzyński - od figura ‘kształt; posąg; osoba’.

    Figus - 1786 od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'; od figus ‘gatunek rośliny’.

    Figuś - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figuśniak - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figut - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Figuta - od figa, od staropolskiego fig lub od gwarowego figać 'wierzgać'.

    Fija - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’; od fiać ‘chwiać’.

    Fijak - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’; od fiać ‘chwiać’.

    Fijakowski - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’; od fiać ‘chwiać’.

    Fijal - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fijala - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fijalik - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fijalkowski - od nazwy miejscowej Fijałkowo (ostrołęckie, gmina Przasnysz).

    Fijalow - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fijalski - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fijał - 1439 od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fijała - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fijałczuk - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fijałek - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fijałka - 1742 od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fijałkiewicz - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fijałko - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fijałkowicz - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fijałkowski - 1500 od nazwy miejscowej Fijałkowo (ostrołęckie, gmina Przasnysz).

    Fijałków - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fijałło - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fijało - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fijałowicz - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fijałowski - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fijar - od filar ‘podpora, kolumna’ lub od uzywanego w Kościele prawosławnym imienia Filaret. Imię pochodzenia greckiego od philaretos ‘kochający cnotę’.

    Fijarczyk - od filar ‘podpora, kolumna’ lub od uzywanego w Kościele prawosławnym imienia Filaret. Imię pochodzenia greckiego od philaretos ‘kochający cnotę’.

    Fijarski - od filar ‘podpora, kolumna’ lub od uzywanego w Kościele prawosławnym imienia Filaret. Imię pochodzenia greckiego od philaretos ‘kochający cnotę’.

    Fijek - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’; od fiać ‘chwiać’.

    Fijoł - 1443 od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’.

    Fijoła - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’.

    Fijołczęta - 1488 od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’.

    Fijołek - 1443 od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’

    Fijołka - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’.

    Fijołkowski - 1707 od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’.

    Fijołna - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’.

    Fijołowski - 1483 (Maz) od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’.

    Fijowski - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’; od fiać ‘chwiać’.

    Fijuk - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’; od fiać ‘chwiać’.

    Fijut - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’; od fiać ‘chwiać’.

    Fijutowski - od chwiać, chwiejać ‘poruszać, kołysać’; od fiać ‘chwiać’.

    Fik - 1713 od fikać ‘tańczyć, skakać’ lub od staropolskiego fik, fika ‘figa’.

    Fika - od fikać ‘tańczyć, skakać’ lub od staropolskiego fik, fika ‘figa’.

    Fikalski - od fikać ‘tańczyć, skakać’ lub od staropolskiego fik, fika ‘figa’.

    Fikara - od fikać ‘tańczyć, skakać’ lub od staropolskiego fik, fika ‘figa’.

    Fikarra - od fikać ‘tańczyć, skakać’ lub od staropolskiego fik, fika ‘figa’.

    Fikas - od fikać ‘tańczyć, skakać’ lub od staropolskiego fik, fika ‘figa’.

    Fikaś - od fikać ‘tańczyć, skakać’ lub od staropolskiego fik, fika ‘figa’.

    Fikiel - od niemieckiej nazwy osobowej Fickel.

    Fiklewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fickel.

    Fiklus - od niemieckiej nazwy osobowej Fickel.

    Fikłus - od niemieckiej nazwy osobowej Fickel.

    Fiko - od fikać ‘tańczyć, skakać’ lub od staropolskiego fik, fika ‘figa’.

    Fikoc - od fikać ‘tańczyć, skakać’ lub od staropolskiego fik, fika ‘figa’.

    Fikoczek - od fikać ‘tańczyć, skakać’ lub od staropolskiego fik, fika ‘figa’.

    Fikos - od fikać ‘tańczyć, skakać’ lub od staropolskiego fik, fika ‘figa’.

    Fikowicz - od fikać ‘tańczyć, skakać’ lub od staropolskiego fik, fika ‘figa’.

    Fikowski - od fikać ‘tańczyć, skakać’ lub od staropolskiego fik, fika ‘figa’.

    Fików - od fikać ‘tańczyć, skakać’ lub od staropolskiego fik, fika ‘figa’.

    Fiks - od fiksować potocznie ‘szaleć, eariować’, też od łacińskiego fixus ‘trwały, niezmienny’.

    Fiksa - 1464 od fiksować potocznie ‘szaleć, eariować’, też od łacińskiego fixus ‘trwały, niezmienny’.

    Fiksak - od fiksować potocznie ‘szaleć, eariować’, też od łacińskiego fixus ‘trwały, niezmienny’.

    Fiksalski - od fiksować potocznie ‘szaleć, eariować’, też od łacińskiego fixus ‘trwały, niezmienny’.

    Fiksał - od fiksować potocznie ‘szaleć, eariować’, też od łacińskiego fixus ‘trwały, niezmienny’.

    Fiksat - od fiksować potocznie ‘szaleć, eariować’, też od łacińskiego fixus ‘trwały, niezmienny’; od fiksat ‘szaleniec, wariat’.

    Fiksek - od fiksować potocznie ‘szaleć, eariować’, też od łacińskiego fixus ‘trwały, niezmienny’.

    Fiksiak - od fiksować potocznie ‘szaleć, eariować’, też od łacińskiego fixus ‘trwały, niezmienny’.

    Fiksiński - od fiksować potocznie ‘szaleć, eariować’, też od łacińskiego fixus ‘trwały, niezmienny’.

    Fiksot - od fiksować potocznie ‘szaleć, eariować’, też od łacińskiego fixus ‘trwały, niezmienny’.

    Fiksowicz - od fiksować potocznie ‘szaleć, eariować’, też od łacińskiego fixus ‘trwały, niezmienny’.

    Fikuł - 1403 od fikać ‘tańczyć, skakać’ lub od staropolskiego fik, fika ‘figa’.

    Fikus - od fikus ‘gatunek figi’.

    Fikuś - od fikus ‘gatunek figi’.

    Fil - 1407 od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fila - 1561 od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filaciuk - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filacz - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filaczek - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filaczyk - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filaczyński - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filak - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filakiewicz - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filakowski - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filan - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filankiewicz - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filanowicz - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filanowski - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filański - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filar - od filar ‘podpora, kolumna’ lub od uzywanego w Kościele prawosławnym imienia Filaret. Imię pochodzenia greckiego od philaretos ‘kochający cnotę’.

    Filara - od filar ‘podpora, kolumna’ lub od uzywanego w Kościele prawosławnym imienia Filaret. Imię pochodzenia greckiego od philaretos ‘kochający cnotę’.

    Filarczyk - od filar ‘podpora, kolumna’ lub od uzywanego w Kościele prawosławnym imienia Filaret. Imię pochodzenia greckiego od philaretos ‘kochający cnotę’.

    Filarecki - od filar ‘podpora, kolumna’ lub od uzywanego w Kościele prawosławnym imienia Filaret. Imię pochodzenia greckiego od philaretos ‘kochający cnotę’.

    Filarek - od filar ‘podpora, kolumna’ lub od uzywanego w Kościele prawosławnym imienia Filaret. Imię pochodzenia greckiego od philaretos ‘kochający cnotę’.

    Filarowicz - od filar ‘podpora, kolumna’ lub od uzywanego w Kościele prawosławnym imienia Filaret. Imię pochodzenia greckiego od philaretos ‘kochający cnotę’.

    Filarowski - od filar ‘podpora, kolumna’ lub od uzywanego w Kościele prawosławnym imienia Filaret. Imię pochodzenia greckiego od philaretos ‘kochający cnotę’.

    Filarski - od filar ‘podpora, kolumna’ lub od uzywanego w Kościele prawosławnym imienia Filaret. Imię pochodzenia greckiego od philaretos ‘kochający cnotę’.

    Filary - od filar ‘podpora, kolumna’ lub od uzywanego w Kościele prawosławnym imienia Filaret. Imię pochodzenia greckiego od philaretos ‘kochający cnotę’.

    Filas - 1766 od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filasek - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filasiak - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filasiewicz - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filasiński - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filaszek - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filaszkiewicz - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filaś - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filc - od filc ‘rodzaj tkaniny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Filz.

    Filcek - od filc ‘rodzaj tkaniny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Filz.

    Filcek - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filcz - od filc ‘rodzaj tkaniny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Filz.

    Filczak - od filc ‘rodzaj tkaniny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Filz.

    Filczek - od filc ‘rodzaj tkaniny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Filz.

    Filczewski - od filc ‘rodzaj tkaniny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Filz.

    Filczuk - od filc ‘rodzaj tkaniny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Filz.

    Filczyc - 1413 od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filec - od filc ‘rodzaj tkaniny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Filz.

    Filec - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fileck - od filc ‘rodzaj tkaniny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Filz.

    Filecki - od filc ‘rodzaj tkaniny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Filz.

    Filecki - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filek - 1427 od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filemon - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filemonowicz - 1638 od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filemowicz - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filenicz - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filenko - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filenkow - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Fileńczuk - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Fileński - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filepek - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippis ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filepowicz - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filer - od filar ‘podpora, kolumna’ lub od uzywanego w Kościele prawosławnym imienia Filaret. Imię pochodzenia greckiego od philaretos ‘kochający cnotę’.

    Filew - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filewicz - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filewski - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filia - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filiacz - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filiak - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filianowicz - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filiański - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filich - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filicha - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filichowski - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filiciak - od imienia Filiks używanego w Kosciele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego, od philikos ‘przyjacielski’.

    Filiciewicz - od imienia Filiks używanego w Kosciele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego, od philikos ‘przyjacielski’.

    Filicz - od imienia Filiks używanego w Kosciele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego, od philikos ‘przyjacielski’.

    Filiczak - od imienia Filiks używanego w Kosciele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego, od philikos ‘przyjacielski’.

    Filiczek - od imienia Filiks używanego w Kosciele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego, od philikos ‘przyjacielski’.

    Filiczkowski - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filiczuk - od imienia Filiks używanego w Kosciele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego, od philikos ‘przyjacielski’.

    Filiczykowski - od imienia Filiks używanego w Kosciele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego, od philikos ‘przyjacielski’.

    Filiczyński - od imienia Filiks używanego w Kosciele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego, od philikos ‘przyjacielski’.

    Filig - od imienia Filiks używanego w Kosciele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego, od philikos ‘przyjacielski’.

    Filigowski - od imienia Filiks używanego w Kosciele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego, od philikos ‘przyjacielski’.

    Filik - od imienia Filiks używanego w Kosciele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego, od philikos ‘przyjacielski’.

    Filika - od imienia Filiks używanego w Kosciele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego, od philikos ‘przyjacielski’.

    Filikiewicz - od imienia Filiks używanego w Kosciele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego, od philikos ‘przyjacielski’.

    Filikowski - od imienia Filiks używanego w Kosciele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego, od philikos ‘przyjacielski’.

    Filikowski - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filiks - od imienia Filiks używanego w Kosciele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego, od philikos ‘przyjacielski’.

    Filiksiak - od imienia Filiks używanego w Kosciele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego, od philikos ‘przyjacielski’.

    Filikus - od imienia Filiks używanego w Kosciele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego, od philikos ‘przyjacielski’.

    Filim - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filima - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filima-Chilimoniuk - złożenia brak; Filima od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’; Chilimoniuk od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filiman - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filimanow - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filimanowicz - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filimanowski - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filimek - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filimon - 1436 (KrW) od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filimoniak - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filimoniuk - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filimonow - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filimonowicz - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filimonów - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filimończyk - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filimowicz - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filinonow - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filinow - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filinowicz - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filinowski - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filiński - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filio - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filiochowski - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filiończyk - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filiowicz - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filip - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipa - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippis ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipak - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipaszek - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipaszko - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipcewicz - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipcow - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipców - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipcuk - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipczak - 1669 od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipczek - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipczenko - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipczenkow - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipczik - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipczok - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipczon - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipczuk - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipczyk - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipczyński - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipec - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipecki - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipek - 1398 od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipenko - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipetz - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipi - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipiak - 1669 od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipic - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipiec - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipiecki - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipiek - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipienko - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipieńko - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipik - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipin - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipinek - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipiński - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipiok - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipionek - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipiowicz - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipiszyk - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipiszyn - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipiuk - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipk - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipka - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippis ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipkiewicz - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipko - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipkowiak - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipkowicz - 1343 od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipkowski - 1736 od nazwy miejscowej Filipki (łomżyńskie, gmina Kolno).

    Filipkowski - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipków - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipnik - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipo - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipow - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipowiak - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipowicz - 1343 od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipowicz-Dubowik - złożenia brak; Filipowicz 1343 od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip; Dubowik z ukraińską lub czeską, słowacką realizacją samogłoski rdzennej, niekiedy jako ucieczka hiperpoprawna od Dup-; od dąb.

    Filipowiec - 1489 od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipowski - 1389 od nazw miejscowych Filipowice, Filipów (kilka wsi).

    Filipowsky - od nazw miejscowych Filipowice, Filipów (kilka wsi).

    Filipów - 1566 od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipp - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filippczyk - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filippek - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filippi - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filippoto - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filippow - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filippowicz - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filips - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipski - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipsson - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipuk - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filipuszko - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filis - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filisiak - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filisiewicz - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filisikowski - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filisiński - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filisiuk - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filist - od filister, ze staropolskiego filistyn ‘człowiek ograniczony, małostkowy’.

    Filistowicz - od filister, ze staropolskiego filistyn ‘człowiek ograniczony, małostkowy’.

    Filistyn - od filister, ze staropolskiego filistyn ‘człowiek ograniczony, małostkowy’.

    Filistyński - od filister, ze staropolskiego filistyn ‘człowiek ograniczony, małostkowy’.

    Filisz - 1486 od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filiszak - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filiszek - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filiszewic - 1408 od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filiszewski - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filiszkiewicz - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filiśka - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filiśnik - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filitowicz - od imienia Filit używanego w Kościele prawosławnym. Imię greckiego pochodzenia Philetos, od philetos ‘lubiany’.

    Filitowski - od imienia Filit używanego w Kościele prawosławnym. Imię greckiego pochodzenia Philetos, od philetos ‘lubiany’.

    Filius - od łacińskiego filus ‘syn’.

    Filiusz - od łacińskiego filus ‘syn’.

    Filiut - od imienia Filit używanego w Kościele prawosławnym. Imię greckiego pochodzenia Philetos, od philetos ‘lubiany’.

    Filjo - od łacińskiego filus ‘syn’.

    Filk - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filka - 1743 od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filke - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filkiewicz - 1748 od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filko - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filkos - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filkowski - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fillip - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Fillipiak - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Fillipow - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Fillipski - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Fillman - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Fillmann - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Film - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filman - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filmann - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filmanow - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filmanowicz - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filmanowski - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filmoniuk - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filmonowicz - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filmowicz - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filmus - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filmut - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filo - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filoch - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filocha - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filochowicz - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filochowski - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filochowski - od nazwy miejscowej Filochy (ostrołęckie, gmina Czerwin).

    Filoda - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filok - (Śl) od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filomat - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filomena - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filomenko - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filomenowicz - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filomon - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filomonow - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filomonowicz - 1765 od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filomończyk - od imienia Filemon. Imię pochodzenia greckiego Philemon, od phileni ‘kocham’, od wschodniosłowiańskiego Filimon lub od imienia Filomen, z greckiego Philomenes, od philos ‘drogi’ + menos ‘siła, męstwo’.

    Filon - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Filonczuk - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Filonczyk - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Filonek - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Filonik - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Filoniowicz - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Filoniuk - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Filonow - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczzone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Filonowicz - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Filonowski - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Filoń - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Filończuk - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Filończyk - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Filosek - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filoszek - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filowicz - 1462 (KrW) od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filowski - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filozof - 1445 od filozof.

    Filozofek - 1488 od filozof.

    Filpe - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filpiak - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filpkiewicz - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filpkowski - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filuch - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filuchowski - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filuciak - od filut ‘bałamut’.

    Filuda - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filuk - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filus - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filusek - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filusik - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filusiński - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filusz - 1456 od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filuś - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Filut - od filut ‘bałamut’.

    Filuta - od filut ‘bałamut’.

    Filutek - od filut ‘bałamut’.

    Filutkiewicz - od filut ‘bałamut’.

    Filutkowski - od filut ‘bałamut’.

    Filutowicz - od filut ‘bałamut’.

    Filutowski - od filut ‘bałamut’.

    Filutycz - od filut ‘bałamut’.

    Filypczuk - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filypczyk - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filypek - od imienia Filip. Imię pochodzenia greckiego Philippos, od philos ‘kochany, drogi; przyjaciel’ oraz hippos ‘koń’. W Polsce notowane od XII wieku też w formie Pilip.

    Filz - od filc ‘rodzaj tkaniny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Filz.

    Filzek - od filc ‘rodzaj tkaniny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Filz.

    Filzer - od filc ‘rodzaj tkaniny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Filz.

    Filzkowski - od filc ‘rodzaj tkaniny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Filz.

    Filzon - od filc ‘rodzaj tkaniny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Filz.

    Filzykowski - od filc ‘rodzaj tkaniny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Filz.

    Fił - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fiła - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fiłaciński - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fiłaciuk - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fiłacz - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fiłanowicz - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fiłczew - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fiłek - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fiłka - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fiłkowski - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fiłoc - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fiłocha - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fiłojek - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fiłon - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Fiłonczuk - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Fiłonczyk - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Fiłoniak - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Fiłonienko - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Fiłonik - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Fiłoniuk - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Fiłonkowicz - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Fiłonow - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Fiłonowicz - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Fiłoń - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Fiłończuk - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Fiłończyk - od imienia Filon. Imię w Polsce poświadczone od XVII wieku, przeważnie na Kresach Wschodnich, pochodzenia greckiego Philon, skrócenie od imion złożonych typu Philolaos, Theophilos, od wschodniosłowiańskiego Filon, też od Filimon.

    Fiłosow - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fiłowicz - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fiłowski - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fiłych - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fiłyk - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fim - od imienia Eufemija, z greckiego Euphémia, od eu ‘dobrze’ + phéme ‘wróżebne słowo, fama’.

    Fima - od imienia Eufemija, z greckiego Euphémia, od eu ‘dobrze’ + phéme ‘wróżebne słowo, fama’.

    Fimek - od imienia Eufemija, z greckiego Euphémia, od eu ‘dobrze’ + phéme ‘wróżebne słowo, fama’.

    Fimiak - od imienia Eufemija, z greckiego Euphémia, od eu ‘dobrze’ + phéme ‘wróżebne słowo, fama’.

    Fimiarz - od imienia Eufemija, z greckiego Euphémia, od eu ‘dobrze’ + phéme ‘wróżebne słowo, fama’.

    Fimiasz - od imienia Eufemija, z greckiego Euphémia, od eu ‘dobrze’ + phéme ‘wróżebne słowo, fama’

    Fimierz - od imienia Eufemija, z greckiego Euphémia, od eu ‘dobrze’ + phéme ‘wróżebne słowo, fama’.

    Fimiński - od imienia Eufemija, z greckiego Euphémia, od eu ‘dobrze’ + phéme ‘wróżebne słowo, fama’.

    Fimka - od imienia Eufemija, z greckiego Euphémia, od eu ‘dobrze’ + phéme ‘wróżebne słowo, fama’.

    Fimowicz - od imienia Eufemija, z greckiego Euphémia, od eu ‘dobrze’ + phéme ‘wróżebne słowo, fama’.

    Fin - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Fina - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finak - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finczek - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finczuk - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finda - od niemieckiej nazwy osobowej Finde, ta od finden ‘znaleźć’.

    Findala - od niemieckiej nazwy osobowej Finde, ta od finden ‘znaleźć’.

    Findel - od niemieckiej nazwy osobowej Finde, ta od finden ‘znaleźć’; od niemieckiej nazwy osobowej Findel.

    Finder - 1619 od niemieckiej nazwy osobowej Finde, ta od finden ‘znaleźć’; od niemieckiej nazwy osobowej Finder.

    Findlik - od niemieckiej nazwy osobowej Finde, ta od finden ‘znaleźć’.

    Findor - 1621 od niemieckiej nazwy osobowej Finde, ta od finden ‘znaleźć’.

    Findrik - od niemieckiej nazwy osobowej Finde, ta od finden ‘znaleźć’.

    Findrykowski - od niemieckiej nazwy osobowej Finde, ta od finden ‘znaleźć’.

    Findur - od niemieckiej nazwy osobowej Finde, ta od finden ‘znaleźć’.

    Findura - od niemieckiej nazwy osobowej Finde, ta od finden ‘znaleźć’.

    Findurski - od niemieckiej nazwy osobowej Finde, ta od finden ‘znaleźć’.

    Findysz - od niemieckiej nazwy osobowej Finde, ta od finden ‘znaleźć’.

    Findzinkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Finde, ta od finden ‘znaleźć’.

    Findziński - od niemieckiej nazwy osobowej Finde, ta od finden ‘znaleźć’.

    Fineczko - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finek - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finiak - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finiaków - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finiarski - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finiarz - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finiewicz - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finiewski - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finik - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finikowski - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finiosz - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finiuk - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Fink - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finka - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finkel - od niemieckiej nazwy osobowej Finkel, ta od apelatywu Finke ‘zięba’.

    Finkelski - od niemieckiej nazwy osobowej Finkel, ta od apelatywu Finke ‘zięba’.

    Fink-Finowicki - złożenia brak; Fink od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena; Finowicki od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finkiel - od niemieckiej nazwy osobowej Finkel, ta od apelatywu Finke ‘zięba’.

    Finkiewicz - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finklewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Finkel, ta od apelatywu Finke ‘zięba’.

    Finko - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finkowiak - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finkowicz - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finkowski - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Finowski - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Fiń - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Fińczuk - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Fińk - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Fiński - 1718 od fin ‘filut, zręczny’ lub od Fin ‘Fińczyk’.

    Fioch - od fiok, fioch ‘lok, ozdoba na głowie’.

    Fiodarowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fioder - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fioderczuk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fioderewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fioderowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodka - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodo - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodor - 1599 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodorczenko - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodorczuk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodorczyk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodorek - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodorenko - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodoroff - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodoronek - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodorow - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodorowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodorowski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodorów - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodorski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodoruk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodos - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodosiej - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodosiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodosiuk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodra - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodrów - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodryk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodrysiak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fioducik - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodun - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodura - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiodurczyk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fiok - od fiok, fioch ‘lok, ozdoba na głowie’.

    Fioka - od fiok, fioch ‘lok, ozdoba na głowie’.

    Fiol - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fiola - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fiolek - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fiolik - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fiolka - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fioł - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł,fijał,chwiołek ‘gatunek kwiatka’.

    Fioła - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł,fijał,chwiołek ‘gatunek kwiatka’.

    Fiołek - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł,fijał,chwiołek ‘gatunek kwiatka’.

    Fiołka - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł,fijał,chwiołek ‘gatunek kwiatka’.

    Fiołko - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł,fijał,chwiołek ‘gatunek kwiatka’.

    Fiołkowski - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł,fijał,chwiołek ‘gatunek kwiatka’.

    Fiołków - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł,fijał,chwiołek ‘gatunek kwiatka’.

    Fiołna - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł,fijał,chwiołek ‘gatunek kwiatka’.

    Fiołno - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł,fijał,chwiołek ‘gatunek kwiatka’.

    Fionc - od fiączeć ‘świstać’.

    Fioncek - od fiączeć ‘świstać’.

    Fionczek - od fiączeć ‘świstać’.

    Fionczyk - od fiączeć ‘świstać’.

    Fionek - od fiączeć ‘świstać’.

    Fionik - od fiączeć ‘świstać’.

    Fioniuk - od fiączeć ‘świstać’.

    Fionkiewicz - od fiączeć ‘świstać’.

    Fior - od staropolskiego, gwarowego fiurczeć, furkać ‘jechać lekko a prędko’.

    Fiorczak - od staropolskiego, gwarowego fiurczeć, furkać ‘jechać lekko a prędko’.

    Fiorczyk - od staropolskiego, gwarowego fiurczeć, furkać ‘jechać lekko a prędko’.

    Fiorczyński - od staropolskiego, gwarowego fiurczeć, furkać ‘jechać lekko a prędko’.

    Fiore - od staropolskiego, gwarowego fiurczeć, furkać ‘jechać lekko a prędko’.

    Fiorek - od staropolskiego, gwarowego fiurczeć, furkać ‘jechać lekko a prędko’.

    Fiori - od staropolskiego, gwarowego fiurczeć, furkać ‘jechać lekko a prędko’.

    Fiół - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’.

    Fiółka - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’.

    Fiółkowski - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’.

    Fiór - od staropolskiego, gwarowego fiurczeć, furkać ‘jechać lekko a prędko’.

    Fir - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Fira - 1769 od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firak - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firan - od firana, firanka.

    Firanek - od firana, firanka

    Firanowski - od firana, firanka.

    Firańczuk - od firana, firanka.

    Firańczyk - od firana, firanka.

