<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Lubelszczyzna - 1939 r.

  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " A - B "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " C - F "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " G - J "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " K "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " L - O "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " P - R "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " S - Ś "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " T - Ż "

  • Lubelszczyzna - 1939 r.

    nazwiska osób na literę  T - Ż 


     
    Na podstawie indeksu książki pt. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku autorstwa Ludwika Głowackiego opracowuję noty biograficzne uczestników walk na Lubelszczyźnie we Wrześniu 1939. Indeks zawiera głównie nazwiska oficerów – od funkcji d-cy plutonu do funkcji d-cy armii.

    Jednocześnie zwracam się z prośbą o wszelkie uwagi, sprostowania i uzupełnienia.

    Tadeusz Łaszczewski


    Tabaczyński Tadeusz Juliusz
    [1896-1971], legionista, oficer sł. st. piechoty WP, KOP, ppłk /1938/, żołnierz konspiracji niepodległościowej SZP/ZWZ/AK, ps. „Grabowski”, „Kurp”, „Mazur”, „Zenit” vel Grabicz / w legionach/ vel Królikowski vel Bronisław Rulka
    Kmdt Inspektoratu Rejonowego ZWZ Ciechanów VIII-X 1940, Podokręgu Północ Okręg Warszawa-Województwo ZWZ- Obszar Warszawski X 1940 – III 1943,zastępca k-dta Okręgu AK Lwów i k-dt Inspektoratu Lwów – Miasto AK 9 VII – 10 VIII 1943
    Ur. 3 IV 1896 w Koluszkach pow. Brzeziny woj. łódzkie, syn Stanisława / urzędnika Kolei Warszawsko - Wiedeńskiej /i Izabeli z d. Wołczyńskiej. Do 1914 ukończył 6 klas polskiego prywatnego gimnazjum im. J. Dąbrowskiego w Piotrkowie Trybunalskim. We wrześniu 1914 mieszkał w Myszkowie w Zagłębiu Dąbrowskim. Tu zgłosił się ochotniczo do Legionów Polskich. Początkowo jako kurier przewoził pocztę i „bibułę” oraz współpracował z emisariuszem I Brygady Legionów Karolem Chęcińskim. Od połowy marca 1915 przechodził przeszkolenie wywiadowcze w oddziale kpt. Świętopełka w Zagórzu, a od 20 III 1915 do 17 VII 1917 walczył w szeregach 5 pp. Leg. Podczas kryzysu przysięgowego uwięziony w obozie w Szczypiornie. Zwolniony w VII 1918, zgłosił się do Polskiej Siły Zbrojnej i został skierowany do szkoły podoficerskiej. Jednocześnie nawiązał kontakt z POW w Częstochowie. Brał 10 XI 1918 udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie, po czym w stopniu kpr. służył w 7 pp. Leg. Od XII 1918 przydzielony jako instruktor do kompanii szkolnej 32 pp. Od 1 IV 1919 służy w stopniu ppor. sł. st. piech. /awans do stopnia ppor. 1 X 1919/ w 33 pp., gdzie dowodzi plutonem. Następnie dowodzi kompanią. W szeregach 33 pp. uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1921. Od połowy V 1921 był doradcą technicznym w 3 pułku katowickim. Brał udział w III Powstaniu Śląskim/1921/. Walczył m.in. pod Górą Św. Anny. Zweryfikowany w stopniu por. ze starszeństwem 1 VI 1919. Po powrocie do 33 pp. najpierw w zastępstwie dowodzi kompanią potem batalionem. Od 2 VIII 1922 jest dowódcą szkoły podoficerskiej przy 33 pp. W latach 1923 – 1927 służy w 71 pp. w Zambrowie. Do stopnia kpt. sł. st. piechoty awansowany 1 VII 1923. W okresie 1927-1930 był wykładowcą i dowódcą 4 kompanii szkolnej w Oficerskiej Szkole Piechoty/przemianowanej w 1929 na Szkołę Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Od 2 VII 1930 do 1 XII 1930 przebywał na kursie unifikacyjnym dla kapitanów w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Następnie służy w 85 pp w Nowowilejce. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1931. Dowodził baonem w 85 pp. Od 1 II 1935 do XI 1938 wykładowca w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Do stopnia ppłk. sł. st. awansowany 19 III 1938. Od 28 XI 1938 jest komendantem Centralnej Szkoły Podoficerskiej KOP w Osowcu k/ Grajewa i dowódcą twierdzy Osowiec. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził grupą „Osowiec”, w skład, której wchodził sformowany na bazie Szkoły Podoficerskiej KOP 135 pp i kilku mniejszych jednostek. Całość wchodziła w skład w 33. DP. Stanowiły one część SGO „Narew”, broniły Grajewa. I baon 135 pp. uderzył na Prostki w Prusach Wschodnich. 13 IX 1939 został skierowany z 135 pp do Lwowa, ale po sowieckiej agresji 17 IX 1939 z Wołynia przeszedł przez Bug i dołączył do 50. DP w składzie SGO „Polesie”, w której objął dowództwo brygady. W dniu 6 X 1939 po bitwie pod Kockiem zgrupowanie T. zostało rozwiązane. Unika niewoli i przedostaje się do Warszawy, gdzie wstępuje do konspiracji SZP. Skierowany jako emisariusz na Północne Mazowsze – organizator struktur Podokręgu Północnego SZP/ZWZ Okręgu Warszawskiego z siedzibą w Ciechanowie. Od I 1940 w sztabie Okręgu Warszawa-województwo ZWZ. Od VIII 1940 k-dt Inspektoratu Rejonowego ZWZ Ciechanów w skład, którego wchodziły obwody: Ciechanów i Płońsk. Od X 1941 k-dt Podokręgu Północ ZWZ/AK z siedzibą w Warszawie. W III 1943 przeniesiony do dyspozycji KG AK, skąd otrzymał przydział do Obszaru Lwowskiego AK. Przewidywany na stanowisko k-dta Okręgu AK Stanisławów. Ostatecznie objął funkcję k-dta Inspektoratu Rejonowego AK Lwów – miasto i jednocześnie z-cy k-dta Okręgu AK Lwów. Funkcję pełnił od 09 VII 1943 do 10 VIII 1943. Aresztowany przypadkowo 10 VIII 1943. Nie został rozszyfrowany jako oficer AK. Do X 1943 więziony w więzieniu przy ul. Łęckiego we Lwowie, skąd go wywieziono do KL Oświęcim, potem do KL Buchenwald / nr 33498-57/, a od I 1944 więziony w KL Gross – Rosen, gdzie był dowódcą obozowej konspiracji. 08 II 1945 wywieziony do obozu w Mittelbau – Dora /nr 112332/, a stamtąd w III 1945 do obozu w Bergen-Belsen. 15 IV 1945 zostaje uwolniony przez wojska kanadyjskie. Do IV 1946 ciężko chory przebywał w szpitalach Celle i Hanowerze, od 30 IX 1947 w Londynie, a następnie w Polish Hospital w Penley. Do Polski powraca 18 IX 1965 jako inwalida, przywieziony przez syna Andrzeja i zamieszkał w Otwocku.
    Zmarł w Warszawie 08 VII 1971. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.
    Odznaczony: VM kl. IV i V /1921/, KW 3x, Złotym Krzyżem Zasługi /1937/, ZKZ z M /1947/, KN /1932/.
    Żonaty z Zofią Wnorowską /1904-1932/, w 1920 sanitariuszką w obronie Łomży. Mieli dwóch synów: Sławomir /ur.1924/ plut. podch. AK ps. „Kar” uczestnika Powstania Warszawskiego, potem żołnierza 1 D. Pan. Gen. S. Maczka, po wojnie inż. metalurg w USA: Andrzeja /ur. 1929/ ekonomista zam. w Polsce.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 2 z 6 II 1935; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; H. Piskunowicz. Działalność AK na Północnym Mazowszu. Podokręg Północny „Tuchola” /w:/ Z dziejów walk na Kurpiach. W-wa 1999; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; J. Wegierski. Obsada osobowa Lwowskiego Obszaru SZP-ZWZ-AK-NIE w latach 1939-1945. Kraków 2000; G. Mazur – J. Węgierski. Konspiracja Lwowska 1939-1944. Słownik biograficzny. Katowice 1997 /tam pozostała bibliografia/.

     
    Tabiszewski Adam Józef
    [1898-+?], kpt. sł. st. art.[1928]
    Rodowe nazwisko Bleicher Józef 
    Ur. 23 XII 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. Żołnierz Legionów Polskich 1915-1917. Był podoficerem. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 4 pap.  Dekretem NW z 12 IV 1919 został mianowany ppor. sl. st. z starszeństwem od 1 IV 1919. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 4 pap w Inowrocławiu. W 1926 zmienił urzędowo nazwisko rodowe Bleicher na Tabiszewski. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1928. W 1930 przeniesiony z 4 pap do DOK IV w Łodzi. W 1931 przeniesiony z DOK IV do pułku manewrowego artylerii w Toruniu. Pułk został z dniem 1 I 1932 przemianowany na 31 pal na stanowisko d-cy baterii, potem w latach 1937-1939 oficer zwiadowczy. W VIII 1939 przeniesiony do formowanej 55 DP Rez. i przydzielony do sztabu d-cy artylerii dywizyjnej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera w sztabie art. dyw. 55 DPRez. Uczestniczy w walkach na szlaku bojowym dywizji. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przebywał w niewoli niemieckiej m. in. w oflagu II B w Arnswalde, a od 1941 w oflagu II C w Woldenbergu.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW
    Dziennik rozkazów Wojskowych Nr 44 z 24 IV 1919;Roczniki oficerskie 1923,1924, 1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Tabiszewski Kazimierz Władysław
    [1901-1986], inż. rolnik, por. rez. kaw.[1932]
    Ur. o3 IX 1901. Syn Józefa i Zofii z d. Chramczewskiej. Absolwent szkoły średniej. Od XI 1918 służy w WP. W szeregach 3 p. uł. bierze udział w wojnie polsko-ukraińskiej 1918-1919, potem 1919-1920 w wojnie polsko-bolszewickiej. Absolwent 23 klasy kawaleryjskiej Szkoły Podchorążych w Warszawie.  Mianowany ppor. kaw. 1 IX 1920. Po wojnie przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 3 p. uł.  Ukończył wyższe studia uzyskując dyplom inż. rolnika. Awansowany do stopnia por. rez. kaw. 2 I 1932. Przydzielony do 7 p. uł. w Mińsku Maz. Ewidencyjnie w 1933 podlegał PKU Mińsk Maz. Przed wojna był właścicielem majątku w m. Dębe wielkie pow. Mińsk Maz. Zmobilizowany w 1939 do WP i wcielony do 7 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził szwadronem marszowym 7 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Dębe Wielkie, gdzie pracował. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie obwodu Mińsk Maz. Był m. in. żołnierzem pułku AK „Jeleń”. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Dębe Wielkie, gdzie zmarł 24 IV 1986.
    Dz. Pers. nr 47 z  z 8 XII 1920;Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Tabiszewski Tadeusz Michał Adam
    [1898-1939], ppłk dypl. sł. st. art. [1939]
    Zmiana nazwiska - Rodowe nazwisko Bleicher Tadeusz Michał  Adam
    Ur. 25 IV 1898. Absolwent gimnazjum z maturą. W latach 1916-1918 służył w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy. Po ukończeniu szkoły mianowany chor., a 1 II 1918 ppor. rez. Przyjęty do służby w WP w stopniu ppor. z dniem 15 II 1919 i przydzielony do 11 pap. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 11 pap. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. s t. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 4 pap w Inowrocławiu. Skierowany na 6 miesięczny kurs dowódców baterii w Szkole Strzelania artylerii w Toruniu. Po powrocie do macierzystego pułku dowodzi baterią. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. W latach 1928-1932 był wykładowcą w Szkole Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Awansowany 1 I 1933 do stopnia mjr-a sł. st. art. Zakwalifikowany do WSWoj. odbywał w 1930 staż w 27 pap oraz w 54 pp. W latach 1932-1934  słuchacz WSWoj.  w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony z dniem 1 xI 1934 w stopniu   mjr-a dypl. sł. st. art. do Departamentu Art. MSWoj. na stanowisko referenta. Od 11 IV 1938 – IX 1939 d-ca 32 Dywizjonu Artylerii Lekkiej. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. art. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 32 pal w składzie 33 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Poległ 11 IX 1939 w m. Krześlin k. Siedlec. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, OP5,SKZ
    Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 27 z 11 III 1919; Dz. Pers. Nr 31 z 28 III 1924; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 3 14 III 1933;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. w 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Tabor Mieczysław Leon Stanisław Jan
    [1910-1978], por. sł. st. piech.[1937]w ZWZ/AK ps. „Kura”, kpt. [1944]
    Ur. 25 XII 1910. Ukończył gimnazjum w Krakowie. W latach 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1939 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. -Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 73 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 4 kompanii CKM IV batalionu 73 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 12 kompanii fortyfikacyjnej w Batalionie Fortecznym Obszaru Warownego Śląsk”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym batalionu od Śląska na Lubelszczyznę. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Krakowie. Czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Krakowa. Był żołnierze III Odcinka w Obwodzie Kraków-Miasto, gdzie pełnił m. in. funkcję oficera wyszkolenia w sztabie odcinka, potem z-cą k-dta odcinka. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 3 V 1944. Czynny w konspiracji do I 1945. Po wojnie ukończył wyższe studia uzyskując dyplom inżyniera. Mieszkał w Krakowie, gdzie zmarł w 1978.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; K. Albin. Lis gończy. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Talaga Jan Zbigniew
    [1908-?], por. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 05 V 1908. Uczęszczał do gimnazjum. W okresie 17 IX 1928- 28 VII 1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenia na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu łączności 2o pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 20 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 20 pp od Krakowa na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem w oflagu II C w Woldenbergu.
    Odznaczony: BKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Talarczyk Franciszek
    [1897-1997], mjr sł. st. art.[1935]
    Ur. 2 I 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od 1919. W stopniu ppor. art. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 25 pap w Kaliszu. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 1 VII 1923 dowodzi baterią w 25 pap. z dniem 1 X 1930 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie pełnił funkcję instruktora od X 1930- 16 XI 1931, potem od  16 XI 1931-1934 d-cy 3 baterii szkolnej, a w latach 1934-1935 dowodzi 6  baterią szkolną. Awansowany 1 I 1935 do stopnia mjr-a sł. st. art. Przeniesiony z Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii do 23 pal na stanowisko kwatermistrza, następnie pełnił funkcje d-cy dywizjonu w 23 pal, potem w latach 1938-1939 pełni funkcję II z-cy i kwatermistrza 23 pal w Będzinie. W VIII 1939 mianowany d-cą II dywizjonu zmobilizowanego przez 23 pal dla 65 pal rez. Przydzielony z dywizjonem do formowanej 55 DPRez., potem 4 IX 1939 do 201 pp rez. Uczestnik ciężkich walk z Niemcami pod Osiekiem 11 IX 1939. Przebywał w szpitalu, potem w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju mieszkał i pracował w Poznaniu.
    Zmarł  w Poznaniu. Pochowany 03 IX 1997 na cmentarzu Junikowo w Poznaniu..
    Odznaczony: KW, SKZ, MN 
    Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; L. Szostek. 23 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000;

     
    Talecki Jan
    [1906-+?], kpt. lek. wet.[1936]
    Ur. 01 IX 1906. Ukończył gimnazjum, potem studia weterynaryjne uzyskując dyplom lekarza wet. Służbę wojskową odbywał w okresie od 16 VIII 1930 do 30 VI 1931. Praktyki odbywał w 1 p. szwol. Mianowany ppor. rez. 1 XI 1931 z przydziałem do 3 p. szwol. Powołany do służby czynnej i skierowany z dniem 3 XI 1932 na 3 miesięczny kurs doskonalenia przy Wojskowej Pracowni Weterynaryjnej. Po ukończeniu kursu powraca do służby w 3 p. szwol. n stanowisko młodszego lekarza wet. Awansowany 1 I 1933 do stopnia por. sł. st. lek. wet. W 1933 przeniesiony z 3 p. szwol. do 4 dak na stanowisko lekarza wet. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony z 4 dak do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko lekarza wet. w dywizjonie kawalerii KOP„Niewirków”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza w Dywizjonie Kawalerii KOP „Niewirków”. Walczy na szlaku bojowym dywizjonu z Sowietami, potem na Lubelszczyźnie z Niemcami w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992;Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 5 z 11 VIII 1933;

     
    Tańkowski Karol
    [1892-1940], kpt. sł. st. art. [1938], pośm. mjr [2007]
    Ur. 4 XI 1892 w Żmerynce  k. Winnicy na Ukrainie, syn Wiktora i Leontyny . W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 12 pac. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 6 pac, skąd został w 1922 przeniesiony do 11 pap, a po 1926 do 10 pac. Przeniesiony w 1931 z 10 pac do Głównej Składnicy Uzbrojenia Nr 1. Przeniesiony w 1932  z korpusu oficerów artylerii do korpusu oficerów uzbrojenia. Przeniesiony w XI 1932 z Głownej Składnicy Uzbrojenia Nr 1 do Warsztatów Amunicyjnych nr 1. W 1933 przeniesiony do Pułku Radiotelegraficznego. Po 1935 przeniesiony do 20 pal, gdzie pełnił m. in. funkcję    z-cy oficera mobilizacyjnego. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 oficer Ośrodka Zapasowego20 pal. Z Ośrodkiem Zapasowym Artylerii Lekkiej odszedł do Pińska. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: SKZ
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie mjr uzbrojenia.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 13 z 22 XII 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 28 IX 1933;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 1939;Charkow. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Taracha Władysław
    [1915-?],kadet, ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 15 VI 1915. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 2 pp Leg. na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 8 kompanii III batalionu 2 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM w I batalionie 94 pp rez. w składzie 39 DPRez. Walczył na linii obronnej środkowej Wisły w rejonie Puław i Maciejowic, potem w Grupie „Sandomierz” na Lubelszczyźnie. Uczestnik walk z Niemcami pod Cześnikami i Krasnobrodem  do kapitulacji 27 IX 1939. Następnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Taras Zygmunt
    [1913-?], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 01 V 1913. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie 1934-1935 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 30 DP przy 82 pp w Brześciu nad Bugiem. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 82 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy 182 pp rez. w składzie 60 DP rez. SGO „Polesie”. Walczył na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji od 6 X 1993 w niewoli niemieckiej. Przebywał do V 1942 w oflagu II B w Arnswalde, od1941 w oflagu II C w Woldenbergu w Gross-Born. Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n./n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003 J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939.    W-wa 1989.

     
    Tarasiewicz Zenon
    [1911-1994], oficer sł. st. art.. WP, por. [1938],żołnierz SZP/ZWZ/NOW/AK, ps. „Kłos”, „Żwir”, vel Antoni Lubicz, vel Zygmunt Dziśniewski, kpt. [1942], mjr [1944], od VIII 1945 w WP
    Ur. 14 XII 1911 w Połocku /Rosja/, syn Antoniego i Eleonory z Baniewskich. Mieszkał w Dziśnie na Wileńszczyźnie. Po ukończeniu szkoły powszechnej, a od 1925 uczęszczał do Państwowego Gimnazjum typu humanistycznego im. Grzegorza Piramowicza w Dziśnie, gdzie w VI 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. We IX 1931 zgłasza się ochotniczo do służby wojskowej. Po zdaniu egzaminów wstępnych w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie odbywał przez miesiąc służbę rekrucką w 21 pp w Warszawie, a następnie od X 1931 do VIII 1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Od IX 1932 kształci się w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 3 pal w Zamościu na stanowisko dowódcy plutonu w 8 baterii III dywizjonu haubic 100 mm. W 1936 obejmuje funkcję oficera ogniowego baterii. 19 III 1938 awansowany do stopnia por. sł. st. art. W I 1939 zdał egzamin konkursowy do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie oraz egzamin z ćwiczeń aplikacyjnych w Rembertowie. Następnie brał udział w ćwiczeniach letnich i manewrach. Po zakończeniu egzaminów teoretycznych i praktycznych odbywał staż w 6 pułku lotniczym we Lwowie, potem w 19 p. ułanów w Ostrogu na Wołyniu, skąd przyjechał do Zamościa gdzie odbywał kolejny staż w 9 pp Leg. W VIII 1939 odbywał staż w dywizyjnej kompanii łączności 3 DP. Po ogłoszeniu mobilizacji zgłasza się do 3 pal w Zamościu. Do wybuchu wojny 1 IX 1939 nie otrzymał z MSWoj. w Warszawie przydziału mobilizacyjnego. Mianowany przez d-cę art. dywizyjnej 3 DP płk dypl. S. Tatara d-cą 9 baterii w 3 dyonie 3 pal. Dowództwo baterii objął 4 IX, 1939 z którą 5 IX 1939 wyjechał transportem kolejowym na miejsce koncentracji 3 DP w rejon Radomia. Brał udział w walkach na Kielecczyźnie, potem na Lubelszczyźnie m. in. 24 IX 1939 pod Suchowolą. W dniu 26 IX 1939 dostaje się do niewoli niemieckiej. W nocy z 26/27 IX 1939 w czasie przemarszu kolumny jeńców szosą łączącą Zwierzyniec z Biłgorajem podjął udaną ucieczkę razem z żołnierzem 9 baterii J. Szymańskim, który mieszkał w pobliskiej wsi Aleksandrówka. Po przebraniu się w cywilne ubranie wyjechał do Zamościa gdzie dotarł 28 IX 1939. Początkowo zamierzał przedostać się na Węgry i dalej do Francji, ale po rozmowach z ppłk lekarzem weterynarii 3 pal ppłk E. Górnisiewiczem pozostaje w kraju. W dniu 15 X 1939 zostaje zaprzysiężony do SZP przez ppłk E. Górnisiewicza. Przebywa początkowo w leśniczówce w Kosobudach, potem w leśniczówce w Hucie Krzeszowskiej, gdzie oficjalnie pracował jako praktykant leśny. W tym okresie czasu zajmował się organizacją oddziałów konspiracyjnych na terenie Huty Krzeszowskiej. Następnie mieszka we wsi Ciosmy. Od I 1940 podlegał k-dzie Obwodu SZP/ZWZ Biłgoraj. Mianowany z-cą k-dta obwodu. Od IV 1940 mianowany organizatorem i d-cą tzw. oddziałów szturmowych w Obwodzie ZWZ Biłgoraj. Po „wsypie” na terenie obwodu zagrożony aresztowaniem w IX 1940 zostaje przez k-dta Obwodu ZWZ Biłgoraj W. Spalonego „Słoma” skierowany do Leżajska, gdzie miał kontynuować pracę konspiracyjną. Wraz z nim wyjechał będący w dyspozycji płk S. Tatara mjr sł. st. art. J. Szczurek-Cergowski „Borski”, który udał się do Warszawy. Po utraceniu kontaktów konspiracyjnych z komendą obwodu wyjechał w II 1941 do Warszawy, gdzie nawiązał kontakt z mjr J. Szczurkiem-Cergowskim „Borskim”, który działał w tym okresie czasu w strukturach konspiracyjnych Narodowej Organizacji Wojskowej /NOW/pełniąc funkcję k-dta Okręgu Warszawa NOW. Pod nazwiskiem Antoni Lubicz zamieszkał na Pradze. Wprowadzony przez mjr J. Szczurka-Cergowskiego do NOW, gdzie objął funkcję inspektora NOW na powiaty: Garwolin, Radzymin i Mińsk Maz. W ramach swych obowiązków zajmował się organizowaniem i reorganizowaniem struktur NOW na podległym terenie. Już od jesieni 1941 utrzymywał kontakty z ZWZ. Wg jego relacji od III 1942 działał jednocześnie w ZWZ/AK i NOW. Po scaleniu NOW z AK od VII 1942 w AK. Przydzielony do Biura Studiów Wojskowych II Oddziału KG AK na stanowisko kierownika referatu Regulaminy i Organizacja, którym kierował do 1943, następnie kierownik referatu Rzesza i Kraj. Opracowywano w tym referacie informacje dotyczące oddziałów wojskowych i policyjnych na terenie Generalnej Guberni i Rzeszy. Pozwalało to na identyfikację zasobów rezerw wojskowych Rzeszy oraz orientowanie się w zakresie rozbudowy Wehrmachtu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 11 XI 1942 /rozkaz KG AK L.65/BP z 11 XI 1942/, a rozkazem KG AK nr L.400/BP z 25 VII 1944 do stopnia majora sł. st. art. z starszeństwem od 3 V 1944. Brał udział w Powstaniu Warszawskim 1 VIII – 2 X 1944. Był oficerem ścisłego sztabu II Oddziału KG AK. Po kapitulacji od 03 X 1944 w niewoli niemieckiej. Zbiegł z kolumny jeńców w Ożarowie i ukrywał się w Brwinowie. W końcu X 1944 udał się do Częstochowy i nawiązaniu kontaktów z gen. L. Okulickim „Niedźwiadkiem” wszedł w skład odtworzonego II Oddziału KG AK. Od początku XI 1944 pełnił funkcję szefa Biura Studiów II Oddziału KG AK z miejscem postoju w Piotrkowie Trybunalskim, gdzie przy pomocy oficerów II Wydziału K. O Łódź AK organizował komórkę Biura Studiów Wojskowych. Po otrzymaniu rozkazu 28 I 1945 o rozwiązaniu AK i likwidacji Biura Studiów Wojskowych nie kontynuował działalności konspiracyjnej.
    W II 1945 wyjechał zakupioną furmanką z rejonu Piotrkowa Tryb. i przez Błonie dotarł do Warszawy, gdzie zamieszkał z rodzina przy ul. Koszykowej 49. Początkowo z bratem pracuje jako przewoźnik pasażerów z ul. Marszałkowskiej do Opacza, co zapewniało utrzymanie całej rodzinie. Od IV 1945 do VIII 1945 pracował w Wojewódzkim Urzędzie Ziemskim w Gdańsku z siedzibą w Sopocie. Po powrocie do Warszawy w VIII 1945 ujawnił się przed Komisją Likwidacyjną ds. b. AK w Warszawie. Tego samego miesiąca zostaje w stopniu mjr powołany do służby w WP z przydziałem na stanowisko wykładowcy taktyki artylerii w Szkole Oficerskiej Nr 1 w Krakowie, skąd w latem 1946 zostaje przeniesiony do 15 DP w Olsztynie, gdzie miał objąć funkcję d-cy 3 pal. Jednak w wyniku ingerencji szefa Informacji Wojskowej przydzielono go na stanowisko szefa sztabu 3 pal 15 DP z Olsztyna. Wnioskowany przez d-cę 15 DP na awans do stopnia ppłk-a. Jednak awans zostaje wstrzymany przez IW w Warszawie. W 1947 przeniesiony na stanowisko d-cy 19 Samodzielnego Dywizjonu Artylerii Przeciwpancernej 15 DP. Od IX 1948 wykładowca taktyki artylerii w Akademii Sztabu Generalnego.
    Aresztowany przez funkcj. Informacji Wojskowej 13 V 1950 w miejscu pracy i uwięziony w lochach Informacji Wojskowej przy ul. Oczki. Od 15 III 1951 do początku V 1952 więziony areszcie Informacji Wojskowej – Wojsk Lotniczych przy ul. Wawelskiej, a następnie ponownie od V 1952 do VIII 1952 w więzieniu IW przy ul. Oczki. Przeszedł ciężkie śledztwo w czasie, którego stosowano wobec niego tzw. ‘ „konwejer” oraz maltretowano psychicznie i fizycznie. Wyrokiem NSW z dnia 25 VII 1952, sygn. akt nr Sn. 12/52 został w tzw. „kiblowym procesie skazany na karę 13 lat więzienia oraz kary dodatkowe utratę praw i przepadek mienia oraz zdegradowany do stopnia szeregowca. Po procesie od VIII 1952-XI 1952 więziony na Mokotowie, skąd w XI 1952 został przewieziony do Centralnego Więzienia Karnego we Wronkach. Od 1954 zostaje dopuszczony do pracy na terenie więzienia, a od XI 1955 do I 1956 był uczestnikiem kursu rachunkowości organizowanym przez Polskie Towarzystwo Ekonomiczne - Dyrekcja Kursów Ekonomicznych w Poznaniu – Ośrodek Kursów we Wronkach. W dniu 23 I 1956 otrzymał po zdaniu egzaminu świadectwo ukończenia kursu. Zwolniony warunkowo z CWK Wronki 31 III 1956. Po wyjściu z więzienia powrócił do Warszawy i zam. przy ul. Piwnej. NSW w Warszawie postanowieniem z 30 IV 1956 wznowił postępowanie karne i uchylił wyrok NSW w Warszawie z dnia 25 VII 1952. W VI 1956 został uniewinniony przez NSW.
    Do czasu przejścia na emeryturę w 1977 pracował na różnych stanowiskach w Przedsiębiorstwie Turystycznym „Orbis” w Warszawie.
    Był awansowany do stopnia ppłk-a,
    Zmarł w Warszawie 28 VIII 1994.
    Żona Irena z d. Stroińska. Miał troje dzieci
    Miał brata Arkadiusza i siostrę Wandę.
    Odznaczony: VM kl. 5 /13921/KW
    J. Łukasiak Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga ewidencyjna więźniów CWK Wronki 1952; Z. Tarasiewicz. Wspomnienia zołnierza. W-wa 1994; H. Czarnecki. Informator o dokumentach Sądowo-Więziennych z lat 1944-1956. Poznań 1993; J. Poksiński. Tatar-Utnik-Nowicki „TUN”. W-wa 1992.

     
    Tarczyński – Alf  Tadeusz Władysław
    [1889-1985], płk dypl. sł. st. piech. [1930], gen. bryg. [1964]
    Ur. 05 X 1889 w Krakowie. Ukończył gimnazjum, potem Akademię Handlową w Krakowie. Był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich w Krakowie. Od wiosny 1913 d-ca 1 plutonu 1 kompanii PDS. 19 IV 1913 otrzymał stopień podchorążego. Od 13 VI 1913 służył w komendzie PDSW w Krakowie, a od VII 1913 pełni funkcję skarbnika, potem od 26 X 1913 był k-dtem miejscowym w Krakowie. 2 I 1914 został szefem kancelarii komendy okręgu II oraz biura wywiadowczego Komendy Naczelnej PDS. Od VIII 1914 służy w oddziale J. Piłsudskiego, potem w Legionach Polskich. Dowodził plutonem w I baonie 1 pp LP. 9 X 1914 mianowany ppor. piech. Od II 1915 chory przebywał w szpitalu rezerwowym w Kętach. Po powrocie do I Brygady LP mianowany d-cą 1 kompanii II baonu 5 pp LP. Podczas bitwy pod Konarami 17 V 1915 zostaje kontuzjowany. Leczył się w szpitalu w Witkowicach. Po wyleczeniu powraca do 5 pp LP. Od VII 1916 pełni funkcję adiutanta V batalionu 7 pp LP. Podczas bitwy pod Kostiuchnówką w VII 1916 dostał się do niewoli rosyjskiej. Po ucieczce z niewoli w 1917 przedostał się do I Korpusu Wschodniego w Rosji, a po jego rozwiązaniu w VI 1918 przedostał się do Warszawy. Od VI –XI 1918 działa aktywnie w POW na stanowisku d-cy w garnizonie warszawskim. Od XI 1918 w WP. Mianowany 2 XII 1918 kpt. piech. Do końca 1919 był wykładowcą, potem d-cą baonu Szkoły Podchorążych Piechoty. Od 2 I 1920 do IV 1920 przebywał na wojennym kursie Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Po przerwaniu nauki bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od IV 1920 pełni funkcję oficera operacyjnego X Brygady Piechoty, potem szef sztabu GO oraz szefem sekcji ogólnej Oddziału IV Naczelnego Dowództwa WP i do XII 1920 szefem sztabu 5 DP. Od 2 I 1921 do IX 1921 ponownie słuchacz szkoły Sztabu Generalnego WP. Zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po ukończeniu szkoły obejmuje funkcję szefa sztabu 11 DP. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia ppłk-a SG sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Od 1924 zostaje wojskowym komisarzem drogowym w Oddziale IV Sztabu Generalnego. Od 16 II 1926 z-ca d-cy 80 pp, a od XII 1926 pełni funkcję dyrektora nauk w WSWoj. w Warszawie. Od 1928 d-ca 18 pp. Awansowany 1 I 1930 do stopnia płk-a dypl. sł. st. piech. W latach 1934-1936 szef sztabu DOK IV w Łodzi. Od 1936 do IV 1938 był d-cą piechoty dywizyjnej 17 DP w Gnieźnie, potem od IV 1938 pomocnik dowódcy DOK II Lublin. Działał społecznie m. in. W ZHP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na terenie Lubelszczyzny. W końcu IX 1939 opuścił kraj i przedostał się do Francji, gdzie służy w WP. Od XI 1939 do VI 1940 przydzielony do obozu oficerskiego w Cerizay. Po ewakuacji w VI 1940 do Wlk. Brytanii pozostawał do I 1942 bez przydziału w obozie Rothesay na wyspie Bute, następnie do XI 1943 pozostawał w stanie nieczynnym. Następnie od XI 1943 do 1946 był z-cą kmdta kursów i wykładowca w Centrum Wyszkolenia Armii I Korpusu w Szkocji. Po demobilizacji pozostaje w Wlk. Brytanii. W 1952 zamieszkał w Londynie. Bierze aktywny udział w życiu kombatanckim i politycznym. Należał sdo współzałożycieli Instytutu J. Piłsudskiego w Londynie. Pełnił funkcję prezesa , potem przewodniczącego Rady, także honorowy członek Instytutu. Awansowany przez gen. W. Andersa 1 I 1964 gen. bryg. Był członkiem Rady Naczelnej Ligi Niepodległości Polski i z jej ramienia wchodził w skład Rady Jedności Narodowej. Autor wielu artykułów. Publikował w „Orle Białym”, „Tygodniku Polskim”. W 1975 otrzymał nagrodę na Kiermaszu Książki Polskiej w Szwajcarii.
    Mianowany gen. bryg. 1 I 1964.
    Zmarł 26 I 1985 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
    Odznaczony: VM kl.5, Polonia Restituta 3 i 4 kl., KN,KW4x, ZKZ
    Żonaty od 21 II 1914 z Stanisława Mataczyńską , miał z nią syna Mieczysława /ur. 21 XI 1914/por. MW. 
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XIII 1924; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. V. W-wa 2007; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991.

     
    Targowski Franciszek Mieczysław
    [1895-?], ppłk sł. st. piech.[1939]
    Ur. 22 XII 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918 w stopniu ppor. piech. W szeregach 8 pp Leg. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 8 pp Leg. w Lublinie. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1925. Następnie m. in. dowodzi kompania. W 1929 przeniesiony z 8 pp Leg. do dyspozycji d-cy DOK II w Lublinie do prac w PW. Awansowany 1 I 1933 do stopnia mjr-a sł. st. piech. W 1933 przeniesiony z DOK II do 8 pp Leg. na stanowisko d-cy batalionu. W latach 1937-1939 dowodził I batalionem 8 pp Leg. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 182 pp rez. w skaldzie 60 DPRez. Walczył na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony VM, KN, KW4x,ZKZ, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932 Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 8 z 18 VI 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie”. W-wa 1989.

     
    Targowski Piotr
    [1903-1939], ppor. rez. piech.[1929]
    Ur. 10 I 1903. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1929 z przydziałem do 2 pp Leg. Ewidencyjnie podlegał PKU Ostrowiec Świętokrzyski. W kampanii wrześniowej 12939 bierze udział n stanowisku d-cy 2 plutonu w 7 kompani strzeleckiej III baonu 8 pp Leg. Walczył pod Iłżą 8-9 IX 1939 potem na Lubelszczyźnie. Poległ 22 IX 1939 pod Cześnikami.
    Rocznik oficerski rezerw 1939; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.

     
    Tarkowski Czesław
    [1907-?], por. rez. lek. wet.[1938]
    Ur. 11 IX 1907. Absolwent gimnazjum. Ukończył wyższe studia weterynaryjne uzyskując dyplom lekarza wet. Służbę wojskową odbywał w okresie 16 VIII 1931 – 30 VI 1932 w Szkole Podchorążych Rezerw Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 3 p. uł. w tarnowskich Górach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1934. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1938 do stopnia por. rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza wet. 10 p. uł. z Białegostoku w składzie Brygady Kawalerii „Plis”. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Tarkowski Kazimierz Bolesław
    [1906-1939], por. rez. piech.[1937]
    Ur. 25 XI 1906. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 11 pp w Tarnowskich Górach. Ewidencyjnie podlegał PKU Sosnowiec. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1937 do stopnia por. rez. piech. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 6 komp. II batalionu 11 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 11 pp od Śląska na Lubelszczyznę. Poległ w walce w m. Zamiany 19 IX 1939. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. 1. Katowice 1989.

     
    Tarkowski Stanisław Kostka II
    [1895-1940], mjr dypl. int.[1939], pośm. ppłk[2007]
    Ur. 23 XI 1895 Babicach k. Chrzanowa, syn Karola. Ukończył gimnazjum realne z maturą. W latach 1914-1917 żołnierz Legionów Polskich. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym Nr 6, skąd zostaje oddelegowany w 1924 na studia. Absolwent Wyższej Szkoły Intendentury 1924-1926.. Po ukończeniu WSInt. Zostaje z dniem 1 X 1926 przydzielony do 4 szefostwa   Intendentury w DOK IV w Łodzi. Do stopnia kpt. dypl. sł. st. int. awansowany 1 I 1931. Później m. in. kierownik Samodzielnego Referatu Zasobów Materiałowych DOK IV – szefostwo int. awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st.  int. 19 III 1939. Ewakuował się z Łodzi do Lublina z sztabem DOK IV. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział  na terenie Lubelszczyzny. Od 14 iX 1939 wchodził w skład  sztabu obrony Lublin. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940..
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany ppłk int.
    Odznaczony: KN,
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,932; Dz. Pers. Nr 42 z 11 X 1926;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Tarnawski Józef
    [1898-?], inż., kpt. dypl. int. [1935]
    Ur.29 VI 1898. Absolwent szkoły średniej z maturą, W WP od XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych gospodarczych. Mianowany ppor. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st, z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w DOK III, potem w Okręgowych Zakładach Gospodarczych Nr VII w Poznaniu. Ukończył Wyższą Szkołę Intendentury  przy WSWoj. W Warszawie. Następnie służy w 3 Okręgowym Szefostwie Intendentury w Grodnie. Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. int. 1 I 1935. Przeniesiony do KOP na stanowisko kierownika III rejonu int. KOP z m. p. w m Łachwa. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa int. 36 DPRez.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Po wojnie w kraju.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz.  W 50 lecie powstania WSWoj. W Warszawie. Londyn 1969.

     
    Tarnawski Marian Izydor
    [1914-?], ppor. sł. st. piech. [1937]
    Ur. 15 VII 1914. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1934-1935 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 84 pp w Pińsku na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu w 8 kompanii III batalionu 84 pp. W VIII 19039 po mobilizacji przydzielony do Ośrodka Zapasowego 84 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii II batalionu 184 pp rez. w składzie 60 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 184 pp rez. w składzie 60 DP Rez. na Wołyniu i Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Personalny Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie”. W-wa 1989


    Tarnawski Stefan
    [1898-2001],dr medycyny, mjr sł. st. sł. sanit. WP, [1939], w konspiracji TOW/AK, ppłk [1943], ps. „Jarema”, „Kmicic”, „Skóra”, „Tarło”. Awans do stopnia gen bryg. 1994.
    Szef Kedywu K. O. AK Kraków II 1943-IV 1944.
    Ur. 17 IV 1898 w Humaniu na Podolu w rodzinie szlacheckiej. Syn Władysława. Uczęszczał do szkoły średniej w Humaniu, gdzie w 1913, brał udział w tworzeniu skautingu. W 1917 zostaje z-cą d-cy oddziału i szefem sztabu Polskiej Organizacji Wojskowej /POW/. Po mobilizacji POW 13 IV 1918 wyjechał do Kijowa, skąd z grupą peowiaków wyruszył w kierunku Warszawy. 27 XI 1918 wstępuje do 1 pułku artylerii WP. 8 XII 1918 wraz z pułkiem skierowany na front wojny polsko-ukraińskiej. W grupie dowodzonej przez gen. Jana Homera uczestniczy w odsieczy i obronie Lwowa. W X 1919 skierowany na kurs dla medyków wojskowych w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie. W czasie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 przydzielony jako lekarz do szpitala wojskowego na Anokolu w Wilnie
    Awansowany do stopnia ppor. w II 1920. Po zakończeniu wojny w 1921 odkomenderowany na studia medyczne. W latach 1921 -1926 studiował na Wydziale Lekarskim UW w Warszawie. Zweryfikowany w 1923 w stopniu por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 II 1921.Po uzyskaniu dyplomu lekarza służył jako lekarz w 43 pp, potem 2 DAK w Dubnie na Wołyniu, skad został w 1931 przeniesiony do  I Wojskowego Szpitala Okręgowego w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sanit. 1 I 1932. Jednocześnie lekarz 1 DAK i 1 p. szwoleżerów w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. sanit. 19 III 1939.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako szef sanitarny Mazowieckiej Brygady Kawalerii. 28 IX 1939 w rejonie Medyki dostał się do niewoli niemieckiej. Po udanej ucieczce przedostał się do Warszawy i zgłasza się do pracy w Szpitalu Ujazdowskim, gdzie otrzymał stanowisko II z-cy k-dta szpitala. Zorganizował oddział chorych na gruźlicę. Od X 1939 czynny w konspiracji TOW, gdzie pełni funkcję szefa Wydziału Wywiadowczego. W VII 1941 unikając aresztowania uciekł z otoczonego przez Niemców szpitala i wyjechał do Krakowa, gdzie pełnił funkcję k-dta Okręgu Krakowskiego TOW. Po scaleniu TOW z AK w II 1943 zostaje mianowany szefem Kedywu Okręgu Krakowskiego AK. 11 XI 1943 awansowany do stopnia ppłk sł. st. sanit. Po jego kierownictwem Krakowski Kedywu przeprowadził wiele akcji dywersyjno-sabotażowych oraz akcji likwidacyjnych konfidentów i agentów niemieckich. Zagrożony aresztowaniem na terenie Krakowa z dniem 20 V 1944 zostaje przeniesiony do Warszawy z przydziałem do Szefostwa Sanitarnego KG AK. W czasie Powstania warszawskiego od 10 VIII 1944 pełnił funkcję szefa sanitarnego Grupy „Północ”, którą dowodził płk dypl. Karol Ziemski „Wachanowski”. Na Starym Mieście przyczynił się do zorganizowania powstańczej służby zdrowia, szpitali polowych i patroli sanitarnych. Również osobiście udzielał pomocy medycznej.
    2 IX 1944 wraz z dowództwem Grupy „Północ” zszedł do kanału u zbiegu ulic Krasińskiego i Długiej. Po przejściu do Śródmieścia objął kierownictwo szpitali powstańczych ulokowanych w domach przy ul. Lwowskiej i Śniadeckich. Po upadku powstania wraz z grupą rannych i chorych przybył do Krakowa, gdzie powierzono mu funkcję k-dta ewakuowanego Szpitala Ujazdowskiego, znajdującego się pod patronatem Czerwonego Krzyża. Po wyzwoleniu Krakowa w 1945 wyjechał do Warszawy, gdzie zostaje zmobilizowany do WP. Otrzymał wówczas stanowisko szefa sanitarnego Okręgu Warszawskiego WP. Był organizatorem Szpitala Okręgowego nr 1 w Warszawie. W 1947 na skutek wniosku Informacji Wojskowej zostaje zwolniony z wojska. Wyjechał wówczas do Rabki, gdzie w latach 1947-1953 pełnił funkcję dyrektora naczelnego Zespołu Sanatoriów dla Dzieci Chorych na Gruźlicę. Od 1953 po powrocie do Warszawy, podjął pracę na stanowisku zastępcy kierownika Wydziału zdrowia ds. Pediatrii na Pradze oraz kierownika tamtejszej P0likliniki. Po przejściu w 1974 na emeryturę pisał wspomnienia. Utrzymywał kontakty z swymi podkomendnymi, gromadził dokumenty dot. działalności konspiracyjnej.
    W 1989 swoją wiedzą i autorytetem wspierał działalność organizacji niepodległościowych i kombatanckich. Przez kilka lat był k-dtem Okręgu warszawskiego Legionistów. Należał do Związku Powstańców Warszawskich, Związku Inwalidów Wojennych.
    Zmarł w Warszawie 09 XI 2001 w wieku 103 lat. Pochowany na Powązkach Wojskowych.
    Odznaczony: KN, KW, VM kl. 5, SKZ z M, KAK, Krzyżem Powstania Warszawskiego.
    W 1994 prezydent Lech Wałęsa awansował go do stopnia gen. brygady.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; R. Nuszkiewicz. Uparci. W-wa 1993; S. Dąbrowa – Kostka. W okupowanym Krakowie. W-wa 1972

     
    Tarnowski Jan
    [1904-1947], oficer kawalerii sł. st. WP, rtm. [1935], żołnierz konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK, mjr sł. st. kaw. [1943], ppłk st. st. kaw. [1944], ps. „Lelek”, „Waligóra” vel Stanisław Mazurkiewicz
    Kmdt Obwodu III Wola AK X 1942 - VIII 1944. Okręg Warszawa AK
    Ur. 01 III 1904 Barcikowo pow. Płock. Syn Stanisława i Wandy z d. Dunin – Mieczyńska. Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Uczęszczał do Gimnazjum im. Władysława Jagiełły w Płocku. Od początku 1918 czynny w POW. W XI 1918 uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w Płocku. Następnie kontynuuje naukę w gimnazjum płockim. W 1919 przerywa naukę i ucieka z domu i w Jarocinie wstępuje do  w 12 Oddziału Strzelców Wielkopolskich. Uczestniczy w walkach powstańczych na froncie Powstania Wielkopolskiego. Po zakończeniu powstania wstępuje do korpusu Kadetów Nr 2 w Modlinie. W 1920 uczestniczy w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 8 pp Leg. W czasie walk w rejonie Żarnowej Góry dostaje się do sowieckiej niewoli, skąd uciekł w trakcie transportu do obozu. W 1922 wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Po ukończeniu szkoły przenosi się w 1923 do Szkoły podchorążych Artylerii w Toruniu zaś w 1924 do Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu, którą ukończył z II lokatą w 1926. Promowany na stopień ppor. sł. st. kawalerii 15 VIII 1926 z przydziałem do 13 p. ułanów w Nowowilejce k/Wilna na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. kawalerii awansowany 15 VIII 1928. Od 1932 dowodził szwadronem 13 p. ułanów. Do stopnia rtm sł. st kaw. awansowany 1 I 1935. W 1936 ukończył kurs instruktorów jazdy w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Od 1936 d-ca szwadronu szkolnego. W 1938 odbył w CWK Grudziądz kurs dla d-ców szwadronów. Po ukończeniu kursu od VIII 1938 d-ca szwadronu tatarskiego, potem od 1939 adiutant 13 p. ułanów. W kampanii wrześniowej 1939 adiutant 13 p. ułanów. Bierze udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 13 p. ułanów. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie dowodził szwadronem 13 p. ułanów. 24 IX 1939 po rozwiązaniu 13 p. ułanów pod Suchowolą unika niewoli i przedostaje się do Warszawy. W okresie niemieckiej okupacji pracuje jako kierownik izby przyjęć i magazynów w Szpitalu Maltańskim w Warszawie. Od jesieni 1939 czynny w konspiracji SZP, potem ZWZ/AK. Od 1941 k-dt Rejonu 2 /Koło, Powązki/ w Obwodzie ZWZ/AK Warszawa-Wola. Od X 1942 k-dt Obwodu AK W-wa Wola. Awansowany 19 III 1943 do stopnia mjr-a sł. st. kaw. W VIII 1944 bierze udział w powstaniu Warszawskim. Dowodzi siłami obwodu. W czasie walk przy ul. Okopowej 08 VIII 1944 zostaje ciężko ranny. Ewakuowany kanałami do Śródmieścia. Mimo ran uczestniczy w walkach. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. 27 IX 1944. Rozkaz KG AK z 02 X 1944 nr L. 497/BP 1944 za osobistą odwagę i postawę w okresie walk w Warszawie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie przejściowym w Ożarowie, skąd go wywieziono do obozu w Łambinowicach /Lamsdorf, potem w Woldenbergu /Dobiegniew/. W III 1945 powraca do kraju. Pod nazwiskiem Stanisław Mazurkiewicz zamieszkał w Raciborzu i podjął pracę w Raciborskiej Fabryce Mydła. W dniu 18 III 1947 ujawnił się i powraca do rodowego nazwiska. Wkrótce potem ciężko chory zostaje umieszczony w szpitalu w Katowicach, gdzie zmarł 29 III 1947. W 1956 jego prochy złożono na cmentarzu Komunalnym /wojskowym/ Powązki w Warszawie.
    Był odznaczony: VM kl. 5 /16 IX 1944/, KW /07 IX 1944/.
    Żonaty z Elżbiet Tarnowską z d. n/n.
    Rocznik oficerski MSWoj. 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, Franciszek. 2. W-wa 1987; Cmentarz komunalny Powązki. Dawny wojskowy. W-wa 1989.

     
    Tarnowski Witold Marian
    [1903-1976], por. sł. st. kaw.[1933]
    Ur. 11 IV 1903. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 20 IX 1926 do 24 IV 1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 16 p. uł. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1929 z przydziałem do 1 p. szwol. w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu łączności 1 p. szwol. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy 1 p. szwol. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 1 p. szwol. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI A w Osterode, potem w oflagu II c w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 945 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Krakowie.
    Zmarł w Krakowie 2 VIII 1976.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; tenże: Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929;J. S. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Pruszków 1995;R. Rybka – K. 1928-1929

     
    Tatar Stanisław Erazm
    [1896-1980], płk dypl. sł. st.  art. [1939], w konspiracji ZWZ/AK, gen.bryg. [1943], ps. „Erazm”, „Sokora”, „Turski”, „Warta”, vel Stanisław Tabor
    Ur. 03 X 1896 we wsi Biórków  Wielki pow. miechowski, syn Wojciecha /nauczyciela/ i Marii z d. Grzybowska. W latach 1907-1915 uczęszczał do Gimnazjum Praskiego w Warszawie, gdzie w V 1915 otrzymał świadectwo dojrzałości. W VIII  1915 ewakuowany  rodziną z Warszawy do Moskwy , później do Rostowa i tam studiował krótko na Wydziale Matematycznym ewakuowanego  UW. W XII 1915 wcielony do armii rosyjskiej. Ukończył w okresie XII 1915-VI 1916 Siergiejowską Szkołę Artylerii Ciężkiej w Odessie. Mianowany chor. art. 1 VII 1916, w 1 XII 1916 mianowany ppor. art.  Następnie d-ca d-ca plutonu 2 samodzielnego dywizjonu artylerii ciężkiej. Od  IX 1917 w I Korpusie Polskim w Rosji. Od XI 1917 oficer 2 baterii 1 dywizjonu art. ciężkiej I KP. Po rozwiązaniu I KP w VII 1918 powraca do Warszawy i podejmuje studia n Politechnice Warszawskiej. Od X –XI 1918 słuchacz Oficerskiej Szkoły Polskiej Siły Zbrojnej w Dęblinie. potem od XI 1918 w WP. Mianowany 15 XI 1918 por. art. Walczy na frontach wojny polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 8 pap, którym służył do V 1921. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Rembertowie. Od V-XI 1921 był d-cą dywizjonu manewrowego artylerii  w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia Armii. Od III 1922 - IV 1925 d-ca  2 baterii w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Awansowany 1 XII 1924 do stopnia mjr-a  sł. st. art. z starszeństwem od 1 VIII 1924. Od W okresie IV-X 1925 przebywał na kursie dla dowódców dywizjonu w Toruniu. Od X 1925 –III 1927 d-ca I dywizjonu szkolnego w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Z dniem 1  III 1927   przeniesiony z Oficerskiej szkoły Artylerii w Toruniu – kadra oficerów art. na  stanowisko d-cy I dyonu w 17 pal w Gnieźnie. Od XI 1929 – X 1930  słuchacz WSWoj. w Warszawie, potem XI 1930- XI 1932 studiuje w francuskiej WSWoj. w Paryżu. Awansowany 1 I 1931 do stopnia ppłk-a sł. st. art. Od 1 XI 1932 –X 1933 w stopniu ppłk-a dypl. sł. st. art. był  p. o. kierownikiem referatu Wydziału Wyszkolenia w Oddziale III  Sztabu Głównego. Od X 1933 do I 1938 był wykładowcą , a później kierownikiem katedry taktyki artylerii w WSWoj. w Warszawie. Od I 1938 – IV 1939  był p. o.  d-cy 3 pal w Zamościu. Awansowany 19 III 1939 do stopnia płk-a dypl. sł. st. art. Od IV-VI 1939 był     z-cą kmdta  kursów dla dowódców artylerii w Toruniu. W kampanii wrześniowej 1939  bierze udział na stanowisku d-cy artylerii dywizyjnej 3 DPLeg., a od 8 IX 1939 dowodził 3 DP Leg. walczył na Kielecczyźnie, potem na Lubelszczyźnie Zgrupowaniem 3 DP Leg. w składzie kombinowanej dywizji J. Wołowickiego, a od 18-19 IX 1939 d-ca piechoty dywizyjnej przeorganizowanej 1 DP Leg. Po zakończeniu działań unika niewoli. Zamieszkał w nadleśnictwie Lipa  na Zamojszczyźnie, gdzie należy do pierwszych organizatorów wojskowej konspiracji niepodległościowej na terenie pow. Krasnystaw. Po nawiązaniu kontaktów z płk dypl. S. Roweckim przybył do Warszawy i od I 1940 IX 1943 pełnił funkcję szefa Oddziału III Sztabu KG ZWZ/AK. Od IX 1943 pełni funkcję szefa operacji i I z-cy szefa Sztabu  KG AK. Mianowany przez NW WP 1 X 1943 gen. bryg. 15/16 IV 1944 przerzucony drogą powietrzną do Londynu, gdzie od V 1944-VII 1945 pełni funkcję  z-cy Szefa Sztabu  Naczelnego Wodza, potem od VII 1945-VII 1947 d-cy artylerii I Korpusu Polskiego  PSZ w Wlk. Brytanii. W Vii 1947 zorganizował przewiezienie do kraju tzw. złotego Funduszu Obrony Narodowej. W X 1949 powrócił do kraju. Przez krótki okres dowodził 12 DP, potem w dyspozycji MON. Mieszkał w Warszawie przy ul. Langiewicza. Zatrzymany przez funkcj. Informacji Wojskowej 2 XI 1949 na lotnisku w Modlinie.  Aresztowany i uwięziony w więzieniu GZI w Warszawie. Przeszedł ciężkie śledztwo, bity maltretowany w celu wymuszenia zeznań go obciążających i innych. Wyrokiem NSW w Warszawie z dnia 13 VIII  1951 sygn. akt    Sn. 6/51 skazany na karę  dożywotniego więzienia oraz kary dodatkowe, pozbawienie praw obywatelskich i publicznych. przepadek mienia na rzecz Skarbu Państwa. Od 28 XI 1951 więziony na Mokotowie, potem  w CWK w Rawiczu i w CWK we Wronkach. 24 IV 1956 jego sprawa zostaje wznowiona i umorzona  przez NPW. Jednocześnie zarządzono jego natychmiastowe zwolnienie z więzienia. Zwolniony z CWK 26 IV 1956 zrehabilitowany i przeniesiony w stan spoczynku. Po  zwolnieniu z więzienia  zrehabilitowany był doradcą Ministra Obrony Narodowej do spraw związanych z II  wojną światową.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW5x, KN, 
    Zmarł 16 XII 1980 w Warszawie. Pochowany 31 XII 1980 na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 9 z 17 III 1927; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 5 z  11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990;  M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945.        W-wa 1990; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;  H. Czarnecki. Informator o dokumentach Sądowo-Więziennych z lat 1944-1956. Poznań 1993; M. R. Bombicki. Zbrodnie praw. Wyroki Sądów Wojskowych w latach 1944-1954. Poznań 1993; J. Poksiński. Tatar-Utnik-Nowicki. TUN. W-wa 1992; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-01944. T. 2. W-wa 1987.

     
    Tatur Stanisław
    [ 1907-?] por. kaw.[1935]
    Ur. 10 XII 1907. Ukończył szkołę średnią. W okresie 15 XI 1929 do 27 VII 1930 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Kawalerii. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 6 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca plutonu ppanc. w 26 p. uł. Latem 1939 przeniesiony z 26 p. uł. do Batalionu Saperów przydzielonego do Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu regulacji ruchu w Batalionie Saperów WBPanc.-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym batalionu m. in. na Lubelszczyźnie.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Tauschiński Robert Karol
    [1910-?], ppor. rez. art.[1938]
    Ur. 28 VI 1910. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 18 IX 1935 do 28 VI 1936 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej w Wołyńskiej Szkole Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 1 dak. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 1 dak. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 2 baterii 1 dak w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Telakowski Józef
    [1904-?], ks. kpt. rez.[1939]
    Ur. 18 II 1904 w Sokołowie Podlaskim. Ukończył Seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana w 1931. Kapłan diecezji lubelskiej. Mianowany kapelanem rez. 28 IV 1939 z starszeństwem od 1 I 1939.. Podczas kampanii wrześniowej 1939 Kapelan szpitala DOK II Lublin nr 203. podczas walk dostał się do niewoli 17 IX 1939 w rejonie Krasnobrodu pow. Zamość.
    Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2006; W. J. Wysocki /red./ Kapelani wrześniowi. W-wa 2001

     
    Teleżyński – Gozdawa Dobrosław Janusz
    [1911-1939], plut. podch. rez. kaw.[1938]
    Ur. w 1911. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od 21 IX 1936 do 15 VII 1937 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 p. szwol. w Warszawie. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego kpr. podch. rez. kaw. W 1938 po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia plut. rez. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 1 szwadronie Warszawskiego Pułku Ułanów. Walczył na Lubelszczyźnie, gdzie poległ w walce 23 IX 1939 pod Jacnią.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; J. S. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Pruszków 1995.

     
    Teresiński Lucjan Paweł
    [1913-1944], ppor. sł. st. sanit. lek. med.[1937], w ZWZ/AK ps. „Lucuś”
    Ur. 19 VI 1913 Częstochowie. W okresie 1 IX 1924-V 1931 uczęszczał do Gimnazjum im. R. Traugutta w Częstochowie, gdzie 3 VI 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1937 w Szkole Podchorążych sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiuje na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W 197 otrzymał dyplom lekarski. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 VI 1937. staż odbywał w Szpitalu w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego, potem w II Okręgowym Szpitalu wojskowy w Chełmie Lub. Po ukończeniu stażu został przydzielony do 57 pp w Poznaniu na stanowisko młodszego lekarza sanit. pułku. Latem 1939 przenosiny do dywizjonu Rozpoznawczego w Warszawskiej Brygadzie Panc.-Motorowej na stanowisko lekarza sanit. W kampanii wrześniowej 199 bierze udział na stanowisku lekarza dywizjonu rozpoznawczego Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie po kapitulacji od 6 x 1939 znalazł się w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Z powodu choroby został umieszczony w szpitalu we Wiedniu, skąd został zwolniony w 1940 do Generalnej Guberni. W 1940 rozpoczął prace w na Oddziale Położniczo-Ginekologicznym w Szpitalu Przemienienia Pańskiego w Warszawie. Czynny w konspiracji ZW/K na terenie Warszawy. W VIII 1944 bierze udział w Powstaniu Warszawskim. Poległ 7 VIII 1944.
    Żonaty z Marią Dorotą z  Dziemskich Starzyńskiej. Miał córkę Dorotę.
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej brygadzie Pancerno0Motorowej 1939. W-wa 1988.


    Teuchman Jan Franciszek
    [1889-po 1941], ppłk sł. st, art.[1931]
    Ur. 13 XI 1889. Ukończył szkołę realną. Od VIII 1914 żołnierz Legionów Polskich. Służył m. in. w 1 p. art. LP. Mianowany 1 XI 1916 chor. art. zajmował stanowisko adiutanta parku amunicyjnego 1 p. art. LP. W okresie od 17 do 31 I 1917 przebywał na kursie w Szkole Strzeleckiej Artylerii w Rembertowie. W następstwie kryzysu przysięgowego w Legionach w VII 1917 internowany. W WP od XI 1918. Przyjęty do WP w stopniu ppor. sł. st. art. s starszeństwem od 1 XII 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 19191-1920. Mianowany 1 IV 1920 por. sł. st. art. Był oficerem w sztabie XVIII Bart. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Pełnił funkcję adiutanta 24 pap w 1923. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia mjr-a sł. st., art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W 1925 przeniesiony z 24 pap do 12 pap na stanowisko d-cy dywizjonu. Przeniesiony w 1927 z 12 pap do 6 pac na stanowisko d-cy II dyonu, potem przeniesiony z 6 pac na stanowisko kwatermistrza Szkoły Gazowej w Warszawie. Jednocześnie w Kadrze Oficerów Artylerii. Awansowany 1 I 1931 do stopnia ppłk-a sł. st. art. w 1931 przeniesiony do 1 pan na stanowisko z-cy d-cy. W okresie od 27 IV do 31 V 1932 w zastępstwie dowodzi 1 pan. Przeniesiony w VI 1934  z 1 pan do Państwowego Urzędu WP i PW na stanowisko szefa wydziału. Przeniesiony w  V 1936  do 14 pal na stanowisko d-cy pułku, którym dowodził do lata 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził Ośrodkiem Zapasowym Artylerii Lekkiej Nr 7. Walczył na Lubelszczyźnie.Po 17 IX 1939 przedostał się na Węgry, gdzie został internowany. Przebywał w obozie w Eger.
    Zmarł po 1941
    Odznaczony; VM kl. 5, KN,KW3x,ZKZ
    Z. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów artylerii/1914-1921/;W.K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T.V. W-wa 2007;Roczniki oficerski 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 9 z 17 III 1927;Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006.

     
    Thiel Emilian Edmund
    [1908-?], por. sł. st. kaw.[1933]
    Ur. 1 II 1908. Absolwent gimnazjum. W okresie od 01 IX 1927-30 VI 1928 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1930 z przydziałem do 16 p. uł. w Bydgoszczy na stanowisko    d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony po 1935 do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do dywizjonu  kawalerii KOP „Niewirków” na stanowisko adiutanta. Jednocześnie d-c plutonu w szwadronie młodych koni. W 1939 przeniesiony do 8 psk w Chełmnie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku d-cy szwadronu pieszego z 8 psk  w Grupie Bojowej  ppłk-a sł. st. kaw. E. Wani. Ranny 8 IX 1939.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; S. radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 200

     
    Thommée Wiktor
    [1881-1962], gen. bryg. WP [1923], pośmiertnie gen. dyw. [1964]
    Ur.30 XII 1881 w Święcianach na Wileńszczyźnie, syn Edwarda i Józefy z Egertów. Początkowo uczył się w prywatnych szkołach polskich w Święcianach i Lidzie, a od 1895 do 1900 w szkole realnej w Petersburgu. Od 1901 d0 1904 uczył się w szkole oficerskiej piechoty w Petersburgu. Mianowany w 1904 ppor. piech. otrzymał przydział do 10 kompanii 124 pp w Woroneżu, w którego szeregach brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-1905. Dwukrotnie ranny przebywał dłuższy czas na leczeniu szpitalnym. Następnie pełni służbę w macierzystym pułku w Charkowie. Awansowany do stopnia por. w 1907. Do stopnia w 1911 do stopnia sztabskapitana. Jednocześnie studiował w Wyższym Instytucie Handlowym w Charkowie. W latach 1912-1914 studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu. W 1914 awansowany do stopnia kpt. piech. Od VII 1914 do 1917 bierze udział w I wojnie światowej w szeregach 276 pp jako d-ca kompanii 9 kompanii, potem d-ca batalionu. W 1915 awansowany do stopnia mjr piech. Następnie mianowany ppłk piech. i przeniesiony do sztabu 47 korpusu na Froncie Rumuńskim, gdzie pełnił funkcję adiutanta sztabu, potem d-ca 1 p.strz. W czasie walk był pięciokrotnie ranny. Po wybuchu rewolucji w Rosji przeszedł do 4 DStrz. Gen. L. Żeligowskiego, gdzie od IX 1917 do VI 1919 pełnił funkcję oficera operacyjnego, potem od XI 1917 kwatermistrz, potem I oficer sztabu, a następnie szef sztabu 4 DStrz. Po powrocie z Kubania do Polski i przeformowaniu 4 DStrz. w 10 DP od VI 1919 służy w WP. Skierowany na front wojny polsko-bolszewickiej, pełnił do VI 1920 funkcję szefa sztabu 10 DP, potem od 26 VIII 1919 szef Oddziału III Sztabu Frontu Północno-Zachodniego, Frontu Mazowieckiego  i 1 Armii. Awansowany do stopnia płk SG z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 17 VI 1920 do 25 VII 1920 dowodził 28 pp, potem przejściowo od 25 VII 1920 d-ca XIX BP w 10 DP. W VIII 1920 dowodził przejściowo 29 pp, potem ponownie od IX 1920 do 15 III 1921 d-ca 28 pp. Następnie do 10 VIII 1921  d-ca 20 BP. Od 10 VIII 1921 do 20 X 1922 szef sztabu DOK IX Brześć nad Bugiem, a od 20 X 1922 I oficer Inspektoratu armii nr 3 w Toruniu. W 1923 ukończył kurs informacyjny dla wyższych d0wódców przy MSWoj. w Warszawie. Mianowany gen. bryg. z starszeństwem od 1 VII 1923. W 1926 ukończył kurs wyższych dowódców wojskowych we Francji. Od 15 VIII 1924 do IX 1934 d-ca 15 DP w Bydgoszczy. Następnie od IX 1934 do II 1938 d-ca DOK VIII Toruń, a od III 1938 do VIII 1939 d-ca DOK IV Łódź. W kampanii wrześniowej 1939 od 1 IX do 13 IX 1939 dowodził GO „Piotrków” w składzie Armii „Łódź”. Wsławił się bojami pod Mokrą i Borową Górą, a następnie od 13 IX do 29 IX 1939 d-ca obrony Modlina. Jako d-ca obrony Modlina odpierał wszystkie ataki wroga i dopiero po wykorzystaniu wszystkich możliwości obrony, poddał się na ustalonych przez siebie warunkach przewidujących m.in. zwolnienie wszystkich jeńców. Gestapo jednak nie uszanowało warunków kapitulacyjnych. 7 XI 1939 gen. został aresztowany i osadzony w oflagu. Przebywał kolejno w oflagach IV C w Colditz, IV B w Königstein, IV A Hohenstein, VIII E Johannisbrunn, VII A w Murnau i w VIB w Dössel. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 w PSZ na Zachodzie w dyspozycji NW WP. Pozostawał bez przydziału. Przebywał na leczeniu do I 1946 we Francji i Włoszech, potem w Wlk. Brytanii, skąd 27 I 1947 powrócił do kraju i zgłosił się do służby wojskowej, ale nie został przyjęty. Formalnie przeniesiony w stan spoczynku bez zaopatrzenia emerytalnego. Mieszkał u rodziny w Toruniu. Pracował w instytucjach cywilnych, cywilnych. Ten zasłużony żołnierz w latach 1948- 1956 żył w skrajnych trudnych warunkach. Mieszkał w Bydgoszczy potem w Gdańsku, gdzie pracował jako woźny i w Gdyni, gdzie był dozorcą domu. Dopiero w X 1956 uzyskał emeryturę i mieszkanie w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 13 XI 1962. Pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
    Pośmiertnie 1 I 1964 mianowany gen. dyw. 
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 5409, kl. 4 nr ooo15, kl. 2 nr 00023, Orderem Polonia Restituta kl. III, KW 4x, ZKZ, MN.
    Był żonaty z Niwą z d. Bemm, miał córkę Violettę /ur. 8 VIII 1909/
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; T. Kryska – Karski- St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
     

    Thun de Ignacy Włodzimierz
    [1909-?], ppor. rez. art.[1934]
    Ur. 22 IV 1909. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskowa odbywał w okresie 1929-1930 w 6 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rewy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 8 pal w Płocku. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 1 pal w Wilnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 5 baterii, potem  adiutanta II dywizjonu 1 pal w składzie 1 DP Leg. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 1 pal m. in. nad Narwią, potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w PW 1935-1939. Kraków 2003; P. Zarzycki. 1 pal. Pruszków 1995.

     
    Timmel Kazimierz Józef
    [1897-?], kpt. sł. st. piech.[1933]
    Ur. 14 I 1897. Uczestnik I wojny  światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w walkach n froncie wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 85 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po 1926 przeniesiony do 75 pp . Długoletni oficer 75 pp, gdzie pełnił różne funkcje. W okresie od 15 III 1928 14 VIII 1928 przebywał na 5 miesięcznym kursie specjalizacji w Baonie Saperów w Modlinie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1933. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu pionierów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów 75 pp w składzie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 75 pp. Podczas walk zostaje  ciężko ranny 20 IX 1939 w bitwie z Niemcami pod Tomaszowem Lub.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; D. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928;

     
    Tinz Marian
    [1894-?], mjr  sł. st. piech.[1939]
    Ur. 01 IX 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 X 1920 służył w 15 pp, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony z dniem 1 IV 1930  z 15 pp do 17 pp w Rzeszowie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. Dowodził w 17 pp m. in. kompanią. W latach 1937-1939 d-ca 5 kompanii w II batalionie 17 pp. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udził na stanowisku d-cy I batalionu 1655 pp rez., a od 1 X 1939 dowodzi I batalionem 178 pp rez. w składzie 5o DP Rez. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: KN, KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932 Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Tkaczuk Józef
    [1901-+?], kpt. sł. st. art.[1936]
    Ur. 25 IV 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1923-1924 odbywał służbę wojskową w Dywizjonie Szkolnym Rezerwy  Artylerii przy DOK. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 10 pac  w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Przeniesiony w XI 1932 z 10 pac do Centrum Wyszkolenia artylerii w Toruniu, gdzie ukończył kurs dowódców baterii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony z 10 pac do 2 pac  w Chełmie, gdzie w latach 1937-1939 pełnił funkcje d-cy 5 baterii w II dywizjonie 2 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 3 dac  przydzielonego do 39 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 3 dac. Podczas walk  dostaje się do niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał w Częstochowie, gdzie zmarł?  Pochowany na cmentarzu  Kole w Częstochowie.
    Odznaczony: SKZ
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Kraków 2003; Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 2 pac. Pruszków 2002; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932.

     
    Tkaczyk Wincenty
    [1908-+?], por. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 25 II 1908. Absolwent szkoły średniej. W latach 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939  dowodził plutonem pionierów w 21 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 15 kompanii CKM plot. przydzielonej do artylerii 33 DP Rez. Walczył z Niemcami na przedpolach Warszawy, potem w jej obronie. Następnie w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu, potem od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. W I 1945 ewakuowany z grupą jeńców na Zachód w głąb Niemiec. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 przebywał początkowo w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie zmarł.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Tłustochowicz Stefan
    [1901-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 10 IV 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od 923. Początkowo służy jako podoficer  zawodowy. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 73 pp w Katowicach na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Długoletni oficer 73 pp. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcję d-cy 3 kompanii w I batalionie 73 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 201 pp rez. w składzie 55 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 73 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków” od Śląska na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989; L. Szostek. 73 Pułk Piechoty. Pruszków 2002.

     
    Tobelczyk Wiktor
    [1916-1939], plut. podch. rez. piech. [1938]
    Ur. 1916. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał n Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 28 DP  przy  15 pp. Po odbyciu praktyk przeniesiony w stopniu plut, podch. rez. piech. do rezerwy. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 15 pp, z przydziałem do mobilizowanego przez 15 pp - III batalionu przeznaczonego dla 93 pp rez.. W kampanii wrześniowej 1939  bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w III batalionie 93 pp rez. w składzie 39 DPrez. Podczas Wlk zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu w Krasnymstawie, gdzie w wyniku odniesionych ran zmarł 22 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krasnymstawie.
    L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku; Z. Gnat-Wieteska. 15 Pułk Piechoty „Wilków”. Pruszków 1996.

     
    Toczyski Aleksander Alfred
    [1899-1964], mjr sł. st. art.[1936]
    Ur. 9 I 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych artylerii. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 1 pan, gdzie pełni różne funkcje. W 1924 przeniesiony do kadry oficerów artylerii z jednoczesnym przydziałem do Oddziału V Sztabu Generalnego na stanowisko referenta. Awansowany 1 VII 1925 do stopnia kpt. sł. st. art. W II 1927  przeniesiony z Oddziału V Sztabu Gen. do referatu dla spraw oficerów  SG przy szefie Sztabu Generalnego. Z dniem 1 I 1929 przeniesiony z składu osobowego szefa Sztabu Generalnego do 1 pan.  Z dniem 8 IV1931 skierowany z 1 pan na 5 i pół miesięczny kurs udoskonalający dla oficerów artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu mianowany d-c baterii w 1 pan. Po ukończeniu kursu dla dowódców dywizjonu w CWArt. awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr-a sł. st. art. W latach 1937-1939 d-ca II dywizjonu 1 pan. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku zmobilizowanego przez 1 pan 12 dan w składzie Artylerii Grupy „Dubno’. Dywizjon wspierał działania bojowe Grupy „Dubno” m. in. 21 IX 1939 w rejonie Kamionki Strumiłowej. Po kapitulacji Grupy 25 IX 1939 wyprowadził 12 dan z kotła, a kilka dni potem w rejonie m. Grabowiec rozwiązał  12 dan.
    Po wojnie mieszkał w Wlk. Brytanii. Zmarł w Londynie 17 III 1964.
    Odznaczony: SKZ, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 4 z 4 II 1927;  Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Najcięższej. Warszawa 1991; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Tokarski Włodzimierz
    [1914-1939], ppor. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 9 VII 1914. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. Praktyki odbywał w pułku kawalerii. W latach 1935-1937 we Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 19 p. uł. w Ostrogu Wołyńskim. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 2 szwadronie 19 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 4 szwadronie 19 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył pod Wolą Cyrusową, gdzie 8 IX 1939 poległ w walce z Niemcami.
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Tołkacz Jerzy
    [1913-1984], ppor. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 11 IV 1913. Absolwent gimnazjum. W latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1X 1937 z przydziałem do 27 p. uł. w Nieświeżu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 dowodził plutonem w 1 szwadronie 27 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 szwadronie 27 p.uł. w składzie Nowogródzkiej brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku m. in. na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Po wojnie w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Krakowie, gdzie zmarł 8 V 1984. Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
    Tajny Dz. Pers. Nr z 15 X 1937; S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 27 Pułk Ułanów. W-wa 1992.

     
    Tomala Jan
    [1904-?], kpt. sł. st. art.[1938]
    Ur. 20 VI 1904. Absolwent szkoły średniej. W okresie 01 X 1926- 15 VII 1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 1 Pułku Artylerii Górskiej w Stryju na stanowisko młodszego oficera baterii. Po rozformowaniu 1 pag 1 VIII 1931  utworzono1 Pułk Artylerii Motorowej w oparciu o kadry 1 pag. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W 1 pam pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. w latach 1938-1939 był d-cą baterii techniczno-gospodarczej 1 pam. W kampanii wrześniowej 19839 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii w 6 dam/c  w Grupie  Bojowej płka M. Ocetkiewicza. Walczył na Lubelszczyźnie. Po walkach w rejonie m. Zawalów 25 IX 1939 zostały otoczone przez Niemców i Sowietów. Wzięty do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;  Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;P. Zarzycki.1 Pułk Artylerii Motorowej. Pruszków 1992.

     
    Tomanek Józef
    [1905-?], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 19 III 1905. Ukończył szkołę średnią, potem wyższe studia uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał  w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych w 1935  awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 80 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 8 kompanii III batalionu 180 pp rez. w składzie 50 DPRez. Walczył na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu walk w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II B w Arnswalde, a od V 1942 w oflagu II B w Gross-Born.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Tomasik Mikołaj
    [1899-1939], mjr sł. st. piech.[1938]
    Ur. 10 IX 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. Piech. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 21 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919.Długoletni oficer 21 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. sł. st. piech. awansowany 1 I 1931. Był m. in. d-cą kompanii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 19 III 1938. W latach 1938-1939 dowodził IV Batalionem specjalnym 11 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy IV batalionu z 11 pp w Grupie Fortecznej Obszaru Warownego „Śląsk”. Poległ w walce 11 IX 1939  w rejonie m. Osiek. Pochowany na cmentarzu w Tarnobrzegu.
    Odznaczony: KW3x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Tomaszewicz Eugeniusz 
    [1902-1953], kpt. sł. st. art.[1939]
    Ur. 8 III 1902. Absolwent szkoły średniej. W okresie 12 IX 1923- 1 VII 1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 19 pap na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Długoletni oficer 19 pap/pal w Nowowilejce. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. w latach 1938-1939 był d-cą 2 baterii I dywizjonu 19 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii 39 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu walk w niewoli niemieckiej. Po wojnie pozostał na Zachodzie. Mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 21 III 1953 w Londynie. Pochowany na cmentarzu St. Mary’s Roman Catholic Cementary w Londynie.
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995.

     
    Tomaszewski Aleksander
    [1904-1949], oficer sł. st. piechoty WP, por. [1936], żołnierz konspiracji niepodległościowej AK, ps. „Al.”, „Bończa” vel Tomasz Aleksandrowski.
    Kmdt Dzielnicy „E” Garnizon AK Wilno VI 1944 - VI 1945.
    Ur. 09 XII 1904 w Wilnie. Syn Albina i Marii z d. Romanowska. W 1926 ukończył gimnazjum w Wilnie, gdzie zdał maturę. W latach 1926-1929 studiował i pracował w Wilnie. W latach 1929 – 1930 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. Od 1 x 1930 do VIII 1932 uczy się w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1932 z przydziałem do 5 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca 2 kompanii CKM w II batalionie 5 pp Leg. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 jako d-ca 2 kompanii CKM II baonu 5 pp Leg. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku od walk nad Narwią do walk na Lubelszczyźnie. Unika niewoli i przedostaje się jesienią 1939 do Wilna. Mieszka w Wilnie przy ul. Raduńskiej 37, gdzie mieszkał przed wojną. Czynny w konspiracji ZWZ/AK. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 11 XI 1943.Oficer sztabu Dzielnicy „D”, potem k-dt Rejonu I. Od VI 1944 k-dt utworzonej nowej Dzielnicy „E” – Garnizon AK Wilno „Dwór”. Brał udział od 07 VII – 15 VII 1944 w walkach z Niemcami o Wilno. Oficjalnie zatrudniony jako robotnik na lotnisku Porubanek w pobliżu Wilna. Po wejściu A. Cz. pozostaje w konspiracji na zajmowanym stanowisku. Poszukiwany przez NKWD zmienił swe nazwisko. Od II 1945 pracuje jako pełnomocnik ds. ewakuacji na punkcie repatriacyjnym w Landwarowie. Dwukrotnie z transportami kolejowymi był w Polsce i powracał do Wilna. W XII 1945 ewakuował się do polski. Początkowo mieszkał w Jeleniej Górze, skąd przenosi się do Wrocławia, gdzie zamieszkał przy ul. Grudziądzkiej 116/2, potem przy ul. Kochanowskiego, gdzie zamieszkał pod przybranym nazwiskiem u swej żony. Oficjalnie pracował jako ogrodnik. W jego mieszkaniu spotykali się oficerowie z K. O. AK Wilno. Podejmuje działalność konspiracyjną. Bliski współpracownik ppłk-a A. Olechnowicza, k-dta Okręgu AK Wilno. Zorganizował we Wrocławiu siatkę złożoną z swoich b. podwładnych żołnierzy AK w Wilnie. Prowadził komórkę legalizacyjną i wywiad polityczno-wojskowy i gospodarczy. W III 1938 wszedł do ścisłego składu sztabu K.O. Wilno, którego siedziba mieściła się w Gdańsku i na Dolnym Śląsku. Kierował działalnością wywiadowczą i kontrwywiadowczą. Aresztowany 26 VI 1948 we Wrocławiu przez funkcj. Wydziału III WUBP Wrocław, skąd go wywieziono na dalsze śledztwo do więzienia MBP na Mokotowie w Warszawie, gdzie go osadzono 7 VII 1948. Przeszedł ciężkie śledztwo, bity i torturowany. W dniu 20 I 1949 został skazany przez WSR Warszawa na karę śmierci. Jego apelacji NSW w Warszawie nie uwzględnił i utrzymał wydany wyrok w mocy. B. Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Zamordowany na Mokotowie 13 VII 1949.
    Jego żona Wilhelmina została skazana przez WSR Wrocław na karę 5 lat więzienia. Zwolniona z ZK Fordon 21 III 1953. Mieszkała w Elblągu, a potem w Olsztynie. Byli więzieni także jego dwaj bracia Romuald i Ludwik.
    W opublikowanych wspomnieniach ks. Zator – Przytocki wieloletni więzień UB, podaje że A. T. miał potworne śledztwo.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP w 1935-1939. Kraków 2003; T. Balbus. Biogram A. T. /w:/ Słownik biograficzny t. 1 z serii Konspiracja i opór społeczny w Polsce 1944-1956. Kraków - W-wa -Wrocław 2002; tenże: Konspiracja Dolnośląska AK-WiN /1945-1948/,leksykon. Wrocław 2000; P. Niwiński. Garnizon konspiracyjny miasta Wilna. Toruń 1999; tenże: Okręg Wileński AK w latach 1944-1948. W-wa 1999; Straceni w Polskich więzieniach 1944-1956. Lublin 1994; M. Szejnert. Śród żywych duchów. W-wa 1990.

     
    Tomaszewski Antoni
    [1900-?], kpt. sł. st. piech.[1935], w PSZ
    Ur. 21 II 1900. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służy w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1924-1926  w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1926 z przydziałem do 86 pp w Mołodecznie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928.Przeniesiony  w IV 1932  z 86 pp do 4 psp w Cieszynie. Do stopnia kpt. sł. st. Piech. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca 7 kompanii w III batalionie 4 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii III batalionu 4 psp w zgrupowaniu 3 psp i  III baonu 4 psp  działającym od 7 IX 1939 poza macierzystą dywizją. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i przedostaje się do Francji, gdzie służy w Samodzielnej Brygadzie Podhalańskiej i dowodzi 1 kompanią broni towarzyszącej. Brał udział w walkach w Norwegii.
    Odznaczony:KW4x, MN
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Dz. Pers. nr 6 z 23 III 1932; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Tomaszewski Bolesław
    [1899-?], kpt. dr med.[1935]
    Ur. 27 IV 1899. Absolwent szkoły średniej z maturą. Następnie w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiował na wydziale Lekarskim UW w Warszawie. Studiował medycyny uzyskując  w 1929 dyplom lekarza med. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 III 1929. Odbywał staż w Szpitalu w CWSanit. Następnie w dyspozycji kmdta kadry. Z dyspozycji kmdta kadry przeniesiony w XII 1929 do 78 pp na stanowisko lekarza sanit. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony z dniem 1 IV 1931 z 78 pp  na stanowisko lekarza sanit. do 9 dak w Baranowiczach. Do stopnia kpt. sł. st. sanit. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 był kmdtem Garnizonowej Izby Chorych w Baranowiczach.  W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza sanit. Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym brygady m. in. pod Lidzbarkiem Warmińskim, potem pod Mińskiem Maz. i na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy  n/n
    Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego. W-wa VI 1934.

     
    Tomaszewski Bronisław Maksymilian
    [1905-1939], por. sł. st.  piech.[1934]
    Ur. 2 IX 1905. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 195-1926 w Szkole Podchorążych piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 83 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowny1 I 1934. Przeniesiony z 83 pp do 54 pp, gdzie w  latach 1937-1939 dowodził 3 kompanią w I batalionie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze e dział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu 54 pp w składzie 12 DP, po rozbiciu pułku na Kielecczyźnie przebił się na Lubelszczyznę i walczy z Niemcami w szeregach 21 DPGór. Poległ 18 IX 1939 w m. Maziły. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Tomaszewski Jacek
    [1895-1939], mjr sł. st. piech.[1939]
    Ur. 18 X 1895. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Do WP przyjęty w stopniu ppor. piech. Walczył na froncie wojny polsko-0bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919  służył w 27 pp, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. Dowodzi w 27 pp kompanią. Przeniesiony w 1 IV 1931  z 27 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy kompanii, później oficer wyszkoleniowy pułku KOP „Sarny”. Awansowany 19 III 1939 do stopnia mjr-a sł. st. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy odtworzonego Baonu KOP „Dawigródek”. Ciężko ranny w walkach z Sowietami pod Szackiem, zamordowany na placu boju 28 IX 1939 przez sowieckich żołnierzy.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Rocznik oficerski 1923,1924, 1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Tomaszewski Jan
    [1906-1939], por. sł. st. art.[1935]
    Ur. 21 X 1906. Absolwent szkoły średniej. W latach 1929-1930 w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. W latach 1930-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 6 pl w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony w 1939 z 6 pal na stanowisko d-cy plutonu artylerii w 16 pp w Tarnowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu art. piechoty w 16 pp w składzie 6 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Podczas walk pod Ćwiklicami zostaje ciężko ranny. Przewieziony do szpitala  w Tarnowie w wyniku odniesionych obrażeń zmarł we IX 1939..
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Tomaszewski Jan
    [1908-?], por. sł. st. art. [1938]
    Ur. 10 V 1908. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do  21 pal w Białej na stanowisko     d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 dowodził 8 baterii w III dywizjonie 21 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 baterii III dywizjonu 65 pal rez. w składzie 55 DPRez.  Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po zakończeniu działań kampanii wrześniowej 1939 przedostaje się do Francji, gdzie służy w 2 pal w skaldzie 2 DStrz. Na stanowisku oficera łącznikowego.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; J. Smoliński. 2 Warszwski Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1995.

     
    Tomaszewski Juliusz
    [1888-1940], ppłk sł. st. art.[1933], pośm. płk [2007]
    Ur. 15 XI 1888 w Tustanowiczach pow. Drohobycz, syn Walentego i Julii z d. Ostrowskiej. Uczył się w gimnazjum w Samborze, gdzie w 1909 zdał maturę. W latach 1910-1912 studiował w Akademii Leśnej w Wiedniu, potem w latach 1912-1914 na Politechnice we Lwowie. Od VIII 1914 żołnierz Legionów Polskich. Od IX-XI 1914 w Szkole Podchorążych LP w Krakowie. Od 15 XI 1914 służy jako kanonier w 1 baterii 1 Pułku Artylerii LP. Walczył na szlaku bojowym 1 part. LP. Awansowany kolejno do stopnia kaprala, plutonowego, potem ogniomistrza. Walczył w kampanii wołyńskiej nad Styrem i w bitwie pod Kostiuchnówką 4 VII 1916. Po kryzysie przysięgowym w Legionach zostaje 15 IX 1917 wcielony do armii austriackiej z przydziałem do 4 baterii 124 pap. Ukończył kurs szkoły oficerskiej. Mianowany chor. art. Od 1 XI 1918 w WP. Przydzielony do 1 baterii 1 pap w Krakowie. Walczył na froncie wojny polsko-ukraińskiej w Małopolsce Wschodniej, później w 3 pap walczy na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany 30 VI 1919 ppor. art., a 1 IV 1920 por. art. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 3 pap w Zamościu, gdzie dowodził baterią. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1928 dowodzi II dyonem 3 pap. Przeniesiony z 3 pap do 5 pap we Lwowie na stanowisko kwatermistrza. Awansowany 1 I 1933 do stopni ppłk-a sł. st. art. W 1933 przesunięty z funkcji kwatermistrza na stanowisko z-cy d-cy 5 pal. W 1937 przeniesiony  w stan spoczynku. Od 1938 jest kierownikiem Administracji Osiedli przy Zakładach Południowych budowanych we wsi Pławo /stalowa wola/ w ramach inwestycji Centralnego Okręgu Przemysłowego. Latem 199 przygotowywał obronę przeciwgazowa i przeciwlotniczą Stalowej Woli. 14 IX 1939 z oddziałami Grupy „Stalowa Wola” w składzie Armii „Kraków” wycofał się na Wschód. Po zajęciu tych terenów przez sowietów ukrywa się. Aresztowany przez funkcj. NKWD i uwięziony w więzieniu we Lwowie. Zamordowany przez funkcj. NKWD wiosną 1940.
    Odznaczony:VM kl. 5 nr 7540, KW, KN, ZKZ, Medalem Pamiątkowym Za Wojnę 1918-1921.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; B. Szwedo. Biogram J. T. /w:/MSBUDN 1939-1956. T. 11. Kraków 2005; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933;

     
    Tomaszewski Stanisław IV
    [1900-?], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 19 VIII 1900. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych Piechoty. Mianowany w 1920 ppor. piech. Służył w 4 pp Leg. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VII 1921. Długoletni oficer 4 pp Leg. Przeniesiony w 1931 do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie na stanowisko instruktora. Do stopnia kpt. awansowany 1 i 1936. W latach 1937-1939 służył w 54 pp w Tarnopolu, gdzie dowodzi kompanią, potem adiutant pułku. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta 54 pp. w składzie 12 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;P. Zarzycki. Południowe Zgrupowanie Armii „Prusy” we wrześniu 1939 roku. W-wa 2001

     
    Tomczak Franciszek
    [1894-1975], ks. st. kap. [1939]
    Ur. 14 VIII 1894 w Mariampolu. Ukończył seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana w 1919. Kapłan archidiecezji lwowskiej. Od 1926 kapelan WP. We IX 1939 st. kapelan – szef duszpasterstwa 41 DP Rez., później połączonych 33  DPRez. z 41 DPRez. Odznaczył się w obronie twierdzy Modlin. Po kapitulacji Modlina od 30 IX 1939 w niewoli niemieckiej osadzony w Działdowie, skąd zbiegł i przedostał się na Zachód. Po wojnie wyjechał do Kanady.
    Odznaczony VM kl. 5 i KW2x.
    Zmarł w Kanadzie 1975.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse Ofierskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Kapelani wrześniowi. /red. W. J. Wysocki/ W-wa 2001.

     
    Tomczyk Zdzisław Bogusław
    [1906-?], ppor. sł. st. art.[1936]
    Ur. 20 V 1906. W Wojsku Polskim służy od 1927 . Ukończył szkolę podoficerską i pozostaje w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 23 pal w Będzinie na stanowisko    d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w IV dywizjonie fortecznym 23 pal który stacjonował w Katowicach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 12 baterii IV dywizjonu 23 pal w Grupie Fortecznej Obszaru Warownego „Katowice”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dywizjonu.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Awansowy Nr 5 z 5 X 1936; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Tomsa – Zapolski Franciszek
    [1891-1947], płk dypl. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 21 VI 1891. Ukończył średnią szkołę realną z maturą. W latach 1914-1917 żołnierz Legionów Polskich. Ukończył kurs szkoły podoficerskiej, a w 1917 w Zambrowie kurs szkoły oficerskiej legionów. W WP od XI 1918. Dekretem z 18 XII 1918 mianowany ppor. sł.  st. piech. z starszeństwem od 1 XII 1918.Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 35 pp. 1 IV 1920 mianowany  por. piech. Po wojnie służy nadal w 35 pp. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919.W 35 pp pełni różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech . 1 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. W latach 1924-1927 pełnił funkcję kwatermistrza, potem    d-cy baonu 35 pp. W okresie XI 1927-IX 1929 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 IX 1929 przeniesiony do kadry oficerów piechoty z jednoczesnym przydziałowym do 4 DP na stanowisko szefa sztabu. Do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. awansowany 1 I 1931. W X 1931 przeniesiony z sztabu 4 DP do 64 pp na stanowisko z-cy d-cy pułku. W latach 1936-1938 d-ca 27 pp w Częstochowie. Od XI 1938- III 1939 ukończył I kurs udoskonalający dla oficerów dyplomowanych  19 III 1939 awansowany do stopnia płk-a dypl. sł. st. piech. Od III 1939 w sztabie Armii „Kraków”, gdzie pełni funkcję kwatermistrza. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym armii od Krakowa na Lubelszczyznę. Po zakończeniu działań wojennych w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 przebywał na Zachodzie, gdzie planował ściągnąć swą rodzinę. Ale zona nie zgodziła się n wyjazd. W VI 1947 powrócił do kraju. Zamieszkał w dworze majątku Boszki, który zakupił w 1934. Inwigilowany przez funkcj. UB. Nie mógł znaleźć pracy. W nocy z 7/8 XI 1947 na dwór w Boszkach napadła uzbrojona grupa mężczyzn. Podczas napaści zostaje w wyniku postrzału ciężko ranny. W wyniku odniesionych obrażeń zmarł kilka godzin później. Pobita żona zmarł kilka miesięcy po napadzie w 1948. Pochowany z żoną Haliną  na cmentarzu w Brzezinach.
    Żona Halina. Z tego związku miał córki Ludmiłę  i Halinę.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, OP5,KW4x,SKZ
    Dz. Roz. Woj. Nr 2 z 12 I 1919; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929;Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Tondera Stefan
    [1903-?], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 30 VI 1903. Od 1925 w WP. Ukończył kurs szkoły podoficerskiej i pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932  z przydziałem do  60 pp w Ostrowie Wlk. Na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony w 1937 z 60 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do batalionu KOP „Snów” na stanowisko d-cy plutonu w 1 kompanii strzeleckiej.  W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii w I batalionie /KOP „Snów I”/w składzie pułku KOP w składzie 1 Brygady Górskiej. Walczył z wrogiem na szlaku
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. krakó 2006.

     
    Toni Jan
    [1899-?], kpt. sł. st. art.[1937]
    Ur. 27 III 1899. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej  1919-1920. W okresie 15 VIII 1920-15 II 1921 w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Po ukończeniu szkoły w stopniu podch. art. przydzielony do 13 pap. Mianowany ppor. sł. st. art. z dniem 1 VI 1921. Służył nadal w 13 pap. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 1 III 1923. Długoletni oficer 13 pap/pal, gdzie pełnił różne funkcje. W 1933 przeniesiony z 13 pal w Równem do 23 pal w Będzinie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcję d-cy 10 baterii w IV dywizjonie/fortecznym/z 23 pal. Dywizjon stacjonował w Katowicach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 10 baterii w IV dywizjonie fortecznym z 23 pal w składzie Grupy Fortecznej Obszaru Warownego „Katowice”. Walczył na szlaku bojowym IV dywizjonu od Śląska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: SKZ,
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 32 z 13 VIII 1921; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; Z. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii/1914-1921/. Pruszków 2003; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Tonn Marian Bronisław
    [1907-?], kpt. dypl. sł. st. [1937], w PSZ mjr/ppłk dypl.
    Ur. 19 VIII 1907 w Płońsku. Absolwent gimnazjum w Płońsku, gdzie w 1926 zdał maturę. W okresie od 01 X 1926 – 15 VII 1927  w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w  Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Skierowany z 21 pp na studia w WSWoj. W latach 1936-1938  słuchacz WSWoj,. w Warszawie. Do stopnia kpt. sł. st. piech. awansowany 19 III 1937. Po ukończeniu WSWoj. zostaje przydzielony w stopniu kpt. dypl. sł. st. piech. na stanowisko I  oficera sztabu  1 DP Leg. w Wilnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera Oddziału III sztabu Grupy Operacyjnej gen. St. Skwarczyńskiego. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym grupy. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostaje się na Zachód do Francji i tam służy w PSZ. Przydzielony do Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich na stanowisko szefa Oddziału I sztabu. Bierze udział w bitwie pod Narwikiem. Następie w Wlk. Brytanii, gdzie pełni funkcje szefa wydziału wyszkolenia w Oddziale VI NW. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st. piech. zostaje przeniesiony do Samodzielnej Brygady Spadochronowej n stanowisko d-cy 1 batalionu spadochronowego. Brał udział we IX 1944 w operacji „Market Garden”. Walczy w rejonie Driel w Holandii. Od XII 1944 do III 1945 p.o. d-cy brygady. Był awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. Po demobilizacji pozostał na Zachodzie.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr  14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. K. Stasiak. W locie szumią spadochrony. W-wa 1991.

     
    Toroń Jan
    [1894-1940], mjr sł. st. piech.[1930], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 03 XI 1894 w Haliczu, syn Karola i Anny z d. Kudy. W WP od XI 1918. Przyjęty do WP w stopniu ppor. piech. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany 1 IV 1920 por. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 71 pp w Zambrowie, gdzie dowodził m. in. kompanią. Po 1926 przeniesiony do 48 pp w Stanisławowie, skad zostaje przeniesiony ok. 1927 do Oficerskiej szkoły DL Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko d-cy kompanii i instruktora.  Awansowany 1 I 1931 do stopnia mjr-a sł. st. piech. W IV 1931 przeniesiony z Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy do 49 pp w Kołomyi na stanowisko d-cy batalionu. Po 1935 przeniesiony do 76 pp w Grodnie, gdzie dowodzi III batalionem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu, a od 6 IX 1939 przejściowo  p. o. dowódca 76 pp w składzie 29 DP Armii „Prusy”. Walczył pod Tomaszowem Maz. , potem w walkach odwrotowych. Po przeprawie 11 IX 1939 przez Wisłę walczy Lubelszczyźnie jako d-ca batalionu w składzie 29 Brygady Piechoty. Po zakończeniu walk prawdopodobnie powrócił do Grodna i tam został aresztowany przez funkcj. NKWD i uwięziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie. Pochowany w bratniej mogile.
    Odznaczony: SKZ, MN Medalem za Wojnę 1918-1921.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany ppłk piech.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Totjew Wacław /Wassan Totjew Bek
    [1894-1939], rtm. sł. st. kaw. [1936]
    Ur. 14 X 1894. Uczestnik I wojny światowej. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służy w WP . Zweryfikowany w stopniu ppor. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służy w 3 psk. Do stopnia por. awansowany 1 II 1922. Uprawiał czynnie jeździectwo. Brał udział w licznych zawodach. Z dniem 13 X 1928 odkomenderowany na 10 miesięczny kurs specjalizujący  instruktorów jazdy konnej w CWKaw. w Grudziądzu. Przeniesiony do 23 p. uł. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1936 dowodził szwadronem gospodarczym w 23 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego sztabu Wileńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady. Poległ w walce 21 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w m. Dub pow. Zamość.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Tramecourt de Jerzy Albin
    [1889-1939],  mjr. sł. st. piech.[1928] Od 1931 w st. sp., działacz samorządowy, urzędnik
    Ur. 01 III 1889 w Lublinie. Uczęszczał do siedmioklasowej Szkoły Handlowej Zgromadzenia Kupców w Lublinie. Od 1904 bierze udział w pracach kółek samokształceniowych. Był wiceprzewodniczącym Związku Młodzieży Narodowej w Lublinie. Należał do grona organizatorów strajku szkolnego w 1905. Naukę kontynuował w prywatnej Szkole Przemysłowo-Technicznej w Warszawie. Od jesieni 1910 służy w armii rosyjskiej. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 powołany do służby w wojsku rosyjskim. Walczył na froncie rosyjsko-austriackim. W VIII 1914 po bitwie pod Kraśnikiem dostał się do niewoli austriackiej. Od 1916 żołnierz Legionów Polskich. Służył w 6 pp LP. Walczył na froncie wołyńskim nad Stochodem. Podczas kryzysu w Legionach w VII 1917 zostaje internowany w obozie w Szczypiornie, potem w Łomży, gdzie był przewodniczącym internowanych legionistów z 6 pp LP. Po zwolnieniu działał w POW, gdzie był k-dtem III Okręgu Podlaskiego. Absolwent Klasy „E” Szkoły Podchorążych Piechoty, gdzie przebywał w okresie 13 V 1918-23 XI 1918. mianowany ppor Następnie służy w 22 pp. Mianowany ppor. piech., a 1 IV 1920 mianowano go por. piech. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 dowodząc kompania techniczną 22 pp. Wyróżnił się w walkach pod Jełaniem 7 IV 1920 oraz w walkach w obronie Warszawy. Po wojnie stacjonował  z pułkiem w rejonie Mołodeczna potem od IX 1922 w Siedlcach. Zweryfikowany w 1922 w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył nadal w 2 2 pp, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia mjr-a sł. st. piech. Awansowany 1 I 1928. W III 1928 przeniesiony z 22 pp macierzyście do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem do Dowództwa Obszaru Warownego „Wilno” na stanowisko oficera sztabu. Przeniesiony w VI 1929 do dyspozycji MSWewn. z przejściem do pracy w administracji państwowej. Mianowany w VI 1929 starostą w Mołodecznie.  Z dniem 31 X 1930 przekazany z dyspozycji MSWewn. do MSWoj. a następnie przeniesiony w stan spoczynku z dniem 31 X 193o  z dysp. MSWoj    , potem od IX 1931 do IV 1932 starosta dziśnieński w Głębokiem, potem od IV 1932-IX 1935 był starosta wileńsko-trockim, a od IX 1935 do II 1937 starostą radomskim. 17 II 1937 mianowany przez premiera wicewojewodą  poleskim na czas choroby W. Kostka-Biernackiego. Funkcje pełni do 10 IX 1937. Od 10 IX 1937 pełni funkcję wojewody lubelskiego. Pełnił w tym okresie czasu szereg funkcji społecznych. Po wybuchu II wojny światowej pozostał w Lublinie , nadzorując działalność instytucji państwowych oraz społecznych.  Przyczynił się do uratowania obrazów m. in. J. Matejki Bitwa pod Grunwaldem i innych ewakuowanych galerami do Kazimierza Dolnego. Funkcję sprawował do 14 IX 1939. Po zajęciu Lublina przez Niemców został aresztowany 20 X 1939 i zamordowany w nieznanych okolicznościach w XI 1940.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KKOOP,KW2x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 8 z 21 III 1928; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 193o;Rocznik oficerski rezerw 1934;

     
    Traugutt – Tejchman Władysław /Teichman-Traugutt do 1931/
    [1900-1981], rtm. sł. st. kaw. [1935]
    Ur. 24 VI 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent I kursu 15 VIII 1920-30 XI 1920 w Centralnej Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Mianowany ppor. kaw. 1 IV 1921. w 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VIII 1921. Długoletni oficer 4 psk w Płocku, gdzie pełnił różne funkcje. W 1930 przeniesiony z 4 psk do 26 p. uł. z przydziałem do szwadronu pionierów Brygady Kawalerii „Baranowicze”. Następnie młodszy oficer w sz9 szwadronie pionierów w Brześciu nad Bugiem. Awansowany 1 I 1935 do stopnia rtm. sł. st. kaw. W latach 1937-1939 d-ca szwadronu gospodarczego i jednocześnie adiutant 9 psk w Grajewie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 9 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 9 psk. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli pozostał na emigracji. Służył w PSZ. Po demobilizacji przebywał w Wlk. Brytanii, skąd później wyjechał do Kanady, gdzie zmarł w 1981.  Pochowany na cmentarzu weteranów „Fidel Of Honour” w Pointe Claire.
    Odznaczony: KW, MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 28 z 16 VII 1921; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska.,9 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1999.

     
    Trela Stanisław
    [1909-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 14 X 1909. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową  w 3 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 25 pp. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 11 pp w Tarnowskich Górach. Ewidencyjnie podlegał PKU Będzin. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 3 kompanii I batalionu 183 pp rez. w składzie 60 DP Rez. Walczył na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 5 X 1939 Lesie Gułowskim.
    Pochowany na cmentarzu w Woli Gułowskiej.
    T. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Trela Tadeusz
    [1915-1939], ppor. sł. st. piech. [1938]
    Ur. 7 V 1915. Ukończył szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu na Dywizyjnym Kursie Dla Podoficerów Nadterminowych 6 DP w Krakowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku   d-cy plutonu w kompanii zwiadowczej 20 pp w składzie 6 DP, potem w 54 dywizyjnej kompanii kolarzy 6 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 20 pp od Krakowa na Lubelszczyznę. Poległ w walce 16 IX 1939 pod Łukową-Podsośniną. Pochowany na cmentarzu w Łukowej.
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. steblik. Armia „Kraków „ 1939. W-wa 1975.

     
    Treliński Bolesław Feliks
    [1917-?], ppor. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 20 II 1917. Absolwent gimnazjum. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, a od 1 I 1936-31 V 1936 odbywał praktyki w pułku kaw., potem VI-VII 1936 n praktykach w pułku manewrowym w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, a od 15 W okresie 1 I 1936-30 IX 1936 praktyki w pułku kaw. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 2 p. uł. w Suwałkach na stanowisko d-cy plutonu. W 1939 dowodzi plutonem kolarzy w 2 p. uł. . W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy 2 p. uł. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, potem po reorganizacji od 20 IX 1939 w Brygadzie Kawalerii „Plis”. Walczył na szlaku bojowym 2 p. uł. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Dobroński. 2 Pułk Ułanów Grochowskich. Pruszków 1993.

     
    Trenkwald Józef Piotr
    [1897-1956], mjr sł. st. kaw.[1931]
    Ur. 14 VIII 1897 w Wiedniu, syn Roberta /gen. armii austriackiej/ i Heronimy hr Fellner von Feldegg. Ukończył 4 klasowe gimnazjum realne. Od X 1915 w armii austriackie, gdzie ukończył Wyższą Szkołę Wojskową  Realną w Wiener Neustadt, potem Szkołę Oficerów Rezerwy Kawalerii. Mianowany ppor. kaw. 1 II 1917. Walczył na froncie włoskim. Od XII 1918 w Wojsku Polskim. Przydzielony do 8 p. uł. w składzie którego bierze udział w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej. Walczył m. in. na froncie wołyńskim. Ukończył kurs szkoły Oficerskiej Jazdy w Tarnowie. Awansowany 1 III 1919 do stopnia por. kaw. Po ukończeniu szkoły ponownie walczy na froncie, gdzie dowodzi 2 szwadronem 8 p. uł. Walczył m. in. 31 VIII 1920 pod Komarowem. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 8 p. uł. , potem w 1924 w 1 psk, potem ponownie w 8 p. uł. Do stopnia rtm. sł. st. kaw. awansowany 15 VIII 1924. Przeniesiony z dniem 8 XI 1924 do Kadry Oficerów Kawalerii z jednoczesnym przydziałem do  szwadronu kawalerii KOP, skąd został  przeniesiony później do Szkoły Podoficerów Zawodowych Kawalerii. Przeniesiony w 1928 z Szkoły Podoficerów Zawodowych Kawalerii do Centrum Wyszkolenia Kawalerii Grudziądzu do grupy przygotowawczej sportu konnego, potem był głównym instruktorem jazdy, d-cą kursów dla instruktorów jazdy. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1931.  Z dniem 15 VIII 1934 przeniesiony z Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu do 14 p. uł. we Lwowie na stanowisko d-cy szwadronu zapasowego. Uprawiał czynnie sport jeździecki. W 1928 zdobył na olimpiadzie w Amsterdamie brązowy medal. Był czołowym jeźdźcem lat trzydziestych. W latach 1936-1939 pełnił funkcję kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy 5 psk w Dębicy. Przeniesiony w 1939 z 5 psk do 09 psk w Grajewie na stanowisko z-cy d-cy pułku. W kampanii wrześniowej 1939 z-ca d-cy 9 psk. Po walkach pod Kockiem 3-5 X 1939 w niewoli niemieckiej, gdzie przebywał X 1939-IV 1945 w oflagu VII A w Murnau.  Po uwolnieniu z niewoli wstępuje do II Korpusu Polskiego z przydziałem do 6 ppanc. Po ewakuacji w 1946 z Włoch do Wlk. Brytanii zostaje zdemobilizowany, a następnie osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 19 XI 1956. Pochowany na cmentarzu Brompton.
    Żonaty od 1929 z Marią Jadwigą z Gałeckich Topór- Jakubowską /1900-1935/
    Pośmiertnie mianowany ppłk kaw.
    Odznaczony: OP kl. 5, KW2x, SKZ
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,19932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; E. Juśko – M. Małozięć. Historia 5. Pułku Strzelców Konnych 18o7-1939. W-wa 2009; Z. Gnat –Wieteska. 9 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1999; A. Suchcitz. „Non Omnis Moriar”. Polacy na Londyńskim Cmentarzu Brompton. W-wa 1992

     
    Trentowski Antoni
    [1903-?], inż. kpt. sł. st. sap.[1939]
    Ur. 10 VIII 1903 w Baranowiczach. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1927 w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie. W 1927 przydzielony do Kadry Oficerów Saperów z skierowaniem na kurs aplikacyjny. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 15 VIII 1927. Przydzielony 9 pułku saperów, a w 1929 po reorganizacji w 6 batalionu saperów na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Przeniesiony później z 6 batalionu saperów do Batalionu Elektrotechnicznego., później służył w 5 batalionie saperów w Krakowie. W latach 1937-1939 słuchacz Wyższej Szkoły inżynierii w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 19 III 1939. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii saperów 6 batalionu saperów w składzie 6 DP Armii „Kraków” . Walczył na szlaku bojowym 6 DP od Krakowa n Lubelszczyznę. Podczas walk na Lubelszczyźnie 29 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu, a od VI 1940 do 1945 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929 Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Trepto Józef
    [1894-1940], ppłk dypl. kaw.[1933] , pośm. płk [2007]
    Ur. 17 III 1894 w Kutnie, syn Antoniego i Heleny z Wierzbickich. Absolwent szkoły średniej z maturą. Służył w armii rosyjskiej, gdzie ukończył kurs oficerów kawalerii. W WP od XII 1918.  Przyjęty do WP  w stopniu ppor. kaw. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 1 p. szwol. .Awansowany 1 IV 1920 do stopnia por. kaw. Podczas walk na froncie   dowodził m. in. szwadronem. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 1 p. szwol., gdzie dowodzi szwadronem. W 1924 odkomenderowany na stanowisko II  oficera do sztabu 2 Dyw. Kaw., później odkomenderowany z 1 p. szwol. na stanowisko  II oficera  sztabu w 1 Brygadzie Kawalerii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1928. Z sztabu 1 BKaw. Skierowany na studia do WSWoj. w Warszawie, gdzie przebywał XI 1928- XI 1930 . Po ukończeniu WSWoj. w stopniu mjr-a dypl. sł. st. kaw. został przydzielony na stanowisko szefa sztabu 2 Dyw. Kaw. z dniem 1 IV 1932 przeniesiony z sztabu 2 Dyw. Kaw. do 1 p. szwol. na stanowisko z-cy d-cy pułku. Awansowany 1 I 1933 do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. kaw. Ukończył kurs dowódców pułków. Od 20 III 1938 – VIII 1939 dowodził 2 p. szwol. w Stargardzie Gdańskim. W kampanii wrześniowej 19239 dowodzi 2 p. szwol. w składzie Pomorskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym pułku.  Skierowany 4 IX 1939 do Ośrodka Zapasowego Pomorskiej Brygady Kawalerii w Garwolinie, gdzie organizuje „Warszawski” Pułk Ułanów, którego potem obejmuje dowodzenie. Na czele pułku walczy w skaldzie Brygady Kawalerii płk-a A. Zakrzewskiego z Niemcami, potem z Sowietami na Lubelszczyźnie. Dostaje się po 25 IX 1939 do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Pośmiertnie decyzja MON z 5 X 2007 mianowany płk dypl. kaw.
    Odznaczony: KN, OP5,KW 3x, ZKZ, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932;  J. Milewski. 2 Pułk Szwoleżerów Rokitniańskich. W-wa 1993; J. S. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Pruszków 1995;Charków. Księga cmentarna.. Warszawa 2003

     
    Trętowski Ryszard Jerzy
    [1911-1961], por. sł. st. kaw.[1939], w ZWZ/AK ps. „Ryś”
    Ur. 11 X 1911. Absolwent szkoły średniej. W okresie 15 VIII 1932-30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 p. szwol. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 x 1935 z przydziałem do 1 p. szwol. w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu kolarzy w 1p. szwol. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy 1 p. szwol. Walczył na szlaku bojowym 1 p. szwol. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji niemieckiej żołnierz ZWZ/AK. Był m.in. z-cą d-cy odtwarzanego w ramach AK 1 p. szwol. Uczestnik Powstania Warszawskiego.
    Po wojnie w kraju.
    Zmarł 8 IX 1961 w Warszawie.
    St. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; tenże: Zarys Historii szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. St. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Pruszków 1995;

     
    Trojanowski Czesław
    [1898-?], por. piech..[1921], od w st. sp. od 1936
    Ur.  20 VII 1898. Uczestnik i wojny światowej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych Piechoty. Mianowany w 1920 ppor. piech. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1921 służył w 28 pp w Łodzi, gdzie pełni różne funkcje. W X  1931 przeniesiony z 28 pp do Korpusu Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie do 1935 pełnił funkcje wychowawcy. Po 1935 przeniesiony w stan spoczynku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii w improwizowanym batalionie piechoty, którym dowodził kpt. dr S. Chomicz w Grupie Bojowej płk-a M. Ocetkiewicza. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. Aneks. W-wa 2006;

     
    Trojanowski Jan Zbigniew
    [1904-1940], kpt. sł. st. łącz. 1937], pośm. mjr [ 2007]
    Ur. 10 I 1904 w Warszawie, syn Stefana i Feliksy z Seszów. Absolwent gimnazjum. W okresie od 1 IX 1925- 1 VII 1926 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie. W okresie 1928-1929 n kursie aplikacyjnym. Absolwent V promocji Oficerskiej Szkoły Inżynierii w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1928 z przydziałem do 9 batalionu telegraficznego. Awansowany do stopnia por. 1 I 1931. Przeniesiony w 1931 z b. 9 batalionu telegraficznego do kadry 4 Batalionu Telegraficznego w Brześciu nad Bugiem. W 1934 przeniesiony z kadry 4 Batalionu Telegraficznego do kompanii telegraficznej 10 DP w Łodzi. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łącz. 19 III 1937. W latach 1937-1939 w Kadrze 3 Batalionu Telegraficznego – d-ca kompanii szkolnej w Grodnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady m. in. na Lubelszczyźnie. dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku.
    Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub v 1940 w Charkowie.
    Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Charkow. Księga cmentarna.W-wa 2003.

     
    Trojnicki Ferdynand
    [1897-?], por. sł. st. piech. [1919], w konspiracji „Miecz i Pług” ps. „Stefan”, „Kotulski”, kpt./mjr
    Ur. 18 I 1897 w Tarnowie. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii austriackiej. .Przyjęty do WP w stopniu ppor. piech. w XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 35 pp.  Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 35 pp, gdzie pełni różne funkcje. Z dniem 8 X 1928 skierowany z 35 pp do Centralnej Szkoły Wychowania Fizycznego w Poznaniu na roczny kurs WF. Po ukończeniu kursu służy w 82 pp w Brześciu nad Bugiem na stanowisku oficera PW. Przeniesiony do dyspozycji d-cy DOK IX.  Przeniesiony z dyspozycji d-cy DOK IX w stan spoczynku z dniem 31 I 1930 z jednoczesnym przydziałem do K-dry Okręgowej Nr IŻ- oficerowie stanu spoczynku piechoty. Ewidencyjnie podlegał PKU Brześć nad Bugiem. Później oficer kontraktowy. Pełnił w latach 1937-1939  funkcję kmdta miejskiego PW w Brześciu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii w II batalionie 182 pprez. w składzie 60 DP Rez. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji. Aresztowany przez gestapo i wysłany do KL Auschwitz, skąd został zwolniony w XI 1941. Dział w organizacji Miecz i Pług”, gdzie pełni funkcję kierownika wydziału wojskowego. Awansowany do stopni kpt., potem. mjr-a. Uczestnik Powstania Warszawskiego.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929;  Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Komorowski. Konspiracja Pomorska 1939-1947. Leksykon. Gdańsk 1993.

     
    Trondowski Michał Józef
    [1907-1939], kpt. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 13 IX 1907. Absolwent gimnazjum. W okresie 1 IX 1927- 30 VI 1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1928-1930 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 4 psp w Cieszynie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 1934 przeniesiony z 4 psp do Korpusu Ochrony Pogranicza. W 1938 przeniesiony z KOP do 52 pp w Złoczowie. W latach 1938-1939 był d-cą 3 kompanii CKM w III batalionie 52 pp. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 kompanią CKM w III batalionie 52 pp w składzie 12 DP. Walczył z wrogiem pod Iłżą, gdzie 9 IX 1939 poległ. Pochowany na cmentarzu wojennym w Iłży.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. Południowe Zgrupowanie Armii „Prusy” we wrześniu 1939. W-wa 2001.

     
    Truskolaski Marian
    [1897-?], kpt. rez. art.[1932]
    Ur. 23 I 1897. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 2w szeregach 12 pap. Po wojnie przeniesiony w stopniu por. rez. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 do rezerwy z przydziałem do 12 pap. Przeniesiony w I 1929 z 12 pap do 1 pag. Na początku lat trzydziestych przeniesiony do 2 pal. Do stopnia kpt. rez. art. awansowany 1 I 1932. Ewidencyjnie podlegał PKU Czortków. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 baterii w III dywizjonie 12 pal przydzielonej do 36 DP Rez., potem w Grupie „Sandomierz”. Walczył z wrogiem na Kielecczyźnie, potem na Lubelszczyźnie, gdzie walczy pod Krasnobrodem. 20 IX 1939  po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; P. Zarzycki. 12 Kresowy Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998.

     
    Truss Boleslaw Cyprian
    [1890-1942],ks. st. kap. mjr
    Ur. 19 XII 1890. Ukończył Seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana. Kapłan diecezji łuckiej. Mianowany kapelanem wojskowym  z  starszeństwem od 1 VI 1919. proboszcz parafii wojskowych w Dęblinie oraz w Kocku. We IX 1939 szef duszpasterstwa armii Kraków do sztabu dotarł dopiero    w Lublinie. W czasie walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau, potem KL Buchenwald i KL Dachau gdzie 12 VI 1942 zostaje zamęczony przez esesmanów.
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Kapelani wrześniowi. /red. W. J. Wysocki/ W-wa 2001

     
    Trzebiński Jan Jerzy
    [1892-1939],por. rez. dr med.[1939]
    Ur. 8 XI 1892. Absolwent szkoły średniej z maturą, potem ukończył studia medyczne uzyskując dyplom lekarz medycyny. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany ppor. rez. sanit. z starszeństwem od 1 IX 1920. Przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 1 batalionu sanitarnego, później kadrze Zapasowej  1 Szpitala Okręgowego w Warszawie – Grupa oficerów rezerwy. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Do stopnia por. awansowany w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako lekarz w 1 Szpitalu Okręgowym. Podczas walk ranny i ewakuowany z częścią szpitala z Warszawy w rejon Tomaszowa Lub. zmarł w szpitalu w Tomaszowie Lub. 7 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lub.
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934;

     
    Trzebiński Stefan Marcin
    [1906-?], por. sł. st. kaw.[1934]
    Ur. 11 XI 1906. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1928-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie n kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1931 z przydziałem do 25 p. uł. w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 1 I 1934. Ukończył kurs dla oficerów łączności kawalerii. W latach 1937-1939 d-ca plutonu łączności 25 p., uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności 25 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. 
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13514
    Dalsze losy n/n
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Trzebunia Stanisław
    [1888-1960], ppłk piech. [1924], w st. sp. od 1932
    Ur. 19 VII 1888 w Zakopanem. Absolwent gimnazjum w Kołomyi, gdzie w 1908 zdał maturę. Następnie studiował na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Lwowskiej. Do 1914 ukończył 9 semestrów. Służbę wojskową odbywał w armii austriackiej, gdzie ukończył szkołę oficerską rezerwy. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 wcielony do armii austriackiej. Służył w Przemyślu. W 1915 walczył w obronie twierdzy Przemyśl, a po kapitulacji twierdzy Przemyśl w 1915 znalazł się w niewoli rosyjskiej. Przebywał w obozie jenieckim na Syberii do II 1917. W 1917 służy w Dywizji Strzelców Pieszych II KP w Rosji. Po kapitulacji II KP przez Syberię dociera do Władywostoku, potem do Szanghaju i dalej przez Singapur dociera drogą morską do Francji. Od VIII 1918 służy w armii gen. J. Hallera we Francji. Był instruktorem w Centrum Szkolenia. Mianowany 1 III 1919. Służył potem w 3 pstrz. z Armii gen. J. Hallera,. Do kraju powraca w V 1919. W 1 IX 1919  trzeci pułk przemianowano na 45 pp, potem na 145 pp. Był oficerem wyszkolenia w 145 pp zapasowym. 3 III 1921  145 pp zostaje przemianowany na 72 pp.
    Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Uczestnik ofensywy  na Kijów. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służy nadal w 72 pp, gdzie pełni funkcję kwatermistrza, potem d-cy batalionu, a w 1923 d-ca batalionu sztabowego . W VII 1924 przeniesiony z 72 pp do Departamentu I MSWoj. w Warszawie. 1 XII 1924 awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W V 1926 przeniesiony z Departamentu I MSWoj. do Korpusu Kadetów Nr 2 w Chełmnie na stanowisko p. o. kmdta. Następnie do 1928 pełni funkcję      z-cy d-cy 37 pp w Kutnie. Przeniesiony na stanowisko kmdta PKU Kutno. W I 1932 przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał z rodziną w Warszawie i utrzymywał się z skromnej emerytury. Od III 1937 pracuje jako szef bezpieczeństwa Zakładów Południowych w stalowej Woli. We IX 1939 organizował obronę Stalowej Woli, potem 10-14 IX 1939 d-ca Grupy „Stalowa Wola” . Walczył w rejonie Janowa Lub. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostaje się do Warszawy. W 1940 przedostaje się na  Węgry , potem przez Jugosławię  do Palestyny. W latach 1940-1943 przebywał w Afryce Centralnej, gdzie prowadził gospodarstwo rolne. 1 I 1944 powołany do służby wojskowej w WP i przeniesiony w stan nieczynny. W XI 1947 przebywał w angielskim obozie wojskowym w Mombassie, skąd wypłynęła do Wlk. Brytanii. Zdemobilizowany w 1950. w latach 1948-1950 przebywał w Bradford. W latach 1949-1951 współpracownik Polskiego Towarzystwa Kulturalno-Społecznego w Wlk. Brytanii. W 1952 powraca do kraju. W latach 1952-1954  pracuje w Brygadzie Remontowo-budowlanej w PGR Słupiec., potem w Ścinawce Średniej pow. Kłodzko jako księgowy. .w okresie I 1955 30 VI 1956 pracuje w Zjednoczeniu Budownictwa Miejskiego /MDM/ w warszawie na stanowisku inspektora w dziale zaopatrzenia., następnie pracuje  w Zakładach Mechanicznej Obróbki Drewna.- Zespół Nr 62 w Raszynie. Jako księgowy i zaopatrzeniowiec.
    Zmarł  31 XII 1960 w  Warszawie. 
    Odznaczony: VM kl. 5, KW
    Dz. Pers. Nr 22 z  22 VII 1922; Dz. Pers. Nr 63 z 6 VII 1924; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 19 z 6 V 1926; Roczniki oficerskie 1923,1924,198; Rocznik oficerski rezerw 1934;

     
    Trzęsiński Józef Jakub
    [1897- 1998], mjr sł. st. piech.[1933], w PSZ.
     
    Ur. 23 VII 1897 w Dąbrowie Górniczej. Absolwent gimnazjum w Kielcach z 1914 z maturą. Od 10 VIII 1914 żołnierz Oddziału J. Piłsudskiego, potem 2 kompanii I batalionu I Brygady Legionów Polskich. W WP od XI 1918. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 III 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 1 pp Leg.. W okresie od 1 II 1922 do 30 VI 1922 na przeszkoleniu w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył nadal w 1pp Leg. w Wilnie, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany 1 VII 1923 do stopnia kpt. sł. st. piech. dowodził m. in. kompania w 1 pp Leg. Przeniesiony z dniem 1 IV 1928 do Kadry Oficerów Piechoty z równoczesnym przeniesieniem z 1 pp Leg. do DOK VIII w Toruniu na stanowisko referenta. Przeniesiony w X 1928 z DOK VIII do Gabinetu MSWoj. w Warszawie. Od 2 II 1930 do 15 VI 1930 przebywał na kursie unifikacyjnym dla kapitanów  w CWPiech. w Rembertowie. Po ukończeniu kursu ponownie oficer w Gabinecie MSWoj. na stanowisku referenta. Awansowany 1 I 1933 do stopnia mjr-a sł. st. piech. Z dniem 1 V 1933 przeniesiony do 6 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy batalionu. Przeniesiony z dniem 11 X 1936 z 6 pp leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy Batalionu KOP „Dawigródek”, którym dowodził do mobilizacji w 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu97 pp w składzie 38 DPRez. Podczas walk na Lubelszczyźnie 16 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przez lata wojny 1939-1945 przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II Korpusu Polskiego. Był m. in. d-cą Ośrodka Akademickiego Żołnierzy II KP w Turynie. Po demobilizacji w 1947 w Wlk. Brytanii.
    Zmarł w Londynie w II 1998. Pochowany na cmentarzu Ealing Cementary w Londynie.
    Odznaczony: KN, KW3x,ZKZ,SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. Warszawa-Pułtusk 2001;J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.
     

     

     
    Tucewicz Zygmunt
    [1904-1946], por. sł. st. kaw.[1929], w PSZ rtm.
    Ur. 24 IV 1904. Ukończył gimnazjum. W okresie 1 IX 1924-1 VIII 1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem na praktykach w pułku kawalerii. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1927 z przydziałem do 3 psk w Wołkowysku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Przeniesiony w 1934 z 3 psk do 4 psk w Płocku. Po 1936 przeniesiony do 9 psk w Grajewie. W latach 1938-1939 był d-cą 2 szwadronu 9 psk. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadronu 9 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 9 psk. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie po kapitulacji SGO „Polesie” przedostał się na Zachód. Walczył w kampanii francuskiej w 1940, potem w Wlk. Brytanii, gdzie służył w 8 batalionie strzel. 1 D. Panc. Walczył w Normandii, potem Belgii, Holandii i Niemczech. Awansowany do stopnia rtm.
    Zmarł 11 VIII 1946 w Kilonii. /Niemcy/
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 10526.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;  Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 9 Pułk Strzelców konnych. Pruszków 1999

     
    Tudrej Mieczysław
    [1909-1972], ppor. rez. piech. [1935], w ZWZ/AK , ps. „Mietek” , więzień polityczny PRL.
    Ur. 24 XI 1909 w Lublinie, syn Andrzeja /pracownika kolei/ i Katarzyny. Uczęszczał  do Gimnazjum Humanistycznego  „Szkoła Lubelska”, gdzie otrzymał w 1928 świadectwo dojrzałości. W latach 1928-932 studiował na Wydziale Prawa i Nauk Społecznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego uzyskując dyplom mgr-a praw. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową w 9 pp Leg. potem na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 3 DP przy 9 pp Leg. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 8 pp Leg. Od 23 X 1933 do VIII 1939 pracował w Lublinie jako aplikant sądowy, potem asesor i sędzia w Okręgowym Sądzie Apelacyjnym w Lublinie. W VIII 1939 zmobilizowany do PW i wcielony do 8 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku m. in. pod Iłżą, potem pod Zamościem i Tomaszowem Lub. na Lubelszczyźnie dowodzi 3 kompanią I batalionu 8 pp Leg. Wyróżnił się 22 IX 1939 w bitwie pod Rachaniami. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i powraca do Lublina. Podejmuje pracę w zawodzie księgowego. Od 1940 podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ , potem w AK. Od 1943 związany z Delegaturą RP na woj. lubelskie, w której pełnił funkcje z-cy okręgowego kierownika Kierownictwa Walki Podziemnej. Wchodził też w skład kompletów orzekających Wojskowego Sądu Specjalnego lubelskiego Okręgu AK. Współpracował ściśle z  kmdtem okręgu ppłk K. Tumidajskim, który mianował go w I 1944 swoim oficerem do zadań specjalnych. Mieszkał przy ul. Długiej w Lublinie. 2 X 1944 aresztowany przez funkcj. NKWD i uwięziony, od 23 XI 1944 więziony na Zamku Lubelskim. 30 XII 1944 zostaje skazany przez Sąd Wojskowy Garnizonu Lubelskiego na karę śmierci., zamienioną 9 I 1945 przez Naczelnego dowódcę WP na 10 lat więzienia, a w IV 1946 B. Bierut zmniejszył mu karę na 5 lat więzienia. Więziony w więzieniu na Zamku Lubelskim , potem od V 1945 w CWK Wronki. Na podstawie amnestii z 22 II 1947 zostaje zwolniony w III 1947 z CWK Wronki. Po wyjściu z więzienia pracuje jako st. asystent w Katedrze Prawa Karnego na KUL, potem w okresie od 09 VIII 1947 do 31 XII 1951 jako adwokat w Lublinie. W 1952 skreślony z listy adwokatów. Pracuje w adwokaturze w Lublinie.
    Zmarł 7 X 1972 w Lublinie.
    H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków  2003; Księgi więzienia na zamku w Lublinie 1944-1954. T. 1. Lublin 2009;I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995.

     
    Tuhy Stefan
    [1911-1974, ppor. rez. piech. [1935], w konspiracji AK ps. „ Sęp”
    Ur. 21 IX 1911. Syn Józefa. Absolwent  szkoły średniej. Z zawodu nauczyciel. Służbę wojskowa odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 1 I 1935. Pracował jako nauczyciel szkoły powszechnej n Wołyniu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w Batalionie KOP „Sarny”. Walczył na Wołyniu i Lubelszczyźnie. Po zakończeniu walk unika niewoli. Przebywał na Wołyniu. Czynny od początku 1942 w konspiracji ZWZ/AK na terenie Inspektoratu Rejonowego AK Równe na  Wołyniu. Kmdt obrony wsi obronnej Witoldówka k. Ożenina pow. Zdołbunów, którą bronił  przed napadami ukraińskich nacjonalistów. /upowców i bulbowskich/. Od 26 III 1944 w szeregach WP – 10 pułk moździerzy  I Samodzielnej Brygady Moździerzy. Walczył na szlaku bojowym prowadzącym przez Warszawę, Poznań, Trzcianka, Wał Pomorski, Berlin. Po wojnie zdemobilizowany. Działacz kombatancki. Awansowany do stopnia mjr-a w st. sp.
    Zmarł 02 I 1974 we Wrześni. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM kl. 5, Medal za Warszawę, Medal Zwycięstwa i Wolności, Za Odrę i Nysę, Za Berlin.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Romanowski. ZWZ-AK na Wołyniu 1939-1944. Lublin 1993; Wrzesińscy kombatanci. Września 1986;

     
    Tułak Marian
    [1901-?], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 1901.Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od 1919.Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie 1 VIII 1920-1 I 1921 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie./klasa 33/. Mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 II 1921 służył w 40 pp, gdzie dowodził m. in. plutonem. Do stopnia por. awansowany 1 II 1923. W 1924 przeniesiony z 40 pp do 73 pp w Katowicach, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. w latach 1938-1939  był d-cą 4 kompanii Kochłowice ON w składzie Chorzowskiego Batalionu Obrony Narodowej oraz jednocześnie kmdt powiatowy PW Katowice z m. p. Kochłowice. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 11 kompanii w IV batalionie fortecznym 73 pp. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym baonu od Katowic na Lubelszczyznę, gdzie podczas walk dostaje się do niewoli niemieckiej. Po wojnie uwolniony z niewoli powrócił do kraju.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Tumanowicz Walerian
    [1894-1947], mjr sł. st. piech.[1938], w  ZWZ/AK/WiN ppłk ps. „Jagodziński”, „Jagra”, „Ormianin”, vel Walerian Wartanowicz
    Ur. 01 III 1894 w Baniłowie-Russ Banila  na Bukowinie, syn Issaka i Marii  z Petrowiczów. Uczęszczał do gimnazjum w Czerniowcach, gdzie ukończył 6 klas. W okresie X 1914-1917 żołnierz Legionów Polskich. Służył  początkowo w 16 kompanii  IV Batalionu, potem w 9 kompanii  III Baonu 3 pp LP w składzie II Brygady LP. Walczył na szlaku bojowym pułku w kampanii karpackiej, bukowińskiej i wołyńskiej. Od 15 I 1917 do 15 III 1917 w Szkole Oficerskiej przy 3 pp LPw Zegrzu. 1 II 1918 otrzymał urlop na uzupełnienie wykształcenia. W Wiedniu. Ukończył siódmą i ósmą klasę gimnazjum oraz złożył egzamin dojrzałości. Po przejściu II Brygady LP  przez front pod Rarańcza zostaje internowany od 17  II  1918 do 19 III 1918. Wcielony 20 III 1918 do armii austriackiej i skierowany do obozu ćwiczebnego we Włoszech. 15 VI 1918 przydzielony do 55 pp w którym służył do 28 X 1918. Od 1 x 1918 na urlopie przebywał w Baniłowie. W XI 1918 przedostaje się z Bukowiny pod Lwów i 1 XII 1918 wstępuje do WP z przydziałem do 5 kompanii II batalionu 5 pp Leg. 19 XII 1918 mianowany sierż.  i skierowany na front wojny polsko-ukraińskiej. Podczas walki pod Krawczycami 28 XII 1918 dostał się do niewoli ukraińskiej. Po zwolnieniu z niewoli w I 1919 przydzielony do batalionu zapasowego 5 pp Leg. 18 VII 1919 zwolniony z wojska jako obcokrajowiec. 30 VI 1920 zdał egzamin w Państwowej Akademii Handlowej we Lwowie. Uprawniający do wykonywania zawodu urzędnika bankowego. Pracował jako urzędnik w Banku Krajowym we Lwowie. 18 VII 1919 zgłosił się ponownie do służby wojskowej w WP. Przydzielony do batalionu zapasowego 5 pp Leg. na stanowisko d-cy plutonu. Mianowany 1 X 1920 ppor. piech. 2 VIII 1920 przeniesiony do 46 pp. Walczył z bolszewikami pod Warszawą. Dowodził wówczas III plutonem 8 kompanii II batalionu 46 pp. 14 VIII 1920 ranny w bitwie pod Radzyminem dostaje się do niewoli bolszewickiej, skąd udało mu się zbiec. Ponownie w batalionie zapasowym. Przeniesiony 29 XI 1920 do służby w II batalionie 5 pp Leg. Od VII 1921-I 1922 na kursie dla młodszych oficerów w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 22 I 1922 ponownie w 5 pp Leg. w Wilnie, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany 1 VII 1925 do stopnia kpt. sł. st. piech. Od 6 IX 1926 dowodzi 6 kompania w II batalionie 5 pp Leg. Z dniem 03 IX 1928 przeniesiony z 5 pp Leg. do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr X w Nisku na stanowisko instruktora. Przeniesiony z dniem 8 V 1931 do KOP na stanowisko d-cy kompanii granicznej 22 Baonu KOP „Nowe Troki”. Od 11 IX 1935 pełnił funkcję kwatermistrza baonu. Awansowany 19 III 1938 do stopnia mjr-a sł. st. piech. Od 1938 Szef Wydziału Ogólno-Organizacyjnego w Komendzie Naczelnej Legii Akademickiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu 146 pp rez. w składzie 44 DP Rez. Walczył z wrogiem m. in. pod Kutnem. Po rozproszeniu pułku unika niewoli, potem przedostał się do Warszawy, później do Krakowa. Od XII 1939 czynny w konspiracji niepodległościowej.  Przebywał w Krakowie, gdzie pracował jako tragarz n krakowskim dworcu kolejowym. Z polecenia płk-a  J. Filipowicza kmdta Okręgu Kraków ZWZ organizuje zręby konspiracji ZWZ na terenie Mielca. Mianowany pierwszy kmdtem Inspektoratu Rejonowego ZWZ Mielec-Tarnobrzeg. Zalegalizowany na terenie Mielca pracuje oficjalnie w niemieckiej firmie Johann Hennig, potem w spółdzielni „Żniwo”. Inicjator przeprowadzenia akcji na więzienie w Mielcu, skąd 29 III 1943 oddział „Jędrusiów” uwolnił 132 więźniów w tym kmdta Obwodu AK Tarnobrzeg kpt. K. Krasonia „Krisznę”. 25 II 1944 odwołany z stanowiska przez kmdta Okręgu AK Kraków płk-a J. Spychalskiego  pod zarzutem rzekomego tolerowania działań o charakterze rabunkowym, podejmowanych przez oficerów z K. O AK Mielec. Do rozwiązania AK w I 1945 pozostaje w dyspozycji KO AK Kraków. Mieszkał w Krakowie. Od VI –X  1945 czynny ponownie w konspiracji DSZ. Pełnił m. in. funkcję szefa Wydziału IV /tzw. akcji Ż/w Obszarze Południowym DSZ. Kierował zorganizowana przez siebie komórka działająca  w Jeleniej Górze, Wrocławiu, Katowicach, Krakowie i Rzeszowie. Po utworzeniu Zrzeszenia WiN kierowana przez niego sieć zostaje włączona do wydziału Propagandy Zarządu Obszaru Południowego  WiN. Po aresztowaniu w XI 1945 płk-a A. Sanojcy utracił kontakty organizacyjne i ukrywał się u swego brata w jeleniej Górze. W XII 1945 powraca do Krakowa i kontynuuje działalność. Przechowywał  poakowski depozyt pieniężny z którego rozliczył się w V 1946. Zaprzestał wówczas działalności konspiracyjnej. Poszukiwany przez UB ukrywał się  w Jeleniej Górze, Katowicach, Krakowie i w warszawie. Zatrzymany przez funkcj. UB 22 X 1946 w Krakowie. Początkowo więziony i przesłuchiwany w siedzibie WUBP w Krakowie przu placu Inwalidów, potem od 19 V 1947 więzień śledczy w Montelupich. Sądzony od 11 VIII – 10 IX 1937 przez WSR Kraków. Wyrokiem WSR Kraków z 10 IX 1947 skazany na karę śmierci. NSW w Warszawie postanowieniem z 9 X 1947 pozostawił bez uwzględnienia skargę rewizyjna. B. Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Stracony prze komunistycznych oprawców w nocy z 13  XI 1947 w więzieniu Montelupich. 17 I 1992 Sąd WOW uznał wyrok z 10 IX 1947 za nieważny.
    Odznaczony: KN, KW4x,SKZ, Medalem Za wojnę 1918-1921.
    Od 1927 był żonaty z Jadwigą z d. Dziugo. /1906-196/, miał córkę Grażynę zamężna Podstawska / ur.1929/
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Zblewski. Biogram W. T. /w: Konspiracja i Opór społeczny w Polsce 1944-1956. słownik biograficzny. T. II. Kraków – Warszawa-Wrocław 2004; A. Zagórski. Zrzeszenie Win w dokumentach. T. VI, cz. 3. Wrocław 2000; Z. Zblewski. Okrę Krakowski Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” 1945-1948. Kraków 2005.

     
    Tuora Stanisław
    [1903-1940], por. rez. dr med.[1938], pośm. kpt.[2007]
    Ur. 31 X 1903 w Zawierciu, syn Jana i Antoniny z Myszkowskich.. Absolwent gimnazjum z maturą, a następnie Absolwent Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego w 1932. W latach 1932-1933 w Szkole Podchorążych Rezerwy Sanitarnych w Warszawie. Promowany na stopień ppor. rez. sanit. w 1935 z starszeństwem od 1 I 1934. Do stopnia por. awansowany 1 I 1938 z przydziałem do 5 Szpitala Okręgowego w Krakowie. Pracował jako lekarz w Ubezpieczalni Społecznej w Sosnowcu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza w Baonie ON „Zawiercie”, przemianowanym na III batalion 201 pp w składzie 55 DP Rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 201 pprez. m. in. na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach po 20 IX 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim.
    Pośmiertnie decyzja MON z 5 X 2007 mianowany kpt.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w PW 1935-1939. Kraków 2003; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000.

     
    Turasiewicz Ludwik Aleksander
    [1907-1986], por. sł. st. kaw.[1933], w PSZ rtm./mjr
    Ur. 10 VII 1907. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 1 we Lwowie, gdzie w 1927 zdał maturę. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. 15 VIII 1930 z przydziałem do 2 psk w Hrubieszowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933.  Po 1935 przeniesiony z 2 psk do 5 p. uł. W latach 1938-1939 z-ca oficera mobilizacyjnego w 5 p. uł. w Ostrołęce. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 szwadronu 2 psk w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik bitwy pod Mokrą 1 IX 1939, potem 8 IX 1939 pod Cyrusową Wolą, pod Mińskiem Maz. 13 IX 1939 i na Lubelszczyźnie. W szeregach 2 psk przeszedł cały szlak bojowy pułku. Po kapitulacji oddziałów polskich dostał się do niewoli sowieckiej. Od IX 1941 w Armii Polskiej w ZSRR. Ewakuowany na Bliski Wschód. Służył m. in. w 6 dyonie kaw., potem  w 1 p. ułanów krechowieckich w składzie II Korpusu Polskiego. Uczestniczy w kampanii włoskiej. Uczestnik bitwy pod Monte Cassino w V 1944, potem o Bolonię. Pełnił funkcję d-cy plutonu łączności, oficera łączności pułku. Awansowany do stopnia rtm. W 1946 ewakuowany do Wlk. Brytanii. Zdemobilizowany w 1947. Awansowany do stopnia  mjr-a sł. st. kaw. Mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 14 X 1986 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Garth Rd. Morden.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Bielski. GO „Piotrków” 1939.W-wa 1991;

     
    Turczynowicz Stanisław Józef 
    [1911-?], inż. ppor. rez. sap.[1936]
    Ur. 20 II 1911. Absolwent gimnazjum  z maturą, potem ukończył wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych rezerwy Saperów. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. sap. z starszeństwem od
     1 I 1936. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku d-cy 5 kompanii saperów do 3 X 1939 w II batalionie saperów z Ośrodka Zapasowego   i z rozbitków. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Turecki Ludwik
    [1909-1939], por. dr med.[1938]
    Ur. 23 VIII 1909. Absolwent gimnazjum z maturą. Następnie w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego uzyskując dyplom lekarza med. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 X 1935. Następnie na stażu w szpitalu Podchorążych Sanitarnych w CWSanit. Po ukończeniu staż u przydzielony do 8 pp łeg. W lublinie na stanowisko lekarza. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938, W latach 1938-1939 naczelny lekarz 8 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit,. 8 pp leg. W składzie 3 DP Leg. Walczył na Kielecczyźnie. Poległ w walce z wrogiem 8 IX 1939 pod Ostrowcem Świętokrzyskim,
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.

     
    Turek Władysław Leon
    [1891-1940], mjr int. dypl. [1938], pośm. ppłk [2007]Charków
    Ur. 27 VI 1891 w Świrze pow. przemyślański, syn Józefa i Urszuli z Żukrowskich. Absolwent wyższej szkoły realnej z maturą. Służył w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs oficerów rezerwy. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii austriackiej. W WP od XI 1918 w stopniu ppor. . W latach 1919-1924 był oficerem w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym Nr 2/Szpital wojskowy w Dęblinie/ i ponownie w OZG nr 2. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 vI 1919.W  latach 1924-1926 słuchacz WSInt. w Warszawie. Służy w szefostwie Int. OK. II. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931.W latach 1938-1939 szef int. 3 DP Leg. Awansowany do stopnia mjr-a 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa int. w sztabie 3 DP Leg., potem na Lubelszczyźnie oficer sztabu w Zgrupowaniu 3 DP Leg. płk-a dypl. S. Tatara. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie. Pochowany w bratniej mogile.
    Odznaczony: SKZ
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany ppłk dypl. int.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,198,932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Turgieniew Michał
    [1901-1939], mgr por. rez. kaw. [1936]
    Ur. 12 VI 1901. Absolwent szkoły średniej z maturą, potem ukończył wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w okresie od  25 VII 1927 do 25 IV 1928 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 19 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 193o z przydziałem do 19 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU  Łuck. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu gospodarczego 12 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowy, 12 p. uł. Poległ w walce  z wrogiem w bitwie pod Jacnią 23 IX 1939 na Lubelszczyźnie. Pochowany na kwaterze wojennej 1939 na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12716
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Turkowski Marian
    [1894-1948], płk sł. st. piech.[1929], gen. bryg. LWP [1946]
    Ur. 8 IX 1894 w Wojakowej pow. Brzesko, syn Wincentego i Zofii z d. Piechnik.. Absolwent Gimnazjum im. Króla Kazimierza Wielkiego w Bochni, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości, po czym studiuje na Wydziale Prawa UJ w Krakowie. Od 1912 członek Związku Strzeleckiego w Krakowie. Ukończył kurs podoficerski. Uczestniczył w letnie szkole w Stróży w VIII 1913. Po wybuchu I wojny światowej  w VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich. Początkowo służył w 2 pp , potem 3 pp LP. Walczył w kampanii karpackiej, bukowińskiej Besarabskiej wołyńskiej. 18 I 1915 mianowany chor. piech., a 25 VI 1915 mianowany ppor. piech. Podczas bitwy pod Kostiuchnówką 5 VII 1916 został ranny i wzięty do niewoli rosyjskiej. W końcu 1917 zbiegł z niewoli i działał w pracach polskich organizacji niepodległościowych na terenie Rosji. Od II 1918 służy w II KP w Rosji. Walczył 12 V 1918 pod Kaniowem. Następnie w niewoli niemieckiej, skąd został uwolniony w 1918. Od XI 1918 w WP. Od 3 XI 1918 do 19 IX 1921 dowodził II baonem Białostockiego p. strz. /potem 79 pp/. Ukończył kurs dowódców batalionów. Awansowany w 1919 do stopnia kpt., a  1 IV 1920 do stopnia mjr-a sł. st. piech. Od VII-IX 1920 w niewoli litewskiej. Zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po powrocie z niewoli dowodzi pułkiem „Suwałki”, a od 19 IX 1921 do 9 VII 1933 dowodził 79 pp w Słonimiu. Awansowany do stopnia  ppłk0a sł. st. piech. 1 VII 1923, a do stopnia płk-a sł. st. piech. 1 I 1929. Od VII 1933 do 11 IX 1935 d-ca piechoty dywizyjnej 29 DP, następnie od 12 IX 1935 – 4 V 1938 kmdt Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Od 5 V 1938 d-ca 3 DP Leg. w Zamościu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 DP Leg. Podczas walk pod Iłżą 8 IX 1939 zostaje ciężko ranny. Do V 1940 przebywał na leczeniu w szpitalach, potem, w oflagu VII a w Murnau. Uwolniony z niewoli 29 IV 1945. Początkowo przebywał w Niemczech, skąd w  V 1945 powrócił do kraju. Od IX 1945 służy w WP . Pełnił funkcję szefa wydziału Szkół Oficerskich w Departamencie Piechoty MON. 22 VII 1946 mianowany gen. bryg. Od VIII 1946 do VII 947 szef Departamentu Piechoty i Kawalerii MON, a od VII 1947 do 10 IX 1948 dowodził 7 DP. Z dniem 30 IX 1948 przeniesiony ze względów zdrowotnych w stan spoczynku. Zmarł 13 XII 1948 w warszawie. Pochowany na cmentarzu wojskowym  na Powązkach w Warszawie w Alei Zasłużonych.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, orderem PR kl. 4, KW4x, ZKZ 2x, Krzyżem Grunwaldu 3 kl.
    W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. V. W-wa 2007; Lista starszeństwa oficerów LP. W-wa 1917.Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990.

     
    Turowski Józef
    [1912-?], por. sł. st. sap.[1939],w PSZ kpt./mjr
    Ur. 16 XII 1912. Absolwent szkoły średniej z maturą. W latach 1932-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W latach 1935-1936 na kursie aplikacyjnym. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 X 1935  z przydziałem do 6 batalionu saperów. W latach 1938-1939 d-ca plutonu łączności w 6 batalionie saperów. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 65 kompanii saperów w składzie SGO „Polesie”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostaje się na Zachód. Służył w  3 batalionie saperów w 3 DSK  w II  Korpusie Polskim. Uczestnik kampanii włoskiej 1944-1945. Awansowany do stopnia kpt., potem majora.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 08636, KW2,
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Turowski Konstanty
    [1907-1983], ppor. rez. piech.[1932], działacz społeczny, publicysta
    Ur. 04 XI 1907. Syn Jana. Ukończył gimnazjum z maturą, potem wyższe studia. Służbę wojskową odbywł  w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od  1 I 1932 z przydziałem do 8 pp Leg. Ewidencyjnie podlegał PKU Lublin. Przed II wojna światow członek wladz Stowarzyszenia Katolickiej Młodzieży Akademickiej „Odrodzenie” oraz Chrześcijańskich Uniwersytetów Robotniczych, od 1935 był redaktorem „Głosu Narodu w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku   d-cy I plutonu w 5 kompanii II batalionu 7 pp Leg. w skaldzie 3 DP Leg. Walczył na Kielecczyźnie, potem Lubelszczyźnie. W latach wojny przebywał w m. in. w oflagu II D w Gross-Born. Po wojnie od 1945 przebywa w Krakowie. W 1945 wspólzałozyciel „Tygodnika Powszechnego”. Od jesieni 1945 do 23 XI 1949 działa w organizacji „Unia Popielowskie Stronnictwo Pracy Kraków-Warszawa, gdzie pełnił również funkcje jednego z sekretarzy generalnych. Był też posłem. Wobec prób rozbicia przez komunistów  Stronnictwa Pracy złożył legitymację poselską Do Krajowej Rady Narodowej. W 1948 aresztowany i uwieziony. Wyrokiem WSR Warszawa z dnia 10 XI 1950, sygn. akt Sr. 1011/50 zostaje skazany na karę 15 lat więzienia. Więziony na Mokotowie i w CWK we Wronkach. Na podstawie amnestii z 27 IV 1956 zostaje w 1956 zwolniony z więzienia. Mieszakł w Lublinie, gdzie był redaktorem „Zeszytów Naukowych KUL” oraz dyrektorem Wydawnictwa Towarzystwa Naukowego KUL od 1957-1973. Założyciel w 1967  Klubu Inteligencji Katolickiej w Lublinie, a w 1981 Polskiego Związku Katolicko-Społecznego.
    Autor Historii ruchu chrześcijańsko-demokratycznego w Polsce , t. 1-2 wydanego w 1989.
    Zmarł w 1983.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; P. Zarzycki. Południowe Zgrupowanie armii „Prusy” we Wrześniu 1939 roku.    W-wa 2001; H. Czarnecki. Informator o Dokumentach Sądowo-Więziennych z lat 1944-1956. Poznań 1993.

     
    Turyczyn Władysław
    [1894-+?], legionista, ppłk sł. st. piech.[1936]
    Ur. 18 I 1894 w Wadowicach. Uczęszczał do gimnazjum w Wadowicach, gdzie w 1913 zdał maturę. Członek związku Strzeleckiego. Od VIII 1914 służył w 2 pp Legionów Polskich. 1 IV 1916 mianowany chor. piech., a 1 IV 1917 ppor. piech. Brał udział w walkach na froncie karpackim. Od XI 1918 w WP. Brł udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany w 1920 por. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył m. in. w 15 pp, skąd w 1923 został przeniesiony do 72 pp, gdzie dowodził m. in. kompanią. Awansowany 1 VII 1925 do stopnia mjr-a sł. st. piech. Przeniesiony na stanowisko d-cy batalionu, potem k-dta Obwodu PW przy 72 pp. Przeniesiony w 1929 z 72 pp w Radomiu na stanowisko k-dta stołecznego PW przy 28 DP, a w 1931 do DOK I w Warszawie. Przeniesiony z DOK I w III 1932 do 30 pp w Warszawie na stanowisko d-cy III batalionu, którym dowodził do 21 III 1936. Awansowany 1 I 1936 do stopnia ppłk-a sł. st. piech. W III 1936 przeniesiony do Państwowego Urzędu WF i PW w Warszawie na stanowisko szefa Wydziału PW. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy Ośrodka Obrony „Piatrydnie” o sile 2 batalionów. Po agresji sowieckiej i zarządzonej demobilizacji 18 IX 1939 rozwiązał podległy  mu oddział. Wzięty do niewoli niemieckiej przebywał w oflagu  IX C w Molsdorf, potem w oflagu II C w Woldenbergu. W 1945 uwolniony z niewoli.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, OP 5, KW, ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928, 1932; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 6 z 23 V 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004

     
    Tuski Maksymilian
    [1904-1940], kadet, rtm. dypl. sł. st. kaw. WP [1937] , pośm. mjr [2007]
    Ur. 05 I 1904 w Wojtkowicach pow. Kamieniec Podolski, syn Wacława i Kazimiery z Gradowskich. Ukończył szkołę powszechną, potem uczył się w szkole realnej. Od 1920 uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w VI 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1926 z przydziałem do 17 p. ułanów w Lesznie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. W 17 p. ułanów służył do 1935. W okresie XI 1935-X 1937 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. awansowany 19 III 1937 do stopnia rtm. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu rtm. dypl. sł. st. kaw. przeniesiony na stanowisko i oficera sztabu Kresowej brygady Kawalerii w Brodach. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu Kresowej Brygady Kawalerii. Uczestniczy w walkach w rejonie m. Warta, Szadek, potem w walkach odwrotowych, a 10 IX 1939 przeprawia się z resztkami brygady przez Wisłę w rejonie Otwocka. Następnie uczestniczy w walkach z Niemcami na Lubelszczyźnie, gdzie pełni funkcję szefa sztabu i dodatkowo kwatermistrza Kresowej brygady Kawalerii. Po kapitulacji oddziałów polskich unika niewoli i podejmuje próbę przejścia granicy i przedostania się na Węgry. Ujęty przez NKWD zostaje uwięziony w obozie jenieckim w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie. Pochowany w zbiorowej mogile.
    Postanowieniem Prezydenta RP z 5 X 2007 pośmiertnie awansowany do stopnia mjr-a.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie mjr kaw.
    Zarys historii Szkoły podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1923-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerski 1928, 1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1949; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003.

     
    Tyblewski Jan Zygmunt
    [1901-1978],rtm. sł. st. kaw.[1925]
    Ur. 2 II 1901 w Poznaniu. Syn Jana.  W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-1920. Po wojnie pozostał w wojsku w stopniu sierż. kaw. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VII 1925 z przydziałem do 9 p. uł. w Trembowli na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. Nadal służy w 9 p. uł.  Z dniem 1 VII 1930 przeniesiony z 9 p. uł. do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu z przydziałem do Dywizjonu Szkolnego Podchorążych Rezerwy Kawalerii, gdzie w latach 1930-1935 był  d-cą IV plutonu CKM, potem 1932-1933V plutonu CKM, następnie 1933-1934 dowodził III plutonem CKM, a w okresie 1934-1935  II plutonem CKM w 2 szwadronie szkolnym. Awansowany 1 I 1935 do stopnia rtm. sł. st. kaw. W 1935 przeniesiony do macierzystego 9 p. uł., gdzie dowodził m. in. szwadronem. W 1938 ponownie przeniesiony z 9 p. uł. do Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko d-cy II plutonu w 4 szwadronie szkolnym. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu nadwyżek z 2 p. szwol., potem szwadronu kawalerii dywizyjnej w kombinowanej dyw. gen. J. Wołowickiego. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Poznaniu, gdzie zmarł  17 VI 1978. Pochowany na cmentarzu Miłostowo w Poznaniu.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1928,1932. Rocznik oficerów Kawalerii 1930;Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1925;Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa Kawalerii 1922-1939. W-wa 1989;tenże:Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Tyczkowski Franciszek
    [1891-1982], ks. st. kap.[1939]
    Ur. 10 X 1891 w m. Meriden w stanie Connecticut w Stanach Zjednoczonych. Ukończył Seminarium Duchowne. Kapłan diecezji wileńskiej od 1917, w 1919 służy ochotniczo w WP. przydzielony do suwalskiego pułku piechoty , następnie 1 pp Leg Leg. , po wojnie kontynuował studia na UW i w Instytucie Biblijnym w Rzymie, naczelny kapelan ZHP na Wileńszczyźnie, Mianowany kapelanem rez. 28 IV 1939 z starszeństwem od 1 I 1939 z przydziałem na stanowisko szefa służby duszpasterskiej 1 DP leg. Dostał się do sowieckiej niewoli  i przebywał w niej do IX 1941. Następnie w armii Polskiej gen W. Andersa, we Włoszech kapelan 6 DP, w II KP , a od 1946 w USA, duszpasterz Polonii, zmarł w wyniku zapalenia płuc. Pochowany w grobie rodzinnym w Meriden w Connecticut.
    Odznaczony VM kl. 5.
    Zmarł 25 I 1982 w Nowym Jorku
    Kapelani wrześniowi. W-wa 2001. R. Rybka K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Tyczyński Emil
    [1907-?],por. sł. st. piech. [1938]
    Ur. 27 XI 1907. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1932 w Batalionie Szkolnym, Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 17 pp w Rzeszowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 dowodził plutonem w 3 kompanii Ckm III batalionu 17 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności w 165 pp rez. w składzie 36 DP Rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 163 pp rez. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w  oflagu II B w Arnswalde, potem II C w Woldenbergu. Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Tyliński Jan Nepomucen
    [1898-?], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 17 IV 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. piech. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia  por. sł. st. piech.1 VIII 1920. Długoletni oficer 56 pp w Krotoszynie, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony w V  1933 z 56 pp do 18 pp w Skierniewicach. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935. Przeniesiony w 1936 do 11 pp w Tarnowskich Górach, gdzie dowodzi 4 kompanią CKM w IV batalionie fortecznym. W 1939 przeniesiony do 56 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kombinowanego batalionu z kompanii 4 pp Leg. oraz z 56  i 60 pp /nadwyżki/w Grupie Kielce. Walczył z wrogiem w obronie ziemi Kieleckiej , potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW 2x
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928, 1932;Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Tymieniecki Włodzimierz Seweryn
    [1915-1987], ppor. rez. kaw.[1936], w ZWZ/AK ps. „Prot”
    Ur. 7 VIII 1915 w Bernie. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie od 19 IX 1933 do 15 VII 1934 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 psk w Garwolinie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 1 psk.. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w szwadronie CKM zmot. 1 Pułku Strzelców Konnych Zmotoryzowanym. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno- Motorowej. Po zakończeniu walk na Lubelszczyźnie unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej przebywa w Warszawie. Czynny w konspiracji ZWZ/AK. Walczy w Powstaniu Warszawskim n stanowisku d-cy plutonu CKM w dywizjonie 1806 w Zgrupowaniu „Łukasiński”.  Po wojnie w kraju.
    Zmarł 02 XII 1987.
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Tymkiewicz Piotr
    [1901-?], kpt. sł. st. piech.[1933]
    Ur. 3 VIII 1901. Uczył się w szkole średniej w Warszawie. W WP od 1919.Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostaje w służbie wojskowej jako podoficer. W okresie od 12 IX 1923- 1 VII 1924 w Szkole Podchorążych, IX 1924-1926 w potem Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1926 z przydziałem do 9 pp Leg. W Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. 15 VIII 1928 awansowany do stopnia por. sł. st. piech. Pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1933 dowodził m. in. Kompanią. W 1935 przeniesiony z 9 pp Leg. Do korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1930-1939 d-ca 1 szkolnej  kompanii strzeleckiej w Batalionie Odwodowym KOP „Wołożyn”. Po mobilizacji  d-ca 7 kompanii III baonu 2 pp KOP. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 7 kompanią III baonu „Wołożyn” w 2 pp KOP w składzie 1 BGórs. Uczestnik walk na szlaku bojowym 2 pp KOP.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006

     
    Tyszkiewicz Feliks
    [1905-1970], por. rez. kaw.[1936]
    Ur. 18 V 1905 w Połądze, syn Feliksa i Antoniny Zofii Łąckiej. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał  w Szkole Podchorążych RezerwyKawalerii. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem do 17 p. uł. w Lesznie Wlk. Ewidencyjnie podlegał PKU  Poznań. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu marszowego 17 p. uł. w Ośrodku Zapasowym Wielkopolskiej Brygady Kawalerii „Kraśnik”. Walczył z wrogiem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu walk przedostał się na zachód. Po wojnie mieszkał w Wlk,. Brytanii. Zmarł 27 VIII 1970 w Compton Mouse.
    Żonaty z Jadwigą  od 1929 miał z tego związku córkę Janin /ur. w 1932/ , po raz drugi żonaty z Elizabeth Margaret  /1914-1991/ z tego związku miał syna Feliksa/2 VII 1949/
    Rocznik oficerski rezerw 1934;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Tyszkiewicz Władysław Henryk
    [1899-+?], kpt. sł. st. sap.[1935]
    Ur. 1 V 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. Od XI 1918 w WP. W okresie od 10 VII 1919 do 28 II 1920 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie-klasa 16. Z dniem 1 III 1920 mianowany ppor. piech. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VII 1921. Po ukończeniu kursu dla oficerów saperów został przydzielony do 2 p. saperów, gdzie pełni różne funkcje. Po 1926 przeniesiony z 2 p. sap. do Centralnej Składnicy Inżynierii, potem w 1929 do szefostwa fortyfikacji w Grodnie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 1 I 1935.Przeniesiony do 2 batalionu saperów w Puławach, gdzie dowodzi 2 kompanią. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baonu saperów z 3 DP Leg. przydzielony do 39 DP Rez. Uczestnik walk na szlaku bojowym batalionu.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr z 1920; Roczniki oficerskie 1923,1924, 1928, 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
     

    Tyszyński Leon
    [1896-1964], ppłk dypl. sł. st. sap.[1938], w PSZ/LWP  płk
    Ur. 25 II 1896 w Petersburgu, syn Kazimierza. W 1914 ukończył gimnazjum klasyczne w Petersburgu. W latach 1914-1916 student na Uniwersytecie Moskiewskim. W 1916 powołany do służby w armii rosyjskiej. W latach 1916-1917 służył syberyjskim zapasowym batalionie saperów i był kursantem w szkole oficerskiej saperów. Po ukończeniu szkoły w 1917 mianowany chor. sap. był dowódcą plutonu w tym batalionie. W końcu 1917 przedostał się do I Korpusu Wschodniego gen. J. Dowbór-Muśnickiego, gdzie został przydzielony do 1 p. inż. na stanowisko d-cy plutonu minerów. Walczył z bolszewikami. Po rozwiązaniu I KP w VI 1918 wrócił do kraju. Od 1919 w WP. Jako oficera znającego biegle języki rosyjski, niemiecki, angielski wyznaczono na asystenta tłumacza języka francuskiego w Szkole Sztabu Generalnego. Następnie oficer saperów Wydziału Inżynierii i Saperów w DOG Grodno. W latach 1920-1921 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej na stanowisku szefa oddziału organizacyjno-materiałowego 10 DP. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Następnie urlopowany w celu dokończenia studiów z prawa administracyjnego na Uniwersytecie Wileńskim w Wilnie, które ukończył w 1922. W latach 1922-1924 oficer operacyjny w sztabie 20 DP. 17 XII 1924 awanswoany do stopnia kpt. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1924.W latach 1924-1926 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. pozostał w szkole i w latach 1926-1936 był asystentem kierownika katedry, potem kierownik Katedry Taktyki Saperskiej. W 1932 odbył praktykę na stanowisku d-cy kompanii szkolnej w batalionie elektrotechnicznym. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. sap. 1 I 1932. W latach 1936-1938 pełnił funkcję z-cy d-cy 6 batalionu saperów i brał udział w wyprawie na Zaolzie. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. sap. 19 III 1938. W 1938 oficer ds. terenowych w Inspektoracie Armii „Wilno”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy saperów Armii „Prusy”, potem  d-ca saperów w dowództwie Grupy Armii gen. S. Dęba-Biernackiego. Walczył na szlaku bojowym Armii „Prusy” m. in. na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach po 17 IX 1939 dostał się do sowieckiej niewoli, gdzie przebywał w okresie 1939-1941. Więziony w obozie w Starobielsku, skąd został wywieziony do Griazowca. Na przełomie 1940/1941 był członkiem grupy Berlinga, która podjęła przygotowania do utworzenia na terenie ZSRR polskiej dywizji. W końcu 1941 wstąpił do organizowanej w ZSRR przez gen. W. Andersa Armii Polskiej. Otrzymał wówczas przydział na stanowisko szefa Oddziału IV Sztabu Naczelnego Dowództwa PSZ w ZSRR. Po ewakuacji Armii na Bliski wschód  był kmdtem Ośrodka Szkolenia Saperów, potem szefem sekcji fortyfikacyjnej sztabu armii. W VIII 1943 przeniesiony w stan nieczynny, a na początku X 1943 aresztowany pod zarzutem sympatyzowania z ZSRR przez 1 VII 1941. Przez 9 miesięcy więziony w areszcie armijnym w Larum w Palestynie. Po zwolnieniu w VII 1944 bez wydanego wyroku przebywał w Aleksandrii w Egipcie. W II 1945 powołany ponownie do służby i skierowany do Wlk. Brytanii, gdzie odbył przeszkolenie, po zakończeniu którego znalazł się w obozie repatriacyjnym. 20 I 1946 powrócił do kraju. Od III 1946 rozpoczął służbę w wojsku w kraju. Początkowo z-ca, potem szef Wydziału Planowania Departamentu Inżynierii i saperów. W latach 1947-1948 kierownik sekcji Inżynieryjno  -Saperskiej i Chemicznej w Oddziale VIII Sztabu Generalnego WP. W latach 1948-1954 był starszym wykładowcą Katedry Taktyki Wojsk Inżynieryjnych  Akademii sztabu Generalnego. Zwolniony z wojska w 1954 ze względów politycznych. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. sap. Po przejściu do rezerwy mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 10 X 1964. Pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie.
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Roczniki oficerskie 1923,1924,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Z. Barszczewski. Sylwetki Saperów. W-wa 2001; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Tyt  Aleksander
    [1913-1939], sierż. podch. sap. [1939]
    Ur. 20 XI 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1936-1937 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1937-1939 w Szkole Podchorążych Saperów. Awansowany do stopnia sierż. podch. sap. w 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walakch na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 18 IX 1939 w rejonie m. Susie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Suścu.
     L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.
     