    Firański - od firana, firanka.

    Firas - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firasiewicz - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firasz - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firaszewicz - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firaszyński - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firaś - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firc - od gwarowego firc ‘książę’.

    Fircej - od gwarowego firc ‘książę’.

    Fircowicz - od gwarowego firc ‘książę’.

    Fircowicz - od gwarowego firc ‘książę’.

    Fircyk - 1795 od fircyk ‘pędziwiatr; elegant’.

    Firczakowski - od gwarowego firc ‘książę’.

    Firczuk - od gwarowego firc ‘książę’.

    Firczyk - od fircyk ‘pędziwiatr; elegant’.

    Firczyński - od gwarowego firc ‘książę’.

    Firecki - od gwarowego firc ‘książę’.

    Firek - 1631 od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firer - od niemieckiej nazwy osobowej Führer ‘przewodnik, przywódca’.

    Firesiewicz - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firesko - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firewicz - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firfa - od niemieckiej nazwy osobowej Ferfas, ta od Vierfaß ‘naczynie złożone z czterech części’.

    Firfas - od niemieckiej nazwy osobowej Ferfas, ta od Vierfaß ‘naczynie złożone z czterech części’.

    Firfass - od niemieckiej nazwy osobowej Ferfas, ta od Vierfaß ‘naczynie złożone z czterech części’.

    Firgalski - od firgać ‘wierzgać’.

    Firgielewski - od firgać ‘wierzgać’.

    Firgola - od firgać ‘wierzgać’.

    Firgolski - od firgać ‘wierzgać’.

    Firgon - od firgać ‘wierzgać’.

    Firgoń - od firgać ‘wierzgać’.

    Firgowski - od firgać ‘wierzgać’.

    Firgulski - od firgać ‘wierzgać’.

    Firka - 1488 od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firke - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firkiewicz - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firko - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firkowicz - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firkowski - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firkus - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firl - od gwarowego firlać ‘mieszać’.

    Firla - od gwarowego firlać ‘mieszać’.

    Firlaj - od staropolskiego firlej żart, taniec’, też ‘gatunek ptaka’.

    Firlajczyk - od staropolskiego firlej żart, taniec’, też ‘gatunek ptaka’.

    Firlas - od gwarowego firlać ‘mieszać’.

    Firlay - od staropolskiego firlej żart, taniec’, też ‘gatunek ptaka’.

    Firląg - od staropolskiego firląg, fierląg ‘jednostka monetarna’.

    Firlej - 1387 od staropolskiego firlej żart, taniec’, też ‘gatunek ptaka’.

    Firleja - od staropolskiego firlej żart, taniec’, też ‘gatunek ptaka’.

    Firlejczyk - od staropolskiego firlej żart, taniec’, też ‘gatunek ptaka’.

    Firlejów - od staropolskiego firlej żart, taniec’, też ‘gatunek ptaka’.

    Firlet - od firleta ‘gatunek rośliny’.

    Firleta - 1677 od firleta ‘gatunek rośliny’.

    Firlewicz - od gwarowego firlać ‘mieszać’.

    Firley - od staropolskiego firlej żart, taniec’, też ‘gatunek ptaka’.

    Firliciński - od gwarowego firlać ‘mieszać’.

    Firlik - 1445 od gwarowego firlać ‘mieszać’; od gwarowego firlik ‘mała beczułka’.

    Firlong - od staropolskiego firląg, fierląg ‘jednostka monetarna’.

    Firlus - od gwarowego firlać ‘mieszać’.

    Firluś - od gwarowego firlać ‘mieszać’.

    Firma - 1515 od firma ‘przedsiębiorstwo produkcyjne lub handlowe’.

    Firman - od staropolskiego firman, ferman ‘rozkaz, zarządzenie sułtana’.

    Firmanczuk - od staropolskiego firman, ferman ‘rozkaz, zarządzenie sułtana’.

    Firmandy - od firma ‘przedsiębiorstwo produkcyjne lub handlowe’.

    Firmanek - od staropolskiego firman, ferman ‘rozkaz, zarządzenie sułtana’.

    Firmaniuk - od staropolskiego firman, ferman ‘rozkaz, zarządzenie sułtana’.

    Firmant - od firma ‘przedsiębiorstwo produkcyjne lub handlowe’.

    Firmanta - od firma ‘przedsiębiorstwo produkcyjne lub handlowe’.

    Firmanti - od firma ‘przedsiębiorstwo produkcyjne lub handlowe’.

    Firmantowski - od firma ‘przedsiębiorstwo produkcyjne lub handlowe’.

    Firmanty - od firma ‘przedsiębiorstwo produkcyjne lub handlowe’.

    Firmańczuk - od staropolskiego firman, ferman ‘rozkaz, zarządzenie sułtana’.

    Firmik - 1527 od firma ‘przedsiębiorstwo produkcyjne lub handlowe’.

    Firmończuk - od staropolskiego firman, ferman ‘rozkaz, zarządzenie sułtana’.

    Firmowski - od firma ‘przedsiębiorstwo produkcyjne lub handlowe’.

    Firmuga - od firma ‘przedsiębiorstwo produkcyjne lub handlowe’.

    Firnis - od niemieckiej nazwy osobowej Firn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego apelatywu virne ‘stary, doświadczony, mądry’; od niemieckiej nazwy osobowej Firniß.

    Firnowski - od niemieckiej nazwy osobowej Firn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego apelatywu virne ‘stary, doświadczony, mądry’; od niemieckiej nazwy osobowej Firniß.

    Firnys - od niemieckiej nazwy osobowej Firn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego apelatywu virne ‘stary, doświadczony, mądry’; od niemieckiej nazwy osobowej Firniß.

    Firo - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firoch - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firok - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firończyk - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firosz - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firowicz - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firowski - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    First - od niemieckiej nazwy osobowej Fürst, ta od apelatywu Fürst ‘książę’.

    Firszt - od niemieckiej nazwy osobowej Fürst, ta od apelatywu Fürst ‘książę’.

    Firt - od fertać, fertać, fyrtać, wartać ‘obracać, wiercić; szastać’.

    Firtak - od fertać, fertać, fyrtać, wartać ‘obracać, wiercić; szastać’.

    Firtas - od fertać, fertać, fyrtać, wartać ‘obracać, wiercić; szastać’.

    Firtek - 1746 od fertać, fertać, fyrtać, wartać ‘obracać, wiercić; szastać’.

    Firtel - od gwarowego firtel ‘ćwierć, czwarta część’.

    Firus - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firuś - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firut - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firuta - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firuzek - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firyn - od imienia Zefiryn, to od łacińskiego Zephyrinus, z greckiego Dzéphyros.

    Firynowicz - od imienia Zefiryn, to od łacińskiego Zephyrinus, z greckiego Dzéphyros.

    Firysiuk - od niemieckich nazw osobowych Fier, Fir, te od apelatywu vier ‘cztery’, na Kresach Wschodnich też od Olefir, Olefier.

    Firzbak - od niemieckiej nazwy osobowej Fischbach.

    Fis - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fisak - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fisakowski - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fisan - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fisch - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fischbach - od niemieckiej nazwy osobowej Fischbach.

    Fischer - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fischer-Fischerring - złożenia brak; Fischer od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’. Fischerring prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fisek - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiser - od niemieckiej nazwy osobowej Fischer, ta od apelatywu Fischer ‘rybak’.

    Fisera - od niemieckiej nazwy osobowej Fischer, ta od apelatywu Fischer ‘rybak’.

    Fisher - od niemieckiej nazwy osobowej Fischer, ta od apelatywu Fischer ‘rybak’.

    Fisiak - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fisieczko - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fisier - 1795 od niemieckiej nazwy osobowej Fischer, ta od apelatywu Fischer ‘rybak’.

    Fisina - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fisior - od niemieckiej nazwy osobowej Fischer, ta od apelatywu Fischer ‘rybak’.

    Fisiorek - od niemieckiej nazwy osobowej Fischer, ta od apelatywu Fischer ‘rybak’.

    Fisiór - od niemieckiej nazwy osobowej Fischer, ta od apelatywu Fischer ‘rybak’.

    Fisiuk - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiskiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiskowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fisol - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fisołek - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fisowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiss - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fista - od chwist ‘świst’.

    Fistak - od chwist ‘świst’.

    Fistek - od chwist ‘świst’.

    Fister - 1476 od niemieckiej nazwy osobowej Fister.

    Fisterowicz - 1476 od niemieckiej nazwy osobowej Fister.

    Fistkowski - od chwist ‘świst’.

    Fistrowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fister.

    Fisula - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fisun - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fisz - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiszak - 1397 od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiszan - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiszar - 1458 od niemieckiej nazwy osobowej Fischer, ta od apelatywu Fischer ‘rybak’.

    Fiszbach - od niemieckiej nazwy osobowej Fischbach.

    Fiszbak - od niemieckiej nazwy osobowej Fischbach.

    Fiszbok - od niemieckiej nazwy osobowej Fischbach.

    Fiszczek - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiszczenko - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiszczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiszek - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiszel - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiszer - 1398 od niemieckiej nazwy osobowej Fischer, ta od apelatywu Fischer ‘rybak’.

    Fiszera - od niemieckiej nazwy osobowej Fischer, ta od apelatywu Fischer ‘rybak’.

    Fiszerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fischer, ta od apelatywu Fischer ‘rybak’.

    Fiszerowski - od niemieckiej nazwy osobowej Fischer, ta od apelatywu Fischer ‘rybak’.

    Fiszerzyk - 1394 od niemieckiej nazwy osobowej Fischer, ta od apelatywu Fischer ‘rybak’.

    Fiszewski - 1742 od nazwy miejscowej Fiszewo (elbląskie, gmina Gronowo Elbląskie).

    Fiszk - 1394 od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiszka - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiszka-Borzyszkowski - złożenia brak; Fiszka od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’; Borzyszkowski pd nazw miejscowych Borzyszkowo (bydgoskie, gmina Więcbork), Borzyszkowy (słupskie, gmina Lipnica).

    Fiszkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiszkin - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiszko - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiszkow - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiszkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiszow - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiszylewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiś - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiśka - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fiśkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fit - 1764 od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fita - 1712 od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitacz - 1778 od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitak - 1744 od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitakowicz - 1789 od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fital - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitar - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitarenko - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitas - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitaszewski - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitaś - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitczyk - 1764 od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitek - 1755 od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitel - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitela - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fiter - od niemieckich nazw osobowych Feter, Fetter, te od apelatywu Vetter ‘kuzyn.

    Fiterman - od niemieckich nazw osobowych Feter, Fetter, te od apelatywu Vetter ‘kuzyn.

    Fiternicki - od niemieckich nazw osobowych Feter, Fetter, te od apelatywu Vetter ‘kuzyn.

    Fiternik - od niemieckich nazw osobowych Feter, Fetter, te od apelatywu Vetter ‘kuzyn.

    Fiterniuk - od niemieckich nazw osobowych Feter, Fetter, te od apelatywu Vetter ‘kuzyn.

    Fiterski - od niemieckich nazw osobowych Feter, Fetter, te od apelatywu Vetter ‘kuzyn.

    Fites - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitka - 1663 od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitkał - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitkało - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitkiewicz - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitko - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitkoś - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitkowicz - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitkowski - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fito - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitok - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitola - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitoła - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fiton - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitonik - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitonowicz - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitoń - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitończuk - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitoński - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitos - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitowicz - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitowski - 1787 od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitryk - od niemieckich nazw osobowych Feter, Fetter, te od apelatywu Vetter ‘kuzyn.

    Fitryszyn - od niemieckich nazw osobowych Feter, Fetter, te od apelatywu Vetter ‘kuzyn.

    Fitrzak - od niemieckich nazw osobowych Feter, Fetter, te od apelatywu Vetter ‘kuzyn.

    Fitrzyk - od niemieckich nazw osobowych Feter, Fetter, te od apelatywu Vetter ‘kuzyn.

    Fitt - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fituch - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fituka - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitula - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitulski - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fituła - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitus - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitych - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit lub od staroniemieckiego Fittich ‘skrzydło’.

    Fityga - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fityk - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fityka - od gwarowego fitać ‘chwytać’, od gwarowego fita ‘narzędzie do mierzenia średnicy drzewa’, od niemieckiej nazwy osobowej Fit.

    Fitz - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fitza - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fitze - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fitzek - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fitzon - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fitzoń - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fiucek - od staropolskiego fiuk ‘rodzaj polewki’ lub od staropolskiego fiukać ‘gwizdać’.

    Fiucik - 1609 od staropolskiego fiut ‘szast, oznaczenie szybkiego ruchu’, od gwarowego ‘ukleja, gatunek ryby’.

    Fiucz - od staropolskiego fiuk ‘rodzaj polewki’ lub od staropolskiego fiukać ‘gwizdać’.

    Fiuczek - od staropolskiego fiuk ‘rodzaj polewki’ lub od staropolskiego fiukać ‘gwizdać’.

    Fiuczyński - od staropolskiego fiuk ‘rodzaj polewki’ lub od staropolskiego fiukać ‘gwizdać’.

    Fiuczyszyn - od staropolskiego fiuk ‘rodzaj polewki’ lub od staropolskiego fiukać ‘gwizdać’.

    Fiugaj - od gwarowego fiugać ‘szybko uciekać’.

    Fiugajski - od gwarowego fiugać ‘szybko uciekać’.

    Fiugalski - od gwarowego fiugać ‘szybko uciekać’.

    Fiuk - od staropolskiego fiuk ‘rodzaj polewki’ lub od staropolskiego fiukać ‘gwizdać’.

    Fiur - od staropolskiego, gwarowego fiurczeć, furkać ‘jechać lekko a prędko’.

    Fiurczuk - od staropolskiego, gwarowego fiurczeć, furkać ‘jechać lekko a prędko’.

    Fiurst - od niemieckiej nazwy osobowej Fürst, ta od apelatywu Fürst ‘książę’.

    Fiut - od staropolskiego fiut ‘szast, oznaczenie szybkiego ruchu’, od gwarowego ‘ukleja, gatunek ryby’.

    Fiuta - od staropolskiego fiut ‘szast, oznaczenie szybkiego ruchu’, od gwarowego ‘ukleja, gatunek ryby’.

    Fiutak - od staropolskiego fiut ‘szast, oznaczenie szybkiego ruchu’, od gwarowego ‘ukleja, gatunek ryby’.

    Fiutakiewicz - od staropolskiego fiut ‘szast, oznaczenie szybkiego ruchu’, od gwarowego ‘ukleja, gatunek ryby’.

    Fiutek - od staropolskiego fiut ‘szast, oznaczenie szybkiego ruchu’, od gwarowego ‘ukleja, gatunek ryby’.

    Fiutka - od staropolskiego fiut ‘szast, oznaczenie szybkiego ruchu’, od gwarowego ‘ukleja, gatunek ryby’.

    Fiutko - od staropolskiego fiut ‘szast, oznaczenie szybkiego ruchu’, od gwarowego ‘ukleja, gatunek ryby’.

    Fiutkowski - od staropolskiego fiut ‘szast, oznaczenie szybkiego ruchu’, od gwarowego ‘ukleja, gatunek ryby’.

    Fiuto - od staropolskiego fiut ‘szast, oznaczenie szybkiego ruchu’, od gwarowego ‘ukleja, gatunek ryby’.

    Fiutowski - od staropolskiego fiut ‘szast, oznaczenie szybkiego ruchu’, od gwarowego ‘ukleja, gatunek ryby’.

    Fiuty - od staropolskiego fiut ‘szast, oznaczenie szybkiego ruchu’, od gwarowego ‘ukleja, gatunek ryby’.

    Fiweg - od niemieckiej nazwy osobowej Vieweg, ta od apelatywu Vieweg ‘droga dla bydła’.

    Fiweger - od niemieckiej nazwy osobowej Vieweg, ta od apelatywu Vieweg ‘droga dla bydła’.

    Fiwegier - od niemieckiej nazwy osobowej Vieweg, ta od apelatywu Vieweg ‘droga dla bydła’.

    Fiwek - od niemieckiej nazwy osobowej Vieweg, ta od apelatywu Vieweg ‘droga dla bydła’.

    Fixa - od fiksować potocznie ‘szaleć, eariować’, też od łacińskiego fixus ‘trwały, niezmienny’.

    Fixek - od fiksować potocznie ‘szaleć, eariować’, też od łacińskiego fixus ‘trwały, niezmienny’.

    Fiz - od niemieckiej nazwy odobowej Fiess, ta od Fieß ‘chytry wróg’.

    Fiza - od niemieckiej nazwy odobowej Fiess, ta od Fieß ‘chytry wróg’.

    Fizan - od niemieckiej nazwy odobowej Fiess, ta od Fieß ‘chytry wróg’.

    Fizek - od niemieckiej nazwy odobowej Fiess, ta od Fieß ‘chytry wróg’.

    Fizel - 1632 od niemieckiej nazwy odobowej Fiess, ta od Fieß ‘chytry wróg’; od niemieckich nazw odobowych Fiessel, Fissel.

    Fizela - od niemieckiej nazwy odobowej Fiess, ta od Fieß ‘chytry wróg’; od niemieckich nazw odobowych Fiessel, Fissel.

    Fizia - od niemieckiej nazwy odobowej Fiess, ta od Fieß ‘chytry wróg’.

    Fiziar - od niemieckiej nazwy odobowej Fiess, ta od Fieß ‘chytry wróg’.

    Fizik - od niemieckiej nazwy odobowej Fiess, ta od Fieß ‘chytry wróg’.

    Fiziński - od niemieckiej nazwy odobowej Fiess, ta od Fieß ‘chytry wróg’.

    Fizio - od niemieckiej nazwy odobowej Fiess, ta od Fieß ‘chytry wróg’.

    Fizior - od niemieckiej nazwy odobowej Fiess, ta od Fieß ‘chytry wróg’.

    Fiziurski - od niemieckiej nazwy odobowej Fiess, ta od Fieß ‘chytry wróg’.

    Fizol - od niemieckiej nazwy odobowej Fiess, ta od Fieß ‘chytry wróg’.

    Fizyczak - od fizyka.

    Fizyczyk - od fizyka.

    Fizyk - od fizyka.

    Fizyka - od fizyka.

    Fjał - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fjałkowski - od nazwy miejscowej Fijałkowo (ostrołęckie, gmina Przasnysz).

    Fjol - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fjolek - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fjolik - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fjołek - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’.

    Fjółkiewicz - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’.

    Flaba - od gwarowego flaba ‘pysk’.

    Flabirski - od gwarowego flaba ‘pysk’; od gwarowego flabera ‘ten, co pyskuje, gaduła’.

    Flach - 1426 od flasza ‘duża flaszka’.

    Flacha - 1598 od flasza ‘duża flaszka’.

    Flachna - od flasza ‘duża flaszka’.

    Flacz - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek.

    Flaczak - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek.

    Flaczek - 1475 od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek; od flaczek.

    Flaczkiewicz - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek.

    Flaczkowski - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek.

    Flaczyk - 1610 od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek.

    Flaczyński - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek.

    Flada - od flada ‘placek’.

    Fladda - od flada ‘placek’.

    Fladecki - od flada ‘placek’.

    Flader - od staropolskiego flader ‘słój w drzewie’.

    Fladro - od staropolskiego flader ‘słój w drzewie’.

    Fladrowski - od staropolskiego flader ‘słój w drzewie’.

    Fladrzyński - od staropolskiego flader ‘słój w drzewie’.

    Fladziński - od flada ‘placek’.

    Fladziński - od staropolskiego flader ‘słój w drzewie’.

    Flaga - 1577 od flaga ‘chorągiew’.

    Flago - od flaga ‘chorągiew’.

    Flagowski - od flaga ‘chorągiew’.

    Flaischer - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Flaiszer - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Flaiszerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Flajs - od niemieckiej nazwy osobowej Fleisch, ta od apelatywu Fleisch ‘mięso’.

    Flajsierowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Flajsz - od niemieckiej nazwy osobowej Fleisch, ta od apelatywu Fleisch ‘mięso’.

    Flajszak - od niemieckiej nazwy osobowej Fleisch, ta od apelatywu Fleisch ‘mięso’.

    Flajszar - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Flajszczak - od niemieckiej nazwy osobowej Fleisch, ta od apelatywu Fleisch ‘mięso’.

    Flajszer - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Flajszerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Flajszok - (Śl) od niemieckiej nazwy osobowej Fleisch, ta od apelatywu Fleisch ‘mięso’.

    Flak - 1413 od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek.

    Flaka - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek; od gwarowego flaka ‘jelito’.

    Flakiewicz - 1736 od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek.

    Flakowicz - 1442 od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek.

    Flakowski - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek.

    Flakula - 1556 od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek.

    Flakus - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek.

    Flakuś - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek.

    Flam - od niemieckiej nazwy osobowej Flam, ta od apelatywu Flamme ‘ogień, płomień’.

    Flama - od niemieckiej nazwy osobowej Flam, ta od apelatywu Flamme ‘ogień, płomień’; od gwarowego flama ‘płomień’.

    Flamm - od niemieckiej nazwy osobowej Flam, ta od apelatywu Flamme ‘ogień, płomień’.

    Flamma - od niemieckiej nazwy osobowej Flam, ta od apelatywu Flamme ‘ogień, płomień’.

    Flamowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Flam, ta od apelatywu Flamme ‘ogień, płomień’.

    Flamula - od niemieckiej nazwy osobowej Flam, ta od apelatywu Flamme ‘ogień, płomień’.

    Flan - od niemieckiej nazwy osobowej Flan.

    Flanc - od niemieckiej nazwy osobowej Pflanz, ta od apelatywu Pflanze ‘roślina, sadzonka’.

    Flanczewski - od niemieckiej nazwy osobowej Pflanz, ta od apelatywu Pflanze ‘roślina, sadzonka’.

    Flanczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Pflanz, ta od apelatywu Pflanze ‘roślina, sadzonka’.

    Flanek - od niemieckiej nazwy osobowej Flan.

    Flankiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Flan.

    Flankowski - od niemieckiej nazwy osobowej Flan.

    Flann - od niemieckiej nazwy osobowej Flan.

    Flanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Flan.

    Flanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Flan.

    Flantz - od niemieckiej nazwy osobowej Pflanz, ta od apelatywu Pflanze ‘roślina, sadzonka’.

    Flanz - od niemieckiej nazwy osobowej Pflanz, ta od apelatywu Pflanze ‘roślina, sadzonka’.

    Flas - od flasza ‘duża flaszka’.

    Flasa - od flasza ‘duża flaszka’.

    Flasch - od flasza ‘duża flaszka’.

    Flaschinski - od flasza ‘duża flaszka’.

    Flaschka - od flasza ‘duża flaszka’.

    Flasek - od flasza ‘duża flaszka’.

    Flasia - od flasza ‘duża flaszka’.

    Flasiak - od flasza ‘duża flaszka’.

    Flasiewicz - od flasza ‘duża flaszka’.

    Flasiński - 1699 od flasza ‘duża flaszka’.

    Flaska - od flasza ‘duża flaszka’.

    Flasz - 1394 od flasza ‘duża flaszka’.

    Flasza - od flasza ‘duża flaszka’.

    Flaszak - od flasza ‘duża flaszka’.

    Flasz-Błaszczak - złożenia brak; Flasz 1394 od flasza ‘duża flaszka’; Błaszczak 1748 w grupie nazwisk pochodzących od imion na Bła-, typu Błażej.

    Flaszczyński - od flasza ‘duża flaszka’.

    Flaszecki - od flasza ‘duża flaszka’.

    Flaszek - 1491 od flasza ‘duża flaszka’.

    Flaszeński - 1783 od flasza ‘duża flaszka’.

    Flaszewski - od flasza ‘duża flaszka’.

    Flaszka - 1399 od flasza ‘duża flaszka’; od flaszka ‘butelka’.

    Flaszkiewicz - od flasza ‘duża flaszka’; od flaszka ‘butelka’.

    Flaszkowski - od flasza ‘duża flaszka’; od flaszka ‘butelka’.

    Flaszowski - od flasza ‘duża flaszka’.

    Flaszyński - 1723 od flasza ‘duża flaszka’.

    Flaś - od flasza ‘duża flaszka’.

    Flaśkiewicz - od flasza ‘duża flaszka’.

    Flat - od niemieckiej nazwy osobowej Flat, ta od średnio-wysoko-niemieckiego vlát ‘czystość, piękność’.

    Flatak - od niemieckiej nazwy osobowej Flat, ta od średnio-wysoko-niemieckiego vlát ‘czystość, piękność’.

    Flatał - od niemieckiej nazwy osobowej Flat, ta od średnio-wysoko-niemieckiego vlát ‘czystość, piękność’.

    Flatan - od niemieckiej nazwy osobowej Flat, ta od średnio-wysoko-niemieckiego vlát ‘czystość, piękność’.

    Flath - od niemieckiej nazwy osobowej Flat, ta od średnio-wysoko-niemieckiego vlát ‘czystość, piękność’.

    Flatho - od niemieckiej nazwy osobowej Flat, ta od średnio-wysoko-niemieckiego vlát ‘czystość, piękność’.

    Flatka - od niemieckiej nazwy osobowej Flat, ta od średnio-wysoko-niemieckiego vlát ‘czystość, piękność’.

    Flatko - od niemieckiej nazwy osobowej Flat, ta od średnio-wysoko-niemieckiego vlát ‘czystość, piękność’.

    Flato - od niemieckiej nazwy osobowej Flat, ta od średnio-wysoko-niemieckiego vlát ‘czystość, piękność’.

    Flaton - od niemieckiej nazwy osobowej Flat, ta od średnio-wysoko-niemieckiego vlát ‘czystość, piękność’.

    Flatow - od niemieckiej nazwy osobowej Flat, ta od średnio-wysoko-niemieckiego vlát ‘czystość, piękność’.

    Flatów - od niemieckiej nazwy osobowej Flat, ta od średnio-wysoko-niemieckiego vlát ‘czystość, piękność’.

    Flatt - od niemieckiej nazwy osobowej Flat, ta od średnio-wysoko-niemieckiego vlát ‘czystość, piękność’.

    Fląder - od flądra, flądra ‘gatunek ryby’.

    Flądra - od flądra, flądra ‘gatunek ryby’.

    Flądro - od flądra, flądra ‘gatunek ryby’.

    Flądrowski - od flądra, flądra ‘gatunek ryby’.

    Flądrzyński - od flądra, flądra ‘gatunek ryby’.

    Fleczek - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek; też od flek ‘podeszwa na obcasie’.

    Fleczko - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek; też od flek ‘podeszwa na obcasie’.

    Fleczuk - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek; też od flek ‘podeszwa na obcasie’.

    Fleczykowski - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek; też od flek ‘podeszwa na obcasie’.

    Fleczyński - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek; też od flek ‘podeszwa na obcasie’.

    Flećko - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek; też od flek ‘podeszwa na obcasie’.

    Fleischer - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Fleischerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Fleiszar - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Fleiszer - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Fleiszerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Fleiszok - (Śl) od niemieckiej nazwy osobowej Fleisch, ta od apelatywu Fleisch ‘mięso’.

    Fleiszor - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Fleiter - od niemieckiej nazwy osobowej Fleuter.

    Fleituch - od flejtuch ‘człowiek niechlujny’.

    Flejscher - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Flejsierowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Flejsiorowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Flejsz - 1439 od niemieckiej nazwy osobowej Fleisch, ta od apelatywu Fleisch ‘mięso’.

    Flejszak - od niemieckiej nazwy osobowej Fleisch, ta od apelatywu Fleisch ‘mięso’.

    Flejszan - od niemieckiej nazwy osobowej Fleisch, ta od apelatywu Fleisch ‘mięso’.

    Flejszar - 1413 od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Flejszczak - od niemieckiej nazwy osobowej Fleisch, ta od apelatywu Fleisch ‘mięso’.

    Flejszer - 1429 od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Flejszerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Flejta - od flet lub od niemieckiej nazwy osobowej Flöte; też od gwarowego flejtać ‘brudzić’.

    Flejtar - od niemieckiej nazwy osobowej Fleuter.

    Flejter - od niemieckiej nazwy osobowej Fleuter.

    Flejterowski - od niemieckiej nazwy osobowej Fleuter.

    Flejterski - od niemieckiej nazwy osobowej Fleuter.

    Flejtuch - od flejtuch ‘człowiek niechlujny’.

    Flek - 1330 od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek; też od flek ‘podeszwa na obcasie’.

    Flekiej - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek; też od flek ‘podeszwa na obcasie’.

    Flekiewicz - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek; też od flek ‘podeszwa na obcasie’.

    Flekij - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek; też od flek ‘podeszwa na obcasie’.

    Flekowic - 1439 od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek; też od flek ‘podeszwa na obcasie’.

    Flera - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Fleran - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Flerarz - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Flerczak - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Flerczuk - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Flerczyński - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Flerek - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Flerian - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Flerianowicz - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Flerke - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Flerkowski - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Flescher - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Flesz - 1464 od niemieckiej nazwy osobowej Fleisch, ta od apelatywu Fleisch ‘mięso’.

    Fleszak - od niemieckiej nazwy osobowej Fleisch, ta od apelatywu Fleisch ‘mięso’.

    Fleszar - 1424 od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Fleszek - od niemieckiej nazwy osobowej Fleisch, ta od apelatywu Fleisch ‘mięso’.

    Fleszer - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Fleszerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Fleszewski - od niemieckiej nazwy osobowej Fleisch, ta od apelatywu Fleisch ‘mięso’.

    Fleszor - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Fleszyński - od niemieckiej nazwy osobowej Fleisch, ta od apelatywu Fleisch ‘mięso’.

    Flet - od flet lub od niemieckiej nazwy osobowej Flöte.

    Fleta - od flet lub od niemieckiej nazwy osobowej Flöte.

    Fleter - od niemieckiej nazwy osobowej Fleuter.

    Fleterski - od niemieckiej nazwy osobowej Fleuter.

    Fleth - od flet lub od niemieckiej nazwy osobowej Flöte.

    Fletka - od flet lub od niemieckiej nazwy osobowej Flöte.

    Fletowski - od flet lub od niemieckiej nazwy osobowej Flöte.

    Fletta - od flet lub od niemieckiej nazwy osobowej Flöte.

    Fleysierowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Flieg - od niemieckiej nazwy osobowej Flieg (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vliege ‘mucha’.

    Fliega - od niemieckiej nazwy osobowej Flieg (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vliege ‘mucha’.

    Fliegar - od niemieckiej nazwy osobowej Flieg (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vliege ‘mucha’.

    Fliege - od niemieckiej nazwy osobowej Flieg (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vliege ‘mucha’.

    Fliegel - od niemieckiej nazwy osobowej Flieg (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vliege ‘mucha’.

    Flieger - od niemieckiej nazwy osobowej Flieg (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vliege ‘mucha’.

    Fliegiel - od niemieckiej nazwy osobowej Flieg (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vliege ‘mucha’; od gwarowego fliegiel ‘skrzydło’.

    Fliegier - od niemieckiej nazwy osobowej Flieg (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vliege ‘mucha’.

    Flig - od niemieckiej nazwy osobowej Flieg (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vliege ‘mucha’.

    Fliga - od niemieckiej nazwy osobowej Flieg (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vliege ‘mucha’; od gwarowego fliga ‘muszka, rodzaj krawatu’.

    Fligel - od niemieckiej nazwy osobowej Flieg (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vliege ‘mucha’.

    Fliger - od niemieckiej nazwy osobowej Flieg (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vliege ‘mucha’; odniemieckiej nazwy osobowej Flüger.

    Fligga - od niemieckiej nazwy osobowej Flieg (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vliege ‘mucha’.

    Fligge - od niemieckiej nazwy osobowej Flieg (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vliege ‘mucha’.

    Fligier - od niemieckiej nazwy osobowej Flieg (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vliege ‘mucha’.

    Fligo - od niemieckiej nazwy osobowej Flieg (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vliege ‘mucha’.

    Fligowski - od niemieckiej nazwy osobowej Flieg (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vliege ‘mucha’.

    Flint - od flinta ‘fuzja myśliwska’.

    Flinta - od flinta ‘fuzja myśliwska’.

    Flis - 1371 od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Flisak - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Flisakowski - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Flisarski - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Flisek - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’; od gwarowego flisek ‘wozak leśny’.

    Flisiak - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Flisiakowski - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Flisiek - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Flisiewicz - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Flisik - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Flisikowski - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Flisiński - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Flisiuk - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Fliski - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Fliskiewicz - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Flisnik - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Flisnikowski - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Flisowski - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Fliss - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Flissakowski - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Flissek - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Flissikowski - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Flisykowski - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Flisz - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Fliszczak - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Fliszczuk - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Fliszek - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Fliszewski - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Fliszka - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Fliszkiewicz - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Fliszkowski - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Flisznik - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Fliszowski - 1497 od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Fliś - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Fliśkiewicz - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Fliśniak - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Fliśnik1607 - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’; od Fliśnik ‘flisak, żeglarz’.

    Fliśnikowicz - 1689 od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’; od Fliśnik ‘flisak, żeglarz’.

    Fliśnikowski - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’; od Fliśnik ‘flisak, żeglarz’.

    Flita - od flita ‘naczynie do mleka’.

    Flitka - od flita ‘naczynie do mleka’; od flitka ‘mała flita’.

    Flitta - od flita ‘naczynie do mleka’.

    Flizak - od fliza ‘płytka’, z niemieckiego Fliese.

    Flizek - od fliza ‘płytka’, z niemieckiego Fliese.

    Flizik - od fliza ‘płytka’, z niemieckiego Fliese.

    Flizikowski - od fliza ‘płytka’, z niemieckiego Fliese.

    Fliżak - od fliza ‘płytka’, z niemieckiego Fliese.

    Floc - od niemieckiej nazwy osobowej Flöte.

    Floczak - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek; też od flek ‘podeszwa na obcasie’.

    Floczyk - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek; też od flek ‘podeszwa na obcasie’.

    Floczyński - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek; też od flek ‘podeszwa na obcasie’.

    Flodrowski - od flądra, flądra ‘gatunek ryby’.

    Flojszor - od niemieckiej nazwy osobowej Fleischer, ta od apelatywu Fleischer ‘rzeźnik’.

    Flok - 1773 od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek; też od flek ‘podeszwa na obcasie’.

    Flokiewicz - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek; też od flek ‘podeszwa na obcasie’.

    Flokowski - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek; też od flek ‘podeszwa na obcasie’.

    Flon - od niemieckiej nazwy osobowej Flan.

    Flonc - od niemieckiej nazwy osobowej Pflanz, ta od apelatywu Pflanze ‘roślina, sadzonka’.

    Floncek - od niemieckiej nazwy osobowej Pflanz, ta od apelatywu Pflanze ‘roślina, sadzonka’.

    Flonczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Pflanz, ta od apelatywu Pflanze ‘roślina, sadzonka’.

    Flonder - od flądra, flądra ‘gatunek ryby’.

    Flondra - od flądra, flądra ‘gatunek ryby’.

    Flondro - od flądra, flądra ‘gatunek ryby’.

    Flondryński - od flądra, flądra ‘gatunek ryby’.

    Flondrzyński - od flądra, flądra ‘gatunek ryby’.

    Flor - 1400 od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Flora - 1743 od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floraczek - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florak - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florakowski - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floran - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florans - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florańczyk - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floras - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floraszak - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floraszek - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floraś - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florcak - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florcuk - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florcza - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florczak1685 - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florczewski - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florczkiewicz - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florczkowski - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florczok - (Śl) od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florczuk - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florczyak - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florczyk - 1679 od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florczykiewicz - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florczykowski - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florczyński - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florecki - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florek - 1492 od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floren - 1765 od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florenc - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florencki - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florenek - 1766 od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florens - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florenski - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floreński - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Flores - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floreszczyk - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floręcki - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floria - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florian - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florianc - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florianczyk - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florianowicz - 1670 od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florianowski - od nazw miejscowych Florianów, Florianowo (kilka wsi).

    Floriańczyk - 1698 od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floriański - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florijan - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florikiewicz - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florin - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floriński - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florisiak - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florja - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florjan - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florjanczyk - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florjanowicz - 1584 od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florjańczyk - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florjański - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florka - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florkasiewicz - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florke - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florkiewicz - 1631 od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florko - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florkow - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florkowicz - 1657 od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florkowska - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florkowski - 1765 od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florków - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florkula - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florkus - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floros - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floroszek - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florow - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florowski - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floruk - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florus - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Flory - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floryan - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floryanczyk - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floryanowicz - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floryańczyk - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floryański - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floryja - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floryk - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florykowski - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floryn - 1638 od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floryniak - 1620 od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floryński - 1613 od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’ lub od nazwy miejscowej Florynka.

    Florys - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florysiak - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floryszak - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floryszczak - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floryszczuk - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floryszczyk - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floryszek - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Floryś - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florzańczyk - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Florzek - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Flos - od gwarowego flos ‘spływ; płetwa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Floß.

    Flosik - od gwarowego flos ‘spływ; płetwa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Floß.

    Flosiński - od gwarowego flos ‘spływ; płetwa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Floß.

    Floss - od gwarowego flos ‘spływ; płetwa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Floß.

    Flosz - od gwarowego flos ‘spływ; płetwa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Floß.

    Floszek - od gwarowego flos ‘spływ; płetwa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Floß.

    Flot - od niemieckiej nazwy osobowej Flöte.

    Flota - od niemieckiej nazwy osobowej Flöte.

    Flotan - od niemieckiej nazwy osobowej Flöte.

    Flotczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Flöte.

    Flotczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Flöte.

    Flotowski - od niemieckiej nazwy osobowej Flöte.

    Flotyński - od niemieckiej nazwy osobowej Flöte.

    Flotziński - od niemieckiej nazwy osobowej Flöte.

    Flór - od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Flud - od niemieckich nazw osobowych Flud, Flod.

    Fluda - od niemieckich nazw osobowych Flud, Flod.

    Fludarski - od niemieckich nazw osobowych Flud, Flod.

    Fludek - od niemieckich nazw osobowych Flud, Flod.

    Fluder - od niemieckiej nazwy osobowej Flöder.

    Fluderski - od niemieckich nazw osobowych Flud, Flod.

    Fludra - od niemieckich nazw osobowych Flud, Flod.

    Fludre - od niemieckich nazw osobowych Flud, Flod.

    Fludziański - od niemieckich nazw osobowych Flud, Flod.

    Fludziński - od niemieckich nazw osobowych Flud, Flod.

    Flug - od niemieckiej nazwy osobowej Flug.

    Flügel - od niemieckiej nazwy osobowej Flug.

    Fluger - od niemieckiej nazwy osobowej Flug.

    Flugiel - od niemieckiej nazwy osobowej Flug.

    Flujger - 1520 od niemieckich nazw osobowych Flug, Pflüger, Flüger.

    Fluks - od staropolskiego fluks ‘wyciek, ślinotok’.

    Fluksik - od staropolskiego fluks ‘wyciek, ślinotok’.

    Flur - od staropolskiego flura ‘nierządnica’.

    Flura - od staropolskiego flura ‘nierządnica’.

    Flurczyk - od staropolskiego flura ‘nierządnica’.

    Flurek - od staropolskiego flura ‘nierządnica’.

    Fluryn - 1657 od imienia Florian. Imię znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, Florianus od Florus, od łacińskiego florus ‘kwitnący’.

    Flusiak - od niemieckiej nazwy osobowej Fluss, ta od apelatywu Fluß ‘rzeka, potok’.

    Flusik - od niemieckiej nazwy osobowej Fluss, ta od apelatywu Fluß ‘rzeka, potok’.

    Flusiński - od niemieckiej nazwy osobowej Fluss, ta od apelatywu Fluß ‘rzeka, potok’.

    Fluske - od niemieckiej nazwy osobowej Fluss, ta od apelatywu Fluß ‘rzeka, potok’.

    Flusniak - od niemieckiej nazwy osobowej Fluss, ta od apelatywu Fluß ‘rzeka, potok’.

    Fluss - od niemieckiej nazwy osobowej Fluss, ta od apelatywu Fluß ‘rzeka, potok’.

    Fluśniak - od niemieckiej nazwy osobowej Fluss, ta od apelatywu Fluß ‘rzeka, potok’.

    Fluśnik - od niemieckiej nazwy osobowej Fluss, ta od apelatywu Fluß ‘rzeka, potok’.

    Flynt - od flinta ‘fuzja myśliwska’.

    Flys - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Flyzikowski - od fliza ‘płytka’, z niemieckiego Fliese.

    Fłaga - od flaga ‘chorągiew’.

    Fłakowski - od flak ‘wnętrzności’, od staropolskiego flek; też od flek ‘podeszwa na obcasie’.

    Fłyś - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Fober - od łacińskiego faber ‘kowal, cieśla, rzemieślnik’.

    Fobisiak - od łacińskiego Fabian. Imię pochodzenia łacińskiego, od Fabianus, to od nazwy rodu Fabius, znane w Polsce od XIII wieku w formie Pabijan i Fabijan.

    Fobisiewicz - od łacińskiego Fabian. Imię pochodzenia łacińskiego, od Fabianus, to od nazwy rodu Fabius, znane w Polsce od XIII wieku w formie Pabijan i Fabijan.

    Fobrowicz - od łacińskiego faber ‘kowal, cieśla, rzemieślnik’.

    Foc - może od imion na Fo-, typu Fortunat.

    Foca - może od imion na Fo-, typu Fortunat.

    Focan - może od imion na Fo-, typu Fortunat.

    Foch - od fochy ‘dąsy’, od staropolskiego fochować ‘flirtować’.

    Focha - od fochy ‘dąsy’, od staropolskiego fochować ‘flirtować’.

    Fochel - 1572 od fochy ‘dąsy’, od staropolskiego fochować ‘flirtować’.

    Fochs - 1448 od niemieckiej nazwy osobowej Fox, ta od podstawy Volk-.

    Fociuk - może od imion na Fo-, typu Fortunat.

    Focoń - może od imion na Fo-, typu Fortunat.

    Foculak - może od imion na Fo-, typu Fortunat.

    Focz - 1547 może od imion na Fo-, typu Fortunat.

    Foczański - 1783 może od imion na Fo-, typu Fortunat.

    Foczek - 1556 może od imion na Fo-, typu Fortunat.

    Foczka - może od imion na Fo-, typu Fortunat.

    Foczke - może od imion na Fo-, typu Fortunat.

    Foczki - może od imion na Fo-, typu Fortunat.

    Foczmanowicz - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Foczmianiak - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Foczpaniak - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Foczpański - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Foczyński - może od imion na Fo-, typu Fortunat.

    Fodak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fodczuk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Foder - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Foderkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Foderowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fodkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fodor - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fodora - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fodoran - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fodorowicz - 1767 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fodorowski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fodos - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fodrowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fodrowski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fodurek - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fodysz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fodyszyn - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fof - 1494 od niemieckiej nazwy osobowej Pfaffe, ta od średnio-wysoko-niemieckiego phaffe ‘duchowny, kapłan’, też od fafać, fafrać ‘mówić niewyraźnie’.

    Fogal - od niemieckiej nazwy osobowej Vogel, ta od apelatywu Vogel ‘ptak’.

    Fogalski - od niemieckiej nazwy osobowej Vogel, ta od apelatywu Vogel ‘ptak’.

    Fogel - od niemieckiej nazwy osobowej Vogel, ta od apelatywu Vogel ‘ptak’.

    Fogiel - od niemieckiej nazwy osobowej Vogel, ta od apelatywu Vogel ‘ptak’.

    Fogielewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Vogel, ta od apelatywu Vogel ‘ptak’.

    Fogl - od niemieckiej nazwy osobowej Vogel, ta od apelatywu Vogel ‘ptak’.

    Foicik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Foiczik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Foiczyk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Foit - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Foizik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Foj - zapewne form zgermanizowane od słowiańskiej podstawy Woj.-.

    Foja - zapewne form zgermanizowane od słowiańskiej podstawy Woj.-.

    Fojas - zapewne form zgermanizowane od słowiańskiej podstawy Woj.-.

    Fojcik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Fojciuk - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Fojczik - (Śl) od imienia Wojciech, także od wójt.

    Fojczyk - (Śl) od imienia Wojciech, także od wójt.

    Fojer - od niemieckiej nazwy osobowej Feuer, ta od apelatywu Feuer ‘ogień’.

    Fojerman - od niemieckiej nazwy osobowej Feuer, ta od apelatywu Feuer ‘ogień’; od niemieckiego Feuermann ‘strażak’.

    Fojerowski - od niemieckiej nazwy osobowej Feuer, ta od apelatywu Feuer ‘ogień’.

    Fojerski - od niemieckiej nazwy osobowej Feuer, ta od apelatywu Feuer ‘ogień’.

    Fojik - zapewne form zgermanizowane od słowiańskiej podstawy Woj.-.

    Fojkowski - zapewne form zgermanizowane od słowiańskiej podstawy Woj.-.

    Fojt - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Fojta - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Fojtczak - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Fojtik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Fojto - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Fojtowicz - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Fojtowski - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Fojtów - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Fojtuch - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Fojtzik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Fojucik - zapewne form zgermanizowane od słowiańskiej podstawy Woj.-.

    Fojud - zapewne form zgermanizowane od słowiańskiej podstawy Woj.-.

    Fojudzki - zapewne form zgermanizowane od słowiańskiej podstawy Woj.-.

    Fojut - zapewne form zgermanizowane od słowiańskiej podstawy Woj.-.

    Fojuth - zapewne form zgermanizowane od słowiańskiej podstawy Woj.-.

    Fojutk - zapewne form zgermanizowane od słowiańskiej podstawy Woj.-.

    Fojutkowski - zapewne form zgermanizowane od słowiańskiej podstawy Woj.-.

    Fojutowicz - zapewne form zgermanizowane od słowiańskiej podstawy Woj.-.

    Fojutowski - zapewne form zgermanizowane od słowiańskiej podstawy Woj.-.

    Fok - od niemieckiej nazwy osobowej Fock, ta od nazw osobowych Folkbert, Folkbrand.

    Foka - od niemieckiej nazwy osobowej Fock, ta od nazw osobowych Folkbert, Folkbrand lub od foka.

    Fokarczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Föker.

    Fokarski - od niemieckiej nazwy osobowej Föker.

    Fokas - od niemieckiej nazwy osobowej Fock, ta od nazw osobowych Folkbert, Folkbrand lub od foka.

    Fokier - 1628 od niemieckiej nazwy osobowej Föker.

    Fokin - od niemieckiej nazwy osobowej Fock, ta od nazw osobowych Folkbert, Folkbrand lub od foka.

    Fokow - od niemieckiej nazwy osobowej Fock, ta od nazw osobowych Folkbert, Folkbrand lub od foka.

    Foków - od niemieckiej nazwy osobowej Fock, ta od nazw osobowych Folkbert, Folkbrand lub od foka.

    Fokrowicz - 1609 od niemieckiej nazwy osobowej Föker.

    Foks - 1394 od niemieckiej nazwy osobowej Fox, ta od podstawy Volk-.

    Foksa - od niemieckiej nazwy osobowej Fox, ta od podstawy Volk-.

    Foksch - od niemieckiej nazwy osobowej Fox, ta od podstawy Volk-.

    Foksewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fox, ta od podstawy Volk-.

    Foksiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fox, ta od podstawy Volk-.

    Foksiński - od niemieckiej nazwy osobowej Fox, ta od podstawy Volk-.

    Foksowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fox, ta od podstawy Volk-.

    Foksowski - od niemieckiej nazwy osobowej Fox, ta od podstawy Volk-.

    Foksz - od niemieckiej nazwy osobowej Fox, ta od podstawy Volk-.

    Foksza - od niemieckiej nazwy osobowej Fox, ta od podstawy Volk-.

    Fokszan - od niemieckiej nazwy osobowej Fox, ta od podstawy Volk-.

    Fokszański - od niemieckiej nazwy osobowej Fox, ta od podstawy Volk-.

    Fokszej - od niemieckiej nazwy osobowej Fox, ta od podstawy Volk-.

    Fokszeński - od niemieckiej nazwy osobowej Fox, ta od podstawy Volk-.

    Fokś - od niemieckiej nazwy osobowej Fox, ta od podstawy Volk-.

    Fokus - od niemieckiej nazwy osobowej Fock, ta od nazw osobowych Folkbert, Folkbrand lub od foka; od fokus ‘żart, psota’; też od niemieckiego Fokus ‘ognisko’.

    Fol - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Fola - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folak - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folan - 1600 od niemieckich nazw osobowych Folant, Fa (h)land.

    Folana - od niemieckich nazw osobowych Folant, Fa (h)land.

    Foland - od niemieckich nazw osobowych Folant, Fa (h)land.

    Folaniewski - od niemieckich nazw osobowych Folant, Fa (h)land.

    Folant - 1584 od niemieckich nazw osobowych Folant, Fa (h)land.

    Folański - od niemieckich nazw osobowych Folant, Fa (h)land.

    Folar - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’.

    Folarczyk - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’.

    Folarin - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’.

    Folaron - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’.

    Folarowski - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’.

    Folarz - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’.

    Folarzyński - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’.

    Folas - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folasiński - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folczak - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folczyk - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folczykowski - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folczyński - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folda - od gwarowego fołda ‘człowiek średniego stanu’.

    Folde - od gwarowego fołda ‘człowiek średniego stanu’.

    Foldeń - od gwarowego fołda ‘człowiek średniego stanu’.

    Foldyn - od gwarowego fołda ‘człowiek średniego stanu’.

    Foldyna - od gwarowego fołda ‘człowiek średniego stanu’.

    Foldziński - od gwarowego fołda ‘człowiek średniego stanu’.

    Folej - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folejczyk - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folejewski - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folek - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folendysz - od Falandysz, falendysz, dawniej ‘ciężkie sukno angielskie lub holenderskie’.

    Foley - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folfa - od gwarowego falfa ‘pręt żelazny przy kołowrotku z walcem do zwijania nici’.