    Uczciwek Stanisław
    [1912-1944], por. sł. st. piech.[1939], w ZWZ/AK kpt. ps. „Wola”, vel Stanisław Wolnicki vel Woliński
    Ur. 1 XII 1912 w Łowiczu. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1933 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 42 pp w Białymstoku na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii CKM I Batalionu 42 pp. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Latem 1939 przeniesiony z 42 pp do 1 psk zmot. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu moździerzy w szwadronie rozpoznawczym 1 psk zmot. w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku. m. in. 20 IX 1939 pod Tomaszowem Lub. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ-AK Tarnobrzeg w Okręgu ZWZ/AK Krabów, gdzie pełnił m. in. funkcję szefa referatu III operacyjno-wyszkoleniowego w sztabie komendy obwodu, a także oficera wyszkolenia. Po wkroczeniu na teren obwodu wojsk sowieckich był poszukiwany przez NKWD/UB. W x 19144 ukrywał się w Hermanówce u b. gajowego Kosiora. Na skutek donosu został aresztowany przez funkcj. UB i uwięziony w areszcie PUBP w Tarnobrzegu. Podczas przesłuchania został zastrzelony i wyrzucony z I piętra na zewnątrz budynku UB /wg K. Bogacza./W konspiracji awansowano go do stopnia kpt. sł. st. piech.
    Odznaczony: VM kl.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988; AK-Okręg Tarnobrzeg. Tarnobrzeskier Zeszyty Historyczne Nr 2/92; T. Zych /opr./Archiwum Jawora. Tarnobrzeg VI 1994; K. Uczciwek. Śladami Pamięci. Tygodnik Łobeski Nr 11 z 11 III 2008; K. Bogacz. Blawat. W służbie Ojczyzny. Cz. 2. Tarnobrzeg 1993.

     
    Ugrechelidze – Ugorski Witaliusz /Witalis/
    [1902-1983], rtm. kontr., w konspiracji ps. „Ugorski”
    Ur. 11 V 1902. Pochodził z Gruzji. Od 1921 w Polsce. W okresie 4 VIII 1921-7 VII 1922 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki 3 miesięczne w pułku kawalerii. W latach 1922-1923 w Szkole Oficerskiej Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na st. ppor. kaw . 1 IX 1923. W WP służył jako oficer kontraktowy w 14 p. uł. Awansowany do stopnia por. 1 IX 1925. Następnie służył w 17 p. uł. w Lesznie, potem w 7 psk w Poznaniu. Awansowany do stopnia rtm. kaw. pełnił funkcje z-cy d-cy szwadronu gospodarczego 7 psk. W VIII 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 4 szwadronu zorganizowanego w Ośrodku Zapasowym Wielkopolskiej Brygady Kaw. w składzie zgrupowania kawalerii Grupy „Dubno”. Walczył na Polesiu i Lubelszczyźnie. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji AK, gdzie używał ps. „Ugorski”. Bliższy przydział nieznany. Po wojnie na Zachodzie. Mieszkał w Wlk. Brytanii. Zmarł w Londynie 8 I 1983.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 138oo, ZKZ
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Przegląd Kawalerii i Broni Pancernej. Nr 109-110. Londyn 1983.

     
    Ukryn Eugeniusz Henryk
    [1912-?], ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 28 X 1912. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1934 otrzymała świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. –
    Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 82 pp na stanowisko d-cy plutonu. W okresie 1937-1939 był d-ca plutonu w 4 kompanii II batalionu 82 pp w Brześciu nad Bugiem. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficer łącznikowego 182 pp rez. do 60 DPRez. „Kobryń” zorganizowanej w Ośrodkach Zapasowych na Polesiu i broniącej Kobrynia 17-18 IX 1939, potem na Lubelszczyźnie. Walczył m. in. pod Kockiem 2-5 X 1939 w składzie SGO „Polesie”. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Ulatowski Jerzy
    [1916-?], ppor. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 1916?. Absolwent szkoły średniej. W latach 1936-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1937-1939 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 1 szwadronu 5 p. uł. w składzie Podlaskiej brygady Kawalerii. Mianowany rozkazem NW WP z 13 IX 1939 ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VIII 1939. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 5 p. uł. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989

     
    Ullman Józef
    [1894-+?], ppłk dypl. sł. st. piech. [1938]
    Ur. 13 II 1894. Ukończył gimnazjum z maturą. W WP od Xi 1918. W wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 bierze udział w szeregach 82 pp. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 80 pp, gdzie dowodził m. in. kompanią. W latach 1924-1926 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. SG sł. st. piech. został z dniem 11 X 1926 przydzielony do Biura Ogólno-Organizacyjnego II wiceministra SWoj. Do stopnia mjr-a SG sł. st. awansowany 1 I 1929. Przeniesiony z dniem 15 IX 1930 z Biura Ogólno-Organizacyjnego do 50 pp na stanowisko d-cy batalionu. W 1932 przeniesiony z 50 pp do Centrum Wyszkoleni Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy taktyki piechoty, potem po 1935 wykładowca taktyki piechoty w WSWoj. Awansowany 19 III 1938 do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu 55 DPRez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 55 DPRez. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie znalazł się w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Wlk. Brytanii, gdzie osiadł na stałe.
    Odznaczony: VM,KW2x, ZKZ, MN
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Ułaszyn Cyprian
    [1896-1967], mjr sł. st. sap.[1935]
    Ur. 28 II 1896 w Połoweńczyku pow. lipowiecki w Guberni Kijowskiej. Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Uczył się w prywatnej szkole w Starej Wsi k. Warszawy. Maturę zdał w gimnazjum realnym w Krakowie w 1914. Następnie rozpoczął studia w Instytucie Inżynierii Dróg i Mostów Politechniki w Piotrogrodzie, potem na Wydziale Inżynierii Politechniki Kijowskiej. Działał w polskim harcerstwie w Kijowie. W 1916 wcielony do armii rosyjskiej z przydziałem do 2 naukowego batalionu w Carcynie, skąd został skierowany do Orenburskiej Szkoły Podchorążych Piechoty. Po ukończeniu szkoły w stopniu chor. przydzielony na stanowisko d-cy plutonu do 42 rez. pp w Odeskim Okręgu Wojskowym. Z powodu choroby nie brał udziału w walkach na froncie. Służył w polskim oddziale w Humaniu włączonym do II Korpusu Polskiego gen. Hallera, potem do X 1918 członek POW. W WP od II 1919. W latach 1919-1920 służył w 3 pstrz. Wlkp., gdzie pełnił funkcję adiutanta pułku, potem przeniesiony do sztabu 1 DP przemianowanej w XII 1919 na 14 DP na stanowisko oficera ordynansowego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sap. służył w latach 1921-1924 w 3 pułku wojsk kolejowych w Poznaniu. W latach 1924-1926 służy w 2 pułku saperów kolejowych w Legionowie. W 1925 odbywał przeszkolenie w obozie szkolnym wojsk saperów kolejowych, gdzie do 1927 pełnił funkcję instruktora i d-ca kompanii szkolnej. Do stopnia kpt. sł. st. sap. awansowany 1 I 1927. W latach 1927-1932 pracował w Wojskowym Instytucie Badań Technicznych w Warszawie, a w latach 1932-1936 był d-cą kompanii szkolnej i oficerem ds. wyszkolenia w 2 batalionie mostów kolejowych. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. sap. 1 I 1935. W latach 1936-1938 w Kierownictwie Zaopatrzenia Saperów. W latach 1938-1939 pełnił funkcję I z-cy d-cy 2 baonu mostów kolejowych. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 13 Grupy Wojsk kolejowych. Z grupą wszedł w skład GO „Narew”, potem d-ca saperów 50 DPRez. w składzie SGO „Polesie” . Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w jenieckim obozie przejściowym, potem od XI 1939 do IV 1945 przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch i tam wstąpił do II Korpusu Polskiego. Początkowo z-ca d-cy 11 baonu saperów kolejowych, a po ewakuacji do Wlk. Brytanii w 1946 dowodził 11 baonem saperów kolejowych, którym dowodził do  czasu jego rozwiązania w VII 1947. Po demobilizacji zamieszkał na stałe w Wlk. Brytanii. Był aktywnym działaczem społecznym i kombatanckim. Pełnił funkcję honorowego prezesa Koła Saperów Kolejkowych, brał udział w pracach Skarbu Narodowego, w starszoharcerstwie oraz parafii Andrzeja Boboli.
    Odznaczony: KN, KW2x, SKZ
    Zmarł 23 IX 1967 w Londynie.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Z. Barszczewski. Sylwetki Saperów. W-wa 2001; Dz. Pers. nr 3 z 29 I 1929;Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Ungeheuer  Eugeniusz
    [1903-1966], rtm. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 5 IV 1903. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1921 zdał maturę. Od 14  II 1921 do 21 VI 1921 na kursie unitarnym w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie – klasa 38. Od VIII 1922 do XII 1922 na praktyce w pułku kawalerii. Od XII 1922 do VIII 1923 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1923 z przydziałem do 8 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1925. Długoletni oficer 8 p. uł. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-cą 1 szwadronu 8 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu gospodarczego 8 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 8 p. uł. od Krakowa na Lubelszczyznę. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał w Krakowie.
    Zmarł w Krakowie 01 III 1966. Pochowany na cmentarzu Rakowickim.
    Odznaczony: SKZ
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 61 z 18 IX 1923; Dz. Pers. Nr 62 z 25 IX 1923; Rocznik oficerski 1924,98,.1932;Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; Przegląd Kawalerii nr 43. Londyn 1966.

     
    Unieszowski Zygmunt
    [1894-?], kpt. sł. st. łącz.[1930], w konspiracji AK ps. „Janina”,  „Łontka”.
    Ur. 24 III 1894. Uczestnik I wojny  światowej. W WP od XI 1918.  Do WP przyjęty w stopniu ppor. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 3 p. łącz. w 1924 w 2 p. łącz. , potem w 7 samodzielnym batalionie łączności. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łącz. 1 I 1930. Przeniesiony w 1932 z 7 samodzielnego batalionu łączności do kompanii telegraficznej 28 DP , gdzie pełni różne funkcje. Po 1935 przeniesiony do sztabu 12 DP na stanowisko d-cy łączności dywizji. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku pomocnik oficera  łącz. 12 DP. Walczył z wrogiem na Kielecczyźnie, potem Lubelszczyźnie. W czasie okupacji czynny w konspiracji AK na terenie Okręgu AK Białystok, gdzie pełnił m. in. funkcję szefa łączności okręgu. 7 XI 1944 aresztowany przez agentów NKWD.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 19932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;  K. Krajewski-T. Łabuszewski. Białostocki Okręg AK - AKO VII 1944-VIII 1945. W-wa 1997.

     
    Urban Jan
    [1897-?], por. rez. piech.[1939]
    Ur. o1 II 1897. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany ppor. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919  przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 54 pp, później w 72 pp. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M.III W kampanii wrześniowej 19839 bierze udział na stanowisku oficera sztabu w GO. „Śląsk”. Brał udział w walkach na szlaku bojowym GO „Śląsk”
    Roczniki oficerskie 1923,1924, Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Urban Karol
    [1906-1939], ppor. rez. piech.[1932]
    Ur. 14 X 1906. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932. Ewidencyjnie podlegał PKU Kałusz. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 52 pp w składzie 12 DP. Poległ w walce z Niemcami 9 IX 1939 pod Iłżą. Pochowany na cmentarzu wojennym w Iłży.
    Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Urban Kazimierz
    [1912-1940], ppor. sł. st. art.[1936], pośm. por.[2007]
    Ur. 19 III 1912 w Wilnie, syn Kazimierza i Marii z Ziemnickich . Absolwent Gimnazjum im. Joachima Lelewela w Wilnie. Służbę wojskową odbywał w okresie  1933-1934 w 3 baterii szkolnej  w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 3 pac. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 1 pal w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1937-1939 d-ca plutonu w 7 baterii III dywizjonu 1 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 1 pal w składzie 1 DP Leg. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 1 pal m. in. nad Narwią, potem na Lubelszczyźnie. Unika niewoli niemieckiej. Prawdopodobnie przedostaje się  na teren okupacji sowieckiej. Ujety przez NKWD i uwięziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie por. piech.
    Tajny Dz. Awansowy Nr 4  z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1995; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Urbaniak Józef
    [1907-?],por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 4 IX 1907. Absolwent gimnazjum. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 16 pp w Tarnowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939    d-ca plutonu ppanc. w 16 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu ppanc. w 16 pp w składzie 6 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Po wojnie powrócił do Tarnowa , potem mieszkał w Pszczynie/żył w VIII 1984/ Aktywny członek ZBOWiD/ mianowany kpt.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Urbanowicz Bohdan Tadeusz
    [1911-1994], ppor. rez. kaw.[1933], profesor ASP, malarz, architekt
    Ur. 03 I 1911 w Suwałkach. Uczęszczał do gimnazjum w Wilnie, potem w Warszawie, gdzie zdał maturę. W okresie od 15 VIII 1929 do 28 VI 1930 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 10 p. uł. w Białymstoku. Ewidencyjnie podlegał PKU Grodzisk Maz. Studiował na politechnice i w Akademii Sztuk Pięknych. Z zawodu malarz i architekt. Zmobilizowany w  VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w 1 szwadronie 10 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii, potem po reorganizacji w składzie Brygady Kawalerii „Plis”. Podczas walk 3 X 1939 pod Kockiem zostaje ranny. Przebywał od X 1939 do 29 IV 1945 w oflagu VII A w Murnau. W 1946 powrócił do Polski z odnalezionym dziełami sztuki polskiej zagrabionymi podczas wojny przez Niemców. W latach 1946-1949 pracował w Ministerstwie Kultury i Sztuki w Warszawie. Organizował szkolnictwo artystyczne, potem w Instytucie Sztuki  PAN w Warszawie. W latach 1950-1980 profesor Akademii sztuk Pięknych w Warszawie. Prowadził pracownię malarstwa. Był  m. in. kierownikiem katedry, Dziekanem Wydziału Projektowania. Miał liczne wystawy swoich prac.
    Zmarł w Warszawie 21 III 1994 w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Powązki w Warszawie.
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. S. Wojciechowski. 10 Pułk Ułanów. Pruszków 2007.

     
    Urbanowicz Franciszek
    [1908-?], por. sł. st. piech. [1937], w PSZ kpt.
    Ur. 29 I 1908. Syn Jana. Absolwent szkoły średniej. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie  1930-1931, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem 1931-1933 w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 5 psp w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu w 2 kompanii CKM Batalionu KOP „Czortków”.  W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu ppanc. 5 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 5 psp, potem na Lubelszczyźnie d-ca plut. ppanc. W składzie Grupy Kawalerii „Chełm”. Walczył na Lubelszczyźnie z Niemcami i Sowietami. Dostaje się do niewoli sowieckiej. Więziony w łagrach. Po zwolnieniu  łagru od IX 1941 w Armii Polskiej w ZSRR. Przydzielony do 13 pp w składzie 5 DP , gdzie dowodził m. in. kampanią saperów. W VIII 1942 ewakuowany z pułkiem do Iranu., potem Palestyny. Po reorganizacji od III 1943 służy w II Korpusie Polskim. Przydzielony do 13 Wileńskiego Pułku Strzelców, gdzie dowodzi kompanią. Uczestnik kampanii włoskiej 1944-1945. Po  demobilizacji w 1947 dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Urbanowicz Jan
    [1912-1946], por. sł. st. piech.[1939], w konspiracji ZWZ/AK, kpt. [1944] ps, „Ryszard”, „Wodzicki”
    Ur. 21 IV 1912 na Wileńszczyźnie. Absolwent szkoły średniej z maturą. W latach 1932-1933 w Batalionie podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 5 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939  d-ca plutonu w 2 kompanii I batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii w i batalionie 5 pp Leg. w składzie 1 DPLeg. Walczył z wrogiem na d Bugiem i Narwią, potem pod Kałuszynem i na Lubelszczyźnie, gdzie po reorganizacji 1 DP Leg. walczy na stanowisko z-cy d-y 4 kompanii II batalionu utworzonego z resztek 5 pp Leg. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 powraca do Wilna. Od 1940 działa w konspiracji niepodległościowej na terenie Wilna. Był członkiem organizacji „Koła Pułkowe”, potem d-ca rejonu w dzielnicy „D” Garnizonu Konspiracyjnego Miasta Wilna. Od początku 1944 oficer w sztabie Inspektoratu „A”, potem Zgrupowania Partyzanckiego Nr 1, a 26 IX 1944 mianowany szefem oddziału III w odtworzonym sztabie Komendy Okręgu AK Wilno. Awansowany z starszeństwem od 11 xI 1944 do stopnia kpt. sł. st. piech.  W I 1945 aresztowany w Wilnie przez NKWD i uwięziony. W XII 1945 zwolniony powraca do Wilna. W I 1946  powrócił do Polski i zamieszkał  od III 1945 z rodziną w Sopocie. Podejmuje pracę zawodową w Wydziale Osiedleńczym Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku. Jednocześnie czynny w odbudowanym sztabie Komendy Okręgu Wilno, gdzie  pełnił funkcję z-cy kmdta i jednocześnie szefa sztabu. Zagrożony aresztowaniem wycofał się z pracy konspiracyjnej.
    Zginął zamordowany przez funkcj. UB 19 XII 1946
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Tomaszewski. Wileńszczyzna lat wojny i okupacji 1939-1945. W-wa 1999;  P. Niwiński. Działania komunistycznego aparatu represji wobec środowisk kombatantów wileńskiej AK 1945-1980. W-wa 2008

     
    Urbanowicz Zygmunt Edward 
    [1904-?], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 13 X 1904. Absolwent gimnazjum. W okresie 01 IX 1927-30 VI 1928 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Ukończył kurs dla dowódców kompanii w CWPiech. W Rembertowie. Do stopnia kpt. awansowy 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-cą 3 kompanii CKM w III batalionie 1 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM w III batalionie 1 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. walczył nad Narwią, pod Wyszkowem i Kałuszynem, potem na Lubelszczyźnie dowodził po reorganizacji 1 DP Leg. 1 kompanią CKM w I batalionie 1 pp Leg.
    Podczas okupacji niemieckiej w konspiracji AK. Bliższy przydział n/n
    Odznaczony: SKZ,  KZWSr. L
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930;Rocznik oficerski 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerki 1939. Kraków 2006; W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006

     
    Urbanowski Stanisław
    [1899-?], kpt. sł. st. piech.[1928]
    Ur. 27 IV 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. piech. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 7 pp Leg. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 7 pp Leg. W 1927 przeniesiony z 7 pp Leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. Dowodził m. in. kompania graniczną. Przeniesiony  w VI 1933 z KOP do 7 pp Leg na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1937-1939  dowódca 2 kompanii Żory w Rybnickim Batalionie Obrony Narodowej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 kompanii w III batalionie „Zawiercie” w skaldzie 201 pprez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym batalionu. Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW 4x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932 Dz. Pers. Nr 8  z 28 VI 1933; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Urbuś Franciszek Józef
    [1908-1991], por. sł. st. piech.[1935], w ZWZ/AK ps. „Bronzowy”, „Ziuta”, kpt. [1935], płk w st. sp.
    Ur. 6 IX 1908. Absolwent gimnazjum. W okresie  15 XI 1929- 27 VII1930 w Batalionie Szkolnym, Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany 15 VIII 1932 na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 2 psp w Sanoku na stanowisko  d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany1 I 1935. W latach 1938-1939  dca plutonu łączności w 2 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 22 samodzielnej kompanii CKM w składzie  22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dywizji. Po zakończeniu walk powraca do Krakowa. Czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK w Okręgu Kraków. Po wojnie w kraju. Mieszkał i pracował w Krakowie. Działacz kombatancki. Awansowany do stopnia płk-a w st. sp.
    Zmarł 28 II 1991 w Krakowie. Pochowany  7 III 1991 na cmentarzu Rakowieckim w Krakowie.
    Odznaczony: KW, SKZ z M, Medalem Wojska
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Ursyn – Pruszyński Karol
    [1904-+?], por. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 4 XI 1904. Absolwent gimnazjum. W latach 1930-1931 w szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 25 p. uł. Na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. Awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 pełnił funkcję adiutant pułku oraz dowodził jednocześnie szwadronem gospodarczym. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy 25 p. uł.  Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. W czasie wojny aresztowany przez Niemców i osadzony w KL Oświęcim, gdzie został zamordowany.
    Odznaczony: BKZ
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939.   W-wa 1989;Dz. Pers. Nr z 15 VIII 1933;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Uszycki Jerzy Oktawiusz
    [1893-1961], członek POW, oficer sł. st. łączności WP, mjr [1935], w konspiracji SZP/ZWZ/AK, ppłk [1942], ps. „Filoxera”, „Jurski”, „Ort”, vel Jerzy Jurski
    Kierownik /szef/ Wydziału V /Łączności/ w K-dy Okręgu Warszawa-Miasto IV 1940 – IV 1942.
    Ur. 26 III 1893 w Warszawie, syn Bronisława i Leokadii z d. Michałowskiej. Od 1905 uczył się w II Progimnazjum rosyjskim w rodzinnym mieście. Był uczestnikiem strajku szkolnego w 1905. Od 1906 w Szkole Realnej W. Wróblewskiego i tu w VI 1913 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1913 do 1915 studiuje na SGGW, a w latach 1915-1916 na Wydziale Inżynierii Rolnej Politechniki Warszawskiej. Pracował następnie jako pomocnik administratora majątku Rzeczyca w ziemi Rawskiej, od VII 1917 był z-cą dyrektora filii Polskiej Centrali Zbożowej w Opatowie, a od IX 1917 w Końskich, zaś od VII 1918 dyrektorem filii Polskiej Centrali Handlowej w Końskich. Od 1911 należał do tajnego skautingu awansując na drużynowego III Warszawskiej Drużyny Skautowej im. Ordona. W końcu 1915 był współorganizatorem rozłamu w wyniku, którego niemal połowa drużyn warszawskich przystąpiła do Polskiej Organizacji Skautowej utworzonej w Piotrkowie Tryb. w 1915. był członkiem jej Rady Oddziałowej. Od XI 1915 należał do POW. Po ukończeniu szkoły podoficerskiej od I 1916 współorganizował POW w Przasnyszu i w Baranowie w Puszczy Kurpiowskiej. Po powrocie do Warszawy ukończył szkołę podchorążych, gdzie przebywał od XII 1916 do V 1917. Od VII 1917 był instruktorem w Obwodzie Końskie POW. W XI 1918 na czele zorganizowanej przez siebie kompanii POW uczestniczył w rozbrajaniu okupantów w pow. Końskie, a następnie wraz z nią wcielony w XII 1918 do WP i przydzielony do komendy dworca kolejowego w Końskich. Od III 1919 ponownie dowodzi plutonem, potem kompanią, a od VIII 1919 był adiutantem II batalionu 26 pp. Od IX 1919  d-ca plutonu w kompanii zapasowej 1 batalionu telegraficznego. Od XII 1919 do III 1920 w Szkole Oficerskiej Wojsk Łączności, potem oficer 1 p. łączności odkomenderowany do Obozu Wojsk Łączności, gdzie był d-cą kompanii sztabowej w Obozie Szkolnym Wojsk Łączności, jednocześnie oficer broni do I 1921, referentem oświatowym od XII 1920 do V 1921, a od VII 1921 wykładowcą i instruktorem w tamtejszej Szkole Podchorążych Łączności. Zweryfikowany w stopniu por sł. st. łącz. 1 VI 1919. Od X 1921 adiutant Obozu Szkolnego Wojsk Łączności. Po ukończeniu z pierwszą lokatą kursu doszkolenia II –VII 1922 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie był w obozie wykładowcą i kierownikiem WF z przerwą w okresie V-IV 1924, kiedy przebywał na kursie doszkolenia oficerów sztabowych łączności. W XI 1925 przeniesiony do Centralnych Zakładów Wojsk Łączności, był tam kolejno referentem budżetowym, d-ca kompanii obsługi, a od I 1926 z-cą kierownika składów sprzętu telegraficznego. W okresie XI-XII 1926 uczęszczał jednocześnie na kurs naukowej organizacji pracy przy Politechnice Warszawskiej. W I 1927 odkomenderowany do Korpusu Kontrolerów MSWojsk., został tam członkiem nadzwyczajnej komisji do zbadania stanu sprzętu łączności. Od  1927 referent , od V 1928 kierownik referatu przepisów służbowych  Wydz. Wojsk Łączności Dep. Inżynierii MSWojsk. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łączności 01 I 1928. Od V 1929 był kierownikiem referatu wyszkolenia Szefostwa Łączności MSWojsk., zaś w okresie VI-VII 1930 przebywał na stażu w Czechosłowacji. Od XII 1932 d-ca Batalionu Szkoły Podchorążych Łączności w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu z przerwą I-VI 1933 kiedy przebywał na kursie dla oficerów sztabowych łączności przy MSWoj. Od 1934 k-dt Szkoły Podchorążych Łączności w centrum Wyszkolenia Łączności. Awansowany do stopnia mjr sł. st. łączności 01 I 1935. We IX 1936 przydzielony do GISZ, był oficerem łączności w sztabie Armii gen. Juliusza Rómmla. Od III 19399 szef łączności w Dowództwie KOP. W kampanii wrześniowej 1939 szef łączności w sztabie GO gen. Jana Kraszewskiego w składzie Armii „Prusy”. Po kapitulacji w klasach zamojskich 27 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej i 15 X 1939 przewieziony do szpitala PCK w Krakowie, nawiązując tam kontakt z SZP. W XI 1939 zdołał uzyskać zwolnienie ze szpitala i w I 1940 przybył do Warszawy. Pozorując ślepotę, został zarejestrowany jako oficer-inwalida. Mieszkał przy ul. Plac Inwalidów 3 i od VI 1941 prowadził sklep warzywniczo-owocowy przy ul. Zielnej 12, gdzie mieścił się jego główny lokal kontaktowy prowadzony przez siostrę matki, Janinę Michałowską. Potem używał nazwisk przybranych i mieszkał kolejno przy ul. Aleje Jerozolimskie 17 i w domu rodziców przy ul. Leszczyńskiej 10.
    Czynny w konspiracji ZWZ/AK od II 1940, zaprzysiężony w II 1940 przez ppłk dypl. Jana Rzepeckiego objął w IV 1940 po por. Romanie Kiźnym funkcję kierownika Wydziału V Łączności w sztabie k-dy Okręgu Warszawa-miasto ZWZ-AK. W IV 1942 przeniesiony na stanowisko d-cy Wojsk Łączności AK. Był jednocześnie z-cą do spraw łączności technicznej szefa Oddz. V Dowodzenia Ogólnego i Łączności sztabu K-dy Głównej AK, płk dypl. sł. st. Józefa Kazimierza Pluty –Czachowskiego „Kuczaby”. Awansowany rozkazem KG AK nr l. 65/BP z 11 XI 1942 do stopnia ppłk sł. st. łączności. Posługiwał się ps. „Jurski”, „Ort”. Po kapitulacji oddziałów powstańczych był przesłuchiwany przez oficerów Abwehry w Berlinie razem z mjr Kazimierzem Lorysem- ostatnim szefem Oddz. V sztabu K-dy Okręgu Warszawa-miasto AK. Następnie przebywał w Oflagach kolejno: Luckenwalde, Sandbostel i Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 przez wojska amerykańskie służył od VII 1945 w Dowództwie Łączności II Korpusu Polskiego we Włoszech, Włoszech następnie był przewodniczącym Komisji Weryfikacyjnej AK przy sztabie II Korpusu Polskiego.
    Po demobilizacji w 1948 osiadł w Londynie, gdzie od 1953 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Klubu Dyskusyjnego Spraw Krajowych im. gen. Stefana Roweckiego. W XII 1954 przeniósł się do USA, pozostając tam na utrzymaniu córki Hanny.
    Zmarł 22 V 1961 w Deal Park i został pochowany na cmentarzu Mt. Carmwl w West Long Branch /New Jersey/.
    Odznaczony: SKZ /1928/, KN /1933/, KW /1944/, VM kl. 5 /02 X 1944/
    Żonaty od 1917 z Marią z d. Orth /1896-1956/ absolwentką Szkoły Nauk Politycznych w Warszawie, po wojnie kierowniczką archiwum Minist. Spraw Zagranicznych PRL, zmarłą w Łodzi. Mieli dwie córki; Hannę /ur. 1919/, Walentynę /ur.1923/
    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; K. A. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. III. W-wa 1991; K. Malinowski. Żołnierze Łączności Walczącej Warszawy. W-wa 1983
     

    Utnik Marian
    [1902-2003], oficer dypl. sł. st. art. WP, kpt. [1937], w PSZ, mjr/ppłk /płk
    Ur. 07 XII 1902 w Ostrowcu Świętokrzyskim, syn Wawrzyńca i Balbiny z d. Oleksak. Uczęszczał do gimnazjum. W 1920 wstępuje ochotniczo do WP i bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W szeregach 205 pp uczestniczy w VIII 1920 w bitwie warszawskiej. Po wojnie ukończył gimnazjum i zdał maturę. W latach 1923-1924 w Szkole Podchorążych w Krakowie, potem w latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 2 pap /2 pal/ w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany na stopień por. sł. st. art. 15 VIII 1928. W 2 pal służył do 1933. Od X 1933 do X 1935 studiował w MSWoj. w Warszawie. Następnie w okresie 1935-1938 szef sztabu Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Do stopnia mjr dypl. sł. st. art. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 w WSWoj., gdzie pełnił funkcję sekretarza kursów doskonalenia oficerów dyplomowanych. We IX 1939 oficer w Oddziale Operacyjnym Sztabu NW WP. Po klęsce wrześniowej 1939 przedostał się do Rumuni, potem do Francji, gdzie służył w WP. Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie służył w 1 Brygadzie Strzelców w Szkocji. Od 1942 oficer w sztabie NW WP w Londynie, początkowo kierownik referatu wyszkolenia, potem z-ca szefa  a od 10 VII 1944 do XII 1945 na stanowisku szefa Oddziału VI. Odpowiedzialny za łączność z AK. Po demobilizacji w 1947 mieszkał w Londynie. Obok gen. S. Tatara, płk-a S. Nowickiego był powiernikiem ustanowionym przez Rząd RP na uchodźctwie skarbu Funduszu Obrony Narodowej. Wbrew woli Rządu RP na uchodźctwie 19 VI 1947 skarb zostaje przekazany przez powierników attache wojskowemu ambasady w Londynie – przedstawicielowi wywiadu wojskowego PRL. Przekazano też ponad pięćset teczek  archiwalnych Oddziału VI Sztabu NW. W VII 1948  zostaje awansowany przez marszałka M. Żymierskiego płk dypl. piech. W 1949 powraca do Kraju. Zatrzymany 3 XI 1949  przez funkcj. IMBP na dworcu Łódź-Kalka podczas podróży do Londynu. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała z datą 3 XI 1949  NPW w Warszawie. Przeszedł ciężkie śledztwo. Podczas przesłuchań maltretowany psychicznie i fizycznie. Wyrokiem NSW w Warszawie z 13 VIII 1951, sygn. akt Sn 6/51 został skazany z art. 86§ 1 i 2 KKWP i  art. 7 Dekretu z dnia 13 VI 1946  na karę 15 lat więzienia, utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na przeciąg 5 lat, przepadek całego mienia  na rzecz Skarbu Państwa. Na poczet kary pozbawienia wolności  Sąd zaliczył mu okres od dnia 3 XI 1949 i od tej dat nakazał liczyć początek odbywania kary. Po wyroku więziony na Mokotowie, skąd został wywieziony do CWK w Rawiczu, a w XII 1943 do CWK Wronki, potem od 1955 w Strzelcach Opolskich. 24 IV 1956 sprawa gen. S. Tatara i w tym płk-a M. Utnika została wznowiona przez NPW i umorzona. Jednocześnie zarządzono zwolnienie go  z więzienia. Zwolniony w V 1956 z więzienia powrócił do Warszawy, gdzie zamieszkał. Podejmuje pracę w zawodzie geodety. Od 1965 na emeryturze. Opublikował swoje wspomnienia w wojskowym Przeglądzie Historycznym.
    Zmarł w Warszawie 24 II 2003. Pochowany na cmentarzu Północnym w Warszawie.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; T. Jurga. Obrona Polski w 1939.      W-wa 1990; J. Tucholski. Cichociemni. W-wa 1985;J. Kuropieska. Misja w Londynie. W-wa 1981;J. Poksiński. Ttar-Unik-Nowicki. „TUN”. W-wa 1992; M. R. Bombicki Zbrodnie prawa. Wyroki Sądów Wojskowych w latach 1944-1954. Poznań 1993; H. Czarnecki. Informator o Dokumentach Sądowo-Więziennych z lat 1944-21956. Poznań 1993.

     
    Uziembło Andrzej
    [1915-1980] por. sł. st. art.[1939]
    Ur. 30 VI 1915 w Krakowie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 5 pac w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 19 III 1939. W okresie 1938-1939 był d-c IV plutonu szkoły podoficerskiej w 5 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy baterii armat 105 mm w składzie 23 dac zmobilizowanego przez 6 pac w Krakowie. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 23 dac od Krakowa na Lubelszczyznę, gdzie walczy do rozwiązania dywizjonu 20 IX 1939. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i przedostaje się przez Węgry do Francji i tam uczestniczy w kampanii francuskiej jako oficer 8 baterii w III dywizjonie 1 Wileńskiego Pułku Art. Lekkiej w składzie 1 DGren. gen. B. Ducha. Po zakończeniu walk internowany w Szwajcarii. Po wojnie pozostał na emigracji. Mieszkał w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł 19 XI 1980.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 5 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1996.


     
    Voellnagel Antoni Henryk
    [1911-1942], por. sł. st. lot. obs.[1938], w PSZ kpt.[1941]
    Ur. 16 XII 1911. Absolwent gimnazjum. W latach 1931-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. 15 VIII 1934 z przydziałem do 5 p. lotniczego. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa  Nr 1 był d-ca plutonu parku – Baza Lotnicza. W kampanii wrześniowej 1939  bierze udział jako obserwator w plutonie lotnictwa rozpoznawczego przydzielonego do Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Węgry. Do Wlk. Brytanii przybył III 1940. Służył w 301 dywizjonie bombowym. Brał udział w nalotach na cele niemieckie we Francji w 1940-1 941. Awansowany do stopnia kpt. Przeniesiony w IV 1941 z 301 Dywizjonu Bombowego do 138 brytyjskiego dywizjonu specjalnego. Latał w lotach specjalnych nad tereny okupowane przez Niemców.  Zginął w nocy z  20/21 IV 1942 po rozbiciu samolotu  w Alpach Bawarskich w pobliżu m. Kreutz w Bawarii. Pochowany na miejscowym cmentarzu, później po wojnie pochowano go na cmentarzu w m.  Dürnbach k. Bad Tölz
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Vogt Paweł Otto
    [1913-?], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 30 XII 1913. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 8 kompanii III batalionu 179 pp rez. w składzie 50 DPRez. Podczas walk pod Kockiem 3 X 1939 został ranny.
    R. Rybka – K. Stefan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Vogtman Czesław Jan
    [1901-?], kpt. sł. st. art. [1935]
    Ur. 24 V 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie 1922-1924 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Mianowany ppor. sł. st. art. 1 X 1924 z starszeństwem od 1 VII 1923 z przydziałem do 3 pap na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. W 3 pap/pal pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony po 1935 do 19 pal w Nowowilejce, gdzie do 1VIII 39 pełnił funkcję d-cy 5 baterii II dywizjonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 baterii II dywizjonu 19 pal w składzie 19 DP.  Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 5 baterii. W walczył na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: SKZ
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Völpel Rudolf Jan
    [1909-1941?], por. sł. st. art.[1937]
    Ur. 16 XII 1909 Krasne. Syn Jakuba. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od 17 VIII1929 do 21 VI 1930 w 5 baterii szkolnej Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 12 pal w Złoczowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W okresie 1937-1939 z-ca d-cy szkoły podoficerskiej pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 baterii II dywizjonu 12 pal w składzie 12 DP. Uczestniczy w walkach na Kielecczyźnie. Po wydostaniu się z okrążenia z grupa oficerów przebijał się do Złoczowa. Ujęty przez funkcj. NKWD i uwięziony w łagrze. Zginął w 1941.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii.. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;P. Zarzycki. 12 pal. Pruszków 1998. 



    Wachniewski Kazimierz
    [1896-?], rtm. sł. st. kaw.[1931]
    Ur. 23 III 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 1 I 1921. Długoletni oficer 12 p. uł. w Krzemieńcu, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony w 1931 z 12 p. uł. do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, gdzie ukończył kurs dla d-ców szwadronu. Przeniesiony z CWKaw. w Grudziądzu do 18 p. uł. w Grudziądzu na stanowisko d-cy szwadronu. Przeniesiony w 1934 z 18 p. uł. w Grudziądzu do 1 psk w Garwolinie n stanowisko d-cy szwadronu. Po 19356 przeniesiony z 1 psk do 5 p. uł. w Ostrołęce na stanowisko d-cy 4 szwadronu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 szwadronu. Podczas walk zostaje 14 IX 1939 zostaje ranny.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Wachowicz Andrzej
    [1897-1940], kpt. sł. st. art.[1924], pośm. mjr [2007]
    Ur. 30 XI 1897 w Białej Cerkwi na Ukrainie, syn Cezarego i Marii z Krajewskich. Uczęszczał do szkoły średniej. Od 1916 członek POW. W WP od XI 1918 w oddziale ppłk Lisa-Kuli. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W szeregach 105 pp. Podczas walk ranny. Ukończył wojenny kurs szkoły podchorążych piechoty w Warszawie. W okresie 1922-1923 przebywał na kursie dla oficerów artylerii w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu, potem odkomenderowany jako instruktor do Centralnej Szkoły Podoficerskiej Nr 1 – Szkoła Podoficerów Zawodowych Artylerii w Chełmnie. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie przeniesiony do 7 pap, skąd z dniem 1 VI 1926 został odkomenderowany na 4 miesięczny kurs dla dowódców baterii do Obozu Szkolnego Artylerii w Toruniu. Do stopnia kpt. awansowany 15 VIII 1924. Wieloletni oficer 7 pap/pal w Częstochowie, gdzie dowodził m. in. baterią. W 1935 przeniesiony z 7 pal do DOK IV w Łodzi – Wydział Mobilizacji i Uzupełnień na stanowisku kierownika referatu koni. Funkcję pełnił do VIII 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu 10 DP. Walczył na szlaku bojowym 10 DP Walczył na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Odznaczony: VM kl. 5, MN, SKZ, Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie mjr art. 
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924;Dz. Pers. Nr 28 z 19 VII 1926; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; Rocznik oficerski 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Wacikiewicz Antoni
    [1905-1980], kadet, kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 18 V 1905 w Dublanach k. Lwowa, syn Antoniego i Elżbiety. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. W 1935 przeniesiony z 20 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do batalionu KOP „Żytyń” na stanowisko d-cy plutonu. Z dniem 16 XI 1936 przeniesiony do Baonu KOP „Czortków”. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. Do mobilizacji w 1939 pełnił funkcje adiutanta Baonu KOP „Czortków”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta 163 pp rez. w składzie 36 DPRez. w składzie Armii „Prusy”. Walczył w rejonie Końskich, potem na Lubelszczyźnie w GO gen. S. Skwarczyńskiego. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w latach 1939-1945. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 przebywał na Zachodzie. W 1946 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Krakowie.
    Zmarł w Krakowie 10 XI 1980. Pochowany na cmentarzu w Krakowie.
    Żonaty z Jadwigą z d. Nowak.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928: Rocznik oficerski 1932; Księga Pamięci Kadetów II RP. Pruszków 2001; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa-Pułtusk 2001; 

     
    Wackerman Józef Prokop
    [1909-?], por. rez. piech.[1938]
    Ur. 19 XII 1909. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. 1 I 1938. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM w III batalionie 164 pp rez. w Grupie „Sandomierz”. Brał udział w walkach na linii obronnej na Wiśle, potem na Lubelszczyźnie. po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał od x 1939 do 1 VIII 1940 w oflagu XI A w Osterode. Po likwidacji oflagu przeniesiony do oflagu II C w Woldenbergu.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;
    Por. Józef Prokop Wackermann osiadł po wojnie na gospodarstwie w Lipkach Wielkich, pow. Gorzów, gdzie w 1945-1948 był wójtem gminy, był członkiem PSL, następnie PPR, zasiadał w KP PPR w Gorzowie, usunięty 16.10.1948 z plenum i z partii. Zm. 9.12.1993 r.
    W 1947 zmienił nazwisko na Grudziński (akcja spolszczania nazwisk)i pod tym nazwiskiem jest pochowany na cmentarzu komunalnym w Gorzowie.
    Tożsamość postaci potwierdza ta sama data urodzenia, jak występowanie na stanowisku wójta Lipek Wielkich pod obu nazwiskami
    inf. Jerzy Zysnarski 25.09.2012 r.
     
    Wacławowicz Paweł Jan
    [1897-1958], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 11 I 1897 w Chrzanowie, syn Franciszka i Katarzyny. Uczył w się w Szkole Wydziałowej, potem w Wyższej Szkole Przemysłowej w Wiedniu. Od VIII 1914 żołnierz Legionów Polskich. W 1918 służył w kompanii chrzanowskiej włączonej potem do 4 pp Leg. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VII 1925 z przydziałem do 19 pp we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. W latach 1927-1929 był instruktorem w Baonie Podchorążych rezerwy Piechoty Nr 6 w Zaleszczykach, skąd został z dniem 1 IX 1929 przeniesiony na stanowisko instruktora do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. W 1930 przeniesiony do 8 dywizjonu żandarmerii w Toruniu, potem w 1931 do 63 pp w Toruniu, gdzie pełnił różne funkcje. Po 935 przeniesiony z 63 pp do 79 pp w Słonimiu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił w 79 pp funkcje d-cy kompanii, potem z-cy oficera mobilizacyjnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii Samodzielnym 179 Batalionie 179 pp rez. w składzie 60 DP Rez. Walczył na Lubelszczyźnie. Podczas walk w rejonie Woli Gułowskiej 5 X 1939 zostaje ranny. Wzięty do niewoli niemieckiej przebywał w stalagu XII A w Bad Sulzbach w Bawarii, potem w oflagu VII C w Laufen, Laufer od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. W I 1945 ewakuowany na Zachód z częścią jeńców. Po uwolnieniu z niewoli przebywał na Zachodzie. Do kraju powrócił w VI 1946. Zamieszkał w Kudowie. Aresztowany przez funkcj. UB był więziony. Ciężko schorowany starał się o rentę. Zmarł 8 VI 1958 we Wrocławiu.
    Odznaczony: KN, KW, SKZ, Medalem 10 – Lecia, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
    Żonaty z Bronisławą z d. Schroeiber. Miał z tego związku córki: Stanisławę i Janinę oraz syna Kazimierza. 
    Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1926;Dz. Pers. Nr 93 z 16 IX 1925; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Wacławski Józef Tadeusz
    [1909-+?], por. sł. st. piech. [1936]
    Ur. 23 VIII 1909. Absolwent szkoły średniej. W latach 1930-1931 Batalionie Szkolnym Podchorążych w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 42 pp w Białymstoku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 pełnił funkcję kierownika składnicy w 2 batalionie pancernym w Żurawicy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii CKM w II batalionie 164 pp rez. w Grupie „Sandomierz”. Walczył na liniach obronnych na Wiśle, potem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Opolu, gdzie zmarł 
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Wagner Bronisław
    [1896-1971], mjr dr med.[1936]
    Ur. 18 VII 1896. Ukończył gimnazjum z maturą, potem studiował medycynę. Od XI 1918 w stopniu ppor. w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1920. Służył w VII Baonie Sanitarnym w Poznaniu i pracował jako podlekarz w VII Okręgowym Szpitalu. Odkomenderowany na studia medyczne na wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego w Warszawie. Dyplom lekarski uzyskał w 1926, później tytuł dr med. Służył jako lekarz med. m. in. w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sanit. 1 I 1930. Do stopnia mjr-a awansowany 1 I 1936. Później w latach 1936-1939  pełni funkcję naczelnego lekarza medycyny w Szkole Podchorążych Piechoty. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby zdrowia 41 DP Rez. Walczył na szlaku bojowym 41 DP m. in. na Lubelszczyźnie.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał i pracował w Karpaczu. Zmarł w Karpaczu 16 I 1971.
    Odznaczony: MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego. W-wa VI 1934.

     
    Wagner Kazimierz
    [1907-?], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 15 II 1907. W WP od 1928. Po ukończeniu szkoły podoficerskiej pozostaje w służbie wojskowej jako podoficer nadterminowy, potem zawodowy. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 8 kompanii III batalionu w 83 pp w Kobryniu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii w II batalionie 183 pprez. w składzie 60 DP Rez. Walczył na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Wajdowicz Zygmunt Józef
    [1899-1983],kpt. sł. st.  piech.[1933]
    Ur. 30 V 1899 w Szczucinie, syn Piotra. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od  XI 1918. Brał udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Skierowany z frontu do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie – klasa 25- gdzie przebywał  w okresie od  15 II 1920 – 01 VII 1920. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 VII 1920. Przydzielony do 16 pp. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1922. Długoletni oficer 16 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1933. Z dniem 9 XI 1935 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Wołożyn”, gdzie dowodził 3 kompanią strzelecką. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-ca 9 kompanii III batalionu 2 pp KOP. Walczył na szlaku bojowym pułku. Po kapitulacji polskich oddziałów przebywał na wschodnich terenach Polski. Dostał się do sowieckiej niewoli. Potem służył w armii polskiej w ZSRR.  Po wojnie przebywał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 14 VII 1983 w Londynie. Pochowany w Columbarium przy kościele św. Andrzeja Boboli.
    Żona Leokadia Wajdowicz z d. Więcek p. v. 1 Łuczywek, p. v. 2 Dekańska /26VI 1911-6 VI 1987/
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001.

     
    Wakalski Kazimierz Józef Jan
    [1908-1995], por. sł. st. art.[1932]
    Ur. 5 III 1908. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 10928 z przydziałem do 2 dak w Dubnie  na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W latach 1937-1939 był oficerem zwiadowczym 2 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii 2 dak w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył 1 IX 1939 pod Mokrą, potem w walkach odwrotowych  i  w końcowej fazie kampanii wrześniowej 1939 na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem w II C w Woldenbergu, gdzie aktywnie działał w jenieckiej konspiracji wojskowej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Warszawie i Ursusie.
    Zmarł w Warszawie-Ursusie  20 III 1995. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM kl. 5
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006


    Walas Wacław
    [1912-1973], por. sł. st.  piech.[1939]
    Ur. 27 IX 1912. Absolwent gimnazjum. W latach 1932-1933 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 3 psp w Bielsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stonki por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 był m. in. adiutantem d-cy III batalionu 3 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii w III batalionie 3 psp. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po zakończeniu działań wojennych dalsze losy n/n. Po wojnie w kraju. Zmarł w Krakowie 11 VI 1973.
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1935; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.; 

     
    Walasek Jan
    [1899-?], mjr sł. st. art.[1938]
    Ur. 23 XI 1899 w Opatowicach. Absolwent 8 klasowego gimnazjum z maturą w Łomży. W WP od XI 1918. W okresie od 10 III 1919- o1 X 1919 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie – klasa M. mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 X 1919. Brał udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Do stopnia por. awansowany 1 I 1921. służył w 33 pp w Łomży, gdzie pełnił różne funkcje. Po ukończeniu kursu dla młodszych oficerów artylerii w CWArt. w Toruniu w 1927 zostaje przeniesiony do 15 pap w Bydgoszczy. W 1929 ukończył  w CWArt. kurs instruktorów jazdy. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. Dowodził m. in. baterią. W 1935  kończył 5 miesięczny kurs normalny dla oficerów artylerii w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu, a w 1936 ukończył kurs dla dowódców dywizjonów. Przeniesiony z 15 pal do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko z-cy  d-cy baterii artylerii lekkiej KOP „Osowiec”. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 19 III 1938. w latach 1938-1939 d-ca baterii artylerii KOP „Osowiec”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II dywizjonu 32 pal. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939  przedostał się na Zachód. Służył m. in. w II Korpusie Polskim, gdzie dowodził 10 pac. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. Uczestnik kampanii włoskiej 1944-1945. Po wojnie przebywał na Zachodzie.
    Odznaczony: KW 2x
    Żonaty, syn/ur. 1929/
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; P. Żaroń. Armia Polska w ZSRR, na Bliskim i Środkowym Wschodzie. W-wa 1981

     
    Walczak Aleksander
    [1902-1987], st. wach.  w konspiracji AK chor./ ppor. ps. „Cel” , od jesieni 1944 w WP kpt./mjr 
    Ur. 20 IV 1902. Syn Józefa i Teodory. Ukończył szkołę średnią. W WP służy jako podoficer zawodowy kawalerii od 1924. Awansowany kolejno do stopnia wach. st. wach. był szefem 3 szwadronu. Walczył w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku szefa 3 szwadronu , potem d-ca plutonu w szwadronie dowodzonym przez rtm. J. Bielickiego na szlaku bojowym 9 psk od Grajewa na Lubelszczyznę m. in. pod Kockiem 3-5 X 1939, gdzie dostał się od 6 X 1939 do niewoli niemieckiej, skąd udało mu się wkrótce zbiec. Ukrywał się w Janowie Podlaskim, gdzie od 10 XII 1939 podejmuje działalność konspiracyjną. W końcu XI 1942 powrócił do Grajewa, gdzie kontynuuje działalność konspiracyjna w AK. Mianowany kmdtem Placówki Bogusze w Rejonie II Grajewo. Oficjalnie pracował jako pomocnik kowala  w kuźni Z. Maciorowskiego b. żołnierza w 9 psk. Awansowany w AK do stopnia chorążego. W akcji „Burza” w VIII/IX 1944 dowodził 5 szwadronem w składzie odtworzonego w AK 9 psk. Walczy z Niemcami na terenie obwodu. Po śmierci „Groma”    d-cy 9 psk AK dowodził pozostałością pułku  oraz przebiciem przez linię frontu w nocy z 8/9 IX 1944. Następnie obozie w Dojlidach k. Białegostoku. Wcielony do służby wojskowej w wojsku. Później zdemobilizowany.
    Po wojnie w kraju. Zmarł 04 VI 1987.
    Odznaczony: VM kl. 5, SKZ z M
    W. Żarski-Zajdler. Ruch Oporu w latach 1939-1944 na Białostocczyźnie. Referat materiałowy. Cz. 2 . W-wa 1966; J. Orzechowki. Aby Pamięć nie zginęła. Rajgród 1997.

     
    Walczak Eugeniusz
    [1911-1986], por. sł. st.  art.[1939]
    Ur. 20 XII 1911. Absolwent szkoły średniej. W okresie 11 VIII 1932- 23 VI 1933 w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1933-935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany 15 X 1935 do stopnia ppor. sł. st. art. z przydziałem do 11 pal  w Stanisławowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 2 baterii I dywizjonu 11 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii I dywizjonu 11 pal w składzie 11 DP, potem wraz z baterią walczy w składzie 6  pal. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Krakowie, gdzie zmarła 22 V 1986. Pochowany na cmentarzu Grębałów.
    Dz. Pers. Nr 3 z 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 11 Karpacki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 2004.

     
    Walczak Marian
    [1907-1970], ks. kap. rez.[1939], 
    Ur. 30 VII 1907 w Krotoszynie. Absolwent Seminarium Duchownego. Wyświecony na kapłana. Kapłan diecezji poznańskiej. Był prefektem w Wolsztynie. Od 30 VIII 1939 kapelan 1 pułku Strzelców Zmot. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Pod Tomaszowem Lub. dostał się do niewoli niemieckie od 6 XI 1939 w oflagu VI A w Murnau, potem więzień obozów w Buchenwald i Dachau. Po uwolnieniu z obozu wyjechał do Włoch, gdzie od lata 1945 służył w II KP we Włoszech. Po wojnie w Wlk. Brytanii
    Duszpasterz w Liverpool i Ealing wicedyrektor Polskiej Misji Katolickiej. Był proboszczem polskiej parafii na Devonii,
    Zmarł 6 VI 1970 Londyn. Pochowany na St Patrick Catholic Cementary w Londynie. 
    H. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995;

     
    Walczak Stanisław
    [1914-?], ppor. sł. st. art.[1937]
    Ur. 05 IV 1914.Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 Chełmnie, gdzie w 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem do 9 pal w Białej Podlaskiej na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1938-1939 d-ca plutonu w 6 baterii 9 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 baterii II dywizjonu 61 pal rez. zmobilizowanego przez 9 pal dla 41 DP Rez. Podczas walk w rejonie Cześnik zostaje ranny 22 IX 1939.  Od 27 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937: R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Walczak Teodor
    [1898-1939], por. rez. piech.[1939] 
    Ur.14 IV 1898. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. służbę wojskową odbywał na kursie w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 1 I 1930 z przydziałem do 11 pp w tarnowskich Górach. Ewidencyjnie podlegał PKU Tarnowskie Góry. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowano go do stopnia por. rez. piech. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii w II batalionie 11 pp w składzie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 11 pp od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę. Poległ 16 IX 1939 k. Biłgoraja. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Biłgoraju.
     Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Krakó 2003.

     
    Walczyński Czesław
    [1911-1998], por. sł. st. art.[1938]
    Ur. 26 I 1911. Syn Franciszka i Józefy. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem 12 dak w Ostrołęce na stanowisko d-cy plutonu. Po rozformowaniu 12 dak w 1937 przeniesiony do 1 dak w Warszawie. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 pełnił funkcje oficer żywnościowego 1 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera żywnościowego 1 dak. Walczył na szlaku bojowym 1 dak. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Po wojnie na emigracji. Początkowo w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Kanady i tam osiadł na stałe.
    Zmarł 12 III 1998 w Montrealu. Pochowany na Cmentarzu Weteranów „Field of Honour” w Pointe Claire w Quebecu.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Warszawa 200o; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Walczyński Władysław
    [1895- 1942], mjr sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 30 X 1895 w m. Zienie pow. Biała Podlaska. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii rosyjskiej, potem w 14 p. uł. Od XI 1918 w WP. W stopniu plut. kaw. bierze udział w szeregach 14 p. uł. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs podchorążych kawalerii. Mianowany ppor. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od  1 VI 1920. Długoletni oficer 14 p. uł. we Lwowie, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1929. Po ukończeniu kursu dla dowódców szwadronu dowodził szwadronem w 14 p. uł. Przeniesiony w IV 1933 z 14 p. uł. do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do szwadronu kawalerii „Kleck” na stanowisko z-cy d-cy szwadronu, potem d-ca szwadronu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1936. Przeniesiony następnie z KOP do 2 psk na stanowisko kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy pułku. W kampanii wrześniowej 1939 początkowo w Ośrodku Zapasowym Wołyńskiej Brygady Kawalerii w Hrubieszowie, gdzie obejmuje dowodzenie zorganizowanym tam I dyonem konnym. Na czele dyonu bierze udział w walkach w składzie  Kawalerii Grupy „Dubno” dowodzonym przez ppłk. K. Halickiego. Podczas walk w rejonie Sieniawy 27 IX 1939 zostaje ranny. /Wg L/. Głowckiego poległ 27 IX 1939 pod Sieniawą, ale wg innych informacji przeżył i uniknął niewoli. Podczas okupacji niemieckiej mieszkał  w Krakowie. Aresztowany w 1941 przez gestapo. Więziony w Krakowie na Montelupich. Przeszedł ciężkie śledztwo. Wysłany do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Zamordowany w KL Auschwitz 21 IX 1942.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW2x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Waldeck Marian Waldemar
    [1905-1942], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1938], w konspiracji ZWZ, ps. „Kątski”, „Werner”, „Wilk” vel Werner Marian
    Kmdt Obwodu Gorlice ZWZ XII 1939 – VII 1941. Okręg Kraków ZWZ.
    Ur. 8 II 1905. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury w 1924, wstępuje do Szkoły Podchorążych w Warszawie. Po przeszkoleniu unitarnym 1 IX1924- 1 VIII 1925 wstępuje do Oficerskiej Szkoły Kawalerii w Grudziądzu, gdzie przebywa w okresie 1925-1927. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. kawalerii WP 15 VIII 1927 z przydziałem do 12 Pułku Ułanów Podolskich w Białokrynicy k/Krzemieńca na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. kawalerii awansowany 15 VIII 1929. Po awansie do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1938 przeniesiony do 9 Pułku Strzelców Konnych w Grajewie na stanowisko d-cy szwadronu. Latem 1939 d-ca 3 szwadronu 9 psk w Grajewie. W kampanii wrześniowej 1939 początkowo dowodzi 3 szwadronem, potem od 5 IX 1939 d-ca szwadronu gospodarczego. Uczestniczy w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 9 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii, od Grajewa do Kocka. Bierze udział 5 X 1939 w bitwie pod Kockiem na Polesiu. Po kapitulacji unika niewoli niemieckiej. Jesienią 1939 przebywa na Podkarpaciu w celu przekroczenia granicy i przedostania się do Francji i wstąpienia tam do WP. Po nawiązaniu kontaktów konspiracyjnych w końcu XII 1939 otrzymuje nominację na stanowisko k-dta Obwodu ZWZ Gorlice. Organizuje struktury konspiracyjne ZWZ na podległym terenie. Fikcyjnie zatrudniony w majątku Stanisławy Groblewskiej ps. „Joanna” w Bystrzycy Szymbarskiej, gdzie umieścił ośrodek dowódczy obwodu. Prowadził działania zmierzające do scalenia istniejących grup konspiracyjnych z ZWZ, co przyniosło pozytywne efekty. Zorganizował sztab Obwodu ZWZ Gorlice. Prowadził aktywną działalność konspiracyjną. Funkcję k-dta obwodu pełnił do 07 VII 1941. W wyniku zdrady został ujęty pod przybranym nazwiskiem Werner Marian przez gestapo i uwięziony w Jaśle, gdzie był poddany ciężkiemu gestapowskiemu śledztwu z zastosowaniem tortur. W pierwszej połowie 1942 wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie o6 VIII 1942 został  zamordowany pod przybranym nazwiskiem Marian Werner.
    Roczniki Oficerskie 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Z. Gnat-Wieteska. 9 Pułk Strzelców Konnych, s. 28,29. Pruszków 1999; J. Wróblewski. Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie” 1939, s. 207. W-wa 1997; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie 1939,s. 388. Lublin 1976; A. Daszkiewicz. Ruch Oporu w Rejonie Beskidu Niskiego, wg indeksu. W-wa 1975; G. Mazur, W. Rojek, M. Zgórniak. Wojna i okupacja na Podkarpaciu i Podhalu 1939-1945, wg indeksu. Kraków 1998; J. Kotlarski, P. Połomski. 1 Pułk Strzelców Podhalańskich AK. wg indeksu. Gdańsk 1993; J. Krzywicki. Wspomnienia /w/ Okruchy wspomnień z AK nr 29/1997, s. 15.

     
    Waleszyński Zygmunt
    [1914-1939], ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 27 III 1914. Absolwent gimnazjum. W latach 1934-1937 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 79 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 19938-1939 był d-cą plutonu w 1 kompanii I batalionu 79 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu zwiadu konnego w samodzielnym batalionie 179 pp rez. w skaldzie 60 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym batalionu. Poległ w walce z Niemcami 5 X 1939 w woli Gułowskiej.
    Pochowany na cmentarzu w Woli Gułowskiej.
    Tajny Dz. Pers. Nr  3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Walewski Jan
    [1908-1939], ppor. rez. sap.[1936]
    Ur. 14 IX 1908. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. sap.  starszeństwem od 1 I 1936. Zmobilizowany w 1939 do WP i przydzielony do Ośrodka  Sapersko-Pionierskiego 23 DP w Mysłowicach. W kampanii wrześniowej 193 9 bierze udział  na stanowisku d-cy plutonu w 23 batalionie saperów w składzie Armii „Kraków”.  Walczył z wrogiem na szlaku bojowym baonu. Poległ 19 IX 1939 Tarnawatka. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Walewski Kazimierz Zygmunt
    [1908-1939], ppor. rez. kaw.[1935]
    Ur. 13 V 1908. Ukończył gimnazjum z maturą. Służbę wojskową odbywał w okresie od 15 VIII 1932 – 30 VI 1933 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 13 p. uł. w Nowowilejce. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935.  w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie kawalerii dywizyjnej 10 DP. Walczył z wrogiem na szlak bojowym szwadronu. Poległ 11 IX 1939 w walce z Niemcami.
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Walicki Jan
    [1914-?], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 09 IX 1914.Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie, Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 79 pp w Słonimiu. W latach 1937-1939 był d-ą plutonu w 6 kompanii II batalionu 79 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 5 kompanii II batalionu marszowego 79 pp w składzie 50 DP Rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku m. in. n Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, a od 1941 w oflagu II C w Woldenbergu. Wojnę przeżył.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 4  z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Waligórski Bonifacy Marian Roman
    [1905-?], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur.14 V 1905. Absolwent gimnazjum. W okresie od 01 IX 1925- 01 VII 1926 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. W latach 192601928 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 73 pp w Katowicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Po ukończeniu kursu dla dowódców kompanii awansowany 1 I 1936 do stopnia kpt. sł. st. piech. w latach 1937-1939 był d-cą 1 kompanii CKM w I batalionie 73 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego w Grupie Fortecznej Obszaru Warownego „Katowice”. Wałczył z wrogiem na szlaku bojowym Grupy Fortecznej „Katowice” od Śląska na Lubelszczyznę. Podczas walk dostał się do niewoli.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Walter Ernest Krystian
    [1901-?],kpt. br. panc.[1938]
    Ur. 27 XI 1901. WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1927 z przydziałem do 14 p. uł. we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 15 VIII 1929. W 1933 przeniesiony z 14 p. uł. do 6 Batalionu Czołgów i Samochodów Pancernych. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Modlinie kurs aplikacyjny dla oficerów technicznych broni pancernych. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. broni panc. 19 III 1938. W latach 1938-1939 pełnił funkcję kierownika warsztatów w 6 Batalionie Pancernym we Lwowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy i oficera technicznego Dywizjonu Rozpoznawczego w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym dywizjonu m. in. na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: KN, KW
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VII 1927;Dz. Pers. nr 11 z 7 VI 1934; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy-klasa kawalerii. W-wa 1989; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932;W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Panc.-Motorowej w 1939. W-wa 1988

     
    Walusz Józef
    [1897-+?], kpt. sł. piech.[1934]
    Ur. 26 VII 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VII 1921 służył w 1922-1923 w 54 pp, potem w 1924 w 68 pp we Wrześni, skąd został przeniesiony w 1926 do Korpusu Ochrony Pogranicza. Z KOP zostaje przeniesiony w IV 1931  do 61 pp w Bydgoszczy. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1934. dowodził m. in. kompanią. Przeniesiony z 61 pp do sztabu 15 DP w Bydgoszczy na stanowisko II oficera. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy batalionu marszowego z 61 pp 15 DP, potem dowodzi II batalionem utworzonym z batalionu marszowego 61 pp w składzie 2 pp rez. w składzie 29 Rezerwowej Brygady Piechoty. Walczył z wrogiem na Lubelszczyźnie. Podczas walk 20 IX 1939 ranny w Zamościu. Wzięty do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; 

     
    Wałecki Bogusław Włodzimierz
    [1915-?], ppor. sł. st.  kaw. [1938]
    Ur. 26 II 1915. Absolwent gimnazjum. W latach 1935-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw., 1 X 1938 z przydziałem do 25 p. uł. w latach 1938-1939 był d-cą plutonu w 2 szwadronie 25 p. uł. w Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w  2 szwadronie 25 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; J. Błasiński. 25 Pułk Ułanów wielkopolskich. Pruszków 1995.

     
    Wałek Mieczysław
    [1914-?], ppor. rez. łącz.[1937]
    Ur. 24 IV 1914. Absolwent Państwowej Szkoły Górniczo- Hutniczej w Dąbrowie Górniczej – wydział Mechaniczno-Elektryczny w 1933. Służbę wojskową odbywał w szkole Podchorążych Rezerwy Łączności w Zegrzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. łącz. z starszeństwem od 1 I 1937.W kampanii wrześniowej 1939 od 8 IX 1939 bierze udział na stanowisku referenta przy d-cy łączności  w sztabie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 23 DP w składzie Armii „Kraków”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie dostaje się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII C w Laufen, potem w oflagu II C w Woldenbergu. Wojnę przeżył.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13801 za kampanię wrześniową.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2006

     
    Wałęga Mieczysław Jerzy
    [1914-2009], ppor. sł. st. piech.[1938], w ZWZ/AK por. ps. „Jur”, „Mat” vel Antoni Gajda – gen. bryg. [2008]
    Ur. 01 V 1914 w Rzędzinie pow. tarnowski, syn Leona i Julii z d. Curyło. Uczęszczał do szkoły powszechnej  i gimnazjum w Tarnowie. Od II 1930 uczy się w Korpusie Kadetów nr 2 w Chełmnie, gdzie w V 1936 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1938 z przydziałem do 17 pp w Rzeszowie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii I batalionu 17 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu, potem  4 kompanii II batalionu 165 pp rez. w składzie 36 DP Rez. Grupy Operacyjnej gen. St. Skwarczyńskiego. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 165 pp rez. Po zakończeniu walk unika niewoli i powraca 28 IX 1939 do Rzeszowa. Podejmuje działalność konspiracyjną w organizacji wojskowej utworzonej przez oficerów 17 pp, której dowódcą był kpt. F. Blok, następnie działa w POZ, a od XI 1941 w ZWZ/AK. Pełni funkcje adiutanta inspektora rzeszowskiego ZWZ por. Ł. Cieplińskiego. Był też wykładowca na kursach konspiracyjnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty. Od 1942 oficer wywiadu i kontrwywiadu w sztabie Inspektoratu Rzeszów AK. 11 XI 1943 sporządził szczegółowy raport o niemieckich próbach z bronią rakietową V-2 na poligonie Blizne. Awansowany w IV 1944 do stopnia por. sł. st. piech. z starszeństwem od 11 XI 1943. W II 1944 przeniesiony do Inspektoratu AK Tarnów, gdzie pełnił funkcję adiutanta kmdta Inspektoratu AK Tarnów mjr-/ppłk-a St. Musiałka  „Mirosława”. Brał udział w przygotowaniach do akcji lotniczych „Most II” i „Most III”. Odpowiadał za łączność z zrzutowiskami. Bral udział w akcji „Burza” na terenie inspektoratu tarnowskiego jako oficer sztabu 16 pp AK.W końcu 1944 organizował pomoc materialną i legalizacyjną żołnierzom AK  z Obwodu Dębica AK. Na pocztku 1945 zamieszkał na terenie Krakowa pod nazwiskiem Jan Synoś. Pracował zawodowo jako administrator na Politechnice Gliwickiej. Od X 1945 angażuje się w działalność niepodległościową w  Zrzeszeniu WiN, gdzie pełni funkcję oficera bezpieczeństwa Okręgu Śląsko-Dąbrowskiego WiN. Otrzymał zadanie przyjęcia pierwszego transportu żołnierzy II KP PSZ powracających z Włoch do kraju. Pomógł w ucieczce aresztowanemu przez UB kpt. F. Langowi. Poszukiwany i tropiony przez funkcj. UB w III 1946 przez Czechy przedostał się do amerykańskiej strefy okupacyjnej w Niemczech. Od 3 V 1946 służył w II KP. Od 1952-do 15 VIII 1985 był zaangażowany w Brygadowym Kole Młodych „Pogoń”. Pełnił funkcję oficera wyszkoleniowego Szkoły Oficerskiej. W 1957 odbył staż w armii francuskiej. Współorganizował Studium Nauk Polityczno-Wojskowych uruchomione w 1970 przy Kole młodych „Pogoń”. Pełnił funkcję przewodniczącego Głównej Komisji Weryfikacyjnej AK w Londynie. Awansowany 15 VIII 1965 przez NW gen. W. Andersa do stopnia ppłk-a. potem do stopnia płk-a.
    Mianowany 3 V 2000 przez prezydenta RP gen. bryg.
    Zmarł 13 XI 2009  w Londynie.
    Żonaty z Adą Hofman, miał córkę.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; G. Ostasz - A. Zagórski. Akcja „Burza” w Inspektoracie AK Rzeszów. Kraków 2003; A. Pietrzykowa. Region tarnowski w okresie okupacji hitlerowskiej. Polityka okupanta i ruch oporu. Warszawa-Kraków 1984;T. balbus. Struktura, obsada personalna i likwidacja Okręgu Katowice WiN. /1945-1948/Zeszyty Historyczne WiN Nr 15. Kraków VI 2001.

     
    Wanat Leon
    [1905-1977], por. rez. piech.[1937]
    Ur. 14 VI 1905 w Krakowie. Ukończył Seminarium Nauczycielskie. Z zawodu nauczyciel. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Krakowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem do 75 pp w Królewskiej Hucie/Chorzów/. Ewidencyjnie podlegał PKU Królewska Huta. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia por. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937. Pracował w zwodzie nauczyciela na w Chorzowie na  Śląsku potem na Wołyniu. Ukończył Państwowy Instytut Nauczycielski. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. Przydzielony do Ośrodka zapasowego 43 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy batalionu marszowego 43 pp przydzielonego do Ośrodka obrony Włodzimierz Wołyński. Walczył z wrogiem na Wołyniu i Lubelszczyźnie. Po zakończeniu działań unika niewoli. Przedostaje się do Warszawy, gdzie działą w konspiracji. Aresztowany w III 1940 przez gestapo i uwięziony 27 V 1940 na Pawiaku, gdzie był pisarzem kancelarii więziennej. Działał w więziennej siatce konspiracyjnej.  17 VII 1944 zbiegł z Pawiaka i ukrywał się do końca wojny. Po wojnie w kraju. Zeznawał po wojnie w procesach zbrodniarzy hitlerowskich. Zajmował się przez wiele lat  dokumentowaniem zbrodniczej działalności  gestapo  - szczególnie na Pawiaku. Autor pracy  pt. „ Za murami Pawiaka”. Aktywny członek ZBOWiD i opiekun miejsc pamięci narodowej.
    Zmarł w Warszawie 05 XI 1977. Pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach. 
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1934-1939. Kraków 2003; Zbiorowe. Cmentarz Komunalny Powązki – dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989

     
    Wanatowicz Bolesław Piotr
    [1913-1940], kadet, ppor. sł. st. kaw.[1936], pośm. por.[2007]
    Ur. 22 II 1913 w Mielcu, syn Stanisława i Wiktorii z Kowalskich. Szkołę Powszechną  ukończył w Mielcu. Po ukończeniu w 1928 4 klasy gimnazjum  w Mielcu uczy się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w V 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie od 16 VI 1933 do 30 IX 1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W okresie od 01 X 1934-15 VIII 1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Nstępnie do 15 X 1936 odbywał praktyki w 25 p. uł. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do  25 p. uł. w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu w 1 szwadronie 25 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 1 szwadronie 25 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 25 p. uł. od Działdowa i Lidzbarka Warmińskiego, przez walki pod Mińskiem Maz. 13 IX 1939 na  Lubelszczyźnie, gdzie walczył 25 IX 1939 pod Majdanem Sopockim. W grupie resztek pułku dotarł w rejon Sambora, gdzie 27 IX 1939 po walce dostał się do niewoli sowieckiej. Uwięziony zostaje w obozie w Kozielsku. Zmordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany por. kaw. 
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000. 