    Folfas - od gwarowego falfa ‘pręt żelazny przy kołowrotku z walcem do zwijania nici’.

    Folfasiński - od gwarowego falfa ‘pręt żelazny przy kołowrotku z walcem do zwijania nici’.

    Folfoszyński - od gwarowego falfa ‘pręt żelazny przy kołowrotku z walcem do zwijania nici’.

    Folfus - od gwarowego falfa ‘pręt żelazny przy kołowrotku z walcem do zwijania nici’.

    Folg - od staropolskiego folga, folg ‘ulga’.

    Folga - 1728 od staropolskiego folga, folg ‘ulga’.

    Folge - od staropolskiego folga, folg ‘ulga’.

    Folgowski - od staropolskiego folga, folg ‘ulga’.

    Folgun - od staropolskiego folga, folg ‘ulga’.

    Folgus - od staropolskiego folga, folg ‘ulga’.

    Foliczko - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folik - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folis - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folisiewicz - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folisz - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Foliszewski - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folk - od niemieckich nazw osobowych Volk, Folk, te od nazw osobowych Folkbert, Folkbrand.

    Folka - od niemieckich nazw osobowych Volk, Folk, te od nazw osobowych Folkbert, Folkbrand.

    Folke - od niemieckich nazw osobowych Volk, Folk, te od nazw osobowych Folkbert, Folkbrand.

    Folkiewicz - 1783 od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folkman - od niemieckiej nazwy osobowej Volkman.

    Folkmann - 1673 od niemieckiej nazwy osobowej Volkman.

    Folkmar - od niemieckiej nazwy osobowej Folkmar.

    Folkmer - od niemieckiej nazwy osobowej Folkmar.

    Folkner - od niemieckiej nazwy osobowej Folkmar.

    Foll - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folla - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Follak - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folland - od niemieckich nazw osobowych Folant, Fa (h)land.

    Follmar - od niemieckiej nazwy osobowej Folkmar.

    Follmer - od niemieckiej nazwy osobowej Folkmar.

    Folman - od niemieckiej nazwy osobowej Volkman; od niemieckiej nazwy osobowej Foltmann.

    Folmann - od niemieckiej nazwy osobowej Volkman; od niemieckiej nazwy osobowej Foltmann.

    Folmar - od niemieckiej nazwy osobowej Folkmar.

    Folmer - od niemieckiej nazwy osobowej Folkmar.

    Folnalczyk - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Folnik - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Folowany - 1507 od staropolskiego folusz, falusz ‘urządzenie do foliwania tkanin’; od staropolskiego folować ‘zbijać, filcować sukno’.

    Folt - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Folta - 1688 od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltak - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltan - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltanowicz - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltański - 1780 od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltas - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltasz - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Folte - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltek - 1668 od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltin - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltinek - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltin-Zaczek - złożenia brak; Foltin od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus; Zaczek od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Foltman - od niemieckiej nazwy osobowej Volkman; od niemieckiej nazwy osobowej Foltmann.

    Foltus - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltyczko - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltyn - 1458 od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltyna - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltynek - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltyniak - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltyniewicz - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltyniok - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltynowicz - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltynowski - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltynski - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltyń - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltyński - 1782 od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltys - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltysz - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foltyś - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Foluch - od staropolskiego folusz, falusz ‘urządzenie do foliwania tkanin’.

    Folus - od staropolskiego folusz, falusz ‘urządzenie do foliwania tkanin’.

    Folusewycz - od staropolskiego folusz, falusz ‘urządzenie do foliwania tkanin’.

    Folusiak - od staropolskiego folusz, falusz ‘urządzenie do foliwania tkanin’.

    Folusiewicz - od staropolskiego folusz, falusz ‘urządzenie do foliwania tkanin’.

    Folusniak - od staropolskiego folusz, falusz ‘urządzenie do foliwania tkanin’.

    Folusz - od staropolskiego folusz, falusz ‘urządzenie do foliwania tkanin’.

    Foluszczak - od staropolskiego folusz, falusz ‘urządzenie do foliwania tkanin’.

    Foluszczyk - od staropolskiego folusz, falusz ‘urządzenie do foliwania tkanin’.

    Foluszewski - od staropolskiego folusz, falusz ‘urządzenie do foliwania tkanin’.

    Foluszna - od staropolskiego folusz, falusz ‘urządzenie do foliwania tkanin’.

    Foluszny - od staropolskiego folusz, falusz ‘urządzenie do foliwania tkanin’.

    Foluszyński - od staropolskiego folusz, falusz ‘urządzenie do foliwania tkanin’.

    Foluśniak - od staropolskiego folusz, falusz ‘urządzenie do foliwania tkanin’; od foluśnik ‘folarz’.

    Folwaczna - od folwark.

    Folwaczny - od folwark.

    Folwaczyn - od folwark.

    Folwarczna - od folwark, folwarczna.

    Folwarczniak - od folwark.

    Folwarczny - 1527 od folwark, folwarczny.

    Folwarczyk - od folwark.

    Folwarczyn - od folwark.

    Folwark - od folwark.

    Folwarków - od folwark.

    Folwarniak - od folwark.

    Folwarowski - 1568 od folwark.

    Folwarski - 1599 od folwark, Folwarski.

    Folwerk - od folwark.

    Foła - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Fołczyk - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Fołczyński - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Fołda - od gwarowego fołda ‘człowiek średniego stanu’.

    Fołdowski - od gwarowego fołda ‘człowiek średniego stanu’.

    Fołdyna - od gwarowego fołda ‘człowiek średniego stanu’.

    Fołdziński - od gwarowego fołda ‘człowiek średniego stanu’.

    Fołek - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Fołga - od staropolskiego folga, folg ‘ulga’.

    Fołk - od niemieckich nazw osobowych Volk, Folk, te od nazw osobowych Folkbert, Folkbrand.

    Fołka - od niemieckich nazw osobowych Volk, Folk, te od nazw osobowych Folkbert, Folkbrand.

    Fołkman - od niemieckiej nazwy osobowej Volkman; od niemieckiej nazwy osobowej Foltmann.

    Fołkowicz - od niemieckich nazw osobowych Volk, Folk, te od nazw osobowych Folkbert, Folkbrand.

    Fołkowski - od niemieckich nazw osobowych Volk, Folk, te od nazw osobowych Folkbert, Folkbrand.

    Fołt - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Fołta - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Fołta - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Fołtek - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Fołtycz - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Fołtyn - 1514 od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Fołtyniak - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Fołtynowicz - 1577 od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Fołtyń - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Fołtyński - 1630 od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Fołtys - od niemieckich nazw osobowych Faltin, Foltin, Falt, te od imienia Valentinus.

    Fołyga - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Fołys - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Foma - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Fomfara - od fanfara ‘muzyka podniosła, hejnał’.

    Fomferek - od fanfara ‘muzyka podniosła, hejnał’.

    Fomi - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Fomicki - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Fomicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Fomiczenko - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Fomiczew - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Fomiczuk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Fomienko - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Fomikowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Fomin - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Fomina - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Fominkowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Fominski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Fomiński - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Fomiuk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Fomkiewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Fomkin - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Fomuk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Fomuła - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Fonda - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fondakowski - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fondaliński - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fondanicz - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fonder - od niemieckiej nazwy osobowej Funder.

    Fonderka - od niemieckiej nazwy osobowej Funder.

    Fonderowski - od niemieckiej nazwy osobowej Funder.

    Fonderski - od niemieckiej nazwy osobowej Funder.

    Fonderys - od niemieckiej nazwy osobowej Funder.

    Fondoński - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fondos - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fondyga - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fondys - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fondziel - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fonek - od imienia Agafon, używanego w Kościele prawosławnym, od greckiego ágathon ‘dobrze’.

    Fonfara - od fanfara ‘muzyka podniosła, hejnał’.

    Fonfarski - od fanfara ‘muzyka podniosła, hejnał’.

    Fonfera - od fanfara ‘muzyka podniosła, hejnał’.

    Fonferka - od fanfara ‘muzyka podniosła, hejnał’.

    Fonferko - od fanfara ‘muzyka podniosła, hejnał’.

    Fonfora - od fanfara ‘muzyka podniosła, hejnał’.

    Fonfria - od fanfara ‘muzyka podniosła, hejnał’.

    Fonfria-Pereda - złożenia brak; Fonfria od fanfara ‘muzyka podniosła, hejnał’; Pereda od imion złożonych typu Przedbor, Przedsław.

    Foniak - od imienia Agafon, używanego w Kościele prawosławnym, od greckiego ágathon ‘dobrze’.

    Fonik - od imienia Agafon, używanego w Kościele prawosławnym, od greckiego ágathon ‘dobrze’.

    Fonin - od imienia Agafon, używanego w Kościele prawosławnym, od greckiego ágathon ‘dobrze’.

    Foniok - od imienia Agafon, używanego w Kościele prawosławnym, od greckiego ágathon ‘dobrze’.

    Foniowicz - od imienia Agafon, używanego w Kościele prawosławnym, od greckiego ágathon ‘dobrze’.

    Foniszewski - od imienia Agafon, używanego w Kościele prawosławnym, od greckiego ágathon ‘dobrze’.

    Fonk - 1489 od funek ‘energiczny człowiek’, od niemieckiej nazwy osobowej Funke.

    Fonkiewicz - od imienia Agafon, używanego w Kościele prawosławnym, od greckiego ágathon ‘dobrze’.

    Fonkowicz - od imienia Agafon, używanego w Kościele prawosławnym, od greckiego ágathon ‘dobrze’.

    Fonkowski - od imienia Agafon, używanego w Kościele prawosławnym, od greckiego ágathon ‘dobrze’.

    Fonseca-Saborit - złożenia brak; Fonseca- brak; Saborit od niemieckich nazw osobowych Schaber, Schabert, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaben ‘drapać, skrobać, rytować’.

    Fonta - 1630 od niemieckich nazw osobowych Fund, Funt, też od funt ‘jednostka wagi i jednostka monetarna’.

    Fontana - 1618 od włoskiego nazwiska Fontana lub od fontanna, dawniej Fontana.

    Fontani - od włoskiego nazwiska Fontana lub od fontanna, dawniej Fontana.

    Fontanna - 1737 od włoskiego nazwiska Fontana lub od fontanna, dawniej Fontana.

    Fontański - od włoskiego nazwiska Fontana lub od fontanna, dawniej Fontana.

    Fontasiewicz - od niemieckich nazw osobowych Fund, Funt, też od funt ‘jednostka wagi i jednostka monetarna’.

    Fontczak - od niemieckich nazw osobowych Fund, Funt, też od funt ‘jednostka wagi i jednostka monetarna’.

    Fontowicz - od niemieckich nazw osobowych Fund, Funt, też od funt ‘jednostka wagi i jednostka monetarna’.

    Fończuk - od imienia Agafon, używanego w Kościele prawosławnym, od greckiego ágathon ‘dobrze’.

    Foński - od imienia Agafon, używanego w Kościele prawosławnym, od greckiego ágathon ‘dobrze’.

    For - od staropolskiego for, fora ‘przewaga’, też od staropolskiego fora ‘wóz, fura’.

    Fora - od staropolskiego for, fora ‘przewaga’, też od staropolskiego fora ‘wóz, fura’.

    Foraita - od niemieckiej nazwy osobowej Vorreiter, ta od apelatywu Vorreiter ‘pomocnik furmana, ordynans’.

    Foraiter - od niemieckiej nazwy osobowej Vorreiter, ta od apelatywu Vorreiter ‘pomocnik furmana, ordynans’.

    Forajta - od niemieckiej nazwy osobowej Vorreiter, ta od apelatywu Vorreiter ‘pomocnik furmana, ordynans’.

    Forajter - od niemieckiej nazwy osobowej Vorreiter, ta od apelatywu Vorreiter ‘pomocnik furmana, ordynans’.

    Forak - 1416 od staropolskiego for, fora ‘przewaga’, też od staropolskiego fora ‘wóz, fura’.

    Foras - od staropolskiego for, fora ‘przewaga’, też od staropolskiego fora ‘wóz, fura’.

    Forasiński - od staropolskiego for, fora ‘przewaga’, też od staropolskiego fora ‘wóz, fura’.

    Foraś - od staropolskiego for, fora ‘przewaga’, też od staropolskiego fora ‘wóz, fura’.

    Forc - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Forcewicz - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Forcin - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Forcz - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Forczak - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Forczek - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Forczewski - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Forczmaniak - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Forczmanowicz - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Forczmanowski - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Forczmański - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Forczoń - 1722 od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Forczpaniak - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Forczpanik - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Forczyk - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Forczyński - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Ford - od niemieckiej nazwy osobowej Ford.

    Fordan - od nazwy miejscowej Fordon, dawniej Fordan (część Bydgoszczy) lub bezpośrednio od fordan, fordun ‘podatek wodny’.

    Fordański - od nazwy miejscowej Fordon, dawniej Fordan (część Bydgoszczy) lub bezpośrednio od fordan, fordun ‘podatek wodny’.

    Fordas - od niemieckiej nazwy osobowej Ford.

    Fordasz - od niemieckiej nazwy osobowej Ford.

    Fordaszewski - od niemieckiej nazwy osobowej Ford.

    Fordon - 1494 od nazwy miejscowej Fordon, dawniej Fordan (część Bydgoszczy) lub bezpośrednio od fordan, fordun ‘podatek wodny’.

    Fordonski - od nazwy miejscowej Fordon, dawniej Fordan (część Bydgoszczy) lub bezpośrednio od fordan, fordun ‘podatek wodny’.

    Fordoński - od nazwy miejscowej Fordon, dawniej Fordan (część Bydgoszczy) lub bezpośrednio od fordan, fordun ‘podatek wodny’.

    Fordowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Ford.

    Fordowski - od niemieckiej nazwy osobowej Ford.

    Forduna - od nazwy miejscowej Fordon, dawniej Fordan (część Bydgoszczy) lub bezpośrednio od fordan, fordun ‘podatek wodny’.

    Forduński - od nazwy miejscowej Fordon, dawniej Fordan (część Bydgoszczy) lub bezpośrednio od fordan, fordun ‘podatek wodny’.

    Fordyga - od niemieckiej nazwy osobowej Ford.

    Fordyn - od nazwy miejscowej Fordon, dawniej Fordan (część Bydgoszczy) lub bezpośrednio od fordan, fordun ‘podatek wodny’.

    Fordyna - od nazwy miejscowej Fordon, dawniej Fordan (część Bydgoszczy) lub bezpośrednio od fordan, fordun ‘podatek wodny’.

    Fordynus - od nazwy miejscowej Fordon, dawniej Fordan (część Bydgoszczy) lub bezpośrednio od fordan, fordun ‘podatek wodny’.

    Foreiter - od niemieckiej nazwy osobowej Vorreiter, ta od apelatywu Vorreiter ‘pomocnik furmana, ordynans’.

    Forejtar - od niemieckiej nazwy osobowej Vorreiter, ta od apelatywu Vorreiter ‘pomocnik furmana, ordynans’.

    Forejter - od niemieckiej nazwy osobowej Vorreiter, ta od apelatywu Vorreiter ‘pomocnik furmana, ordynans’.

    Forek - od staropolskiego for, fora ‘przewaga’, też od staropolskiego fora ‘wóz, fura’.

    Forem - od forma ‘kształt’.

    Forema - od forma ‘kształt’.

    Foremiak - od forma ‘kształt’.

    Foremik - od forma ‘kształt’.

    Foremiuk - od forma ‘kształt’.

    Foremna - od forma ‘kształt’.

    Foremniak - od forma ‘kształt’.

    Foremniakowski - od forma ‘kształt’.

    Foremnik - od forma ‘kształt’.

    Foremniok - od forma ‘kształt’.

    Foremniowski - od forma ‘kształt’.

    Foremny - od forma ‘kształt’.

    Foremski - od forma ‘kształt’.

    Forenc - zapewne od imienia Florencjusz lub od Ferenc.

    Forencewicz - zapewne od imienia Florencjusz lub od Ferenc.

    Forenda - zapewne od imienia Florencjusz lub od Ferenc.

    Forens - zapewne od imienia Florencjusz lub od Ferenc.

    Forentz - zapewne od imienia Florencjusz lub od Ferenc.

    Foręc - zapewne od imienia Florencjusz lub od Ferenc.

    Foręć - zapewne od imienia Florencjusz lub od Ferenc.

    Foręda - zapewne od imienia Florencjusz lub od Ferenc.

    Forfa - od niemieckiej nazwy osobowej Ferfas, ta od Vierfaß ‘naczynie złożone z czterech części’.

    Forfecki - od niemieckiej nazwy osobowej Ferfas, ta od Vierfaß ‘naczynie złożone z czterech części’.

    Forfos - od niemieckiej nazwy osobowej Ferfas, ta od Vierfaß ‘naczynie złożone z czterech części’.

    Forfus - od niemieckiej nazwy osobowej Ferfas, ta od Vierfaß ‘naczynie złożone z czterech części’.

    Forgacz - 1580 od gwarowego forga, forg ‘pióropusz, kita’ lub od gwarowego furgać, forgać ‘fruwać’; lub od węgierskiego forgács ‘wiór, strużyna’.

    Forgalski - od gwarowego forga, forg ‘pióropusz, kita’ lub od gwarowego furgać, forgać ‘fruwać’.

    Forgała - od gwarowego forga, forg ‘pióropusz, kita’ lub od gwarowego furgać, forgać ‘fruwać’.

    Forgel - od gwarowego forga, forg ‘pióropusz, kita’ lub od gwarowego furgać, forgać ‘fruwać’.

    Forgiel - od gwarowego forga, forg ‘pióropusz, kita’ lub od gwarowego furgać, forgać ‘fruwać’

    Forgin - od gwarowego forga, forg ‘pióropusz, kita’ lub od gwarowego furgać, forgać ‘fruwać’.

    Forguł - od gwarowego forga, forg ‘pióropusz, kita’ lub od gwarowego furgać, forgać ‘fruwać’.

    Fork - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Forkacz - 1421 od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Forkasiewicz - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Forkiewicz - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Forkowski - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Forkusiewicz - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Forkuszak - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Forma - od forma ‘kształt’.

    Formaczek - 1430 od forma ‘kształt’.

    Formal - 1423 od fornal, dawniej też fernal, furnal ‘parobek; woźnica’.

    Formal - od forma ‘kształt’.

    Formala - od fornal, dawniej też fernal, furnal ‘parobek; woźnica’.

    Formalczyk - od forma ‘kształt’.

    Formalczyk - od fornal, dawniej też fernal, furnal ‘parobek; woźnica’.

    Formalewicz - od forma ‘kształt’.

    Formalewicz - od fornal, dawniej też fernal, furnal ‘parobek; woźnica’.

    Formalik - od forma ‘kształt’.

    Formalik - od fornal, dawniej też fernal, furnal ‘parobek; woźnica’.

    Formalla - od forma ‘kształt’.

    Formalla - od fornal, dawniej też fernal, furnal ‘parobek; woźnica’.

    Formalski - od forma ‘kształt’.

    Formalski - od fornal, dawniej też fernal, furnal ‘parobek; woźnica’.

    Forman - 1561 od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Formanek - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Formaniak - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Formaniewicz - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Formaniuk - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Formankiewicz - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Formankowski - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Formann - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Formanowicz - 1690 od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Formanowski - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Formanski - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Formantowicz - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Formańczak - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Formańczyk - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Formański - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Formas - od forma ‘kształt’.

    Formel - od niemieckich nazw osobowych Formel, Frommel.

    Formela - od niemieckich nazw osobowych Formel, Frommel.

    Formele - od niemieckich nazw osobowych Formel, Frommel.

    Formell - od niemieckich nazw osobowych Formel, Frommel.

    Formella - od niemieckich nazw osobowych Formel, Frommel.

    Formicki - od forma ‘kształt’.

    Formiecki - od forma ‘kształt’.

    Formiella - od niemieckich nazw osobowych Formel, Frommel.

    Formiński - od forma ‘kształt’.

    Formolicz - od forma ‘kształt’.

    Formowicz - od forma ‘kształt’.

    Formowski - od forma ‘kształt’.

    Formula - od formuła ‘wzór, reguła’.

    Formulczyk - od formuła ‘wzór, reguła’.

    Formuła - od formuła ‘wzór, reguła’.

    Formus - od forma ‘kształt’.

    Formusiak - od forma ‘kształt’.

    Formusiewicz - od forma ‘kształt’.

    Formusz - od forma ‘kształt’.

    Formuszewicz - od forma ‘kształt’.

    Fornagel - od niemieckiej nazwy osobowej Vornagel, ta od apelatywu Vornagel ‘hak na końcu dyszla’.

    Fornagiel - od niemieckiej nazwy osobowej Vornagel, ta od apelatywu Vornagel ‘hak na końcu dyszla’.

    Fornagiol - od niemieckiej nazwy osobowej Vornagel, ta od apelatywu Vornagel ‘hak na końcu dyszla’.

    Fornahl - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fornal - 1423 od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fornala - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fornalak - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fornalczak - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fornalczuk - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fornalczyk - od fornal 'parobek; woźnica' lub od fornalczyk.

    Fornalek - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fornalewicz - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fornalewski - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fornalik - 1618 od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fornalkiewicz - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fornalski - 1653 od fornal 'parobek; woźnica', od przymiotnika fornalski.

    Fornaluk - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fornas - od niemieckich nazw osobowych na Vorn-, te od vorn ‘z przodu, od początku’.

    Fornaś - od niemieckich nazw osobowych na Vorn-, te od vorn ‘z przodu, od początku’.

    Fornek - od niemieckich nazw osobowych na Vorn-, te od vorn ‘z przodu, od początku’.

    Fornel - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fornela - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fornell - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fornella - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fornelli - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fornelski - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fornia - od niemieckich nazw osobowych na Vorn-, te od vorn ‘z przodu, od początku’.

    Forniak - od niemieckich nazw osobowych na Vorn-, te od vorn ‘z przodu, od początku’.

    Fornicki - od niemieckich nazw osobowych na Vorn-, te od vorn ‘z przodu, od początku’.

    Forniella - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fornik - od niemieckich nazw osobowych na Vorn-, te od vorn ‘z przodu, od początku’.

    Fornol - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fornolik - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fornowicz - od niemieckich nazw osobowych na Vorn-, te od vorn ‘z przodu, od początku’.

    Fornowski - od niemieckich nazw osobowych na Vorn-, te od vorn ‘z przodu, od początku’.

    Forosz - od staropolskiego for, fora ‘przewaga’, też od staropolskiego fora ‘wóz, fura’.

    Foroszczuk - od staropolskiego for, fora ‘przewaga’, też od staropolskiego fora ‘wóz, fura’.

    Foroszewski - od staropolskiego for, fora ‘przewaga’, też od staropolskiego fora ‘wóz, fura’.

    Forow - od staropolskiego for, fora ‘przewaga’, też od staropolskiego fora ‘wóz, fura’.

    Forowicz - od staropolskiego for, fora ‘przewaga’, też od staropolskiego fora ‘wóz, fura’.

    Forowski - od staropolskiego for, fora ‘przewaga’, też od staropolskiego fora ‘wóz, fura’.

    Forrajter - od niemieckiej nazwy osobowej Vorreiter, ta od apelatywu Vorreiter ‘pomocnik furmana, ordynans’.

    Forreiter - od niemieckiej nazwy osobowej Vorreiter, ta od apelatywu Vorreiter ‘pomocnik furmana, ordynans’.

    Forsa - od gwarowego forsa ‘pieniądze’, od staropolskiego forc ‘przemoc, siła’.

    Forsch - od gwarowego forsa ‘pieniądze’, od staropolskiego forc ‘przemoc, siła’.

    Forsewicz - od gwarowego forsa ‘pieniądze’, od staropolskiego forc ‘przemoc, siła’.

    Forsiuk - od gwarowego forsa ‘pieniądze’, od staropolskiego forc ‘przemoc, siła’.

    Forski - od gwarowego forsa ‘pieniądze’, od staropolskiego forc ‘przemoc, siła’.

    Forsman - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Forsow - od gwarowego forsa ‘pieniądze’, od staropolskiego forc ‘przemoc, siła’.

    Forsowicz - od gwarowego forsa ‘pieniądze’, od staropolskiego forc ‘przemoc, siła’.

    Forspaniak - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Forss - od gwarowego forsa ‘pieniądze’, od staropolskiego forc ‘przemoc, siła’.

    Forst - od staropolskiego forszt, forst, foszt ‘tarcica; deska’.

    Forster - od forszter, fester, fester ‘starszy leśniczy’.

    Förster - od forster, foster, fester ‘starszy leśniczy’.

    Forstera - od forszter, fester, fester ‘starszy leśniczy’.

    Förstera - od forster, foster, fester ‘starszy leśniczy’.

    Forsterowski - od forszter, fester, fester ‘starszy leśniczy’.

    Forsterski - od forszter, fester, fester ‘starszy leśniczy’.

    Forszmanowicz - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Forszpaniak - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Forszpanik - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Forszt - od staropolskiego forszt, forst, foszt ‘tarcica; deska’.

    Forsztek - od staropolskiego forszt, forst, foszt ‘tarcica; deska’.

    Forszter - od forster, foster, fester ‘starszy leśniczy’.

    Forsztęga - od staropolskiego forszt, forst, foszt ‘tarcica; deska’.

    Forsztyl - od staropolskiego forszt, forst, foszt ‘tarcica; deska’.

    Forszyl - od gwarowego forsa ‘pieniądze’, od staropolskiego forc ‘przemoc, siła’; od gwarowego forsz ‘ładny człowiek’.

    Fort - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Forta - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Fortac - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Fortacz - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort; od fortacz ‘człowiek ruchliwy’.

    Fortak - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Fortalka - 1554 od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Fortalski - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Fortas - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Fortaszewski - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Fortaś - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Fortel - 1616 od staropolskiego fortel, fortyl ‘chytry pomysł’.

    Fortelna - od staropolskiego fortel, fortyl ‘chytry pomysł’.

    Fortelny - od staropolskiego fortel, fortyl ‘chytry pomysł’.

    Fortkowski - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Fortona - od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Fortonka - od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Fortonko - od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Fortoński - od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Fortowski - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Fortun - od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Fortuna - 1352 od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Fortunak - od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Fortunas - od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Fortunat - od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’; od fortunat ‘mający wielką fortunę’.

    Fortuniak - 1651 od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Fortuniewicz - od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Fortunka - 1614 od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Fortunko - od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Fortunkowicz - 1740 od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Fortunkowski - od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Fortunowicz - 1736 od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Fortunski - od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Fortuński - 1712 od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Fortyk - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Fortykowski - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Fortyl - 1439 od staropolskiego fortel, fortyl ‘chytry pomysł’.

    Fortyn - od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Fortyna - od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Fortynowski - od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Fortyński - od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Fortysiak - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Fortyś - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Forunatus - 1419 od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’; od łacińskiego forunatus ‘pomyślny, bogaty’.

    Foruńczak - 1619 od fortuna, dawniej fortona ‘majątek’.

    Forus - od staropolskiego for, fora ‘przewaga’, też od staropolskiego fora ‘wóz, fura’.

    Forusiak - od staropolskiego for, fora ‘przewaga’, też od staropolskiego fora ‘wóz, fura’.

    Forusinski - od staropolskiego for, fora ‘przewaga’, też od staropolskiego fora ‘wóz, fura’.

    Forusiński - od staropolskiego for, fora ‘przewaga’, też od staropolskiego fora ‘wóz, fura’.

    Forusiuk - od staropolskiego for, fora ‘przewaga’, też od staropolskiego fora ‘wóz, fura’.

    Foruszewski - od staropolskiego for, fora ‘przewaga’, też od staropolskiego fora ‘wóz, fura’.

    Foruś - od staropolskiego for, fora ‘przewaga’, też od staropolskiego fora ‘wóz, fura’.

    Forwal - od folwark.

    Forwalski - od folwark.

    Forwarków - od folwark.

    Forwerk - od folwark.

    Forys - od foryś ‘pomocnik furmana’.

    Forysiak - 1786 od foryś ‘pomocnik furmana’.

    Forysiek - od foryś ‘pomocnik furmana’.

    Forysiewicz - od foryś ‘pomocnik furmana’.

    Forysiewski - od foryś ‘pomocnik furmana’.

    Forysiński - od foryś ‘pomocnik furmana’.

    Forysiuk - od foryś ‘pomocnik furmana’.

    Forysz - od foryś ‘pomocnik furmana’.

    Foryszek - od foryś ‘pomocnik furmana’.

    Foryszewski - od foryś ‘pomocnik furmana’.

    Foryszowski - od foryś ‘pomocnik furmana’.

    Foryś - 1629 od foryś ‘pomocnik furmana’.

    Foryt - od staropolskiego forytować ‘kierować, prowadzić’.

    Foryta - od staropolskiego forytować ‘kierować, prowadzić’.

    Forytar - od staropolskiego forytarz ‘foryś’.

    Forytarczyk - od staropolskiego forytarz ‘foryś’.

    Forytarz - od staropolskiego forytarz ‘foryś’.

    Foryter - od staropolskiego forytarz ‘foryś’.

    Forytta - od staropolskiego forytować ‘kierować, prowadzić’.

    Foryza - od foryś ‘pomocnik furmana’.

    Foryź - od foryś ‘pomocnik furmana’.

    Foryż - od foryś ‘pomocnik furmana’.

    Forzpaniak - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Forzpańczyk - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Fos - od niemieckiej nazwy osobowej Fos, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego Vos ‘lis’.

    Fosa - od niemieckiej nazwy osobowej Fos, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego Vos ‘lis’; od fosa ‘rów’, z włoskiego fossa.

    Fosiczka - od niemieckiej nazwy osobowej Fos, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego Vos ‘lis’.

    Fosiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fos, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego Vos ‘lis’.

    Fosiński - od niemieckiej nazwy osobowej Fos, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego Vos ‘lis’.

    Fosmańczyk - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Foss - od niemieckiej nazwy osobowej Fos, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego Vos ‘lis’.

    Fossa - od niemieckiej nazwy osobowej Fos, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego Vos ‘lis’.

    Fost - 1635 od chwost ‘ogon’.

    Fost - od staropolskiego forszt, forst, foszt ‘tarcica; deska’.

    Fostacz - od staropolskiego forszt, forst, foszt ‘tarcica; deska’.

    Fostakowski - od staropolskiego forszt, forst, foszt ‘tarcica; deska’.

    Fostej - od staropolskiego forszt, forst, foszt ‘tarcica; deska’.

    Fostek - od chwost ‘ogon’.

    Fostek - od staropolskiego forszt, forst, foszt ‘tarcica; deska’.

    Fostiak - od staropolskiego forszt, forst, foszt ‘tarcica; deska’.

    Fostowicz - od chwost ‘ogon’.

    Fostowicz-Zahorski - złożenia brak; Fostowicz od chwost ‘ogon’; Zahorski 1534 od za + góra ‘mieszkajacy za górą’ lub od nazwy miejscowej Zahorze.

    Fostyn - od staropolskiego forszt, forst, foszt ‘tarcica; deska’.

    Foszcz - od chwost ‘ogon’.

    Foszczek - od chwost ‘ogon’.

    Foszczka - od chwost ‘ogon’.

    Foszman - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Foszmanczyk - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Foszmanowicz - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Foszmańczyk - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Foszpaniak - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Foszpańczyk - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Foszt - od staropolskiego forszt, forst, foszt ‘tarcica; deska’.

    Fosztek - od staropolskiego forszt, forst, foszt ‘tarcica; deska’.

    Fosztyl - od staropolskiego forszt, forst, foszt ‘tarcica; deska’.

    Foszyn - od niemieckiej nazwy osobowej Fos, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego Vos ‘lis’.

    Foś - od niemieckiej nazwy osobowej Fos, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego Vos ‘lis’.

    Fościak - od chwost ‘ogon’.

    Fościk - od chwost ‘ogon’.

    Fościuk - od chwost ‘ogon’.

    Fot - od staropolskiego fot, fota ‘błąd, pomyłka’, od gwarowego fota ‘sieć na ryby’.

    Fota - od staropolskiego fot, fota ‘błąd, pomyłka’, od gwarowego fota ‘sieć na ryby’.

    Fotalski - od staropolskiego fot, fota ‘błąd, pomyłka’, od gwarowego fota ‘sieć na ryby’.

    Fotek - od staropolskiego fot, fota ‘błąd, pomyłka’, od gwarowego fota ‘sieć na ryby’.

    Foter - od niemieckiej nazwy osobowej Fötter lub derywat patognomiczny pd niemieckich Fot, Foth, Vot, to od Vogt ‘wójt’.

    Foterek - od niemieckiej nazwy osobowej Fötter lub derywat patognomiczny pd niemieckich Fot, Foth, Vot, to od Vogt ‘wójt’.

    Foterko - od niemieckiej nazwy osobowej Fötter lub derywat patognomiczny pd niemieckich Fot, Foth, Vot, to od Vogt ‘wójt’.

    Fotka - od staropolskiego fot, fota ‘błąd, pomyłka’, od gwarowego fota ‘sieć na ryby’.

    Fotkowski - od staropolskiego fot, fota ‘błąd, pomyłka’, od gwarowego fota ‘sieć na ryby’.

    Fotola - od staropolskiego fot, fota ‘błąd, pomyłka’, od gwarowego fota ‘sieć na ryby’.

    Fotos - od staropolskiego fot, fota ‘błąd, pomyłka’, od gwarowego fota ‘sieć na ryby’.

    Fotoś - od staropolskiego fot, fota ‘błąd, pomyłka’, od gwarowego fota ‘sieć na ryby’.

    Fotowicz - od staropolskiego fot, fota ‘błąd, pomyłka’, od gwarowego fota ‘sieć na ryby’.

    Fotrak - od niemieckiej nazwy osobowej Fötter lub derywat patognomiczny pd niemieckich Fot, Foth, Vot, to od Vogt ‘wójt’.

    Fotraś - od niemieckiej nazwy osobowej Fötter lub derywat patognomiczny pd niemieckich Fot, Foth, Vot, to od Vogt ‘wójt’.

    Fotrych - od niemieckiej nazwy osobowej Fötter lub derywat patognomiczny pd niemieckich Fot, Foth, Vot, to od Vogt ‘wójt’.

    Fott - od staropolskiego fot, fota ‘błąd, pomyłka’, od gwarowego fota ‘sieć na ryby’.

    Fotta - od staropolskiego fot, fota ‘błąd, pomyłka’, od gwarowego fota ‘sieć na ryby’.

    Fotto - od staropolskiego fot, fota ‘błąd, pomyłka’, od gwarowego fota ‘sieć na ryby’.

    Fotycz - od staropolskiego fot, fota ‘błąd, pomyłka’, od gwarowego fota ‘sieć na ryby’.

    Fotyga - od fatyga ‘trud, praca’.

    Fotygo - od fatyga ‘trud, praca’.

    Fotyka - od fatyga ‘trud, praca’.

    Fotym - od imienia Fotyn, Fotym, używanego na Kresach Wschodnich, to od greckiego Photeinos, Photinos, od phos, photos ‘światło’.

    Fotyma - od imienia Fotyn, Fotym, używanego na Kresach Wschodnich, to od greckiego Photeinos, Photinos, od phos, photos ‘światło’.

    Fotymski - od imienia Fotyn, Fotym, używanego na Kresach Wschodnich, to od greckiego Photeinos, Photinos, od phos, photos ‘światło’.

    Fotyn - od imienia Fotyn, Fotym, używanego na Kresach Wschodnich, to od greckiego Photeinos, Photinos, od phos, photos ‘światło’.

    Fotyna - od imienia Fotyn, Fotym, używanego na Kresach Wschodnich, to od greckiego Photeinos, Photinos, od phos, photos ‘światło’.

    Fotyniak - od imienia Fotyn, Fotym, używanego na Kresach Wschodnich, to od greckiego Photeinos, Photinos, od phos, photos ‘światło’.

    Fotyniewicz - od imienia Fotyn, Fotym, używanego na Kresach Wschodnich, to od greckiego Photeinos, Photinos, od phos, photos ‘światło’.

    Fotyniuk - od imienia Fotyn, Fotym, używanego na Kresach Wschodnich, to od greckiego Photeinos, Photinos, od phos, photos ‘światło’.

    Fotyń - od imienia Fotyn, Fotym, używanego na Kresach Wschodnich, to od greckiego Photeinos, Photinos, od phos, photos ‘światło’.

    Fotyński - od imienia Fotyn, Fotym, używanego na Kresach Wschodnich, to od greckiego Photeinos, Photinos, od phos, photos ‘światło’.

    Fotysz - od staropolskiego fot, fota ‘błąd, pomyłka’, od gwarowego fota ‘sieć na ryby’.

    Fotyś - od staropolskiego fot, fota ‘błąd, pomyłka’, od gwarowego fota ‘sieć na ryby’.

    Fox - od niemieckiej nazwy osobowej Fox, ta od podstawy Volk-.

    Foxa - od niemieckiej nazwy osobowej Fox, ta od podstawy Volk-.

    Foy - zapewne form zgermanizowane od słowiańskiej podstawy Woj.-.

    Foycik - zapewne form zgermanizowane od słowiańskiej podstawy Woj.-.

    Foyt - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Fój - zapewne form zgermanizowane od słowiańskiej podstawy Woj.-.

    Fójcik - od imienia Wojciech, także od wójt.

    Fól - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Fórman - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Fórmanek - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Fórmaniak - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Fórmankiewicz - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Fórmann - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Fórmanowicz - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Fórmanowski - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Fórmantowicz - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Fórmański - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Fórnal - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fórszpaniak - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Frac - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fracal - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fracala - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fracała - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fracek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fracewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fracewski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frach - 1748 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frachanowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frachiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frachniewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frachowiak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frachowicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fracik - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fracikowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraciszkiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frackowiak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fracz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraczak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraczek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraczewski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraczkiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraczkowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraczuk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraczyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraczyński - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fradyma - od nazwiska używanego na Kresach Wschodnich, to przez jidysz z niemieckiego Freude.

    Fradyna - od nazwiska używanego na Kresach Wschodnich, to przez jidysz z niemieckiego Freude.

    Fragstein-Niemsdorff - złożenia brak; Fragstein brak; Niemsdorff brak.

    Frai - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’.

    Fraitag - od niemieckiej nazwy osobowej Freitag, ta od apelatywu Freitag ‘piątek’.

    Fraitak - od niemieckiej nazwy osobowej Freitag, ta od apelatywu Freitag ‘piątek’.

    Fraj - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’.

    Fraja - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’.

    Frajcarz - zapewne od staropolskiego frajter ‘starszy żołnierz’.

    Frajcas - zapewne od staropolskiego frajter ‘starszy żołnierz’.

    Frajcasz - zapewne od staropolskiego frajter ‘starszy żołnierz’.

    Frajcosz - zapewne od staropolskiego frajter ‘starszy żołnierz’.

    Frajczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’.

    Frajd - od frajda, ze staropolskiego frejta ‘uciecha’.

    Frajda - od frajda, ze staropolskiego frejta ‘uciecha’.

    Frajdas - od frajda, ze staropolskiego frejta ‘uciecha’.

    Frajdos - od frajda, ze staropolskiego frejta ‘uciecha’.

    Frajer - od frajer, z gwarowego frejer, fryjer, fryjerz ‘człowiek niedoświadczont, kawaler’.

    Frajerski - od frajer, z gwarowego frejer, fryjer, fryjerz ‘człowiek niedoświadczont, kawaler’.

    Frajher - od frajer, z gwarowego frejer, fryjer, fryjerz ‘człowiek niedoświadczont, kawaler’.

    Frajkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’.

    Frajna - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Frajnak - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Frajnik - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Frajno - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Frajnowicz - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Frajny - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Frajt - od frajda, ze staropolskiego frejta ‘uciecha’.

    Frajtag - od niemieckiej nazwy osobowej Freitag, ta od apelatywu Freitag ‘piątek’.

    Frajtak - od niemieckiej nazwy osobowej Freitag, ta od apelatywu Freitag ‘piątek’.

    Frajtak vel Piątkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Freitag, ta od apelatywu Freitag ‘piątek’.

    Frajtczak - od frajda, ze staropolskiego frejta ‘uciecha’.

    Frajtek - od frajda, ze staropolskiego frejta ‘uciecha’.

    Frajter - od gefrajter, giefrajter, frajter dawniej ‘kapral; policjant’.

    Frajter - od gefrajter, giefrajter, frajter dawniej ‘kapral; policjant’.

    Frajtog - od niemieckiej nazwy osobowej Freitag, ta od apelatywu Freitag ‘piątek’.

    Frajusz - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’.

    Frak - od frak ‘rodzaj surdutu’.

    Frakacz - od frak ‘rodzaj surdutu’.

    Frakała - od frak ‘rodzaj surdutu’.

    Frakas - od frak ‘rodzaj surdutu’.

    Frakos - od frak ‘rodzaj surdutu’.

    Frakowiak - od frak ‘rodzaj surdutu’.

    Fral - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frala - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Fralak - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Fralewski - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Fralich - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Fraliszewski - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frała - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frałkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frałowski - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frałów - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Fram - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Frama - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Framaga - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Framak - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Framaszczyk - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Framaszek - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Framczak - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Framczyk - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Framęga - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Framiak - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Framik - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Framiński - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Framkiewicz - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Framkowicz - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Framm - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Framski - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Framus - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Framusiak - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Fran - 1424 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franak - 1380 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franas - 1797 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franasek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franasiak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franasik - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franasiuk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franasowicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franasz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franaszak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franaszczak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franaszczuk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franaszczyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franaszek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franaszuk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franaszyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franaś - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franazik - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franc - 1581 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franca - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francel - 1414 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francelak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francew - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franciak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francic - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francica - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franciczek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francić - od imienia Franciszek. Imię, Znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francieszek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franciewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francik - 1602 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francikiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francikowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francioch - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franciok - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francis - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francisczok - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francisz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franciszak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franciszczak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franciszczok - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franciszczuk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franciszczyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franciszecki - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franciszek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franciszewski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franciszka - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franciszkiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franciszkowicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franciszkowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franciszków - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franciszok - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franciszowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franciszyn - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franciuk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franck - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francke - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francki - 1566 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franckie - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franckiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franckiewicz-Frąckiewicz - złożenia brak; Franckiewicz od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’; Frąckiewicz 1679 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franckon - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franckowiak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franckowicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franckowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franclak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francman - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franco - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francois - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francok - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francos - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francosz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francow - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franców - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francug - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francuk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francukiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francus - od Francuz ‘mieszkaniec Francji’.

    Francuskiewicz - od Francuz ‘mieszkaniec Francji’.

    Francuszkiewicz - od Francuz ‘mieszkaniec Francji’.

    Francuz - 1447 od Francuz ‘mieszkaniec Francji’.

    Francuzek - 1600 od Francuz ‘mieszkaniec Francji’.

    Francuzewicz - 1763 od Francuz ‘mieszkaniec Francji’.

    Francuziak - od Francuz ‘mieszkaniec Francji’.

    Francuzik - 1616 od Francuz ‘mieszkaniec Francji’.

    Francuzkiewicz - od Francuz ‘mieszkaniec Francji’.

    Francuzowicz - od Francuz ‘mieszkaniec Francji’.

    Francuzów - od Francuz ‘mieszkaniec Francji’.

    Francyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francyszyn - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Francz - 1394 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczak - 1696 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczek - 1316 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczel - 1408 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczewski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczkiewicz - 1679 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczko - 1324 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczkowiak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczkowicz - 1521 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczkowiec - 1669 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczkowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczoch - 1414 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczok - (Śl) od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczuch - 1416 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczuk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczukowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczyk - 1598 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczykiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczykowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczysty - 1787 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franczyszyn - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frand - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Franda - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frandczak - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frandlucha - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frandowski - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frandt - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frandyk - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frandz - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frandzel - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frandzelski - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frandziuk - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frandzki - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frane - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franecki - 1731 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franeczek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franek - 11377 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franel - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franela - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franelak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franelczyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franes - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frang - od niemieckiej nazwy osobowej Pfrang, ta od średnio-wysoko-niemieckiego phrange ‘ciasnota’.

    Frangen - od niemieckiej nazwy osobowej Pfrang, ta od średnio-wysoko-niemieckiego phrange ‘ciasnota’.

    Frangol - od niemieckiej nazwy osobowej Pfrang, ta od średnio-wysoko-niemieckiego phrange ‘ciasnota’.

    Frangos - od niemieckiej nazwy osobowej Pfrang, ta od średnio-wysoko-niemieckiego phrange ‘ciasnota’.

    Frania - 1789 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franiak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franiarz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franiasz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franiaszczyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franic - 1456 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franica - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franicka - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franiczak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franiczek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franiczyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franiec - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franiecka - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franieczek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franieczko - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franiek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franiel - 1655 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franielczyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franiesz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franiewski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franijasz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franik - 1777 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franikowicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franikowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franila - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franio - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franiok - (Śl) od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franiowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franisko - 1408 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franisz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franiszek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franiszyn - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franitz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franitza - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franitzek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franiuga - od imienia Franciszek. Imię, Znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franiuk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franiusiak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franjasz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frank - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franka - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franke - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frankel - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frankel - od niemieckiej nazwy osobowej Fränkel, ta od Frank ‘członek plemienia Franków’.

    Frankewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franki - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frankie - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frankiel - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frankiel - od niemieckiej nazwy osobowej Fränkel, ta od Frank ‘członek plemienia Franków’.

    Frankiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frankl - od niemieckiej nazwy osobowej Fränkel, ta od Frank ‘członek plemienia Franków’.

    Franklin - od niemieckiej nazwy osobowej Fränkel, ta od Frank ‘członek plemienia Franków’; od niemieckiej nazwy osobowej Franklin.

    Franko - 1203 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frankon - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frankow - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frankowiak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frankowicz - 1394 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frankowski - 1629 od nazw miejscowych Franków, Franki (kilka wsi).

    Frankowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franków - 1506 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frankula - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frankulewski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frankus - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frano - 1396 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franos - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franosch - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franosek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franosik - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franosz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franoszczak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franoszczyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franoszek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franoś - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franowicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frans - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fransen - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franskiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franskowiak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fransowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franszczak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franszczuk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franszczyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frant - 1470 od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Franta - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Frantalski - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Frantczak - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Frantik - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Frantiuk - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Frantkiewicz - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Frantkowski - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Frantowski - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Frantyka - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Franukiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franus - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franusch - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franuschczyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franusewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franusiak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franusiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franusik - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franusiszyn - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franust - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franustkiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franusz - 1777 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franuszczak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franuszczok - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franuszczyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franuszek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franuszewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franuszkiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franuszko - 1448 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franuś - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franuz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franze - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franzioch - (Śl) od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franziok - (Śl) od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franzke - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franzki - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franzkowiak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franzkowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franzky - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franzl - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franzlik - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franzok - (Śl) od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franzowicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Franzuschak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frań - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frańciok - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frańczak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frańczewski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frańczok - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frańczuk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frańczyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frańke - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frańkie - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frańkiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frańkowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frańków - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frański - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fras - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frasa - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frasak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frasiak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frasiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frasik - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frasiński - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frask - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraska - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frasol - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frasolnik - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frasolski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frasołek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frasołowicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frasonek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frasoński - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frasowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frasunek - od frasunek ‘troska, zmartwienie’.

    Frasuniak - od frasunek ‘troska, zmartwienie’.

    Frasunkiewicz - od frasunek ‘troska, zmartwienie’.

    Frasuński - od frasunek ‘troska, zmartwienie’.

    Frasyniak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frasyniuk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frasz - 1399 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraszak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraszczak - od fraszka ‘żart’.

    Fraszczak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraszczuk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraszczyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraszczyński - od fraszka ‘żart’.
    Nazwisko Fraszczyński nie wywodzi śię od słowa Fraszka. tylko od słowa Fraska vel Fraski takiego nazwiska w 17 i 18 wieku używali moi przodkowie, z których jeden zmienił to nazwisko na początku 19 wieku na Fraszczak a z koleji jego syn zmienił je na Fraszczyński.
    inf. Stanisław Nowicki

    Fraszczyński - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraszczyszyn - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraszek - 1748 od fraszka ‘żart’.

    Fraszek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraszelik - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraszewski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraszka - 1765 od fraszka ‘żart’.

    Fraszka - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraszke - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraszkiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraszko - od fraszka ‘żart’.

    Fraszko - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraszkowiak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraszkowicz - 1401 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraszkowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraszyk - od fraszka ‘żart’.

    Fraszyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraszyński - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fraś - 1596 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frat - od łacińskiego frater ‘brat’.

    Fratarski - od łacińskiego frater ‘brat’.

    Fratas - od łacińskiego frater ‘brat’.

    Fratczak - od łacińskiego frater ‘brat’.

    Frater - 1470 od łacińskiego frater ‘brat’.

    Fratewicz - od łacińskiego frater ‘brat’.

    Fratkiewicz - od łacińskiego frater ‘brat’.

    Fratrowicz - 1551 od łacińskiego frater ‘brat’.

    Fratta - od łacińskiego frater ‘brat’.

    Fratyka - od łacińskiego frater ‘brat’.

    Fratyn - od łacińskiego frater ‘brat’.

    Frau - od niemieckiej nazwy osobowej Frau, ta od apelatywu Frau ‘kobieta’ lub od nazw osobowych na Fro-.

    Frauczak - od niemieckiej nazwy osobowej Frau, ta od apelatywu Frau ‘kobieta’ lub od nazw osobowych na Fro-.

    Frauczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Frau, ta od apelatywu Frau ‘kobieta’ lub od nazw osobowych na Fro-.

    Fraue - od niemieckiej nazwy osobowej Frau, ta od apelatywu Frau ‘kobieta’ lub od nazw osobowych na Fro-.

    Fray - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’.

    Frayer - od frajer, z gwarowego frejer, fryjer, fryjerz ‘człowiek niedoświadczont, kawaler’.