     
    Wandke Antoni Bazyli
    [1891-1978], płk sł. st. piech. WP [1938]
    Ur. 13 IX 1891 w m. Zdunowice pow. Kościerzyna na Pomorzu, syn Augustyna i Agaty z d. Błaszkowskiej. Ukończył w 1911 Seminarium Nauczycielskie z egzaminem dojrzałości w Kościerzynie. Pracował jako nauczyciel. Przed I wojną światową odbył służbę w armii niemieckiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej. Po wybuchu I wojny światowej 1 VIII 1914 wcielony do armii niemieckiej i służy w niej do 1918. Walczył na froncie zachodnim. Nas przełomie 1918/1919 działał w Organizacji Wojskowej Pomorza. Brał udział w Powstaniu Wielkopolskim. W VI 1919 przedostał się do Torunia, gdzie wstępuje w stopniu ppor. do utworzonego 30 V 1919 toruńskiego Pułk Piechoty, w którego szeregach bierze udział w działaniach bojowych na Pomorzu, a od I 1920 zabezpiecza granicę zachodnią w rejonie Wejherowa. Awansowany do stopnia por. W I 1920 toruński pułk piechoty zostaje przemianowany na 63 pp. W IV 1920 wraz z pułkiem zostaje skierowany na front wojny polsko-bolszewickiej. Walczy na Polesiu, potem w VI 1920 nad Berezyną, potem w walkach odwrotowych. Uczestniczy w kontrofensywie wojsk polskich w VIII 1920 i walczy nad Wieprzem portem na Polesiu w rejonie Kobrynia. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5.W 1920 awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. w XI 1920 powraca z 63 pp do garnizonu w Toruniu. W 1921 ukończył w Rembertowie kurs informacyjny dla oficerów sztabowych. Zweryfikowany w 1921 przez MSWoj. w stopniu mjr z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony z 63 pp do 55 pp w Lesznie, gdzie pełnił funkcję d-cy III batalionu, potem kwatermistrza, potem od 1928 dowodził II batalionem tego pułku. W 1929 ukończył kurs dla oficerów w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 I 1929. W 1931 ukończył kurs informacyjny gazowy. W 1932 przeniesiony do 81 pp w Brześciu nad Bugiem, skąd został odkomenderowany na kurs dla d-ców pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, który ukończył w 1933. Po powrocie do 81 pp obejmuje funkcję z-cy d-cy tego pułku. W 1935 ukończył w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie kurs informacyjny z zakresu broni pancernej. Z dniem 17 II 1937 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy pułku KOP „Wilno”, którym dowodził do mobilizacji w 1939. Awansowany do stopnia płk sł. st. 19 III 1938. Następnie mianowany d-cą mobilizowanego przez pułk KOP „Wilno” 133 PP Rez., który wszedł w skład 33 DP Rez. „Grodno” mobilizowanej 2w okresie 24-27 VIII 1939 w rejonie Grodna, której dowódcą został płk dypl. Tadeusz Zieleniewski. 28 IX 1939 pułk zostaje wraz z dywizja przetransportowany w rejon m. Tarnowo k. Łomży, gdzie 33 DP Rez. wchodzi w skład SGO „Narew”, a następnie 1-4 IX 1939 dywizja przemieszcza się w rejon Ostrołęki. Do 6 IX 1939 pułk dozoruje Narew w rejonie Kamianki. Następnie uczestniczy w walce z Niemcami pod Pułtuskiem, a następnie wycofuje się przez Wyszków w kierunku Białej Podlaskiej tocząc walki z wrogiem docierają z w nocy z 19/20 IX 1939 w rejon Chełmna, gdzie 33 DP Rez. zostaje połączona z 41 DP Rez. Uczestniczy w walkach pod Tomaszowem Lubelskim potem 26 IX 1939 pod Góreckiem Kościelnym. Po kapitulacji oddziałów polskich na Lubelszczyźnie dostał się do niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Podczas ewakuacji 25 I 1945 jeńców znalazł się w grupie jenieckiej, która w dniu 29 I 1945 dotarła do m. Deetz, gdzie odzyskał wolność 30 I 1945 wyzwolony przez sowieckich czołgistów.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał w Katowicach, gdzie  zmarł 12 VIII 1978.
    Żonaty z Elżbietą Zelman.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ, MI
    Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; O Niepodległą i Granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; l. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; H. Komiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja  wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań  1989

     
    Wania Edward Maksymilian
    [1897-1940], ppłk sł. st. kaw.[1936] , pośm. płk kaw. [2007]
    Ur. 13 X 1897 w Ottyni pow. Tłumacz woj. Stanisławów, syn Jana i Reginy z Starkiewiczów. Uczęszczał do szkoły ludowej, a po jej ukończeniu kształci się w Seminarium Nauczycielskim w Krakowie, które ukończył w 1914.od 1912 aktywny członek Związku Strzeleckiego, gdzie przeszedł przeszkolenie wojskowe. 16 VIII 1914 wraz z swoja drużyną wstępuje do Legionów Polskich. Otrzymał przydział do formowanego w Krakowie 3 pp LP Od X 1914 w szeregach 3 pp II Brygady LP walczy w kampanii karpackiej, walczy na Węgrzech, w Galicji Wschodniej. W I 1915 zostaje przeniesiony do konnego plutonu sztabowego 3 pp LP dowodzonego przez kpt. A. Galicę. Walczy w rejonie Śniatynia. W III 1915 z pułkiem stacjonuje w Kołomyi. W IV 1915 jego pluton wraz z IV batalionem z 2 pp LP zostaje przetransportowany do Piotrkowa Tryb. W V 1915 pluton zostaje przydzielony do formowanego w Zdaniu k. Piotrkowa Tryb. 5 szwadronu kawalerii. Po ukończeniu szkolenia szwadron w VII 1915 zostaje skierowany na front rosyjski na Lubelszczyznę. W X 1915 z 5 i 6 szwadronu kawalerii utworzono II dywizjon kawalerii, a 10 XI 1915 po połączeniu II dywizjonu z I dywizjonem kaw. utworzono 2 p. uł. LP. W szeregach 2 p. uł. LP walczy na Lubelszczyźnie, potem w kampanii wołyńskiej. 10 XI 1916 wraz z pułkiem zostaje wycofany z frontu nad Stochodem i Styrem i przetransportowany do Baranowicz, a końcu XI 1916 puł przewieziono koleją na teren Królestwa. Ukończył pułkową szkołę podoficerską jazdy w stopniu kaprala. Po rozwiązaniu 18 II 1918 pułku służy w Polskiej Sile Zbrojnej. Ukończył w Mińsku Maz. kurs oficerski, następnie służy w szwadronie instruktażowym. Od 15 IX 1918 internowany z szwadronem przez Ukraińców. Przebywał w  Kołomyi, Tarnopolu i Drohobyczu, gdzie został uwolniony 19 V 1919 przez ułanów z 9 p. uł. Od 19 V 1919 służy w stopniu wachmistrza służy w 9 p. uł. Wyróżnił się 16 VI 1919 w walkach obronnych prowadzonymi z Ukraińcami w rejonie Złotej Lipy, gdzie przeprowadził atak plutonu biorąc o niewoli 44 jeńców. Mianowany 1 VII 1919 ppor. sł. st. kaw. Walczy z Ukraińcami nad Zbruczem, a po wyparciu Ukraińców za Zbrucz 9 p. uł. włączono do dywizji kawalerii gen. J. E. Romera. W składzie dywizji bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 na Wołyniu, Polesiu i na Ukrainie. Brał udział w zagonie na Koziantyn, potem walczy pod Rokitnem. Dowodził w tym czasie szwadronem , który przeprawiał się przez Dniepr. Podczas walk odwrotowych w szeregach 9 p. uł. Toczy walki z kawalerią sowiecką S. Budionnego powstrzymując napór Sowietów co umożliwia dywizji na swobodne oderwanie się od wroga. 1 IV 1920 mianowany por. sł. st. kaw. W VII 1920  9 p. uł. stacjonuje w rejonie Zamościa. Po uzupełnieniu stanu osobowego  9 p. uł. Zostaje przydzielony do I dywizji Jazdy w GO gen. J. Sawickiego. Walczy ponownie na froncie z konnicą S. Budionnego na linii Radziechów-Kamionka Strumiłowa, a 13 VIII 1920 walczy pod Chołojowem, a 19 VIII 1920 pułk zdobywa Kulikowo, następnie uczestniczy w krwawej bitwie pod Komarowem. W czasie walk zostaje trzykrotnie ranny. Po zakończeniu leczenia szpitalnego powraca do pułku i 26 X 1920 wziął udział w walkach o Korsteń. Po zakończeniu działań wojennych służy nadal w 9 p. uł., który zostaje skoszarowany w  Żółkwi, a w okresie zimowym 1922/1923 część pułku zakwaterowano w koszarach w Wygnańcach k. Czortkowa, a drugą w Trembowli. 1 VII 1923 awansowany do stopnia rtm. sł. st.  kaw. w okresie I-X 1924 przebywa ł na kursie dla dowódców szwadronu w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Od X 1924 do III 1925 dowodzi w 9 p. uł. Szwadronem. Z dniem 5 III 1925 przeniesiony z 9 p. uł. Do Korpusu Ochrony Pogranicza  z przydziałem na stanowisko d-cy 13 szwadronu kawalerii KOP w Wasylkowcach pow. Kopyczyńce wchodzącego w skład 4 Brygady KOP. o3 IV 1929 awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 I 1929 i przeniesiony  z KOP do 9 p. uł. Na stanowisko kwatermistrza pułku. Ukończył kurs kwatermistrzowski przy WSWoj., a praktyi odbywał w 4 DAK. Z dniem 6 VI 1933 przeniesiony 3 p. szwol. W Suwałkach na stanowisko kwatermistrza pułku. Awansowany 1 I 1936 do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. W II 1936 mianowany z-cą d-cy 9 p. uł. We IX 1937 przeniesiony  z9 p. uł. Do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko kmdta Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii. W VIII 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego Pomorskiej i Mazowieckiej BK w Garwolinie, gdzie 13 IX 139 zorganizował w Radzyniu z nadwyżek OZ pozostałych po utworzeniu Warszawskiego Pułku Kawalerii – Zgrupowania w składzie 4 szwadronów konnych i 11 szwadronów pieszych, które przyjęło jego imię i weszło w skład Grupy gen. J. Kruszewskiego.22 IX 1939 walczy w natarciu na pozycje niemieckie w rejonie Cześników, potem 23 IX 1939 walczy pod Polanówką, gdzie zgrupowanie zostaje rozproszone przez siły niemieckie. Z grupą żołnierz i oficerów przebija się w kierunku Jarosławia z zamiarem przedostania się przez granicę do Rumunii. 28 IX 1939 wraz z grupą zostaje otoczony przez oddział sowiecki i wzięty do niewoli. Poprzez obozy przejściowe dostał się do obozu w Kozielsku, skąd zostaje 7 IV 194o wywieziony do Katynia. Zamordowany 9 IV 1940 przez funkcj. NKWD w lesie katyńskim. Pochowany w bratniej mogile. Zidentyfikowany pod nr 4030.
    odznaczony: VM kl. 5, KN, KW2x,SKZ, Medalem Pamiątkowym za wojnę 1918-1921.
    Żonaty z Marią Ujejską. Z tego związku miał syna Andrzeja.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany płk kaw.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928, 1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; r. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Przybyszewski. 9 Pułk Ułanów. Pruszków 2002; Katyń. Księga cmentarna.     W-wa 2000;T. Łaszczewski. Biogram E. Wani/w;/ MSBUDZ 1939-1956. T. 12 . Kraków 2007

     
    Wania Józef
    [1906-?], ppor. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 14 III 1906. Uczęszczał do szkoły średniej. Od 1928 w WP jako podoficer zawodowy. Po zdaniu matury w latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 22 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 szwadronie 22 p. uł. w składzie Kresowej brygady Kawalerii. Walczy na szlaku bojowym pułku w rejonie Szadka, nad rzeką Wartą, potem w walkach odwrotowych. Po przebiciu się na Lubelszczyznę z resztkami 22 p. uł. walczy w składzie Grupy Kawalerii „Chełm” pod dowództwem płk dypl. W. Płonki.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów. Klasa kawalerii 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Wantuch Jan
    [1894-1980], ppłk sł. st. piech.[1933]                    
    Ur. 23 III 1894 w Woli Łażańskiej, syn Michała i Marianny z d. Proszak. W latach 1906-1914 uczęszczał do I Gimnazjum w Tarnowie, gdzie w 1914 zdał maturę. W VIII 194 powołany do służby w armii austriackiej i wcielony do 20 pp. Przeszkolenie rekruckie odbywał baonie zapasowym 20 pp w Nowym Sączu, później w Freudenthal. W IV 1915 skierowany do szkoły oficerów rezerwy w Opawie. Po ukończeniu kursu w VI 1915 skierowany do 20 pp na front rosyjski. Mianowany chor. piech. Podczas walk w VII 1916 zostaje ranny. Przebywa na leczeniu szpitalnym w szpitalu polowym w Haliczu, potem w Opawie. 1 VIII 1916 mianowany ppor. piech. Od XI 1916 d-ca kompanii w 20 pp na froncie bukowińskim, potem w Karpatach i na froncie włoskim, gdzie podczas walk w VIII 1917 zostaje ranny. Przebywa na leczeniu w szpitalu w Nowym Targu, potem po rekonwalescencji przydzielony do batalionu zapasowego w Tarnowie. W XII 1917 skierowany ponownie na front włoski. Walczył nad rzeką Piavą. Był członkiem organizacji „Wolność” – Ekspozyturą POW w armii austriackiej. Od III 1918 dowodził kompanią w batalionie „A” węgierskiego 46 pp. Od VI 1918 powraca do 20 pp. We IX 1918 urlopowany przebywał w rodzinnym domu. Od 24 X 1918 ponownie w batalionie zapasowym 20 pp w Tarnowie. Nocą z 30/31 X 1918 brał udział w wojskowym przewrocie. Od 1 XI 1918 w stopniu por. służy w 1 psp. Zajmował się rekrutacją i szkoleniem żołnierzy . 2 I 1919 mianowany d-ca kompanii, która brała udział w tłumieniu rozruchów  w tzw. Republice tarnobrzeskiej. Od 27 I 1919 walczył na Śląsku Cieszyńskim, gdzie uczestniczył w walkach z Czechami. Od 15 II 1919 jego 8 kompania z II batalionu 1 psp obsadzała granicę pomiędzy Popradem a Żegiestowem. 1 IV 1920 awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Brał udział w wyprawie kijowskiej. Wyróżnił się w walkach o Puchówkę. 1 VIII 1920 dowodził w Brześciu kontratakiem kompanii, który odtworzył linię frontu. 6 VIII 1920 podczas walk w obronie Brześcia zostaje ciężko ranny. Przebywał na leczeniu w Nowym Sączu. W X 1920 powraca do służby liniowej. Dowodził 4 kompanią I batalionu 1 psp. W latach 1923-1924 uczestniczył w poborze rekrutów w powiecie Dolina w Małopolsce Wschodniej. 17 XII 1924 awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Mianowany następnie d-cą II batalionu 1 psp. W III 1927 przydzielony do Komisji Rejestracyjnej nr 4 w pow. katowickim. W 1927 przeniesiony na stanowisko kwatermistrza w 4 psp w Cieszynie. W IV 1928 powraca do 1 psp na stanowisko d-cy batalionu. W X 1928 mianowany kwatermistrzem 1 psp. W XI 1931 przeniesiony na stanowisko d-cy batalionu w 44 pp w Równem. Awansowany 1 I 1933 do stopnia ppłk-a sł. st. piech. W IV 1933 mianowany z-cą d-cy 24 pp w Łucku. W v 1938 przeniesiony na stanowisko k-dta Szkoły Piechoty dla Małoletnich nr 3 w Nisku. W VIII 1939 przeniesiony do Ośrodka Zapasowego 13 DP w Równem, gdzie organizował batalion zapasowy dla 4 pp Leg. 17 IX 1939 po napaści wojsk sowieckich na Polskę wycofał się z batalionem „Równe” na południowy zachód. 23 IX 1939 dołączył w rejonie Uhnowa i podporządkował się d-cy Grupy „Dubno”. 25 IX 1939 podczas walk pod Ryczkami zostaje ranny i wzięty do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. 29 IV 1945 uwolniony z niewoli. We IX 1945 powraca do Polski przez Dziedzice, gdzie był weryfikowany przez Sowietów. Po powrocie do kraju zmobilizowany do WP i wyznaczony d-cą 5 pułku strzelców kołobrzeskich w Częstochowie. W X 1945 wraz z pułkiem przerzucony w rejon Hrubieszowa. Brał udział w walkach z UPA.W III 1946 pułk przeniesiono w rejon Chełma i użyto do zwalczania partyzantki poakowskiej. Złożył wówczas prośbę o skierowanie na leczenie. W IV 1946 zostaje zdemobilizowany  jako trwale niezdolny do służby wojskowej. Szykanowany przez władze PRL nie mógł  znaleźć odpowiedniej pracy. Odmówiono mu tez przydziału mieszkania we własnej kamienicy w Nowym Sączu.  Pracował jako dozorca, potem był urzędnikiem PSS w Miechowie. W 1965 przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Krakowie. Pracował społecznie z młodzieżą. Pisał wiersze i rzeźbił.
    Zmarł 21 IV 1980 w Krakowie. Pochowany na cmentarzu w Bronowicach.
    Odznaczony: V kl. 5, KW 2x, ZKZ, MN i innymi medalami.
    Żonaty Felicją d. Brachel  /1893-1978/ nauczycielką miał córkę Jadwigę /1924-1997/ urzędniczkę i syna Zdzisława /1923-?/ inż.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Giza. Biogram J. Wantucha /w:/MSBUDN 1939-1956, t. 4. Kraków 1999.

     
    Wańkowski Henryk Brunon
    [1897-?], rtm. sł. st. kaw.[1931]
    Ur.  16 VI 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 25 p. uł. W latach 1923-1924 odkomenderowany z 25 p. uł. do Komendy Uzupełnień Koni Nr 21 w Kaliszu. Przeniesiony w 1926 do 6 p. uł. Awansowany 1 I 1931 do stopnia rtm. sł. st. Po ukończeniu kursu dla dowódców szwadronów mianowany d-cą szwadronu w 6 p. uł. Po 1935 przeniesiony do 3 p. uł. w Tarnowskich Górach, gdzie pełni różne funkcje, a w latach 1938-1939 pełni funkcję oficera mobilizacyjnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  d-cy oddziału improwizowanego w Dywizjonie Marszowym Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dywizjonu.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Warchoł Andrzej
    [1909-1940], por. sł. st. art.[1935], pośm. kpt.[2007]
    Ur. 11 XI 1909 w Wolinie pow. niżański, syn Franciszka i Franciszki z Piotrowskich. W latach 1921-1929 uczył się w Gimnazjum im. Stefana Czarnieckiego w Nisku, gdzie zdał w 1929 maturę. Od 13 VIII 1929 do 24 VI 1930 w 9 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 2 pap. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 16 pal w  na stanowisko d-cy plutonu.  Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony z 16 pal do Dywizjonu Artylerii KOP „Czortków” na stanowisko d-cy plutonu w 1 baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 2 baterii 40 pal rez. w skaldzie Armii „Prusy”, potem z resztkami baterii przyłączył się do 6 pal i walczy z wrogiem na Lubelszczyźnie . W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany kpt. piech.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; Dz. Pers. nr 3 z 4 III 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Warchoł Władysław
    [1896-1940], ppłk sł. st. piech. WP [1938], pośm. płk [2007]
    Ur. 11 XII 1896 w Przybówce pow. krośnieński, syn Alojzego. Żołnierz armii gen Hallera. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie przez MSWoj. w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 83 pp w Kobryniu, gdzie dowodził kompanią, potem batalionem. Awansowany do stopnia mjr sł. st 1 I 1927. Następnie od 1927 kwatermistrz 83 pp., potem d-ca baonu. Przeniesiony w 1933 z 83 pp do 5 psp w Przemyślu na stanowisko d-cy batalionu., potem po 1935 przeniesiony do 43 pp w Dubnie na stanowisko d-cy II batalionu stacjonującego w Brodach. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. 19 III 1938. Po mobilizacji w VIII 1939 objął dowództwo 11 batalionu strzelców przydzielonego do Wołyńskiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 11 batalionem strzelców i brał udział w walkch m. in. pod Wolą Cytrusową potem w bojach odwrotowych na przedpolach Warszawy i na Lubelszczyźnie, gdzie objął dowództwo odtworzonego tam 43 pp w składzie 13 Brygady Piechoty płk W. Szalewicza. Uczestnik bitwy pod Tomaszowem Lub. 22-23 IX 1939. Po zakończeniu działań wojennych dostał się do sowieckiej niewoli.
    Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV/V 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie. Pochowany w zbiorowej mogile.
    Odznaczony: KW2x,ZKZ
    Dz. Pers. Nr 6 z 29 IV 1933; Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991;L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.

     
    Wardejn – Zagórski Tadeusz Adam 
    [1892-1944], kpt. dypl. rez. [1919], ZWZ/AK mjr [1941], ps. „Gozdawa”, „Gromski”
    Ur. 4 VII 1892 w Poraju pow. będziński, syn Kazimierza /urzędnika kolejowego/ i Marii Zagórskiej. Od 1903-1913 uczył się w Gimnazjum Chrzanowskiego w Warszawie, gdzie w I 1913 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1913 studiuje na Wydziale Prawa  Uniwersytetu we Lwowie. Jednocześnie od II 1913 działa w Związku Strzeleckim, potem od 1914 w POW. Od VIII 1915 służy w Legionach Polskich. Początkowo był zołnierzem III batalionu 1 pp LP, potem od III 1916 podoficer werbunkowy Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego . Od x 1916 studiował jednocześnie na Wydziale Prawa UW w Warszawie. W VII 1917 w czasie tzw. kryzysu przysięgowego w LP pozostaje od VIII 1917  w Polskiej Sile Zbrojnej. Absolwent klasy „A” Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. gdzie przebywa od 01 IX 1917- 24 I 1918. Po ukończeniu szkoły mianowany ppor. piech. Od I 1918 pełni funkcję adiutanta d-cy II batalionu, potem od VI 1918 adiutant kmdta szkoły. Od XI w WP pełnił nadal w stopniu ppor. piech. funkcję adiutanta Kmdta Szkoły Podchorążych kpt. M. Kukiela, potem w 1919  kpt. K. Młodzianowskiego. Walczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920, gdzie pełnił m. in. od VI-VIII 1920 funkcję szefa Oddziału I w sztabie  Dywizji Jazdy gen. T. Romera. Mianowany kpt. piech. 1 IV 192o.  Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od jesieni  192o  w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie pełni funkcję z-cy d-cy, potem d-cy kompanii  oraz wykładowcy. Od VIII 1921 pomocnik dyrektora nauk. W VIII 1922 przeniesiony do  62 pp w Bydgoszczy, gdzie dowodzi kompanią, potem od II 1923 hospitant asystenta i asystent taktyki w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. W latach 1923-1925 słuchacz Wyższej Szkoły wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. SG sł. st. piech. zostaje z dniem 1 X 1925 przeniesiony do Kadry Oficerów Piechoty z jednoczesnym przydziałem do DCW Rembertów na stanowisko wykładowcy, potem p. o. kierownika sekcji doświadczalnej. W latach 1929-1930 był także przewodniczącym Sądu Honorowego Młodszych Oficerów  Garnizonu Rembertów. W VII 1929 przekazany do dyspozycji szefa Samodzielnego Wydziału  MSW przedłużonym do -01 X 1929, potem do 30 X 1931. Z dniem 31 X 1931 przeniesiony z dyspozycji MSW w stan spoczynku. Następnie w służbie cywilnej. Był m. in. starosta pow. warszawskiego i zawierciańskiego, potem pracował w Dyrekcji Loterii Państwowej w Warszawie. Współinicjator utworzenia Oddziału Podstołecznego Związku Legionistów  Polskich. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera w Oddziale II sztabu Armii „Lublin”. Walczył 20 IX 1939 pod Tomaszowem Lub., gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie przejściowym w Krakowie, skad udało mu się zbiec i przedostać do Warszawy. Od przełomu 1939/1940 czynny w konspiracji SZP/ZWZ. Zaangażowany przez kmdta Okręgu ZWZ Warszawa- województwo ppłk-a dypl. A. Horaka do zorganizowania mu zaplecza politycznego. Od 1940 szef Wydziału Propagandy Bieżącej  i z-ca  płk-a J. Rzepeckiego  szefa Oddziału VI BiP KG ZWZ/AK. Mianowany rozkazem KG ZWZ mjr dypl.  rez. piech. 11 XI 1941. Uczestniczy w posiedzeniach Rady Propagandowej , nadorował prace redakcji centralnego  organu prasowego AK „Wiadomości Polskich”, a od 1944 „Biuletynu Informacyjnego”. Zajmował się redakcją pism akowskich. W 1944 zorganiował Kwaterę Radiową. Uczestnik Powstania Warszawskiego. Był oficerem łącznikowym w Komendzie Gł. AK, potem w końcu VIII 1944 w sztabie Grupy „Północ”. Po upadku powstania w dyspozycji KG AK, przebywał w rejonie Częstochowy. W XII 1944 ujęty przez Niemców został zamordowany w Częstochowie.
    Odznaczony: KW 4x, ZKZ z M.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Szkoła Podchorążych Piechoty. Księga Pamiątkowa 1830-29 XI 1930. Szkice z Dziejów Szkół Piechoty Polskiej. Ostrów -  Komorowo 1930; Dz. Pers. Nr 101 z 7 X 1925; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Rocznik oficerski rezerw 1934; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. W--wa 1990; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944. T. 1. W-wa 1987.

     
    Warnke Jan
    [1913-2004], ppor. sł. st. kaw. [1938], w konspiracji ZWZ/AK por.[1942], ps. „Błysk”, „Wara”, vel Jan Zakrzewski w PSZ rtm. [1947], mjr w st. sp. [1964], ppłk w st. sp.[1990]
    Ur. 28 IX 1913 w Chabarowsku nad Amurem. Uczęszczał tam do szkoły powszechnej. W 1926 powraca z rodziną do Polski i zamieszkał w Warszawie. W 1929 ukończył szkołę powszechną. Kształci się od 1929 w gimnazjum , potem w Seminarium Nauczycielskim w Nieświeżu na Nowogródczyźnie, które ukończył w 1935. Od 28 VIII 1935 – 11 XII 1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. Od 1 I 1936-31 V 1936 odbywa przeszkolenie w pułku kawalerii, potem VI-VII 1936 w pułku manewrowym w Ostrowi Maz.-Komorowie, a następnie od VIII-IX 1936 odbywał praktyki w 1 p. uł. W okresie X 1936-VIII 1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Od VIII-X 1938 odbywał praktyki w 1 p. uł. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 1 p., uł. w latach 1938-1939 dowodził III plutonem szkolnym w 1 szwadronie  1 p. uł. oraz jednocześnie d-cy plutonu kolarzy, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Augustowa na Lubelszczyznę. 2 X 1939 walczy pod Serokomlą w składzie SGO „Polesie”. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Radomiu, skąd w X 1939 zbiegł razem z ppor. z. Nowińskim. Mieszka w Aninie w domu swej matki. W nocy z 26/27 XII 1939 zabrany z domu przez żołnierzy niemieckich. Ciężko ranny w egzekucji w Wawrze uratował się. Przebywał do IX 1940 na leczeniu w Szpitalu Ujazdowskim, potem od IX 1940 w majątku w Kozłówce. Od IV 1941 przebywa w Grójcu. Czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Grójec.  Oficjalnie jest zatrudniony jako jako praktykant leśny rewiru Średniawa w lasach majątku Mała Wieś. W sztabie komendy obwodu pełni funkcję oficera broni , organizatora zrzutowisk lotniczych oraz dowódcą „Kedywu”. Awansowany 11 XI 1942 do stopnia por. sł. st. kaw. Opracował lam oraz dowodził atakiem na budynek „Caritasu”  w Grójcu – w którym był więzienie  gestapo  w nocy z 27/28 III 1944 skąd uwolniono 25 Polaków. Czynny w konspiracji do 1945. Wiosną 1945 wyjechał z terenu Grójca do Bydgoszczy, gdzie mieszka i pracuje. Poszukiwany przez funkcj. UB wyjechał z żoną Marią z kraju i przedostaje się do Wlk. Brytanii, gdzie przebywa w m. Carlton  w m. Stacjonowania 1 p, uł. Zweryfikowany w 1947 w stopniu rtm. kaw. W 1948 wyemigrował z Wlk. Brytanii do Kanady i tam osiadł na stałe. Pracuje na farmie, której właścicielem jest Szkot, później na własnej, a następnie w fabryce. Od 1978 na emeryturze. Aktywni działa w Kole Weteranów, Stowarzyszeniu Polskich Kombatantów , a także uczestniczy w życiu Polonii. W V 1993 wybrany zostaje przewodniczącym Rady Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie. Zmarł w m. Sarnia w prowincji Ontario w Kanadzie  20 VIII 2004.
    Odznaczony: KW 2x, Medalem Wojska 3x, SKZ, KAK
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Świderski. Armia Krajowa w Obwodzie Grójec „Głuszec”. W-wa 1993.

     
    Wart Roman
    [1893-+ ?], ppłk sł. st. piech.[1938]
    Ur. 04 XII 1893. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Przyjęty do WP w stopniu ppor. W szeregach 32 pp bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany 1 IV 1920 por. piech. i zweryfikowany w tym stopniu z starszeństwem od 1 VI 1919. Z męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Służył w 32 pp. do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Dowodził m. in. kompanią. Przeniesiony po 1926 do batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie na stanowisko d-cy kompanii szkolnej, później w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty    7 a w  Jarocinie. Przeniesiony z Baonu Podchorążych Rezerwy Nr 7 a  na XV 4 i pół miesięcznym kurs  unitarny w DC Rembertów, gdzie przebywał w okresie  od 01 II 1930 do 15 VI 1930. Po ukończeniu kursu powraca do Baonu Podchorążych Rezerwy Piech. Nr 7 a w Jarocinie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1931. Z dniem 01 I 1931 przeniesiony z Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7 a do Departamentu Piechoty MSWoj.  na stanowisko kierownika referatu. W X 1931 przeniesiony z Departamentu Piechoty MSWoj. do 6 pp Leg. na stanowisko kwatermistrza. W VI 1934 przeniesiono go z 6 pp Leg. w Wilnie do 12 pp w Wadowicach na stanowisko d-cy batalionu. W XII 1934 przeniesiony z 12 pp z garnizonu Wadowice na stanowisko d-cy ba talionu detaszowego w garnizonie Kraków, przemianowanym później na III batalion 12 pp stacjonującym w Krakowie, którym dowodził   podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 6 DP. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 19 III 1938. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 12 pp od Wadowic na Lubelszczyznę, gdzie dostaje się do niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. W 1960 w porozumieniu z Muzeum WP poszukiwał sztandaru pułkowego.
    Odznaczony:  VM kl. 5, KW3x
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 1 z 21 I 1930; Dz. Pers. Nr 1 z  28 I 1931; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990.

     
    Wartak Stanisław Marcin 
    [1909-1979], por. br. panc. [1936], w PSZ  kpt. [1940], mjr
    Ur. 6 IV 1909. Absolwent gimnazjum z maturą z 1930. w latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 2 Batalionu strzelców w Tczewie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Po ukończeniu kursu unifikacyjnego dla oficerów broni pancernych został przeniesiony  z 2 Batalionu Strzelców do 12 Batalionu Pancernego w Łucku, gdzie w latach 1938-1939 był d-cą plutonu w kompanii pancernej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii/szwadronu/ techniczno-gospodarczej 21 dywizjonu pancernego w skaldzie wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym, 21 Dywizjonu Panc. m. in. nad rzeką Wartą, potem w rejonie Bełchatowa 5 IX 1939. wraz z kompania dociera 10 IX 1939 do Warszawy, gdzie połączył siez oddziałem kpt. J. Żymierskiego, następnie udaje się z dyonem 11 IX 1939 z Otwocka przez Lublin Chełm , Włodzimierz Wołyński do Łucka, potem w oddziale zorganizowanym w Łucku przez mjr-a St. Glińskiego. Po otrzymaniu informacji o wkroczeniu 17 IX 1939 na teren Polski wojsk sowieckich  oddział  mjr-a St. Glińskiego wycofuje się w kierunku Lwowa, potem w kierunku granicy z Węgrami, która zostaje p[przekroczona w nocy z 19/20 IX 1939. Internowany w obozie., skąd zbiegł i przedostaje się do Francji i tam służy w 1 Bryg. Panc. gen. S. Maczka. Uczestnik kampanii francuskiej w VI 1940. Po klęsce Francji przedostaje się do Wlk. Brytanii, gdzie służy w 1 DPanc. Gen. S. Maczka. Walczył w 1944 w Normandii, Belgi, Holandii i w Niemczech. Po demobilizacji w 1947 pozostał na emigracji w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Swindon w hrabstwie Wiltshire  w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł 7 V 1979.  Pochowany na cmentarzu Whitworth Road w Swindon.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11219, KW 2x
    Żonaty.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; J. Tarczyński. 12 Batalion Pancerny. Pruszków 1995; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006. 

     
    Warth Karol
    [1901-?], kpt. sł. st. piech.[1932]
    Ur. 28 VI 1901. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od 1919. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty  w Warszawie – klasa 37, gdzie przebywał w okresie od 16 I 1921-20 VI 1921. w stopniu podch. piech. służył w 6 psp.  Mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 III 1922 z przydziałem do 6 psp. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 1 VII 1923. Długoletni oficer 6 psp, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1932. Przeniesiony z dniem 1 V 1933  z 6 psp do 84 pp w Pińsku na stanowisko d-cy kompanii. W 1937 przeniesiony zostaje z 84 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Batalionu KOP „Wołożyn”  na stanowisko d-cy kompanii odwodowej CKM.  W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku    d-cy 3 kompanii CKM w III Baonie 2 pp KOP. Walczył na szlaku bojowym  2 pp KOP w składzie 36 DP Rez.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 20 z 15 VII 1922; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; O niepodległą i granice. W-wa-Pułtusk 2001.

     
    Waryszak Antoni Wacław
    [1911-+?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 17 I 1911. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 84 pp w Pińsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W okresie 938-1939  pełnił funkcje oficera żywnościowego 84 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii 184 pprez. w skladzie 60 DPRez.  Ranny 17 IX 1939 pod Kobryniem.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Krakow 2006

     
    Warzybok Bronisław Władysław
    [1895-1981], ppłk dypl. sł. st. piech. [1931]
    Ur. 18 XII 1895. Absolwent gimnazjum z maturą. Od VIII 1914 żołnierz Legionów Polskich,służył w 6 pp LP. W okresie 1 III 1916-1 V 1916 w Szkole Chorążych LP. Mianowany chor. piech. 1 V 1916. Dowodził m. in. plutonem 4 kompanii I baonu 6 pp LP. Mianowany ppor. piech. 1 I 1917. Od XI 1918 w WP z przydziałem do dowództwa m. Warszawy. Przeniesiony III 1919 z dowództwa  m. Warszawy do 25 pp. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany 1 IV 1920 por. piech. W V 1922 zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 6 pp Leg., gdzie dowodził m. in. kompanią. Przeniesiony do 80 pp w Słonimiu, a w 1923 przeniesiony do sztabu 29 DP w Grodnie na stanowisko I oficera sztabu. W 1924 przeniesiony zostaje do 80 pp , gdzie pełni funkcję oficera sztabu. 1 xII 1924 awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W V 1925 przeniesiony z 80 pp do 77 pp w Lidzie na stanowisko d-cy II batalionu. Przeniesiony w 1927 z 77 pp do 16 pp w Tarnowie na stanowisko d-cy I batalionu. W V 1928 przesunięty z funkcji d-cy I baonu na stanowisko kwatermistrza 16 pp. W XII 1929 przeniesiony z 16 pp do DOK X w Przemyślu na stanowisko inspektora wyszkolenia  WF i PW przy Okregowym Urzędzie WF i PW. W okresie X 1931 do IX 1933 słuchacz WSWoj. W Warszawie. Awansowany 1 I 1932 do stopnia ppłk-a sł. st. piech. Po ukończeniu wSWoj. w stopniu ppłk-a dypl. sł. st. piech. zostaje z dniem 1 X 1933 przydzielony do kadry oficerów piechoty z jednoczesnym przydziałem do 21 DP Gór. w Bielsku na stanowisko szefa sztabu dywizji. Przeniesiony w XII 1934 z funkcji szefa sztabu 21 DPGór. na stanowisko z-cy d-cy 4 psp w Cieszynie. Funkcję z-cy d-cy 4 psp pełnił do 1937.  W latach 1937-1939 dowodził 4 psp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 psp w skladzie 21 DPGór.  Wlczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Cieszyna n Lubelszczyznę. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 4. Ranny podczas walk 21 IX 1939  z Niemcami pod Tomaszowem Lub. 22 IX 1939 dostaje się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu, a odf Vi 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Aktywny w jenieckiej konspiracji obozowej. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powrócił do kraju i zamieszkal w Cieszynie, gdzie pracuje jako kierownik administracyjny i bibliotekarz w Wyższej Szkole Gospodarstwa Wiejskiego. W 1950 wraz z szkoła przeniesiony do Olstyna, gdzie utworzono wyższą Szkołe Rolnicza , której był współorgnizatorem. Pracuje na stanowisku dyrektora administracyjnego szkoły. Działał w ruchu kombatanckim. Awansowany do stopnia płk-a dypl. w st. sp.
    Zmarł w Olsztynie 10 IV 1981. Pochowany na cmentarzu w Krakowie - Batowicach.
    Odznaczony: VM kl. 5 i 4, KN, KW3x, ZKZ 2x
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 55 z 22 V 1925; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928;Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929;Dz. Pers. Nr 2 z 26 I 1934; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocnik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; W. K. Cygan.Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. V. W-wa 2007

     
    Wasiak Marian
    [1914-1939], kapral, pilot [1936]
    Ur. 22 X 1914 w m. Kotuń  pow. siedlecki, syn Antoniego i Józefy z Robaków. Ukończył szkołę powszechną, potem szkołę rzemieślniczą uzyskując zawód mechanika. Zamiłowany w lotnictwie zgłosił się podczas poboru w 1935 do służby wojskowej w lotnictwie i został przydzielony do 5 Pułku Lotniczego w Lidzie. Był wyróżniającym się żołnierzem. Zgłosił się na własna prośbę n kurs pilotażu. Ukończył podstawowy kurs pilotażu, potem skierowany na kurs wyższego pilotażu w Lotniczej Szkole Strzelania i Bombardowania w Grudziądzu. Po ukończeniu kursu powraca do macierzystego 5 p. lot. w Lidzie z przydziałem do 55 Eskadry Liniowej. Latał na samolotach Patez XXV, potem PZL -23 B Karaś. Latał w załodze  d-cy eskadry kpt. J. L. Skibiniśkiego.  W końcu VIII 1939 przeniesiony z eskadrą na lotnisko polowe w Maryninie skąd wykonywał we IX 1939 loty rozpoznawcze i bombowe na jednostki wroga. Poległ śmiercią lotnika 09 IX 1939 w pobliżu lotniska w Marianowie k. Wojcieszkowa. Pochowany z swym d-cą kpt. J. Skibińskim na cmentarzu parafialnym w Wojcieszkowie. 
    L.  Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.

     
    Wasilewski Edward
    [1904-1939], ppor. rez. art. [1931]
    Ur. 12 VII 1904. Absolwent szkoły średniej. Służbe wojskową odbywał w Dywizjonie Szkolnym Artylerii. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez.a rt. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziłem do 28 pp. Ewidencyjnie podległą PKU Warszawa m III.W kampanii wrześniowej 1939 bierze udził w szeregach plutonu  artylerii piechoty  28 pp w składzie 10 DP.  Walczył na szlaku bojowym pułku, a po rozproszeniu pułku z częścia 28 pp przebija się na wschodni brzeg  Wisły. Podczas walk na Lubelszczyxnie zotaje ranny. Przebywał w szp[talu w Hrubieszowie, gdzie w wyniku odniesionych obrażeń zmarł 20 X 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Hrubieszowie. 
    Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Wasilewski Włodzimierz
    [1904-1939], por. rez. kaw.[1936]
    Ur. 02 I 1903. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od 25 VII 1927 do 26 IV 1928 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 psk w Garwolinie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany 1 I 1931 do stopnia ppor. rez. kaw. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III z przydziałem do 1 psk w Garwolinie. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń mianowano go 1 I 1936 por. rez. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 szwadronie 1 Pułku Strzelców Konnych Zmot. w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Podczas walk z wrogiem na Lubelszczyźnie zostaje ciężko ranny. Umieszczony w szpitalu w Hrubieszowie zmarł tam 20 X 1939 w wyniku odniesionych ran. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Hrubieszowie.
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939.Pruszków 2006; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Wasilkowski Platon Mikołaj
    [1896-?], kpt. sł. st. piech.[1933]
    Ur. 1 I 1896. Uczestnik  I wojny światowej. W WP od XI 1918.. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej w 1920.  Absolwent 13 klasy Szkoły Podchorążych Piechoty  w Bydgoszczy. Dekretem z dnia 14 IV 1922 L. 13431/V P. A.  mianowany z dniem 1 III 1922 ppor. sł. st. piech. W 1922 zweryfikowany w stopniu  por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1921 służył w 65 pp w Grudziądzu, gdzie pełni różne funkcje. Po 1926 przeniesiony przejściowo z 65 pp do Szkoły Podoficerów Zawodowych w Grudziądzu na stanowisko instruktora. Przeniesiony w III 1931 z Szkoły Podoficerów Zawodowych do 86 pp w Hellenowie k. Mołodeczna. Do stopnia kpt. awanswony 1 i 1933. W 86 pełnił różne funkcje. W latach 1937-1939 dowodził 1 kompanią CKM w I batalionie 86 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta d-cy 86 pp, potem na Lubelszczyźnie adiutant d-cy pozostałości 86  pp ppłk W. Peszka w składzie piechoty Grupy „Dubno”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Odznaczony: KN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 86 Pułk Piechoty. Pruszków 2004; Dz. Pers. Nr 10 z 30 IV 1922.

     
    Wasilkowski Zygmunt Jakub
    [1912-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 1 V 1912. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi mz. – Komorowie. Promowany na stopien ppor. 15 VIII 1934 z przydziałem do  51 pp w Brzeżanach  na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii CKM III baonie 51 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM w III batalionie 51 pp w składzie 12 DP. Podczas walk 9 X 1939 zostaje ranny.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. Południowe Zgrupowanie Armii „Prusy” we wrześniu 1939 roku. W-wa 2001; L. Zachęta. 51 Pułk Piechoty. Pruszków 1992.

     
    Wasiutyński Witold
    [1900-1939], rtm. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 10 V 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik działań niepodległościowych 1918-1920. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. ukończył kurs szkoły podchorążych – 23 klasa  kawalerii. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 IX 192o. Dekret L. 2443 z dnia 25 XI 1920 . Długoletni oficer 17 p uł. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 1 VI 1921. Przeniesiony w 1929 z 17 p. uł. do sztabu Brygady Kawalerii „Poznań” na stanowisko kierownika kancelarii, skąd w 193o został przeniesiony do 17 p. uł. w Lesznie, potem w 1931 do 3 psk w Wołkowysku. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1936. W latach 1937-1939 z -ca oficera mobilizacyjnego 3 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu CKM 3 psk w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji od 2o IX 1939 w składzie Brygady Kawalerii „Edward” podporządkowanej SGO „Polesie”. Walczył m. In. pod Serokomlą i Kockiem 2-5 X 1939. Poległ w walce 5 X 1939 w rejonie m. Zielony Kąt.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym  w Woli Gułowskiej.
    Odznaczony: KW, SKZ 
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 47 z 8 XII 1920; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929;Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 193o.

     
    Waszków Eustachiusz
    [1909-?], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 27 V 1909. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 9 pp Leg. w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii CKM  III batalionu 9 pp Leg. w Zamościu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM w III batalionie 94 pp rez. w składzie 39 DPRez. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Waśniewski Jerzy Jan
    [1907-1939], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 21 V 1907. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 3 DP Leg. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych Awansowny do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937. w kamp[anii wrześniowej 1939 bierze udził na stanowisku d-cy plutonu w 7 pp Leg. w skladzie 3 DP  Leg. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Podcas walk zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu w Tomaszowie Lub., gdzie w wyniku odniesionych ran zmarł 27 IX 1939. Ponowny na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lub.
    R. Rybak – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Waśniewski Tadeusz
    [1914?-1939], wach. podch. kaw. [1938]
    Ur. w 1914. Absolwent gimnazjum z maturą. Służbę wojskową odbywał w okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 4 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach szwadronu CKM 4 psk w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczy z wrogiem na szlku bojowym pułku. Poległ w walce z Niemcami 22 IX 1939 w Majdanie Sieniawskim. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Komarowie. 
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992

     
    Watson Tomasz
    [1901-1942?], inż. por. rez. art. [1935]
    Ur. 18 VII 1901. Absolwent szkoły średniej. Ukończył wyższe studia uzyskując dyplom inż. Służbę wojskową odbywł w Szkolnym Dywizjonie Artylerii. Mianowany ppor. rez. art. 1 VII 1925 z przydziałęm do 3 pap  w Zamościu. Ewidencyjnie podlegał PKU Zamość. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany 1 I 1935 do stopnia por. rez. art. Zmobilizowany w 1939 do PW. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 baterii w III dywizjonie 3 pal przydzielonego do artylerii 39 DP rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dywizjonu. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Od jesienii 1939 czynny w konspiracji niepodległościowej SZP/ZWZ, gdzie pełnił do II 1942 m. in. funkcję organizatora i kmdta IV Rejonu miasta Krasnystaw ZWZ/AK
    Aresztowany przez Gestapo  i uwięziony. Podobno stracony w Lublinie w IV 1942. Podaje się też rok śmierci  1940. 
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995.

     
    Wawrzkiewicz Tadeusz Franciszek
    [1901-?], oficer sł. st. piech. WP, por. [1928], kpt. [1937], w konspiracji AK, ps. „Baca”.
    Kmdt Obwodu AK Łańcut V-VIII 1944. Okręg AK Kraków.
    Ur. 01 IV 1901 we Lwowie. Syn Franciszka. Uczęszczał do gimnazjum w Łańcucie. W okresie od XII 1918 – III 1919 brał udział w obronie Lwowa, potem w szeregach 40 pp w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Następnie w Okręgowej Szkole Podoficerskiej Nr 6., potem w latach 1920-1921 w Szkole Podchorążych Piechoty. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. z dniem 1 IV 1921. Przeniesiony ewidencyjnie z 40 pp do 26 pp we Lwowie. Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. piechoty z starszeństwem 1 VII 1920. W latach następnych ukończył kurs WF dla oficerów w Centralnej Szkole Sportu w Poznaniu. Następnie oficer WF w 26 pp. W okresie 1929 – 1930 był nauczycielem WF w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie. Przeniesiony w 1930 w stan nieczynny. Od 21 VIII 1932 ponownie w służbie stałej w 26 pp. Pełnił funkcję kmdta powiatowego PW w Kamionce Strumiłowej. W VI 1934 przeniesiony z 26 pp do 19 pp z pozostawieniem na funkcji kmdt PW w Kamionce Strumiłowej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piechoty 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 3 kompanii Batalionu Obrony Narodowej „Oświęcim”, potem d-ca 6 kompanii II baonu 203 pp rez. Po zakończeniu działań kampanii wrześniowej 1939 uniknął niewoli. Czynny w konspiracji ZWZ/AK. Od V – VIII 1944 był k-dtem Obwodu AK Łańcut. Uczestniczy w akcji „Burza”. Ujawnił się w VIII 1944 przed sowietami. Poszukiwany przez NKWD ukrywał się.
    Dalsze losy n/n.
    Dz. Pers. Nr 26 z 23 VI 1921; Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Księga Chwały Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; A. Górski. Okręg Kraków AK /w:/ Armia Krajowa – rozwój organizacyjny. W-wa 1996; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP-ZWZ-AK 1939-1945. Kraków 1994; J. Łopuski. Losy AK na Rzeszowszczyźnie sierpień – grudzień 1944. W-wa 1990.

     
    Wawrzyczek Jan
    [1912-2000], oficer sł. st. piechoty WP, ppor. [1934], por. [1939] w konspiracji ZWZ/AK, kpt., [1944],ps. „Danuta”
    Kmdt Obwodu AK Oświęcim X 1942 – IX 1943. Okręg Śląsk AK.
    Ur. 28 IV 1912 w Bielsku. Syn Jana i Emilii. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum w Bielsku, gdzie w 1932 uzyskał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1933 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Następnie od IX 1933 do VIII 1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1935 z przydziałem do 73 pp w Katowicach na stanowisko d-cy plutonu 5 kompanii II baonu stacjonującym w Oświęcimiu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako dowódca kompanii p/panc. 201 pp rez. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 201 pp rez. Unika niewoli i powraca do Oświęcimia. Od jesieni 1939 czynny w konspiracji SZP/ZWZ/AK na terenie pow. Oświęcim. Organizator struktur obwodu. W okresie 1940-1942 pełnił funkcję zastępcy k-dta Obwodu ZWZ/AK Oświęcim. Jesienią 1941 zorganizował oddział partyzancki ZWZ w Łękach w skład, którego wchodzili poszukiwani przez gestapo żołnierze konspiracji. Pod jego dowództwem oddział przeprowadził szereg akcji dywersyjno-sabotażowych na terenie obwodu. Zorganizował łączność z członkami obozowego ruchu oporu KL Oświęcim. Dostarczał tam lekarstwa i żywność. Pomógł w ucieczce z obozu ok. 60 więźniom. Na przełomie IX/X 1942 w wyniku zdrady sztab obwodu zostaje przez gestapo rozbity. Uniknął wtedy aresztowania. Organizuje nowy oddział partyzancki, którym dowodzi. Miał główną kwaterę u p. Jedlińskich w Łękach – Zasole. Jesienią 1942 mianowany k-dtem Obwodu AK Oświęcim. Odbudował struktury AK na podległym terenie. W IX 1943 przekazał dowództwo obwodu por. cz. w. S. Chybińskiemu „Karol”, „Lach”, sam osobiście dowodzi OP „Sosieńki”. Przeprowadza szereg akcji zbrojnych przeciwko Niemcom. W czasie walk był trzykrotnie ranny. Po rozwiązaniu 19 I 1945 AK zaprzestał prowadzenia akcji zbrojnych. W dniu 29 I 1945 zdemobilizował oddział. Nadal pozostaje w konspiracji. Ujawnił się we IX 1945 wraz z Okręgiem Śląskim DSZ. Po wojnie był przez wiele lat więziony. Po odzyskaniu wolności ukończył studia politechniczne i uzyskał tytuł inżyniera. Mieszkał w Bielsku – Białej, gdzie pracował zawodowo. Od 1989 członek stowarzyszenia Żołnierzy AK. Awansowany przez MON do stopnia płk-a.
    Zmarł 30 IX 2000 w Bielsku – Białej. Pochowany 04 X 2000 na cmentarzu parafialnym w Jaszowicach.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, Krzyżem AK.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; J. Niekrasz. Z dziejów AK na Śląsku. Katowice 1993; Z. Janke – Walter. W AK na Śląsku. Katowice 1986; M. Starczewski. Ruch oporu na Górnym Śląsku i w Zagłębiu Dąbrowskim. Katowice 1988; Biuletyn AK. W-wa. Informacja z USC Bielsko-Biała z 2002.

     
    Wawrzyniak Teofil
    [1898-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 18 IV 1898. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1920 służył w 79 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony w XI 1928 z 79 pp w Słonimiu do 4 psp w Cieszynie, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 był d-cą 9 kompanii w III batalionie 4 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 kompanii III batalionu 4 psp w skaldzie 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 4 psp od Cieszyna na Lubelszczyznę. Od 7 IX 1939 pułk walczy w zgrupowaniu samodzielnym odłączony od swej dywizji. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Przedostaje się przez Węgry do Francji, gdzie służy w 3 p. gren. 1 DGren. W kampanii francuskiej w VI 1940 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii II batalionu 3 p. gren. 1 DGren.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; J. Smoliński. 3 Pułk Grenadierów Śląskich. Pruszków 1995.

     
    Wayda Antoni
    [1901-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 3 VI 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. Po 1923 służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 2 psp w Sanoku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. długoletni oficer 2 pap, gdzie pełnił rożne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. Piech. 19 III 1937. W latach 1937-1939 był d-cą 1 kompanii I batalionu 2 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 2 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 psp. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928 Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939., Kraków 2006; A. Brygidyn. Kryptonim „San”. Sanok 1992; W. B. Woś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Ważyński Konstanty Kazimierz
    [1890-1967], płk dypl. sł. st. art.[1939]
    Ur. 05 III 1890 w Wilnie, syn Władysława i Wandy z d. Górskiej. Absolwent gimnazjum w Wilnie. Służba w armii rosyjskiej, gdzie ukończył szkołę oficerską artylerii. Uczestnik I wojny światowej 1914-1917. Od X 1917 – VI 1918 w I KP w Rosji. Po powrocie do kraju od XI 1918 w WP. W stopniu por. art. służy w 2 dak i w jego szeregach bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. Z starszeństwem od 1 VI 1919 nadal służy w 2 dak i dowodzi baterią, w 1922 przeniesiony do III DAK, gdzie w 1923 pełni funkcje  p. o. z-cy d-cy dyonu, a w 1924 przesunięty na stanowisko kwatermistrza dyonu. 17 XII 1924 awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Skierowany z 3 dak na studia do WSWoj.w Warszawie, gdzie przebywał w okresie 1926-1928.Po ukończeniu WSWoj. przydzielony z dniem 1 XI 1928 do 3 Samodzielnej Brygady Kawalerii na stanowisko szefa sztabu. Z dniem 1 XI 1930 przeniesiony z sztabu 3 Samodzielnej Brygady Kawalerii do DOK III w Grodnie na stanowisko referenta. Z dniem 8 IV 1931 skierowany z DOK III na 5 i pół miesięczny kurs udoskonalający oficerów art. w Toruniu. Po ukończeniu kursu powraca do w DOK III, skąd z dnie 1 XI 1931  przeniesiony z DOK III  na stanowisko d-cy III dyonu 21 pap w Białej. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. art. 1 I 1933. Przeniesiony z dniem 15 VI 1934 z 21 pal  na stanowisko d-cy 11 dak  w Bydgoszczy. Dywizjonem dowodził do XII 1936. Przeniesiony w I 1937 do 7 pal w Częstochowie, gdzie przejściowo dowodził jako p. o. 7 pal  IV-V 1937. W latach 1938-1939 d-ca 21 pal w Białej. Awansowany do stopnia płk- dypl. sł. st. art. 19 III 1939. Latem 1939 mianowany d-ca artylerii dywizyjnej 21 DPGór. i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym, 21 DPGór., a końcowej fazie walk walczy na Lubelszczyźnie. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie.
    Odznaczony VM kl. 5, KW
    Zmarł 18 II 1967 w  Warszawie.
    Żona Eugenia z d. Szamota. 
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20906; St. Krasucki. 11 DAK. Pruszków 2002; 

     
    Wądołkowski Ignacy  Benedykt
    [1897-1969], ppłk dypl. sł. st. [1935]
    Ur. 21 III 1897 w Warszawie, syn Antoniego i Stanisławy z Kręckich. W 1914 ukończył gimnazjum polskie matematyczno-przyrodnicze i rozpoczął naukę w Wyższej Szkole Ogrodniczej. Od 1911 należał do tajnego skautingu. Od jesieni 1914 czynny w POW W VIII 1915 z warszawskim batalionem harcerskim zostaje przydzielony do Legionów Polskich. Na początku 1916 powraca do Warszawy. W latach 1916-1917 był k-dtem I Okręgu PW w Warszawie. Po kryzysie przysięgowy w Legionach zostaje internowany prze Niemców i uwięziony w obozie w Szczypiornie, potem, w Hawelbergu, skąd udało mu się w VI 1918 zbiec i powrócić do Warszawy, gdzie działa w POW. W XI 1918 bierze udział w rozbrajaniu Niemców. Od XI 1918 służy w WP. Awansowany 15 XII 1918 ppor. piech. z przydziałem do 21 pp, gdzie dowodzi plutonem. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej XII 1918-VI 1919, potem w szeregach 201 pp walczy na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Dowodził kompanią, potem pełnił funkcję adiutanta pułku. 1 IV 1920 awansowany do stopnia por. piech. Od I 1921 oficer w Departamencie Piechoty MSWoj. w Warszawie. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie przeniesiony w 1922 do 84 pp na stanowisko d-cy kompanii, skąd został odkomenderowany do oddziału III sztabu DOK I w Warszawie na stanowisko referenta, a w 1924 powraca do 84 pp. Przeniesiony w XII 1924 do 21 pp, gdzie służył do 30 IV 1925, potem od 1 VII 1925-1926 dowodził kompanią w Batalionie Manewrowym w Rembertowie. W okresie X 1926 – X 1928 słuchacz WSWoj. Warszawie. Awansowany 1 I 1928 do stopnia mjr-a sł. st. piech. Po ukończeniu WSWoj. W stopniu mjr dypl. sł. st. piech. został z dniem 31 X 1928 w kadrze oficerów piechoty z jednoczesnym przydziałem do Państwowego Urzędu WF i PW na stanowisko kierownika wydziału. Przeniesiony z dniem -1 X 1931 z Państwowego Urzędu WF i PW do 4 psp w Cieszynie na stanowisko  d-cy batalionu. W XII 1933 przeniesiony z 4 psp do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy taktyki piechoty. Awansowany 1 I 1935 do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. W 1936 przeniesiony do WSWoj. W Warszawie na stanowisko kierownika przedmiotu taktyki piechoty. Działał także społecznie w harcerstwie, gdzie pełnił funkcję przewodniczącego Zarządu Okręgu warszawskiego ZHP, był członkiem ZG Związku Peowiaków, członkiem Komitetu Krzyża i Medalu Niepodległości oraz współpracownikiem Encyklopedii Wojskowej wydawanej od 1931. Latem 1939 mianowany szefem oddziału III sztabu Armii „Modlin” . Walczył z Niemcami podczas kampanii wrześniowej 1939 n stanowisku szefa oddziału III Armii „Modlin”, potem Zgrupowania gen. E. Przedrzymirskiego na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie dostał się w rejonie Tereszpol-Kukiełki do niewoli niemieckiej. W okresie x 1939-IV 1945 przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie w VII 1945  wstępuje do II Korpusu Polskiego. W 1946 ewakuowany do Wlk. Brytanii, gdzie po demobilizacji służy w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. W X 1947 powrócił do kraju. Zamieszkał we Wrocławiu, gdzie podejmuje pracę zawodową na stanowisku dyrektora oddziału Państwowych zakładów Wydawnictw Szkolnych. Od VIII 19521 był inspektorem Centrali Przemysłu Ludowego i artystycznego, potem od I 195 kierownikiem technicznym Spółdzielni Papierniczo-Galanteryjnej „Świt”.
    Zmarł 05 I 1969. Pochowany  na cmentarzu we Wrocławiu.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x, KN, OP4, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 135 z 28 XII 1924; Dz. Pers. nr 2 z 26 I 1934;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. W Warszawie. Londyn 1969; Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989; A. Lenkiewicz. Kawalerowie Polski niepodległej. Cz. 2. bdw.

     
    Wądołkowski  Jan Andrzej
    [1909-1940], ppor. rez. piech.[1936], por. [1939?], pośm. kpt. [2007]
    Ur. 5 II 1909 w Warszawie, syn Antoniego i Zofii z Sitarzów. Po ukończeniu gimnazjum kształcił się w Wyższej Szkole Mechaniczno-Technicznej im. Wawelberga i Rotwanda, którą ukończył w 1931. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty 6 a w Rawie Ruskiej. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 5 pp Leg. w którym odbywał ćwiczenia jako d-ca plutonu CKM. Pracował zawodowo jako technolog-mechanik na PKP w Warszawie. Mieszkał w Chotomowie. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 5 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. przydzielonej przejściowo do SGO „Wyszków”. Walczył z Niemcami nad Narwią i Bugiem, potem pod Kałuszynem i na Lubelszczyźnie. Ciężko ranny w walce 23 IX 1939 w rejonie m. Czartowczyk. Przebywał w szpitalu. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV lub V 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Postanowieniem Prezydenta RP z 5 x 2007 mianowany pośmiertnie kpt. rez. piech.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Wąsowicz Franciszek Florian
    [1897-?] ppłk dypl. sł. st. [1937]
    Ur. 5 V 1897. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Przyjęty do WP w stopniu ppor. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył  m. in. w 40 pp we Lwowie. W 1923 odkomenderowany z 40 pp do sztabu DOK VI we Lwowie na stanowisko referenta w Oddziale IV.  W 1924 powraca do macierzystego 40 pp, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1928. Mianowany w IV 1928 d-cą II batalionu w 40 pp. w okresie XI 1929- IX 1931 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu    mjr-a dypl. sł. st. piech. zostaje przydzielony z dniem 1 IX 1931 do Dowództw Obszaru warownego „Wilno” na stanowisko szefa sztabu z jednoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów piechoty. Przeniesiony w XII 1934 z DOW Wilno do 20 pp na stanowisko d-cy batalionu. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. 19 III 1937. Przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie  na stanowisko wykładowcy przedmiotu  taktyki parni połączonych. W kampanii wrześniowej 1939  pełnił funkcję szefa sztabu 1 DP Leg. Walczył nad Narwią, potem na Lubelszczyźnie. Po reorganizacji 1 DP Leg. walczy na Lubelszczyźnie. Od  22 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW4x,ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Wąsowicz Mieczysław Adam
    [1908-?], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 24 XII 1908. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu  ppanc. w 8 pp Leg. w skaldzie 3 DP Leg. Walczył pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie, gdzie dowodził   przejściowo 2 kompanią   8 pp Leg.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerki rezerw 1934; 

     
    Wąsowski Henryk Wincenty
    [1909-1939], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 16 VII 1903. Absolwent gimnazjum. W okresie od 01 X 1926- 15 VII 1927 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywa przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-929 w Oficerskiej szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. Piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 67 pp w Brodnicy na stanowisko d-cy plutonu. Z dniem 22 IX 1930 skierowany z 67 pp na 3 miesięczny kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. Po ukończeniu kursu powraca do macierzystego 67 pp w Brodnicy, skąd zostaje w III 1931 przeniesiony do 33 pp w Łomży. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W 33 pp pełni różne funkcje. Po 1935 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie pełnił m. In. funkcje instruktora strzelania w I batalionie szkolnym. 19 III 1938 awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii w II batalionie 114 pp rez. w składzie 41 DPRez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym III baonu 114 pp rez. Podczas walk zostaje ranny. Przebywał w szpitalu w Tomaszowie Lub.. gdzie w wyniku odniesionych obrażeń zmarł 25 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lub.
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929;Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931;Rocznik oficerski 1932; 

     
    Wcisło Piotr Marian
    [1913-?], ppor. sł. st. piech. [1936]
    Ur. 22 I 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do  79 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1938-1939 d-ca plutonu w 8 kompanii III batalionu 79 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 7 kompanii III batalionu 179 pprez. w składzie 50 DPRez.
    Tajny Dz. Awansowy Nr 4 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Wdowiak Stanisław
    [1915?- 1939] kpr. podch. rez. art.[1937]
    Ur. w 1915?. Absolwent gimnazjum. W okresie od 21 IX  1936- do 29 VI 1937 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a praktyki w 3 pal w Zamościu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II plutonu  w 9 baterii  w III dywizjonie 3 pal w  składzie 39 DP Rez.  Podczas walk z wrogiem zostaje ranny 24 IX 1939. Umieszczony w szpitalu w Biłgoraju, gdzie zmarł w 26 IX 1939 w wyniku odniesiony ran.
    Pochowany na cmentarzu wojennym w Biłgoraju. 
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000 

     
    Wdziękoński Tomasz
    [1900-1940?], rtm.  sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 18 IX 1900. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Ukończył kurs podchorążych. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 IX 1920. Długoletni oficer 2 psk, gdzie pełnił różne funkcje. Ukończył kurs dla dowódców szwadronu. Do stopnia rtm. sł. st. awansowany 1 I 1936. w latach 1937-1939 pełnił funkcj.   k-dta Rejonu Konnego WP  - 2 psk i jednocześnie d-ca 3 szwadronu 2 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadronu  2 psk . Walczył na szlaku bojowym 2 psk, a n Lubelszczyźnie d-ca 3 szwadronu w składzie Kawalerii Grupy „Dubno”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Przebywa na trenie Lublina. W 1940 aresztowany przez gestapo i zamordowany  w 1940.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Weber Edward
    [1915-?], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 21 XI 1915. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 34 pp na stanowisko d-cy plutonu. W 1939 przebywał na kursie w CWPiech. w Rembertowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 Pułku Strzelców Pieszych zmot. w składzie Warszawskiej Brygady Panc.-Motorowej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w PW 1935-1939. Kraków 2003; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Weber Michał Jakub
    [1915-?], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 22 IX 1915. Ukończył gimnazjum. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 3 psp. W latach  1938-1939  d-ca plutonu na Dywizyjnym Kursie Dla Podoficerów Nadterminowych 21 DP w Bielsku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności  w 202 pprz. W składzie 21 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. N4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Weber Zbigniew
    [1912-?], ppor. rez. sap.[1938]
    Ur. 16 III 1912. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. sap. z starszeństwem od 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w 2 kompanii przeprawowej w Batalionie Saperów mjr- A. Golcza w składzie Warszawskiej Brygady Panc.-Motorowej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym batalionu.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Weigel Adolf
    [1893-1940],kpt sł. st. tab.[1937]
    Ur. 17 VI 1893. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st./ z starszeństwem od 1 vI 1919 słuzył w VI dywizjonie taborów we Lwowie.Przeniesiony po 1925 do 9 szwadronu taborów. W 1932 w kadrze 9 dyonu taborów. Awanswoany do stopnia kpt. służy w 51 pp w Brzeżanach na stanowisku d-cy kompanii gospodarczej i oficera taborowego pułku. W kampanii wrześniowej 1939 walczy z wrogierm w szeregach 51 pp w składzie 12 DP. Po zakończeniu kampanii wrzesniowej 1939 unika niewoli niemeickiej i powraca do Brzeżan., gdzie od jesieni znalazł sie w grupie pierwszch organizatorów konspiracji. Na początku  1940 aresztowany przez funkcj. NKWD i uwięziony. Zamordowany w 1940 prawdopodobnie w Bykowni. 
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Węgierski. AK w Okręgach Stanisławów i Tarnopol. Kraków 1996; 

     
    Weiss Bernard Przemysław
    [1904-?], kadet,  kpt. dypl. sł. st. art. [1937], w PSZ mjr dypl. 
    Ur. 10 IV 1904. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. Jako ochotnik brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 25 pap w Kaliszu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Służył  nadal w 25 pal. W latach 1935-1937 słuchacz WSWoj. W Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. Przydzielony do sztabu 1o DP w Łodzi na stanowisko I oficera sztabu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łącznikowego 10 DP Armii „Łódź“. Walczył na szlaku bojowym dywizji. Podczas walk resztek 10 DP na Lubelszczyźnie był kwatermistrzem. Po zakończeniu walk unika niewoli i przedostaje się na Zachód. Walczył w szeregch II Korpusu Polskiego, gdzie dowodził m., in. I dywizjonem 16 pal. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. art. Po wojnie w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 10124
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Okręg  Korpusu WP Nr IV Łódź 1918-1939. Łódź 2001.

     
    Weiss Stanisław Paweł Karol Jerzy
    [1910-1939], mgr,  ppor. rez. piech. [1935]
    Ur. 10 V 1910. Absolwent gimnazjum z maturą, a następnie wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a.  Służbę wojskową odbywał w latach 1932-1933 w 3 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych w Zambrowie. Praktyki odbywał w 26 pp we Lwowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 11 pp w Tarnowskich Górach. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku     d-cy 1 plutonu 1 kompanii CKM I batalion 73 pp w składzie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 73 pp. Poległ w walce 16 IX 1939  w m. Banachy na Lubelszczyźnie.
    Pochowany na cmentarzu wojennym w Soli.
    J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Wejt Oskar Stanisław
    [1910-1939], ppor. rez. lekarz [1938]
    Ur. 20 IX 1910. Absolwent gimnazjum z maturą. Studiował na wydziale Weterynarii Uniwersytetu Warszawskiego uzyskując dyplom lekarza wet. Służbę wojskową odbywał w latach 1935-1936 w Oddziale Szkolnym Weterynarii w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W stopniu plut. podch. odbywał praktyki w 23 p. uł. Pracował jako samorządowy lekarz wet. w osadzie Zakrzówek w pow. Janów Lub. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. w korpusie oficerów weterynarii z starszeństwem od 1 I 1938. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Podczas walk zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu w Lublinie, gdzie zmarł  w wyniku odniesionych ran 27 IX 1939. Pochowany na cmentarzu wojennym przy ul. Białej w Lublinie. 
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w PW 1935-1939. Kraków 2003; Z. Gnat-Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996.

     
    Wejtko Tadeusz
    [1903-1973], kpt. sł. st. sap.[1935], mjr
    Ur. 08 VI 1903 w Dyneburgu na Łotwie, syn Wacława i Aleksandry. Absolwent szkoły średniej. Absolwent Szkoły Podchorążych Saperów . Mianowany ppor. sł. st. sap. z przydziałem do 3 p. sap. na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 IV 1923. Długoletni oficer 3 p. sap. Po reorganizacji w wojskach saperskich w 1929 utworzono z 3 p. sap. 3 Batalion Saperów z m. p. w Wilnie. Awansowany 1 I 1935 do stopnia kpt. sł. st. sap. Dowodził m. in. kompanią. Ukończył w Warszawie kurs dla oficerów sztabowych saperów. W latach 1937-1939 oficer sztabowy ds. wyszkolenia w 3 Batalionie Saperów. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 Batalionu Saperów  utworzonego przez 3 Batalion saperów w Wilnie dla 1 DP Leg. N czele batalionu walczy z wrogiem na szlaku bojowym 1 DP Leg. nad Narwią, potem  d-cy resztek 1 Batalionu Saperów w składzie 1 DP Leg. walczył na  Lubelszczyźnie. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w  Arnswalde, potem od 1941 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu  z niewoli w 1945 powraca do kraju. Mieszkał i pracował we Wrocławiu, gdzie zmarł  21 VIII 1973. Pochowany na cmentarzu Osobowice 24 VIII 1973.
    Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Wenda Zdzisław Zygmunt
    [1896-1941], płk dypl. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 29 IV 1896 Rzeszowie, syn Stanisława i Marii z Dziedziców. Absolwent Szkoły Przemysłowej w Sułkowicach. Od 1911 członek Związku Strzeleckiego. Od 6 VIII 1914 w Oddziałach Strzeleckich J. Piłsudskiego, potem w Legionach Polskich. Służył jako d-ca plutonu w 4 kompanii 1 pp Leg. Po bitwie pod Konarami mianowany 3 VI 1915 ppor. Piech. Przeszedł cały szlak bojowy 1 pp LP. Wyróżnił się w bitwie pod Optową 5 VII 1916.W wyniku kryzysu przysięgowego w Legionach zostaje we IX 1917 wcielony do armii austriackiej i skierowany na front włoski. W 1918 po dezercji z armii austriackiej przybył do Lublina, gdzie działał w POW. W XI 1918 brał udział w rozbrajaniu Austriaków. Od XI 1918 w WP. Mianowany 15 XII 1918 por. piech. I przydzielony do 1 pp Leg. Od 23 IV 1919 dowodził 3 kompanią w I baonie 1 pp Leg. Walczył na froncie litewsko-białoruskim wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Podczas walk 3 V 1919 zostaje ranny. Po powrocie z szpitala do pułku od 10 VIII 1919 -31 VIII 1919 dowodził I baonem 1 pp Leg., potem ponownie d-ca 3 kompanii. 27 IX 1919 ponownie ranny. Po wyleczeniu ran powraca do pułku. Mianowany 1 IV 1920 kpt. piech. Od 23 VII -16 VIII 1920 dowodził II baonem 1 pp Leg. Podczas ofensywy znad Wieprza od 16 VIII -VIII-o1 IX  1920 dowodził przejściowo do 1 pp Leg. Wyróżnił się w szczególności w bitwie o Białystok. Od 2 IX 1920 ponownie dowodzi II baonem 1 pp Leg. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1922 -1923 d-ca baonu sztabowego, w 1924 pełnił funkcje kwatermistrza, a  w 1925 z-ca d-cy 1 pp Leg. W okresie 1926-1927 adiutant przyboczny marszałka j. Piłsudskiego. Od X 1927-IX 1929 słuchacz WSWoj. W Warszawie. Awansowany 1 I 1928 do stopnia ppłk-a sł. st. piech. Po ukończeniu WSWoj. z dniem 5 X 1929 w stopniu ppłk-a dypl. sł. st. piech. został przydzielony na stanowisko z-cy d-y 1 pp Leg. w Wilnie. Od 21 I 1930-7 VI 1934 d-ca 1 pp Leg. Od III 1934  oficer do zleceń w GISZ. 1 I 1935 awansowany do stopnia płk-a dypl. sł. st. piech. W 1938 przeniesiony w stan nieczynny. Wybrany szefem sztabu Obozu Zjednoczenia Narodowego.  W tym samym roku wybrany posłem w okręgu wyborczym 24 pow. Kielce. Pełnił także funkcję wicemarszałka Sejmu. Był także  od 1936 prezesem Zw. Wojskowych Klubów Sportowych oraz wiceprezesem WKS Legia /1929-1930/ i prezesem WKS „Śmigły” w Wilnie w 1933. Działacz Związku Legionistów. Od 25 VI 1938 członek Komendy Naczelnej – szef wydziału Opieki. Podczas kampanii wrześniowej 1939 powołany 3 IX 1939 do służby czynnej obejmuje funkcję oficera do zleceń NW marszałka e. Rydza-Śmigłego. Razem z nim rano 18 IX 1918 przeszedł do Rumunii, gdzie został internowany w obozie w m. Craiova i przebywał tam 18 IX-14 X 1939, potem w Dragoslavele. Umożliwił 10 XII 1939 ucieczkę z obozu marszałkowi E. Rydzowi-Śmigłemu. Sam zbiegł z obozu 11 XII 1939 i przedostał sie do Budapesztu. Był w tym okresie czasu najbliższym współpracownikiem E. Rydza- śmigłego. Zmarł w Budapeszcie 15 V 1941. Pochowany na miejscowym cmentarzu pod przybranym nazwiskiem Władysław Majewski.
    Odznaczony: VM kl.5, KN,OP4,KW4x,ZKZ2x
    Żona Władysława z d. Malczewska /1907-1975/. Od 1945 w kraju. 
    Roczniki oficerskie 1923,934,1928,1932; W. Chocianowicz. W 0 lecie powstania WSWoj. W Warszawie. Londyn 1969; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917.Słownik biograficzny. T V. W-wa 2007; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006; M. Fieldorf – L. Zachęta. Generał „Nil”. August Emil Fieldorf. W-wa 1993.

     
    Werakso Józef
    [1897-?], ppłk sł. st. lot. [1939], w PSZ ppłk pilot
    Ur. 16 III 1897. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii rosyjskiej. Od 1918 służył w wojsku polskim w Rosji. W WP od XI 1918. Przyjęty do WP w stopniu ppor. piech. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 86 pp. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po woj nie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony do lotnictwa ukończył kursy pilotażu. Służył w 1923 w 2 p. lot. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. lot. 1 VII 1925. W 1925 przeniesiony z 2 p. lot. do 3 p. lot., gdzie był d-cą eskadry. Przeniesiony do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie na stanowisko instruktora. W III 1930 przeniesiony do 1 p. lot. na stanowisko d-cy eskadry. Przeniesiony w 1934 z 1 p. lot. do 4 p. lot. w Toruniu, gdzie od 17 I 1935 dowodził 141 eskadra myśliwską w składzie III dywizjonu 4 p. lot. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. lot. 1 I 1935. Przeniesiony do lotnictwa bombowego. W latach 1938-1939 był d-cą 210 dywizjonu bombowego w Zgrupowaniu Bombowym. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. lot. 19 III 1939 . w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 10 dyonu bombowego stacjonującego na lotnisku w Ułężu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 przedostaje się do Rumuni, potem do Francji. Po upadku Francji służył w Polskim Lotnictwie Bombowym w Wlk. Brytanii m. in. w 304 Dywizjonie Bombowym. Brał udział w lotach bojowych.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, ZKZ, KZWLŚr.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8  z31 III 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; W. Król. Polskie dywizjony Lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945. W-wa 1976.

     
    Werka Józef
    [1898-1963], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 3 IV 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. WP od 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie  służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 51 pp w Brzeżanach na stanowisko d-cy plutonu. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Artylerii kurs dla d-ców plutonu art. piech. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939  dowódca plutonu artylerii piechoty w 51 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu art. piech. w skaldzie 51 pp 12 DP, potem przydzielony z plutonem do improwizowanej Grupy Bojowej „Sandomierz”. Walczył na liniach obronnych na rzece Wiśle, potem na Lubelszczyźnie. Podczas walk n Lubelszczyźnie dostał się do niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu  zniewoli w 19345 powraca do kraju. Mieszkał i pracował we Wrocławiu, gdzie zmarł o2 XI 1963. Pochowany 05 XI 1963 na cmentarzu Grabiszyńskim. 
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Zachęta. 51 Pułk Piechoty. Pruszków 1992;

     
    Werobej Józef
    [1890-1976], płk sł. st. piech.[1929] , w PSZ generał [1964]
    Ur. 17 IX 1890 w Zalesiu-Zelwa. Ukończył gimnazjum z maturą. Następnie w armii rosyjskiej, gdzie ukończył szkołę podoficerską, potem szkołę chorążych. W 1911 mianowany chor. piech. służył zawodowo w armii rosyjskiej. Mianowany w 1914 ppor. piech., potem w 1916 por. Walczył na fontach I wojny światowej. Od XII 1917 służy w I Korpusie Polskim w Rosji z przydziałem do Legii Oficerskiej. Po rozwiązaniu I KP przedostał się do Francji, gdzie od X 1918 był d-cą kompanii w 1 Pułku Strzelców Polskich Armii gen. J. Hallera we Francji z którą powraca w IV 1919 do kraju. Po przemianowaniu we IX 1919 1 pstrzel. w 43 pp dowodzi do VII 1920 kompanią, potem baonem. Awansowany 1 III 1919 do stopnia kpt. piech. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920.  Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od IX 1920 do XII 1931 pełnił funkcję p. o. d-cy 83 pp, potem dowódcy. Mianowany ppłk sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VII 1923, a do stopnia płk-a 1 I 1929. Od XII 1931 do XII 1934 dowodził 44 pp w Równem. Jednocześnie p.o. d-cy 13 DP od I do VIII 1933 pod nieobecność chorych gen. E. Knolla – Kownackiego d-cy dywizji i płk-a dypl. B. Regulskiego  d-cy piechoty dywizyjnej. Od XII 1934 do IV 1939 d-ca piechoty dywizyjnej 13 DP. Od IV 1939 do IX 1939 dowodzi 9 DP w Siedlcach. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 9 DP i walczy na Pomorzu w składzie Armii „Pomorze”. Po rozbiciu dywizji w ciężkich walkach naw Borach Tucholskich udało mu się z częścią oddziałów wydostać z okrążenia i dołączyć do sztabu Armii „Pomorze”. Od 13 IX 1939 dowodził 4 DP z którą przebijał w kierunku Warszawy. Podczas walk 19 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu, potem od I 1940 w II C w Woldenbergu, gdzie kierował przejściowo pracą konspiracyjną. W I 1945 z grupą jeńców zostaje ewakuowany na Zachód. Po odzyskaniu wolności w 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuję do II Korpusu Polskiego gen. W. Andersa. Przydzielony na stanowisko I     z-cy d-cy 5 KDS.W 1946 ewakuowany do Wlk. Brytanii i tam po demobilizacji osiadł na stałe. Mieszkał w Londynie. Aktywnie działał środowiskach kombatanckich.
    Mianowany 1 I 1964 gen, bryg.
    Odznaczony: VM kl. 5, 4, KOOOP, KN, KW4x,ZKZ
    Zginął śmiercią tragiczną 27 IV 1976  potrącony przez samochód w Londynie. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie. 
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej.W-wa 1991; J. Izdebski. Z Dziejów 9 DP 1919-1939. W-wa 2004. Dz. Pers. Nr 94 z 14 IX 1924

     
    Weryha – Darowski Tadeusz
    [1904-1940], kpt. br. panc.[1937], pośm. mjr [2007]
    Ur. 5 V 1904 w Kijowie, syn Adama i Jadwigi z Chorzowskich. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W WP od 1920. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 w szeregach 1 pac. Podczas walk zostaje ranny. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z     przydziałem do 11 dak w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Przeniesiony w I 1931  z 11 dak do Misji Wojskowej Francuskiej w Polsce. Następnie służył m. in. w 9 pac. Przeniesiony do Centrum wyszkolenia Broni Pancernych. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. br. panc. 19 III 1937. Był d-cą 1 plutonu w kompanii podch. zawodowych w Szkole Podchorążych Broni Pancernych. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu technicznego 11 Dywizjonu Panc. Mazowieckiej brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: SKZ
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany mjr br. panc. 
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr  32 z 15 VIII 1926; z 1926 ;Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931;  Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Westwalewicz Marian Józef
    [1901-1940], kpt. rez. art.[1939], dyplomata
    Ur. 06 I 1901 /1899/ w Stanisławowie, syn Mariana i Janiny z  Dropiowskich. Absolwent gimnazjum z maturą. Od 1916 żołnierz 1 p. art. Legionów Polskich.  w WP od XI 1918. W XII 1918 w oddziale obrony Lwowa. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 4 pap, potem 7 pap. Mianowany ppor. art. w 1920. Ukończył kurs dla oficerów artylerii z przydziałem do 26 pap. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Późnie służył w 27 pap. Przeniesiony w 1925 w stopniu por. do rezerwy. Po przeniesieniu do rezerwy pracownik MSZ. Pracował jako dyplomata. W 1929  przeniesiony z  27 pap do 26 pap. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów M z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VI – grupa oficerów rez. art. Awansowany 19 III 1939 do stopnia kpt. rez. art. W  kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii z 30 pal  przydzielonej do obrony Brześcia nad Bugiem. Wzięty do sowieckiej niewoli więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: KW, MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Węcław Władysław Bolesław
    [1905-1939], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 27 VI 1905. Absolwent gimnazjum. W okresie od o1 X 1926- 15 VII 1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 9 pp Leg. na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 1 I 1933. Ukończył kurs dla dowódców kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-cą 3 kompanii I batalionu 9 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii asystencyjnej 3 DP Leg. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 3 DP Leg. m. in. pod Iłżą, potem w Zgrupowaniu 3 DP Leg. na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 22 IX 1939 w rejonie Cześnik.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym  w Sitańcu.
    Dz. Pers. Nr 3 z 14 III 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; 

     
    Węgrzyniak Adam
    [1904-198o], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 22 V 1904. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 01 X 1926 do 15 VII 1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Ukończył kurs dla dowódców kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-cą 5 kompanii w II Batalionie 7 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg., potem w Zgrupowaniu 3 DP Leg. na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Dębicy, gdzie zmarł 30 X 1980. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Dz. Pers. Nr 3 z 14 III 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Wiatr Franciszek
    [1905-1981], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1938], w konspiracji ZWZ/AK, ps. „Duch”, „Szczepan”
    Kmdt Obwodu AK Dąbrowa Tarnowska XII 1944 – I 1945. Okręg Kraków AK.
    Ur. 20 II 1905 w Świdrowce pow. Dąbrowa Tarnowska. Syn Józefa i Marii z d. Kołodziej. Pochodził z rodziny chłopskiej. Od 1913 – 1919 uczęszczał do szkoły ludowej, potem powszechnej w Szczucinie, a następnie od 1919 do 1927 do Państwowego Gimnazjum Humanistycznego im. Tadeusza Kościuszki w Dąbrowie Tarnowskiej, gdzie w 1927 zdał egzamin maturalny. Od 1 IX 1927 do VIII 1928 przebywa w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Różanie, potem od IX 1928 do VIII 193o w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 193o z przydziałem do 73 pp. w Katowicach na stanowisko dowódcy plutonu. Po uzyskaniu pozytywnej opinii dowódcy 73 pp zostaje awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1933. Od 1934 dowódca kompanii 73 pp. W 1936 ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs dla oficerów – dowódców kompanii w zakresie broni maszynowej. Potem dowódca kompanii CKM w 73 pp. 19 III 1938 awansowano go do stopnia kpt. sł. st. Mieszkał w Katowicach przy ul. Raciborskiej. Od 21 IX 1938 uczestniczył wraz z 73 pp. w tzw. akcji zaolziańskiej, gdzie pułk wykonywał zadania porządkowo-ochronne. Na początku 1939 powraca z pułkiem do garnizonu w Katowicach. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 8 kompanią III baonu 73 pp. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 73 pp. od Mikołowa do Tomaszowa Lub. W dniu 16 IX 1939 po śmierci dowódcy III baonu mjr-a W. Nowożeniuka objął funkcję dowódcy III baonu 73 pp. Walczył z Niemcami pod Tarnawatką gdzie został ranny. Podczas bitwy 20 IX 1939 pod Tomaszowem Lub., dostaje się do niemieckiej niewoli, skąd w X 1939 uciekł z transportu kolejowego do obozu w Niemczech w okolicach Czarnej na linii kolejowej Rzeszów-Tarnów. Po udanej ucieczce powrócił do rodzinnej Świdrówki, gdzie się ukrywa. Potem pracuje oficjalnie w gospodarstwie rolnym u swoich rodziców. Od początku 1940 czynny w konspiracji ZWZ/AK. Od III 1941 do 15 XII 1944 d-ca Placówki ZWZ/AK Szczuczyn w Obwodzie ZWZ/AK Dąbrowa Tarnowska. Od 15 XII 1945 do 19 I 1945 k-dt Obwodu AK Dąbrowa Tarnowska. W dniu 11 I 1945 niemieccy żołnierze spalili gospodarstwo w Świdrowce, które odbudował w 1947. Po rozwiązaniu 19 I 1945 AK przebywa nadal w Świdrowce. Utrzymuje kontakty z konspiracją po akowską. Nie ujawnia swojej działalności. Zagrożony aresztowaniem w końcu VIII 1945 wyjechał do Katowic, gdzie podjął pracę zawodową jako kierownik aprowizacji w Centralnym Zarządzie Budowy Maszyn Ciężkich. Na stałe zamieszkał przy ul. Drozdów 16 w Gliwicach. W latach 1946-1948 był członkiem PPS. 24 IV 1947 ujawnił się jako b. żołnierz AK przed Komisją Likwidacyjną d/s. b. AK w Katowicach.
    Od 1947 pracuje w spółdzielni Spożywców „Metalowiec” w Gliwicach. Członek Zarządu Spółdzielni do spraw handlowych. Po kongresie zjednoczeniowym PPS – PPR w XII 1948 pozostaje bezpartyjny. Od 1948 zatrudniony jako kierownik działu zbiorowego żywienia połączonych spółdzielni. W 1950 zostaje formalnie przeniesiony przez RKU do rezerwy. Od 1956 pracuje w spółdzielczości na stanowisku dyrektora w pionie zbiorowego żywienia. W 1970 przechodzi na emeryturę.
    Od 1938 był żonaty z Bronisławą Pawlus, potem po raz drugi z Ludmiła Piwońska, z którą miał córkę /1943-1951/ oraz synów: Romana /1945/, Krzysztofa /1954/.
    Odznaczony we IX 1939 VM kl.5, KW 2x, SKZ z M.
    Zmarł w Gliwicach 07 VIII 1981. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Rocznik oficerski MSWoj. 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Akta personalne CAW nr 1460/70/45; L. Szóstek. 73 pp. Pruszków 2002; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; J. Przemsza – Zieliński. Księga wrześniowej chwały pułków śląskich. T. 1. Katowice 1989; W. Steblik. Armia „Kraków „ w 1939. W-wa 1989; M. Porwit. Komentarze do historii polskich działań obronnych w 1939. W-wa 1983; A. Pietrzykowa. Region tarnowski w okresie okupacji hitlerowskiej 1939-1945. W-wa 1984; A. Zagórski. Okręg Kraków AK /w:/ AK-Rozwój organizacyjny. W-wa 1996; A. Kuler. Biogram F. W. /w:/ MSBUDN 1939-1956. T. 3. Kraków 1998; tam pozostała bibliografia; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP-ZWZ-AK 1939-1945. Kraków 1994; USC Gliwice. Skrócony akt zgonu nr 1096/1981/1.