    Frąc - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąca - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frącala - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frącała - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frącałek - 1770 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frącczak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frącek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frącewicz - 1690 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąch - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąchowicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąciak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąciewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąciewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frącik - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frącisz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąck - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąckewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frącki - 1673 od nazwy miejscowej Frąca (gdańskie, gmina Smętowo Graniczne).

    Frącki - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąckiel - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąckiew - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąckiewicz - 1679 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąckowiak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąckowicz - 1613 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąckowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frącola - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frącuk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frącyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frącz - 1394 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frączak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frączakowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frączczak - 1669 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frączczek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frączek - 1411 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frączer - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frączewski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frączkiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frączko - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frączkowiak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frączkowicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frączkowski - 1616 od nazwy miejscowej Frączki (olsztyńskie, gmina Dywity).

    Frączkowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frączków - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frączuk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frączyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frączykowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frączyński - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frączysta - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frączysty - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąć - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąćkiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąćkowiak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąd - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frąda - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frądczak - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frądczyk - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frądkiewicz - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frądz - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frądziak - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frąg - od niemieckiej nazwy osobowej Pfrang, ta od średnio-wysoko-niemieckiego phrange ‘ciasnota’.

    Frągnowski - od niemieckiej nazwy osobowej Pfrang, ta od średnio-wysoko-niemieckiego phrange ‘ciasnota’.

    Frągowski - od niemieckiej nazwy osobowej Pfrang, ta od średnio-wysoko-niemieckiego phrange ‘ciasnota’.

    Frąk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąkała - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąkiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąkowiak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąnc - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąncak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąnckiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąnckowiak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąnczak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąnczek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąnczkiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąnczkowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąnczyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąnda - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frąntczak - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Frąńczyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąńtczak - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Frąńtczak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąs - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąsiak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąsiek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąsik - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąskiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąsz - 1401 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąszak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąszcak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąszcza - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąszczak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąszczek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąszczyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąszkowic - 1401– od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąszowic - 14454 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąś - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frąt - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Frątczak - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Frątczek - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Frątczyk - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Frątecki - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Frątkiewicz - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Frątowski - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Frech - od niemieckiej nazwy osobowej Frech.

    Freche - od niemieckiej nazwy osobowej Frech.

    Frechel - od niemieckiej nazwy osobowej Frech.

    Frechlich - od niemieckiej nazwy osobowej Frech.

    Frechman - od niemieckiej nazwy osobowej Frech.

    Frechow - od niemieckiej nazwy osobowej Frech.

    Frechowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Frech.

    Fred - 1471 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Freda - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredak - 1426 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frede - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredecki - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredek - 1426 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredel - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Freder - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frederick - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frederiksen - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frederowicz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredka - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredko - 1337 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredków - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredlich - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredo - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredowicz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredro - 1418 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredro-Boniecki - złożenia brak; Fredro 1418 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’; Boniecki może od imienia Bonifacy lub od niemieckich nazw osobowych Bon, Bohne.

    Fredrowicz - 1446 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredrusz - 1447 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredruszowicz - 1449 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredrych - 1377 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredrychowicz - 1445 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredrychowski - 1470-80 od nazwy miejscowej Frydrychowice, dawniej też Fredrychowice (bielskie, gmina Wieprz).

    Fredryk - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredrykowicz - 1443 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredryński - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredrysiak - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredryszek - 1467 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredryszko - 1423 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredyn - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredyna - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredzeń - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredziak - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredzich - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredzio - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fredziuk - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frei - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’.

    Freidrich - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Freier - od frajer, z gwarowego frejer, fryjer, fryjerz ‘człowiek niedoświadczont, kawaler’.

    Freilich - od niemieckiej nazwy osobowej Frölich, ta od apelatywu fröhlich ‘wesoły’.

    Freinik - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Freino - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Freiny - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Freit - od gefrajter, giefrajter, frajter dawniej ‘kapral; policjant’.

    Freitag - od niemieckiej nazwy osobowej Freitag, ta od apelatywu Freitag ‘piątek’.

    Freitak - od niemieckiej nazwy osobowej Freitag, ta od apelatywu Freitag ‘piątek’.

    Freiter - od gefrajter, giefrajter, frajter dawniej ‘kapral; policjant’.

    Frej - 1450 od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’.

    Frejak - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’.

    Frejd - od frajda, ze staropolskiego frejta ‘uciecha’.

    Frejda - od frajda, ze staropolskiego frejta ‘uciecha’.

    Frejdowicz - od frajda, ze staropolskiego frejta ‘uciecha’.

    Frejdun - od frajda, ze staropolskiego frejta ‘uciecha’.

    Frejek - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’.

    Frejer - od frajer, z gwarowego frejer, fryjer, fryjerz ‘człowiek niedoświadczont, kawaler’.

    Frejlak - od niemieckiej nazwy osobowej Freitag, ta od apelatywu Freitag ‘piątek’.

    Frejlich - od niemieckiej nazwy osobowej Frölich, ta od apelatywu fröhlich ‘wesoły’.

    Frejlichowski - od niemieckiej nazwy osobowej Frölich, ta od apelatywu fröhlich ‘wesoły’.

    Frejliszek - od niemieckiej nazwy osobowej Frölich, ta od apelatywu fröhlich ‘wesoły’.

    Frejna - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Frejno - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Frejny - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Frejowski - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’.

    Frejów - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’.

    Frejsztacki - 1424 od nazwy miejscowej Frysztak (rzeszowskie, gmina Frysztak) lub Frysztat (Śl).

    Frejt - od frajda, ze staropolskiego frejta ‘uciecha’.

    Frejta - od frajda, ze staropolskiego frejta ‘uciecha’.

    Frejter - od gefrajter, giefrajter, frajter dawniej ‘kapral; policjant’.

    Frejtowicz - od frajda, ze staropolskiego frejta ‘uciecha’.

    Frejtyn - od frajda, ze staropolskiego frejta ‘uciecha’.

    Frejuch - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’.

    Frejuk - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’.

    Frejus - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’.

    Frejusz - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’.

    Frel - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frela - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frelak - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frelas - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frelas-Vel-Białas - złożenia brak; Frelas od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl; Białas w grupie nazwisk pochodzących od biały, biel, bielić.

    Frelaś - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frelczak - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frelek - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frelian - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frelich - 1403 od niemieckiej nazwy osobowej Frölich, ta od apelatywu fröhlich ‘wesoły’.

    Frelichowski - od niemieckiej nazwy osobowej Frölich, ta od apelatywu fröhlich ‘wesoły’.

    Frelig - od niemieckiej nazwy osobowej Frölich, ta od apelatywu fröhlich ‘wesoły’.

    Freliga - od niemieckiej nazwy osobowej Frölich, ta od apelatywu fröhlich ‘wesoły’.

    Frelik - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frelikow - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frelikowski - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frelinka - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Freliński - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Freliszek - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Freliszka - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Freliszko - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Freljan - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frelka - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frelke - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frelkie - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frelkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frelko - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frelkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frelok - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frelon - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frełusz - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frem - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Fremusiński - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Frenc - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frencek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frencel - 1375 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frenchowicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frencyl - 1393 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frenczak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frenczek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frenczko - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frenczkowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frend - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frenda - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frendak - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frendel - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frendl - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frendo - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frendowicz - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frendowski - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frendyk - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frendzel - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frendzelewski - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frendzelski - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frenszek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frenszkowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frent - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Frentkiewicz - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Frentowski - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Frenz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frenzek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frenzel - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frenzl - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frerdynandt - od imienia Ferdynand, też od niemieckiej nazwy osobowej Pferd, ta od apelatywu Pferd ‘koń’.

    Frerych - 1266 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fres - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Frescha - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Frese - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fresel - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fresenko - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fresin - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Freske - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fresko - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fress - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fresse - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fressel - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fresz - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fresza - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Freszczak - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Freszczuk - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Freszel - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Freszkiewicz - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Freszko - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Freś - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Freśko - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fret - od niemieckiej nazwy osobowej Fretter, też od średnio-wysoko-niemieckiego vreter ‘żarłok’, wysokoniemieckiego Fretter, także ‘rzemieślnik nie należący do cechu’.

    Freta - od niemieckiej nazwy osobowej Fretter, też od średnio-wysoko-niemieckiego vreter ‘żarłok’, wysokoniemieckiego Fretter, także ‘rzemieślnik nie należący do cechu’.

    Fretczak - od niemieckiej nazwy osobowej Fretter, też od średnio-wysoko-niemieckiego vreter ‘żarłok’, wysokoniemieckiego Fretter, także ‘rzemieślnik nie należący do cechu’.

    Freter - od niemieckiej nazwy osobowej Fretter, też od średnio-wysoko-niemieckiego vreter ‘żarłok’, wysokoniemieckiego Fretter, także ‘rzemieślnik nie należący do cechu’.

    Fretkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Fretter, też od średnio-wysoko-niemieckiego vreter ‘żarłok’, wysokoniemieckiego Fretter, także ‘rzemieślnik nie należący do cechu’.

    Fretowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fretter, też od średnio-wysoko-niemieckiego vreter ‘żarłok’, wysokoniemieckiego Fretter, także ‘rzemieślnik nie należący do cechu’.

    Frett - od niemieckiej nazwy osobowej Fretter, też od średnio-wysoko-niemieckiego vreter ‘żarłok’, wysokoniemieckiego Fretter, także ‘rzemieślnik nie należący do cechu’.

    Fretter - od niemieckiej nazwy osobowej Fretter, też od średnio-wysoko-niemieckiego vreter ‘żarłok’, wysokoniemieckiego Fretter, także ‘rzemieślnik nie należący do cechu’.

    Frettko - od niemieckiej nazwy osobowej Fretter, też od średnio-wysoko-niemieckiego vreter ‘żarłok’, wysokoniemieckiego Fretter, także ‘rzemieślnik nie należący do cechu’.

    Fretyn - od niemieckiej nazwy osobowej Fretter, też od średnio-wysoko-niemieckiego vreter ‘żarłok’, wysokoniemieckiego Fretter, także ‘rzemieślnik nie należący do cechu’.

    Freulich - od niemieckiej nazwy osobowej Frölich, ta od apelatywu fröhlich ‘wesoły’.

    Frey - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’.

    Freya - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’.

    Freyde - od frajda, ze staropolskiego frejta ‘uciecha’.

    Freyer - od frajer, z gwarowego frejer, fryjer, fryjerz ‘człowiek niedoświadczont, kawaler’.

    Freynik - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Freyno - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Freytag - od niemieckiej nazwy osobowej Freitag, ta od apelatywu Freitag ‘piątek’.

    Freyth - od frajda, ze staropolskiego frejta ‘uciecha’.

    Freza - 1768 od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Freziewicz - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fręc - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fręcek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fręcel - 1775 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fręczowicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fręśko - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fric - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frica - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frice - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fricki - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frickowski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fricowski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fricz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fricze - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Friczka - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Friczkowski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frid - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frida - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fride - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fridek - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Friderich - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fridrak - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fridrich - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fridrichowicz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fridrichowitz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’+ rihhi ‘mocny’.

    Fridrichowski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fridrischek - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fridriszak - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fridriszik - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fridriszyk - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fridrych - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fridrychów - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fridryszek - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fried - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frieda - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Friede - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Friedek - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, odgermańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Friederich - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Friedrich - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Friedrichowicz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Friedrichowski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Friedriczik - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Friedrischak - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Friedriszik - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Friedriszyk - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Friedrych - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Friedrychowicz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Friedrychowitz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Friedrychowski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Friedza - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fries - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Friese - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Frieska - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Frieske - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Friesko - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Friess - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Frik - od staropolskiego, żartobliwie fryka ‘baty, cięgi’, od gwarowego frykać ‘wciągać smarki nosem’.

    Frikowski - od staropolskiego, żartobliwie fryka ‘baty, cięgi’, od gwarowego frykać ‘wciągać smarki nosem’.

    Frim - od niemieckiej nazwy osobowej Friem, ta od imienia Friedemunt.

    Friman - od niemieckiej nazwy osobowej Friem, ta od imienia Friedemunt.

    Frimark - od frymark ‘handel, szachrajstwo’.

    Fris - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Frisch - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Frische - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Frischka - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Frischke - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Frischko - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Frise - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Friser - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Friska - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Friske - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Friss - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Frisz - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Friszar - 1598 od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Friszczuk - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Friszer - 1570 od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Friszew - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Friszka - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Friszke - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Friszko - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Friszkowski - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Friszniok - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fritsch - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fritsche - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fritsz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fritsze - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fritz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fritza - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fritzch - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fritze - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fritzek - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fritzke - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fritzkowski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fritzowski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fritzsche - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Friz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frize - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Froc - od niemieckich nazw osobowych Frutz, Frautz, te od podstawy Frod-.

    Frocek - od niemieckich nazw osobowych Frutz, Frautz, te od podstawy Frod-.

    Frocewicz - od niemieckich nazw osobowych Frutz, Frautz, te od podstawy Frod-.

    Fröchlich - od niemieckiej nazwy osobowej Frölich, ta od apelatywu fröhlich ‘wesoły’.

    Frocisz - od niemieckich nazw osobowych Frutz, Frautz, te od podstawy Frod-.

    Frocza - od niemieckich nazw osobowych Frutz, Frautz, te od podstawy Frod-.

    Froczek - od niemieckich nazw osobowych Frutz, Frautz, te od podstawy Frod-.

    Froczka - od niemieckich nazw osobowych Frutz, Frautz, te od podstawy Frod-.

    Froczo - od niemieckich nazw osobowych Frutz, Frautz, te od podstawy Frod-.

    Froczyński - od niemieckich nazw osobowych Frutz, Frautz, te od podstawy Frod-.

    Frodyma - od nazwiska używanego na Kresach Wschodnich, to przez jidysz z niemieckiego Freude.

    Frodyna - od nazwiska używanego na Kresach Wschodnich, to przez jidysz z niemieckiego Freude.

    Frodyński - od nazwiska używanego na Kresach Wschodnich, to przez jidysz z niemieckiego Freude.

    Froehlich - od niemieckiej nazwy osobowej Frölich, ta od apelatywu fröhlich ‘wesoły’.

    Fröehlich - od niemieckiej nazwy osobowej Frölich, ta od apelatywu fröhlich ‘wesoły’.

    Froelich - od niemieckiej nazwy osobowej Frölich, ta od apelatywu fröhlich ‘wesoły’.

    Froelichowski - od niemieckiej nazwy osobowej Frölich, ta od apelatywu fröhlich ‘wesoły’.

    Froelke - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Froesa - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Froesch - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Froeschke - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Froese - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Froess - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Froesz - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Froeszke - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Frog - od niemieckich nazw osobowych Fröck, Frögel.

    Frogel - od niemieckich nazw osobowych Fröck, Frögel.

    Frogiel - od niemieckich nazw osobowych Fröck, Frögel.

    Frogowski - od niemieckich nazw osobowych Fröck, Frögel.

    Frohlich - od niemieckiej nazwy osobowej Frölich, ta od apelatywu fröhlich ‘wesoły’.

    Fröhlich - od niemieckiej nazwy osobowej Frölich, ta od apelatywu fröhlich ‘wesoły’.

    Fröhlik - od niemieckiej nazwy osobowej Frölich, ta od apelatywu fröhlich ‘wesoły’.

    Frohm - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Froin - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Frojak - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’; od staropolskiego fryj, fryje ‘zaloty’.

    Frojan - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’; od staropolskiego fryj, fryje ‘zaloty’.

    Frojanek - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’; od staropolskiego fryj, fryje ‘zaloty’.

    Frojańczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’; od staropolskiego fryj, fryje ‘zaloty’.

    Frojd - od frajda, ze staropolskiego frejta ‘uciecha’.

    Frojdas - od frajda, ze staropolskiego frejta ‘uciecha’.

    Frojek - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’; od staropolskiego fryj, fryje ‘zaloty’.

    Frojn - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Frojniak - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Frojnicz - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Frojtag - od niemieckiej nazwy osobowej Freitag, ta od apelatywu Freitag ‘piątek’.

    Frol - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frola - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frolak - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frolenko - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frolich - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frölich - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frolick - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frolik - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frolikow - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frolików - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frölke - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frolof - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frolow - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frolowicz - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frolowski - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frolów - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Froł - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frołow - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frołowa - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frołowicz - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frołowski - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frołów - od imienia Froł uzywanego na Kresach Wschodnich, to od łacińskiego Florus, od florus ‘kwitnący’ lub od Flora ‘bogini wiosny’, flos, flovis ‘kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    From - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Froma - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Fromalewicz - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Froman - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Fromaszek - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Fromczak - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Fromczyk - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Fromek - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Fromel - od niemieckich nazw osobowych Formel, Frommel.

    Frömel - od niemieckich nazw osobowych Formel, Frommel.

    Fromela - od niemieckich nazw osobowych Formel, Frommel.

    Fromelc - od niemieckich nazw osobowych Formel, Frommel.

    Fromelec - od niemieckich nazw osobowych Formel, Frommel.

    Fromelius - od niemieckich nazw osobowych Formel, Frommel.

    Fromeliusz - od niemieckich nazw osobowych Formel, Frommel.

    Fromella - od niemieckich nazw osobowych Formel, Frommel.

    Fromia - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Fromicki - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Fromik - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Fromiński - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Fromk - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Fromke - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Fromkiewicz - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Fromkowski - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Fromlewicz - od niemieckich nazw osobowych Formel, Frommel.

    Fromlich - od niemieckich nazw osobowych Formel, Frommel.

    Fromlowic - (Śl) od niemieckich nazw osobowych Formel, Frommel.

    Fromlowicz - od niemieckich nazw osobowych Formel, Frommel.

    Fromm - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Frommann - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Fromowicz - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Fron - od niemieckiej nazwy osobowej Frohn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vröne, vrön ‘należacy do Pana’, też ‘goniec sądowy’.

    Fronalewski - od niemieckiej nazwy osobowej Frohn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vröne, vrön ‘należacy do Pana’, też ‘goniec sądowy’.

    Fronaszczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Frohn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vröne, vrön ‘należacy do Pana’, też ‘goniec sądowy’.

    Fronaszczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Frohn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vröne, vrön ‘należacy do Pana’, też ‘goniec sądowy’.

    Fronc - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Froncak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Froncala - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Froncek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Froncen - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Froncewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronchowicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronciak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Froncik - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Froncisz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronciszczak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Froncki - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronckiel - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronckiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronckowiak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronckowicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronckowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Froncowicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Froncz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Froncza - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronczak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronczakowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronczala - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronczan - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronczek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronczer - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronczewski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronczik - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronczkiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronczkowiak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronczkowicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronczkowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronczok - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronczuk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronczy - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronczyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronczykiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronczykowski - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronczyński - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronczysta - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fronczysty - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frond - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Fronda - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frondczak - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frondczyk - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frondzak - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frondziak - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frondziuk - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Fronia - od niemieckiej nazwy osobowej Frohn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vröne, vrön ‘należacy do Pana’, też ‘goniec sądowy’.

    Froniak - od niemieckiej nazwy osobowej Frohn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vröne, vrön ‘należacy do Pana’, też ‘goniec sądowy’.

    Fronica - od niemieckiej nazwy osobowej Frohn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vröne, vrön ‘należacy do Pana’, też ‘goniec sądowy’.

    Froniczak - od niemieckiej nazwy osobowej Frohn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vröne, vrön ‘należacy do Pana’, też ‘goniec sądowy’.

    Fronieczek - od niemieckiej nazwy osobowej Frohn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vröne, vrön ‘należacy do Pana’, też ‘goniec sądowy’.

    Froniek - od niemieckiej nazwy osobowej Frohn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vröne, vrön ‘należacy do Pana’, też ‘goniec sądowy’.

    Froniewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Frohn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vröne, vrön ‘należacy do Pana’, też ‘goniec sądowy’.

    Froniewski - od niemieckiej nazwy osobowej Frohn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vröne, vrön ‘należacy do Pana’, też ‘goniec sądowy’.

    Fronik - od niemieckiej nazwy osobowej Frohn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vröne, vrön ‘należacy do Pana’, też ‘goniec sądowy’.

    Fronikowski - od niemieckiej nazwy osobowej Frohn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vröne, vrön ‘należacy do Pana’, też ‘goniec sądowy’.

    Fronio - od niemieckiej nazwy osobowej Frohn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vröne, vrön ‘należacy do Pana’, też ‘goniec sądowy’.

    Froniowski - od niemieckiej nazwy osobowej Frohn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vröne, vrön ‘należacy do Pana’, też ‘goniec sądowy’.

    Front - od front ‘przód, czoło’.

    Frontalski - od front ‘przód, czoło’.

    Frontczak - od front ‘przód, czoło’.

    Frontczyk - od front ‘przód, czoło’.

    Frontek - od front ‘przód, czoło’.

    Frontkiewicz - od front ‘przód, czoło’.

    Frontkowski - od front ‘przód, czoło’.

    Frontoński - od front ‘przód, czoło’.

    Frontowicz - od front ‘przód, czoło’.

    Froń - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frońc - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frońcisz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frończak - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frończek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frończkiewicz - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frończuk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frończyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frończyński - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frońda - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Froński - od niemieckiej nazwy osobowej Frohn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vröne, vrön ‘należacy do Pana’, też ‘goniec sądowy’.

    Fros - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Frosch - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Frösch - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fröschel - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Frosel - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Frosik - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Frosin - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Frosina - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Frosiński - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Froska - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fross - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Frost - od niemieckiej nazwy osobowej Frost, ta od apelatywu Frost ‘mróz’.

    Frosta - od niemieckiej nazwy osobowej Frost, ta od apelatywu Frost ‘mróz’.

    Frostega - od niemieckiej nazwy osobowej Frost, ta od apelatywu Frost ‘mróz’.

    Frostek - od niemieckiej nazwy osobowej Frost, ta od apelatywu Frost ‘mróz’.

    Frostowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Frost, ta od apelatywu Frost ‘mróz’.

    Frosunkiewicz - od frasunek ‘troska, zmartwienie’.

    Frosyna - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Frosz - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Froszak - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Froszczyński - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Froszka - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Froszkiewicz - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Froszok - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Frosztaga - od niemieckiej nazwy osobowej Frost, ta od apelatywu Frost ‘mróz’.

    Frosztąga - od niemieckiej nazwy osobowej Frost, ta od apelatywu Frost ‘mróz’.

    Frosztega - od niemieckiej nazwy osobowej Frost, ta od apelatywu Frost ‘mróz’.

    Frosztęga - od niemieckiej nazwy osobowej Frost, ta od apelatywu Frost ‘mróz’.

    Froszyński - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Froś - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Frościński - od niemieckiej nazwy osobowej Frost, ta od apelatywu Frost ‘mróz’.

    Frozik - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Frozowicz - 1769 od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Frozyna - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Froźlewicz - 1766 od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Froźlowicz - 1760 od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Frożyński - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fróg - od frugać, frukać ‘frunąć’.

    Fruc - od niemieckich nazw osobowych Frutz, Frautz, te od podstawy Frod-.

    Frucz - od niemieckich nazw osobowych Frutz, Frautz, te od podstawy Frod-.

    Fruczek - od niemieckich nazw osobowych Frutz, Frautz, te od podstawy Frod-.

    Fruczkie - od niemieckich nazw osobowych Frutz, Frautz, te od podstawy Frod-.

    Fruczyński - od niemieckich nazw osobowych Frutz, Frautz, te od podstawy Frod-.

    Frug - od frugać, frukać ‘frunąć’.

    Fruga - od frugać, frukać ‘frunąć’.

    Frugalski - od frugać, frukać ‘frunąć’.

    Frugała - od frugać, frukać ‘frunąć’.

    Frugiołka - od frugać, frukać ‘frunąć’.

    Fruglewicz - od frugać, frukać ‘frunąć’.

    Frugoł - od frugać, frukać ‘frunąć’.

    Fruk - od frugać, frukać ‘frunąć’.

    Frukacz - od frugać, frukać ‘frunąć’.

    Frukowski - od frugać, frukać ‘frunąć’.

    Fruksiewicz - od frugać, frukać ‘frunąć’.

    Frum - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Frumcek - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo.

    Frumkiewicz - od niemieckich nazw osobowych Fromm, Fröhm, Frumo

    Frun - od niemieckiej nazwy osobowej Frohn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vröne, vrön ‘należacy do Pana’, też ‘goniec sądowy’.

    Fruncek - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fruncyński - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fruncza - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frunczak - 1651 od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frunia - od niemieckiej nazwy osobowej Frohn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vröne, vrön ‘należacy do Pana’, też ‘goniec sądowy’.

    Fruntczak - od front ‘przód, czoło’.

    Frunza - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frunze - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fruń - od niemieckiej nazwy osobowej Frohn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vröne, vrön ‘należacy do Pana’, też ‘goniec sądowy’.

    Fruński - od niemieckiej nazwy osobowej Frohn (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego vröne, vrön ‘należacy do Pana’, też ‘goniec sądowy’.