     
    Wiatrak Henryk
    [1913-1939], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 26 III 1913. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty  6 DP przy 20 pp w Krakowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnai ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałęm do 16 pp w Tarnowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udziłą na stanowisku d-cy plutonu w 16 pp w składzie 6 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Ciężko ranny przebywa w szpitalu w Tomaszowie Lub., gdzie w wyniku odniesionych obrażeń zmarł 23 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lub.
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan.Awanse oficerskie w PW 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Wichert Władysław
    [1900-?], rtm. sł. st. kaw.[1935]
    Rodowe nazwisko Pytel- zmiana nazwiska ok. 1929 na Wichert
    Ur. 28 VIII 1900. Uczęszczał do  szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. w latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowny na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1924 z przydziałęm do 19 p. uł. na staowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1926. Długoletni oficer 19 p. uł. w Ostrogu wołyńskim, gdzie pełnił różne funkcje. Ukończył w cWKaw. w Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronu. Awansowany 1 I 1935 do stopnia rtm. sł. st. kaw. dowodził m. in. szwadronem w 19 p. uł., później w latach 1937-1939 był wykladowcą na kursach Doskonalenia Oficerów i Podoficerów Zawodowych w CWKaw. w Grudziądzu. W kampanii wrześniowej 1939 oficer w Ośrodku zapasowym Wołyńskiej Brygady Kawalerii, potem bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu CKM na podwodach w składzie III dyonu kombinowanego w składzie Kawalerii Grupy „Dubno”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr  87 z 29 VIII 1924;  z S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1989; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Wiciński Józef
    [1892-1970], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 01 II 1892 m. Wrzawy, gm. Gorzyce k. Tarnobrzega, syn Andrzeja i Marii. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 20 pp w Krakowie, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony po 1924 do Batalionu Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 5 w Krakowie na stanowisko instruktora. Następnie w dyspozycji szefa pers. MSWoj. Z dniem 01 VIII 1932 przeniesiony z Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 5 w Krakowie do 20 pp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcję kmdta miejskiego III PW– 20 pp w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kmdta Kwatery Głównej Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym Armii „Kraków” od Małopolski na Lubelszczyznę. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu, a od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 30 I 1945 powraca do kraju. Mieszkał i pracował w Krakowie przy ul. Szlak.. Długoletni pracownik służby zdrowia. Działacz  sportowy i społeczny.
    Zmarł w Krakowie 06 II 1970 w Krakowie. Pochowany 13 II 1970  na cmentarzu Rakowickim.
    Odznaczony: ZKZ, SKZ, Medalem Pamiątkowym Za wojnę 1918-1921.
    Żonaty z Aleksandrą zd. Siemek. Z tego związku miał dwie córki.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,192,1932; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Wickenhagen Karol Tytus
    [1901-1952], rtm rez. kaw.[1936], w konspiracji AK, ps. „Pobóg” 
    Ur. 05 I 1901 w Radomiu, syn Karola i Matyldy z Bednarowskich. Do 1914 kształcił się w domu, potem uczył się w 5 klasie ośmioklasowego Gimnazjum  im. M. Reja w Warszawie. Będąc uczniem 8 klasy 20 XI 1918 wstępuje ochotniczo do 4 p. uł. 5 II 1919 przeniesiony do szwadronu bojowego 10 p. uł. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczy m. in. pod Baranowiczami, Słuckiem Nowogródkiem, w Puszczy Nalibockiej. W uznaniu zasług awansowany do stopnia plut. W I 1920 otrzymał 2 miesięczny urlop zdrowotny w celu zdania egzaminu dojrzałości, który zdał 03 III 1920.Powraca następnie do macierzystego pułku i bierze udział w wiosennej ofensywie na Klaenkiewicze, Mozyrz i Dniepr. Walczy w walkach odwrotowych, aż pod Warszawę, potem w kontrofensywie  w kierunku Płońska i Grajewa, Druskienniki. Walczy pod Lidą  i rejonie Dukszt. 12 XI 1920 zwolniony w ramach demobilizacji  z wojska. Od XI 1920 studiuje w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Po przerwaniu studiów od jesieni 1921 pracuje we własnym majątku Sobótka w gminie Czyżów Szlachecki. Odbywał ćwiczenia wojskowe w 24 p. uł. Mianowany ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1925. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1932 do stopnia por. rez. kaw. Ukończył kurs dla dowódców szwadronu. Po odbyciu ćwiczeń awansowany 1 I 1936 do stopnia rtm. rez. kaw. W latach międzywojennych należał do grona najlepszych polskich jeźdźców oraz hodowców koni. Brał udział w wielu zawodach hippicznych.  Prowadził też w Sobótce hodowlę bydła. Był działaczem Związku Hodowców Koni, od V 1934 wchodzi w składzie Zarządu. Był także członkiem Sandomierskiego Kła Sportowego z którego ramienia delegowany do władz Polskiego Związku Jeździeckiego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu marszowego w składzie GO gen. W. Andersa, potem w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie pod Suchowolą i Krasnobrodem. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i powraca do Sobótki. Urywał w swoim majtku oficerów ukrywających się przed Niemcami. Działał w „Uprawie”. Wysyła paczki żywnościowe jeńcom w oflagach. Od 1942 prowadził szkółkę podchorążych rezerwy AK oraz podchorążówkę AK Inspektoratu Sandomierskiego AK. W czasie „Burzy” dowodził skadrowanym szwadronem 1 p. szwol. AK włączonego jako oddział zwiadu 2 DP Leg. AK i walczył w składzie batalionu sandomierskiego kpt. I. Zarobkiewicza „Swojaka”, potem w ochronie sztabu 2 DP Leg. AK. Na początku X 1944 z powodu choroby przekazał dowodzenie szwadronem por. J. Boguckiemu. Jesienią 1944 zdemobilizowany. W 1945 opuścił Polskę i przedostał się do Włoch, gdzie służy w  25 p. uł. II KP gen. W. Andersa. Po demobilizacji w 1946 przebywał w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie, potem w Windsorze zajmował się ujeżdżaniem koni dla „Horse Guard Cavalry”. Później wyemigrował z Wlk. Brytanii do Argentyny, gdzie mieszkał z synem w prowincji Tierra del Fuego. Zajmował się kupnem młodych koni, które ujeżdżał, trenował skoki i potem sprzedawał. 04 XII 1952 podczas ujeżdżania konia spadł z niego, a następnie został przez niego przygnieciony. W wyniku wypadku zmarł 06 XII 1952. Ciało  poddano  kremacji, a prochy zgodnie z jego wolą zostały rozsypane na ternach na których ujeżdżał konie.
    Był dwukrotnie żonaty; po raz I z Maria z Skotnickich /1896-1976/, z tego związku miał syna Stanisława / 1923-1971/, po raz drugi żonaty z Marią Konarzewską. Z tego związku miał córki: Ewę /26 XI 1935/ i Barbarę /ur. 18 XII 1939/
    odznaczony: Medalem za Wojnę 1918-1921.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Krzysztofiński -J. Woyno. Biogram K. T. W /w:/Zeszytu Historyczne WiN Nr 22. Kraków XII 2004; W. Borzobohaty. „Jodła”. W-wa 1988.

     
    Widajewicz Mieczysław Zenon
    [1903 -2004], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1936], w konspiracji ZWZ/AK, ps. „Antoni”, „Czerma”, „Prosektor”, „Sęp” „Woyna”.
    Kmdt Inspektoratu Rejonowego AK Stanisławów VIII 1942-XI 1942 – II –XI 1943.
    Ur. 13 V 1903 Pawłasiów pow. Jarosław. Syn Stanisława i Kamili z d. Swoboda. Uczęszczał do gimnazjum w Jarosławiu. 12 XI 1918 ochotniczo wstępuje do formowanego w Jarosławiu oddziału Gwardii Narodowej włączonego do 14 pp., w którego szeregach walczy do 25 II 1919 z Ukraińcami. Następnie powraca do Jarosławia i kontynuuje naukę. W VIII 1919 ponownie ochotniczo wstępuje do WP. Wcielony do 5 PAC walczy z bolszewikami w wojnie polsko-bolszewickiej do 16 XI 1920. po powrocie do domu uczy się w jarosławskim gimnazjum, gdzie w 1922 zdaje egzamin maturalny. Od 12 IX 1923 – 1 VII 1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie  przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym, a od 1 IX 1924 do 15 VIII 1926 w Szkole Oficerskiej Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 27 pal we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Do 1933 dowódca baterii. Od 14 IX 1933 do 1938 d-ca plutonu, potem baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Art. Rez. we Włodzimierzu Wołyński. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936.W 1938 przeniesiony do 10 DAC. Ukorzył w Dęblinie kurs dla obserwatorów lotniczych. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 baterią 23 DAC w składzie 23 DP. W toku wrześniowych walk z wrogiem jego bateria został podporządkowana d-cy 95 DAC. Walczył z wrogiem do 20 IX 1939. Unika niewoli i 07 X 1939 przedostaje się do znajdującego się pod sowiecką okupacją Lwowa. Podejmuje jako robotnik pracę w dawnej firmie naftowej „Małopolska”. Od 1941 czynny w konspiracji ZWZ. Wyznaczony przez ppłk dypl. M. Dobrzyńskiego – k-dtem Dzielnicy Północnej IR Lwów-miasto ZWZ. Zagrożony aresztowaniem w XI 1941 przeniesiony do okręgu tarnopolskiego ZWZ. Oficjalnie pracuje jako kierowca. Organizator struktur ZWZ na terenie Tarnopola od podstaw. Do 13 XII 1941 p.o. k-dt Okręgu ZWZ Tarnopol. Następnie do II 1942 szef Oddz. I organizacyjnego K.O. ZWZ/AK Tarnopol. W końcu II 1942 powraca do Lwowa, co było wynikiem nieporozumień z k-dtem okręgu ppłk F. Studzińskim „Radwan”. Od VIII 1942 do XI 1942 k-dt IR AK Stanisławów. W nocy z 11/12 XI 1942 przypadkowo aresztowany przez Niemców jako zakładnik. Nierozpoznany jako oficer AK zostaje w końcu XI 1942 zwolniony. Wyjechał wówczas do Lwowa. Był już poszukiwany przez gestapo. Wkrótce powraca do Stanisławowa i od 05 II 1943 do XI 1943 pełni funkcje k-dta IR AK Stanisławów. Na początku XII 1943 wyjechał z powodu zagrożenia aresztowaniem do Lwowa, gdzie działa nadal w AK. Brał udział w akcji „Burza”. Po wejściu Sowietów do Lwowa unika aresztowania przez NKWD. Zatrudniony pod fikcyjnym nazwiskiem jako kierownik warsztatu stolarskiego przy ul. Leszczyńskiej. Utrzymywał kontakty z komendą NIE we Lwowie, które utracił w II 1945 po aresztowaniach dokonanych przez NKWD. W III 1946 powraca do Polski. Przebywał krótko w Jarosławiu, skąd wyjechał Warszawy. Podejmuje prace zawodową w bazie PKS Warszawa Ochota, a od VI 1946 jako kierowca domu wczasowego „Wiktoria” – należącego do Ministerstwa Informacji i Propagandy. W IV 1947 ujawnił się i po powraca do rodowego nazwiska. Następnie pracuje na stanowisku kierownika technicznego ekspozytury PKS w Karpaczu, potem w Warszawie. W latach 1962-1968 starszy inspektor techniczny w Ministerstwie Budownictwa, skąd w 1968 przeszedł na emeryturę.
    Odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, MN, Medalem Wojska.
    Żonaty z Marią Janicką. Ma córkę Danutę i syna Stanisława. W 2003 mieszkał w Warszawie przy ul. Promyk.
    Zmarł w Warszawie 15 IV 2004.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1928, 1932; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; S. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; tenże Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Pruszków 2000; G. Mazur- J. Węgierski. Konspiracja lwowska. Słownik biograficzny 1939-1944. Katowice 1997; J. Węgierski. Obsada osobowa Lwowskiego Obszaru SZP-ZWZ-AK-NIE w latach 1939-1945. Kraków 2000; tenże; AK w Okręgach Stanisławów i Tarnopol. Kraków 1996; S. Pempel. Pod znakiem Lwa i Syreny. W-wa 1989; G. Mazur. Pokucie w latach drugiej wojny światowej. Kraków 1994. 

     
    Wideł Stanisław
    [1896-1942], legionista, oficer sł. st. piechoty WP, mjr [1938], żołnierz konspiracji niepodległościowej SZP/ZWZ, ps. „Kruk”, vel Tomasz Hasior, vel Stanisław Wiśniewski.
    D-ca Powiatowy SZP Nowy Sącz. Kmdt Obwodu ZWZ Nowy Sącz XI 1939- 28 III 1941.
    Urodził się 14 sierpnia 1896r. we wsi Marcinkowice pow. Nowy Sącz. Syn Andrzeja /pracownika PKP/ i Anny z d. Michalikówna. Po ukończeniu szkoły ludowej, kształci się w gimnazjum w Nowym Sączu, gdzie po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej w 1920 zdał maturę. Od marca 1912 do sierpnia 1914 należy do X Polskiej Drużyny Strzeleckiej w Nowym Sączu i bierze czynny udział w jej pracach i ćwiczeniach. Z zorganizowaną przez siebie drużyną wstępuje ochotniczo 8 sierpnia 1914 do organizowanych w Krakowie Legionów Polskich. Po przeszkoleniu otrzymuje przydział do 10 kompanii 3. pp Legionów, formowanego i ostatecznie utworzonego we wrześniu 1914r. w Krakowie i dowodzonego przez ówczesnego kpt. Józefa Hallera, a od marca 1915 wchodzącego w skład II Brygady Legionów Polskich. Od 3 XII 1914 do 4 I 1915 przebywa na kursie karabinów maszynowych. Potem od 4 I 1915 służy w 1 kompanii karabinów maszynowych 3. pp Legionów. Uczestniczy w walkach na froncie karpackim. W dniu 17 lipca 1915 zostaje ranny w lewe ramię i lewe udo pod Rarańczą i skierowany do szpitala wojskowego na Węgrzech, gdzie przebywa do 12 IX 1915. Po wyleczeniu rany powraca do 3. pp Leg. i uczestniczy w walkach frontowych do 15 XII 1915. Był awansowany kolejno do stopnia kpr. i plutonowego. W okresie od 15 XII 1915 do 31 I 1916 w Szkole Oficerskiej Legionów w Zegrzu k/Warszawy. Po ukończeniu szkoły awansowany do stopnia sierż. Następnie powraca do 1 Kompanii KM 3 pp Leg. Przeniesiony 12 IX 1917 do 2. Kompanii KM 3. pp Leg. Od 31 XII 1917 do 12 II 1918 w Szkole Podchorążych w Mamajowcach. Od 13 II 1918 w stopniu podchorążego jest dowódcą plutonu w 2 kompanii KM. 15 lutego 1918 w szeregach II Brygady Legionów pod dowództwem płk J. Hallera przebija się pod Rarańczą, przez front austriacko-rosyjski na Ukrainę. Do 12 V 1918 służy w kompanii KM 15. pułku strzelców II Korpusu Polskiego na Wschodzie, którym dowodził w tym czasie płk J. Haller. W dniu 12 V 1918 po całodniowej bitwie z Niemcami pod Kaniowem, II Korpus Polski kapituluje i następnie zostaje rozbrojony przez Niemców. S. W., zostaje wzięty do niewoli i wywieziony do obozu jeńców w Güstrow /Meklemburgia/ w Niemczech, gdzie przebywa do 31 XII 1918. Tego dnia dokonuje udanej ucieczki z obozu a następnie przedostaje się do Warszawy, gdzie dotarł 6 I 1919. Już 8 I 1919 wstępuje ochotniczo do Batalionu Zapasowego 1. Pułku Strzelców Podhalańskich w Nowym Sączu. Awansowany 20 V 1919 do stopnia ppor. sł. st. piechoty WP 3 VII 1919. W dniu 3 VII 1919 przesunięty do I Baonu 1. psp i skierowany na front galicyjsko-wołyński wojny polsko-bolszewickiej. Ranny podczas walk zostaje umieszczony w szpitalu wojskowym w Krakowie, gdzie przebywa do 3 XI 1919. Po wyzdrowieniu przydzielony do I Baonu Zapasowego 1. psp. W okresie od 4 III – 17 IV 1920 oficer inspekcyjny w areszcie śledczym w Krakowie, potem do 17 VII 1920 służy w Ekspozyturze DOG Lublin w Kowlu, skąd go przeniesiono do 1 sektora krypt. „Ewa” w Radomiu. Chory od 17 VIII – 26 X 1920 przebywa na leczeniu w szpitalu w Lublinie. Przeniesiony do 4 kompanii II Baonu Zapasowego Wojsk Wartowniczych i Etapowych. Mianowany do stopnia por. sł. st. piechoty 21 XII 1920 ze starszeństwem 1 IV 1920, zweryfikowany przez MSWoj.8 VI 1922 ze starszeństwem 1 VI 1919.  Następnie kolejno służy jako oficer w sztabie wydziału I DOG Lublin, instruktor w szkole podoficerskiej, a od 26 I 1922 dowódca 1 kompanii II Baonu Wartowniczego. 14 II 1922 przeniesiony do Dowództwa Garnizonu Nowy Sącz na stanowisko oficera kwaterunkowego, od 23 VI 1922 w dyspozycji P.K.U. Nowy Sącz na czas rejestracji oficerów rez. W okresie 29 VIII - 30 IX 1922 służy w 3. psp, skąd go przeniesiono 30 IX 1922 do 75 pp w Królewskiej Hucie na stanowisko dowódcy 7 kompanii III Baonu stacjonującego w Hajdukach Wielkich. Potem dowódca 8 kompanii. W okresie od 14 V 1923 do 3 VIII 1923 przebywa na kursie metodyczno-praktycznym i oświatowym przy DOK V w Krakowie. Po powrocie do pułku wyznaczony dowódcą pułkowej Szkoły Podoficerskiej. Przesunięty następnie do 1 kompanii CKM na stanowisko dowódcy kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piechoty 1 XII 1924 z starszeństwem 15 VII 1924. W okresie od 15 II 1925 do 15 VI 1925 przebywa na kursie w Centralnej Szkole Sportowej w Poznaniu. Po powrocie do 75 pp pełnił funkcję oficera WF. Następnie dowódca 1 kompanii CKM w I Batalionie w Rybniku. Jego dowódcą był w tym czasie późniejszy dowódca AK mjr dypl. Leopold Okulicki. Później ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty kurs dla dowódców batalionów. Od 1934 dowódca III batalionu 75 pp. awansowany do stopnia majora 19 III 1938. Na początku 1939 skierowany na stanowisko dowódcy Batalionu Obrony Narodowej w Chorzowie. Zajmował się w tym czasie organizacją batalionu i szkoleniem żołnierzy. W kampanii wrześniowej 1939 w walkach z wrogiem początkowo dowodzi BON Chorzów a następnie przeniesiony na funkcję oficera sztabu 55. DPRez.. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 55. DPRez.  Podczas walk wzięty do niemieckiej niewoli i osadzony w przejściowym obozie jenieckim. Przewożony w transportem kolejowym jeńców do obozu w Niemczech na stacji kolejowej w Skawinie przy pomocy polskich kolejarzy dokonał udanej ucieczki. W ubraniu cywilnym otrzymanym od kolejarzy powraca na początku października 1939 do rodzinnych Marcinkowic. W tym czasie władze okupacyjne wprowadziły obowiązek rejestracji oficerów WP w niemieckich komendanturach wojskowych. Nie stawia się do rejestracji i przechodzi do życia w podziemiu. Dzięki swym znajomościom otrzymał od pracowników Zarządu Gminnego w Chełmcu Bolesława Żurka i Janiny Król – dokumenty na nazwiska Tomasz Hasior i Stanisław Wiśniewski, którymi zależnie od sytuacji się posługiwał. Funkcjonuje w oparciu o szeroki krąg krewnych i znajomych. W październiku 1939 podczas pobytu w Krakowie spotyka kilku kolegów z WP, którzy wprowadzają go w szeregi organizowanej na szczeblu województwa organizacji konspiracyjnej Służba Zwycięstwa Polsce /SZP/. Tu zetknął się również ze znanym mu osobiście ze służby w WP mjr. F. Galicą. Zaprzysiężony do SZP, skierowany zostaje na teren pow. Nowy Sącz z zadaniem organizowania sieci konspiracyjnej SZP. Za pośrednictwem mjr F. Galicy, w końcu października 1939 ze sztabu SZP w Krakowie otrzymuje formalną nominację na stanowisko dowódcy powiatowego SZP Nowy Sącz wraz z instrukcją zasad działania wojskowego podziemia. W listopadzie i grudniu 1939 mieszka u swego brata w Tarnowie, którego mieszkanie stanowi bazę wypadową. Wyjeżdża stąd na podległy teren, gdzie prowadzi pierwsze prace organizacyjne zmierzające do zbudowania struktur konspiracyjnych SZP na podległym terenie. Nawiązuje kontakty z istniejącymi już w rejonie Stróży i Grybowa komórkami SZP, które potem włącza w skład komendy powiatu SZP Nowy Sącz. W styczniu 1940 SZP zostaje na rozkazem z listopada 1939 wydanym przez gen. W. Sikorskiego przekształcona w Związek Walki Zbrojnej /ZWZ/. Mjr S. Wideł pod ps. „Kruk” zostaje k-dtem Obwodu ZWZ Nowy Sącz krypt. „Sroka”, który organizacyjnie wchodzi w skład Inspektoratu ZWZ Nowy Sącz kierowanego w tym czasie przez mjr sł. st. piechoty F. Żaka ps. „Franek”, „Siwosz”. Zostaje jednocześnie mianowany II zastępcą inspektora. W Stróżach spotyka się z swym znajomym z Chorzowa z WP por. Wincentym Schöneman-Łuniewskim, którego dom stał się centralnym punktem oparcia dla prac konspiracyjnych. W Stróżach organizuje pierwszy sztab obwodu, w skład, którego wchodzą m.in. W. Schöneman – Łuniewski jako zastępca k-dta, oraz M. Podgórski jako II zastępca. Tu odbywały się narady i odprawy. Po kilku miesiącach przenosi się z Stróż do Męciny, gdzie zamieszkał u Władysława Krzyżaka zawiadowcy stacji kolejowej, a potem w Nowym Sączu przy ul. Bema u M. Budnika. Z tych miejsc rozpoczął i prowadził pionierską pracę oddając sprawom konspiracji ogromny ładunek energii poświęcenia i miłości Ojczyzny. W dość szybkim czasie dzięki aktywnemu działaniu oraz pracy współpracowników zorganizował sprawnie działająca sieć konspiracyjną obwodu. W tworzeniu, rozwoju i funkcjonowaniu struktur obwodu jedną z głównych ról odegrali kolejarze, wśród których miał sporo znajomych. Spełniali funkcje łączników, kurierów, przewozili broń i pocztę do podległych placówek i inspektoratu. Domy kolejarskie były miejscem ukrywania się wielu żołnierzy konspiracji zagrożonych aresztowaniem przez Gestapo. W Męcinie obywały się ważne narady i odprawy z przedstawicielami okręgu i inspektoratu. W pracach konspiracyjnych aktywny udział brała siostra mjr: Kruka” Aniela Wideł, która była główną łączniczką w wewnętrznej sieci łączności obwodu. Jego aktywne działania oraz donos do gestapo, który złożył jeden z sądeckich Volksdetschów, znający mjr „Kruka” z lat przedwojennych zwróciły uwagę gestapo na przebywającego na tym terenie oficera. Poszukiwany i zagrożony aresztowaniem często musi zmieniać miejsca pobytu. W lutym 1941 przebywał ponownie w Stróżach, skąd 20 lutego 1941 przenosi się na kwaterę konspiracyjną w Bobowej, gdzie zamieszkał u Witolda Pruskiego – k-dta miejscowej Placówki ZWZ. Nadal prowadzi intensywną działalność konspiracyjną. W marcu 1941 na terenie obwodu doszło do wielkiej wsypy. Aresztowany przez gestapo st. sierż. W. Siemek ps. „Siekiera” należący do najbliższych współpracowników jeździł z gestapowcami po terenie obwodu i wskazywał żołnierzy konspiracji, których aresztowano. W dniu 28 marca 1941 wieczorem około godz. 20,00 pojawił się w Bobowej W. Siemek, który zdradził gestapowcom miejsce pobytu mjr „Kruka”. Gestapowcy po wdarci się do mieszkania aresztowali mjr. „Kruka” i pozostałych domowników. Aresztowania konspiratorów trwały do maja 1942. W wyniku działań gestapo zostaje rozbita sieć konspiracyjna obwodu oraz inspektoratu. Po aresztowaniu zostaje przewieziony do więzienia Gestapo w Nowy Sączu, gdzie poddawany jest okrutnym przesłuchaniom przy zastosowaniu tortur w celu wymuszenia zeznań. Bity i maltretowany. Przesłuchiwany osobiście przez szefa gestapo Heinricha Hamana, jednego z najgorszych zbirów gestapowskich w Nowym Sączu a potem w Krakowie. Po trwającym kilka miesięcy śledztwie był jeszcze więziony w Krakowie. Wywieziony w 1942 do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie został zamordowany 18 czerwca 1942 pod ścianą śmierci.
    Mjr „Kruk” należał do grona najwybitniejszych żołnierzy – dowódców podziemia niepodległościowego na Sądeczczyźnie. Wiele lat swego życia poświęcił w walce dla odzyskania niepodległości przez Ojczyznę. W jej obronie oddał to, co miał najcenniejszego swe życie. Był prawdziwym patriotą.
    Odznaczony za zasługi na polu walki i działalność niepodległościową: Krzyżem Walecznych, Krzyżem Niepodległości, Odznaką pamiątkową więźniów ideowych, Medalem Dziesięciolecia, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem za Wojnę 1918-1921,
    Żonaty od 1923 z Józefą – Wandą z d. Albrzykowska. 
    CAW Warszawa. Akta personalno-odznaczeniowe; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie 1939, s. 319,324, Lublin 1976; J. Bieniek. Wojskowy Ruch Oporu na Sądeczyźnie /w/ Rocznik Sądecki, t, XIII z 1972, s. 221-232; tenże: A wasze imię wierni Sądeczanie. Nowy Sącz 1986,s. 8,9; A. Zagórski. Okręg Kraków ZWZ-AK /w/ Armia Krajowa - Rozwój organizacyjny, Warszawa 1996, s. 119; S. Piwowarski. Krakowski Okręg SZP-ZWZ-AK 1939-1945, Kraków 1994,s. 69; G. Mazur-W. Rojek- M. Zgórniak. Wojna i okupacja na Podkarpaciu i Podhalu 1939-1945, Kraków 1998,s. 113,115; J. Zubek „Tatar”. Ze wspomnień kuriera. Kraków 1988, s. 14,20 

     
    Widuch Franciszek
    [1911-1972], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 22 III 1911. Absolwent gimnazjum. W latach 1931-1932 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15  VIII 1934 z przydziałem do 75 pp   na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939  d-ca plutonu w 7 kompanii III batalionu 75 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 kompanii III batalionu 75 pp w skladzie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Podczas walk 28 IX 1939 w rejonie Zwierzyńca zostaje ranny. Wzięty do niewoli niemieckiej przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu, a od VI 19140 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu  zniewoli 30 I 1945 powraca do kraju. Mieszkał we Wrocławiu, gdzie zmarł 30 VI 1972. Pochowany na cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu 04 VII 1972.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Wiechowski Józef
    [1906-?], kpt. lekarz wet.[1937]
    Ur. 26 IV 1906. Absolwent gimnazjum z maturą, potem ukończył studia weterynaryjne uzyskując dyplom lekarza wet. służbę wojskową odbywał w szkole podchorążych rezerwy. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. z starszeństwem od 1 I 1931. Powołany do służby czynnej i przydzielony do 14 dak w Białymstoku na stanowisko lekarza wet. Skierowany z dniem 3 XI 1931 na 3 miesięczny kurs doskonalenia w Wojskowej Pracowni Weterynaryjnej w Warszawie. . Po ukończeniu kursu powrócił do macierzystego 14 dak. Awansowany do stopnia por. sł. st. wet. 1 I 1934, a do stopnia kpt. 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełni funkcję lekarza wet. 14 dak. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza wet. 14 dak w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii, potem po reorganizacji w składzie Brygady Kawalerii „Plis”. Walczył na szlaku bojowym 14 dak od Białegostoku na Lubelszczyznę. Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Krakow 2003;

     
    Wieczorek Janusz Stanisław
    [1910-1981],mgr,  ppor. rez. piech., [1936], prawnik działacz społeczno-polityczny.
    Ur. 15 X 1910 w Węgorzewie. Absolwent gimnazjum z maturą. Ukończył wyższe studia prawnicze uzyskując dyplom mgr-a praw.Służbę wojskowa odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  adiutanta d-cy batalionu utworzonym w Ośrodku Zapasowym „Różan”, potem włączonym do 50 DPRez. na stanowisku d-cy III plutonu 7 kompanii III batalionu 180 pprez. w składzie 50 DPRez. Walczył m. in.  na Lubelszczyźnie.  Po kapitulacji polskich oddziałów dostaje się do niewoli niemeickeij. W latach wojny przebywał w niemieckich oflagach. W 1945 powrócił do kraju. W latach 1945 – 1948 członek PPS, potem od 1948 PZPR. W latach 1950-1956 był wiceprezesem Państwowej Komisji Etatów. W latach 1956-1980 szef Urzędu Rady Ministrów. Jednocześnie w latach 1960-1981 był przewodniczącym Rady Ochrony Pomników i Walki i Męczeństwa. Działał w komitecie budowy Centrum Zdrowia Dziecka. Zmarł w Konstancinie 30 XI 1981. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 30 XI 1981
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.

     
    Wieczorkiewicz Bohdan Konstanty
    [1897-1949], mjr sł. st. kaw.[1934]
    Ur. 05 X 1897. Ukończył szkołę średnią. Żołnierz Legionów Polskich VIII 1914-1917. W WP od XI 1918. Ukończył kurs oficerów jazdy. W stopniu podchorążego kaw. bierze udział w szeregach 11 p. uł. w wojnie polsko-bolszewickiej. Mianowany ppor. kaw. 1 IV 1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 10919. Długoletni oficer 11 p. uł, gdzie pełni różne funkcje. Ukończył kurs dla dowódców szwadronu w CWKS. W Grudziądzu. Awansowany 1 I 1927 rtm. sł. st. kaw. i mianowany d-cą szwadronu w 11 p. uł. Z dniem 15 II 1931 odkomenderowany z 11 p. uł. w Ciechanowie na okres 1 miesiąca do Departamentu Kawalerii MSWojs., następnie  z dniem 15 III 1931 odkomenderowany z 11 p. uł. do Biura Personalnego MSWojs.  na stanowisko referenta. W 1932 zmienił urzędowo  imię Bohdan na Bohdan-Konstanty. Z dniem 16 VI 1933  przeniesiony z Biura Pers. MSWojs.. do 11 p. uł. na stanowisko d-cy szwadronu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1934. Mianowany w 1934 d-cą szwadronu zapasowego 11 p. uł. stacjonującego w Ciechanowie. W latach 1937-1939 pełnił funkcję kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy 11 p. uł. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Podczas walk na Lubelszczyźnie  od 15 IX 1939 dowodził dyonem kaw. z 11 p. uł. /2 i 3 szwadron/przejściowo w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Wzięty do niewoli w latach wojny przebywał w oflagu. Po wojnie  w 1945 pozostaje nea emigracji. Zamieszkał w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie, gdzie zmarł  06 III 1949. Pochowany na cmentarzu St. Mary’s Roman Catholic Cementary w Londynie.
    VM kl. 5, KN,  KW 3x, ZKZ, SKZ, 
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930;Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931;Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 IX 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Krakow 1995.

     
    Wieczorkiewicz - Scewola  Wacław
    [1890-1969], gen. bryg.[1927]
    Ur. 25 VI 1890 w Polanówce pow. Lublin, syn Józefa i Julii z Tomaszewskich. Uczył się w gimnazjum  w Lublinie, gdzie w 1910 zdał maturę. Od 1911 studiuje w Akademii Ziemiańskiej we Wiedniu. Od 01 XI 1911 był członkiem DS w Wiedniu. Mianowany 26 IV 1913 podoficerem kadetem. Od 2 VII 1913 zostaje szefem biura informacyjnego komendy okręgu IV wiedeńskiego PDS. Od 4 XI 1913 kmdt PDS w Wiedniu. W okresie od 15 VII do 2 VIII 1914 uczestniczył w kursie instruktorskim w Nowym Sączu. Po przerwaniu kursu wyjechał do Krakowa. 3 VIII 1914 mianowany podch. PDS. 5 VIII 1914 zostaje mianowany d-cą utworzonego w Krakowie baonu strzelców, potem od 6 VIII 1914 z-ca d-cy. Po reorganizacji od 9 VIII 1914 dowodzi 9 kompanią strzelecką, potem 3 kompania III baonu 1 pp LP. Mianowany 9 X 1914 por. piech. Od 19 XII 1914 dowodził III baonem 1 pp LP. 1 I 1915 mianowany kpt. piech. Od 9 i 1915 był członkiem sądu honorowego brygady. Przeszedł cały szlak bojowy pułku. Podczas kryzysu w LP 16 VII 1917 zostaje zwolniony z Legionów i internowany przez Niemców  w Beniaminowie. Wywieziony 29 X 1917 przez Niemców jako wyjątkowo odporny do Rastadt, gdzie przebywał od 7 -30 XI 1917, potem  Werl od 1 XII 1917. W końcu X 1918 zwolniony z obozu powraca do kraju. Mianowany mjr sł, st. piech. 12 X 1918. W WP od XI 1918. Od 2 XI-16 XII 1918 dowodził w stopniu mjr-a grupą bojową podczas walk z Ukraińcami  w rejonie Rawy Ruskiej. Od 20 XII 1918 d-ca baonu w 23 pp. Mianowany 15 III 1919 ppłk piech. Od 03 IX 1919 do 15 II 1920 dowódca 9 pp Leg. Od 6 X w zastępstwie dowodzi VI Brygadą Leg. do 10 VI 1921 na zmianę zajmuje stanowisko d-cy 9 pp Leg. 20 IV – 25 VII 1920 i 29-31 VIII 1920 d-ca VI BP i przejściowo   d-ca 3 DP Leg.1 IV 1920 mianowany płk piech. Na przełomie 1920-1921 ukończył kurs dla wyższych dowódców  w Warszawie, potem kurs oficerski w Wersalu, kurs oficerów piechoty w Camp –de-Mailly. IX –X 1921 oficer Oddziału III MSWoj., od X 1921 kmdt Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. W okresie XI 1923-X 1925 słuchacz WSWoj. w Paryżu. Od 1 I -28 II 1926 w dyspozycji szefa sztabu generalnego. Od 01 III 1926 pełni służbę w Biurze Ścisłej Rady Wojennej. Po przewrocie majowym w 196 pełni przejściowo funkcję p.o. I z-cy szefa sztabu Generalnego. , a od 26 V 1926 mianowany d-c 24 DP. ! I 1927 minowany gen. bryg. Od X 1931935 pełni funkcję d-cy OK. x w Przemyślu. Pracował społecznie. Był m. in. prezesem Stowarzyszenia Miłośników Jarosławia. W czasie kampanii wrześniowej 1939 sprawuje nadal funkcję d-cy OK. X, a od 6 IX 1939 był d-cą etapów Armii „Małopolska” Po 17 IX 1939 przekroczył granicę z Węgrami, potem przedostaje się do Francji, gdzie od XI 1939 do Vi 1940 służył w Inspektoracie Wyszkolenia NW. Po upadku Francji w VI 1940 przebywał we Francji i działał w ruchu oporu. Od 1943 przebywa na terenie Szwajcarii. Po wojnie pozostał w Szwajcarii. Mieszkał w Genewie i był prezesem Koła Stowarzyszenia Polskich Kombatantów  w Genewie, członek zarządu Organizacji  Polskich w Szwajcarii.
    Zmarł 7 XII 1969 w Genewie. Pochowany na miejscowym cmentarzu św. Józefa.
    Odznaczony: VM kl. 5, Polonia Restituta 3 kl., KN, KW4x, ZKZ
    Żonaty. Miał 2 synów.
    W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny.. IV. W-wa 2006; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – krski – S. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969

     
    Wieleżyński Tadeusz Ludwik
    [1906-1939], kpt. sł. st. art. [1939]
    Ur. 20 VI 1906. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1926-1928 w Oficerskiej szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 9 dak w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. długoletni oficer 9 dak. W latach 1937-1939 d-ca 2 baterii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku     d-cy 2 baterii 9 dak w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 9 dak. Poległ w walce 23 IX 1939 we wsi Klonówka na Lubelszczyźnie.
    Pochowany  na cmentarzu parafialnym  w Suchowoli.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-w 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Wielgosz Piotr
    [1900-?], rtm. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 1 VIII 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W PW od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Mianowany ppor. kaw. w 1920. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 19191-920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1921 słyżył w 9 psk, gdzie pełni rózne funkcje. Po 192326 przeniesiony z z 9 psk do 2 psk w Hrubieszowie. Długoletni oficer 2 psk. Awansowany do stopnia rtm. 19 III 1939. W latach 1938-1939 pełnił funkcję oficera administracyjno-materiałowego 2 psk. W kampanii wrześniowej 193 bierze udział na stanowisku oficera materiałowego w Zgrupowaniu Kawalerii  ppłk-a K. Halickiego w skladzie Grupy „Dubno”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym grupy.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930;  R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Krakow 2006.

     
    Wielgórski Krystyn Józef
    [1906-1939], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 31 VIII 1906. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 1 IX 1927 do 30 VI 1928 w Batalionie Szkolnym Podchorążych w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 4 pp Leg. W Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Z dniem 10 IX 1934 przeniesiony z 4 pp Leg. Do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie n stanowisko d-cy plutonu i instruktora. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1938. W latach 1937-1939 instruktor strzelania w 7 kompanii szkolnej II batalionu SPP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM w I batalionie 114 pprez. W składzie 41 DPRez. Walczył z wrogiem w obronie Różana, potem pod Zambrowem i na Lubelszczyźnie.  Poległ w walce 26 IX 1939 w rejonie Aleksandrowa. Pochowany na cmentarzu wojennym w Aleksandrowie.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 193o; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;  

     
    Wieliczko Ignacy
    [1897-1969], kpt. sł. st. piech.[1931], po 1945 w WP/ mjr/ płk 
    Ur. 31 VII 1897 w Ławryszkach, syn Andrzeja i Zofii. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik i wojny światowej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej `1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por.  z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 80 pp., skąd w 1923 został przeniesiony na stanowisko instruktora –d-cy plutonu w Baonie Podoficerskim w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. Przeniesiony w V 1928  z Centralnej Szkoły strzelniczej do 36 pp w Warszawie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. W IV 1933 przeniesiony zostaje do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy kompanii latach 1938-1939 w 28 pp w Łodzi na stanowisku d-cy 3 kompanii w I batalionie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta 28 pp w składzie 10 DP. Walczył na szlaku bojowym pułku. z częścią 10 DP przebił się na Lubelszczyznę, gdzie nadal walczy z wrogiem  na stanowisku I adiutanta 28 pp 10 DP. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu  zniewoli w 1945 powrócił do kraju. Powołany do służby w WP. Zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. piech, potem awansowany do stopnia ppłk-a i  w 1946  do stopnia płk-a. Pełnił szereg odpowiedzialnych funkcji m. in. od 11 X 1946 - 1947 d-ca 9 DP, później od VII 1947- X 1948 d-ca 18 DP.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Zmarł 03 VII 1969 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu wojskowym Powązki w Warszawie.
    Żona Stefania z d. Czerniewska
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. nr 9 z 26 IV 1928 Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Wielopolski Aleksander Karol
    [1910-1980], inż. mech., ppor. rez. kaw. [1934], w konspiracji ZWZ/AK, por. ps. „Karol 36”
    Ur. 13 XII 1910 w m. Chroberz Ukończył gimnazjum z maturą, potem wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inż. mech. Służbę wojskową odbywał w okresie od 15 VIII 1929 do 28 VI 1930 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 13 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1934. Do wybuchu wojny pracował w swoim zawodzie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy Zgrupowania Kawalerii Grupy „Dubno – ppłk-a kaw. K. Halickiego. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Warszawa- Wola, gdzie pełnił m. in. funkcje adiutanta obwodu. Uczestnik Powstania Warszawskiego. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Warszawie.
    Zmarł 15 X 1980 w Warszawie. 
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Wielopolski Alfred 
    [1905-1996], mgr, ppor. rez. kaw.[1933], prof. dr ekonomii
    Ur. 19 X 1905 w Kieleckim, syn Aleksandra – Erwina – Zofii Rubel Plater. Uczęszczał do Gimnazjum św. St. Kostki w Warszawie, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie uzyskał w 1927 dyplom mgr-a prawa. W okresie 15 VII 1928- 20 IV 1929  odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 10 dak. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 10 dak, potem 5 dak.. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Studiował na Wydziale Ekonomii i Nauk Politycznych Uniwersytetu w Fryburgu, gdzie w 1931 uzyskał stopień dr-a nauk ekonomicznych. W latach 1932-1933 był starostą wileńskim. W latach 1934-1937 pracuje w Kancelarii cywilnej Prezydenta RP, potem 1937-1939 w Biurze Senatu RP. W 1939 był kierownikiem biura. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 5 dak w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 5 dak. Od Oświęcimia na Lubelszczyznę, gdzie zostaje podczas walk ranny 18 IX 1939 w rejonie Szarej Woli. Okupacyjne losy n/n. Wg niepotwierdzonych inf. działał w AK na terenie Krakowa. Po wojnie mieszkał w Krakowie i pracował od 1945 jako asystent wolontariusz w Katedrze Ekonomii Rolnej UJ. W latach 1946-1947 był kuratorem Biblioteki Akademii Handlowej w Poznaniu. W 1947 z ramienia Akademii Handlowej w Poznaniu organizował w Szczecinie Oddział Akademii Handlowej. Pracuje jako wykładowca  prawa skarbowego i historii gospodarczej. W 1952 został zwolniony z pracy z przyczyn politycznych. Później powraca  do pracy na stanowisko kustosza w Wojewódzkim Archiwum Państwowym w Szczecinie. Od 1956 pracuje na Politechnice Szczecińskiej – Zakład Historii Gospodarczej  jako wykładowca, potem kierownik Katedry Historii Gospodarczej i Doktryn Ekonomicznych. W X 1976 otrzymał tytuł doktora honoris causa za dorobek badawczy. Od 1976 na emeryturze. Aktywny w życiu naukowym Szczecina. Był jednym z założycieli Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego, honorowy prezes Szczecińskiego  Oddziału Polskiego Towarzystwa Historycznego, także konsultant naukowy pracowników Uniwersytetu w Szczecinie.
    Zmarł 24 V 1996 w Szczecinie.
    Żonaty z Marią – Salomeą Wojtkowska. Miał syna Jana-Marcina.
    Brat Zygmunta.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik  oficerski rezerw 1934;

     
    Wielopolski Zygmunt
    [1901-1971], por. rez. kaw.[1935], w AK rtm rez. ps. „Wiesław’
    Ur.10 VII 1901 w m. Chroberz, syn Aleksandra – Erwina i Zofii Rubel-Plater. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych rezerwy kawalerii. Mianowany ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1925 z przydziałem do 20 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Pińczów. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1935 do stopnia por. rez. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu w dywizjonie marszowym Krakowskiej Brygady Kawalerii. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji AK. Był bliskim współpracownikiem płk-a E. Godlewskiego- k-dta Okręgu AK Kraków, potem  na terenie Inspektoratu AK Miechów w Okręgu Kraków AK.
    Po wojnie w kraju.
    Zmarł 16 II 1971 w Gdańsku.
    Żonaty z Marią Tyszkiewicz-Łohojską /1904-1971/,żołnierz AK PS. „Raus”. Miał syna Aleksandra/1929-1985/
    Brat Alfreda.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.Kraków 2003; B. M. Nieczuja-Ostrowski. Rzeczpospolita Partyzancka. W-w 1991.

     
    Wielowiejski Jan /Janusz/
    [1897-1939], por. rez. piech.[1919]
    Ur. 17 VII 1897. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-192o w szeregach 40 pp. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Jako oficer rezerwy pozostawiony w służbie czynnej. Służył w 40 pp, potem przeniesiony w 1924 do rezerwy w stopniu por. z przydziałem do 27 pp. W 1934 posiadał przydział do 64 pp w Grudziądzu. Ewidencyjnie podlegał PKU Grudziądz. W latach międzywojennych polityk. Był m. in. senatorem z Okręgu Nowogródek. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 33 DP. Poległ 29 IX 1939 we wsi Tomaszówka. Pochowany  na cmentarzu parafialnym we Włodawie
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Wielowiejski Ludwik Jan Nepomucen
    [1906-1988], ppor. rez. kaw.[1931]
    Ur. 17 VIII 1 906 w Zarszynie, syn Stefana i Jadwigi –Karoliny z Grabkowskich. Ukończył gimnazjum. W okresie od 25 VII 1927 do 25 IV 1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 3 p. uł. w Tarnowskich Górach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem do 5 psk w Dębicy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w 4 szwadronie 10 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji od 21 IX 1939 w skaldzie Brygady Kawalerii „Edward” podporządkowanej SGO „Polesie”. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku m. in. pod Wolą Gułowską. Po kapitulacji SGO „Polesie” w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IX A w Rotenburgu, potem w oflagu II C w Woldenbergu. Po wojnie w 1945 przebywał w Szczecinie, potem w Warszawie, gdzie zmarł 16 VII 1988.
    Żonaty z Alicją Banasińską, miał córkę. Marię-Antoninę.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; J. S. Wojciechowski. 10 Pułk Ułanów Litewskich. Pruszków 2007.

     
    Wiecierzyński Władysław
    [1894-1983], płk sł. st. WP[1939]
    Ur. 03 IV 1894 w Suwałkach, syn Józefa i Bronisławy z Norbertów. W 1908 ukończył w Suwałkach Szkołę Handlową, a w 1911 zdał egzamin jako ekstern z 6 klasy gimnazjalnej w Wilnie. Wcielony z dniem 1 X 1911 do służy w armii rosyjskiej. Ukończył szkołę oficerską piechoty. Brał udział w walkach na froncie I wojny Mianowany 15 II 1915 chor. piech., potem 5 I 1916 do stopnia ppor. piech. Dowodził m, in. plutonem, potem kompanią. Do stopnia por. mianowany 28 V 1916, a stopnia podkpt. 18 I 1917. W latach 1917-1918 służył w I KP w Rosji, a od 21 X 1918 instruktor w POW. W WP od II 1919. Walczy w szeregach 41 pp na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany kpt. Piech. 1 IV 1920.  Dowodził kompanią, potem batalionem  i przejściowo pełnił funkcję z-cy d-cy pułku. Podczas walk 14 VIII 1920 zostaje ranny. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Zweryfikowany po wojnie w stopniu mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 41 pp. Z dniem 1 XII 1921 wyznaczony na stanowisko d-cy III batalionu 41 pp. W 1922 nadal dowodzi batalionem 41 pp.  W 1924 nadal pełni służbę w 41 pp. Przeniesiony z 41 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Pełnił funkcję d-cy 24 Batalionu KOP „Barszczów”, potem przeniesiony na stanowisko d-cy 27 Batalionu KOP „Snów”. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 1 I 1928. Z dniem 14 II 1931 przeniesiony z KOP do 56 pp w Krotoszynie na stanowisko z-cy d-cy 56 pp. Od 5 XI 1935 pełni funkcję d-cy 55 pp w Lesznie. Awansowany 19 III 1939 do stopnia płk-a sł. st. piech. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 55 pp w składzie 14 DP Armii „Poznań” . Walczył na szlaku bojowym 55 pp m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy. Był przykładem żołnierskiej odwagi i męstwa. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XVIII A w Lienz, potem w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powraca do kraju. Mieszka w Lesznie Wlk. Pracował m. in. w Spółdzielni Inwalidów . Skupiał wokół siebie  środowisko b. 55 pp.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 1179, kl. 4 nr oo139/za kampanię wrześniową/, KW 4x, /ZKZ, MN
    Żonaty z Jadwigą z Mackiewiczów. Dzieci: Władysław /ur. 8 IV 1924/, Ryszard/ur. 17 IX 1928/
    Dz. Pers. Nr 22 z 22 VII 1922; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; P. Bauer-B. Polak. Biogram WW/w:/Kawalerowie VM 1792-1945,T. III, cz.1.Koszalin 1997;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Wielowieyski Zdzisław Romuald Jan Nepomucen
    [1915-1940], ppor. sł. st. kaw.[1937], pośm. Por. [2007]
    Ur. 18 X 1915 w Lubczy pow. Jędrzejowski, syn Stefana – Jadwigi –Karoliny Grabkowskiej. Uczęszczał do Gimnazjum im. Św. St. Kostki w Kielcach, gdzie w 194 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie 1934-1935 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 8 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w szwadronie CKM. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III plutonu w szwadronie CKM 8 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 8 p. uł. od Krakowa na Lubelszczyznę. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 w Charkowie przez funkcj. NKWD.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 x 2007 mianowany por. kaw. 
    Rodziny nie założył. Brat Ludwika.
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1938; St. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Wieroński Marian Stanislaw /Zbigniew/
    [1896-1948], oficer sł. st. piech. WP, ppłk [1937]
    Ur. 02 VIII 1896 w Krakowie, gdzie uczęszczał do gimnazjum.  W WP od XI 1918. Dekretem z dnia 18 III 1919 mianowany z dniem 1 III 1919 ppor. sł. st. piech. Brał udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 6 pp Leg. z dywizji Białorusko-Litewskiej. Mianowany por. sł. st. piech. 1 IV 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 3 psp w Bielsku, skąd zostaje w 1923 oddelegowany do PKU w Nowym Targu na stanowisko oficera instruktażowego. Następnie po powrocie do 3 psp pełni funkcje  d-cy kompanii. W 1928 -1930 d-ca kompanii w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1930. Następnie w latach 1930-1936 d-ca batalionu szkolnego w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie. W 1936 przeniesiony do 3 batalionu Strzelców w Rembertowie, gdzie ukończył jednocześnie kurs dla  d-ców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca 3 batalionu strzelców, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył w rejonie Ciechanowa potem 5-6 IX 1939 broni z baonem linii Narwi o Bugu. W czasie odwrotu w kierunku Warszawy traci łączność z brygadą. Po rozproszeniu batalionu część baonu przedziera się do Warszawy, a on z częścią baonu dołączył 11 IX1939 dołączył do Nowogródzkiej Brygady Kawalerii w GO Kawalerii gen. W. Andersa. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód do Francji, potem do Wlk. Brytanii, gdzie służy w PSZ. m. in. był d-cą Batalionu Strzelców Podhalańskich w 1942, potem w 1 Dywizji Pancernej gen. S. Maczka, gdzie dowodził od XI 1943 do 24 VIII 1944  3 Brygadą Strzelców. Awansowany do stopnia płk-a. Po wojnie w Wlk. Brytanii. Służył w 14 Ośrodku Oficerskim  Zmarł w Edynburgu /Szkocja/ 02 VI 1948. Pochowany na cmentarzu Hill  Cementary w Edynburgu.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 10 404, KN, KW3x, SKZ 
    Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 36 z 1 IV 1919;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001. 

     
    Wierzbiański Kazimierz
    [1914-+?], ppor. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 01 VI 1914. Absolwent szkoły średniej. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 1 p. uł. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 szwadronie 1 p. uł. w Augustowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 3 szwadronie 1 p. uł., którym dowodził do 17 IX 1939. Dostał się do niewoli niemieckiej. Po wojnie przybył do Włoch, gdzie od VII 1945 służy w 1 p. uł. Ewakuowany do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 pozostał na Zachodzie. Awansowany do stopnia por./rtm.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr z 15 X 1938; S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;  R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; 

     
    Wierzbicki Tadeusz
    [1899-1939], ppor. rez. piech.[1919]
    Ur. 26 VIII 1899. Absolwent szkoły średniej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany po wojnie ppor. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 został przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 20 pp w Krakowie.  Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w oddziale nadwyżek 20 pp. na Lubelszczyźnie w składzie Grupy Kawalerii płk-a W. Płonki. Walczył 29 IX 1939 pod Dzwolą, gdzie zostaje ciężko ranny. Zmarł 30 IX 1939 podczas transportu do szpitala w Szczebrzeszynie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Szczebrzeszynie. 
    Rocznik oficerski 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Wierzbicki Władysław II
    [1900-+?], mjr sł. st. piech.[1934]
    Po 1936 zmienił urzędowo datę ur.08 V 1898 na 17 VI 1900/
    Ur. 17 VI 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Brał udział w walkach na frontach wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszenstwem od 1 VI 1919  słuzył w 30 pp, a potem w 1924 przeniesiony do 74 pp, gdzie pełni rózne funkcje. Do stopnia kpt. awanswany 1 VII 1925. Przeniesiony z 74 pp w Lublińcu do 23 pp we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie m. in. dowodzi kompanią. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1934. Mianowany w IV 1934 d-c batalionu w 23 pp. Po 1936 przeniesiony z 23 pp do 75 pp. w latach 1938-1939 był d-cą IV batalionu w 75 pp. W kampanii wrześniowej 1939  dowodził batalionem fortecznym z 75 pp w składzie 55 DPRez.
    Odznaczony: KN, ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;

     
    Wierzbicki Zenon
    [1911-?], por. sł. st. art.[1937]
    Ur. 3 XI 1911. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 10 pal w Lodzi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937.  Przeniesiony z 10 pal do Flotylli Pińskiej do sztabu art. flotylli w Pińsku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy i oficera art. na monitorze „Pińsk” Flotylli Rzecznej. Uczestnik walk na Polesiu i Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków  2006.

     
    Wierzbowski Jerzy
    [1894-?], kpt. sł. st. piech.[1932]
    Ur. 23 XI 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 XII 1920. Służył  w 8 pp Leg. długoletni oficer pułku, gdzie pełni różne funkcje. W okresie od 15 III 1928 przebywał na 5 miesięcznym kursie specjalizacji w Baonie Szkolnym Saperów w Modlinie. Po ukończeniu kursu powraca do macierzystego 8 pp Leg.  Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1932. Przeniesiony po 1935 na stanowisko kierownika referatu organizacyjnego  w Morskim Rejonie PW i WF w Gdyni. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I  batalionu 93 pp rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 93 pp rez.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924, 1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.

     
    Wierzchowski Stanisław Marian
    [1900-+?], mjr dypl. sł. st. art. [1939]  
    Ur. 30 XII 1900. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od  01 XII 1919 do 15 VI 1920 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Mianowany ppor. sł st. art. 1 X 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 XII 1920 służył w 12 pap. Ukończył kurs oficerów zwiadowczych w Toruniu. W okresie X 1926-X 1928 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu por. SG sł. st. art. został z dniem 31 X 1928 przydzielony do 17 DP w Gnieźnie na stanowisko oficera sztabu. sł. st. art. W 1929 przeniesiony do Inspektoratu Armii w Toruniu., Do stopnia kpt. SG sł. st. art. awansowany 1 I 193o. Z dniem 4 I 1931 przeniesiony z Inspektoratu Armii Toruń do Inspektoratu Armii gen. dyw. Romera., potem oficer w Inspektoracie armii gen. Rydza-Śmigłego, skąd zostaje  przeniesiony do Inspektoratu Armii gen. M.  Norwid-Neugabauera. Ukończył kurs dla dowódców dywizjonów w Toruniu. Awansowany 19 III 1939 do stopnia mjr-a dypl. sł. st. art. W latach 1938-1939 d-ca I dywizjonu w 13 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu w kombinowanej dywizji Piechoty gen. J. Wołowickiego. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Po wojnie w Wlk. Brytanii. 
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 8 XII 1932; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów artylerii /1914-1921/;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; 

     
    Wierzgacz Władysław
    [1902-?] kpt. sł. st. art.[1934]
    Ur. 23 II 1902. Uczęszczał do szkoły średniej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. W latach 1922-1924 w  Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany 01 X 1924 na stopień ppor. sł. st. art. z starszeństwem od o1 VII 1923 z przydziałem do 24 pap w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. w 24 pap pełnił różne funkcje. Przeniesiony  z dniem 01 VIII 1931 z 24 pap do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko instruktora w baterii szkolnej, potem w okresie 1 X 1932- VIII 1935 d-ca oddziału szkolnego służby weterynarii. Awansowany 1 I 1934 d0 stopnia kpt. sł. st. art.  W 1936 przeniesiony do 12 pal w Tarnopolu, gdzie był d-cą baterii, potem pełnił w latach 1938-1939 funkcję adiutanta I dywizjonu 2 pal  w Tarnopolu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii I dywizjonu 12 pal w składzie 12 DP. Brał udział w walkach pod Iłżą na Kielecczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; tenże: Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 102 z 01 X 1924; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 12 Kresowy Pułk artylerii Lekkiej. Pruszków 1998

     
    Wierzyński Stefan
    [1899-1940], kpt. sł. st. piech.[1936], pośm. mjr [2007]
    Ur. 24 V 1899 w Borysowie w Rosji, syn Józefa i Natalii. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1917-1918 członek POW. W WP od XI 1918. Służył w 21 pp w którego szeregach brał udział w okresie 1918-192o w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko bolszewickiej. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 20 XI 1921 służył nadal w 21 pp. Do stopnia por. awansowany 1 XII 1922. W latach 1923-1925 w rezerwie. Od 1925 ponownie w służbie czynnej. Służył kolejno w 1 pp Leg. W Wilnie, potem w 14 pp we Włocławku, 31 pp w Warszawie. Od 1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. -Komorowie., gdzie był  d-ca plutonu, potem wykładowcą historii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku pomocnika oficera informacyjnego w sztabie 41 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 41 DP rez. M. In. na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach po 7 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: MN, SKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem, 10-lecia.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr piech.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Wiewiórowski  Mieczysław
    [1911-?], por. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 30 V 1911. Absolwent szkoły średniej. W latach 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 27 p. uł. w Nieświeżu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Ukończył w  CWPiech. W Rembertowie kurs dla d-ców plutonu ppanc. W latach 1938-939 pełnił funkcje d-cy plutonu ppanc. W 27 p. uł. W kampanii wrześniowej 199 bierze udział na stanowisku d-cy samodzielnego plutonu CKM ochrony sztabu Nowogródzkiej brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym brygady. 
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Więckowski Antoni
    [19o0-1939], por. rez. piech.[1935]
    Ur. 9 IX 19o0. Ukończył szkołę  średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Piechoty  w Zaleszczykach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1929 z przydziałem do 54 pp w Tarnopolu. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1935 do stopnia por. rez. Piech. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w I batalionie 54 pp w składzie 12 DP. Poległ w walce z wrogiem 16 IX 1939 w rejonie Łukowej. K. Biłgoraja. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Łukowej.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Więckowski Józef Władysław
    [1901-?], rtm. sł. st. kaw.[1935]
    Ur. 17 VII 1901. Absolwent gimnazjum. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. W latach 12 IX 1923- 1 VII 1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1926 z przydziałem do 3 p. szwol. w Suwałkach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Długoletni oficer 3 p. szwol., gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopni rtm. sł. st. kaw. 1 I 1935. W latach 1936-1939 był m. in. d-cą szwadronu
    3 p. szwol.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n.
    Dz. Pers. Nr  32 z 15 VIII 1926; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Wikarski Tytus
    [1900-?]. kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 04 I 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od  1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. W okresie 02 VIII 1920-20 XI 192o w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Absolwent 32 klasy. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 XII 1920. z przydziałem do 20 pp. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 1 XII 1922. Długoletni oficer 20 pp w Krakowie, gdzie pełnił różne funkcje. Z dniem 10 IX 1925 skierowany na 3 miesięczny kurs  doszkalania załóg pociągów panc. do dyonu szkolnego w Jabłonnie. Przeniesiony z dniem 1VIII 1928 z 20 pp do Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 5 a w Cieszynie na stanowisko instruktora. Z dniem 1 VII 1932 przeniesiony z Baonu Podchorążych Piechoty Nr 5 a do 73 pp w Katowicach, gdzie pełnił m. in. funkcję d-cy kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-1939 był d-cą 3 kompanii Mikołów w Katowickim Baonie Obrony Narodowej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 201 pp rez. Po śmierci kpt. Blewa od 12 IX 1939 dowodzi I batalionem 201 pp rez. Walczył na szlaku bojowym 201 pp rez. od Śląska na Lubelszczyznę., gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu, skąd został w VI 1940 wywieziony do oflagu II C Woldenbergu, gdzie przebywał do I 1945. Po uwolnieniu 30 I 1945 z  niewoli powrócił do  kraju.
    Odznaczony VM kl. 5 nr 14053
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Dz. Pers. Nr 90 z 7 IX 1925; Dz. Pers. Nr 11 z 24 VII 1928; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;

     
    Wikiel Czesław
    [1891-+?], mjr lekarz wet.[1927]
    Ur. 20 VII 1891. Absolwent szkoły średniej z maturą. Ukończył wyższe studia weterynaryjne uzyskując dyplom lekarza wet. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918 służy w stopniu por. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. wet. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie w Kadrze Szpitala Okręgowego Koni Nr 1 z jednoczesnym przydziałem  do 5 p. uł. w Ostrołęce na stanowisku lekarza wet., potem st. Lekarza wet. Awansowany 1 I 1927 do stopnia mjr-a sł. st. wet. Z dniem 3 XI 1931 skierowany z 5 p. uł. na 3 miesięczny kurs doskonalenia w Wojskowej Pracowni Weterynaryjnej. Długoletni oficer 5 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady m. in. pod Kockiem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka -K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931;

     
    Wiktorowicz Antoni
    [1904-1939], por. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 24 VI 1904. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 17 IX 1928 – do 28 VII 1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 60 pp w Ostrowie Wlkp. na stanowisko d0-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 był d-cą 1 kompanii I batalionu 60 pp. W kampanii wrześniowej 1939 przydzielony do Ośrodka zapasowego 25 DP. Walczył na Lubelszczyźnie w oddziale sformowanym w OZ 25 DP na Lubelszczyźnie. Podczas walk zostaje ciężko ranny. Zmarł 24 IX 1939 w szpitalu.
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Wiland Zygmunt
    [1905-1939], ppor. rez. piech.[1930]
    Ur. 2 VIII 1905. Absolwent gimnazjum. Służę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1930 z przydziałem do 41 pp w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Wołkowysk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 3 kompanii CKM III batalionu 135 pp rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Poległ w walce 2 X 1939 w rejonie folwarku Annopol.
    Pochowany na cmentarzu wojennym w Kocku
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Wilanowicz Zdzisław Romuald
    [1893-1940], mjr sł. st. art.[1938], poś. ppłk [2007]
    Ur. 6 II 1893 w Piątku pow. łęczycki, syn Walentego. Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii rosyjskiej. Był żołnierze m V Dywizji Syberyjskiej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 5 pap. Podczas walk dostał się do niewoli sowieckiej w 192o. Po zakończeniu wojny w 1921 uwolniony z niewoli pełnił służbę w 8 pac. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1923-1925 instruktor baterii. Awansowany 1 XII 1924 do stopnia kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Następnie w Oficerskiej Szkole Artylerii, potem w Departamencie Art. MSWoj., skąd zostaje przeniesiony do  8 pap, jako oficer baterii, d-ca baterii. Przeniesiony z 8 pap do Centrum Wyskolenia Artylerii w Toruniu, gdzie od 6 XII1929 jest wykładowcą matematyki w Szkole Podchorążych Artylerii oraz rysunku technicznego 1929-1932. Przeniesiony z dniem 2 IV 1932 z CWArt. na 5 miesięczny kurs doskonalający oficerów artylerii w Szkole Strzelania Artylerii w Toruniu. Następnie ponownie oficer w Centrum Wyszkolenia Artylerii gdzie był wykładowcą matematyki w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 19 III 1938 W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I dyonu 61 pal rez. w składzie 41 DP Rez. Walczył na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Odznaczony; MN, SKZ
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie ppłk art.
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Wilczak Jan
    [1898-1939], mjr sł. st. piech.[1935]
    Ur. 7 VI 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych Piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 14 pp we Włocławku, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928 dowodzi kampanią. W 1932 przeniesiony z 14 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d0-cy kompanii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1935. Przeniesiony w 1935 z KOP do 6 psp w Samborze na stanowisko d-cy II batalionu stacjonującego w Drohobyczu, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 22 DPGór. Podczas walk w nocy z 8/9 IX 1939 w rejonie m. Bronina k. Buska Zdroju zostaje ciężko ranny.  Ewakuowany z pola walki przebywał w szpitalu w Rozwadowie, gdzie zmarł w X 1939 w wyniku odniesionych ran.
    Odznaczony: KW 2x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932: Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935;W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; I. Kraiński- J. Pekról. 14 Pułk Piechoty. W-wa 1992; R. Osiński. 6 Płk Strzelców Podhalańskich. Pruszków 1996.

     
    Wilczewski Michał
    [1907-1945], por. rez. piech.[1936], w AK kpt. [1943],cichociemny ps. „Uszka”
    Ur. 03 XI 1907 w Kurselówce pow. Nowa Uszyca na Ukrainie. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 6. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 54 pp w Tarnopolu. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. piech. Ewidencyjnie podlegał PKU Czortków. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu 54 pp w składzie 12 DP. Walczył m. in. p[od Iłża, potem w walkach odwrotowych. Przedostał się na Węgry, gdzie został internowany. Po ucieczce z obozu przedostał się do Francji i tam służył w 7 pp 3 DP. Po klęsce Francji ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie służył w 1 BS. Przeszkolony w dywersji-zaprzysiężony 4 III 1943 -skok do kraju w nocy z 18/19 X 1943. Awansowany do stopnia kpt. Przydział do Kedywu Okręgu AK Stanisławów na stanowisko szefa Kedywu Okręgu. Od XII 1943 do 31 VII 1944 pełnił funkcje szefa Wydziału Saperów Komendy Okręgu AK Stanisławów oraz szefa Kedywu. W okresie VI-VII 1944 d-ca oddziału part. AK w zgrupowaniu 11 DP AK. Następnie czynny w konspiracji poakowskiej. Otruł się podczas aresztowania przez funkcj. NKWD 14 II 1945 we Lwowie przy ul. Jabłonkowskich 4 razem z referentką WSK Okręgu Janiną Tarnowską.
    Odznaczony: KW4x,
    Rocznik oficerski rezerw 934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;J. Węgierski. J. Tucholski. Cichociemni. W-wa 1985;Obsada osobowa Lwowskiego Obszaru SZP-ZWZ-AK-NIE w latach 1939-1945. Kraków 2000

     
    Wilczyński Adam
    [1896-1968], mjr sł. st. piech. [1924]
    Ur. 22 X 1896 w m. Rutka-Tartak, syn Feliksa i Marii. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach I wojny świtowej służył w armii rosyjskiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej piechoty. Od 1917 służył w Polskich Formacjach Wojskowych na Wschodzie. W WP od XI 1918. Służył w stopniu ppor. w 8 pp Leg. Awansowany do stopnia por. 1 IV 1920. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 8 pp Leg. skąd został przeniesiony w 1921 do 14 pp, gdzie dowodził m. in. kompanią. Przeniesiony w 1923 z 14 pp do Oficerskiej Szkoły dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy na stanowisko instruktora i wykładowcy. W 1924 powraca do macierzystego 14 pp. Z dniem 20 X 1924 przeniesiony z 14 pp do KOP na stanowisko d-cy baonu KOP. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. W 1926 przeniesiony z KOP do 83 pp. Początkowo w dyspozycji d-cy pułku, potem d-ca batalionu. Przeniesiony w 1927 z 83 pp do 84 pp na stanowisko d-cy III baonu. W 1931 przeniesiony z 83 pp do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy. Przeniesiony z CWPiech. do 57 pp. W 1935 przeniesiony z 57 pp na stanowisko k-dta Komendy Rejonowej Uzupełnień Małkinia. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca VI batalionu „Wilk” /Kowel/zorganizowanego w Małkini. 4 X 1939 ciężko ranny podczas walk w m. Czarna. Po zakończeniu kampanii wrześniowej w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Sopocie, gdzie zmarł  30 III 1968.
    Odznaczony: VM kl. 5 i 4, KN z M, KW, ZKZ
    Żonaty z Bronisławą z d. Szubska.
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 52 z 7 XII 1926; Dz. Pers. Nr 20 z 23 V 1927; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931;Dz. Pers. nr 11 z 31 VIII 1935; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939.W-wa 1989.

     
    Wilczyński Czesław
    [1918-1939],kpr. podch. kaw.[1939]
    Ur. w 1918. Absolwent szkoły średniej. W latach 1938-1939 w szkole Podchorążych rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. W stopniu kpr. podch. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 w składzie szwadronu Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii przydzielonym do Warszawskiego Pułku Ułanów utworzonego 13 IX 1939 w Radzyniu. Poległ w walce z wrogiem 21 IX 1939 w m. Wożuczyn. Pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Wożuczynie.
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992.

     
    Wilczyński Edward
    [1908-1939],  /sierż. podch./ppor. piech.[1939]
    Ur. 20 VIII 1908.Absolwent szkoły średniej z maturą. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń mianowany sierż. podch. rez. piech. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i mianowany ppor. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 28 pp w składzie 10 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku, którego część przebiła się na Lubelszczyznę, gdzie podczas walk zostaje ranny. Umieszczony w szpitalu w Krasnobrodzie zmarł tam 26 IX 1939 w wyniku odniesionych obrażeń. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krasnobrodzie.
    L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.

     
    Wilczyński Stanisław Jan
    [1908-?], por. rez. art.[1936]
    Ur. 12 I 1908. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem do 13 dak. Ewidencyjnie podlegał PKJU Kamionka Strumiłowa. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. art. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 baterii II dywizjonu 22 pal w składzie 22 DPGór. Walczy na szlaku bojowym 22 pal.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka - K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1934-1939. Kraków 2003; R. Osiński. 22 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1993.

     
    Wilhelm Jan
    [1900-?], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 08 III 1900. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920.Po wojnie pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 8 pp Leg. W Lublinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany  1 I 1935. W latach 1938-1939 na kursie dla oficerów w zakresie broni maszynowej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu , a od 2 IX 1939 dowodzi kompanią CKM w III batalionie 8 pp Leg. w składzie 9 pp Leg. 3 DP. Walczył pod Iłżą , potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.

     
    Wilk Jan Kazimierz
    [1892-1943], mjr aud. dr [1936]
    Ur. 15 II 1892. Absolwent szkoły średniej z maturą, a następnie ukończył wyższe studia prawnicze uzyskując dyplom dr praw. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Pełnił służbę w Wojskowym Sądzie rejonowym Lublin z siedzibą w Zamościu. Awansowany 1 VII 1923 do stopnia kpt. Na okres od 26 VI 130-23 VII 1930 przydzielony do WSR Kowel. W 1931 mianowany – sędzią rejonowym z równoczesnym przesunięciem na stanowisko kierownika sądu  w WSR Lublin w Zamościu. Po 1936 przeniesiony na stanowisko wiceprokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej Nr II Lublin. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby sprawiedliwości 3 DP Leg. Walczył z wrogiem na Kielecczyźnie, potem Lubelszczyźnie Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XII A w Hadamar, potem w oflagu VI B w Dössel. Zmarł w oflagu w 1943. Pochowany na cmentarzu obozowym. Data śmierci na nagrobku 11 V 1945.
    Odznaczony: KW
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930;  Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 P. Zarzycki. Południowe Zgrupowanie Armii „Prusy” we wrześniu 1939 roku. W-wa 2001.

     
    Wilk Tadeusz Antoni
    [1915-1940], kadet, ppor. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 25 I 1915 w Tarnowie, syn Tadeusza i Petronelki z Korzeniowskich. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie 1933-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 27 p. uł. w Nieświeżu na stanowisko d-cy plutonu w 2 szwadronie. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 4 szwadronie 27 p. uł. podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 4 szwadronie 27 p. uł. w składzie Nowogródzkiej brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym pułku. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. 26 IX 1939 zostaje ranny w szarży na batalion piechoty niemieckiej pod Morańcami. 27 IX 1939 rejonie Władypola po ciężkiej walce z oddziałami sowieckimi dostał się do niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zmordowany w IV lub V 1940 w Charkowie przez funkcj. NKWD.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie por. kaw.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003; Z. Gnat – Wietska. 27 Pułk Ułanów. W-wa 1992.

     
    Wilk Wawrzyniec
    [1897-?], kpt. sł. st. art.[1939]
    Ur. 07 VIII 1897. Uczestnik i wojny światowej. W WP od 19019. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie ukończył szkolę podoficerską art. i pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy – klasa artyleryjska. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 11 pap w Stanisławowie na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony do dywizjonu artylerii KOP „Czortków”, gdzie w latach 1938-1939 pełnił funkcje oficera mobilizacyjnego. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kolumny amunicyjnej I dyonu 40 pal rez. przydzielonego do 6 pal. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Po zakończeniu kampanii wrześniowej w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii Toruniu 1923-1939.Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006.

     
    Wilkosz Stanisław Marcin
    [1896-1940], kpt. sł. st. art.[1936], pośm. mjr [2007]
    Ur. 12 X 1896 w Marcinkowicach pow. nowosądecki, syn Stanisława i Marii z Kościelniaków. Uczęszczał do gimnazjum w Nowym Sączu. W okresie nauki szkolnej był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich, potem od VIII 1914 żołnierz Legionów Polskich. Podczas walk zostaje ranny. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny 1918-1920 w szeregach 5 pac, walczył w obronie Lwowa- ponownie ranny. W 1920 ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty. Mianowany ppor. w 1920 Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie był m. in. oficerem w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym Nr X w Przemyślu. W 1923 pełnił funkcję oficera prowiantowego w 3 pp Leg. w Jarosławiu, a w 1924 w X Okręgowym Zakładzie Gospodarczym. Po 1924 przeniesiony do Korpusu Oficerów Artylerii. Po ukończeniu kursu dla oficerów artylerii przeniesiony do 24 pap, potem do 12 pap w Złoczowie, gdzie pełni różne funkcje. W 1933 przeniesiony na kurs do WIG w Warszawie. W 1934 przeniesiony z WIG do 9 pal w Białej Podlaskiej. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficer administracyjno-materiałowego 9 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 baterii, potem d-ca dywizjonu art. przydzielonego do 61 pal rez., potem do 51 pal rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku.  Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: KN, SKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr art.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Wilniewczyc Wacław
    [1890-1944], płk  sł. st. piech. piech.[1936], w ZWZ/AK ps. „Willi”
    Ur. 20 III 1890 w siole Kimiltiej w guberni irkuckiej na Syberii. Jako poddany rosyjski został wcielony do służby w armii rosyjskiej. Absolwent wileńskiej Szkoły Wojskowej. Uczestnik I wojny światowej. Podczas walk n froncie zachodnim, dostał się do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał do końca wojny. W końcu 1918 po zwolnieniu z niewoli powraca do kraju. Od 1919 służba w WP. W szeregach 41 pp bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej1919-1920.w stopniu por. Dowodził kompanią. Do stopnia kpt. piech. awansowany 1 IV 1920. służy nadal w 41 pp, gdzie dowodzi m. in. batalionem. W 1922 zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919.W latach 1922-1927 d-ca III batalionu w 27 pp w Częstochowie.w 1927 przeniesiony z 27 pp do KOP na stanowisko d-cy 9 Batalionu KOP Kleck przemianowanego w 1929 na Batalion OP „Kleck”. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 1 I 1928.W 1931 przeniesiony z KOP do 9 pp Leg. na stanowisko z-cy d-cy pułku. W 1932 przeniesiony z 9 pp Leg. do 74 pp na stanowisko d-cy pułku. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. piech. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 74 pp w składzie 7 DP. Walczył w rejonie Złotego Potoku. Po rozbiciu pułku z rozkazu d-cy 7 DP wydostaje się z okrążenia i przedostaje do Kielc, gdzie od 5 IX 1939 organizuje obronę ze strony zachodniej. Po zakończeniu kampanii wrześniowej unika niewoli i przebywa początkowo w Tomaszowie Maz., skąd wyjechał do Warszawy. Mieszka z rodzina w Zielonce. Podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ/AK, gdzie pełni funkcję inspektora w KG ZWZ/AK. Poległ 31 VII 1944 w Zielonce podczas ostrzału Zielonki przez sowiecką artylerię. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN,OP5,KW4x,
    Żonaty z Marią z d. Kowalska. Miał z tego związku córkę Annę zamężna Żmigrodzka.
    Dz. Pers. Nr 22 z 22 VII 1922;Dz. Pers. Nr 55 z 22 V 1925; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931;Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989..

     
    Wiloch Stanisław Franciszek
    [1890-1968], płk dypl. [1938], gen. bryg.[1964]
    Ur. 13 VII 1890 w Płocku, syn Ludwika i Agnieszki z d. Świtkiewicz. Absolwent szkoły średniej z maturą. Ukończył studia prawnicze. Od  12 VII 1915 służy w armii rosyjskiej, gdzie ukończył szkołę oficerską. Mianowany chor., potem ppor. piech.  w okresie od X 1917-V 1918 w stopniu por. adiutant  3 DStrzel.  1 KP w Rosji. W WP  od  XI 1918. w okresie XI 1918- XI 1921 – d-ca kompanii , potem baonu 21 pp. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. Piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W I 1921 przeniesiony z 21 pp do Dowództwa Cytadeli w Warszawie. W okresie  XI 1921-XI 1923 słuchacz WSWoj. W Warszawie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 VII 1923. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu mjr SG sł. st. piech. przeniesiony do kadry oficerów piechoty z jednoczesnym przydziałem z dniem 01 X 1923  do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie od XI 1923-XI 1924 był wykładowcą taktyki piechoty. Po powrocie do 21 pp w okresie od XI 1924-X 1925 d-ca III batalionu 21 pp. W latach X 1925-XI 1926 pełni funkcję szefa sztabu 8 DP, potem od  XI 1926-III 1927 I oficer Inspektoratu armii „Warszawa”. Od III 1927 do XI 1934 oficer GISZ. Awansowany 1 I 1931 do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. W XII 1934 przeniesiony ze składu osobowego Inspektoratu Armii gen. K. Sosnkowskiego na stanowisko z-cy d-cy 6 psp w Samborze, potem w latach 1935-1937  dowodził 82 pp w  Brześciu nad Bugiem. W okresie 1937- III 1939 pełni funkcę szefa sztabu Armii „Warszawa”. Awansowany 109 III 1938 do stopnia płk-a dypl. sł. st. piech. Od III 1939 do IX 1939 pełni funkcję szefa sztabu Armii „Kraków” i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym Armii „Kraków” od Krakowa na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie dostał się do niewoli niemieckiej. Od XI 1939-IV 1945 przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu 29 IV 1945 z niewoli wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II Korpusu Polskiego i tam  od VII 1945-XI 1945 oficer sztabu 3 DSK II KP Włochy, potem od XI 1945-1947 w Biurze Planowania Dowództwa II KP we Włoszech, potem od 1946 w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji pozostał w Wlk. Brytanii.
    Mianowany 1 I 1964 gen. bryg. przez NW.
    Zmarł 28 VIII 1968 w Wallasey Cheshire, pochowany na cmentarzu  West Kirby.
    Odznaczony: VM kl. 4 i 5, KW2x,ZKZ
    Dz. Pers. nr 4 z 29 I 1921; Dz. Pers. Nr 63 z 27 IX 1923; Dz. Pers. Nr 55 z 22 V 1925; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 Lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991

     
    Wilski Tytus Jerzy
    [1908-1939], mgr por. rez. piech. [1938]
    Ur. 29 VI 1908. Absolwent szkoły średniej. Ukończył wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w latach 1929-1930 w 3 kompanii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 79 pp. Przeniesiony do rezerwy we IX 1930 w stopniu tytularnego plut. podch. rez. piech. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. Piech. z starszeństwem od  1 I 1933 z przydziałem do 79 pp w Słonimiu. Ewidencyjnie podlegałPKU Warszawa M III. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1938 do stopnia por. rez. piech. w VIII 1939 po mobilizacji wcielony do  Ośrodka Zapasowego 79 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta Samodzielnego Batalionu 179 pp rez. w składzie 60 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Poległ w walce  z Niemcami 5 X 1939 w Woli Gułowskiej.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Woli Gułowskiej.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Winiarski Aleksander
    [1890-?], ppłk sł. st. łącz.[1939]
    Ur. 26 II 189. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918.Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu por. Dowodził plutonem, potem kompanią. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919.Przeniesiony w 1922 z 1 p. łącz. do sztabu DOK I w Warszawie. Przeniesiony w 1925 etatowo do pułku radiotelegraficznego. Następnie oficer w I Okręgowym Szefostwie Łączności DOK I. Awansowany 1 I 1928 do stopnia mjr-a sł. st. łącz. Przeniesiony w 1932 do sztabu 21 DPGór. W Bielsku na stanowisko szefa łączności dywizji. Później po 1935 przeniesiony na stanowisko kierownika referatu  odbioru i nadzoru technicznego  w Kierownictwie Zaopatrzenia Wojsk Łączności. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. łącz. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności 39 DPRez. Walczył na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW, ZKZ,
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Winkler Wacław
    [1913-1939], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 28 VIII 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 51 pp w Brzeżanach na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 dowodził plutonem w 8 kompanii III batalionu 52 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 8 kompanii III batalionu 51 pp w składzie 12 DP. Walczył m. in. na Kielecczyźnie. Poległ w walce z wrogiem pod Rzechowem.
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; r. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939;Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Zachuta.51 Pułk Piechoty. Pruszków 1992.