    Frus - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Frusewicz - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fruss - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Frusz - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fruszcz - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fruszczyński - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fruszke - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fruszkiewicz - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fruszkin - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fruszkowski - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fruś - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fruziak - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fruziewicz - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fruziński - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fruzyna - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fruźlewicz - 1776 od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fruźlowicz - 1771 od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Frużyński - od niemieckich nazw osobowych Frosch, Frösch, te od apelatywu Frosch ‘żaba’.

    Fryba - od niemieckiej nazwy osobowej Friebe.

    Frybacki - od niemieckiej nazwy osobowej Friebe.

    Frybczewski - od niemieckiej nazwy osobowej Friebe.

    Frybczowski - od niemieckiej nazwy osobowej Friebe.

    Frybe - od niemieckiej nazwy osobowej Friebe.

    Frybek - od niemieckiej nazwy osobowej Friebe.

    Frybes - od niemieckiej nazwy osobowej Friebe.

    Frybeś - od niemieckiej nazwy osobowej Friebe.

    Frybeza - od niemieckiej nazwy osobowej Friebe.

    Frybezowski - od niemieckiej nazwy osobowej Friebe.

    Frybis - od niemieckiej nazwy osobowej Friebe.

    Frybus - od niemieckiej nazwy osobowej Friebe.

    Frybys - od niemieckiej nazwy osobowej Friebe.

    Frybyś - od niemieckiej nazwy osobowej Friebe.

    Fryc - 1398 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryca - 1402 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frycak - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frycek - 1492 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frych - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frychel - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frychiel - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frycia - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frycie - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryciński - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frycio - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryckiewicz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryckowski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frycowski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frycz - 1398 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frycza - 1402 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryczak - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frycze - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryczek - 1263 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryczewski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryczka - 1447 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryczke - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryczkie - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryczko - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryczkowicz - 1617 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryczkowski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryczowicz - 1437 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryczowski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryczyc - 1442 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryczyk - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryczyński - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryć - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryd - 1419 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryda - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydak - 1419 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryde - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydek - 1396 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydel - 1420 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryder - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryderek - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryderych - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryderycy - 1790 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryderyk - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryderyszek - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydkiewicz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydko - 1337 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydl - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydlak - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydler - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydlewicz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydlewski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydliński - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydlowic - 1443 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydlów - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydło - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydo - 1411 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydol - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydowski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydra - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydrek - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydrich - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydrichowicz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydriszewski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydro - 1417 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydrowicz - 1453 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydrowski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydruchowicz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydruchowski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydruk - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydrusz - 1441 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydrych - 1415 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydrychewicz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydrychiewicz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydrychowicz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydrychowski - 1470-80 od nazwy miejscowej Frydrychowice, dawniej też Fredrychowice (bielskie, gmina Wieprz).

    Frydrycy - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydryczak - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydryczek - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydryczyk - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydryg - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydryk - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydrykiewicz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydryński - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydrysek - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydrysiak - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydrysik - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydrysz - 1434 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydryszak - 1646 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydryszczak - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydryszczyk - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydryszek - 1447 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydryszewski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydryszka - 1748 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydryszyk - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydrzychowski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydulski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydusz - 1366 od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydychowski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydyński - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydysiak - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydzel - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydziński - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydzon - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydzyński - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydzyszewski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Frydź - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryga - 1597 od staropolskiego fryga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Frygała - od staropolskiego fryga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Frygan - 1466 od staropolskiego fryga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Frygar - od niemieckiej nazwy osobowej Friger.

    Fryge - od staropolskiego fryga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Fryger - od niemieckiej nazwy osobowej Friger.

    Fryges - od niemieckiej nazwy osobowej Friger.

    Frygiel - od staropolskiego fryga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Frygielski - od staropolskiego fryga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Frygier - od niemieckiej nazwy osobowej Friger.

    Frygies - od niemieckiej nazwy osobowej Friger.

    Frygo - od staropolskiego fryga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Frygowski - od staropolskiego fryga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Fryj - 1438 od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’; od staropolskiego fryj, fryje ‘zaloty’.

    Fryjer - od frajer, z gwarowego frejer, fryjer, fryjerz ‘człowiek niedoświadczont, kawaler’.

    Fryjewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Frei, ta od apelatywu frei ‘wolny’; od staropolskiego fryj, fryje ‘zaloty’.

    Fryjlich - od niemieckiej nazwy osobowej Frölich, ta od apelatywu fröhlich ‘wesoły’.

    Fryk - 1526 od staropolskiego, żartobliwie fryka ‘baty, cięgi’, od gwarowego frykać ‘wciągać smarki nosem’.

    Fryka - od staropolskiego, żartobliwie fryka ‘baty, cięgi’, od gwarowego frykać ‘wciągać smarki nosem’.

    Frykacz - 1449 od staropolskiego, żartobliwie fryka ‘baty, cięgi’, od gwarowego frykać ‘wciągać smarki nosem’.

    Frykan - od staropolskiego, żartobliwie fryka ‘baty, cięgi’, od gwarowego frykać ‘wciągać smarki nosem’.

    Frykas - od staropolskiego, żartobliwie fryka ‘baty, cięgi’, od gwarowego frykać ‘wciągać smarki nosem’; od frykas ‘smakołyk’.

    Frykiewicz - od staropolskiego, żartobliwie fryka ‘baty, cięgi’, od gwarowego frykać ‘wciągać smarki nosem’.

    Frykot - 1404 od staropolskiego, żartobliwie fryka ‘baty, cięgi’, od gwarowego frykać ‘wciągać smarki nosem’.

    Frykowicz - 1581 od staropolskiego, żartobliwie fryka ‘baty, cięgi’, od gwarowego frykać ‘wciągać smarki nosem’.

    Frykowski - od staropolskiego, żartobliwie fryka ‘baty, cięgi’, od gwarowego frykać ‘wciągać smarki nosem’.

    Frykus - od staropolskiego, żartobliwie fryka ‘baty, cięgi’, od gwarowego frykać ‘wciągać smarki nosem’; od frykas ‘smakołyk’.

    Fryl - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Fryla - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frylewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frylich - od niemieckiej nazwy osobowej Frölich, ta od apelatywu fröhlich ‘wesoły’.

    Frylik - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Fryliński - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frył - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Fryłow - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Fryłów - od niemieckiej nazwy osobowej Fröhl.

    Frym - od niemieckiej nazwy osobowej Friem, ta od imienia Friedemunt.

    Frymak - od niemieckiej nazwy osobowej Friem, ta od imienia Friedemunt.

    Fryman - od niemieckiej nazwy osobowej Friem, ta od imienia Friedemunt.

    Frymar - od frymark ‘handel, szachrajstwo’.

    Frymarek - od frymark ‘handel, szachrajstwo’.

    Frymark - od frymark ‘handel, szachrajstwo’.

    Frymarkiewicz - od frymark ‘handel, szachrajstwo’.

    Frymarski - od frymark ‘handel, szachrajstwo’.

    Frymarz - od frymark ‘handel, szachrajstwo’.

    Frymas - od frymark ‘handel, szachrajstwo’.

    Frymasz - od frymark ‘handel, szachrajstwo’.

    Frymer - od frymark ‘handel, szachrajstwo’.

    Frymerk - od frymark ‘handel, szachrajstwo’.

    Frymerkiewicz - od frymark ‘handel, szachrajstwo’.

    Frymeusz - od frymusić ‘kaprysić’.

    Frymus - od frymusić ‘kaprysić’.

    Frymusiński - od frymusić ‘kaprysić’.

    Frymuś - od frymusić ‘kaprysić’.

    Fryn - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Frynark - od frymark ‘handel, szachrajstwo’.

    Frynarz - od frymark ‘handel, szachrajstwo’.

    Frynas - od frymark ‘handel, szachrajstwo’.

    Fryncel - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Fryncko - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frynczyk - od imienia Franciszek. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, wywodzi się od nazwania Jana Bernardone, Francesco, znanego później jako św. Franciszek z Asyzu. Nazwanie pochodzi od franciscus ‘pochodzący z plemienia Franków’.

    Frynda - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Fryndo - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Fryndt - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Frend.

    Frynia - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Fryniak - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Frynka - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Frynkiewicz - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein

    Frynkowski - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Frynt - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Frynta - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Fryntkowski - od frant ‘człowiek chytry, cwaniak’, niektóre formy też może od imienia Franciszek.

    Fryń - od frajny ‘swobodny’, od niemieckiej nazwy osobowej Frein.

    Frys - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Frysa - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Frysch - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryschke - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Frysiak - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Frysiek - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Frysier - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryska - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryske - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryskiewicz - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryskowski - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Frysna - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Frysny - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryst - od niemieckiej nazwy osobowej Frost, ta od apelatywu Frost ‘mróz’.

    Frystacki - od nazwy miejscowej Frysztak (rzeszowskie, gmina Frysztak) lub Frysztat (Śl).

    Frystik - od niemieckiej nazwy osobowej Frost, ta od apelatywu Frost ‘mróz’.

    Frystocki - od nazwy miejscowej Frysztak (rzeszowskie, gmina Frysztak) lub Frysztat (Śl).

    Frystyniak - od niemieckiej nazwy osobowej Frost, ta od apelatywu Frost ‘mróz’.

    Frysz - 1309 od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Frysza - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryszak - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese lub od gwarowego fryszak ‘pogrzebacz’.

    Fryszcz - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryszczak - 1401 od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryszczyło - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryszczyn - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryszer - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryszka - 1517 od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryszke - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryszkie - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryszkiewicz - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryszko - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryszkowicz - 1572 od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryszkowski - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryszniak - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryszowski - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Frysztacki - 1425 od nazwy miejscowej Frysztak (rzeszowskie, gmina Frysztak) lub Frysztat (Śl).

    Frysztak - od nazwy miejscowej Frysztak (rzeszowskie, gmina Frysztak) lub Frysztat (Śl).

    Frysztaski - 1468 od nazwy miejscowej Frysztak (rzeszowskie, gmina Frysztak) lub Frysztat (Śl).

    Frysztik - od niemieckiej nazwy osobowej Frost, ta od apelatywu Frost ‘mróz’.

    Frysztok - od niemieckiej nazwy osobowej Frost, ta od apelatywu Frost ‘mróz’.

    Frysztyk - od niemieckiej nazwy osobowej Frost, ta od apelatywu Frost ‘mróz’.

    Frysztyniak - od niemieckiej nazwy osobowej Frost, ta od apelatywu Frost ‘mróz’.

    Fryś - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryśka - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryśke - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryśkiewicz - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryśkowski - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryśna - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese.

    Fryśny - od staropolskiego frysz ‘świeży, dziarski’ lub od niemieckich nazw osobowych Friesch, Friese lub od gwarowego fryśny ‘zwinny’.

    Fryt - od gwarowego fryt ‘przerwanie walki’, od gwarowego fryta ‘mieszanina’.

    Fryta - od gwarowego fryt ‘przerwanie walki’, od gwarowego fryta ‘mieszanina’.

    Frytek - od gwarowego fryt ‘przerwanie walki’, od gwarowego fryta ‘mieszanina’.

    Frytkiewicz - od gwarowego fryt ‘przerwanie walki’, od gwarowego fryta ‘mieszanina’.

    Frytko - od gwarowego fryt ‘przerwanie walki’, od gwarowego fryta ‘mieszanina’.

    Frytkowski - od gwarowego fryt ‘przerwanie walki’, od gwarowego fryta ‘mieszanina’.

    Frytz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fryz - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryza - 1414 od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryze - 1764 od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryzek - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryzel - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryzeł - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryziak - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryziek - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryziel - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryzieł - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryziewicz - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryzik - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryziński - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryziuk - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryzka - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryzke - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryzko - 1292 od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryzlewicz - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryzlinek - 1683 od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryzło - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryzoł - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryzon - 1350 od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryzowicz - 1676 od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryzowski - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryźlowicz - 1726 od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryż - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryża - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryże - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryżlewicz - 1797 od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryżlewicz - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryżowicz - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fryżowski - od fryz ‘koń fryzyjski’, fryza ‘marszczony kołnierz, fryza’, od niemieckiej nazwy osobowej Friese ‘Fryzyjczyk’.

    Fuc - od fuczeć, fukać ‘szumieć; dyszeć; śmierdzieć’.

    Fucek - od fuczeć, fukać ‘szumieć; dyszeć; śmierdzieć’.

    Fuchs - od fuks ‘nowicjusz’, też ‘niespodziewane powodzenie’; także od niemieckich nazw osobowych Fuchs, Fuks, z niemieckiego Fuchs ‘lis’.

    Füchs - od fuks ‘nowicjusz’, też ‘niespodziewane powodzenie’; także od niemieckich nazw osobowych Fuchs, Fuks, z niemieckiego Fuchs ‘lis’.

    Fuchsa - od fuks ‘nowicjusz’, też ‘niespodziewane powodzenie’; także od niemieckich nazw osobowych Fuchs, Fuks, z niemieckiego Fuchs ‘lis’.

    Füchsel - od fuks ‘nowicjusz’, też ‘niespodziewane powodzenie’; także od niemieckich nazw osobowych Fuchs, Fuks, z niemieckiego Fuchs ‘lis’.

    Fucia - od fuczeć, fukać ‘szumieć; dyszeć; śmierdzieć’.

    Fucik - od fuczeć, fukać ‘szumieć; dyszeć; śmierdzieć’.

    Fucz - 1580 od fuczeć, fukać ‘szumieć; dyszeć; śmierdzieć’.

    Fuczak - od fuczeć, fukać ‘szumieć; dyszeć; śmierdzieć’.

    Fuczek - od fuczeć, fukać ‘szumieć; dyszeć; śmierdzieć’.

    Fuczeński - od fuczeć, fukać ‘szumieć; dyszeć; śmierdzieć’.

    Fuczik - (Śl) od fuczeć, fukać ‘szumieć; dyszeć; śmierdzieć’.

    Fuczka - od fuczeć, fukać ‘szumieć; dyszeć; śmierdzieć’.

    Fuczkiewicz - od fuczeć, fukać ‘szumieć; dyszeć; śmierdzieć’.

    Fuczko - od fuczeć, fukać ‘szumieć; dyszeć; śmierdzieć’.

    Fuczoń - 1792 od fuczeć, fukać ‘szumieć; dyszeć; śmierdzieć’.

    Fuczyk - od fuczeć, fukać ‘szumieć; dyszeć; śmierdzieć’.

    Fuczyła - od fuczeć, fukać ‘szumieć; dyszeć; śmierdzieć’.

    Fuczyło - od fuczeć, fukać ‘szumieć; dyszeć; śmierdzieć’.

    Fuczyński - od fuczeć, fukać ‘szumieć; dyszeć; śmierdzieć’.

    Fuć - od fuczeć, fukać ‘szumieć; dyszeć; śmierdzieć’.

    Fud - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fuda - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudacz - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudaj - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudak - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudakowski - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudal - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudala - 1579 od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudalaj - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudalak - 1633 od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudalej - 1632 od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudalejewski - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudaler - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudalewicz - 1739 od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudalewski - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudali - w grupie nazwisk pochodzących od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudalia - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudalik - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudalin - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudaliński - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudalis - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudalla - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudalowicz - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudalski - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudał - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudała - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudało - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudałowicz - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudczak - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fude - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudecki - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudel - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudela - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudelaj - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudelaj - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudelej - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudelej - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudelewicz - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudeli - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudeli - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudelski - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudelus - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudeła - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudko - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudola - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudolej - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudolewski - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudoli - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudoła - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudoń - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudowicz - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fuduch - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudukiewicz - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fuduli - od rumuńskiego fuduł ‘dumny, zarozumiały’.

    Fudus - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudyma - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudyna - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudzak - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudziak - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudziński - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fudzyński - może od niemieckiej nazwy osobowej Fude.

    Fuerst - od niemieckiej nazwy osobowej Fürst, ta od apelatywu Fürst ‘książę’.

    Fufał - od gwarowego fufać ‘palic fajkę, dmuchać’.

    Fufała - od gwarowego fufać ‘palic fajkę, dmuchać’.

    Fufel - od gwarowego fufać ‘palic fajkę, dmuchać’.

    Fufl - od gwarowego fufać ‘palic fajkę, dmuchać’.

    Fufuła - od gwarowego fufać ‘palic fajkę, dmuchać’.

    Fuga - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugacki - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugacz - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugaj - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugalewicz - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugał - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugała - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugas - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugaś - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fuge - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugel - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugiel - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugielski - od staroplskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugiera - 1528 od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugiewicz - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugiński - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugler - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugliński - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fuglowicz - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugol - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugonicz - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugowicz - 1693 od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugowski - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugra - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fuguła - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fugurski - od staropolskiego fugać ‘uciekać’, fuga ‘szczelina między elementami muru’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuge.

    Fuhrman - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Fuhrmann - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’

    Fuj - od gwarowego fujać ‘dąć; trwonić’, też od fuj! ‘wykrzyknik wyrażający oburzenie, wstręt’.

    Fuja - od gwarowego fujać ‘dąć; trwonić’, też od fuj! ‘wykrzyknik wyrażający oburzenie, wstręt’.

    Fujak - od gwarowego fujać ‘dąć; trwonić’, też od fuj! ‘wykrzyknik wyrażający oburzenie, wstręt’ lub od gwarowego fujak ‘wiatr’.

    Fujaka - od gwarowego fujać ‘dąć; trwonić’, też od fuj! ‘wykrzyknik wyrażający oburzenie, wstręt’.

    Fujanka - od gwarowego fujać ‘dąć; trwonić’, też od fuj! ‘wykrzyknik wyrażający oburzenie, wstręt’.

    Fujanowicz - od gwarowego fujać ‘dąć; trwonić’, też od fuj! ‘wykrzyknik wyrażający oburzenie, wstręt’.

    Fujar - od fujara ‘piszczałka; niedołęga’.

    Fujara - 1618 od fujara ‘piszczałka; niedołęga’.

    Fujarczuk - od fujara ‘piszczałka; niedołęga’.

    Fujarczyk - od fujara ‘piszczałka; niedołęga’.

    Fujarewicz - od fujara ‘piszczałka; niedołęga’.

    Fujarkiewicz - od fujara ‘piszczałka; niedołęga’

    Fujarow - od fujara ‘piszczałka; niedołęga’.

    Fujarowicz - od fujara ‘piszczałka; niedołęga’.

    Fujarów - od fujara ‘piszczałka; niedołęga’.

    Fujarski - od fujara ‘piszczałka; niedołęga’ lub od gwarowego fujarski ‘gapa’.

    Fujawa - od gwarowego fujać ‘dąć; trwonić’, też od fuj! ‘wykrzyknik wyrażający oburzenie, wstręt’.

    Fujcik - od gwarowego fujać ‘dąć; trwonić’, też od fuj! ‘wykrzyknik wyrażający oburzenie, wstręt’.

    Fujczak - od gwarowego fujać ‘dąć; trwonić’, też od fuj! ‘wykrzyknik wyrażający oburzenie, wstręt’.

    Fujda - od gwarowego fujać ‘dąć; trwonić’, też od fuj! ‘wykrzyknik wyrażający oburzenie, wstręt’.

    Fujdalski - od gwarowego fujać ‘dąć; trwonić’, też od fuj! ‘wykrzyknik wyrażający oburzenie, wstręt’.

    Fujna - od gwarowego fujać ‘dąć; trwonić’, też od fuj! ‘wykrzyknik wyrażający oburzenie, wstręt’.

    Fujnicki - od gwarowego fujać ‘dąć; trwonić’, też od fuj! ‘wykrzyknik wyrażający oburzenie, wstręt’.

    Fujok - od gwarowego fujać ‘dąć; trwonić’, też od fuj! ‘wykrzyknik wyrażający oburzenie, wstręt’.

    Fuk - od fukać, fuczeć ‘dyszeć; łajać’.

    Fuka - od fukać, fuczeć ‘dyszeć; łajać’.

    Fukacz - 1469 od fukać, fuczeć ‘dyszeć; łajać’; od gwarowego fukacz ‘wialnia na zboże’.

    Fukaczewski - od fukać, fuczeć ‘dyszeć; łajać’.

    Fukaj - od fukać, fuczeć ‘dyszeć; łajać’.

    Fukala - od fukać, fuczeć ‘dyszeć; łajać’.

    Fukalik - od fukać, fuczeć ‘dyszeć; łajać’.

    Fukała - 1687 od fukać, fuczeć ‘dyszeć; łajać’.

    Fukara - od fukać, fuczeć ‘dyszeć; łajać’.

    Fukarewicz - od fukać, fuczeć ‘dyszeć; łajać’.

    Fukarz - 1746 od fukać, fuczeć ‘dyszeć; łajać’; od staropolskiego fukarz ‘pracownik do posług’.

    Fukas - od fukać, fuczeć ‘dyszeć; łajać’.

    Fukasek - 1567 od fukać, fuczeć ‘dyszeć; łajać’.

    Fukaszewski - od fukać, fuczeć ‘dyszeć; łajać’.

    Fukin - od fukać, fuczeć ‘dyszeć; łajać’.

    Fukow - od fukać, fuczeć ‘dyszeć; łajać’.

    Fukowicz - 1482 od fukać, fuczeć ‘dyszeć; łajać’.

    Fukowski - od fukać, fuczeć ‘dyszeć; łajać’.

    Fuks - 1634 od fuks ‘nowicjusz’, też ‘niespodziewane powodzenie’; także od niemieckich nazw osobowych Fuchs, Fuks, z niemieckiego Fuchs ‘lis’.

    Fuksa - od fuks ‘nowicjusz’, też ‘niespodziewane powodzenie’; także od niemieckich nazw osobowych Fuchs, Fuks, z niemieckiego Fuchs ‘lis’.

    Fuksiewicz - od fuks ‘nowicjusz’, też ‘niespodziewane powodzenie’; także od niemieckich nazw osobowych Fuchs, Fuks, z niemieckiego Fuchs ‘lis’.

    Fuksiński - od fuks ‘nowicjusz’, też ‘niespodziewane powodzenie’; także od niemieckich nazw osobowych Fuchs, Fuks, z niemieckiego Fuchs ‘lis’.

    Fuksow - od fuks ‘nowicjusz’, też ‘niespodziewane powodzenie’; także od niemieckich nazw osobowych Fuchs, Fuks, z niemieckiego Fuchs ‘lis’.

    Fuksowicz - od fuks ‘nowicjusz’, też ‘niespodziewane powodzenie’; także od niemieckich nazw osobowych Fuchs, Fuks, z niemieckiego Fuchs ‘lis’.

    Fukś - od fuks ‘nowicjusz’, też ‘niespodziewane powodzenie’; także od niemieckich nazw osobowych Fuchs, Fuks, z niemieckiego Fuchs ‘lis’.

    Ful - od gwarowego ful ‘pełny’ lub od niemieckich nazw osobowych Föl, Föll, Voll.

    Fula - od gwarowego ful ‘pełny’ lub od niemieckich nazw osobowych Föl, Föll, Voll; od gwarowego fula ‘pełna twarz’.

    Fulaczyk - od gwarowego ful ‘pełny’ lub od niemieckich nazw osobowych Föl, Föll, Voll.

    Fulak - 1716 od gwarowego ful ‘pełny’ lub od niemieckich nazw osobowych Föl, Föll, Voll.

    Fular - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’; od fular ‘tkanina jedwabna’.

    Fulara - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’; od fular ‘tkanina jedwabna’.

    Fularczik - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’.

    Fularczyk - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’.

    Fularski - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’.

    Fularyński - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’.

    Fularz - 1603 od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’.

    Fulas - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’.

    Fulasz - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’.

    Fulczy - 1520 od gwarowego ful ‘pełny’ lub od niemieckich nazw osobowych Föl, Föll, Voll.

    Fulczyc - 1389 od gwarowego ful ‘pełny’ lub od niemieckich nazw osobowych Föl, Föll, Voll.

    Fulczyk - od gwarowego ful ‘pełny’ lub od niemieckich nazw osobowych Föl, Föll, Voll.

    Fuleczek - od gwarowego ful ‘pełny’ lub od niemieckich nazw osobowych Föl, Föll, Voll.

    Fulek - 1497 od gwarowego ful ‘pełny’ lub od niemieckich nazw osobowych Föl, Föll, Voll.

    Fulko - 1206 od gwarowego ful ‘pełny’ lub od niemieckich nazw osobowych Föl, Föll, Voll.

    Fulkowski - pd nazwy miejscowej Fulki (sieradzkie, gmina Dalików).

    Fullar - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’.

    Fullarczyk - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’.

    Fulnerczyk - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’.

    Fulo - 1550 od gwarowego ful ‘pełny’ lub od niemieckich nazw osobowych Föl, Föll, Voll.

    Fulor - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’.

    Fulora - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’.

    Fulorski - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’.

    Fulorz - od folarz, fularz ‘folusznik spilśniający sukno’.