     
    Winnicki Edward
    [1904-1963], ks. kap. rez. [1939]
    Ur. 29 V 1904.Ukończył Seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana w 930. Przed wojną był wikariuszem w Tarnopolu. Mianowany kapelanem 28 IV 1939 z starszeństwem od 1 I 1939.W kampanii wrześniowej 1939  bierze udział na stanowisku kapelana 54 pp w składzie 12 DP.
    Po wojnie w kraju.
    Zmarł 08 VI 1963. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Pyskowicach.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;Kapelanii wrześniowi./ red. W. J. Wysocki. /W-wa 2001.

     
    Winnicki /Weinreb/ Kazimierz Gustaw
    [1896-1944], ppłk dypl. sł. st. lot. [1939]
    Ur. 10 XII 1896. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919.Służył w 1 dywizjonie taborów w Przemyślu. W latach 1921-1923 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie.  Z dniem 1 X 1923 przydzielony do Biura Administracji Armii na stanowisko referenta. Awansowany do stopnia kpt. SG z starszeństwem od 1 VII 1923.Po 1925 przeniesiony do Kadry Oficerów Lotnictwa. Urzędowo zmienił nazwisko z Weinreb na Winnicki. Ukończył kurs obserwatorów lotniczych. Służył w 1 p. lot., skąd w 1927 zostaje przeniesiony do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie na stanowisko wykładowcy. Awansowany 1 I 1931 do stopnia mjr-a sł. st. lot. W 1931 przeniesiony z Centrum Wyszkolenia Lotnictwa do 6 p. lot. Na stanowisko d-cy dywizjonu. W 1936 przeniesiony do  Wyższej Szkoły Lotniczej w Warszawie na stanowisko wykładowcy taktyki ogólnej lotnictwa. Awansowany 19 III 1939 do stopnia ppłk-a sł. st. lot. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera w sztabie d-cy lotnictwa I OPL w Grupie Armii gen. S. Dęba-Biernackiego. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostaje się do Francji, a następnie w VI 1940 do Wlk. Brytanii, gdzie służy w PSZ. Pracował w szkolnictwie wojskowym, potem służył w lotnictwie bombowym. Latał jako obserwator w lotach bojowych nad Francje I Niemcy. Zginął w 1944 śmiercią lotnika.
    Odznaczony: KW, ZKZ, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania wSWoj. W Warszawie. Londyn 1969.

     
    Winogrodzki Zbigniew Bronisław
    [1915-?], ppor. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 04 VI 1915. Ukończył gimnazjum. W latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku ułanów. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937  z przydziałem do 5 psk w Dębicy. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu kolarzy  oraz jednocześnie d-ca plutonu w 2 szwadronie 5 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy w 5 psk w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; S. Radomyski. Zrys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Winter Marek Ignacy
    [1897-1939], kpt. sł. st. piech.[1933]
    Ur.7 X 1899.Absolwent szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. piech. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920.Zweryfikowany w stopniu por. sł. st./ piech. z starszeństwem od 1 IV 1920 służył w 5 pp leg. W Wilnie, gdzie pełni różne funkcje. Długoletni oficer 5 pp Leg. W 1929 przeniesiony do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu, potem kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1933. Urzędowo zmienił datę urodzenia z 7 X 1897 na 7 X 1899. Po 1936 przeniesiony do 71 pp w Zambrowie, gdzie w okresie 1937-1939 dowodził 6 kompanią w II batalionie 71 pp. W 1939 przeniesiony z 71 pp do 7 pp Leg. W Chełmie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu obrony OPL Lublin, a od 16 IX 1939 d-ca 2 kompanii w I batalionie 7 pp Leg. W Zgrupowaniu 3 DP Leg. Walczył z wrogiem na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 23 IX 1939 w Antoniówce. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Antoniówce.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków  2006; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931;

     
    Wiński Tomasz
    [1893-?], kpt. sł. st. piech./taborowych/[1928]
    Ur. 6 X 1893. Uczestnik I wojny światowej. W  WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szergach 65 pp. w stopniu ppor. piech. dowodził plutonem, potem kompnią. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Zweryfoikowny po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 vI 1919 służył nadal w 65 pp w Grudziądzu, gdzie pełni rózne funkcje. Przeniesiony w 1927 do 2 Baonu strzelców w Starogardzie. Do stopnia kpt. sł. st. piech. awansowany 1 I 1928. Przeniesiony z 2 Batalionu Strzelców n 4 miesięczny kurs taborowy w 5 dyonie taborów w Bochni od 3 XI 1931 do 2 III 1932. Przeniesiony w III 1932 z 2 Batalionu Strzelców do 58 pp w Poznaniu na stanowisko oficera taborowego. W IV 1933 przeniesiony z 58 pp do 5 dywizjonu taborów. Do IX 1939 pełnił funkcje d-cy szwadronu gospodarczego w 5 dywizjonie taborów w Bochni. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy Zgrupowania Kawalerii w grupie „Dubno” ppłk-a K. Halickiego. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym grupy.
    Odznaczony: VM kl. 5, MN
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933;  R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Krakow 2006

     
    Wir –Konas Alojzy
    [1894-1940] płk sł. st. piech.[1927], pośm. gen. bryg.[2007]
    Ur. 13 V 1894 w Makowie Podhalańskim, syn Antoniego i Wiktorii z Płaszczaków. Ukończył gimnazjum w Krakowie. Absolwent Wydziału Filozoficznego UJ w Krakowie. Był członkiem Związku Strzeleckiego, gdzie ukończył kurs podoficerski i oficerski. Od 7 VII 1914 dowodził9 kompanią strzelecką, potem 3 kompanią w składzie V batalionu w oddziale J. Piłsudskiego, potem w 1 pp Legionów Polskich. 9 X 1914 mianowany por. piech. Walczył na szlaku bojowym 1 pp LP, wielokrotnie w zastępstwie dowodził V batalionem. Od 27 III 1915 do początku V 1915 dowodził 1 kompanią I baonu 1 pp LP. Następnie od V 1915 ponownie dowodzi 3 kompanią V baonu w składzie 7 pp LP i dowodził nią do 23 V 1915, potem    d-ca 1 kompanii w 7 pp LP. 15 VI 1915 mianowany przez Komendę Legionów kpt. piech. W końcu IX 1916 po likwidacji 7 pp LP przydzielony z baonem do 5 pp LP jako III baon. Po kryzysie przysięgowym w Legionach we  IX 1917 wcielony do armii austriackiej, gdzie był żołnierzem w batalionie szturmowym 12 DP. Walczył na froncie włoskim. Był członkiem tajnej organizacji niepodległościowej „Wolność” . Do X 1918 czynny w POW na Kielecczyźnie. Od XI 1918 w WP. Współorganizator 25 pp. 1 III 1919 mianowany mjr sł. st. piech. Od 1919 d-ca I batalionu 25 pp, potem w 26 pp. Od 16 X 1920 do 1 VI 1923 dowodził 25 pp. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu ppłk-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1921 ukończył kurs wyższych dowódców wojskowych w Warszawie. Od 1 VI 1923 do 1930 dowodził 84 pp. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1927. Od 1930 d-ca piechoty dywizyjnej w 21 DPGór.
    Podczas kampanii wrześniowej dowodził od 3 IX 1939 38 DPRez. Na czele dywizji walczył na Podkarpaciu i Lubelszczyźnie. 17 IX 1939 ranny w głowę podczas ostrzału artyleryjskiego w rejonie Janowa, Pomimo ran pozostał w szeregach dywizji. Podczas przebijania się do Lwowa 21 IX 1939 w rejonie wsi Prusy dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 1744, KN, KW 4x,ZKZ
    Zamordowany w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Mianowany pośmiertnie decyzją prezydenta RP z 5 X 2007 gen. bryg.
    W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. V. W-wa 2007;Dz. Pers. Nr 28 z 15 v 1923, Dz. Pers. Nr 10 z 19 III 1927; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich. W-wa 1917; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003. W. Steblik. Armia „Kraków”1939.   W-wa 1975.

     
    Wisławski Jerzy Lucjan
    [1912-?], ppor. rez. art.[1937]
    Ur. 14 VI 1912. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 11 VIII1932- 23 VI 1933 odbywał służbę wojskową w 5 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywł w 25 pal. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do . Ewidencyjnie podlegał PKU Katowice. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udiał na stanowisku oficera ogniowego w 8 baterii  II dywizjonu 6 pal . Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Wisłocki Czesław
    [1892-?], mjr  sł. st. kaw.[1932], ppłk w st. sp./ 0d 1936/
    Ur. 17 X 1892. Absolwent szkoły średniej.Uczestnik I wojny światowej. W PW od Xi 1918. Przyjęty do wojska w stopniu ppor. kaw. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919=-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 słyżł w 27 p. uł., gdzie pełni rózne funkcje. Do stopnia rtm. sł. st. kaw. awansowany 1 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony przejściowo w 1924 z 27 p. uł. do Oficerskiej Szkoły Dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko instruktora jazdy konnej i d-cy plutonu. ukończył w cWKaw. w Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronu. Po powrocie do 27 p. ul. W 1926 dowodzi szwadronem. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1932. Mianowany w IV 1932 d-ca szwadronu zapasowego 27 p. uł. w Łukowie. W VII 1934 przeniesiony z 27 p. uł. do 26 p. uł.na stanowisko kwatermistrza pułku. W VIII 1935 zwolniony z funkcji i przekazany do dyspozycji d-cy DOK III. Przeniesiony w stan spoczynku w 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kmdta, potem d-cy Oddziału Kawalerii  Ośrodka Zapasowego Nowogródzkiej Brygady Kawalerii „Łuków”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: VM kl. 5, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VII 1934; Dz. Pers. Nr 10 z 4 VIII 1935; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Wisłocki Włodzimierz Andrzej
    [1895-1973], ppłk dypl. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 26 XI 1895. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny światowej. Przyjęty w xI 1918 do WP w stopniu ppor. piech. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920.Zweryfikowany w stopniu por.. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 4 psp w Cieszynie. Awansowany 1 XII 1924 do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Dowodzi m. in. kompanią. W latach 1927-1929 słuchacz WSWoj. W Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. W stopniu kpt. SG sł. st. piech. zostaje z dniem 5 X 1929 do sztabu 14 DP w Poznaniu na stanowisko I oficera sztabu. Z dniem 1 XII 1931 przeniesiony z sztabu 14 DP do sztabu DOK IV w Łodzi na stanowisko kierownika Referatu Ogólno-Mobilizacyjnego. Awansowany 1 I 1932 do stopnia mjr-a dypl. sł. st. piech. Następnie w okresie XII 1933-XII 1934 pełni funkcję szefa Samodzielnego Referatu Bezpieczeństwa Wojennego w sztabie DOK IV w Łodzi. W XII 1934 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia w Rembertowie  na stanowisko  wykładowcy przedmiotu taktyki broni połączonych. 19 III 1939 awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział  na stanowisku szefa sztabu 39 DP Rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 39 DPRez. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau.Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostaje na emigracji. Osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 10 III 1973.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924;Dz. Pers. Nr 15 z23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. W Warszawie. Londyn 1969.

     
    Wiszniewski Tadeusz III
    [1901-?], kpt. sł. st. art. [1932]
    Ur. 28 X 1901. Absolwent szkoły średniej. W WP od 1919.Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od 25 V 1920 do 18 VIII 1920 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie- klasa 30. Dekretem  L. 114 z 19 I 1921 mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 XII 1920 z przydziałem do dowództwa Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Następnie przeniesiony do 80 pp. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. piech .z starszeństwem od 1 III 1922. W 1925 skierowany do CWArt. Na kurs dla młodszych oficerów artylerii. Po ukończeniu kursu przeniesiony z korpusu Oficerów Piechoty do Korpusu Oficerów Artylerii z przydziałem do 24 pap w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia kpt. Awansowany 1 I 1932. Po ukończeniu kursu dla dowódców baterii mianowany d-cą baterii w 24 pal. W latach 1937-1939 dowodzi  8 baterią w III dyonie 24 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  d-cy baterii. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym baterii.
    Odznaczony: KW, SKZ, KZWLŚR.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 4 29 I 1921;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Wiszniewski Wacław Stanisław
    [1903-1939], ppor. rez. art.[1932]
    Ur. 02 V 1903, Absolwent Szkoły średniej z maturą. W okresie od 17 VIII 1929 do 21 VI 1930 odbywał służbę wojskową w I baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 4 dak. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 4 dak. Ewidencyjnie podlegał PKU Suwałki. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy  ii plutonu w 3 baterii 4 dak w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Poległ w walce z Niemcami 13 IX 1939 w m. Olszewo.
    J. Łukasiak. Wołyńsk Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934;

     
    Wiszniowski Eugeniusz
    [1896-1940], mjr sł. st. kaw. [1938]
    Ur. 04 IV 1896. Uczestnik I wojny  światowej. W WP od XI 1918.  Ukończył kurs szkoły oficerskiej jazdy. Mianowany ppor. kaw. Walczył w 1920 na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919  służył w 19 p.uł. Długoletni oficer pułku. awansowany do stopnia rtm. sł. st. 1 I 1928. Po ukończeniu kursu dla dowódców szwadronu w CWKaw. zostaje mianowany d-ca szwadronu w 19 p. uł. w Ostrogu Wołyńskim. Do stopnia mjr-a sł. st. kaw. awansowany 19 III 1938. w latach 1938-1939 dowodził szwadronem zapasowym 19 p. uł., który stacjonował we Włodzimierzu Wołyńskim. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III dyonu /kombinowanego/ w składzie Kawalerii grupy „Dubno”. Po zakończeniu walk powrócił do Włodzimierza Wołyńskiego.  Aresztowany przez funkcj. NKWD  i zamordowany wiosną 1940 na Ukrainie.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Wiszniowski Jerzy
    [1901-1940], rtm. sł. st. kaw.[1936], pośm. mjr[2007]
    Ur. 30 III 1901 w Wołoczyskach k. Starokonstantynowa, syn Jana i Marii z d. Pęska. Uczęszczał do szkoły średniej. Od jesieni 1917 był żołnierze I Korpusu Polskiego w Rosji. W WP od 1919 Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 2 p. uł. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkoły Dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VII 1925 z przydziałem do 19 p. uł. w Ostrogu Wołyńskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 15 VII 1927. Wieloletni oficer 19 p. uł., gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1936. Ukończył kurs dla dowódców szwadronu w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadronu 19 p. uł.  w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady i na Lubelszczyźnie. Dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr kaw.
    Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1925; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy 1922-1938 – klasa kawalerii. W-wa 1989; Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Wiślicki Henryk
    [1896-1939], kpt. dr med.  [1931]
    Ur. 20 IV 1896. Absolwent szkoły średniej z maturą. Nastepnie studiuje medycynę. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej jako podlekarz. Mianowany ppor. sł. st. sanit. z przydziałem do 1 Baonu Sanitarnego. i jednocześnie odkomenderowany w celu dokończenia studiów na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego,. W 1924 przeniesiony do 8 Baonu Sanitarnego  z przydziałem na stanowisko podlekarza w Szpitalu Rejonowym w Bydgoszczy, później do szpitala w Równem. Przeniesiony ze szpitala wojskowego w Równem do 2 Oddziału Służby Artylerii z pozostawieniem na studiach med.w 1926 ukończył studia uzyskując dyplom lekarza medycyny. W VI 1926 po ukończeniu studiów przemianowany z stopnia por. podlekarza  na stopień  por. lekarza sł. st. sanit. z starszeństwem 1 I 1923. Przeniesiony do 9 pp Leg. w Zamościu na stanowisko lekarza sanit. pułku. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony w 1934 z garnizonu Tomaszów Lub. do garnizonu w Zamościu na stanowisko lekarza. W latach 1937-1939 kmdt Garnizonowej Izby Chorych w Słonimiu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kmdta Szpitala Polowego stacjonującego w Grabowcu.25 IX 1939  w m. Grabowiec zostaje zamordowany przez sowieckich żołnierzy.
    Pochowany na cm. Parafialnym w Grabowcu.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Roczni oficerski 1939. Kraków 2006;Dz. Pers. Nr 15 z 27 III 1926 ;Dz. Pers. Nr 22 z 5 VI 1926; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934.

     
    Wiśniewski Grzegorz
    [1899-?], kpt. sł. st. art.[1935]
    Ur. 10 III 1899. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Po wojnie przeniesiony do służby w administracji wojskowej – grupa oficerów gospodarczych. Awansowany do stopnia por. sł. 1 VI 1921. Jako oficer rezerwy pozostawiony w służbie czynnej z przydziałem do Okręgowego Zakładu Gospodarczego Nr 2. w 1923  w Komisji Gospodarczej Szpitala DOK  X Przemyśl, później w 1924 ponownie w OZG Nr 2. Po 1925 ukończył kurs dla młodszych oficerów artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu przydzielony do 28 pap w Zajezierzu-Dęblinie . Jednocześnie Przeniesiony do Korpusu Oficerów Artylerii. W XII 1928 przeniesiony z 28 pap do 22 pap w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Ukończył kurs dla dowódców baterii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1935. Dowodził m. in. baterią, a w latach 1938-1939 pełnił funkcję adiutanta pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I dyonu 22 pal w składzie 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Wiśniewski Jan Ludwik
    [1899-1971], mjr sł. st. piech.[1937]
    Ur. 8 VII 1899 w Tarnowie, gdzie uczęszczał do 8 klasowego gimnazjum, gdzie w 1917 zdał maturę. Od 1915 był żołnierzem Legionów Polskich. W WP od XI 1918. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie przebywał w okresie od 15 IV 1919-V 1919.  Mianowany 15 VI 1919 ppor. piech. odbywał w okresie 21 V 1921-1 VIII 1921 przeszkolenie w Centrum Wyszkolenia w Kobryniu. Następnie służy w 42 pp, gdzie pełni różne funkcje. Długoletni oficer 42 pp. W okresie 29 VII 1924-29 XII 1924 odbywał przeszkolenie na kursie w CSS w Toruniu, potem od 26 I 1928-11 VI 1928 na kursie w Szkole Młodszych Oficerów Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu dowodził plutonem art. piechoty w 42 pp. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1930.  Od 9 VIII 1934-30 XII 1934 na kursie  unifikacyjny dla kapitanów w CWPiech. w Rembertowie, potem w okresie od 24 VI 1935-5 VIII 1935 na  kursie taktyczno-strzeleckim w CWPiech. w Rembertowie. W VIII 1935 przeniesiony do KOP z przydziałem do batalionu KOP „Dawigródek” na stanowisko d-cy kompanii. Do stopnia mjr-a sł. st. piech. awansowany 19 III 1937. Od 17 I 1938  pełni funkcję z-cy d-cy baonu KOP „Dawigródek”, a od IV 1939 d-ca Batalionu KOP „Sienkiewicze” przerzuconego w IV 1939 na półwysep Hel i tu zmieniono nazwę na Batalion KOP  „Hel”.  W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi Baonem KOP „Hel”  i walczy  w obronie na Odcinku Umocnionego „Hel”.  Toczy ciężkie walki z Niemcami. Aż do kapitulacji Helu 2 x 1939. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Muranu. Po wojnie pozostał na emigracji. Osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie, gdzie zmarł w 1971.
    Odznaczony: KN, KW, ZKZ, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O niepodległa i granice. KOP 1924-1939. w-wa – Pułtusk 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Wiśniewski Jerzy Jan
    [1907-1939], ppor. rez. piech. ?
    Ur. 21 V 1907. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. Data awansu nieznana. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 3 kompanii 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie. Ciężko ranny 23 IX 1939 w walkach pod Antoniówką. W wyniku odniesionych obrażeń zmarł  27 IX 1939 w szpitalu w Tomaszowie Lub.
    L. Głowacki. Działania wojenne n Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.

     
    Wiśniewski Julian
    [1899-1950], kpt. sł. st. art.[1936]
    Ur. 11 IX 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie służy w WP jako podoficer. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole Dla Podoficerów w Bydgoszczy – klasa artylerii. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 31 VIII 1924 z przydziałem do 9 pac na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. Długoletni oficer 9 pac, gdzie pełnił różne funkcje. Ukończył kurs dla dowódców baterii w CWArt. w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1936. w latach 1937-1939 dowodził 4 baterią w II dywizjonie 9 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 baterii z 9 pac. Walczył z baterią n Lubelszczyźnie, gdzie bateria wspiera działania bojowe 45 pp odtworzonego w skaldzie kombinowanej Dywizji Piechoty. gen. J. Wołowickiego. Podczas walk dostaje się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu,  a od VI 19140 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 30 I 1945 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Kwidzyniu, gdzie ok. 1950 zmarł.
    Dz. Pers. Nr 87 z 29 VIII 1924; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2006; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków  2006; A. Szczepański. 9 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1998.

     
    Wiśniewski Longin
    [1893-1945],ks. st. kap.[1938]
    Ur. 17 VII 1893. Łętów. Ukończył Seminarium duchowne. W 1920 wyświecony na kapłana. Kapłan diecezji płockiej. Był administratorem parafii Woźniki i Dubno n Wołyniu. Od 1927 w korpusie kapelanów WP. Minowany kapelanem 1 III 1928, a do st. kapelana 19 III 1938. We IX 199 bierze udział w walkach z Niemcami na stanowisku  st. kapelana/proboszcza / Wołyńskiej Brygady Kawalerii, potem w Zgrupowaniu części 13 DP  oraz 43 pp  w obronie Modlina. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał  oflagu XI B w Braunschweigu, a od VI 1940 w  oflagu II C w Woldenbergu, skąd został zwolniony. Wiosną 1941 przebywał w parafii Zakrzewo, potem w przebywał  Płocku. Czynny w konspiracji AK. Poszukiwany przez Niemców ukrywał się. Aresztowany przez gestapo 31 VII 1944 i uwięziony. Rozstrzelany przez Niemców 15 I 1945 w lasach brwileńskich k. Płocka. W III 1945 ekshumowany i pochowany na cmentarzu w Woźniku.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2006; Kapelani wrześniowi. /opr. W. J. Wysocki/. W-wa 2001; Irena i Jan Nowakowie. Z Dziejów  AK w Inspektoracie Płocko-Sierpeckim. Płock 1992 S. Podlewski. Wierni Bogu i Ojczyźnie. W-wa 1985.

     
    Wiśniewski Ludwik
    [1900-+?], kpt. sł. st. piech.[1938], gr. admistr.
    Ur. 17 VIII 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 XII 1921 służył w 60 pp w Ostrowie Wlk. Do stopnia por. awansowany 1 XII 1923. W latach 1923-1928  w Kadrze Oficerów Piechoty z jednoczesnym przydziałem do Baonu Szkolnego Nr 7 w Śremie, przemianowanego w V 1927 na Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7  w Śremie. Pełnił funkcje m. in. młodszego oficera, potem adiutanta, instruktora. Przeniesiony w  VIII 1928 z Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7 w Śremie do 52 pp w Złoczowie /jednocześnie z kadry oficerów piechoty/. Z dniem 8 X 1928 skierowany z 52 pp na roczny kurs wychowania fizycznego w Centralnej Wojskowej Szkole WF w Poznaniu. Po ukończeniu kursu powraca do 52 pp. Następnie p. o. kmdta powiatowego PW przy 52 pp w Złoczowie. Zatwierdzony na tym stanowisku we IX  1931. W V 1934 przeniesiony z 52 pp do Państwowego Urzędu WF i PW przy DOK VI we Lwowie na stanowisko referenta. Jesienią 1934 przeniesiony z DOK VI we Lwowie do 40 pp we Lwowie na stanowisko kmdta Ośrodka WF Lwów. W latach 1937-1939 nadal kierownik Okręgowego Ośrodka WF  przy 40 pp we Lwowie. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 19 III 1938. Przeniesiony latem 1939  z 40 pp we Lwowie do 1 pułku strzelców pieszych. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 1 pułku strzelców pieszych w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym, pułku m. in. na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 111 z 24 X 1925; Dz. Pers. Nr 11 z 24 VII 1928;  Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. nr 11 z 7 VI 1934; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;

     
    Wiśniewski Marian
    [1904-?], kpt. sł. st. sap.[1939]
    Ur. 17 XII 1904. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 01 X 1926 do 15 VII 1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W okresie 1929-1930  w Kadrze Oficerów Saperów na kursie aplikacyjnym. Promowany  15 VIII 1930 na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1929 z przydziałem do 7 Batalionu Saperów na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Służy nadal w 7 Batalionie Saperów w Poznaniu, gdzie pełni różne funkcje. Od 1938 słuchacz Wojskowej szkoły Inżynierii w Warszawie –  kurs 1938-1940. Awansowany 19 III 1939   do stopnia kpt. sł. st. sap. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział  od 17 IX 19039 na stanowisku d-cy 3 kompanii 6 Batalionu Saperów. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym batalionu. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IX C w Rotenburgu, potem od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w I 1945  powrócił do kraju.
    Dz. Pers. nr 14 z 15 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Wiśniewski Władysław III
    [1887-1939], kpt. piech. w st. sp.[1919]
    Ur. 5 IX 1887.  Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. bierze udział w stopniu por. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 62 pp w Bydgoszczy. W 1934 w Kadrze Oficerów Rezerwy – Oficerska Kadra Okręgowa nr VIII. Ewidencyjnie podlegał PKU Bydgoszcz. Podczas kampanii wrześniowej 1939 znalazł się na terenie Lublina, gdzie pełni funkcję z-cy d-cy oddziału ochotniczego obrony Lublina. Ranny podczas walk  zostaje umieszczony w szpitalu Bobolanum, gdzie zmarł 17 IX 1939.
    Pochowany na cmentarzu przy ul. Unickiej w Lublinie.
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Witkowski Antoni Gustaw
    [1894-1940], ppłk. dypl. sł. st. kaw.[1934]
    Ur. 24 V 1894. Syn Wojciecha i Kamili. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918 w stopniu ppor.  Walczył w szergach 4 p. uł. na frontach wojny polsko-bolszewickeij 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Do stopnia por. kaw. awansowany 1 IV 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 nadal słuzy w 4 p. uł. W latch XI 1922-X 1924 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu szkoły w stopniu rtm. SG sł. st. kaw. przydzielony do sztabu 3 Samodzielnej Brygady Kawalerii  na stanowisko szefa sztabu. Następnie służy w 4 p. uł., potem w sztabie DOK III w Grodnie, skad zostaje w w V 1927 przeniesiony do Oddziału II SG na stanowisko referenta, potem kierownika referatu. Do stopnia mjr-a SG sł. st. kaw. awansowany 1 I 1928. Przeniesiony z dniem 01 I 1931 z Oddziału II SG do 4 p. uł. w Wilnie na stanowisko d-cy szwadronu zapasowego stacjonującego w Wołkowysku. W IV 1932 przeniesiony z 4 p. uł. do 23 p. uł. w Postawach na stanowisko z-cy d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. kaw. 1 I 1934. Przeniesiony z garnizonu Podbrodzie do garnizonu.  w Postawach. W latach 1938-1939  pelnił funkcję szefa sztabu Kresowej brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu Grupy „Dubno”. Walczył zw rogiem na szlaku bojowym grupy. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zmordowany przez funkcj. NKWD prawdopodobnie w Lesie Katyńskim w IV 1940.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x,ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawlerii 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 5 V 1927;Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 5 z 21 III 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Witkowski Bronisław
    [1893-?], kmdr ppor. [1937]
    Ur. 25 XI 1893. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w walkach na froncie wojny polsko -bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919  w Korpusie Oficerów Rzeczno-Brzegowych  służył w Flotylli Rzecznej –Pińskiej. Służy m. in. w oddziale wartowniczym  Portu Wojennego Pińsk. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. mar. 1 VII 1925 Był oficerem w Dowództwie Flotylli  Rzecznej w Pińsku. Awanswoany do stopnia kmdr-a ppor. 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera łacznosci w Dowództwie flotylkli Rzecznej w Pińsku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział od 13-17 IX 1939 na stanowisku d-cy oddziału obrony pododcinka „Lemieszewice“, potem d-ca kompanii w batalionie utworzonym  zmarynarzy Flotylli Pińskiej. Uczestnik walk naPolesiu i Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. w-wa 1989.

     
    Witkowski Edward Leon
    [1895-1976], mjr sł. st. kaw.[1934], po 1945 w WP w kraju ppłk [1945], płk
    Ur. 20 III 1895 w Kielcach, syn Leona i Walerii z d. Brzezińskiej. Ukończył szkołę średnią. W okresie 1915-1917 był żołnierzem Legionów Polskich. Służył 2 p. uł. LP. W okresie 1917-1918 służba w armii austriackiej. Ukończył kurs szkoły oficerskiej rezerwy kawalerii. Od XI 1918 w WP. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 15 X 1918. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej XII 1918 -1919, potem w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 3 p. szwoleżerów. Awansowany do stopnia por. 1 IV 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. Kaw. I przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 3 p. szwol. W 1924 powołany do służby czynnej w 3 p. szwol. Ukończył kurs dla dowódców szwadronu. 1 XII 1924 awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 15 VIII 1924 dowodził m. in. szwadronem. Długoletni oficer 3 p. szwol. Przeniesiony z dniem 1 IV 1931 z 3 p. szwol. do Departamentu Kaw. MSWoj.  na stanowisko referenta.  Przeniesiony z Departamentu Kaw. MSWoj. do 5 p. uł. na stanowisko p. o. Dy szwadronu zapasowego w Grodnie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1934.Dowodził szwadronem zapasowym 3 p. szwol. stacjonującym w Grodnie. W 1936 przeniesiony z 3 p. szwol. Do 6 psk w Żółkwi na stanowisko kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy pułku. W 1939 przeniesiony z 6 psk do 3 p. szwol. na stanowisko kwatermistrza. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 3 p. szwol., a od dowodzi pozostałością pułku. Walczy na szlaku bojowym pułku. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie dostaje się do niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 w oflagu. Po uwolnieniu  zniewoli w 1945 powraca do kraju. Powołany do wojska w 1945. Zweryfikowany w stopniu ppłk-a sł. st. w latach 1945-1946 dowodził 3 p. uł. w składzie 1 Warszawskiej Dywizji  Kawalerii z m. p. w Przasnyszu. Awansowany do stopnia płk-a .
    Żonaty z Józefą z d. Cieślańska.
    Zmarł w Krakowie 02 XI 1976. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim. Aleja Zasłużonych.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW3x,SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,924,928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931;Dz. Pers. Nr 8 z 22 VI 1933;

     
    Witkowski Henryk Józef
    [1908-? ],por. sł. st. kaw.[1934]
    Ur. 21 IV 1908. Absolwent gimnazjum. W okresie od 17 IX 1928 do 28 VII 1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi maz.-Komorowie, gdzie odbywł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopien ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1931 z przydziałęm do 4 p. uł. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 15 VIII 1934. Po 1936 przeniesion  4 p. uł. do 7 szwadronu pionierów w Wilnie. W latach 1938-1939 d-c plutonu w 7 szwadronie pionierów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 7 szwadronie pionierów w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii, później w części 4 p. uł. Walczył na szlaku bojowym Wileńskiej Brygady Kawalerii, potem na Lyubelszczynie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Witkowski Stefan Jan
    [1897- 1939], mjr sł. st. piech.[1936]
    Ur. 10 VIII 1897. absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył na frontavh wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. służył w 23 pp, gdzie pełni różne funkcje. Do srtopnia kpt. awanswoany 1 VII 1925. W 1927 odkomenderowany z 23 pp do Centrum Wyszkolenia Strzleckiego Piechoty z jednoczesnym przeniesieniem do Kadry Oficerów Piechoty. Odkomenderowany z  dniem 7 I 1930 z Centralnej Szkoły Strzeleckiej na 8 miesięczny kurs dla dowódców plutonu artylerii piechoty w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu. Przeniesiony z centralnej szkoły Strzelniczej z dniem 21 XII 1930 do Departamentu Piechoty MSWoj. na stanowisko referenta. W IV 1932 przeniesiony z Departamentu Piechoty MSWoj. do Korpusu Ochrony Pogramnicza. Jednocześnie skierowany z dniem 6 IV 1932 na 6 tygodniową praktykę w Zbrojowni Nr 2. awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1936. Przeniesiony w 1936 do 73 pp w Katowicach na stanowisko d-cy batalionu. W latach 1938-1939  d-ca IV batalionu 73 pp. W kampanii wrzesniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy IV btalionu fortecznego 73 pp  w skladzie Grupy Fortecznej Obszaru Warownego „Śląsk“ . Walczył na szlaku bojowym Grupy Fortecznej ‚Śląsk“ dowodzonej. Przez płk W. Klaczyńskiego. Poległ 19 IX 1939 w walce z Niemcami w rejonie miejscowości Bełżec na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 1  z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;R. Rybka – K. stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Witkowski Kazimierz
    [1913-?], ppor. sł. st. sap.[1937]
    Ur. 18 VIII 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie, potem w okresie 1937-1938 na kursie aplikacyjnym. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 x 1937. W latach 1938-1939 był instruktorem w szkolnej kompanii w 5 Batalionie Saperów w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii w 55 batalionie saperów w skaldzie 55 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym batalionu m. in. na Lubelszczyźnie.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Witkowski Lucjan Ludwik
    [1910-?], ppor. sł. st. sanit. lekarz[1937]
    Ur. 4 II 1910. Absolwent gimnazjum z maturą. Następnie w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiuje na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego uzyskując w 1937 dyplom lekarza. Promowany 1 IV 1937 na stopień ppor. sł. st. sanit. Po odbyciu stażu w szpitalu w Centrum wyszkolenia Sanitarnego zostaje przydzielony na stanowisko młodszego lekarza sanit. do 52 pp w Złoczowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. 52 pp w składzie 12 DP.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. Południowe Zgrupowanie Armii „Prusy” we Wrześniu 1939 roku. W-wa 2001.

     
    Witkowski Wacław
    [1910-1939], por. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 6 II 1910. Absolwent gimnazjum z maturą. W latach 1932-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem na praktykach w pułku kawalerii. W latach 1933-1935  w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 25p. uł. w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 4 szwadronie 25 p. uł. w skladzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym pułku. Po wlkch na Lubelszczyźnie i rozproszeniu pułku razem z d-cą pułku ppłk B. K. Stachlewskim przedzierał się w kierunku granicy z Wegrami. Zamordowany 28 IX 1939 przez nacjonalistów ukraińskich w m. Pnikut pow. Mościska razem z d-cą pułku.
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawlerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Witkowski Witold Stefan
    [1900-?], mjr dypl. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 14 IV 1900. Absolwent gimnazjum z maturą. W WP od 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od  01 XII 1920 słuzył w 9 p. uł., gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony w 1925 do 1 psk. W latach 1926-1928 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w kadrze oficerów kaw z jednoczenym przeniesieniem z dniem 31 X 1928  do 5 Samodzielnej Brygady w Krakowie na stanowisko oficera sztabu. Z dniem 01 XI 1930 przeniesiony z sztabu 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii do sztabu DOK V w Krakowie. Przeniesiony z DOK V Kraków do 8 p. uł. w Krakowie. Awansowany 1 I 1933 do stopnia rtm. dypl. sł. st. kaw. dowodził m. in. szwadronem w 8 p. uł. Po 1936 przeniesiony do Biura Inspekcji GISZ na stanowisko kierownika referatu ogólnego. !9 III 1939 mianowany mjr dypl. sł. st. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa oddziału  operacyjnego w GO gen. J. Kruszewskiego. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w 1945  w kraju.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Witowski Jan Kanty Józef
    [1892-+?], ppłk sł. st. art.[1937]
    Ur.5 X 1892. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny  światowej. W WP od XI 19118. W stopniu por. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. śł. st. art. z starszeństwem od 1 vI 1919 słuzył w 24 pap, gdzie dowodził m. in. baterią. W VII 1928 przeniesiony z 24 pap do Wołyńskiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W okresie VII 1928-  XI 1929 dowodził 8 baterią szkolną. W okresie XII 1929-VII 1932     d-ca IX baterii szkolnej. Awansowany 1 I 1930 do stopnia mjr-a sł. st. art. W okresie od 5 VII 1932 do 1933 dowodził III Dywizjonem Szkolnym. Przeniesiony z dniem 1 IX 1933 z Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii do  31 pal na stanowisko d-cy dywizjonu. Do stopnia ppłk-a sł. st. art. awanswoany 19 III 1937. W latach 1937-1938 pełnił funkcję z-cy d-cy 31 pal. W okresie XII 1938-IX 1939  dowodził 5 DAK w Krakowei, potem w Oświęcimiu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku    d-cy 5 DAK w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym brygady od Oświęcimia na Lubelszczyznę. W ltach 1939-1945 przebyewał w niewoli niemeickeij. Po wojnie w 1945 wyjechał do Wlk. Brytanii, gdzie mieszkał. /żył w 1965/
     Odznaczony: KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Xr 11 z 28 IX 1933;J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszkow 2000;W. Steblik. Armia „Krakó1)” 1939. w-w 1975.

     
    Witrylak  Szczęsny Feliks Karol Władysław
    [1890-+?], mjr sł. st. int.[1938]
    Ur. 12 I 1890. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii austriackiej. W WP od XI 1918. Przyjęty do wojska w stopniu por. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919 słuzył w Okręgowych zakładach Gospodarczych Nr II w Lublinie., a w 1924 w Rejonowym Zakładzie Żywnościowym w Grudziądzu. W latach 1926-1929 słuchacz Wyższej Szkoły Intendentury w Warszawie. Po ukończeniu kursu w Kadrze Oficerów Int. Jednoczesnie z dniem 1 X 1928 przydzielony do dyspozycji d-cy DOK I w Warszwie celem odbycia praktyki. Przeniesiony z dyspozycji d-cy DOK I do Szefostwa Intendentury i Taborów DOK I na stanowisko kierownika referatu. Z dniem 15 IX 1930 przeniesiony n aprzeciag 6 miesiecy z szefostwa Int. i taborów DOK i do Komendy garnizonu  i Placu m.st. Warszawa. W 1931 zmienił urzędowo imię z Szczęsny na Feliks Karol Władysław z kmdy Garnizonu i Placu m. st. Warszawa/ / Przedłużono służbę w komendzie Garnizonu i Placu m. st. Warszawa do 31 V 1931, potem ponownie w szef. Int.  DOK I, skąd zostaje przeniesiony 1 IV 1932  do sztabu 28 DP na stanowisko oficera int. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1938. Następnie w szefostwie int. IX DOK na  stanowisku kierownika Samodzielnego Referatu Zasobów Materiałowych. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby int. 60 DP Rez. Uczestnik walk n aLubelszczy źnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 w oflagu. W 1945 po uwolnieniu z niewoli powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. nr 14 z 20 IX 1930;Dz. Pers. nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. nr 14 z 5 XI 1928 ; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931

     
    Wiza Wojciech
    [1918-1939],kpr. podch. piech.[1939
    Ur. 1918. Absolwent szkoły średniej. W latach 1938-1939 we Szkole Podchorążych Piechoty. W kampanii wrześniowej 1939 bierze  udział w stopniu kpr. podch. piech. Walczył z wrogiem w szeregach 25 pp w skaldzie 7 DP. Podczas walk zostaje ranny. Ewakuowany na wschód przebywal w szpitalu w Chełmie, gdzie zmarł 7 X 1939 w wyniku odniesionych obrażeń. Pochowany na cmentarzu wojennym w Chełmie-Stupin Duży
    L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.

     
    Wizental Czesław Ludwik
    [1906-1939], por. rez. piech.[1937]
    Ur. 23 VIII 1906. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Z zawodu nauczyciel szkół powszechnych.Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowny do stopnai ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 16 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU  Pińczów. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowano go 1 I 1937 do stopnia por. rez. piech. Przeniesiony do 4 pp Leg. Pracował jako nauczyciel szkoły powszechnej na terenie pow. Jędrzejów. Zmobilizowany w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w oddziale nadwyżek z 4 pp Leg., który zostaje włączony do oddziału ppłk-a A. Kiszkowskiego. Walczy na stanowisku d-cy kompanii na Lubelszczyźnie. Poległ w walce z wrogiem 29 IX 1939 w m. Wierzchowiska. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Wierzchowiskach.
    Żona Zofia /1912-1975/
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Władyka Jan Władysław
    [1896-1967], oficer sł. st. saperów WP, mjr [1935], żołnierz ZWZ/AK/NIE, ppłk [1942], płk[1945],ps. „Adaś”, „Janina”, „Łopot”, „Rajgras II”, „Zygfryd” vel Jan Korytowski, Jan Michalski. Więzień polityczny PRL.
    Kmdt Obszaru Lwowskiego NIE II 1945-X 1945.
     Ur. 27 VIII 1896 w Stanisławowie. Syn Piotra-Pawła i Anieli z d. Gołębiowskiej. W latach 1902 – 1906 uczęszczał we Lwowie do szkoły powszechnej im. św. Antoniego, a od 1906 – 1913 do II Wyższej Szkoły Realnej we Lwowie. Od 1913-1916 studiował na Wydziale Inżynierii Szkoły Politechnicznej we Lwowie. 22 IX 1916 wcielony do armii austriackiej i do 15 II 1917 służył w 30 pp jako jednoroczny ochotnik, następnie w oficerskiej szkole piechoty w Jägerndorf /później Karniów w Czechach/, którą ukończył 20 V 1917. Od 25 V 1917 ponownie w 30 pp walczył najpierw na froncie włoskim, a potem od 29 III 1918 na froncie serbskim. 08 X 1918 dostał się do niewoli serbskiej i do 15 IV 1919 przebywał w obozie jenieckim w Salonikach. Po zwolnieniu z obozu 16 IV 1919 włączono go w skład polskiej misji w Belgradzie, z którą przebywał też we Włoszech, Turcji i Grecji do 21 VII 1919. Awansowany do stopnia por. sł. st. saperów 1 VI 1919. Po powrocie do kraju od 04 IX 1919 znajdował się w rezerwie oficerskiej przy PKU Lwów, a następnie do 27 IX 1919 w stacji zbornej w Krakowie. 28 IX 1919 wcielony do 4 pułku inżynierii, gdzie był d-cą plutonu w 13 Baonie Saperów ze składu 7 DP Armii gen. J. Hallera. Następnie od 28 XI 1919 w 18 Baonie Saperów z 1 Pułku Saperów, gdzie był adiutantem, d-ca plutonu i kompanii, referentem mobilizacyjnym pułku. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 VII 1923. Od 16 I 1924 dowodził w składzie 5 Pułku Saperów kompanią, był referentem mobilizacyjnym. Po reorgnizacji przeniesiony w 1929  z 5 p. sap. w Krakowie do 5 baonu saperów, gdzie pełni funkcje kwatermistrza i z-cy. Następnie latem 1930  zostaje przeniesiony na stanowisko szefa saperów w sztabie 21 DP Gór.  w Bielsku. W 1931 przeniesiony z 21 DPGór. do 5 batalionu saperów.W latach 1932-1933 odbył roczny kurs oficerów sztabowych saperów w MSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 1 I 1935. Z dniem 15 XI 1935 mianowany z-cą d-cy 6 Baonu Saperów we Lwowie. Od 07 I 1937 d-ca batalionu szkolnego w Szkole Podchorążych Saperów i jednocześnie wykładowca taktyki w Wojskowej Szkole Inżynierii w Warszawie. Od IV 1939 brał udział w budowie umocnień w rejonie Pszczyny, w pasie działania Armii „Kraków”. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 6 Baonem Saperów w składzie 6 DP. Walczył na szlaku bojowym 6 DP aż po Lubelszczyznę. 21 IX 1939 w wyniku kapitulacji 6 DP w rejonie Tomaszowa Lubelskiego dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał od 1 X 1939 w obozie jenieckim w Braunschweig, od 15 IV 194o w Woldenbergu i od 15 VIII 1940 w Ostrzeszowie, skąd uciekł 21 II 1941. 13 III 1941 przedostał się do Warszawy, gdzie wstępuje do konspiracji ZWZ. Początkowo organizował łączność z obozem w Woldenbergu, a 01 X 1941 zostaje skierowany do Lwowa, gdzie nieprzerwanie do 31 VII 1944 kierował Oddziałem VII potem VIII saperów i Kedywu Komendy Obszaru ZWZ-AK Lwów. 11 XI 1942 awansowany rozkazem KG AK do stopnia ppłk-a sł. st. saperów. Od 13 III 1943 do 15 IX 1943 był jednocześnie przewodniczącym Wojskowego Sądu Specjalnego przy Komendzie Obszaru AK Lwów. Po wejściu A. Cz. do Lwowa został zastępcą k-dta i szefem sztabu organizacji NIE we Lwowie ppłk-a dypl. F. Jansona, a po jego aresztowaniu przez NKWD od 19 II 1945 zostaje k-dtem Obszaru NIE Lwów i sprawował tę funkcję do repatriowania się w X 1945 do Krakowa, gdzie zamieszkał przy ul. Juliusza Leon nr 10/6. Awansowany 03 V 1945 do stopnia płk-a sł. st. saperów. Od 1 IV 1946 do 06 X 1948 pracuje jako współwłaściciel i główny księgowy w hurtowni owoców przy ul. Skałecznej 4. Jednocześnie utrzymuje kontakty z komendantami okręgów Lwów i Tarnopol działających w ramach WiN. Zatwierdził kilkadziesiąt zaległych wniosków awansowych i odznaczeniowych, przekazywał środki finansowe na działalność podziemna i zasiłki, odbierał ustne sprawozdania informacyjne. Od końca 1947 był rozpracowywany przez WUBP Kraków. 07 X 1948 zatrzymany przez funkcj. Sekcji II Wydziału III WUBP Kraków i przewieziony do dyspozycji MBP w Warszawie. Więziony od 06 XI 1948 na Mokotowie. Przeszedł ciężkie ubowskie śledztwo. W trakcie przesłuchań w celu wymuszenia zeznań bity, torturowany i głodzony. 04 II 1950 skazany przez WSR Warszawa sygnatura akt Sr. 63/50 na karę 15 lat więzienia. Przewodniczącym WSR Warszawa był b. oficer AK z obwodu Mościska mjr Mieczysław Widaj. Więziony na Mokotowie, potem od 29 IX 1950 w CWK w Rawiczu. Ciężko chory leczył się w więziennym szpitalu. 13 VI 1954 z powodu ciężkiej choroby otrzymał roczny urlop w odbywaniu kary, który przedłużano mu jeszcze dwukrotnie, a 21 V 1956 Sąd Wojewódzki w Warszawie złagodził mu karę na podstawie amnestii z 27 IV 1956 do 5 lat więzienia uznając jednocześnie karę za odbytą. Zwolniony z wiezienia 13 VI 1956. Zamieszkał w Krakowie. 05 III 1960 sąd ten uniewinnił go ze stawianych mu zarzutów i tym samym zrehabilitował. Pobyt w więzieniu spowodował jednak gwałtowne pogorszenie się stanu jego zdrowia /przeszedł m. in. dwa zawały serca w 1960-1961/. Był cały czas pod obserwacją UB potem SB. Inwigilowany. W końcu 1964 zakończono prowadzenia wszelkich działań przeciwko niemu.
    Zmarł w Krakowie 02 XI 1967. Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
    Odznaczony: VM kl. 4 /1939/ i 5 /1922/, KW 3x, Srebrnym Krzyżem Zasługi /1934/, Złotym Krzyżem Zasługi, SKZ z M, francuską Legią Honorową i Krzyżem Oficerskim Orderu „Gwiazdy Rumunii /1939/.
    Żonaty dwukrotnie: po raz pierwszy z Mieczysławą Martą ze Szczuckich Machałową, z którą miał córkę Joannę, po raz drugi z Joanną Wallisch, z tego małżeństwa dzieci nie posiadał. Miał braci Józefa i Stanisława.
    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; G. Mazur – J. Węgierski. Konspiracja Lwowska 1939-1944. Słownik biograficzny. Katowice 1997 /tu obszerna bibliografia/; J. węgierski. Obsada osobowa Lwowskiego Obszaru SZP-ZWZ-AK-NIE w latach 1939-1945. Kraków 2000; T. Balbus. Ludzie podziemia AK-WiN w Polsce południowo-zachodniej /1945-1948/, t. II. Wrocław 2004 /tu obszerna bibliografia/; tenże: O Polskę Wolną i Niezawisłą /1945-1948/. Kraków – Wrocław 2004.;Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X1931

     
    Władyka Józef
    [1907-1976], kpt. dypl. sł. st. piech.[1938], w PSZ mjr [1945]
    Ur. 07 XII 1907 w Stanisławowie, syn Piotra-Pawła – Anieli Gołębiowskiej. Absolwent szkoły średniej z maturą. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty, a w latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 54 pp w Tarnopolu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. służył nadl w 54 pp, gdzie pełni różne funkcje. Dowodził m. in. 2 kompanią I batalionu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech., 19 III 1938. Od jesieni 1938- lata 1939 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu I roku studiów latem 1939 zostaje odbywał praktyki w 12 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku pomocnika oficera operacyjnego w sztabie 12 DP. Walczył z Niemcami na Kielecczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostaje się do Francji. Służy w PSZ. Przydzielony do 2 DStrzel. Na stanowisko oficera sztabu d-cy piechoty dywizyjnej. Bierze udział w kampanii francuskiej. Po klęsce Francji przedostaje się do Wlk. Brytanii., gdzie służy w I Korpusie Polskim. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. Od X 1944 zgodnie z rozkazem NW WP mógł uzywać tytułu oficera dypl. Od III 1945 d-ca 26 Poznańskiego Batalionu Piechoty w składzie 8 Brygady Piechoty – formowanego w Szkocji. Batalion nie brał już udziału w działaniach na frocie II wojny światowej. Po demobilizacji w 1947 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Szczecinie, gdzie zmarł  26 II 1976. Pochowany na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie.
    Odznaczony: KW
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Karski. Piechota Polska 19390-1945. Londyn 1973; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. W Warszawie. Londyn 1969.

     
    Włodarkiewicz Jan Henryk
    [1900-1942], mjr sł. st. kaw.[1939], w konspiracji TAP/ZWZ, ppłk [1941], ps. „Damian”, „Darwicz”, „dr Jan”, „Jan”vel Jan Drawicz, vel Linowski, vel Trąmpczyński
    Ur. 28 V 1900 w Warszawie. Uczęszczał do Gimnazjum im. S. Staszica w Warszawie, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1915 czynny w POW. Od XI 1918 służy w WP. Ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Mianowany ppor. kaw. w 1920. Jako oficer rezerwy pozostawiony w służbie czynnej.  Służył w 27 pp. uł., gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca plutonu. do stopnia por. awansowany 1 III 1922. W IV 1930 przeniesiony z 27 p. uł.  do Brygady Kawalerii „Toruń”  na stanowisko oficera sztabu, a  VI 1930 do 8 psk w Chełmnie. Przeniesiony następnie do sztabu 9 Samodzielnej Brygady Kawalerii „Baranowicze” na stanowisko oficera sztabu. Przeniesiony w IV 1932 z sztabu Brygady Kawalerii „Baranowicze”  do 27 p.uł. Skierowany z 26 p. uł. do CWPiech. w Rembertowie , gdzie przebywał w okresie od 03 IV 1932  na 3 miesięcznym kursie dla dowódców szwadronu CKM. Po ukończeniu kursu powraca do 27 p. uł. gdzie dowodzi szwadronem CKM. Awansowany 1 I 1933 do stopnia rtm. sł. st. kaw., potem adiutant pułku. Od 1935 oficer Wydziału Specjalnego /dywersja pozafrontowa/ II Oddział SG . W latach 1938-1939 kierownik wyszkolenia strzeleckiego na Kursie Doskonalenia Oficerów i Podoficerów Zawodowych w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Zawodowego. Awansowany 19 III 1939 do stopnia mjr-a sł. st. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 przydzielony do ośrodka zapasowego Kawalerii w Garwolinie, a od 15 IX 1939 sformował we Włodawie szwadron kawalerii włączony do 41 DPRez., potem po jej kapitulacji w w składzie Armii Lublin”. Uczestniczył w walkach z wrogiem do kapitulacji polskich oddziałów. Swój oddział rozwiązał 15 X 1939 w rejonie m. Mrozy pow. Mińsk Maz. Po przybyciu do Warszawy należy do grona inicjatorów utworzenia oraz współorganizator ,  a od od XI 1939 kmdt Tajne Armii Polskiej  -„TAP”. Wchodził też w skład komitetu redakcyjnego pisma „Znak” organu prasowego TAP oraz „Biuletynu Żołnierskiego”. Od IV 1940 reprezentował TAP w komitecie Porozumiewawczym Organizacji niepodległościowych, a od IX 194o w prezydium KN. W I 1941 ył krótko przewodniczącym  prezydium KN. Od XII 1940 był d-ca wojskowych Oddziałów Skonfederowanych, a od I 1941 kmdt Naczelny pionu wojskowego KN - Konfederacja Zbrojna /KZ/. Od VII 1941 uczestniczył w opracowywaniu planu akcji „Wachlarz”, a wkrótce po scaleniu KZ z ZWZ we IX 1941 zostaje mianowany kmdtem „Wachlarza”. Mianowany rozkazem KG ZWZ L. 21 BP 11 XI 1941 ppłk sł. st. kaw. ppłk 11 XI 1941. W II 1942 wyjechał do Lwowa, gdzie miał przeprowadzić inspekcję I Odcinka „Wachlarz” oraz spotkać z niektórymi działaczami politycznymi przebywającymi we Lwowie. Zmarł w tajemniczych okolicznościach 18 III 1942. Do dnia dzisiejszego jego śmierć pozostaje niewyjaśniona.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,19245,1928,932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930;  Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. nr 13 z 9 XII 1932;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006. A. K. Kunert. Słownik konspiracji warszawskiej 1939-1944. T. 1 . W-wa 1987; C. Chlebowski. Wachlarz. W-wa 1985.

     
    Włodarkiewicz Marian Stanisław
    [1894- 1968], mjr sł. sł. piech.[1932], w ZWZ ps. „Profesor”, „Pszonka”vel Stanisław Kłosiński, vel Stanisław Jędrzejewski.
    Ur. 08 IX 1894 w m. Weissenfels w Turyngi/Niemcy/, syn Piotra i Marii z d. Cichockiej. Uczęszczał do gimnazjum w /Dreźnie, gdzie w 1913 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1913-1914 studiował agronomie. 8 IX 1914 wstępuje do Legionów Polskich. Był żołnierzem 2 pp LP a od od 15 III 1915 w 3 pp LP składzie II Brygady LP. Brał udział we wszystkich jej walkach. Po kryzysie przysięgowym w LP służy nadal w II Brygadzie.  Od 16 II 1918-11 V 1918 w stopniu chor. piech. walczy w szeregach 15 pp II KP w Rosji. Uczestnik bitwy z Niemcami pod Kaniowem, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej, skąd 1 VII 1918 zbiegł. W LP od 1916 używał nazwiska Stanisław Kłosiński, a po bitwie pod Kaniowem Stanisław Jędrzejewski, by w ten sposób uniknąć poboru do armii niemieckiej, do czego był zobowiązany jako obywatel niemiecki. Po ucieczce z niewoli próbował przedostać się do kraju, ale ujęty przez Ukraińców zostaje uwięziony w obozie. Od 02 II -1 IV 1919 więziony w obozie w Czortkowie, skąd zbiegł 1 IV 1919 i przedostał się do Odessy i tam wstąpił do 4 DStrz. Gen. L. Żeligowskiego. Z 4 DStrz. Wrócił do kraju. Od VI 1919 służy w szeregach 14 p. uł., Mianowany ppor. sł. st. Od 29 VII 1920 do 1922  był instruktorem w Szkole Podchorążych w Warszawie. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919.  Od 1923 instruktor w Centralnej Szkole Podoficerów Zawodowych nr 1 w Chełmnie. Awansowany 1 VII 1923 do stopnia kpt. sł. st. W 1924 przeniesiony do 62 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy kompanii oficerskiej. Od 1926 II oficer sztabu 15 DP w Bydgoszczy. Od XII 1927 do V 1930 kierował Posterunkiem Oficerskim Nr 1 w Mławie z Ekspozytury Nr 3 Oddziału II SG w Bydgoszczy. W latach 1931-1933 był kierownikiem Samodzielnego Referatu Informacyjnego przy DOK VIII w Toruniu. Awansowany 1 I 1932 do stopnia mjr-a sł. st. piech. Następnie pracownik placówki Ekspozytury Wewnętrznej Nr III w Bydgoszczy, a od 1934 kierownik placówki zewnętrznej „Eleda” - wywiadu głębokiego  Referatu „Zachód” Oddziału II SG w Wiedniu. W połowie 1935 przeniesiony formalnie do rezerwy ale faktycznie nadal w służbie stałej na odcinku wywiadu. Pracuje w poselstwie RP w Wiedniu, potem w Komisariacie Generalnym RP w Gdańsku na stanowisku kierownika referatu lądowego/ referat był zakonspirowanym posterunkiem oficerskim nr 4 podlegający Ekspozyturze Oddziału II SG w Bydgoszczy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze od 6 IX 1939 udział na stanowisku szefa Oddziału II w sztabie GO „Wyszków”, potem w sztabie Armii „Lublin”. Po kapitulacji 20 IX 1939 przedostaje się do Warszawy. Od XII 1939 działa w konspiracji niepodległościowej ZWZ, gdzie pełni funkcje instruktora i kierownika wyszkolenia wywiadowczego w Oddziale II G ZWZ. Następnie od VI 1940-IX 1940 pełni funkcje szefa wywiadu w Komendzie Obszaru ZWZ. Od IX -X 1940 pełnił funkcję z-cy kmdta Obszaru ZWZ we Lwowie. Pracował oficjalnie jako buchalter w jednej ze szkół we Lwowie. W X 1940 polecono mu wyjechać na kurs do Kijowa, ale po wyjściu z pociągu zostaje aresztowany przez agentów NKWD. Ujawniono  mu, że znane jest jego prawdziwe nazwisko i jego działalność. Zaproponowano mu pracę na rzecz Sowietów przeciwko Niemcom i zwolniono w celu przemyślenia propozycji. Następnie wyjechał do Warszawy, gdzie działa w komórce kontrwywiadu komendy okupacji niemieckiej. Aresztowany 04 1941 przez funkcj. Gestapo i wywieziony 4 X 1941 do więzienia w Gdańsku, a następnie zesłany do obozu koncentracyjnego w Stutthofie, potem do obozu w Sachsenhausen i w Lubece. Istnieją nie potwierdzone hipotezy, że współpracował z wywiadem niemieckim na Ukrainie. Uwolniony  3 V 1945. Do 1947 przebywał w XVI Zgrupowaniu Oficerskim w Polskim Okręgu Wojskowym Wentrof k. Hamburga. W 946 współpracował z ośrodkiem wywiadu w Regensburgu. W nieznanych okolicznościach wszedł wówczas wraz z kpt. K. Trojanowskim w posiadanie dokumentów po gen. S. Roweckim. Po 1948 przebywał w francuskiej strefie okupacyjnej, potem we Francji.
    Zmarł w 1968.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 4X, KN, ZKZ
    Żonaty z Marią Karoliną  z d. Hala. Miał dwoje dzieci.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944. T. 1. W-wa 1987; G. Mazur-J. Węgierski. Konspiracja Lwowska 1939-1944. Słownik biograficzny. Katowice 1997; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928;Dz. Pers. nr 7 z 23 X 1931.

     
    Włodarz Władysław Stanisław
    [1916-?], ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 8 VI 1916. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 IV 1938 /promocja opóźniona/. W latach 1938-1939  służył w 82 pp w Brześciu nad Bugiem, gdzie dowodził plutonem w 3 kompanii I batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu sztabowego 192 pprez. w składzie 60 DPRez. „Kobryń”. Zginął w walce z sowieckimi dywersantami 19 IX 1939 w Kamieniu Koszyrskim.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Włostowski Ignacy
    [1896-1978],mjr dypl. sł. st. piech. [1936], w PSZ ppłk dypl. sł. st. piech.
    Ur. 01 II 1896 w Warszawie. Absolwent gimnazjum z maturą  z 1914. W okresie 1914- 1916 żołnierz Legionów Polskich W latach 1916-1918 aktywnie działa w POW. Ukończył kurs szkoły oficerskiej POW. Od XII 1918 w WP. Dekretem Nr 201 jako oficer POW przyjęty do służby w WP z dniem 2 XII 1918 i mianowany ppor. sł. st. piech. 15 XII 1919. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. służył w 27 pp, gdzie pełni różne funkcje. Studiował na Uniwersytecie Warszawskim. Od 7 I 1925-6 VI 1925 przebywał na 5 miesięcznym kursie doszkalania dla młodszych oficerów  piechoty w Chełmnie. Następnie dowodzi m. in. kompanią w 27 pp. Awansowany 1 I 1927 do stopnia kpt. sł. st. piech. Przeniesiony w X 1927 z 27 pp do WSR Częstochowa na stanowisko oficera sądowego do dnia 31 III 1928. Potem ponownie w 27 pp. W latach X 1930- XI1932 słuchacz WSWoj. W Warszawie. Po ukończeniu WSWoj.  z dniem 1 XI 1932 zostaje przydzielony sztabu 8 DP w Modlinie na stanowisko I oficera sztabu. Przeniesiony z dniem 1 x 1934 z sztabu 8 DP do Szkoły Podchorążych  Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy na stanowisko wykładowcy. Awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr-a dypl. sł. st. piech. W 1936 minowany d-cą batalionu w 27 pp. Przeniesiony z dniem 6 XI 1936 do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko szefa sztabu Brygady KOP „Podole”. Funkcję pełni do mobilizacji w 1939. W kampanii wrześniowej 1939 IX 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu 36 DP Rez. Uczestnik walk n Lubelszczyźnie. Po rozwiązaniu 10 IX 1939 dywizji przedostaje się do Warszawy. Jesienią 1939 przedostaje się do Francji, gdzie służy w PSZ. Przydzielony na stanowisko szefa sztabu 2 Półbrygady w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Podhalańskich. Brał udział w walkach pod Narwikiem. Po zakończeniu walk w Norwegii ewakuowany do Francji, a po klęsce Francji przedostaje się do Lizbony, a stamtąd drogą morską 5 X 1940 do Wlk. Brytanii, gdzie służy w PSZ. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. Służył w szkolnictwie wojskowym  Wlk. Brytanii. Po wojnie i demobilizacji osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Mieszkał i pracował w Londynie. Działacz społeczny i kombatancki.
    Odznaczony:  VM kl. 5, KN, KW 4x,ZKZ
    Zmarł 27 VII 1978 w Londynie
    Żonaty. Dwoje dzieci
    Dz. Rozk. Woj. Nr 5 z 18 I 1919; Roczniki oficerskie 1923,1924, 1928,1932; Dz. Pers. Nr 26 z 4 III 1925; Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 xII 1934; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. W Warszawie. Londyn 1969.

     
    Włudyka Władysław
    [1913-?], ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 10 II 1913. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936  z przydziałe do  3 psp w Bielsku na stanowisko    d-cy plutonu.  pp  W latach 1938-1939  był d-cą plutonu na Dywizyjnym Kursie Dla Podoficerów Nadterminowych 21 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadowczej 202 pp rez. w składzie 21 DPGór. Wlczył z wrogiem na szlaku bojowym 2020 pp rez. m. in. pod Dzikowem k. Tarnogrodu, gdzie dywizja zostaje rozbita.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 1936;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Wnęk Józef Szymon
    [1906-?], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 17 III 1906. Absolwent szkoły średniej. Słuzbę wojskową odbywał w latach 1932-1933 w 3 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 73 pp w Katowicach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałm do 73 pp w Katowicach. Ewidencyjnie podległą PKU Katowice. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 73 pp . Walczył z wrogiem, na szlaku bojowym pułku. Zaginął w czasie walk 16 IX 1939.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;


    Wnętrzak - Ojwazowski Alfons
    [1896-1940], kpt. sł. st. piech.[1923] pośm. mjr [2007]
    Ur. 03 IX 1896 w Żywcu, syn Stanisława i Anny ze Sprychów. Absolwent szkoły średniej. W latach 1914-1917 żołnierz Legionów Polskich, potem w II Korpusie Polskim w Rosji, a następnie w POW. W WP od XI 1918. W szeregach 8 pp Leg.  walczy na frontach wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 slużył w 8 pp Leg., skad w 1922 zostaje przeniesiony do 3 psp w Bielsku, gdzie pełni różńe funkcje. Do stopnia kpt., awansowany 1 VII 1923 dowodził m. in. kompanią. Z dniem 26 II 1925 przeniesiony z 3 psp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziłem do 12 Batalionu KOP „Skałat”, gdzie dowodził m. in. kompania graniczną. W III 1928 przeniesiony do 3 psp, gdzie dowodzi kompanią, potem adiutant pułku.  W VII 1933 przeniesiony z 3 psp do 71 pp w Zambrowie, gdzie pełni różne funkcje. W 1937 przeniesiony z 71 pp do PKU Pińczów na stanowisko kierownika II refrartu uzupełnień, którym kierował do 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 107 kompanii CKM plot. w składzie batalionu zbiorczego dowodzonego przez mjr-a m. Łapińskiego od 10-14 iX 1939 w skladzie Grupy „Stalowa Wola”, potem 6 DP. Walczy n Lubelszczyźnie później wycofuje się na południe. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Wieziony w obozie w Starobielsku. Zmordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD  w Charkowie.
    Odznaczony: KN, KW
    Pośmiertnie mianowany decyzją MON  z 5 X  2007 mjr piech.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933: R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna.       W-wa 2003;

     
    Wnorowski Zygmunt
    [1905-?], inż., por. rez. kaw.[1937]
    Ur. 1 XII 1905. Absolwent szkoły średniej z maturą. Nastpnie ukończył wyższe studia uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał  w okresie od 15 VIII 1929 do 28 VI 1930 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 psk w Garwolinie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 23 p. uł.   Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa, potem Małkinia. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany 1 I 1937 do stopnia por. rez. kaw. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 szwadronie Warszawskiego Pułku ułanów zorganizowanego 13 IX 1939 w Radzyniu Podlaskim. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935=-1939. Kraków 2003

     
    Wnuk Alfons Wojciech
    [1913-1939], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 22 IV 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1925 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1935-1939 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. --- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałęm do 7 pp w Chełmie. W latach 1938-1939 dowodził plutonem w 7 kompanii III batalionu 7 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 7 pp Leg. Walczył  na kielecczyźnie, potem w Zgrupowaniu 3 DP leg. na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 23 IX 1939 w Antoniówce. Pochowny na cmentarzu parafialnym w Antonówce.
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Wnuk Bolesław
    [1910-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 24 IV 1910. Absolwent szkoły średniej. W latach 1933-1934 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych rezerwy Piechoty 30 DP. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 184 pp rez. w składzie 60 DPRez. Podczas walk zostaje ranny. Przebywał w szpitalu PCK „Unia” w Lublinie, gdzie zmarł  11 X 1939 w wyniku odniesionych obrażeń.
    Pochowany na cmentarzu wojennym  przy ul. Białej w Lublinie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Woda Michał
    [1910-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 8 IV 1910. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 17 pp w Rzeszowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu w 2 kompanii szkolnej w Batalionie KOP „Czortków”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  adiutanta d-cy II batalionu 163 pp – mjr-a J. Andrychowskiego. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 163 pp rez. w składzie 36 DP Rez.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. Południowe Zgrupowanie Armii „Prusy” we wrześniu 1939. W-wa 2001;

     
    Wodejko Stanisław
    [1909-?], por. sł. st. piech.[1936], w PSZ kpt.
    Ur. 1 XI 1909. Absolwent szkoły średniej. W latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowo. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałęm do  11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu.  Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-19398 d-ca plutonu w 11 pp. Odkomenderowany w końcu 1938    na  kurs dla oficerów  - pionierów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d0-cy lutonu pionierów 11 pp w skladzie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Tarnowskich Gór na Lubelszczyźnę . Po kapitulacji przedostał się na Zachód. Służył w II Korpusie Polskim. Brał udział w kampanii włoskiej. Po demobilizacji w 1947 przebyeał na Zachodzie, skąd powrócił do kraju. Mieszkał w Drawsku i Szczecinie.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwły Pułkó w Ślaskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Wodnicki Jan Julian
    [1901-1940], kpt. sł. st. art. [1938], pośm. mjr[2007]
    Ur. 22 I 1901 w Warszawie, syn Józefa i Julii z Kuberskich. Absolwent gimnazjum latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 18 pap na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. W 1932 przeniesiony z 18 pal w Ostrowi Maz. – Komorowie do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie na stanowisko instruktora. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 baterii III dywizjonu 51 pal rez. w składzie 39 DPRez. Uczestnik walk na szlaku bojowym 51 pal rez. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Po 17 IX 1939 w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Wieziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie mjr art.
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20906; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Wodzicki Mariusz
    [1915-1942], ppor. sł. st. lot., pilot [1939], w PSZ por./kpt.
    Ur. 12 V 1915 w Częstochowie, syn Jana i Marii z d. Kuzoń. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się od IX 1929 do VI 1936 w Gimnazjum im. R. Traugutta w Częstochowie, gdzie zdał maturę  2 VI 1936. W latach 1936-1937 odbywał służbę wojskowa w 3 szwadronie szkolnym w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, potem 1937-1939 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. W I 1939 0dbywał praktyki w 22 Eskadrze Liniowej. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 w 2 dyonie 2 p. lot., którym dowodził mjr J. Bialy. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 mianowany ppor. sł. st. lot. z starszeństwem od 1 VIII 1939.  Z rozkazu d-cy dyonu przekracza 17 IX 1939 granicę z Rumunia. Przebywał w obozach w Babadag i Tulcei. 7 X 1939 przedostaje się do Bukaresztu, skad przez Włochy dalej drogą morska dociera 24 X 1939 do Marsylii. Przydzielony do Centrum Wyszkolenia Lotniczego Lyon-Bron. W XII 1939 skierowany do bazy RAF w Wlk. Brytanii, gdzie odbywał przeszkolenie na samolotach brytyjskich. Od 12 V 1940 na kurie obserwatorów lot. w 1 Air Observer School w Prestwich. Od 20 VIII 1940 służy w 301 dywizjonie bombowym jako nawigator. Brał udział w lotach bojowych nad Francję. Od II-IV 1941 na szkoleniu z astronawigacji w Kanadzie , a od IV XI 1941 bierze udział w nalotach na Niemcy. Przeniesiony z dniem 17 XI 1941 do stacji RAF w Leconfield. Od Xii 1941 słuzy w specjalnym dywizjonie  wykonującym zrzuty sprzętu i ludzi na teren okupacji niemieckiej. Po przeszkoleniu bierze udział w lotach specjalnych. Brał udział 15 IV 1942 w nalocie na Królewiec, potem latał nad Francję i nad Polskę. 29 X 1942 wystartował  do nocnego lotu z lotniska w Wlk. Brytanii nad Polskę z sprzętem i cichociemnymi. 30 X 1942  samolot rozbił się nad Norwegią. Pochowany na cmentarzu w Egersund. W 1953 prochy ekshumowano i pochowano na cmentarzu Vestre Gravlund w Oslo.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 4x
    J. Tucholski. Cichociemni. W-wa 1985

     
    Wojakowski Stanisław
    [1896-?], mjr sł. st. sap. [1937]
    Ur. 24 XII 1896. Ukończył szkołę. Średnią. Uczestnik I wojny światowej. W Pw od XI 1918. Brał udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sap. kolejowych z starszeństwem od 1 VI 1919 słuzył w 2 pułku saperów kolejowych. Długoletni oficer pułku. W 1927 przeniesiony do kadry oficerów saperów kolejowych z przydziałem do Centralnej Składnicy inżyniererii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1930. Następnie w 2 batalionie mostów kolejowych m gdzie dowodzi m. in. kompanią. Do stopnia mjr-a awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca Ośrodka Pioniersko-Saperskiego 12 DP w Tarnopolu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy saperów 12 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dywizji.
    Odznaczony: ZKZ, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Wojas Jan
    [1902-?], por. sł. st. int. /adm./[1929]
    Ur. 28 VIII 1902. Uczęszczał do szkoły średniej. Absolwent Oficerskiej Szkoły Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VII 1927 z przydziałęm do 44 pp na stanowisko d-cy plutonu. W 1928 słuzył w Departamencie Piechoty MSWoj.  Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Służył w 44 pp w Równem, gdzie pełnił funkcję płatnika pułku. Po 1935 przeniesiony z 44 pp do 83 pp, gdzie pełnił rózne funkcje m. in. oficera gopodrczego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 182 pprez. w skaldzie 60 DPRez. w SGO „Polesie”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1928,1932;J. Wróblewski. SGO „Polesie”. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Wojas Władysław
    [1909-1987], oficer sł. st. piech. por.,[1938] w konspiracji kpt., ps. „Dąb”, „Siekacz”
    Kmdt Samodzielnego Podobwodu ZWZ/AK Kalwaria Zebrzydowska.
    Ur. o5 XII 1909 w Kłaju k. Wieliczki. Syn Stanisława. Ukończył gimnazjum i zdał w 1930 maturę. Od 1931 do 1932 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Następnie od IX 1932 do VIII 1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1934 z przydziałem do 12 pp w Wadowicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 6 kompnii II batalionu 12 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 kompanią I baonu 12 pp. Walczył wrogiem na szlaku bojowym pułku. Unika niewoli i powraca do Krakowa. Czynny w konspiracji SZP/ZWZ. Od XI 1939 do VII 1940 k-dt Placówki ZWZ Niepołomice krypt. „Delfin”, „Pstrąg” obwodzie ZWZ Bochnia. Przeniesiony w VIII 1940 na teren Kalwarii Zebrzydowskiej. Mianowany w 1943 k-dtem Podobwodu ZWZ/AK Kalwaria Zebrzydowska. Awansowany w AK do stopnia kpt. sł. st. piechoty 11 XI 1943. Podczas akcji „Burza” latem 1944 dowodzi siłami AK na podległym terenie. Czynny w konspiracji do I 1945. Po rozwiązaniu AK 19 I 1945 przebywał na terenie Krakowa. Zmarł w 1987.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; K. Guzikowski. AK na terenie powiatu wielickiego. Kraków 2000; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP-ZWZ-AK. Kraków 1994.

     
    Wojciechowicz  Dionizy
    [1915-1939], ppor. sł. st.  art.[1939]
    Ur. w 1915. Ukończył szkołę średnią. W latach 1936-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – konmorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1937-1939 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Praktyki odbywał w 14 dak. Uroczysta promocja miała się odbyć 11 XI 1939 , a le z powodu  wojny nie odbyła się. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 został mianowany ppor. sł. st.a rt. z starszeństwem od 1 VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 2 baterii 14 dak w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Poległ w wlce 4 IX 1939 z Niemcami. Pochowany na cmentarzu w Grabowie.
    J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; P. Zarzycki. 14 Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszkow 2001.

     
    Wojciechowicz Stanisław
    [1915-?],wachm. podch. kaw./ ppor.[1939], w konspiracji ZWZ/AK ps. „Żbik”
    Ur. w 1915. Absolwent gimnazjum. W latach 1936-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie, gdzie odbywł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1937-1939 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promocja uroczysta miała się odbyć 11 xI 1939, ale z powodu wojny nie odbyła się. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udioał na stanowisku d-cy  1 plutonu ww 3 szwadronie 1 psk w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Rozkazem NW z 13 IX 1939 mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VIII 1939. Podczas walk w rejonie Koloni Rogoźno 18 IX 1939 zostaje ranny. Podcas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji zWZ-AK na terenie obwodu ZWZGrwolin – Rejon Miastków-Górzno, gdzie w latach 1941-II 1944 dowodził grupą konspiracyjną. Potem d-ca 3 plutonu kawalerii. W 1944 brał udział w walkach z Niemcami w ramach akcji „Burza”.
    Odznaczony: KW
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej w 1939. W-wa 1988; Z. Gnat-Wieteska. AK Obwód „Goląb”-Garwolin. Pruszków 1997.

     
    Wojciechowski Edward Izydor
    [1890-1983], mjr dypl. sł. st. piech.[1927]
    Ur. 10 V 1890 w Krakowie, syn Michała i Marii. Uczęszczał do gimnazjum św. Jacka w Krakowie, a następnie studiował na Wydziale Prawa UJ w Krakowie. Czynny w w organizacji „Sokół”. Po wybuchu I wojny światowej wstpuje 8 VIII 1914 do Oddziału Strzeleckiego J. Piłsudskiego, potem w Legionach Polskich. Przydzielony do 5 kompanii II baonu 2 pp LP Walczył na froncie karpackim. Do I 195 uczeń szkoły podchorążych w Marmaros-Sziget. Od V 1915 do 31 VII 1915 jako sierż. był wykladowca w szkole podchorążych LP w Kamieńsku. Od 1 VIII 1915 słuzy w 6 pp LP. Uczestniczy w skaldzie 6 pp LP w kampanii wołyńskiej. Mianowany 1 IV 1916 chor. piech. dowodzi plutonem. Od VII 1916 chory przebywł na leczeniu w sanatorium dr. Chramca w Zakopanem. Był autorem licznych piosenek legionowych. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 internowany, a we IX 1917 wcielony do armii austriackiej. W szeregach 13 pp walczył na froncie włoskim. Przeniesiony  X 1918 do kadry batalionu zapasowego 13 pp w Ołomuńcu zdezerterował  i następnie powrócił do Krakowa, gdzie podejmuje działalność w POW. Początkowo kmdt Obwodu POW Nowy Targ. Od XI 1918 w WP. W I 1919 był oficerem ewidencyjnym na pow. Pińczów. Mianowany 1 IV 192o por. piech. Od 19120 w 20 pp. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1920.  Odkomenderowany z 20 pp do Oddziału IV Sztabu Generalnego. W 1924 powraca do 20 pp. w okresie X 1924-X 1926 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. SG sł. st. piech. zostaje z dniem 11 X 1926 przydzielony do  Oddziału II Sztabu Generalnego na stanowisko referenta, potem kierownik referatu. Awansowany do stopnia mjr-a SG sł. st. piech. 1 I 1927. Przeniesiony w XII 1929 z funkcji kierownika referatu w Oddziale II SG na stanowisko szefa Wydziału  w Oddziale II  Sztabu Głównego. Przeniesiony z z dniem 01 I 1931  z Oddziału II Sztabu Głównego do 3 psp w Bielsku na Stanowisko d-cy batalionu. Przeniesiony w V 1932 z 3 psp do Sztabu Głównego.  Z dniem o1 VIII 1934 przeniesiony ze Sztabu Głównego do Państwowego Urzędu WF i PW na stanowisko szefa wydziału. Później w 1938  przesunięty na stanowisko z-cy kmdta Naczelnego Legii Akademickiej. Od 25 VIII 1939 szef kolejnictw Armii „Modlin”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa kolejnictwa w sztabie Armii „Modlin”, potem w Armii gen. E. Przedrzymirskiego. Walczył na Mazowszu i Lubelszczyźnie, a 13 IX 1939 wyjechał z oficerami II rzutu sztabu armii w kierunku Lwowa. . Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Powraca do Krakowa, gdzie przebywał przez cały okres okupacji niemieckiej. Czynny w konspiracji AK. Bliższy przydziałem n/n. Po wojnie w okresie 1945-1947 pracuje w Zjednoczeniu Węglowym w Krakowie, a następnie zatrudniony jako intendent w sanatorium „Odrodzenie” w Zakopanem. Po przejściu na emeryturę pracował w niepełnym wymiarze godzin w Bibliotece Jagiellońskiej w Krakowie.
    Zmarł  23 III 1983 w Krakowie. Pochowany na cmentarzu Rakowickim - kwatera wojskowa.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, orderem Polonia Restituta 5 kl., KW3x,ZKZ
    Lista starszeństwa oficerów LP  z 12 IV 1917. W-wa 1917; W. K. Cygn. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. V. W-wa 2007; Dz. Pers. Nr 42 z 11 X 1926; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie.Londyn1969.

     
    Wojciechowski Jan III
    [1895-1940], mjr sł. st. piech. [1934]
    Ur. 21 I 1895 we Lwowie. Uczęszczał do seminarium Naczycielskiego we Lwowie, gdzie  zdał maturę. W latach 1916-1918 słuzył w armii austriackiej. Ukończył kurs szkoły oficerskiej rezerwy. Walczył na froncie włoskim. W WP od XI 1919. W stopniu ppor. piech. bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 38 pp. W 1922 ukończył kurs dla oficerów piechoty w Centralnej Szkole Strzeleckiej w Toruniu. Awansowany 1 XII 1924 do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W 38 pp pełni różńe funkcje m. in. d-ca kompanii. W 1928 przeniesiony z 38 pp do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie na stanowisko oficera broni, potem instruktora broni maszynowej. W 1931 ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Warszawie kurs dla oficerów piechoty. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piechj. 1 I 1934. Przeniesiony w V 1934  z Szkoły Podchorążych Piechoty do 60 pp w Ostrowie Wlk. na stanowisko d-cy batalionu. Z dniem 15 XI 1938 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko  d-cy Batalionu KOP „Dederkaly”. Baonem dowodzi do mobilizacji w 1939. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca III batalionu 98 pp rez. Ranny w nocnych wlkach z Niemcami z 15/16 IX 19239  pod Nowosiółkami. Aresztowany w XII 1939 przez funkcj. NKWD  w rejonie Kołomyi i uwięziony. Wg relacji zmarł na barce podczas transportu do łagrów kołymskich.
    Żonaty. Miał córkę.
    Odznaczony: KW 2x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Keraków 2006; O niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa-Pułtusk 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszkow 1998.

     
    Wojciechowski Jan Marian
    [1910-?], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 15 X 1910. Ukończył gimnazjum. W latach 19030-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różąnie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15VIII 1933 z przydziałem do 38 pp w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939  pełnił funkcję d-cy plutonu w kompanii odwodowej pułku KOP „Sarny”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział  na stanowisku d-cy 12 kompanii rezerwowej Batalionu KOP  „S ienkiewicze” zwanego potem „Hel” . Walczył w składzie baonu w obronie Helu. Po kapitulacji Helu od 2 x 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywa w oflagu XVIII C w Spittal, potem w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 30 I 1945 powrócił do kraju. Mieszkal i pracował w Katowicach, gdzie zmarł.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Wojciechowski Jerzy
    [1905-?], ppor. rez. art.[1936]
    Ur. 9 I 1905. Absolwent szkoły średniej z m,aturą, potem wy zsze studia uzyskując dyplom mgr-a. służbę wojsowa odbywał w latach 1931-1932 w 6 baterii szkolnej w szkole Podchorążych Rezerwy artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 13 pal. Ewidencyjnie podległą PKU Będzin. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 8 baterii III dywizjonu 23 pal w składzie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Wojciechowski Jerzy Adam
    [1906-1984], kadet, kpt. sł. st. art.[1938]
    Ur. 24 XII 1906 w Dąbrowie Górniczej. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr  gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w  Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałęm do 1 pac na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Długoletni oficer 1 pac, gdzie pełni rózne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938.  W latach 19838-1939 słuzył w Flotylli Rzecznej w Pińsku, gdzie pełnił funkcje d-cy oddziału kanonierek.  W kampanii wrześniowej 1939 walczy na stanowisku d-cy 1 kompanii w III batalionie utworzonym 28 IX 1939 we Włodawie z marynarzy Flotylli Pińskiej w składzie 182 pp rez. 60 DP Rez. Uczestnik walk pod Kockiem. Od 6 x 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XVIII C w Spittal, potem od 1940 w oflagu II C  w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 30 I 1945 w kraju. Mieszkał i pracował w Szczecinie, gdzie zmarł 06 I 1984. Pochowany na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Wojciechowski Józef
    [1908-+?], por. piech.[1936]
    Ur. 21 III 1908. Absolwent szkoły średniej. W latach 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 5 psp w Przemyslu na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Ukończył kurs dla oficerów w zakresie broni maszynowej. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu CKM wn Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 22 DP Gór. przy 5 psp w Przemyślu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udzioał na stanowisku pomocnika oficera operacyjnego w sztbie 22 DPGór., potem dowodził resztkami II baonu 5 psp. Walczył na szlaku bojowym 5 psp. Podzas walk dostaje się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, a od V 1942 w oflagu II D w Gross-Born. W 1945 ewakuowany w grupie jeńców w głąb Niemiec, gdzie w V 1945 zostajew uwolniony. Po wojnie w Niemczech, gdzie zginął w wypadku drogowym.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Muś. 5 psp. Pruszkow 1996; tenże: Strzelcy Podhalańscy 1919-1939. Kraków 1989.

     
    Wojciechowski Maciej Piotr
    [1898-1939], mjr sł. st. piech.[1939]
    Ur. 29 XI 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 74 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Po 1925 preniesiony do Batalionu Manewrowego w Rembertowie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1930 dowodził m. in. kompanią. W 1933 przeniesiony z 3 batalionu strzelców do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 19 III 1938. W 1938 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie dowodzi 3 kompanią graniczną „Kudryńce” w Baonie KOP „Barszczów”. We IX 1939  dowodzi odtworzonym btalionem KOP „Rokitno” w składzie zgrupowania KOP . Walczył z sowietami 1 X 1939 pod Wytycznem, gdzie dostał się do sowieckiej niewoli. W kolumnie jeńców konwojowany w gląb Rosji. 2 x 1939 w rejonie Wielki Łań zaginął bez śladu. Prawdopodobnie zamordowany przez żołnierzy sowieckich w Lasach Włodawskich.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001.

     
    Wojciechowski Stanisław
    [1909-1939], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 26 IV 19o9. Ukończył szkołę średnia. Służbę wojskow odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awanswony do stopnai ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 11 pp w Tarnowskich Górach. Ewidencyjnie podlegał PKU Tarnowskie Góry. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III plutonu w 3 kompanii I batalionu 11 pp w skladzie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Poległ 8 IX 193 w Ksanach.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Wojda Julian Stanisław 
    [1903-+1944?], kpt. obs. sł. st. lot.  [1935], mjr
    Ur. 26 X 1903 w Sosnowcu. Absolwent gimnazjum w Sosnowcu, gdzie w 1922 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie od 05 VIII 1922 do 05 VII 1923 w Szkole Podchorążych Piechoty – klasa 47/48 w Warszawie. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 4 dak na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany na stopień por. sł. st. art. 1 VII 1927. w 1932 służył nadal w 4 dak w Suwałkach. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony do korpusu oficerów lotnictytwa. Ukończył kurs obserwatorów. W latach 1938-1939 słuchacz Wyższej szkoły Lotniczej w Warszwie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 walczy na stanowisku d-cy 24 Eskadry Rozpoznawczej w składzie Armii „Kraków”, potem Armii „Lublin”. Ewakuował się do Rumunii, potem do Francji, a stamtąd do Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia mjr-a. Latł jako nawigator w dywizjonie Bombowym 304. W IV 1941 brał udział w nalocie na zbiorniki paliw w Rotterdamie. Podobno zginął w 1944 podczas lotu bombowego nad Niemcy.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 98 z 02 X 1925; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Król Polskie dywizjonuy lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945. W-wa 1976; J. Pawlak. Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. W-wa 1982

     
    Wojda Kazimierz
    [1909-?], por. sł. st. łącz. [1936]
    Ur. 14 IX 1909. Absolwent szkoły średniej. W latach 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym.  W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W okresie 1933-1934 na kursie aplikacyjnym. Jednocześnie w kadrze oficerów łączności. Promowany 15 VIII 1934 na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1933 z przydziaęłm do kompanii telegraficznej 15 DP w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W 1938 na kursie w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udził na stanowisku z-cy d-cy łączności w sztabie GO „Śląsk”, „Jagmin”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym GO „Ślask” od Śląska na Lubelszczyznę.
    Dz. Pers. nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Wojdatt Olgierd Leonard
    [1904-+?], kpt. sł. st. piech. [1935], w konspiracji AK mjr AK[1944]
    Ur. 21 I 1904.Absolwent Szkoły średniej. W 1olszewickiej. W 1920 bierze udział jako ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 16 I 1921-20 VI 1921- klasa 37 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. W stopniu podch. piech. zostaje przydzielony do 6 psp. Do stopnia ppor. sł. st. piech. awansowany 1 III 1922. Dowodził plutonem. Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 1 VII 1923. Z dniem 26 II 1925 przeniesiony z 6 psp do Korpusu Ochrony Pogranicza. W 1927 przeniesiony z KOP do 63 pp w Toruniu, gdzie pełni różńe funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony z 63 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza w 1935 z przydzialem do Batalionu KOP „Niemenczyn”, gdzie do mobilizacji w 1939 dowodził 3 kompanią  graniczna „Gudulin”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 133 pp rez. w składzie 33 DP Rez. Walczył z wrogiem na szlku bojowym 133 pprez. Uczestnik walk n Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli.
    Podczas okupacji niemieckiej przebywał na terenie Krakowa. Czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ-AK na terenie Okregu ZWZ/AK Kraków, gdzie pełnił m. in. funkcję szefa wywiadu w sztabie Inspektoratu ZWZ/AK Kraków. Awansowany do stopnia mjr-a 3 V 1944. Aresztowany w Krakowie przez gestapo i uwięziony. Przebywał później w obozach koncentracyjnych. Po wojnie powrócił do kraju.  Po wojnie w kraju.
    Odznaczony: MN
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Dz. Pers. Nr 14 z 10 VI 1922; Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 9 z 28 VI 1935; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa- Pułtusk 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.
    mjr Wojdatt zmarł w Poznaniu, dnia 27stycznia 1978 r., jest pochowany wraz z żoną i córką na cmentarzu komunalnym Nr 2 w Poznaniu - Junikowo, pole Nr 26 kwatera 14.
    inf. Henryk Sienkiewicz - 3.02.2012

     
    Wojewoda Kazimierz
    [1904-?], por. sł. st. sap. [1935]
    Ur. 04 XII 1907. Ukończył  szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W latach 1932-1933 n kursie aplikacyjnym. Promowany 15 VIII 1933 do stopnia ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1932 z przydzialem do Batalionu Silnikowego. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1928-1939 słuchacz Oficerskiej Szkoły Topograficznej WIG. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze walczy z wrogiem na stanowisku d-cy 2 kompanii w 6 batalionie saperów w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym batalionu.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Wojewódzki Zygmunt Konstanty
    [1901-1966], kpt. dypl. sł. st. sap. [1935]
    Ur. 24 XII 1901. Absolwent gimnazjum z maturą. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych saperów. Mianowany ppor. w 1921. P{o wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 XI 1921. Służył w 10 p. sap., gdzie pełnił rózne funkcje. W 1924 odkomenderowany do Oficerskiej Szkoły Inżynierii z przydziałem do Batalionu Szkolnego na stanowisko instruktora. Przeniesiony w 1927 w stan nierczynny. Z dniem 1 XI 1929 powołany z stanu nieczynnego do służby czynnej z jednoczesnym przydziałem do 3 batalionu saperów, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony w III 1932 z 3 btalionu saperów do Szefostwa Fortyfikacji Obszaru Warownego Wilno na stanowisko kierownika robót. W latach 1933-1935 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 1 I 1935. Po ukończeniu wSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. sap. zostaje przydzielony do Odddziału III Sztabu Głównego WP. Początkowo referent potem do 1939 kierownik referatu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział do 3 IX 1939 na stanowisku oficera odcinkowego III Oddziału SG do Armii „Krakow”, a od 3 IX 1939 oficer Oddziału III sztabu Armii „Kraków”. Podcas walk dostł dsię do niewoli niemieckiej. Przebywł m. in. w oflagu VII a w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pzostaje na emigracji. Początkowo przebywał w Wlk. Brytanii, skad wyemigował do Kanady i tam odsiadł na stałe.
    Zmarł  21 VIII 1966 w Kanadzie
    Odznaczony: KW
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1932; Dz. Pers. nr 1 z21 I 1930;Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Wojnikonis Władysław
    [1902-1940], rtm. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 24 X 1902. Ukończył szkołę średnią. Brł udział jko ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych rezerwy.W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Kawalerii w grudziądzu. Promowany nma stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1929 z przydziłem d0 26 p. uł w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony w XI 1934 z 26 p. uł. do 9 szwadronu pionierów na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 dowodził plutonem w 9 szwdronie pionierów w Baranowiczach. Wansowany 19 III 1939 do stopnia rtm. sł. st. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udził na stanowisku d-cy 9  szwadronu pionierów  w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawlerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady od Lidzbarka na Lubelszczyznę. Wzięty do niewoli sowieckiej w rejonie Sambora został zamordowany przez funkcj. NKWD w 1940 na Ukrainie. Jego nazwisko znajduje się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej.
    Odznaczony: MN
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Krakow 2006.

     
    Wojtal Jan
    [1903-1984], oficer sł. st. piech. WP, por. [1929], w konspiracji ZWZ/BCh/AK, kpt. [1944], ps. „Jeż”. Ppłk w st. sp. BCh
    Kmdt Obwodu AK Krasnystaw II –XII 1944. Okręg Lublin AK.
    Ur. 10 XII 1903 Przedmieście Zakręcie pow. Krasnystaw. Syn Stanisława i Agaty. Pochodził z rodziny chłopskiej. W 1924 ukończył Państwowe Gimnazjum Męskie w Krasnymstawie, gdzie zdał maturę. W latach 1924-1925 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Warszawie, potem od IX 1925 – VIII 1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1927 z przydziałem do 9 pp Leg. w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. Po awansie 15 VIII 1929 na stopień por. sł. st. przeniesiony do 37 pp w Kutnie, gdzie był m.in. d-cą kompanii gospodarczej oraz oficerem taborowym pułku. /1938/
    Brał udział kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 37 pp na szlaku bojowym pułku. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli niemieckiej i powraca do rodzinnej wsi, gdzie się ukrywa. Na początku 1940 podejmuje działalność konspiracyjną w szeregach ZWZ na terenie Obwodu ZWZ Krasnystaw. Początkowo d-ca placówki, potem od II 1942 k-dt Rejonu IV Krasnystaw – miasto. Od końca 1942 działa w szeregach BCh, gdzie pełni funkcję szefa sztabu i   z-cy k-dta IV Okręgu BCh do spraw oddziałów taktycznych i wyszkolenia. Jednocześnie k-dt Obwodu BCh Krasnystaw. Po scaleniu BCH z AK od II 1944 k-dt obwodu AK Krasnystaw. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 03 V 1944. Uczestnik akcji „Burza” w VII/VIII 1944. Po wejściu wojsk sowieckich na Lubelszczyznę pozostaje w konspiracji na zajmowanym stanowisku. Uległ całkowicie ortodoksyjnym ludowcom, którzy potraktowali scalenie w powiecie krasnostawskim jako wchłonięcie BCh przez AK i nie przeciwstawił się składaniu przysięgi bechowskiej przez żołnierzy scalonej armii. W XII 1944 odwołany z funkcji k-dta obwodu za samowolne podjęcie rozmów z przedstawicielami PKWN dot. podporządkowania się PKWN. Następnie szukał własnych dróg przystosowania się do nowej rzeczywistości. Wiosną 1945 wyjechał do Olsztyna, gdzie pracował w Wojewódzkim Wydziale Oświaty. Jesienią 1945 proponowano mu objęcie funkcji przewodniczącego Komisji Likwidacyjnej ds. AK w woj. Lubelskim. Zweryfikowany w BCh w stopniu ppłka. Jednak nie przyjął proponowanej funkcji. Został wiceprzewodniczącym Okręgowej Komisji Likwidacyjnej BCh w Lublinie. Na początku lat pięćdziesiątych wyjechał do Wrocławia, gdzie zamieszkał na stałe. Ukończył tu Wyższą Szkołę Ekonomiczną. Pracował potem w administracji państwowej aż do czasu przejścia na emeryturę pod koniec lat sześćdziesiątych. Mieszkał we Wrocławiu przy ul. Suchardy 2/5.
    Zmarł we Wrocławiu 21 VIII 1984. Pochowany na miejscowym cmentarzu. Żonaty z Sabina Ireną z d. Danielewską.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1928, 1932; I. Caban – Z. Makowski. ZWZ-AK w Okręgu Lubelskim 1939-1944. Lublin 1971; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; tenże: Oddziały AK 7 pp Leg. AK. Lublin 1994; R. Wnuk. Lubelski Okręg AK-DSZ i WiN w latach 1944 – 1947. W-wa 2000; USC Wrocław. Skrócony akt zgonu nr 4249/1984.

     
    Wojtan Wincenty
    [1891-+?], kpt. sł. st. adm. z  piech.[1938]
    Ur. 28 IX 1891. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w stopniu ppor. w walkach na frontach wojny polsko-0bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 28 pp, a od 1924 w 44 pp, gdzie pełni rózne funkcje. W okresie od 7 I 1925 przebywał na 5 miesięcznym kursie doszkoleni dla młodszych oficerów piechoty w Chełmnie. Po ukończeniu kursu w VI 1926 powraca do macierzystego pułku. Przeniesiony z 44 pp do WSR Równe na stanowisko oficer sądowqego na okres od 1 IV 1928 do 31 III 1929. Następnie przedłużono mu  okres pełnienia funkcji oficera sądowego  do dnia 1 V 1930. Przeniesiony w V 1930 z WSR Równe do 44 pp, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony w III 1931 z 44 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Przeniesiony w VI 1934 z KOP do 51 pp w Brzeżanach na stanowisko d-cy kompanii, potem z-ca oficer mobilizacyjnego w 51 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego w sztabie 12 DPO. Walczył z wrogiem na Kielecczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. nr 26 z 4 III 1925;Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928;  Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934.R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Wojtanowski Stanisław Karol
    [1900-1980], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1935], w konspiracji ZWZ/AK, mjr [ I 1945], ps. „Przebój”, „Twardowski”.
    Kmdt Obwodu AK Kraków – miasto VIII 1943 – II 1945. Okręg Kraków AK.
    Ur. 14 XI 1900 Szczurowa pow. Brzesko. Syn Stanisława i Marianny. Po ukończeniu szkoły ludowej w Szczurowej, uczył się w gimnazjum realnym w Brzesku, gdzie zdał maturę. Jesienią 1918 wstępuje ochotniczo do WP. Brał udział w szeregach 9 pap w wojnie polsko-ukraińskiej, potem skierowany na front wojny polsko-bolszewickiej. Od 15 VIII 1920 do 15 II 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. art. z starszeństwem 01 II 1921. Po wojnie służy w 1 Pułku Artylerii Górskiej. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 1 II 1922. Przeniesiony w 1925 do 6 pal w Krakowie, gdzie pełni różne funkcje m.in. d-ca baterii, adiutanta 6 pal. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 1 I 1935. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 6 pal. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Podczas niemieckiej okupacji przebywa w Krakowie i działa w konspiracji ZWZ/AK. Pełnił m.in. funkcję d-cy II Odcinka od VIII 1941 do końca 1942, potem z-cy k-dta obwodu ZWZ/AK Kraków-miasto, a od VIII 1943 do I 1945 k-dt Obwodu AK Kraków – miasto. W okresie „Burzy” przewidywany na d-cę odtwarzanego na terenie Inspektoratu Rejonowego AK Kraków. Po rozwiązaniu 19 I 1945 AK przebywa w Krakowie. Awansowany przez KG AK rozkazem z 23 I 1945 do stopnia majora sł. st. art. Po wkroczeniu wojsk sowieckich ukrywa się. Ujęty przez NKWD i uwięziony. W związku akcją „Radosława” dotycząca ujawnienia został we IX 1945 zwolniony. Ujawnił się w Krakowie we IX 1945 przed Komisją Likwidacyjną ds. AK. Potem mieszka nadal w Krakowie i pracował zawodowo. Po 1956 działał społecznie w ZBOWiD. Aktywny działacz kombatancki. Awansowany do stopnia ppłk-a w st. sp. Mieszkał w Krakowie przy ul. Krowoderskiej 67 a/7.
    Zmarł w Krakowie 10 X 1980. Pochowany na cmentarzu Rakowieckim w Krakowie.
    Odznaczony VM kl. 5, nr 12512, KW, Medalem Wojska 4x, Krzyżem Partyzanckim, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, ZKZ z M.
    Żonaty z Marią Wandą Ekiert.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924, 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Pabich. Niezapomniane kart z dziejów 6 pal. Kraków 1982; Z. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Art. 1914-1921. W-wa; A. Zagórski. Okręg Kraków AK /w:/ AK-rozwój organizacyjny. W-wa 1996; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP-ZWZ-AK 1939-1945. Kraków 1994; S. Dąbrowa-Kostka. W okupowanym Krakowie. W-wa 1972; Kserokopia rozkazu KG AK z 23 I 1945; USC Kraków. Skrócony akt zgonu nr 2635/80/Śr.

     
    Wojtaszczyk Konstanty
    [1910-+?], ppor. rez. kaw.[1937], żołnierz ZWZ/AK.
    Ur. 17 X 1910 na Podlasiu. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 19 IX 1933-15 VII 1934 odbywał służbę wojskowa w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w w 2 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 193 z przydziałem do 2 p. uł. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu  w 3 szwadronie CKM 2 p. uł. Walczy z wrogiem nas szlaku bojowym 2 p. uł. Ciężko ranny 2 X 1939 pod Serokomla przebywał w szpitalu. Unika niewoli i powraca w rodzinne strony. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu Radzyń Podlaski.  Od 1943 był m. in. d-cą plutonu w OP 35 dowodzonym przez mjr-a Witkowskiego. Brał udział w wlkach w ramch akcji „Burza” latem  1944. Po wojnie w kraju.
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkóły Podchorążych rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; S. Jarmuł Radzyński Obwód ZWZ-AK 1939-1944. Biała Podlaska 2000;

     
    Wojtowicz Franciszek
    [1909-1939], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 5 I 1909. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1929-1930 w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. W latach 1930-1932  w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany do stopnia ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do  6 psp w samborze na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935 z wyróżnieniem. Przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Batalionu KOP „Wilejka”, gdzie dowodził 2 kompanią szkolną. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II baonu KOP „Wilejka” w  składzie 2 pp KOP 1 Brygady Piechoty Górskiej. Poległ w walce z wrogiem 19 IX 1939 w rejonie m. Łuszczarz na Lubelszczyźnie.
    Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Wojtowicz Tadeusz Roman
    [1911-1939], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 23 X 1911. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych rezerwy Piechoty 3 DP Leg. przy 9 pp Leg. w Zamościu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 8 pp Leg. Zmobilizowany w VIII 1939 do 8 pp Leg. i przydzielony do Ośrodka Zapasowego 3 DP Leg.  W kampanii wrześniowej 1939 bierze udził na stanowisku d-cy plutonu w odtworzonym na Lubelszczyźnie 8 pp Leg. Poległ w walce z wrogiem 23 IX 1939  w m. Wereszczyca. Pochowany na cmentarzu wojennym  „Rotunda”  w Zamościu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Wolanek Erwin Alojzy
    [ 1893-1973], ppłk sł. st. piech. [1935]
    Ur. 4 XI 1893 w Winnikach k. Lwowa w Małopolsce Wschodniej, syn Alojzego i Janiny z Achrer. Uczęszczał do III Gimnazjum we Lwowie, gdzie w 1914 zdał maturę. Działal w PDS. Od 3 VIII 1914 w Legionach Polskich. Przydzielony do 3 kompanii I baonu  1 pp LP. w III 1915 przeniesiony do 6 pp LP. Wlczył na szlaku bojowym pułku. podczas walk był ranny. Chorował na tyfus i przebywał na leczeniu szpitalnym. Podczas tzw. kryzysu przydięfowego w Legionach internowany, a następnie 28 IX 1917 wcielony jako poddany austriacki do armii austriackiej. Ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy. Po ukończeniu szkoły w stopniu chor. przydzielony do 93 pp . W XI 1918 walczy na III odcinku w obronie Lwowa. Mianowany chor. piech. 25 XI 1918. Od 23 XI 1918 służy kolejno w 2 kompanii 38 pp, potem od 31 I 1919 do 13 VII 1919 w Batalionie Szturmowym Brygady Lwowskiej, następie do 30 IX 1919 służy w IX  Brygadzie Piechoty. Mianowany ppor. piech. 29 V 1919. Od 01 X 1919 służy w 6 pp Leg. W szeregach 6 pp Leg. walczy na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Pełnił m./ in. funkcję d-cy plutonu, potem adiutanta III batalionu 6 pp Leg.Wyróżnił się podczas walk pod Teterowem, gdzie otoczony przez szwadron jazdy bolszewickiej zniszczył ważne dokumenty. Wzięty do niewoli skąd wkrótce zbiegł i po 2 miesięcznej tułaczce powraca do macierzystego batalionu.Po wojnie nadal służy w  6 pp Leg. Awansowny do stopnia kpt. sł. st. piech. 3 II 1921. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. w 6 pp Leg. pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1928. Mianowany d-cą I batalionu w 6 pp Leg. Skierowany z 6 pp Leg. na 2 miesięczny normalny kurs dla oficerów piechoty w Centralnej Szkole Strzelniczej, gdzie przebywał od 20 IX 1928 do 19 XI 1928. Po powrocie do 6 pp Leg. nadal dowodzi batalionem. Z dnie 1 X 1930 zostaje przeniesiony z 6 pp Leg. do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zmbrowie na stanowisko d-cy I batalionu szklnego, którym dowodzi do X 1932. Z dniem 1 XI 1932 przeniesiony z Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie do 19 pp we Lwowie na stanowisko d-cy batalionu. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 1 I 1935. Przeniesiony z dniem 1 VII 1935 z 19 pp do 41 pp w Suwałkach na stanowisko z-cy d-cy pułku, a od 1938 I z-cy d-cy. W VIII 1939 mianowany d-cą 134 pp rez. W kampanii wrzesniowej 1939 dowodzi 134 pprez. w składzie 33 DPRez. Walczył z wrogiem na Lubelszczyźnie. Od 27 IX 1939  do IV 1945 w niewoli niemieckiej. Do kraju powrócil w w 1946. Zamieszkal w Grodzisku Maz. Pracował w brnży farmaceutycznej.
    Zmarł 03 V 1973 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu w Grodzisku Maz.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 1196, KN, KW4x, ZKZ
    Żonaty: Dzieci; syn  Jerzy/30 VI 1922/, córka Krystyna /13 I 1924/
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszkow 2003; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 3 z  29 I 1929; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930;Dz. Pers. nr 13 z 9 XII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; Kawalerowie VM 1792-1945. T. II /1914-1921/, cz. 1. Koszalin 1991

     
    Wolański Jerzy
    [1902-?], kpt. sł. st. sap.[1939]
    Ur. 02 IV 1902. Absolwent gimnazjum. W okresie od o1 IX 1927 do 30 VI 1928 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych inżynierii w Warszawie. W okresie 1930-1931 na kursie aplikacyjnym. 15 VIII 1931 awanswoany do stopnai ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1930 z przydziałem do 1 btalalionu saperów Leg. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Od 1938 słuchacz w Wyższej Wojskowej Szkole Inżynierii w Warszawie- promocja 1938-1940. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompnii zaporowej w Batalionie Saperów mjr-a A. J. Golcza przydzielonego do Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady.
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988

     
    Wolbek Stefan
    [1900-?], kpt. sł. st. art.[1936]
    Ur. 23 VIII 1900. Absolwent szkoły średniej. W WP od 1919. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostaje w wojsku. W okresie 0d 12 IX1923-  01 VII 1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 28 pap w Zajezierzu k. Dęblina na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928.Ukończył kurs dla oficerów zwiadowczych, potem  dowódców baterii w CWArt. w Toruniu. W latach 1932-1936 w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie pełnił m. in. funkcję instruktora baterii szkolnej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1936. Przeniesiony Szkoły Podch. Rez. Art. do 23 pal na stanowisko d-cy baterii, gdzie w latach 1936-1939 był d-cą 6 baterii II dywizjonu 23 pal stacjonującego w Żorach.W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 baterii w II dywizjonie 23 pal w składzie 23 DP. Walczył z wrogiem nas szlaku bojowym pułku. Odznaczony za okazane męstwo na polu walki VM kl. 5.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13808, SKZ
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926;Dz. Pers. nr 13 z 9 XII 1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;J. Łukasiak. Wołyńsk Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułów Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Woleński – Mirski Tadeusz  Józef 
    [1896-+?], ppłk sł. st. piech.[1938]
    Ur. 04 II 1896 w Oleszycach w Małopolsce Wschodniej. Uczył się w seminarium nauczycielskim. Członek drużyny „Sokoła” w Dziedzicach. Żołnierz Legionu Śląskiego, potem w Legionach Polskich, gdzie awansował do stopnia sierż. Po kryzysie przysięgowym w Legionach w VII 1917 zostaje we IX 1917 wcielony do armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej rezerwy piechoty.  W WP od XI 1918. Mianowany ppor. piech. 15 III 1919. W szeregach 8 pp Leg. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo i odwagę okazana na polu walki odznaczony VM kl. 5 . Do stopnia por. awansowany 1 IV 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 8 pp Leg. w Lublinie, gdzie pełni różne funkcje. M. in. d-ca kompanii. Przeniesiony po 1925  z 8 pp Leg. do sztabu DOK II w Lublinie. Jednocześnie w Kadrze Oficerów Piechoty. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1928. Przeniesiony w XII 1929 z DOK II Lublin do 25 pp w Piotrkowie Tryb. na stanowisko d-cy batalionu. Przeniesiony w III 1932 z 25 pp na stanowisko kierownika referatu personalnego  w  DOK I w Warszawie. W XII 1932 przeniesiony z sztabu DOK I do sztabu DOK VI we Lwowie na stanowisko inspektora WF i PW  w 6 Okręgowym Urzędzie WF i PW. W 1936 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do  Batalionu KOP „Nowe Święciany” na stanowisko d-cy. Awansowany 19 III 1938 do stopnia ppłk-a sł. st. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 98 pprez. w składzie 38 DP Rez. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW3x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 6 z 23III 1932: Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;  J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; O niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001.

     
    Wolf Emeryk Marian
    [1911-?], ppor. rez. art.[1938]
    Ur. 09 VIII 1911. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 23 IX 1934- 27 VI 1935 odbywał służbę wojskową w 8 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 6 pal w Krakowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnai ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 6 pal. Ewidencyjnie podlegał KRU Kraków – Powiat. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 7 baterii III dywizjonu 6 pal w składzie 6 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Wolski Janusz Wacław
    [1915-?], ppor. sł. st. kaw.[ 1938]
    Ur. 28 I 1915. Absolwent szkoły średniej. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 1926-1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938. W latach 1938-1939 dowodził plutonem w 2 szwadronie 5 p. uł. w Ostrołęce. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III plutonu w 4 szwadronie 5 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady  Kawalerii, potem po reorganizacji od 20 IX 1939 walczy na Lubelszczyźnie w składzie Brygady Kawalerii „Plis”.
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    .

    Wolski Józef II
    [1903-1942], kpt. sł. st. piech.[1938], żołnierz ZWZ ps. „Jacek” vel Jacek Wolski
    Ur. 28 II 1903. Ukończył gimnazjum. Ukończył filozofię na Uniwersytecie we Lwowie. W latach 1927-1930 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 32 pp w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Długoletni oficer 32 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany 19 III 1938 do stopnia kpt. sł. st. piech. W 19398 przeniesiony z 32 pp do Batalionu Fortecznego KOP „Małyńsk”. Na stanowisko d-cy plutonu w 1 kompanii. W I 1939 przeniesiony z Batalionu KOP „Małyńsk” do Batalionu Fortecznego „Mikołów”, gdzie objął dowództwo kompanii CKM. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM Batalionu Fortecznego „Mikołów”. 8 IX 1939 podczas walk zostaje ranny. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym batalionu.  Unika niewoli. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 mieszkał z żoną i 3 letnim synem w Warszawie przy ul. Chmielnej. Czynny w konspiracji ZWZ na odcinku wywiadowczym w KG ZWZ. Współpracował z mjr St. Rogińskim. Aresztowany przez gestapo w nocy z 21/22 IX 1941. Przeszedł okrutne śledztwo w siedzibie gestapo przy al. Szucha. Więziony na Pawiaku. Zamordowany w egzekucji 28 V 1942 w Lesie Sękocińskim k. Magdalenki.
    Pochowany na cmentarzu rzym.-katolickim w m.  Łazy, gm. Lesznowola.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Żurowski. W walce z dwoma wrogami. W-wa 1991


    Wolski Mieczysław
    [1906-2001],kadet, kpt. sł. st. int. [1937]  w ZWZ/AK mjr [1943] ps. „Radek”,  inż.
    Ur. 28 V 1906 w Radomsku. W 1924 ukończył Korpus Kadetów Nr 2 w Modlinie gdzie zdał egzamin maturalny. W latach 1924-1926 w Szkole Podchorążych Saperów. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. saperów ze starszeństwem 15VIII 1926 z przydziałem do 5 Pułku Saperów w Krakowie. Do stopnia por. sł. st. awansowany 15 VIII1928. Przeniesiony z 5 p. sap. do Centrum Wyszkolenia Saperów, gdzie służył w 1932 jako wykładowca i instruktor. Następnie ukończył Wyższą Szkołę Intendentury. Przeniesiony do Korpusu Oficerów Intendentury. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. Potem po ukończeniu WSInt. oficer dypl. pełnił w okresie 1937-1939 funkcję oficera intendentury 12 DP w Tarnopolu. W kampanii wrześniowej 1939 w stopniu kpt. dypl. int. szef intendentury 12. DP. Bierze udział w działaniach bojowych na Kielecczyźnie / pod Iłżą/ potem na Lubelszczyźnie. Unika niewoli i powraca w rodzinne strony. Czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Inspektoratu ZWZ/AK Częstochowa. Na początku 1942 przeniesiony do sztabu K.O. AK Radom-Kielce i mianowany szefem Oddziału IV K.O. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st. int. w 1943. Obowiązki swe pełni do I. 1945r. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. int. 1 I 1945. Rozkaz KG AK z 10 I 1945. Aresztowany przez funkcj. UB dnia 23 IV 1945 i uwięzionego w lochach UB w Kielcach. Skazany przez miejscowy sąd na karę śmierci zamienioną na 7 lat więzienia. Był więziony w więzieniu kieleckim skąd został uwolniony w dniu 4 VIII 1945 w wyniku przeprowadzonej akcji na więzienie przez oddział partyzancki dowodzony przez kpt. Szarego / Antoni Heda /Następnie ukrywa się. W końcu zamieszkał w Warszawie gdzie podjął pracę w spółdzielczości. Ponownie aresztowany przez UB w 1952. Skazany na wieloletnie więzienie. Jako więzień pracował przez kilka lat w kopalni węgla w Sosnowcu. Zwolniony w 1954. Powraca do Warszawy gdzie podejmuje pracę zawodową. W 1989 współorganizator ŚZŻAK w Warszawie. Przez wiele lat honorowy Prezes Środowiska „Jodła”. W 1991 został całkowicie zrehabilitowany. Zmarł w dniu 12 VI 2001 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu w swym rodzinnym mieście Radomsku.
    Odznaczony: VM kl. 5, nr leg.12994, KW, SKZ z M.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001 Roczniki oficerskie 1928, 1932 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Borzobohaty. Jodła. W-wa 1988


    Wolski Stanisław Ferdynand
    [1909-1939], ppor. rez. piech.[1929]
    Ur. 7 V 1902. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1929 z przydziałem do 39 pp w Jarosławiu, potem w 53 pp w Stryju. Ewidencyjnie podlegał PKU Rawa Ruska. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 8 kompanii III batalionu zmobilizowanego przez 53 pp dla 164 pprez. w składzie 36 DPRez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym batalionu. Poległ 14 IX 1939 od wybuchu bomby podczas nalotu samolotów niemieckich. Pochowany na cmentarzu wojennym w Soli.
    Rocznik oficerski rezerw 1934.


    Wolszczan Aleksander
    [1898-?], kpt. sł. st. art.[1937]
    Ur. 26 IV 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie 1 XII 1920-18 III 1921 w Szkole Podchorążych artylerii w Poznaniu.  Jako podch. art. służył w 8 pap. Mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 IX 1921 z przydziałem do 8 pap, potem w 1922 służył w 28  pap. Do stopnia por. awansowany 1 IV 1923. W 1924 przeniesiony do 12 dak w Ostrołęce, gdzie pełni różne funkcje. W 1933 przeniesiony z 12 dak do 13 pal w Równem. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 pełnił funkcję oficera administracyjno-materiałowego w III dywizjonie z 13 pal stacjonującym w Łucku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta ppłk-a art. K. Redera d-cy odtworzonego na Lubelszczyźnie 45 pp.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 38 z 8 X 1921 Roczniki oficerskie 1923,1924,928,1932; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006


    Wołkowicki Jerzy
    [1883-1983], gen. bryg.[1927]
    Ur. 22 I 1883 w majątku Proszew pow. węgrowski,, syn Tadeusza i  Marii z Muchlińskich. Uczęszczał do gimnazjum klasycznego w Grodnie, gdzie w 1901 zdał maturę. W latach 1901-1904 słuchacz Korpusu Morskiego w Sankt Petersburgu. W 1904 w stopniu miczmana służył na pancerniku „Imperator Nikołaj” w flocie Bałtyckiej. Brał udział w rejsie wokół Afryki na pomoc oblężonemu Port Arthurowi podczas wojny rosyjsko - japońskiej w 1905.Walczył pod Cuszimą. Od 27 V 1905 do I 1906 przebywał w niewoli japońskiej w Kioto. Podejmował nieudane próby ucieczki za co został skazany na2 lata więzienia przez Japończyków. W I 1906 zwolniony z niewoli powrócił do Rosji. W 1907 mianowany por. Mar. W latach 1907-1908 słuchacz Morskiej Szkoły Artyleryjskiej w Kronsztadzie, potem 1909-1912 Morskiej Szkoły Inżynieryjnej w Petersburgu. W 1913 mianowany kpt. mar. W latach 1913-1917 pełnił służbę we flotylli na Dunaju. Mianowany w 1916 kpt. II rangi/kmdr por./, potem od 1917-1918 w Flocie Czarnomorskiej. Po wybuchu rewolucji w Rosji opuścił flotę i przez Syberię i Daleki Wschód przedostał się do Francji. W IV 1918 wstąpił do Armii Polskiej we Francji, gdzie zostaje mianowany     d-cą batalionu w 3 pstrz. W IV 1919 wraz z 3 pstrz. Przybył do Polski. Zweryfikowany w stopniu ppłk-a sł. st. piech. Od X 1919-VII 1920 pełni funkcję szefa sekcji Organizacyjnej Departamentu Spaw Morskich. Od 2 VII 1920-2 VIII 1920 d-ca Flotylli Pińskiej. Od 02 VIII 1920-09 X 1920 dowodził I batalionem Wileńskiego Pułku Strzelców, potem od 9 X 1920-1 III 1921 dowodził Wileńskim Pułkiem Piechoty. Od III 1921 szef sztabu I Dywizji Litewsko-Białoruskiej. W okresie X 1921- X 1922 słuchacz kursu doszkolenia w Wojennej Szkole Sztabu Generalnego. Zweryfikowany w stopniu płka SG sł. st. piech. Z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1922-1924 pełnił kolejno funkcję szefa sztabu DOK X w Przemyślu, potem szef sztabu DOK VI we Lwowie. W latach 1924-1925 był i oficerem sztabu Armii Nr V we Lwowie, a w 1925 II z-ca szefa Administracji Armii. Od X 1925 pełni funkcję szefa /Departamentu VII Intendentury MSWoj. W V 1926 mianowany d-cą piechoty dywizyjnej DP w Stanisławowie, potem od 7 III 1927 d-ca 27 DP w Kowlu. Mianowany gen. Bryg. 16 III 1927 z starszeństwem od 1 I 1927.w 1932 zwolniony z funkcji d-cy dywizji i wyznaczony na stanowisko generała do prac specjalnych przy MSWoj. na prawach d-cy okręgu korpusu. W 1938 przyniesiony w san spoczynku. W vIII 1939 powołany do służby czynnej w WP i wyznaczony na dowódcę Etapów Armii Odwodowej „Prusy”. Od 10 IX 1939 był kmdtem garnizonu Chełm, głównego punktu zbornego dla rozbitych jednostek armii. W Chełmie zorganizował z pozostałości 13 DP i 19 DP kombinowaną dywizję piechoty swojego imienia i od 13 IX 1939 do 23 IX 1939 dowodzi dywizją w walkach z wrogiem. Wzięty do niewoli sowieckiej był więźniem Kozielska. Od XI 1941 –V 1942 w Armii Polskiej w ZSRR i na Bliskim Wschodzie, gdzie pełni m. in. funkcję z-cy d-cy 6 DP. Od V 1942 wstanie nieczynnym. Po wojnie w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 07 I 1983. Pochowany na cmentarzu Crystal Palace District Cementary przy  Elmer’s End Road.  Londynie.
    Odznaczony: PR 3 kl., ZKZ, MN
     

    Wołodko Stanisław
     [1898-+?], kpt. sł. st. piech.[1927]
    Ur. 13 IV 1898.Uczestnik I wojny światowej. W PW od XI 1918. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 19191-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Po wojnie w 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 11 pp w Tarnowskich Górach, gdzie pełni różne funkcje. Ukończył kurs doszkolenia młodszych  oficerów piechoty. Do stopnia kpt. awansowany 1 i 1927. Następnie pełni m. in. funkcje d-cy kompanii, potem oficera administracyjno-materiałowego 11 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 203 pp rez. w składzie 55 DPRez. Walczył z wrogim na szlaku bojowym pułku. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie dostaje się do niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Odznaczony: VM kl. 5 /19 VI 1972 nr 353-72-117, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.


    Wołodko Stanisław Witold
    [1914-?], ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 28 II 1914. Absolwent gimnazjum. W okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 27 p. uł. w Nieświeżu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 2 szwadronie 27 p. uł. w składzie Nowogródzkiej brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 27 p. uł.
    Dalsze losy n/n
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003


    Wołyniak Jan Kazimierz
    [1907-?], kpt. sł. st. piech. [1938], w PSZ mjr
    Ur. 21 IV 1907.Absolwent szkoły średniej. W okresie o1 X 1926- 15 VII 1927 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowie Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 71 pp w Zambrowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. długoletni oficer 71 pp. Ukończył kurs unifikacyjny dla kapitanów.  Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1938. W latach 1938-1939 dowodził 8 kompania III batalionu 71 pp. W VII 1939 przeniesiony do Dywizjonu Artylerii Przeciwpancernej w Warszawskiej Brygadzie Panc.-Motorowej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii armat 37 mm w Dywizjonie Przeciwpancernym mjr-a M. Bilika w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dywizjonu. Walczył na Lubelszczyźnie, potem na Zachodzie. W czasie wojny w II Korpusie Polskim . Walczył pod Monte Cassino. Awansowany do stopnia  mjr-a sł. st.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11459, KW
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;


    Wondraczek Marian Herman Aleksander
    [1894-1964], kpt. geograf sł. st. [1932], w PSZ mjr
    Ur. 08 XI 1894. Absolwent szkoły średniej . Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Ukończył kurs szkoły oficerów topografów. Długoletni oficer Wojskowego Instytutu Geograficznego w Warszawie. Do stopnia kpt. awansowany 1  1932. W 1933 przeniesiony do 75 pp w Chorzowie. Przeniesiony w VIII 1934 z 75 pp do Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko wykładowcy. W latach 1937-1939  w Wojskowym Instytucie Geograficznym w Warszawie na stanowisku topografa. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy kierownika kancelarii w samodzielnym Referacie Personalnym w sztabie Armii „Modlin”, potem oficera topograficznego w sztabie dowództwa Armii gen. E. Przedrzymirskiego. Walczył na szlaku bojowym armii m. in. na Lubelszczyźnie. Służył w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Po demobilizacji pozostał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł w 1964 w Londynie. Pochowany na cmentarzu przy Willesden Cementary w Londynie.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987; K. Grodziska Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995.


    Woropaj Fortunat
    [1910-?], por. sł. st. art.[1938]
    Ur. 22 XI 1910. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1933 w szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywa przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1933-935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu., Promowany na stopień ppor., sł. st. art. 15 VIII 1935 z przydziałem do  9 dak w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany 19 III 1938 do stopnia por. sł. st. art. w latach 1938-1939  dowodził baterią ćwiczebną w 9 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 baterii 9 dak w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 9 dak m. in. na Lubelszczyźnie. Po wojnie na Zachodzie. 20 II 1949 wypłynął statkiem jako emigrant do Australii, gdzie przypłynął do Sydney 20 III 1949. Osiadł tam na stałe.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Kraków 2003; R. Rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.


    Wosik Jan Henryk
    [1913-?], por. sł. st. piech.[1939], po 1945 kpt.
    Ur. 27 III 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko  d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 dowodził plutonem w 8 kompanii III batalionu 8 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadu 8 pp Leg. w skaldzie 3 DP Leg. Walczył z wrogiem m. in.    na Kielecczyźnie, potem Lubelszczyźnie. Potem przebijał się z grupą żołnierzy w kierunku granicy z Rumunią. Wojnę przeżył. Służył w wojsku. Awansowany do stopnia kpt.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.


    Woszczyński Jerzy Walenty
    [1900-?], por. sł. st. kaw.[1931]
    Ur. 16 IV 1900. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostaje w wojsku jako podoficer zawodowy kawalerii. Absolwent Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy, gdzie przebywał w latach 1926-1928. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do  26 p. uł. w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony  z dniem 1 IV 1932 z 26 p. uł. do 16 p. uł. w Bydgoszczy. W latach 1937-1939  pełnił funkcje oficera administracyjno-materiałowego 16 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939  bierze udział na stanowisku d-cy kompanii kolarzy 16 p. uł. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 16 p. uł. potem na Lubelszczyźnie w szeregach utworzonego 3 X 1939 w Krzywdzie pułku „Bohdan” na stanowisku kwatermistrza.
    Odznaczony: KW2x,MN, MI
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy 1922-1938.. Klasa Kawalerii. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; r. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 Dz. Pers. nr 6 z 23 III 1932.


    Wośko Stanisław
    [1900-?], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 23 XI 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W PW od XI 1918. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy – 13 klasa.  Z dniem 1 III 1922 mianowany ppor. sł. st. piech z przydziałem do   50 pp. Zweryfikowany w stopniu por. piech. z starszeństwem od  1 IV 1922. Długoletni oficer 50 pp, gdzie pełni różne funkcje. Z dniem 1 X 1928 przeniesiony z 50 pp do Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7 w Śremie na stanowisko instruktora. W 1932 w dyspozycji szefa Departamentu Piechoty MSWoj. Przydzielony z dniem  1 VII 1932 do 56 pp w Krotoszynie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony w 1938 do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy  2 kompanii szkolnej w Baonie KOP „Czortków”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii  II batalionu 163 pprez.  w składzie 36 DP Rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. 
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;  O niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001;Dz. Pers. Nr 9 z 14 IV 1922; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.


    Wotruba Karol Wincenty
    [1901-?], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 19 IV 1901. Syn Filipa. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od 1919 Ukończył kurs Wielkopolskiej  Szkoły Podchorążych Piechoty –klasa 10 w Bydgoszczy. Mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VIII 1922 z przydziałem do 76 pp. Do stopnia por. Awansowany 1 V 1924. W okresie od 01 VIII – XII 1924 na kursie strzelniczym w Centralnej szkole Strzelniczej w Toruniu. Przeniesiony z 76 pp do Szkoły Podchorążych Piechoty, gdzie pełni różne funkcje. W latach 1925-1926 oficer gospodarczy, potem 1926-1929 oficer kompanii. Z dniem 1 IX 1929 przeniesiony do 80 pp, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936.dowodził do VIII 1939 1 kompanią I batalionu 80 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu Armii „Lublin”.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 106 z 9 X 1924; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. nr 36 z 30 IX 1922.


    Wozaczyński Tadeusz Antoni
    [1915-?], ppor. rez. kaw.[1936]
    Ur. 21 III 1915. Absolwent gimnazjum. W okresie od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a praktyki w  3 p. ułanów w Tarnowskich Górach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od  1 I 1936 z przydziałem do 3 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 szwadronie 3 p. uł. od 10 IX 1939 przemianowanym n szwadron marszowy pułku. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę.
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.


    Woźniak Eugeniusz
    [1913-1939], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 2 V 1913. Absolwent gimnazjum. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 3 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 8 pp Leg. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 12 pp w Wadowicach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 12 pp, potem na Lubelszczyźnie w składzie  III batalionu zbiorczego 178 pp rez. Poległ w walce 5 X 1939 w rejonie m. Grądy. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Wojcieszkowie.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.Kraków 2003.


    Woźniak Lucjan
    [19o6- 1996], oficer sł. st. kaw. WP, por. [1936], w konspiracji ZWZ/AK, rtm, ps. „Grot”, „Szczerba”, „Zawierucha”
    D-ca Placówki Radomyśl Wielki XI 1940- V 1944. Obwód Mielec ZWZ/AK.
    Ur. 15 XII 1906 w Noskowie pow. Kalisz, syn Wojciecha /pracownika PKP/ i Marianny z d. Trzęsowska. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał do Gimnazjum Humanistycznego im. A. Asnyka w Kaliszu, gdzie ukończył 6 klas, a następnie do Liceum Przemysłowo-Handlowego w Poznaniu gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 15 VIII 1929 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, gdzie przebywa do 28 VI 1930. Praktyki odbywał w 7 p. ułanów w Mińsku Maz. Następnie od 15 X 1931 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 17 p. ułanów w Lesznie Wlkp. na stanowisko d-cy plutonu w 3 szwadronie. Następnie pełni kolejno funkcje d-cy plutonu CKM, plutonu szkolnego i instruktorem w Szkole Podoficerskiej CKM w Wielkopolskiej Brygady Kawalerii z siedzibą w Lesznie, adiutantem d-cy szwadronu. Przeniesiony na stanowisko oficera ordynansowego Marszałka E. Rydza-Śmigłego w Warszawie. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 1 I 1936. Z dniem 23 V 1939 przeniesiony do utworzonego 1 Pułku Kawalerii KOP, na stanowisko d-cy I plutonu i  z-cy d-cy  4 szwadronu w składzie Oddziału Wydzielonego nr 2 „Wieluń” dowodzonym przez płk dypl. sł. st. kaw. Jerzego Grobickiego. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi początkowo 1 plutonem 4 szwadronu, a od 6 IX 1939 d-ca 4 szwadronu. Bierze udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym oddziału w rejonie Bolesławca nad Prosną i w rejonie Wielunia, potem na Lubelszczyźnie gdzie dowodzi szwadronem KOP „Rokitno” w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Brał udział 25 IX 1939 w walkach w rejonie Suchowoli. Po kapitulacji oddziałów polskich uniknął niewoli. Próbował przedostać się na Węgry, ale próba przejścia granicy się nie powiodła. Powraca wówczas w rodzinne strony do Kalisza. W XII 1939 wyjechał do Warszawy, gdzie działa w konspiracji ZWZ do III 1940 w Obwodzie ZWZ Warszawa Ochota pod dowództwem mjr sł. st. kaw. Mieczysława Sokołowskiego „Grzymała”. W IV 1940 wyjechał na teren pow. mieleckiego. Zamieszkał w m. Rzemień. Od IV – X 1940 pełnił funkcję z-cy k-dta Obwodu ZWZ Mielec por. sł. st. kaw. Stanisława Wysokiego „Korab”. Następnie od XI 1940 był dowódcą Placówki ZWZ-AK Radomyśl Wielki. Oficjalnie od X 1940 do VIII 1944 zatrudniony jako etatowy agronom w Biurze Rolnym Krakowskiej Izby Rolniczej przy Wydziale Powiatowym w Mielcu znajdującym się na terenie miasta i gminy Radomyśl Wielki. W 1944 zorganizował Oddział Part. AK „Zawierucha”, którym dowodził podczas akcji „Burza”. Po zakończeniu „Burzy” d-ca Placówki AK nr 58 w obwodzie mieleckim. Zagrożony aresztowaniem przez NKWD/UB wyjechał w końcu 1944 do Sandomierza, gdzie do 30 VI 1945 pracował zawodowo w Spółdzielczości Rolniczej. W VII 1945 skierowany do Koszalina, gdzie organizował Spółdzielnię Rolniczo-Handlową w Białogardzie, pracował tam do V 1946. Następnie przenosi się do Świdnicy na Dolnym Śląsku, gdzie pracuje od 1 VII 1946 do 30 III 1949 jako prezes PZGS, potem od 1 VII 1949 do 31 VIII 1951 jako prezes WZGS. Następnie od 15 I 1952 do 31 XII 1954 pracuje w transporcie na budowach. Na początku 1955 przenosi się do Poznania, gdzie zamieszkał na stałe. Od 1 II 1955 do 30 VI 1974 pracuje w różnych instytucjach spółdzielczych w Poznaniu. Jednocześnie w latach 1960 - 1962 uczył się w Technikum Ogrodniczym. Od 30 VI 1974 na emeryturze. Ukończył wiele kursów kwalifikacyjnych.
    Od początku 1990 członek Stowarzyszenia ŻAK w Poznaniu.
    Zmarł 11 V 1996 w Poznaniu. Pochowany na kwaterze AK na cmentarzu, Junikowo w Poznaniu.
    Żonaty od 1939 z Aleksandrą Kornicką, z którą miał dzieci: syna Andrzeja /1940/, córkę Ewę /1942/ i syna Janusza /1946/. Po raz drugi żonaty od 1960 z Marią Domeracką.
    Odznaczony: VM kl. 5 /za kampanię wrześniową 1939/, KW 2x, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem AK, Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939, OOP 5 kl., SKZ z M.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; S. Radomski. Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Zarys Dziejów Szkół Kawalerii Polskiej/w:/ Przegląd Kawalerii i Broni Pancernej w Londynie, nr 101/102, t. XIII; Na wieczną wartę. Poznań 2000; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; J. Pomorski. Korpus Ochrony Pogranicza w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; K. Łubieński. Kartki z Wojny. W-wa 1976; Kawalerowie Virtuti Militari. Słownik biograficzny, t. III, cz. I 1939. Koszalin 1997; Zeszyty historyczne nr 2. Kraków 1996; J. Maga. Krwawe lata 1939-1947. Bytom. bdw.


    Woźniak Marian Karol
    [1909-?], por. sł. piech.[1937]
    Ur. 5 VIII 1909. Absolwent gimnazjum. W latach 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach `1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. Awansowany 19 III 1937. Przeniesiony w 1939 na stanowisko d-cy kompanii w 1 Pułku strzelców Pieszych Zmotoryzowanych. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy d-cy 3 kompanii w 1 psp zmot. W składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady. Służył w PSZ na zachodzie. Po wonie mieszkał w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł.
    Dz. Pers. Nr z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.


    Woźniakowski Grzegorz
    [1909-1940], kpt. dr med.[1939]
    Ur. 11 III 1909. Absolwent gimnazjum z maturą, następnie w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego w Warszawie uzyskując w 1934 dyplom lekarza med. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 VII 1934. Następnie na stażu w Szpitalu Szkolnym w CWSanit. Awansowany do stopnia por. 1 V 1936. Służył  na stanowisku lekarza sanit. w 1 Pułku Strzelców Konnych w Garwolinie. 19 III 1939 mianowany kpt. sł. st. sanit. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza w 1 Pułku Strzelców Konnych zmotoryzowanym w składzie Warszawskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. W X 1939 podejmuje próbę przekroczenia granicy. W czasie przekraczania granicy zostaje zastrzelony.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.


    Woźniakowski Jan Stefan
    [1891-1961], legionista ps. „Czywar”, płk sł. st. art.[1938]
    Ur. 13 XII 1891 w Lublinie, syn Jana i Kamili - Antoniny z d. Borzynowska. Uczęszczał do gimnazjum w Lublinie, gdzie w 1911 zdał maturę. Od 1905 działał w Związku Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej. Od 1911 studiuje na Wydziale Chemii Technicznej Politechniki w Pradze. Jednocześnie od 1911 członek Związku Walki Czynnej, potem od 1912 Związku Strzeleckiego. Od 06 VIII 1914 żołnierz Legionów Polskich. Początkowo w kompanii kadrowej Brał udział w walkach pod Uciskowem. Chory przebywał na leczeniu w szpitalu w Krakowie. Od 15 X 1914 do 1 III 1915 przydzielony do intendentury I Brygady Legionów. Mianowany sierż. Od III 1915 służy w 5 baterii 1 part. LP, walczy nad Nidą  pod Konarami, Tarłowem Jastkowem i nad Styrem na Wołyniu. Po wycofaniu oddziałów legionowych z frontu przeniesiony na teren Królestwa Polskiego. W okresie 21 V -23 VII 1917 w Szkole Podchorążych Artylerii przy 1 Pułku Artylerii w Górze Kalwarii. W VII 1917 podczas tzw. kryzysu legionowego został internowany w Szczypiornie, gdzie przebywał od 24 VII 1917 do 11 VII 1918, a po zwolnieniu czynny w POW na terenie Tomaszowa Maz. Od XI 1918 w WP  z przydziałem do 15 pap. Dekretem z dnia 18 III 1919 mianowany z dniem 1 III 1919 ppor. sł. st. art., a do stopnia por. 1 IV 1920.W okresie od XI 1919-XI 1921 był d-ca d-cą baterii w 15 pap. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 1 pap, gdzie pełni różne funkcje m. in. d-cy baterii. W 1924 pełnił funkcję kmdta składnicy wojskowej. 1 XII 1924 awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Następnie od 1925 d-ca II dywizjonu w 1 pap. Przesunięty w 1927 na stanowisko kwatermistrza 1 pap. W XI 1928 przeniesiony z 1 pap macierzyście do Kadry Oficerów Artylerii z jednoczesnym przeniesieniem służbowym na stanowisko p. o. kmdta Placu Lwów. Przeniesiony w IV 1929 z k-dy Placu Lwów do 6 pac  na stanowisko z-cy d-cy pułku. awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. 1 I 1931. W XII 1932 przeniesiony z 6 pac do 10 dak na stanowisko d-cy dywizjonu, który w 1933 został przeniesiony do Rzeszowa, w 1937 rozformowany. Od IV 1937 do VIII 1939 dowodził 22 pal w Przemyślu. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. art. 19 III 1938. W VIII 1939 mianowany d-ca art. dywizyjnej 22 DPGór. Podczas kampanii wrześniowej 1939 walczy na stanowisku d-cy artylerii dywizyjnej 22 DPGór. Po kapitulacji polskich oddziałów unika niewoli, ujęty przez Niemców podczas przebijania się  na Węgry22 IX 1939. Początkowo przebywa w obozie przejściowym w Krakowie, potem w XII 1939 w Norymberdze, a  od I 1940  w oflagu w Laufen, od 28 V 1940 w oflagu XI B w Braunschweigu, a  od 25 VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu, a po ewakuacji w I 1945 z oflagu II C od 10 III – 2 V  1945 w oflagu X D w Lubece. Uwolniony z niewoli 3 V 1945  pozostał na Zachodzie, do XII 1945 przebywał w Wlk. Brytanii . Do kraju powrócił 9 XII 1945. Starał się o przyjęcie do WP. 14 XII 1945 stanął przed Komisją Rehabilitacyjną przy Departamencie Personalnym WP. Jako były legionista nie został przyjęty do wojska. Mieszkał Przemyślu, potem w Gliwicach, gdzie w latach 1950-1959 pracował w Instytucie Onkologii w Gliwicach. Od 1959 na emeryturze. Pracował jako emeryt w Zjednoczeniu Budownictwa Przemysłowego w Gliwicach.
    Zmarł 08 VI 1961 w Gliwicach i tu pochowany na Cmentarzu Centralnym.
    Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 36 z 1 IV 1919; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928;Dz. Pers. Nr 9 z 27 IV 1929 ; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Osiński. 22 pal. Pruszków 1993; W. Steblik. Armia „Kraków” 19239.   W-wa 1975; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.


    Woźniakowski Stanisław Radomir
    [1895-1939], mjr sł. st. piech.[1937]
    Ur. 10 XI 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od Xi 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920/. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1  VI 1919. Służył w 44 pp, gdzie pełnił rożne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. Przeniesiony w IV 1931 z 44 pp do 68  pp we Wrześniu na stanowisko d-cy kompanii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. Piech. 19 III 1937. Przeniesiony do 73 pp na stanowisko d-cy I batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu 73 pp w składzie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Katowic na Lubelszczyznę. Poległ w walce 20 IX 1939 pod Tomaszowem Lub. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lub.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13809,  KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zielinski. Księga Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.


    Wójcicki /Wojcicki/Stefan
    [1905-?], por. sł. st. art. [1931]
    Ur. 10 XII 1905. Absolwent szkoły średniej. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 1 dak w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Ukończył kurs dla oficerów artylerii w zakresie łączności w CWŁącz.  W Zegrzu. W latach 1937-1939 dowodzi plutonem łączności 1 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii dywizyjnej 41 DP Rez.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000.


    Wójcik Jan
    [1893-1974], ppłk sł. st. piech.[1937], w konspiracji ZWZ/AK płk [1944], ps. „Grzeszczuk”, „Wuj Adam” vel Adam Zieliński vel Jan Dziura.
    Ur. 13 X 1893 w Babicy pow. Rzeszów, syn Franciszka i Zofii z Szczepanów. W latach 1901-1903 uczęszczał do dwuklasowej szkoły ludowej w Babicy, potem od 1903-1905 do szkoły ludowej w Rzeszowie. W latach 1905-1913 uczył się w II Gimnazjum w Rzeszowie, gdzie w 1913 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 15 II 1913 członek Związku Strzeleckiego w Rzeszowie. Odbywał ćwiczenia i ukończył kurs podoficerski. Od 16 VIII 1914 służy w w stopniu kaprala w Legionach Polskich z przydziałem do 4 kompanii I  baonu 2 pp LP. Walczył w kampanii karpackiej. 1 I 1915 awansowany do stopnia plut. 13 VI 1915 ranny w wyniku ostrzału artyleryjskiego pod Rokitną, potem 31X191 kontuzjowany pod Kostiuchnówką. W okresie od 1 III 1916-1 V 1916 był elewem szkoły Chorążych LP. Mianowany 1 V 1916 chor. piech. Podczas walk 21 VI 1916 pod Hruziatynem zostaje ranny. Przebywał na leczeniu szpitalnym w Lublinie, potem w szpitalu fortecznym nr 4 w Krakowie. Od 10 i 1917 powraca do pułku i przydzielony do 10 kompanii. Od 1 II 1917     d-ca plutonu w 11 kompanii 2 pp LP. Po kryzysie przysięgowym w II 1917 w LP pozostaje w służbie w Polskim Korpusie Posiłkowym. Do stopnia ppor. Piech. Awansowany 1 XII 1917.W nocy z 15/16 II 1918 bierze udział w przejściu przez front przez oddziały II Brygady LP pod Rarańczą. Po dołączeniu do II KP w Rosji zostaje mianowany 1 III 1918 do stopnia por. piech. Od III 1918 dowodził 1 kompanią 13 pstrz. Walczył 11 V 1918 z Niemcami pod Kaniowem. Po kapitulacji II KP od 12 V 1918 w niewoli niemieckiej, z której zbiegł 1 V 1918 w Fastowie i przedostał się do Kijowa, gdzie  podejmuje działalność w POW, Do 30 IX 1918 działa pod przybranym nazwiskiem Bolesław Mieszkowski i kieruje pracą POW w obwodzie kijowskim. W X 1918 aresztowany przez Niemców, ale udało mu się wkrótce zbiec. Od 15 X 1918 d-ca kompanii w 2 pstrz. W 4 DStrz. gen. L. Żeligowskiego. Walczył  z Ukraińcami w rejonie Odessy. 11 XII 1918 w rejonie stacji wygoda z całym oddziałem płk-a m. Żymierskiego dostał się do niewoli ukraińskiej, skąd zbiegł i przedostał się do kraju. Od 24 XII 1918 w WP. Początkowo w Chełmie, potem w Jabłonnej był współorganizatorem 2 pp Leg. W którym obejmuje dowodzenie kompanią. Od 15 I 1919 do 15 III 1919 dowodził przejściowo baonem, potem kierownik wyszkolenia bonu zapasowego 2 pp Leg. 1 XII 1919 mianowany kpt. sł. st. piech. Od 25 V 1920 dowodzi I baonem na froncie litewsko-białoruskim. Od 23 VI do 4 IX 1920 chorował na tyfus. Leczył się w szpitalach w Smolewiczach, Mińsku i Rzeszowie. Od 01 X 1920 kieruje wyszkoleniem w baonie zapasowym pułku, a od 15 XI 1920 dowodzi II batalionem 2 pp Leg. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. Z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 7 II – 12 III 1921przebywał w Grodnie na kursie informacyjnym dla oficerów sztabowych baonów i pułków. Następnie p. o. d-cy II batalionu 2 pp Leg. Ukończył w okresie od 15 II-14 V 1925 kurs w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. 01 VII 1925 awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. Od 25 III 1926 do 31 X 1927 kierował Obwodem PW przy 2 pp Leg. Z dniem 12 X 1927 przeniesiony z 2 pp Leg. do 12 pp w Wadowicach na stanowisko d-cy batalionu, potem w 1928 kmdt Obwodu PW 12 pp, a następnie kwatermistrz 12 pp. Z dniem 27 II 1931 mianowany zostaje d-cą Batalionu KOP „Sejny” Awansowany 19 III 1937 do stopnia ppłk-a sł. st. piech. Od 27 X 1937 pełni funkcję z-cy d-cy 3 pp Leg. W Jarosławiu. W końcu VIII 1939 mianowany d-cą Ośrodka Zapasowego 2 DP Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi siłami ośrodka, potem zorganizowaną Grupą „Jarosław” która broniła rejonu Jarosławia i Radymna. Z częścią oddziałów wycofał sił na Wschód.  17 IX 1939 w rejonie Lasów Różanieckich rozwiązał podległy oddział. W X 1939 przedostał się do Jarosławia. Nie zgłosił się do zarządzonej przez Niemców rejestracji polskich oficerów. Podczas okupacji mieszkał w Babicy i w Jarosławiu. W pierwszej połowie 1940 pod ps. „Grzeszczuk” był kmdtem rzeszowsko-tarnobrzeskiego rejonu Związku Czynu Zbrojnego. Od wiosny 1940 czynny w konspiracji ZWZ/AK. Członek sztabu Inspektoratu Rejonowego ZWZ-AK Rzeszów. Od lata 1943 członek sztabu Komendy Podokręgu AK Rzeszów, gdzie pełnił funkcję oficera wyszkolenia oraz zajmował się przygotowywaniem akcji sabotażowych i dywersyjnych. Latem 1944 mianowany z-cą kmdta drugiego rzutu podokręgu. W okresie akcji „Burza” sprawował nadzór nad działalnością bojową na terenie inspektoratu AK w Przemyśl. Wyznaczony na dcę odtwarzanego 38 pp AK przygotował we IX 1944 plan koncentracji pułku w ramach akcji ujawniania AK w Podokręgu Rzeszów AK. 01 XII 1944 mianowany płk piech. Przewidziany do pracy w organizacji „NIE”. Uczestniczył w działalności konspiracyjnej w strukturach niepodległościowych podziemia antykomunistycznego. 12 I 1946 ujawnił się przed Komisją Likwidacyjną Podokręgu Rzeszów AK. Był inwigilowany i prześladowany przez funkcj. UB Formalnie 30 IV 1950 został jako oficer sł. st. przeniesiony w stan spoczynku.
    Od 1 VII 1946 pracuje jako urzędnik  w Spółdzielni „Społem”, potem o 15 IV 1953 urzędnik w „Samopomocy Chłopskiej”,  potem do 31 VII 1961 jako referent inwestycji i inwentaryzacji w rzeszowskim Okręgowym Przedsiębiorstwie Handlu Opałem. Z dniem 01 VIII 1961 przeszedł na emeryturę. Do 30 VI 1972 pracuje n pół  etatu w Zarządzie Okręgu Związku Zawodowych Pracowników Handlu i Spółdzielczości w Rzeszowie.
    Zmarł w Rzeszowie 25 V 1974. Pochowany na cmentarzu Pobitno w Rzeszowie.
    Odznaczony; VM kl, KN, orderem PR l. 5, W 4x, ZKZ z M, ZKZ 
    Żonaty od 12 II 1924 z Marią Józefą z Czechnickich - Dziką. Miał z tego związku córki: Jadwigę /ur.21 IV 1925/, zamężną Marszałek i Annę-Zofię  /10 III 1928-21 X 1998/zamężną Jochimek.
    W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny T. V W-wa 2007; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka -K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; G. Ostasz – A. Zagórski. Akcja „Burza” w Inspektoracie AK  Rzeszów. Kraków2003; ; G. Ostasz. MSBUDN 1939-1956. T,  5. Kraków 1999; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931.


    Wójcik Szczęsny Tadeusz Feliks 
    [1895-1939], ppłk dypl. sł. st. [1937]
    Ur. 08 XI 1895. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny światowej. DO WP przyjęty w stopniu ppor. XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Mianowany por. piech. 1 IV 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. służył w 86 pp, gdzie pełni różne funkcje. Po 1925 przeniesiony do 1 pp Leg. w Wilnie., gdzie dowodzi m. in. kompanią. Do stopnia mjr-a sł. st. piech. awansowany 1 I 1928. Następnie oficer sztabu 1 pp Leg., później w 6 pp Leg. W okresie X 1931-x 1933 słuchacz Wyższej szkoły wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu mjr-a dypl. sł. st. piech. z dniem 1 X 1933 zostaje przydzielony do 5 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy batalionu. Do stopnia   ppłk-a dypl. sł. st. piech. Awansowany 19 III 1937. Przeniesiony w 1937 do sztabu 22 DPGór. Na stanowisko szefa sztabu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dywizji. Wyróżnił się w walkach z Niemcami pod Kłodą/Rytwiany, gdzie poległ 11 IX 1939.
    Odznaczony: VM kl. 5, kl. 4 , KN, KW2x,ZKZ
    Dz. Pers. Nr 5 z 21 II 1928; Dz. Pers. Nr 2 z 26 I 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1939; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006/ tu występuje jako Feliks-Tadeusz/; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. W Warszawie. Londyn 1969;


    Wójcik Wojciech Stanisław
    [1897-1940], ppłk  sł. st. piech. [1937], pośm. płk [2007]
    Ur. 23 IV 1897 w Krakowie, syn Józefa i Katarzyny z Porębskich. Ukończył 6 klas gimnazjum. W okresie VIII 1914-VII 1917 żołnierz Legionów Polskich, następnie czynny w POW, potem służył potem w IV Dywizji strzelców gen. L. Żeligowskiego. Ranny w walkach na Kubaniu. W WP od 1919 w stopniu ppor. piech. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach  51 pp . Mianowany 1 IV 1920 por. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 nadal oficer w 51 pp, gdzie pełni różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Ukończył w 1921 kurs dla d-ców batalionu, potem oficer sztabu 51 pp.  1 XII 1924 awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W latach 1925-1926 pełnił funkcję referenta, potem kierownika referatu WF i PW w sztabie DOK VI we Lwowie, a następnie  w  IV 1926  przeniesiony na stanowisko oficera PW  51 pp w Brzeżanach. W 1928 przeniesiony z 51 pp do sztabu 25 DP  w Kaliszu. W XII 1929 przeniesiony z sztabu 25 DP do 29 pp w Kaliszu na stanowisko d-cy I batalionu. Od V1930- II 1931 dowodzi I batalionem w 28 pp, potem od II 1931 ponownie d-ca I batalionu w 29 pp. W końcu 1933 przeniesiony z 29 pp do 52 pp w Złoczowie na stanowisko d-cy batalionu. Z dniem 1 VII 1934 przeniesiony z 52 pp do 35 pp na stanowisko d-cy batalionu. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 19 III 1937 pełnił do XII 1937 funkcję z-cy d-cy pułku. Z dniem 6 XII 1937 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko z-cy d-cy pułku KOP „Snów”. Funkcję pełnił do mobilizacji w 1939.W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  d-cy 1 pp KOP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku w składzie 1 Brygady Górskiej „Żywiec”/Górskiej Brygady KOP. Uczestniczy  20 IX 1939 w walkach pod Łosińcem na Lubelszczyźnie. Po rozbiciu oddziału przebijał się na południe. W nieznanych okolicznościach dostaje się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zmordowany w IV 1940 w Charkowie przez funkcj. NKWD.
    Odznaczony: VM kl. 5,KN, KW4x, ZKZ
    Żonaty. Miał dwie córki.
    Pośmiertnie mianowany decyzją MON z 5 X 2007  mianowany płk  piech.
    Roczniki oficerskie 1923,924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 13 z 11 III 1926 oraz Dodatek do Dz. Pers. Nr 13/26;  Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 10939. Kraków 2006; O niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.


    Wójcikiewicz Adam
    [1899-+?], kpt. sł. st. art.[1927]
    Ur. 12 III 1899. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Absolwent kursu szkoły podchorążych artylerii w Rembertowie. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej w 1919. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 słuzył w 18 pap. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 1 I 1927. Przeniesiony  w 1927 z 18 pap do K0mendy Obozu Ćwiczebnego – Przeworsk z jednoczesnym przydziałem do kadry oficerów artlerii.Przeniesiony z KOĆ Przeworsk w 1931 do III dywizjonu  11 pap  w Stanisławowie, gdzie dowodził m. in. baterią. W 1934 przeniesiony z III dywizjonu 11 pal stacjonującego w Stanisławowie do I dywizjonu 11 pal stacjonującego w Kołomyi na stanowisko d-cy baterii. Po 1936 przeniesiony z 11 pal do 28 pal w Zajezierzu, gdzie w latach 1937-1939 był d-cą pułkowej szkoły podoficerskiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I dywizjonu w 51 pal rez. wystawionego przez 28 pal i przydzielonego do 39 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. nr 5 z 8 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. M. Przybyszewski. 28 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 2002.


    Wójcikowski Zdzisław
    [1909-?], por. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 22 XI 1909. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1933 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. 15 X 1935 z przydziałem do 25 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939  d-ca plutonu w szwadronie CKM 25 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie CKM 25 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 25 p. uł. m. in. na Lubelszczyźnie.
    dokończyć
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;


    Wójciński Alfred Wilhelm
    [1904-1940], kpt. br. panc. [1935], pośm. mjr [20o7]
    Ur. 13 VII 1904 w Krotoszynie, syn Teofila i Antoniny z Wejhertów. Uczęszczał do gimnazjum w Krotoszynie. W okresie 1922-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem 1923-1925 Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 56 pp w Krotoszynie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 VII 1927. Przeniesiony w XI 1928 z 56 pp do 1 pułku czołgów w Żurawicy, przeniesionego w X 1930 do Poznania, przemianowanego w II 1933 na 1 batalion czołgów i samochodów pancernych, a w II 1935 na 1 batalion pancerny, gdzie pełnił m. in. funkcję d-cy kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. br. panc. 1 I 1935. Przeniesiony z 1 batalionu panc. do 6 batalionu panc. we Lwowie, gdzie dowodził kompanią liniową, potem d-ca kompanii szkolnej. W VIII 1939 mianowany d-ca 61 dywizjonu panc. sformowanego przez 6 batalion panc. dla Kresowej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 61 dywizjonu panc. rozpoznawczego w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami m. in. na Ziemi Łódzkiej, w rejonie Sieradza, potem w walkach odwrotowych i na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV/V 1940. Pochowany w bratniej mogile na cmentarzu wojennym w Charkowie.
    Postanowieniem Prezydenta RP z X 2007 mianowany pośmiertnie mjr sł. st. br. panc.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1925; Dz. Pers. Nr 14 z 5 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 7VI 1934; Rocznik oficerski 1928,1932; XI R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003


    Wójtowicz Czesław Antoni
    [1907-?] kpt. sł. st. sap. [1939]
    Ur. 06 VII 1907 w Warszawie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1926-1928 w Szkole Podchorążych Saperów. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 15 VIII 1928. W okresie 1928-1929 na kursie aplikacyjnym, potem w batalionie elektrotechnicznym. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. później przeniesiony do 7 batalionu saperów, w plutonie pionierów 17 DP, 5 batalionie saperów. W latach 1937-1939 w Wyższej Szkole Inżynierii w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 75 kompanii saperów w składzie 55 DPRez. Walczył na szlaku bojowym 55 DP Rez. Po zakończeniu kampanii wrześniowej w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu, a od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu  z niewoli w 1945 dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.


    Wójtowicz Władysław Jan 
    [1907-1940], por. sł. st. art. [1934], pośm. kpt. [2007]
    Ur. 01  VI 1907 w Wieliczce, syn Michała i Anieli z Kubiznów. Absolwent Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego w Wieliczce, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1929 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Saperów. Praktyki odbywał w 5 batalionie saperów w Krakowie. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 24 pap/pal w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W 24 pal pełnił m. in. funkcję oficera zwiadowczego baterii, potem w latach 1938-1939 z-ca oficera mobilizacyjnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku     d-cy 9 baterii w III dywizjonie 40 pal rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowy, III dyonu 40 pal rez. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 znalazł się w nieznanych okolicznościach w niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany kpt. art.
    Odznaczony: BKZ
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.


    Wójtowicz Władysław Paweł
    [1895-?], mjr sł. st. kaw.[1934]
    Ur. 24 III 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik Wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany ppor. kaw. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 21 p. uł. W 1924 odkomenderowany do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Ukończył kurs dowódców szwadronów. Awansowany 1 XII 1924 do stopnia rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony z 21 p. uł. do 1 psk w Garwolinie, gdzie pełni różne funkcje m. in. d-ca szwadronu. Z dniem 13 I 1930 przeniesiony zostaje z 1 psk do baonu sztabowego MSWoj. na stanowisko  d-cy szwadronu  sztabowego MSWoj. Przeniesiony w V 1933 z baonu sztabowego MSWoj. do 2 szwadronu pionierów na stanowisko d-cy szwadronu. Awansowany 1 I 1934 do stopnia mjr-a sł. st. kaw. Przeniesiony w VI 1934 z 2 szwadronu pionierów do 5 p. uł. w Ostrołęce na stanowisko kwatermistrza. Później przeniesiony zostaje do 13 p. uł. na stanowisko kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 13 p. uł. w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii.
    Odznaczony: KW, ZKZ, MN
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006


    Wrazidło Jerzy
    [1905-1940], ks. kap. rez. rtm./pośm. mjr [2007]
    Ur. 5 VIII 1905 w Biskupicach pow. Zabrze, syn Jana. Ukończył Seminarium Duchowne. Od 1930 kapłan diecezji katowickiej. Pracował w Świętochłowicach. Mianowany kapelanem rez. 28 IV 1939 z starszeństwem od 1 I 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kapelana 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Dostał się na Lubelszczyźnie do niewoli sowieckiej. Wieziony w obozie w Starobielsku. Zginął zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany mjr .
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse w oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Charków. Księga Cmentarna.        W-wa 2003;


    Wroczyński Zbigniew Antoni
    [1902-?], por. sł. st.  kaw.[1929]
    Ur. 10 V 1902. W WP od 1923. Służył jako podoficer zawodowy. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 10 p. uł. w Białymstoku. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Długoletni oficer 10 p. uł. W latach 1937-1939 był d-cą szwadronu CKM w 10 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu Ckm 10 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii, potem na Lubelszczyźnie Brygadzie „Zaza” w SGO „Polesie”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 10 Pułk Ułanów Litewskich. Pruszków 2007.


    Wrona Franciszek
    [1898-1982], mjr sł. st. piech.[1934], w PSZ ppłk
    Ur. 18 XI 1898 w Krakowie. Uczęszczał do gimnazjum. W latach VIII 1914- VII 1917 żołnierz I Brygady Legionów. Odbył kampanię legionową. Ranny podczas walk pod Kostiuchnówką. Po kryzysie przysięgowym w Legionach w VII 1918 internowany w obozie w Szczypiornie, potem we IX 1917 wcielony do armii austriackiej, a  po przeszkoleniu skierowany w stopniu plut. na front włoski, skąd w 1918 zdezerterował i przedostał się do Krakowa. W 1918 zdał maturę gimnazjalną. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. 6 X 1920. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1922 ukończył kurs doszkalający dla młodszych oficerów w CWPiech. w Rembertowie. Służył w 51 pp. Do stopnia kpt. awansowany 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. do 1926 d-ca kompanii. W 1926 przeniesiony z 51 pp do Korpusu Kadetów Nr 2 w Chełmnie na stanowisko wychowawcy. W 1929 przeniesiony z Korpusu Kadetów Nr 2 do 3 pp Leg. w Jarosławiu na stanowisko d-cy kompanii. Awansowany z dniem 1 I 1934 do stopnia mjr-a sł. st. piech. Przeniesiony w IV 1934 z 3 pp Leg. do 77 pp w Lidzie na stanowisko d-cy batalionu. W 1937 przeniesiony z 77 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Z dniem 29 XI 1937 mianowany d-cą Baonu KOP „Zbereźne” stacjonującym w miasteczku Zbereźne pow. Kostopol na Wołyniu. Po mobilizacji w 1939 dowodził III batalionem /baon KOP Bereźne/ 97 pp rez. w składzie 38 DP Rez. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi III baonem 97 pp rez. w składzie 38 DP Rez. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Węgry do Francji i tam służył w WP. Przydzielony do 2 p. gren. w 1 DGren. W kampanii francuskiej bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 2 p. gren. w składzie 1 DGren. Po klęsce przedostał się do Wlk. Brytanii, gdzie służy w PSZ. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. Po demobilizacji w 1947 zamieszkał na stałe w Wlk. Brytanii. Działacz kombatancki. Awansowany do stopnia płk-a w st. sp.
    Odznaczony: KW3x, KN, ZKZ
    Zmarł w Londynie 4 I 1982. Pochowany na cmentarzu Highate w Londynie
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995; Biuletyn Koła SPP „Rzeczpospolita Podchorążacka” nr 24. Londyn XI 1982.


    Wrona Roman
    [1901-1939], ppor. rez. piech.[1932]
    Ur. o7 II 1901. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zaleszczykach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 54 pp w Tarnopolu. Ewidencyjnie podlegał PKU Tarnopol. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w III batalionie 163 pp rez. w składzie 36 DPRez. Poległ w walce z Niemcami 7 IX 1939 pod Kazanowem na Kielecczyźnie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Kazanowie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934P. Zarzycki. Południowe Zgrupowanie Armii „Prusy” we wrześniu 1939. w-wa 2001.