    Fuła - 1680 od gwarowego fuła ‘człowiek głupkowaty, niezgrabny’.

    Fuławka - od gwarowego fuła ‘człowiek głupkowaty, niezgrabny’.

    Fuławski - od gwarowego fuła ‘człowiek głupkowaty, niezgrabny’.

    Fułczak - od gwarowego fuła ‘człowiek głupkowaty, niezgrabny’.

    Fułczyński - od gwarowego fuła ‘człowiek głupkowaty, niezgrabny’.

    Fułecki - od gwarowego fuła ‘człowiek głupkowaty, niezgrabny’.

    Fułek - od gwarowego fuła ‘człowiek głupkowaty, niezgrabny’.

    Fułowicz - 1774 od gwarowego fuła ‘człowiek głupkowaty, niezgrabny’.

    Fund - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Funda - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fundak - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fundakowski - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fundal - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fundalewicz - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fundalewski - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fundaliński - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fundalski - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fundament-Karśnicki - złożenia brak; Fundament brak; Karśnicki 1470–80 od nazw miejscowych Krasnica, Krasnik (kilka miejscowości).

    Fundanicz - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fundas - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fundasiewicz - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fundecki - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fundela - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fundeła - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Funder - od niemieckiej nazwy osobowej Funder.

    Funderski - od niemieckiej nazwy osobowej Funder.

    Fundora - od niemieckiej nazwy osobowej Funder.

    Fundowicz - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Funduk - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Funduka - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fundus - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fundyga - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Fundys - od gwarowego funda ‘proca’, od niemieckiej nazwy osobowej Fund.

    Funek - od funek ‘energiczny człowiek’, od niemieckiej nazwy osobowej Funke.

    Funik - od funek ‘energiczny człowiek’, od niemieckiej nazwy osobowej Funke.

    Funikowski - od funek ‘energiczny człowiek’, od niemieckiej nazwy osobowej Funke.

    Funików - od funek ‘energiczny człowiek’, od niemieckiej nazwy osobowej Funke.

    Funiok - od funek ‘energiczny człowiek’, od niemieckiej nazwy osobowej Funke.

    Funk - 1391 od funek ‘energiczny człowiek’, od niemieckiej nazwy osobowej Funke.

    Funka - od funek ‘energiczny człowiek’, od niemieckiej nazwy osobowej Funke.

    Funkacz - od funek ‘energiczny człowiek’, od niemieckiej nazwy osobowej Funke.

    Funkas - od funek ‘energiczny człowiek’, od niemieckiej nazwy osobowej Funke.

    Funke - od funek ‘energiczny człowiek’, od niemieckiej nazwy osobowej Funke.

    Funkiewicz - od funek ‘energiczny człowiek’, od niemieckiej nazwy osobowej Funke.

    Funkowicz - 1636 od funek ‘energiczny człowiek’, od niemieckiej nazwy osobowej Funke.

    Funkowski - od funek ‘energiczny człowiek’, od niemieckiej nazwy osobowej Funke.

    Funt - 1445 od niemieckich nazw osobowych Fund, Funt, też od funt ‘jednostka wagi i jednostka monetarna’.

    Funtał - od niemieckich nazw osobowych Fund, Funt, też od funt ‘jednostka wagi i jednostka monetarna’.

    Funtasiewicz - od niemieckich nazw osobowych Fund, Funt, też od funt ‘jednostka wagi i jednostka monetarna’.

    Funtasz - od niemieckich nazw osobowych Fund, Funt, też od funt ‘jednostka wagi i jednostka monetarna’.

    Funtikow - od niemieckich nazw osobowych Fund, Funt, też od funt ‘jednostka wagi i jednostka monetarna’.

    Funtowicz - od niemieckich nazw osobowych Fund, Funt, też od funt ‘jednostka wagi i jednostka monetarna’.

    Fuńko - od funek ‘energiczny człowiek’, od niemieckiej nazwy osobowej Funke.

    Fur - od fura ‘wóz’, też od fur ‘kradzież’.

    Fura - 1702 od fura ‘wóz’, też od fur ‘kradzież’.

    Furaczak - od fura ‘wóz’, też od fur ‘kradzież’.

    Furak - od fura ‘wóz’, też od fur ‘kradzież’.

    Furakiewicz - od fura ‘wóz’, też od fur ‘kradzież’.

    Fural - od fura ‘wóz’, też od fur ‘kradzież’.

    Furalski - od fura ‘wóz’, też od fur ‘kradzież’.

    Furan - od fura ‘wóz’, też od fur ‘kradzież’.

    Furanek - od fura ‘wóz’, też od fur ‘kradzież’; lub od gwarowego furanek ‘zasłona, firanka’.

    Furański - od fura ‘wóz’, też od fur ‘kradzież’.

    Furarz - 1509 od fura ‘wóz’, też od fur ‘kradzież’; lub od furarz ‘woźnica’.

    Furas - 1548 od fura ‘wóz’, też od fur ‘kradzież’.

    Furasiewicz - od fura ‘wóz’, też od fur ‘kradzież’.

    Furaszek - 1743 od fura ‘wóz’, też od fur ‘kradzież’.

    Furc - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furca - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furcel - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furciński - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furcon - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furcoń - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furcza - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furczak - 1468 od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furczek - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furczeń - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furczon - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furczoniak - 1641 od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furczoń - 1631 od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furczyk - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furczyn - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furczyński - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furda - 1594 od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furdak - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furdal - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furdała - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furdanowicz - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furdel - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furdo - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furdok - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furdol - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furdoń - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furduk - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furdyczka - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furdyczko - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furdygel - od staropolskiego furdygał ‘człowiek niespokojny, roztrzepaniec’.

    Furdygiel - od staropolskiego furdygał ‘człowiek niespokojny, roztrzepaniec’.

    Furdyk - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furdykon - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furdykoń - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furdykowski - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furdyn - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furdyna - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furdzen - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furdzeń - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furdzik - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Furdzyn - od furda ‘drobnostka, głupstwo’.

    Fureczek - od fura ‘wóz’, też od fur ‘kradzież’.

    Furek - 1743 od fura ‘wóz’, też od fur ‘kradzież’.

    Furewicz - od fura ‘wóz’, też od fur ‘kradzież’.

    Furga - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furgac - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furgacz - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’ lub od gwarowego furgacz ‘bąk, zabawka’.

    Furgal - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furgala - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furgalec - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furgalik - 1679 od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furgaliński - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furgalski - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furgał - 1679 od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furgała - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furgałła - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furgało - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furgałowski - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furgan - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furganek - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furgiel - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furgo - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furgol - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furgoll - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furgoł - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furgon - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’ lub od furgon ‘rodzaj wozu’.

    Furgot - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furgów - od staropolskiego, gwarowego furgać ‘fruwać’.

    Furhman - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furhmann - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furian - od furiat, dawniej furian ‘szaleniec, człowiek gwałtowny’.

    Furiasz - od furiat, dawniej furian ‘szaleniec, człowiek gwałtowny’.

    Furiat - od furiat, dawniej furian ‘szaleniec, człowiek gwałtowny’.

    Furiatowski - od furiat, dawniej furian ‘szaleniec, człowiek gwałtowny’.

    Furjan - od furiat, dawniej furian ‘szaleniec, człowiek gwałtowny’.

    Furka - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furkacz - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furkal - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furkałowski - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furkawa - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furkawy - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furkiew - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furkiewicz - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furko - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furkowski - od furczeć, furkać, forkać, forczeć ‘warczeć; hurczeć’.

    Furmacz - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmaga - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmak - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furman - 1391 od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmanak - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmanczak - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmanczuk - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmanczyk - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmanek - 1434 od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’ lub od gwarowego furmanek ‘gwóźdź na końcu dyszla’.

    Furmaniak - 1791 od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’ lub od gwarowego furmaniak ‘żelazny hak na końcu dyszla’.

    Furmaniczyk - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmaniec - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’ lub od gwarowego furmaniec ‘wyboista droga’.

    Furmaniewicz - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmanik - 1440 od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmanika - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmaniok - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmaniszyn - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmaniuk - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmankiewicz - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmankowski - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmann - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmanok - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmanow - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmanowicz - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmanowski - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmanski - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’ lub od przymiotnika furmański.

    Furmańczak - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmańczuk - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmańczuk-Wadowicki - złożenia brak; Furmańczuk od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’; Wadowicki 1549 od nazqt miasta Wadowice (bielskie).

    Furmańczyk - 1718 od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmański - 1753 od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’ lub od przymiotnika furmański.

    Furmarczyk - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmarz - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmaszkiewicz - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmer - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmiak - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmon - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmonkiewicz - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furmoński - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furnal - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Furnalczyk - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Furnan - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furnankiewicz - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furnański - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furniak - od furman, ze staropolskiego forman ‘woźnica’.

    Furoń - od fura ‘wóz’, też od fur ‘kradzież’.

    Furowicz - od fura ‘wóz’, też od fur ‘kradzież’.

    Furowski - od fura ‘wóz’, też od fur ‘kradzież’.

    Furst - od niemieckiej nazwy osobowej Fürst, ta od apelatywu Fürst ‘książę’.

    Fürst - od niemieckiej nazwy osobowej Fürst, ta od apelatywu Fürst ‘książę’.

    Furszmanowicz - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Furszpaniak - od gwarowego forczman, forczpan, forszman, foczman, foczpan ‘parobek od koni, stangret’.

    Furszt - od niemieckiej nazwy osobowej Fürst, ta od apelatywu Fürst ‘książę’.

    Furta - 1786 od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Furtacz - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Furtaczyk - 1692 od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Furtak - 1678 od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Furtakowski - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Furtan - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Furtas - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Furtaś - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Furtek - 1608 od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Furtel - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Furtęga - od furta, ze staropolskiego forta, od gwarowego furtać ‘fruwać’ lub też od niemieckich nazw osobowych Furt, Fort.

    Fus - 1405 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fusek - 1455 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fusiara - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fusiarski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fusiarz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fusiecki - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fusiek - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fusik - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fusiński - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fusowicz - 1431 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fuss - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fussek - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Füssel - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fussy - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fuszara - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fuszek - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fuszera - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fuszkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fuszniak - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fuszpaniak - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fuszyński - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fuś - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fuśko - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fuśniak - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fuśniar - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fuśnik - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fuśnikowski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'.

    Fut - od gwarowego futać, putać ‘trwonić’.

    Futa - od gwarowego futać, putać ‘trwonić’.

    Futaj - od gwarowego futać, putać ‘trwonić’.

    Futajewicz - od gwarowego futać, putać ‘trwonić’.

    Futak - od gwarowego futać, putać ‘trwonić’.

    Futakiewicz - od gwarowego futać, putać ‘trwonić’.

    Futał - od gwarowego futać, putać ‘trwonić’.

    Futała - od gwarowego futać, putać ‘trwonić’.

    Futasewicz - od gwarowego futać, putać ‘trwonić’.

    Futej - od gwarowego futać, putać ‘trwonić’.

    Futejka - 1484 (KrW) od gwarowego futać, putać ‘trwonić’.

    Futek - 1498 od gwarowego futać, putać ‘trwonić’; od futek ‘dudek’.

    Futer - od staropolskiego futer, futro ‘żywność, pasza, kożuch’.

    Futera - od staropolskiego futer, futro ‘żywność, pasza, kożuch’.

    Futerko - 1485 od staropolskiego futer, futro ‘żywność, pasza, kożuch’; od futerko.

    Futerski - od staropolskiego futer, futro ‘żywność, pasza, kożuch’.

    Futerula - od staropolskiego futer, futro ‘żywność, pasza, kożuch’.

    Futiak - od gwarowego futać, putać ‘trwonić’.

    Futiakiewicz - od gwarowego futać, putać ‘trwonić’.

    Futka - od gwarowego futać, putać ‘trwonić’.

    Futkalski - od gwarowego futać, putać ‘trwonić’.

    Futkiewicz - od gwarowego futać, putać ‘trwonić’.

    Futko - od gwarowego futać, putać ‘trwonić’.

    Futkowski - od gwarowego futać, putać ‘trwonić’.

    Futnik - od gwarowego futać, putać ‘trwonić’.

    Futo - od gwarowego futać, putać ‘trwonić’.

    Futorański - od chutor, futor, hutor ‘zabudowania za wsią na Kresach Wschodnich’.

    Futoroński - od chutor, futor, hutor ‘zabudowania za wsią na Kresach Wschodnich’.

    Futorski - od chutor, futor, hutor ‘zabudowania za wsią na Kresach Wschodnich’.

    Futra - od staropolskiego futer, futro ‘żywność, pasza, kożuch’.

    Futrak - od staropolskiego futer, futro ‘żywność, pasza, kożuch’.

    Futrar - 1455 od staropolskiego futer, futro ‘żywność, pasza, kożuch’.

    Futreda - od staropolskiego futer, futro ‘żywność, pasza, kożuch’.

    Futrega - od staropolskiego futer, futro ‘żywność, pasza, kożuch’.

    Futro - 1481 od staropolskiego futer, futro ‘żywność, pasza, kożuch’.

    Futrowski - od staropolskiego futer, futro ‘żywność, pasza, kożuch’.

    Futryk - od staropolskiego futer, futro ‘żywność, pasza, kożuch’.

    Futryn - od staropolskiego futer, futro ‘żywność, pasza, kożuch’.

    Futrzyk - od staropolskiego futer, futro ‘żywność, pasza, kożuch’.

    Futrzyński - od staropolskiego futer, futro ‘żywność, pasza, kożuch’.

    Futt - od gwarowego futać, putać ‘trwonić’.

    Futyra - od staropolskiego futer, futro ‘żywność, pasza, kożuch’.

    Fux - od fuks ‘nowicjusz’, też ‘niespodziewane powodzenie’; także od niemieckich nazw osobowych Fuchs, Fuks, z niemieckiego Fuchs ‘lis’.

    Fuxa - od fuks ‘nowicjusz’, też ‘niespodziewane powodzenie’; także od niemieckich nazw osobowych Fuchs, Fuks, z niemieckiego Fuchs ‘lis’.

    Fuz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'; od gwarowego fuz ‘okrzyk na konia’.

    Fuzak - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'; od gwarowego fuz ‘okrzyk na konia’.

    Fuzakowski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'; od gwarowego fuz ‘okrzyk na konia’.

    Fuzia - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'; od gwarowego fuz ‘okrzyk na konia’.

    Fuzik - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'; od gwarowego fuz ‘okrzyk na konia’.

    Fuziński - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'; od gwarowego fuz ‘okrzyk na konia’.

    Fuziński - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'; od gwarowego fuz ‘okrzyk na konia’.

    Fuzon - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'; od gwarowego fuz ‘okrzyk na konia’.

    Fuzoń - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'; od gwarowego fuz ‘okrzyk na konia’.

    Fuzowski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'; od gwarowego fuz ‘okrzyk na konia’.

    Fuzyk - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'; od gwarowego fuz ‘okrzyk na konia’.

    Fuźnik - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'; od gwarowego fuz ‘okrzyk na konia’.

    Fuż - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'; od gwarowego fuz ‘okrzyk na konia’.

    Fużewski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'; od gwarowego fuz ‘okrzyk na konia’.

    Fużyński - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego fus, dziś fusy 'osad w płynie, włos w wąsach, wieprz' lub od niemieckiej nazwy osobowej Fuss, ta od apelatywu Fuss 'noga'; od gwarowego fuz ‘okrzyk na konia’.

    Fyal - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fyalek - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fyał - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fyałkowski - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fyałkowski - od nazwy miejscowej Fijałkowo (ostrołęckie, gmina Przasnysz).

    Fyc - 1490 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fyc - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fycek - 1479 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fycko - 1325-37 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fycz - 1490 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fycz - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fyczak - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fyczak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fyczakowski - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fyczakowski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fyczek1479 - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fyczko - 1325-27 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fyczok - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fyczyński - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fyć - od niemieckiej nazwy osobowej Fitzi, od imienia Vincentius, od ficać ‘skakać, wierzgać’.

    Fyda - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fyder - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fyder - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fyderek - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fyderek - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fyderka - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fyderka - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fydlar - od niemieckich nazw osobowych Fiedler ‘skrzypek’, Fedler.

    Fydo - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fydos - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fydrich - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fydrich - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fydruch - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fydruch - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fydrych - 1653 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fydrych - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fydrychewicz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fydrychewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fydrychowicz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fydrychowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fydrychowski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fydrychowski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fydrycz - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fydrycz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fydryk - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fydryk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fydryko - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fydrysiak - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fydrysiak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fydryszek - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fydryszek - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fydryszewski - od imienia Fryderyk, znanego w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu występowało w licznych wariantach fonetycznych jako Frydrych, Fryderych, Fryderyk, Frydryk, Frydyryk, Fredrych, Frederych, Frederyk, Fredryk, Fredyryk; do języka polskiego przejęte też jako Biedrzych. Jest to imię genetycznie germańskie, od germańskiego fridu ‘pokój’ + rihhi ‘mocny’.

    Fydryszewski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fydyrko - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Fygiel - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Fyk - od fikać ‘tańczyć, skakać’ lub od staropolskiego fik, fika ‘figa’.

    Fykus - od fikać ‘tańczyć, skakać’ lub od staropolskiego fik, fika ‘figa’.

    Fyl - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fyla - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fylak - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fylan - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fylarczyk - od filar ‘podpora, kolumna’ lub od uzywanego w Kościele prawosławnym imienia Filaret. Imię pochodzenia greckiego od philaretos ‘kochający cnotę’.

    Fylcek - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fylla - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fylok - od imion Teofil, Filip, Filemon, też od chwila, z gwarowym przejściem ch- w f-.

    Fymowicz - od imienia Eufemija, z greckiego Euphémia, od eu ‘dobrze’ + phéme ‘wróżebne słowo, fama’.

    Fynio - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Fynyk - od niemieckich nazw osobowych Fenn, Fehno, na Kresach Wschodnich także od imion Eufemija, Agrafena.

    Fyrciak - od gwarowego farkać ‘smarkać’, od gwarowego forkać ‘parskać’, od staropolskiego fyrkać ‘parskać, prychać’.

    Fyrda - 1789 od imienia Ferdynand, też od niemieckiej nazwy osobowej Pferd, ta od apelatywu Pferd ‘koń’ lub od gwarowego fyrdać, fyrtać ‘robić coś z pośpiechem’.

    Fyrkacz - 1707 od gwarowego farkać ‘smarkać’, od gwarowego forkać ‘parskać’, od staropolskiego fyrkać ‘parskać, prychać’.

    Fyrkaczak - 1715 od gwarowego farkać ‘smarkać’, od gwarowego forkać ‘parskać’, od staropolskiego fyrkać ‘parskać, prychać’.

    Fyrko - od gwarowego farkać ‘smarkać’, od gwarowego forkać ‘parskać’, od staropolskiego fyrkać ‘parskać, prychać’.

    Fyrla - od staropolskiego firlej żart, taniec’, też ‘gatunek ptaka’.

    Fyrlaj - od staropolskiego firlej żart, taniec’, też ‘gatunek ptaka’.

    Fyrman - od staropolskiego firman, ferman ‘rozkaz, zarządzenie sułtana’.

    Fyrszt - od niemieckiej nazwy osobowej Fürst, ta od apelatywu Fürst ‘książę’.

    Fyrtak - od fertać, fertać, fyrtać, wartać ‘obracać, wiercić; szastać’.

    Fyrtała - od fertać, fertać, fyrtać, wartać ‘obracać, wiercić; szastać’.

    Fyrtuś - od fertać, fertać, fyrtać, wartać ‘obracać, wiercić; szastać’.

    Fysek - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fysiarz - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fysiel - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fysz - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fyszczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fyszczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fyszel - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fyszer - od niemieckiej nazwy osobowej Fischer, ta od apelatywu Fischer ‘rybak’.

    Fyszka - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fyszkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fyszko - od niemieckiej nazwy osobowej Fisch, ta od apelatywu Fisch ‘ryba’.

    Fyt - od chwytać.

    Fytter - od niemieckich nazw osobowych Feter, Fetter, te od apelatywu Vetter ‘kuzyn.

    Fyziel - 1608 od niemieckiej nazwy odobowej Fiess, ta od Fieß ‘chytry wróg’.





    UZUPEŁNIENIA


    Fafara - od fanfara ‘muzyka podniosła, hejnał’.

    Falbiarz - od farba ‘kolor, barwnik’; od farbiarz.

    Fanasz - od imienia Atanazy, to z łacińskiego Athanasius, do łaciny z języka greckiego przejęte jako Athanasios, od rzeczownika athanasia ‘nieśmiertelność’. W językach wschodniosłowiańskich przejęte jako Afanasij, Apanas.

    Fańka - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Pfan, też od imienia Stefan, od średnio-wysoko-niemieckiego phanne, od niemieckiego Pfanne ‘patelnia’ lub od imienia Fanes (< Stefan). W pochodnych na Kresach Wschodnich także od Afanasij.

    Farnal - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Farnalewicz - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Farnel - od fornal 'parobek; woźnica'.

    Fassula - od fasola, dawniej też fasula.

    Feigl - od niemieckiej nazwy osobowej Feig (e), ta od feig ‘przerażony, tchórzliwy’.

    Feiglewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Feig (e), ta od feig ‘przerażony, tchórzliwy’.

    Feiklewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Feikel.

    Fencl - od niemieckiej nazwy osobowej Fen (t)z, ta od imienia Vincens lub od Wenceslaw (< Więcesław).

    Fencloch - od niemieckiej nazwy osobowej Fen (t)z, ta od imienia Vincens lub od Wenceslaw (< Więcesław).

    Fendar - 1681 od niemieckich nazw osobowych Fand, Fant.

    Ferder - od niemieckiej nazwy osobowej Pferder, ta patr. od nazwy osobowej Pferd.

    Ferderek - od niemieckiej nazwy osobowej Pferder, ta patr. od nazwy osobowej Pferd.

    Ferderer - od niemieckiej nazwy osobowej Pferder, ta patr. od nazwy osobowej Pferd.

    Ferdinand - od imienia Ferdynand, ze staro-wysoko-niemieckiego fridu ‘pokój’ + nanth ‘ważący’.

    Ferdin - od imienia Ferdynand, ze staro-wysoko-niemieckiego fridu ‘pokój’ + nanth ‘ważący’.

    Ferdjan - od imienia Ferdynand, ze staro-wysoko-niemieckiego fridu ‘pokój’ + nanth ‘ważący’.

    Ferdjani - od imienia Ferdynand, ze staro-wysoko-niemieckiego fridu ‘pokój’ + nanth ‘ważący’.

    Ferdyan - od imienia Ferdynand, ze staro-wysoko-niemieckiego fridu ‘pokój’ + nanth ‘ważący’.

    Ferdyn - od imienia Ferdynand, ze staro-wysoko-niemieckiego fridu ‘pokój’ + nanth ‘ważący’.

    Ferdyna - od imienia Ferdynand, ze staro-wysoko-niemieckiego fridu ‘pokój’ + nanth ‘ważący’.

    Ferdynand - od imienia Ferdynand, ze staro-wysoko-niemieckiego fridu ‘pokój’ + nanth ‘ważący’.

    Ferdyniak - od imienia Ferdynand, ze staro-wysoko-niemieckiego fridu ‘pokój’ + nanth ‘ważący’.

    Ferdyniok - (Śl) od imienia Ferdynand, ze staro-wysoko-niemieckiego fridu ‘pokój’ + nanth ‘ważący’.

    Ferdyniuk - od imienia Ferdynand, ze staro-wysoko-niemieckiego fridu ‘pokój’ + nanth ‘ważący’.

    Ferdynus - od imienia Ferdynand, ze staro-wysoko-niemieckiego fridu ‘pokój’ + nanth ‘ważący’.

    Ferdynuś - od imienia Ferdynand, ze staro-wysoko-niemieckiego fridu ‘pokój’ + nanth ‘ważący’.

    Ferdzen - od imienia Ferdynand, ze staro-wysoko-niemieckiego fridu ‘pokój’ + nanth ‘ważący’.

    Ferdzeń - od imienia Ferdynand, ze staro-wysoko-niemieckiego fridu ‘pokój’ + nanth ‘ważący’.

    Fieger - zapewne od nazwy osobowej Fieger.

    Fiegiel - od figiel ‘żart’, też od niemieckiej nazwy osobowej Fi (e)gel, Fi (e)gler.

    Fiegrak - zapewne od nazwy osobowej Fieger.

    Fieszer - od niemieckiej nazwy osobowej Fischer, ta od apelatywu Fischer ‘rybak’.

    Fijełek - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fijólkiewicz - od fioł, fiołek, dawniej też fijoł, fijał, chwiołek ‘gatunek kwiatka’ lub od chwiać.

    Fłądro - od flądra, flondra ‘gatunek ryby’.

    Fłyś - od flis ‘człowiek zajmujący się spławem drzewa’.

    Foć - może od imion na Fo-, typu Fortunat.

    Fołła - od niemieckich nazw osobowych Föll, Voll-.

    Futor - od chutor, futor, hutor ‘zabudowania za wsią na Kresach Wschodnich’.










    wrzesień 2008 r. - 11 wrzesień 2010 r.

    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005