    Wroński Antoni Józef
    [1908-1940], por. sł. st. sap.[1935], pośm. kpt. [2007]
    Ur. 17 IX 1908  w Stróżach woj. lubelskie, syn Walentego i Heleny z Samołsyckich. Ukończył szkołę powszechną, potem uczył się w latach 1923-1928 Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w VI 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie IX-X 1928 przebywał na kursie unitarnym w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie.  W okresie  od 12 X 1928- o4 VIII 1931 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 15 VIII 1931 z starszeństwem od 15 VIII 1930 z przydziałem do 6 batalionu saperów w Brześciu na stanowisko d-cy plutonu w 3 kompanii. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Nastepnie w 20 kompanii saperów w Wilnie, a od 1937 służy w Ośrodku Sapersko-Pionierskim 20 DP w Słonimiu, potem w 1939 przebywał na kursie w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 spieszonej kompanii mostów kolejowych  w batalionie saperów z Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. Podczas walk na Lubelszczyźnie dowodził 3 kompanią saperów  w Baonie Saperów z CWSap. w składzie Grupy płk-a T. Zieleniewskiego. Walczył z Niemcami i Sowietami. Dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim w IV 1940.
    Żonaty od 1935  z Zofią z Jagminów. Miał syna Mieczysława /ur.1937/
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie kpt. art.
    Księga Pamieci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000;


    Wroński Józef
    [1897-+?], kpt. sł. st. int.[1937]
    Ur. 28 II 1897. Absolwent szkoły średniej z maturą. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkloły podchorążych. Walczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w Okręgowych Zakładach Gospodarczych Nr 8. Awansowany 1 vI 1921 do stopnia por. sł. st. W 1923 odkomenderowany z OZG Nr 8 do 8 Okręgowego Szefostwa Intendentury DOK VIII w Toruniu Przeniesiony w 1930 z 8 Okręgowego Szefostwa Intendentury i Taborów DOK VIII w Toruniu do Kierownictwa Administracji Pieniężnej  w siedzibie DOK VIII w Toruniu. Po 1936 przeniesiony do Kierownictwa Zaopatrzenia  Intendentury –Centrala Odbiorcza Materiałów intendentury – odbiorca.  Awansowany 19 III 1939 do stopnia kpt. sł. st. int. Z dniem 19 VII 1939 przeniesiony do Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej na stanowisko oficera int.W kampanii wrześniowej 1939 – oficer intendent w Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej.
    Odznaczony: KN, KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. zleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej w 1939. W-wa 1988.; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930/Dz. Pers. nr 5 z 3 VIII 1931/


    Wroński Mieczysław Franciszek
    [1916-1939], ppor. sł. st.  piech.[1938]
    Ur. 30 IX 1916. Absolwent gimnazjum z maturą. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 48 pp w Stanisławowie. W okresie 1938-1939 dowodził plutonem w 5 kompanii II batalionu 48 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu 48 pp w składzie 11 DP, potem na Lubelszczyźnie walczy w skaldzie 12 pp  6 DP. Poległ w walce z wrogiem 15 IX 1939 k. Łukowej – Podsośniny. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Łukowej.
    Tajny Dz. Pers. Nr  3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;


    Wrota Kazimierz
    [1913-?], ppor. rez. kaw.[1937]
    Ur. 26 VI 1913. Absolwent gimnazjum. W okresie od 19 IX 1934 do 15 VII 1935 odbywał służbę wojskowa w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 9 psk w Grajewie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 szwadronie I dyonu konnego w Kawalerii Grupy „Dubno”.
    Dalsze losy n/n
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.


    Wróbel Feliks
    [1894-1940], mjr sł. st. art.[1934]
    Ur. 06 IX 1894 w Bobowej na Podkarpaciu. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach VIII 1914- VII 1917 żołnierz Legionów Polskich. Uczestnik walk pod Krzywopłotami, Marcinkowicami, Konarami i nad Styrem w 1916. W latach 1917-1918 w armii austriackiej. W WP od XI 1918. Przyjęty do WP w stopniu ppor. art. z starszeństwem od 15 XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 20 pap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 I 1919 służył w 20 pap. Do stopnia kpt. awansowany 1 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Ukończył  kurs dla dowódców baterii i dowodził w 20 pap baterią. Przeniesiony w 1927 z 20 pap do Kadry Oficerów Artylerii z jednoczesnym  przydziałem  do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu na stanowisko instruktora. Z dniem 15 IX 1929 przeniesiony z CWArt. do 14 pap w Poznaniu na stanowisko d-cy baterii. Przeniesiony w V 1933 z 14 pal do 7 dak na stanowisko d-cy baterii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1934. Przesunięty w III 1934 na stanowisko kwatermistrza 7 dak. Po 1935 przeniesiony z 7 dak na stanowisko d-cy dywizjonu w 19 pal  w Nowowilejce. W latach 1938-1939 dowodził III dywizjonem 19 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III dywizjonu  utworzonego w Lidzie  z III dyonu 19 pal i przemianowanego na III dyon 38 pal rez. w składzie 38 DP rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Ranny  15/16 IX 1939 w walkach pod Księżym Mostem  dostał się po 17 IX 1939 do sowieckiej niewoli, skąd w X 1939 udało mu się zbiec. W XI 1939  aresztowany przez funkcj. NKWD i uwięziony w wiezieniu we Lwowie. Zamordowany przez funkcj. NKWD wiosna 1940 w bykowi. Jego nazwisko znajduje się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej.
    Odznaczony: VM kl. 5,  KN, KW, ZKZ.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 5 z  11 IV 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.


    Wróbel Tomasz
    [1912-1939],ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 9 I 1912. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w latach 1934-1935 w 3 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 44 pp. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech.  z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do  78 pp w Baranowiczach. Ewidencyjnie podlegał PKU/KRU Nowogródek. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w kompanii „Koziki” w Zgrupowaniu „Jasiołda”.  Poległ w walce z wrogiem 21 IX 1939 w rejonie m. Horodec na wschód od Kobrynia.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;


    Wróbel Władysław
    [1907- ?], por. sł. st. art. [1937]
    Ur. 26 XII 1907. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu wołyńskim, potem w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st./ art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 11 pal w Stanisławowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 służy w 2 Dywizjonie Pomiarowym Artylerii na stanowisku  z-cy oficera mobilizacyjnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera w Ośrodku Zapasowym Pomiarów Artylerii Nr 1, a w końcowej fazie walk dowodzi kompania utworzona z artylerzystów z Ośrodka  w składzie 50 DP. Walczył na Polesiu, potem na Lubelszczyźnie w składzie SGO „Polesie”.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; P. Zarzycki. Artyleria Pomiarowa. Pruszków 1998; J.
    Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

    Wróblewski Kazimierz
    [1900-?], kpt. rez. piech.[1936]
    Ur. 30 X 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od  1919. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. piech. 1 VI 1920. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w 6 dyonie taborów. Przeniesiony po 1925 do rezerwy, pełnił służbę w Straży Granicznej. Awansowany 1 I 1936 do stopnia kpt. rez. Ewidencyjnie podlegał PKU Jasło. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 184 pp rez. w składzie 60 DP Rez. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie, gdzie od 18 IX 1939 dowodził 4 kompanią  II batalionu 184 pprez.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003


    Wróblewski Witold Stefan
    [1907-1980], kpt. dypl. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 1907. Absolwent gimnazjum z maturą. W okresie od 17 IX 1928-28 VII 1929 w Szkole Podchorążych Piechoty Różanie. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 27 w Częstochowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Z 27 pp skierowany do WSWoj, gdzie był słuchaczem w latach 1937-1939. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony w stopniu kpt. dypl. sł. st. piech. do sztabu 21 DPGór. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego w sztabie 21 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 21 DPGór. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu II C w Woldenbergu. Po wojnie w kraju. Mieszkał i pracował w Krakowie, gdzie zmarł 2 V 1980. Pochowany na cmentarzu wojennym w Radłowie nad Dunajcem.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.


    Wrzosek Franciszek
    [1902-?], rtm. sł. st. kaw.[1937], w konspiracji AK/DSZ ps. „Marian”, „Michał”
    Ur. 15 V 1902. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 12 IX 1923- 01 VII 1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1924-01926 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1926 z przydziałem do 11 p. uł. w Ciechanowie na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Długoletni oficer 11 p. uł., gdzie pełni różne funkcje. Ukończył kurs dla dowódców szwadronu. 19 III 1937 awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. W latach 1937-1939 d-ca 4 szwadronu 11 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 szwadronu 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji czynny w konspiracji AK na terenie Okręgu AK Radom-Kielce. Członek sztabu inspektoratu rejonowego  AK/DSZ Radom. Aresztowany w 1945 przez funkcj. UB i uwięziony w więzieniu w Radomiu. Odbity z więzienia w Radomiu przez żołnierzy konspiracji niepodległościowej we IX 1945.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerski 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; S. Dembiński „Harnaś” Te Pokolenia z Bohaterstwa Znane. Radom 1996; R. Śmietanka-Kruszelnicki. Podziemie poakowskie na Kielecczyźnie w latach 1945-1948. Kraków 2002.


    Wsolak Jerzy Józef
    [1898-?], kpt. sł. st. piech.[1928]
    Ur. 13 V 1898. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-01920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1919. Długoletni oficer 51 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I1928 dowodził kompanią. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera administracyjno-materiałowego 51 pp w Brzeżanach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 51 pp w składzie 12 DP. Walczył m. in. na Kielecczyźnie.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Zachuta. 51 pp. Pruszków 1992.


    Wszelaki Stanisław Juliusz
    [1898-1956], mjr dr med. [1934], prof.
    Ur. 29 X 1898. Absolwent gimnazjum z maturą. Studiował medycynę. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 IV 1921. Po wojnie kontynuuje  studia medyczne, które ukończył w 1923  uzyskując dyplom lekarza, potem uzyskał stopień dr-a med. W 1923 oficer 8 batalionu sanitarnego, skąd zostaje przydzielony do 61 pp w Inowrocławiu na stanowisko młodszego lekarza pułku., potem w Rejonowym Szpitalu w Inowrocławiu. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928.  Przeniesiony do Szkoły Podchorążych Sanitarnych w Warszawie na stanowisko wykładowcy. Wieloletni oficer CWSanit. w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. sanit. 1 I 1934. w latach 1937-1939 był ordynatorem Oddziału wewnętrznego w szpitalu szkolnym CWSanit. w Warszawie. Walczył w kampanii wrześniowej. Brak danych z okresu okupacji. Po wojnie od IX 1945 w Gdańsku, gdzie był organizatorem i twórcą Kliniki Chorób Zakaźnych. Jednocześnie do I 1948  kieruje I Kliniką Chorób Wewnętrznych i Oddziałem, Chorób Zakaźnych. Był także wykładowcą.  Był profesorem dr med.
    Zmarł w 1956.
    Odznaczony: ZKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego. W-wa VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.


    Wyganowski Bohdan
    [1897-1965], mgr praw, kpt. rez. art. [1932]
    Ur. 6 X 1897. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii rosyjskiej, potem w I KP w Rosji. Do WP przyjęty z dniem 1 III 1919 w stopniu ppor. piech.  z starszeństwem od 29 I 1919. Służył w 1 pap w którego szeregach walczył  na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Do stopnia por. awansowany 1 IV 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. rez. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 1 pap. Ukończył studia prawnicze na UW w Warszawie, uzyskując dyplom mgr-a praw. Awansowany do stopnia kpt. rez. art. 2 I 1932. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Przed wojną był adwokatem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy baterii haubic 100 mm w Oddziale ZGO Grodno. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie.
    Po wojnie mieszkał i pracował w Warszawie, gdzie zmarł 14 II 1965. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934;


    Wyglądała Władysław
    [1913-?], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 28 VII 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1935 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1935 z przydziałem do  73 pp na stanowisko d-cy plutonu. Odkomenderowany na studia na Politechnice Warszawskiej. Jednocześnie przydzielony do Komendy Miasta Warszawa. Awansowany 19 III 1939 do stopnia por. sł. st. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 2 kompanii CKM w Batalionie Fortecznym „Mikołów”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym batalionu.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006


    Wygrzywalski Franciszek Józef
    [1887-+?], mjr lek. wet.[1927]
    Ur. 13 III 1887. Absolwent szkoły średniej z maturą, potem wyższych studiów weterynaryjnych, które ukończył z dyplomem lekarza weterynarii. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii austriackiej. Przyjęty do służby w WP w stopniu kpt. w korpusie weterynaryjnym- Naczelne Dowództwo WP. Po wojnie służy na stanowisku lekarza wet. V dak, potem odkomenderowany do Okregowego Szpitala koni Nr 1, w w 1924 w Okręgowym Szpitalu Koni Nr 5. Przeniesiony po 1926 do  macierzystego 5 dak w Krakowie na stanowisko lekarza wet. Awansowany 1 I 1927 do stopnia mjr-a sł. st. wet. Z 5 dak skierowany z dniem 3 XI 1931 na 3 miesięczny kurs dosknalenia przy Wojskowej Pracowni Weterynaryjnej. Przeniesiony w V 1933 z 5 dak do 5 pac w Krakowie na stanowisko lekarza wet. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby weterynaryjnej 6 DP w składzie GO „Boruta”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dywizji.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. nr 42 z 3 XI 1920; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933;

    Wyhinnyj Michał
    [1900-?], dr med., kpt.[1936]
    Ur. 18 XI 1900. Absolwent gimnazjum  maturą. Następnie w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie uzyskał tytuł dr med. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 X 193o. Skierowany w celu odbycia stażu w szpitalu w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego. Po ukończeniu stażu z dniem 15 XII 1931 zostaje przeniesiony z CWSanit. do 41 pp w Suwałkach na stanowisko lekarza sanit. pułku. Do stopnia por. awansowany 1 i 1933. Przeniesiony z 41 pp do 12 dak w Ostrołęce na stanowisko lekarza sanit. dywizjonu. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936.W1 937 po rozformowaniu 12 dak zostaje przeniesiony do 5 p. uł. w Ostrołęce na stanowisko naczelnego lekarza sanit. pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. 5 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 z VI 1933; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego. W-wa VI 1934.


    Wykowski Stanisław
    [1902-1939], por. rez. kaw.[1936]
    Ur. 28 VI 1902. Absolwent szkoły średniej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1925 z przydziałem do  13 p. uł.  Ewidencyjnie podlegał PKU Wilno M. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany 1 i 1936 do stopnia por. rez. kaw. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w szwadronie CKM 9 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Poległ w walce z wrogiem 13 IX 1939 w m. Patoki.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Z. Gnat-Wieteska. 9 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1999.


    Wyrębski Stefan
    [1915-?], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 10 VII 1915. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 1 DP  Leg. przy 5 pp Leg. w Wilnie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopni ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 6 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy  II adiutanta, a od 10 IX 1939 adiutant III batalionu, potem d-ca  plutonu w kompanii CKM 6 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Uczestnik walk na szlaku bojowym pułku m. in. na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003


    Wyrostek Witold Jerzy 
    [1912-1939], por.  sł. st. mar.[1936]
    Ur. 22 VI 1912. Absolwent gimnazjum. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej. Promowany na stopień ppor., sł. st. MW 15  VIII 1933 z przydziałem do Kadry Oficerów Floty. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Później pełnił do IX 1939 funkcję adiutanta Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej. Ewakuowany z szkoła na Polesie. Służył w batalionie marynarskim SGO Polesie. Poległ 5 X 1939 w ataku na bagnety pod Wolą Gułowską. Pochowany na cmentarzu w Woli Gułowskiej.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.


    Wyrwicki Eugeniusz Sylwester
    [1901-1940], mjr dypl. sł. st. lot., pilot
    Ur. 29 XII 1901 w Pabianicach, syn Jakuba i Weroniki z d. Rytwiańskiej. W Łodzi uczęszczał do gimnazjum, gdzie w VI 1920 zdał maturę. Aktywny w działalności skautowej w Pabianicach i Łodzi. Jako drużynowy brał udział w rozbrajaniu Niemców w Łodzi. W 1920 wstępuje ochotniczo do WP. W latach 1921-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. 1 VII 1923. Następnie w Szkole Pilotów w Bydgoszczy, którą ukończył w 1925. Przydzielony do 6 pułku lotniczego we Lwowie. Do stopnia por. sł. st. lot. awansowany 1 VII 1925. W 1928 przeniesiony do 3 pułku lotniczego w Poznaniu. W latach 1931-1933 studiuje w MSWoj. w Warszawie. Staż odbywał w Departamencie Lotnictwa MSWojsk. Po ukończeniu MSWoj. w stopniu por. dypl. przydzielony do 1 pułku lotniczego w Warszawie. Do stopnia kpt. dypl. sł. st. lot. awansowany 1 I 1934. Dowodził 113 Eskadrą Myśliwską. Od IV 1937 był wykładowcą taktyki lotnictwa Myśliwskiego w MSWoj. i w Wyższej Szkole Lotniczej w Warszawie. Do stopnia mjr dypl. sł. st. lot. awansowany 19 III 1938. Wiosną 1939 objął stanowisko szefa sztabu Brygady Pościgowej. Od 1 IX 1939 jako szef sztabu współdowodził działaniami obrony lotniczej Warszawy. 11 IX 1939 dokonał brawurowego przelotu do rejonu operacyjnego Armii „Poznań” dostarczając gen. T. Kutrzebie niezbędne mapy. Odbył też kilka lotów dostarczając środki opatrunkowe dla walczącej załogi Modlina. 25 IX 1939 odleciał na Węgry, zabierając ze sobą ppłk-a M. Iżyckiego. Z Węgier przedostał się do Francji, gdzie włączył się w organizację jednostek polskiego lotnictwa. 03 VI 1940 objął dowództwo polskiego klucza myśliwskiego działającego w ramach francuskiej jednostki k. m. Bernay. W dniu 7 VI 1940 3 polskie samoloty i 12 francuskich napotkały w rejonie Lille zgrupowanie niemieckich bombowców osłanianych przez dywizjon myśliwców. Polacy zaatakowali Niemców, a Francuzi nie podjęli walki i odlecieli. Po zestrzeleniu niemieckich 2 niemieckich bombowców zostaje zestrzelony ponosząc śmierć.
    Pochowany na cmentarzu w St. Germain sur Eaulne.
    Odznaczony pośmiertnie przez NW WP VM kl. 5.
    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pawlak. Eugeniusz Wyrwicki. WTK nr 33 z 1980.


    Wysocki Ludomir
    [1895-1972], oficer sł. st. kaw. WP, ppłk [1934], w konspiracji ZWZ/AK, ps. „Mróz”, „Piast”, „Rosa”.
    Kmdt Obwodu AK Warszawa-Wola III - X 1942. Inspektor Podokręgu Wschodniego „Białowieża” AK X 1942-III 1943. Kmdt Podokręgu Północ AK III 1943 – II 1945. Obszar Warszawski AK. Od 1945 w WP, płk. sł. st. kaw.
    Ur. 05 III 1895 w Żytomierzu na Ukrainie. Syn Zygmunta i Malwiny. Uczęszczał do gimnazjum. W 1914 wcielony do armii rosyjskiej, gdzie ukończył kurs wojenny szkoły oficerskiej kawalerii. Brał udział jako ppor. w walkach na froncie zachodnim. Od wiosny 1917 w 1 p. ułanów. Brał udział 24 VII 1917 w walkach z Niemcami pod Krechowcami. We IX 1917 wraz z 1 p. ułanów włączony do I Polskiego Korpusu Wschodniego dowodzonego przez gen. J. Dowbora – Muśnickiego. Po rozwiązaniu w VI 1918 I Korpusu przedostaje się do Polski. Od XI 1918 w stopniu por. służy w odtworzonym w Warszawie 1 p. ułanów. Bierze udział od XII 1918 w wojnie z Ukraińcami. Walczył w rejonie Gródka Jagiellońskiego i Lwowa. Wiosną 1919 uczestniczy w kampanii na Wołyniu, a następnie dowodzi szwadronem w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie nadal w 1 p. ułanów na stanowisku d-cy szwadronu w Augustowie. Zweryfikowany w 1922 w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem 1 VI 1919. Przeniesiony z 1 p. uł. w 1926 do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, gdzie był wykładowcą. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1927. W latach 1929-1930 Kmdt Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Przeniesiony z dniem 5 VII 1930 do 11 p. ułanów w Ciechanowie na stanowisko z-cy d-cy pułku. Do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. awansowany 1 I 1934. Ukończył w CWK kurs dla d-ców pułku kawalerii. Następnie w 1936 przeniesiony na stanowisko z-cy, potem od 1938 d-cy 4 p. ułanów w Wilnie, którym dowodził w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii w kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem pod Piotrkowem Tryb., potem w walkach odwrotowych w kierunku przeprawy pod Maciejowicami, gdzie po zaciętych walkach 8-9 IX 1939 zostaje 4 p. uł. rozbity. Po przedostaniu się na Lubelszczyznę dowodzi nadal 4 p. uł. w bitwie pod Tomaszowem Lub. Następnie w składzie Grupy operacyjnej Kawalerii dowodzonej przez gen. W. Andersa. 26 IX 1939 w rejonie Medyki znalazły się niepełne trzy szwadrony tego zgrupowania. Beznadziejna sytuacja, brak amunicji skłoniła ppłk-a L. Wysokiego do podjęcia 27 IX 1939 decyzji o kapitulacji. Po ukryciu sztandarów rozbitkowie rozeszli się w różne strony. Uniknął wówczas niewoli niemieckiej. Po zakończeniu działań wojennych przebywał w Warszawie, gdzie działa w konspiracji ZWZ/AK. Początkowy jego przydział jest nieznany. Od III 1942 do X 1942 był k-dtem Obwodu AK Warszawa – Wola, potem od X 1942 do III 1943 inspektor w Podokręgu Wschodnim „Białowieża” w Obszarze Warszawskim AK. W IV 1943 przeniesiony na stanowisko k-dta Podokręgu AK „Północ” krypt. „Tuchola”, którym dowodził do II 1945. W konspiracji AK awansowany do stopnia płk-a sł. st. kaw.
    Po wojnie służył w WP do 2 VI 1945 na stanowisku d-cy 2 p. ułanów, potem od 3 VI 1945 do I 1947 zastępca d-cy ds. liniowych 1 Warszawskiej Dywizji Kawalerii, jednocześnie od 31 VIII 1946 do 17 X 1946 p. o. d-cy 1 Warszawskiej Dywizji Kawalerii Jako przedwojenny oficer i oficer AK zwolniony z WP i przeniesiony do rezerwy. Zamieszkał na stałe w Poznaniu. Na początku lat siedemdziesiątym ciężko schorowanym L. W opiekował się b. oficer 4 p. uł. S. Iwiński.
    Zmarł 06 IV 1972 w Poznaniu. Pochowany na cmentarzu Junikowo.
    Odznaczony: KW 3x, SKZ, MI, Medalem Wojska, Medalem za wojnę 1918-1921, MN.
    Żonaty z Anielą z d. Małachowska.
    W latach dziewięćdziesiątych XX wieku Zarząd Związku Żołnierzy AK Okręgu Północne Mazowsze wystąpił z wnioskiem do MON o awansowanie płk-a L. W do stopnia gen. brygady.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 18 VI 1930; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990; S. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; S. Grzybowski. Nadzieja z tamtych lat. W-wa 1990; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; USC Poznań. Skrócony akt zgonu nr 377/1972.


    Wysocki Stanisław Zygmunt Konstanty Michał
    [1908-1942], oficer sł. st. kaw. WP, por. [1935], w konspiracji SZP/ZWZ, ps. „Godziemba”, „Korab”, vel Stanisław Bielec.
    D-ca powiatowy SZP Mielec. Kmdt Obwodu ZWZ Mielec XI 1939 – II 1941. Okręg Kraków ZWZ.
    Ur. 05 XI 1908 w Krakowie. Syn Henryka i Konstancji z Przewłockich. Pochodził z rodziny ziemiańskiej o tradycjach patriotycznych. W 1928 ukończył w Krakowie do gimnazjum, gdzie zdał egzamin maturalny uzyskując świadectwo dojrzałości. Od IX 1928 do VIII 1929 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego kpr. podch. rez. art. z przydziałem do 5 DAK w Oświęcimiu. W latach 1929-1930 studiował na Wydziale Prawa UJ w Krakowie. Od IX 1930 do VIII 1932 uczy się w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 7 psk w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 1 I 1936. Wyróżnił się w szkoleniu podległych żołnierzy. Jako wzorowy oficer w I 1938 zostaje przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko zastępcy d-cy 17 szwadronu kawalerii KOP „Rokitno” stacjonującego w miejscowości Rokitno pow. Sarny w woj. wołyńskim. W III 1939 17 szwadron pod dowództwem rtm. A. H. Bartoszewicza zostaje przeniesiony na pogranicze polsko-niemieckie w rejon Wielunia, gdzie wchodzi jako 4 szwadron w skład utworzonego Zgrupowania Kawalerii KOP krypt. „Feliks”, którym dowodził ppłk kaw. sł. st. Feliks Kopć. W V 1939 mianowany adiutantem 1 pułku kawalerii KOP „Rokitno” powstałego z rozwinięcia Zgrupowania „Feliks”. Od 1 IX 1939 bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestniczy w walkach z niemieckimi oddziałami pancernymi w rejonie Bolesławca i Wielunia, a później w rejonie Zduńskiej Woli. Uczestniczy w walkach odwrotowych. 08 IX 1939 pułk dotarł do Otwocka. Po przeorganizowaniu oddziałów od 14 IX 1939 pułk wchodzi w skład Grupy Operacyjnej Kawalerii gen. W. Andersa. W dniu 15 IX 1939 w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczy z wrogiem 23-24 IX 1939 w rejonie Feliksowa i Suchowoli na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się 24 IX 1939 do niemieckiej niewoli. Więziony w przejściowym obozie jenieckim w Radomiu. W X 1939 podczas transportu jeńców koleją do obozu w Niemczech wraz z kilkoma jeńcami udało mu się zbiec z transportu. Po ucieczce dotarł do Rzemienia pow. mielecki, gdzie mieszkała rodzina jego żony. Uzyskał tam pomoc i zamieszkał. Jesienią 1939 sprowadził tu swoją rodzinę, którą Niemcy wysiedlili do Andrychowa. W XI 1939 przebywał w Krakowie, gdzie nawiązał kontakt konspiracyjny z SZP. Mianowany przez płk sł. st. kaw. J. Filipowicza „Kogan” – Dowódcę Wojewódzkiego SZP w Krakowie – dowódcą powiatowym SZP w Mielcu. Po powrocie na teren pow. Mielec rozpoczął pracę organizacyjno-wojskową. Oficjalnie zatrudniony jako leśniczy lasów rzemieńskich. Po przekształceniu SZP w ZWZ od początku 1940 k-dt Obwodu ZWZ Mielec. W początkowym okresie swej działalności zajmował się także zbieraniem składek na cele konspiracyjne oraz organizowaniem siatki ZWZ n podległym terenie. Do pracy w ZWZ wciągnął por. L. Woźniaka znanego mu ze służby w 1 p. kaw. KOP, któremu powierzył funkcję swego zastępcy. Następnie pozyskał do pracy konspiracyjnej m.in. ppor. A. Bogdana, który objął funkcję adiutanta, por. S. Burdzego, por. B. Pocieja i innych przy pomocy, których zorganizował sztab obwodu oraz placówki terenowe. Duży nacisk kładł na prowadzenie akcji propagandowej mających na celu „wzmocnienie ducha w narodzie”. W młynie w Rzemieniu miał lokal konspiracyjny, gdzie prowadził nasłuch radiowy, a informacje uzyskane z radia wykorzystywał przy redagowaniu artykułów, które publikowano w wydawanej gazetce konspiracyjnej „Stokrotka” kolportowanej na terenie obwodu. W II 1941 w wyniku „wsypy” w szeregach ZWZ na terenie Mielca zostaje zdekonspirowany. Ostrzeżony w porę grypsem przez aresztowanego wcześniej współpracownika z Przecławia uniknął aresztowania. Początkowo ukrywał się na „melinach” konspiracyjnych obwodu. Jednak poszukiwany przez gestapo, zagrożony aresztowaniem za zgodą mjr-a W. Tumanowicza „Jagra” – k-dta inspektoratu kieleckiego ZWZ wyjechał 25 II 1941 do Krakowa. Po formalnym odwołaniu z funkcji k-dta obwodu ZWZ Mielec zostaje przekazany do dyspozycji K.O ZWZ Kraków. Skierowany następnie przez K.O ZWZ Kraków na teren Podkarpacia z zadaniem organizowania tam baz przerzutowych dla kurierów udających się na Węgry. Utrzymywał łączność pomiędzy inspektorem ZWZ Jasło a K. O ZWZ Kraków. We IX 1941 udał się na odprawę konspiracyjną do Rabki. Po przybyciu do lokalu kontaktowego został aresztowany przez gestapo w zorganizowanym tam „kotle” pod nazwiskiem konspiracyjnym Stanisław Bielec. Uwięziony w więzieniu gestapo „Palace” w Zakopanem, gdzie przeszedł kilkutygodniowe ciężkie gestapowskie śledztwo z zastosowaniem tortur. Nie ujawnił jednak swych prawdziwych danych personalnych i nie przyznał się do zarzucanej mu działalności konspiracyjnej. W ciężkim stanie zdrowia skierowany do KL Auschwitz, gdzie go zamordowano 1 VII 1942
    Rozkazem KG AK Nr 113/BP z 21 VII 1942 pośmiertnie awansowany do stopnia rtm. sl. st. kaw.
    Żonaty z Jadwigą Bobrowską. Miał córkę Różę i syna Stefana.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12615 za kampanię wrześniową.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Pruszków 2000; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; T. Łaszczewski. Biogram S. W. /w:/ MSBUDN 1939-1956. t. 9. Kraków 2003


    Wyspiański Tadeusz
    [1896-1959], kpt. dr  med. [1932]
    Ur. 16 II 1896. Absolwent gimnazjum z maturą. Studiował medycynę .Uczestnik I wojny światowej.  WWP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w     stopniu  por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w 3 batalionie sanitarnym w Grodnie i odlegiwany jako podlekarz do Szpitala Rejonowego w Grodnie. Odkomenderowany do 1926 na studia medyczne na uniwersytecie we Lwowie, gdzie w 1928 otrzymał dyplom lekarski. W 1928 służy w 9 batalionie administracyjnym. W VIII 1929 przeniesiony z grupy podlekarzy do grupy lekarzy w      stopniu por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 I 1919. Po odbyci stażu przydzielony na stanowisko lekarza w 54 pp w Tarnopolu, skąd zostaje przeniesiony w VI 1930 do 2 psp w Sanok na stanowisko lekarza. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sanit. 1 I 1932. Długoletni lekarz 2 psp. W latach 1937-1939 pełnił fnkcję st. lekarza 2 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza 2 psp w składzie 22 DP Górs. Walczył z wrogiem na szlak bojowym pułku. ostał się do niewoli sowieckiej. Był więźniem Starobielska i Workuty, potem w Armii Polskiej w ZSRR i II Korpusie Polskim. Po wojnie w Wlk.. Brytanii.
    Zmarł w 1959 w Londynie. Pochowany na Willesden Cementary.
    Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Lista oficerów zawodowych korpusu sanitarnego. VI 1934; K. Grodziska. Polskie groby na londyńskich cmentarzach.


    Wyszomirski Aleksander Bronisław
    [1910-1939], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 7 X 1910. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskowa odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I  1935.  w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sł. taborowej  w 3 dywizjonie taborów 29 DP. Uczestnik walk na szlak bojowym 29 DP. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie poległ 18 IX 1939 pod Tomaszowem Lub.
    Pochowany na cmentarz  parafialnym w Tomaszowie Lub.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;


    Wyzina Józef  Władysław 
    [1893-1967], ppłk sł. st. piech.[1938]
    Ur. 18 XI 1893 w Przemyślu, syn Andrzej i Pauliny z d. Hendrzak. Absolwent szkoły średniej. Służył w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy piechoty. Brał udział w I wojnie światowej. Do WP przyjęty w XI 1918 w stopniu ppor. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. 1 IV 1920 awansowany do stopnia por. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 5 psp w Przemyślu, gdzie dowodził m. in. kompanią.  Przeniesiony w 1926 z 5 psp do sztabu 22 DPGór. Awansowany do stopnia mjr- a sł. st. piech. 1 I 1927. Przeniesiony z sztabu 22 DPGór. do 5 psp na stanowisko d-cy I batalionu. W V 1928 przeniesiony z 5 psp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy batalionu z jednoczesnym przeniesieniem do Kadry Oficerów Piechoty. W IV 1931 przeniesiony z KOP do 70 pp w Pleszewie na stanowisko d-cy batalionu. Przeniesiony w VI 1933 z 70 pp do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Do stopnia ppłk-a sł. st. piech. Awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 pełnił funkcję I z-cy d-cy  61 pp w Bydgoszczy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy Ośrodka Zapasowego 15 DP w Sandomierzu, potem d-cy  baonu marszowego 15 DP przydzielonego do Grupy „Sandomierz”. Walczył na liniach obronnych na Wiśle, potem na Lubelszczyźnie. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Mieszkał przy ul. Krasińskiego w Przemyślu.
    Zmarł 21 VIII 1967 w Przemyślu. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Informacja z USC Przemyśl.


    Wyżywniak Wacław
    [1904-?], oficer sł. st. WP/KOP, kpt. [1938], w konspiracji ZWZ, ps. „Władysław”
    Kmdt Ośrodka VI ZWZ Mordy, krypt. „Akacja”, „Topola”. Obwód ZWZ- AK Siedlce.
    Ur. 14 VIII 1904.Uczęszczał do gimnazjum w Siedlcach. Następnie w okresie 1 IX 1926- 1 VII 1927 w  Szkole Podchorążych Piechoty, w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem w latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1929 z przydziałem do 34 pp w Białej Podlaskiej na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1932. Następnie dowodził w 34 pp kompanią. W 1937 przeniesiony do KOP z przydziałem do batalionu odwodowego KOP „Snów” stacjonującego w m. Snów pow. nieświeski woj. nowogródzkie na stanowisko d-cy kompanii CKM. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1938. Podczas kampanii wrześniowej 1939 d-ca 1 kompanii CKM w I Banie 1 pp KOP w składzie 1 Brygady Górskiej.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK. Pełnił m.in. funkcję k-dta Ośrodka VI Mordy w Obwodzie ZWZ Siedlce.
    Po wojnie służył w WP w wojskach Ochrony Pogranicza. W 1948 jako b. oficer przedwojenny WP zwolniony do rezerwy.
    Dalsze losy n/n.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Korpus Ochrony pogranicza 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; H. Piskunowicz. ZWZ-AK w powiecie siedleckim 1939-1945. Siedlce 1992.


    Wzacny Zenon Gustaw Ignacy
    [1896-1956], ppłk dypl. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 24 XII 1896. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I  wojny światowej. Ukończył kurs szkoły oficerów piech. W WP od XI 1918. Przyjęty do WP w stopniu ppor.  Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany 1 IV 1920 do stopnia por. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 3 psp. W okresie XI 1926- X 1928 słuchacz WSWoj., w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr-a piech. 1 I 1927. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu mjr SG  z dniem 31 x 1928 zostaje przydzielony do Biura Ogólno-Administracyjnego MSWoj. w Warszawie, potem w Komendzie Placu Warszawa, skąd w VIII 1929 zostaje przeniesiony do 23 pp na stanowisko d-cy batalionu. We IX 1930 z 23 pp przeniesiony do 30 DP na stanowisko szefa sztabu. Funkcję pełnił do XII 1932. W XII 1932 przeniesiony z 30 DP do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy taktyki piechoty. W 1934 przeniesiony zostaje z CWPiech. W Rembertowie do 5 psp  w Przemyślu na stanowisko d-cy batalionu. Awansowany 1 I 1935 do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. W VII 1935 przeniesiony został z 5 psp do 59 pp w Inowrocławiu na stanowisko z-cy d-cy pułku. Później w latach 1937-1939 był kierownikiem kursów taktycznych w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W kampanii wrześniowej 1939 berze udział na stanowisku 1 pułku strzelców pieszych w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył  z wrogiem na szlaku bojowym pułku m. in. pod Tomaszowem Lub. Wzięty do niewoli niemieckiej przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch gdzie służył w II Korpusie Polskim. Po demobilizacji początkowo przebywał w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Kanady i tam osiadł na stałe. Zmarł w Kandzie 9 I 1956.
    Odznaczony; VM kl. 5, ZKZ
    Dz. Pers,. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 14 20 IX 1930;Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Dz. Pers. Nr 10 z 4 VII 1935;R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-motorowej 1939. W-wa 1988.


    Wzorek Stanisław Franciszek
    [1910-?], por. sl. st. piech.[1939]
    Ur. 23 VI 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1932 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 84 pp w Pińsku na stanowisko d-cy plutonu. Po 1936 przeniesiony z 84 pp do 4 psp w Cieszynie. W latach 1937-1939 dowódca plutonu w 7 kompanii III batalionu 4 psp. Awansowany do stopnia por. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu, a od 7 IX 1939 dowodzi 1 kompanią CKM 4 psp w składzie 21 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 4 psp. Od Cieszyna na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.



    Zabłocki Eugeniusz
    [1904-1939], ppor. rez. art.[1934]
    Ur. 23 VII 1904. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 26 pal w Skierniewicach. Ewidencyjnie podlegał PKU Skierniewice. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w I dywizjonie zmobilizowanym przez 26 pal dla 54 pal rez. 10 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym dywizjonu m. in. na Lubelszczyźnie, gdzie 21 IX 1939 poległ w rejonie m. Łęczna. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Łęcznej.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. 13. Londyn 1973.


    Zabłocki Wacław Witold
    [1914-1982], kadet, ppor. sł. st. kaw.[1938], w PSZ rtm. [1945]
    Ur. 15 I 1914 w Kijowie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 4 psp w Płocku na stanowisko d-cy plutonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 12 szwadronie 4 psk w składzie Nowogródzkiej brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 4 psk. M. in. na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał se do Francji. Uczestnik kampanii francuskiej. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej, skąd zbiegł i dotarł do Wlk. Brytanii, gdzie służy w PSZ. Awansowany 1 I 1942 do stopnia por. kaw. Był instruktorem w Szkole Podchorążych Kawalerii. Następnie służy w 1o p. dragonów w składzie 1 DPanc. Walczył w 1944-1945 w  Normandii, Belgii i Holandii. Awansowany do stopnia rtm. w 1944. Po demobilizacji pozostał na emigracji. Mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł w Londynie 5 II 1982. Pochowany w Columbarium przy kościele św. Andrzeja Boboli w Londynie. Żona Maria Zabłocka z d. Nickowska ur. 2 II 1914 w m. Korzec na Wołyniu, zmarła 26 IV 1996. Pochowana j. w.
    Odznaczony: KW, Croix de Guerre
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Tajny Dz. Pers. Nr 3z 15 X 1938; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001.


    Zaborowski Wacław
    [1897-1939], kpt. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 1 XII 1897. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W szeregach 28 pp brał udział w stopniu ppor. piech. wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 28 pp. Powołany do służby czynnej w 1925 i mianowany por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1925. Zweryfikowany w 1925 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 28 pp w Łodzi, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony w 1931 z 28 pp do Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7 w Śremie na stanowisko d-cy plutonu i instruktora. Z dniem 5 VIII 1932 przeniesiony z Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7  do Szkoły Podoficerów Piechoty dla Małoletnich Nr 2 w Śremie na stanowisko wychowawcy i d-cy plutonu. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1934. Później po 1935 przeniesiony do 1 DP Leg. w Wilnie, gdzie pełnił m. in. funkcję II oficera sztabu dywizji. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach z Niemcami na stanowisku z-cy kwatermistrza 1 DPLeg. Walczył na Bugo-Narwią. Poległ 13 IX 1939 w walce z wrogiem.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x, SKZ
    Był autorem publikacji pt. Historia wojenna 28 pp w l. 1918-1921.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939., Kraków 20006


    Zacharewicz Wacław
    [1907-1939], por. obs. sł. st. lot.[1935]
    Ur. 15 XI 1907. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1929-1920 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych
    Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. – obs. 15 VIII 1932 z przydziałem do 6 p. lotniczego. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Następnie służył w Szkole Podchorążych Lotnictwa –Grupa Techniczna jako instruktor. Od 1938 słuchacz WSWoj. w Warszawie – promocja 1938-1940. W VII 1939 przydzielony do Nowogródzkiej brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficer informacyjnego Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym brygady. Poległ w walce z Niemcami 23 IX 1939 rejonie Antonówki na Lubelszczyźnie. Pochowany na cmentarzu w Antoniówce.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986


    Zacharzewski Walery
    [1910-?], kadet,  por. sł. st. art.[1938]
    Ur. 19 XII 1910. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 21 pal w Bielsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu artylerii piechoty w 4 psp w Cieszynie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu artylerii piechoty w 4 psp w składzie 21 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 4 psp m. in. na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI A w Osterode, potem od 1940  w oflagu II C w Woldenbergu. Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001


    Zaczyński Roman
    [1907-+?], por. sł. st. piech.[1937], w ZWZ/AK kpt. ps. „Kmita”
    Ur. 16 II 1907. Ukończył szkolę średnią. W latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 4 psp w Cieszynie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 dowodził 3 kompanią I batalionu 4 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu p/gaz. 4 psp w składzie 21 DPGór. Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 4 psp. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK. Był m. in. organizatorem i d-cą konspiracyjnego batalionu AK w Obwodzie Oświęcim. W AK awansowany do stopnia kpt. Po wojnie w kraju. Mieszkał i pracował w Katowicach, gdzie zmarł przed 199o.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2003; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; Z. Walter-Janke. W AK na Śląsku. Katowice 1986.


    Zadora- Zadorecki Eustachy Włodzimierz
    [1899-1944], kpt. sł. st. art.[1924]
    Ur. 02 X 1899 w Brzeżanach syn Emila i Karoliny z Kompitów. Uczęszczał do szkoły średniej. Od 6 VIII 1914 wstępuje ochotniczo do Legionów Polskich. Służył m. in. w 1 pp LP, potem, przydzielony do 1 part. LP, w końcu w 1 p. uł. Od 1 XI 1918 służy w WP. Przyjęty do służby w WP w stopniu ppor. sł. st. Przydzielony do 5 pap, w którego szeregach brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 nadal służy do 1921 w 5 pap. Przeniesiony w 1921 do 11 pap, gdzie pełni różne funkcje. 17 XII 1924 awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Ukończył kurs dla dowódców baterii w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu. Przeniesiony w 1925 do 13 dak na stanowisko d-cy baterii, potem w 1926 z 13 dak do 10 dak, a od 27 IX 1927 do 29 XI 1930 oficer Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Był m. in. w okresie 1927-1928 d-cą oddziału sztabowego/plutonu gospodarczego/, potem instruktor jazdy konnej  w Oficerskiej Szkole Artylerii. Przeniesiony z dniem 30 IX 1930 z CWArt. do 24 pal w Jarosławiu na stanowisko d-cy baterii. W 1933 przeniesiony z 24 pal do 10 dak w Rzeszowie. Z dniem 30 IX 1936 przeniesiony w stan spoczynku. Po mobilizacji w VIII 1939 przydzielony do Ośrodka zapasowego 9 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficer zwiadowczego, potem d-cy baterii 75 mm w składzie V dywizjonu 20 pal, potem od 27 IX 1939 przy 9 psk. Walczył pod Kockiem w składzie SGO „Polesie”. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 x 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VI B w Dössel, gdzie zginął 27 IX 1944 od wybuchu bomby podczas nalotu samolotów alianckich.
    Odznaczony: KN, KW4x
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 27 z 14 VII 1926 dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.


    Zadrożny Henryk
    [1904-?], ppor. rez. piech.[1930]
    Ur. 24 IX 1904. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem do 7 pp Leg. Ewidencyjnie podległa PKU Warszawa M III. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w 4 kompanii zmot. 1 pułku strzelców pieszych zmot. w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym brygady m. in. na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI A, potem w II C w Woldenbergu.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; W. Zaleski. W Warszawskiej brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.


    Zagórski Jerzy
    [1912-?], ppor. sł. st. piech.[1936], w PSZ por. [1940], kpt. [1944]
    Ur. 02 VIII 1912. Absolwent gimnazjum. W latach 1933-1934 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. -Komorowie. Promowany na stopień ppor. 15 X 1936 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-y plutonu. W latach 19381-939 dowodził plutonem w 3 kompanii I batalionu 20 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii 20 pp w składzie 6 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji i tam służy w PSZ. Służył w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Podhalańskich, gdzie dowodził 4 kompanią, potem 3 kompanią I batalionu. Brał udział w walkach pod Narwikiem. Po ewakuacji przebywał krótko z brygadą we Francji, skąd zostaje ewakuowany do Wlk. Brytanii, gdzie po rozformowaniu brygady służył w odtworzonym batalionie strzelców podhalańskich. Awansowany do stopnia por. Następnie służy w batalionie strzelców podhalańskich i dowodzi tam 3 kompanią. Bierze udział w kampanii 1944-1945 na stanowisku d-cy 3 kompanii batalionu strzelców podch. w składzie 1 DPanc. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5 nr 10529 Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska-Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z 13. Londyn 1973.


    Zahorski Wiktor Eustachy
    [1905-1997], kpt. sł. st. art.[1939]
    Ur. 29 III 1905. Ukończył szkołę powszechną. Miał wykształcenie średnie.  Od 1926 w WP. Pozostaje w wojsku jako podoficer zawodowy.  W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 14 dak w Białymstoku na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera administracyjno-materiałowego 14 dak. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 14 dak w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii, potem po reorganizacji w składzie Brygady Kawalerii „Plis” w SGO „Polesie”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 14 dak od Białegostoku na Lubelszczyznę. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IX B w Weilburgu, potem w II C w Woldenbergu. 25 I 1945 ewakuowany w głąb Niemiec. Uwolniony 2 V 1945 z niewoli pozostał na Zachodzie. Pocztkowo w Wlk. Brytanii, skad wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tam osiadł na stałe. Mieszkał w m. Heath w stanie Luizjana.
    Zmarł 27 VII 1997.
    Odznaczony ZKZ
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-01939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939.W-wa 1989.


    Zając Aleksander Piotr
    [1911-?], por. sł. st.  piech.[1938]
    Ur. 31 V 1911. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. Piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do  73 pp w Katowicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. w latach 1938-1939 pełnił funkcję adiutanta d-cy II batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii III batalionu 73 pp w składzie 23 DP. Podczas walk 2 IX 1939 w m. Wyry został ranny.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989; L. Szostek. 73 pp. Pruszków 2002.


    Zając Antoni
    [1902-?], inż., ppor. rez. art. [1930]
    Ur. 01 I 1902. Ukończył gimnazjum, a następnie studia wyższe uzyskując dyplom inż. Służbę wojskową odbywał w latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 21 pap. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem do 21 pap/pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Sosnowiec. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łącznikowego z 23 pal do d-cy piechoty 23 DP. Walczył na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; L. Szostek. 23 pal. Pruszków 1997.


    Zając Jan
    [1914-?], ppor. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 15 I 1914 w Mariampolu. Absolwent gimnazjum. W latach 1933-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936  przydziałem do 9 psk w Grajewie na stanowisko d-cy plutonu.  W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 4 szwadronie 9 psk.  d-ca plutonu w 4 szwadronie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie CKM. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 9 psk. Uczestnik walk pod Kockiem na Lubelszczyźnie. Podczas walk 5 X 1939 zostaje ranny. Przebywał w niewoli niemieckiej m. in. w oflagu II B w Arnswalde, potem II C w Woldenbergu.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 9 psk. Pruszków 1999


    Zając Józef Ludwik
    [1891-1963], dr, gen. bryg. dyw. pilot[1924]
    Ur. 14 III 1891 Rzeszowie, syn Szymona i Izabeli z Kowalskich. W latach 1901-1903 uczęszczał do gimnazjum w Rzeszowie, potem 1903-1909 do gimnazjum w Wadowicach, gdzie w 1909 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1909 studiuje na Wydziale Filozoficznym UJ w Krakowie. W 1915 ukończył studia doktoranckie uzyskując stopień naukowy doktora filozofii. W latach 1912-1914 był członkiem Związku Strzeleckiego. Ukończył szkołę oficerską ZS. W VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich. Służył w 3 pp LP, gdzie dowodził plutonem, potem, kompanią, batalionem i pułkiem. Mianowany ppor. piech. VIII 1914, a 20 X 1914 por. piech., potem 14 III 1915 kpt. piech.  Od IX 1915 dowodził III batalionem, potem od 10 I 1916 do 19 IX 1917 dowodził z przerwami I batalionem. Mianowany 1 XI 1916 mjr piech.  Podczas walk 6 VII 1916 pod Hradyskiem ranny. Potem przejściowo dowodził w VII 1916 pułkiem. W okresie od 9-24 IX 1916 był z-cą d-cy 3 pp LP, potem od 20 IX 1917 dowodził 3 pp Leg. Służy w PKP. Brał udział w nocy z 15/16 II 1918 w przebiciu oddziałów II Brygady Leg. przez front pod Rarańczą. Po połączeniu oddziałów II Brygady z II KP został w III 1918 mianowany d-cą 15 pstrz. I awansowany 1 III 1918 do stopnia ppłk-a piech. Brał udział 11 V 1918 w bitwie z Niemcami pod Kaniowem, gdzie 12 V 1918 dostaje się do niewoli niemieckiej z której wkrótce udało mu się zbiec i przez Murmańsk przedostaje się do Francji. Od XII 1918 w szkole oficerskiej Armii Polskiej we Francji, potem d-ca pułku szkół wojskowych armii. W V 1919 z armią gen. J,. Hallera powraca do kraju. Od V-VIII 1919 przewodniczył komisji regulaminowej oraz tłumaczeń, a równocześnie był kmdtem grupy szkół piechoty. Od VIII-X 1919 przewodniczy Centralnej Komisji Wyszkolenia MSWojsk. Następnie wyjechał na studia do Francji , gdzie studiował  w francuskiej WSWoj. w Paryżu. Po powrocie do kraju od 17 VIII 1920 pełni funkcję szefa sztabu GO „Dolna Wisła”, później do 15 III 1921 szef sztabu 5 Armii w GO w 2 Armii i 3 Armii. Od V 1921 był oficerem sztabu Inspektoratu Armii Nr 2, potem od 16 I 1922 szef Oddziału I Sztabu Generalnego. Zweryfikowany w stopniu płk-a SG sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Mianowany z dniem 15 VIII 1924 gen. bryg. Od 1925 pełni obowiązki z-cy szefa sztabu generalnego. Od 12 IV 1926 do IV 1936 dowodził 23 DP w Katowicach. Od 27 IV 1936 p. o. d-cy OK. V w Krakowie, potem od 20 VII 1936 d-ca OK VI we Lwowie, zaś już od VIII 1936 mianowano go Inspektorem Obrony Powietrznej Państwa, a od I 1937 d-cą Obrony Przeciwlotniczej MSWoj. Ukończył kurs pilotażu. Od III 1939 Naczelny Dowódca Lotnictwa. Podczas kampanii wrześniowej 1939  18 IX 1939 opuścił kraj i przeszedł do Rumunii, potem przedostaje się do Francji, gdzie od X 1939 do VII 1940 był d-c Polskich Sił Powietrznych we Francji i Wlk. Brytanii. Od VIII 1940 do IX 1941 z-ca d-cy 1 KP w Szkocji, następnie od IX 1941-IX 1942 d-ca WP na Bliskim Wschodzie. Minowany 3 V 1942 gen. dyw. W okresie IX 1942-III 19943 z-ca d-cy APW, a od III-VIII 1943 d-ca  I KP w Szkocji. Od VIII 1943 do 1946 inspektor Wyszkolenia Wojska. Po demobilizacji osiadł na stałe w Edynburgu. Podejmuje studia w zakresie psychologii i historii sztuki uzyskując w 1951 stopień dr-a filozofii w zakresie psychologii. Pracował na uniwersytecie w Edynburgu. W X 1957 wyjechał do córki zamieszkałej w Kanadzie.
    Zmarł 12 XII 1963 w Ottawie/Kanada/. Pochowany na cmentarzu Notce Dame w Ottawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, PR 3 i 4 kl., KN, KW4x, ZKZ z M.
    Żonaty z Zofią Szymańską, miał syna Jana /ur. 1920/ i córkę /ur. 1923/
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. V.     W-wa 2007; T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939., Kraków 2006;T. Jurga. Obrona Polski1939. W-wa 1990.


    Zając Teofil Jan
    [1913-?], por. sł. st. piech.[1939], w ZWZ/AK ps. „Turek”
    Kmdt Rejonu AK Sobienie Jeziory-Osieck 1942-1944. Obwód ZWZ-AK Garwolin.
    Ur. 14 I 1913 w Parysowie pow. Garwolin. Absolwent szkoły średniej z 1932. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowie Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 78 pp w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu na Dywizyjnym Kursie Dla Podoficerów Nadterminowych 20 DP w Baranowiczach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 kompanii III batalionu  2 pp KOP . Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po zakończeniu działań wojennych uniknął niewoli niemieckiej i powrócił w połowie X 1939 do Parysowa. Po nawiązaniu kontaktów z por. Czesławem Benickim został zaprzysiężony do konspiracyjnej organizacji SZP/ZWZ. Organizował zręby SZP/ZWZ na terenie Parysowa i okolic. W okresie od III 1941 do połowy 1942 był k-dtem Rejonu Pilawa – Parysów, a następnie od połowy 1942 do końca 1944         k-dtem Rejonu AK Sobienie Jeziory- Osiek. Brał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych latem 1944 w ramach akcji „Burza” na terenie Obwodu AK Garwolin.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse Oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. AK Obwód „Gołąb” Garwolin. Pruszków 1997; tenże: Z dziejów „Drugiej Konspiracji“. Pruszków 2009.


    Zajączkowski Witold
    [1892-1977], kmdr sł. st. MW [1935]
    Ur. 30 III 1892. Absolwent szkoły średniej. Ukończył szkołę oficerską marynarki wojennej. Podczas I wojny światowej służył w marynarce rosyjskiej. Awansowany do stopnia ppor., potem por. marynarki wojennej. W WP od 1919. Mianowany kmdr ppor. z starszeństwem od 1 VI 1919. Pierwszy d-ca ORP Mazur. W 1923 pełnił funkcję dyrektora nauk w Oficerskiej Szkole Marynarki Wojennej w Świeciu. Od
    Od 25 II 1927 do 6 X  1939 d-ca Flotylli Pińskiej. Awansowany do stopnia kmdr-a por. 1 I 1929, a do stopnia kmdr-a 1 I 1935. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi podległymi oddziałami na Polesiu, potem przedostaje się na Litwę, skąd przez Szwecję  w I 1940 dotarł do Francji, potem w Wlk. Brytanii. Od 18 I 1940 do 18 X 1940 kmdt szkół Podchorążych MW w Wlk. Brytanii. Następnie pełnił różne funkcje w PSZ na Zachodzie. Po wojnie pozostał na emigracji.
    Zmarł w 1977.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.


    Zajączkowski Zygmunt
    [1908-1978], por. sł. st. kaw.[1935], żołnierz ZWZ/AK rtm. ps. „Leszczyc”
    Ur. 01 V 1908 w Radomiu, syn Stanisława i Leokadii.  Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 8 p. uł. w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-c plutonu w szwadronie Ckm 8 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 szwadronu 8 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 8 p. uł. od Krakowa na Lubelszczyznę. Brał udział w tzw. II bitwie tomaszowskiej. Uniknął niewoli. Podczas okupacji niemieckiej działał w konspiracji ZWZ/AK. Bliższy przydział nieznany. Brał udział w Powstaniu Warszawskim. Więziony po upadku powstania w oflagu II D w Gross – Born, potem w Leitmentz. Po uwolnieniu z niewoli przebywał w Niemczech. Od 31 V 1945 służył w Brygadzie Świętokrzyskiej, początkowo szef taborów konnych w Grupie, od 3-25 vI 1945 p. o. Dy kompanii sztabowej Kwatery Głównej, potem od 1 X 1945 z-ca d-cy OZ, a od 13 X 1945 z-ca d-cy osrodka koni w Freund. Następnie od 3 I 1946 z-ca d-cy szwadronu kaw., a od 25 II 1946 d-ca kompanii 4088. 4 V 1946 zwolniony z dowództwa. Później  powrócił do kraju. Mieszkał przy ul. Prusa w Krakowie, gdzie zmarł 30 I 1978.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Kadetów II RP. W-wa 2001.


    Zakrzewski Adam
    [1892-1960], płk sł. st. kaw.[1931]
    Ur. 25 II 1892 w Mokszczyźnie w pow. Żytomierz na Ukrainie, gdzie ukończył sześcioklasowe gimnazjum. W VII 1914 wcielony do służby w armii rosyjskiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej kawalerii. Mianowany chor. kaw. Brał udział w walkach na froncie. W 1915 mianowany ppor. kaw., a w 1916 por. kaw. Od 23 XII 1917 służy w I Korpusie Wschodnim w Rosji  gen. J. Dowbór-Muśnickiego., potem w POW w Mińsku na Białorusi. Od 1 XI 1918 w WP. Mianowany rtm. sl. st. kaw. 15 XII 1918. Służył w 4 DStrz. gen. L. Żeligowskiego i walczył na Ukrainie. Od 15 VIII 1919 w 3 p. uł., gdzie dowodzi szwadronem, potem z-ca d-cy 203 p. uł. Uczestniczy w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Następnie d-ca kadry 27 p. uł. W 1922 zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony do 19 p. uł pełnił funkcję szefa wyszkolenia, potem d-cą II dyonu /1923/, a następnie kwatermistrza pułku. Po ukończeniu kursu w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu w 1924 pełnił w okresie od IV 1924 do III 1926 funkcję p. o. z-cy d-cy 3 psk w Wołkowysku. Od III 1926 do V 1927 był z-cą d-cy 3 p. uł. w Tarnowskich Górach. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. 1 I 1927. Przeniesiony w V 1927 na stanowisko z-cy d-cy 10 psk w Łańcucie. Funkcję pełnił do IV1929. Od 11 IV 1929 do 12 VI 1937 był d-cą 1 psk w Garwolinie. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. kaw. 1 I 1931. W latach 1937-1939 pełnił funkcje z-cy d-cy Pomorskiej Brygady Kawalerii w Bydgoszczy. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził Pomorską Brygadą Kawalerii w składzie GO „Czersk” Armii „Pomorze”., potem Kombinowaną Brygadą Kawalerii na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej  w X 1939 przedostał się na Węgry, a później w XII 1939 do Francji, gdzie został mianowany k-dtem Rezerwowego Ośrodka Wyszkolenia Oficerów w Vichy oraz d-cą Legii Oficerskiej. Po klęsce Francji w VI 1940 przedostał się do Wlk. Brytanii, gdzie był m. in. k-dtem Obozu Wojsk Polskich w Crawford, potem obozu w Braungthon przeorganizowanego na 7 Kadrową Brygadę Strzelców. Następnie oficer w dowództwie Obozu Rozdzielczego. Po wojnie w III 1946 powrócił do kraju. Zamieszkał w Sopocie. Formalnie przeniesiony w stan spoczynku w IV 1946. Działał aktywnie w stowarzyszeniu kombatanckim.
    Zmarł w Sopocie w 1960. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM kl. 5, Kw., ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990


    Zakrzewski Jan
    [1908-1942], ks. kap. rez.[1939]
    Ur. 4 IX 1908. Ukończył Seminarium Duchowne. Kapłan diecezji podlaskiej, prefekt w Parczewie, mianowany kapelanem rez. 28 IV 1939 z starszeństwem 1 I 1939. We IX 1939 pełnił funkcję kapelana 26 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii . W czasie walk dostał się do niewoli niemieckiej.
    Przebywał w oflagu w Rothenburgu, potem w obozach koncentracyjnych KL Buchenwald, w KL Dachau, gdzie zginął 25 VIII 1942.
    Kapelani wrześniowi. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.


    Zakrzewski-Dołęga Jan Tytus 
    [1908-1940], kpt. lek. med.[1938]
    Ur. 16 I 1908 w majątki Brzózki w pow. kolneńskim, syn Tymoteusza i Michaliny z Humięckich. Uczęszczał do gimnazjum w Ostrowi Maz., gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1933 w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Dyplom lekarski uzyskał w 1933. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 VII 1933. W okresie VIII – XII 1033 odbywał staż w Szpitalu w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie. Z dniem 1 I 1934 po odbyciu stażu przeniesiony z Centrum wyszkolenia sanitarnego do Baonu Podchorążych Sanitarnych na stanowisko instruktora. Awansowany 1 I 1935 do stopnia por. sł. st. sanit. W 1935 przeniesiony do 1 dywizjonu Artylerii Konnej w Warszawie na stanowisko lekarza sanit. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. 1 dak w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym dywizjonu m. in. na Lubelszczyźnie. Po rozwiązaniu 1 dak 27 IX 1939 unika niewoli niemieckiej. W nieznanych okolicznościach w okolicznościach 1939 ujęty przez funkcj. NKWD na terenie pow. Stryj. Zamordowany w IV 1940 na Ukrainie przez funkcj. NKWD. 
    Odznaczony: BKZ
    Jego nazwisko znajduje się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. L. Englert. Szkoła Podchorążych Sanitarnych 1922-1939. Londyn 1997; P. Zarzycki. 1 dak. Pruszków 1999.


    Zakrzewski Leszek Władysław
    [1914-?], ppor. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 14 I 1914. Absolwent gimnazjum z maturą. W okresie 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem odbywał praktyki w pułku kawalerii. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 xz przydziałem do 26 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 2 szwadronie 26 p. uł. w Baranowiczach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łącznikowego 26 p. uł. do sztabu Nowogródzkiej Brygady Kawalerii.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006


    Zakrzewski Romuald Włodzimierz
    [1906-1939 ], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 7 II 1906. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskowa odbywał na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 179 pprez. w składzie 50 DP Rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Poległ pod Kockiem 3 X 1939. Pochowany na cmentarzu wojennym w Kocku.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;


    Zakrzewski Stanisław
    [1905-?], ppor. rez. piech. [1934]
    Ur. 9 V 1905. Absolwent szkoły średniej i wyższej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych w 1935 awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 7 kompanii III batalionu 180 pprez. W składzie 50 DP Rez. Walczył na Lubelszczyźnie. Podczas walk pod Kockiem 5 X 1939 zostaje ciężko ranny.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie ”1939. W-wa 1989.


    Zakrzewski – Wyskota Stanisław Józef Jan
    [1902-1986], rtm. sł. st. kaw.[1934], w  PSZ mjr [1943], ppłk[1944[, płk w st. sp. [1964]
    Ur. 01 III 1902 w Rybitwach k. Pakości na Kujawach, syn Zygmunta I Emilii z Jażdżewskich. Do szkoły średniej uczęszczał w Poznaniu. W okresie nauki był członkiem  tajnego niepodległościowego Towarzystwa Tomasza Zana, potem w 1918 czynny w POW Zaboru Pruskiego. 02 I 1919 wstępuje ochotniczo do oddziału powstańczego i walczy w walkach o Strzelno w szeregach szwadronu nadgoplańskiego. Następnie służy w 3 p. uł.. Wlkp. Walczy w Powstaniu Wielkopolskim na odcinku inowrocławskim. Przeniesiony do 2 p. uł. Wlk. W Biedrusku. Od XI 1919 do VI 1920 na kursie w Wielkopolskiej Szkole Piechoty. Mianowany ppor. kaw. 1 VII 1920. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie przeniesiony d0 25 p. uł., gdzie był oficerem- instruktorem szkole podoficerskiej. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 1 III 1922.Później pełni różne funkcje w 2 p. uł. W końcu 1925 przeniesiony z 25 p. uł. Do 17 p. uł. w Lesznie, gdzie został przydzielony do szkoły podoficerskiej pułku. Brał udział w wielu zawodach hippicznych. Awansowany 1 I 1934 do stopnia rtm. sł. st. kaw. Mianowany d-cą szwadronu. W 1934 ukończył kurs w CWKaw. dla dowódców szwadronu. Przeniesiony w 1934 do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko d-cy szwadronu kawalerii KOP  „Nowe Święciany”. Szwadronem dowodzi do 1939. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadron w 13 p. uł. W składzie Wileńskiej  Brygady Kawalerii. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku m. in. 24 IX 1939 pod Suchowolą na Lubelszczyźnie. 27 IX 1939 dostaje się do niewoli niemieckiej, skąd 28 IX 1939 udało mu się uciec. Ponownie ujęty 4 XI 1939  przez Niemców  i uwięziony. 24 XII 1939 podejmuje udaną próbę ucieczki. Przez Słowację i Węgry przedostaje się do Francji i tam otrzymał przydział do służby w PSZ. Skierowany do Homs w Syrii, gdzie formowano Brygadę Strzelców Karpackich. 8 IV 1940 mianowany z-cą d-cy Dywizjonu Rozpoznawczego przy Brygadzie Strzelców Karpackich. 29 V 1940 dywizjon zostaje przemianowany na Dywizjon Ułanów Brygady Strzelców Karpackich, a od II 1941 Pułk Ułanów Karpackich. Wraz z swoją jednostką przeniesiony do Egiptu, potem  walczy w obronie Tobruku. 16 XII 1941 zostaje ranny od wybuchu miny na którą najechał samochód terenowy w którym jechał. Następnie pułk przechodzi intensywne szkolenie. W X 1942 pułk został przetransportowany przez Palestynę do Iraku, gdzie osłania pola naftowe w m. Diyala. Potem ponownie w Egipcie. Po kolejnej reorganizacji  Pułk Ułanów Karpackich wchodzi w skład II Korpusu Polskiego jako oddział rozpoznawczy. Awansowany 3 V 1943 do stopnia mjr-a sł. st. kaw. Od 26 V 1943 zostaje d-cą pułku. 25 I 1944 wraz z pułkiem przerzucony drogą morską do Włoch. Walczy na czele pułku w kampanii włoskiej m. in. pod Monte Cassino, potem w składzie 5 Kresowej Dywizji Piechoty. Awansowany 02 VIII 1944 do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. Od połowy VIII 1944 walczy w składzie Zgrupowania Pancernego. Uczestnik walk o Bolonię. W V 1946 po zdaniu sprzętu ciężkiego pułk zostaje przewieziony do Neapolu, potem drogą morską przetransportowany do Wielkiej Brytanii, gdzie przybył 30 VII 1946 do obozu Weeslaby Camp k. Lincoln. Pułk rozformowano ostatecznie 14 VII 1948. Zamieszkał wówczas w m. Grimsby. Był wiceprezesem a od 1955 prezesem Związku Ułanów Karpackich. Mianowany 1 I 1964 płk. Pracuje zawodowo jako agent handlowy, potem kierownik wycieczek. Podejmuje studia na Art School w Grimsby i w Lincoln. Malował obrazy.
    Zmarł w Grimsby 08 I 1986. Zgodnie z jego wolą jego prochy zostały przewiezione do polski  i 5 VII 1986 złożone na cmentarzu parafialnym w Kościeszkach.
    Odznaczony: VM kl. 5,  KW2x,MN, SKZ
    Zmarł 08 I 1986 w Grimsby w Wlk. Brytanii. Jego prochy zostały złożone w grobowcu rodzinnym 5 VII 1986 na cmentarzu parafialnym w Kościeszkach.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; T. Kryska-Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn 1973,


    Zakrzewski Stefan
    [1911-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 16 VII 1911. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w latach 1933-1934 w 1 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 4 pp. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od  1 I 1936 z przydziałem do 4 pp Leg. w Kielcach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w oddziale nadwyżek z 18 pp. Uczestnik walk z wrogiem na Lubelszczyźnie. Ranny podczas walk umieszczony w szpitalu we Włodawie, gdzie w wyniku odniesionych ran zmarł 3 XI 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym we Włodawie.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2006.R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;


    Zakrzewski Tadeusz IV
    [1897-?], rtm. sł. st. kaw.[1930]
    Ur. 2 III 1897 w Żytomierzu. Uczestnik I wojny światowej. Służył w armii rosyjskiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej. W WP od XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 27 p. uł. Długoletni oficer 27 p. uł., gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany 1 I 1930 do stopnia rtm. Ukończył kurs dla dowódców szwadronu. Z dniem 4 I 1932  skierowany z 27 p. uł.  na 6 miesięczny kurs  unitarny broni pancernych w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Modlinie. Po ukończeniu kursu powraca do macierzystego pułku, skąd w XI 1932 zostaje przeniesiony do 4 dywizjonu pancernego. W 1934 przeniesiony z 4 dywizjonu panc. do 4 baonu czołgów i samochodów pancernych, potem w 1935 do 4 bonu panc. W latach 1937-1939 d-ca kolumny samochodowej 4 batalionu panc. i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Po wojnie przebywał w Niemczech. Od 31 OI 1946 był d-cą kompanii 4104w Brygadzie Świętokrzyskiej. 30 IV 1946 przeniesiony do Kafertalu.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;  Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.


    Zakrzewski Wacław
    [1909-?], ppor. rez. art.[1933]
    Ur. 12 XII 1909. Absolwent gimnazjum. W okresie od 11 VIII 1930- 29 VI1931 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 3 dak. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 1 dak w Warszawie.  Ewidencyjnie podlegał PKU Łomża. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 3 baterii 4 dak. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 4 dak w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji w Brygadzie Kawalerii „Edward”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie m. in. pod Kockiem. Od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Z. Gnat-Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996; Rocznik oficerski rezerw 1934


    Zaleski Bogusław
    [1900-?], por. rez. kaw.[1932]
    Ur. 15 I 1900. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych rezerwy kawalerii. Mianowany ppor. rez. kaw. 1 VII 1925. Po odbyciu  kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia por. rez. kaw. z starszeństwem od 2 I 1932 z przydziałem do 27 p. uł. w Nieświeżu. Ewidencyjnie podlegał PKU Pińsk. Zmobilizowany w VIII 1939 do PW i przydzielony do Ośrodka zapasowego Nowogródzkiej brygady Kawalerii „Łuków”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach na Lubelszczyźnie n stanowisku d-cy szwadronu pieszego w Oddziale Kawalerii z OZ Nowogródzkiej BK „Łuków”.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 193; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003.
    Nota wymienionego niżej ppłk-a dypl. sł. st. kaw. J. Zaleskiego występuje w literaturze w 2 wersjach. Obydwie wersje są zgodne do IX 1939.


    Zaleski Jerzy  II Kazimierz
    [1897-194o], ppłk dypl. sł. st. kaw.[1937], pośm. płk [2007]
    Ur. 05 V 1897 w Częstochowie, syn Władysława, gdzie ukończył gimnazjum z maturą. Uczestnik I wojny światowej. Był żołnierzem 1 p. uł. Legionów Polskich. W WP od XI 1918.  Mianowany ppor. kaw. 15  III 1919 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany 1 IV 1920 por. kaw. służył w 1 Pułku Szwoleżerów. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1923-1925 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. nadal w 1 p. szwol. z jednoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów kawalerii otrzymuje z dniem 01 X 1925 przydziałe do Oddziału I Sztabu Generalnego WP na stanowisko referenta w Biurze Ogólno-Organizacyjnym, a następnie  we IX 1926 do 9 Samodzielnej Brygady Kawalerii na stanowisko szefa sztabu brygady. Awansowany 1 I 1928 do stopnia mjr-a dypl. sł. st. kaw. W 1928 przeniesiony z sztabu 9 Samodzielnej brygady Kawalerii do 21 p. uł. w Równem na stanowisko d-cy szwadronu. W IV1929 przeniesiony z 21 p. uł. do Inspektoratu Armii w Warszawie na stanowisko II oficera sztabu. Z dniem 15 III 1931 przeniesiony z inspektoratu Armii w Warszawie do 14 p. uł. we Lwowie na stanowisko z-cy d-cy. W 1933 przeniesiony z 14 p. uł. do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko kierownika Komisji Doświadczalnej. Do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. kaw. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 ndal  w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisku kierownika Komisji Doświadczalnej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera w Oddziału III w sztabie Armii gen. E. Przedrzymirskiego. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Dostał się w nieznanych okolicznościach do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: KN, KW3x,ZKZ
    Dz. Pers. Nr 101 z 7 X 1925; Dz. Pers. Nr 9 z 27 IV 1929; Dz. Pers. Nr 42 z 11 X 1926; Dz. Pers. Nr 4 z20 II 1928; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 10 z 15 IX 1933;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Charkow. Księga cmentarna. W-wa 2003.
    Wg I. Cabana dane personalne i przebieg służby zgodny do IX 1939. Walczył na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Przebywał w Warszawie, gdzie podejmuje działanosć konspiracyjną w ZWZ. W VIII 1940 przybył z Warszawy do Lublina z płk dypl. T. Pełczyńskim, który obejmuje dowodzenie Okręgiem Lubelskim ZWZ. Natomiast ppłk Jerzy Zaleski pełni od VIII 1940-I 1941 funkcję szefa sztabu okregu ZWZ Lublin.Używał wówczas ps. „Józef” vel Jerzy Jabłoński. Zalegalizowany jako komiwojażer firmy perfumeryjnej.Aresztowany 13 I 1941 w wyniku „wsypy’przez gestapo i uwięziony. Przeszedl ciężkie gestapowskie śledztwo z stosowaniem tortur włącznie. Po zakończeniu śledztwa wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie go zamordowano.
    I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995.


    Zaleski Kazimierz
    [1900-?], kpt. sł. st. uzb.[1936]
    Ur. 04 IX 1900. Absolwent szkoły średniej. W WP od 1919. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1  XI 1920 służył w 63 pp w Toruniu, gdzie pełnił różńe funkcje. W 1923 odkomenderowany do Centralnej Szkoły Strzelniczej w Toruniu z przydziałęm do Baonu Podoficerskiego, gdzie pełni różne funkcje. Następnie ponownie po 1925 w 63 pp. Przeniesiony z dniem, 1 X 1931  z 63 pp do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie na stanowisko instruktora. Przeniesiony w 1933 z Szkoły Podchorążych Piechoty do 82 pp, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony w 1936 do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko inspektora broni w Szefostwie Uzbrojenia. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby uzbrojenia 39 DP Rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym, 39 DPRez. na Lubelszczyźnie.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931;Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;


    Zaleski Stanisław Wincenty
    [1895-1961], mjr dypl. sł. st. art.[1935]
    Ur. 24 VII 1895. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny światowej. Ukończył szkołę oficerską artylerii. Mianowany ppor. art.  W WP od XI 1918. W stopniu ppor. art. skierowany z dniem 10 XII 1918 z rezerwy personalnej  do Oficerskiej Szkoły Artylerii w Rembertowie na kurs dla oficerów art. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 27 pap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 IX 1919. Służył w 27 pap. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Ukończył kurs dla dowódców baterii w Toruniu. Przeniesiony w 1925 do 7 dak w Poznaniu, gdzie dowodził baterią. W latach XI 1929-IX 1931 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Z dniem 1 IX 1931 po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. art. przydzielony do sztabu Brygady Kawalerii „Toruń” na stanowisko oficera sztabu. W IV 1934 dowództwo Brygady Kawalerii „Toruń” przeniesiono do garnizonu Bydgoszcz i w związku z tyym zmieniono także nazwę Brygady Kawalerii „Toruń” na Brygadę Kawalerii „Bydgoszcz”, która 1 IV 1937 przemianowano na Pomorską Brygadę Kawalerii. W 1934 przeniesiony z stanowiska oficera sztabu brygady na stanowisko szefa Sztabu Brygady Kawalerii „Bydgoszcz”. Awansowany 1 I 1935 mjr dypl. sł. st. art. w 1937 przeniesiony na stanowisko wykładowcy przedmiotu taktyki  ogólnej I kursu w WSWoj. w Warszawie. Latem 1939 przydzielony do sztabu Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew”, a po rozbiciu SGO „Narew” przyłączył się z częścią oficerów sztabu SGO „Narew” do sztabu Dywizji Kawalerii „Zaza” w walczył  w jej składzie na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu działań wojennych znalazł się w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu, potem od VI 1940 w II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 26 VI 1961. Pochowany na cmentarzu wojskowym Powązki.
    Odznaczony: KW3x, SKZ
    Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 5 z 18 I 1919 poz. 216; Dz. Pers. Nr 20 z  23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii. Pruszków 2003; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; J. Wróblewski. SGO „Polesie”. W-wa 1989.


    Zaleski – Tarasow Wacław
    [1914-1993], ppor. sł. st. kaw.[1936], w PSZ por.
    Ur. 29 V 1914.Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 1 psk w Garwolinie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 3 szwadronie 1 psk. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu rozpoznawczego motocyklistów w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady. Wyróżnił się w walce z Niemcami pod Annopolem. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i przedostaje się przez Węgry do Francji, gdzie zostaje mianowany d-ca plutonu rozpoznawczego Brygady Strzelców  Podhalańskich. Brał udział w kampanii norweskiej. Walczył  w bitwie pod Narwikiem. Po ewakuacji do Francji walczy w kampanii francuskiej w VI 1940. W czasie walk w Bretanii dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XVII A. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 wstępuje do II Korpusu Polskiego we Włoszech. Otrzymał przydział do Szkoły Podchorążych Piechoty w Calipoli. Po demobilizacji w 1947 powrócił do Polski i zamieszkał w Łodzi, gdzie podejmuje pracę w Centrali Tekstylnej. Był wielokrotnie szykanowany przez funkcj. UB. W 1954 przenosi się do Warszawy. Pracuje w Departamencie Transportu MHW. W 1964 zostaje dyrektorem tego departamentu z zadaniem przekształcenia departamentu w Zjednoczenie Transportu i Handlu Wewnętrznego, którym kierował do 1980, kiedy to miał pierwszy zawał. Od 1980 na emeryturze. Był propagatorem jeździectwa, czynny działacz. Był prezesem Warszawskiego Okręgowego Związku Jeździeckiego, sędzią  międzynarodowym. Przez wiele lat zajmował się sekcją jeździecką w Łobzie.
    Zmarł 06 V 1993 na zawał serca.
    Autor książki pt. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.


    Zalewski Grzegorz
    [1897-?], kpt. sł. st. art. [1927], od 31 VIII 1934 w st. sp.
    Ur. 24 III 1897. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 63 pp, gdzie pełni różne funkcje. W 1925 przeniesiony na kurs dla młodszych oficerów artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu przeniesiony do 14 pap w Poznaniu. Awansowany 1 I 1927 do stopnia kpt. sł. st. art. Z 14 pap odkomenderowany z dniem 01 VIII 1929 do o1 V 1930 na stanowisko oficera sądowego  przy Wojskowym Sądzie Rejonowym w Poznaniu. Przeniesiony  z dniem  o9 V 1930 z WSR Poznań  do 14 pap w Poznaniu, a od 10 V 1930 do 31 V 1930  oficer w Komendzie Obozu Ćwiczeń Biedrusko. Przeniesiony 1 IV 1931  z 14 pal do 22 pal na stanowisko d-cy baterii. W 1934 w dyspozycji d-cy DOK X. Z dniem 31 VIII 1934 przeniesiony z dyspozycji d-cy DOK X  w stan spoczynku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku d-cy improwizowanej 4 baterii z 55 pal rez. – podgrupa „Kielce”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym baterii.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr  15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934.


    Zalewski Lucjan
    [1910-?], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 10 VI 1910. Absolwent szkoły średniej. W okresie 13 XI 1929-27 VII 1930 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1939-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 4 psp w Cieszynie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Długoletni oficer 4 psp. Po ukończeniu kursu w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu dla oficerów łączności piechoty w latach 1937-1939  dowodził plutonem łączności 4 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 4 pp w składzie 21 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu, a od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. stepn. Rocznik oficerski 1939., Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989;


    Zalewski Władysław
    [1897-1973], mjr lek. wet.[1937]
    Ur. 27 VI 1897. Absolwent szkoły średniej z maturą. Studiował weterynarię. Uczestnik I wojny  światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył jako podlekarz wet. w Kadrze Okręgowego Szpitala Koni IX. Odkomenderowany na w celu dokończenia studiów do akademii weterynaryjnej we Lwowie, gdzie otrzymał w 1926 dyplom lek. wet. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. wet. 1 I 1928. W 1928 w dyspozycji d-cy DOK VI Lwów, potem przeniesiony na stanowisko lekarza wet. garnizonu Tarnopol. Do stopnia mjr0-a awansowny 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcję lekarza wet.  Rejonu Środkowego – Baranowicze Korpusu Ochrony Pogranicza. W kampanii wrześniowej 1939 bierrze udział na stanowisku szefa służby weterynaryjnej 36 DPRez. Uczestnik walk z wrogiem na szlaku bojowym dywizji.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie.
    Zmarł  8 VI 1973 w Warszawie
    Odznaczony: ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.


    Załęski Jan Stanisław
    [1906-1944], ppor. rez. art. inż. [1934], w ZWZ/AK por. ps. „Grudzień”
    Ur. 02 II 1906 w Warszawie. Absolwent gimnazjum, następne ukończył wyższe studia uzyskując dyplom inżyniera architekta . Służbę wojskową odbywał w okresie od 11 VIII 1931 – 29 VI 1932 w 1 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych w 1935 awansowany do stopnia ppor. rez. art. z przydziałem do 1 dak w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego w 4 baterii 1 dak w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i powraca do Warszawy, gdzie podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ/AK. Awansowany w konspiracji do stopnia por. rez. art.  Pełnił m. in. funkcję d-cy 2 baterii  konspiracyjnego 1 dak. Poległ  w walce z wrogiem 1 VIII 1944 w pierwszym dniu powstania przy ul. Podchorążych.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. M. Bartelski. Mokotów 1944. W-wa 986.


    Załęski Józef
    [1895-?], mjr sł. st. piech. [1939]
    Ur. 23 II 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. służył w 77 pp. Długoletni oficer 77 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony d0 51 pp, gdzie dowodził kompanią. W latach 1937-1939 d-ca 4 kompanii w II btalionie 51 pp. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 19 III 1939. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 52 pp w składzie 12 DP. Walczył na szlaku bojowym pułku.
    Odznaczony: KW, SKZ, KZWLŚr
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. Popłudniowe Zgrupowanie Armii „Prusy” we wrześniu 1939 roku.


    Załęski Lucjan
    [1904-1948], kpt. sł. st. piech.[1937] po 1945 w WP w kraju mjr/ppłk
    Ur. 02 I 1904. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 01 IX 1924 do 01 VIII 1925  w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowny na stopien ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 74 pp w Lublińcu na stanowisko d-cyu plutonu. Do stopnia por. awanswoany 15 VIII 1929. Długoletni oficer 74 pp, gdzie pełnił różńe funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 dowodził 9 kompanią w III batalionie 74 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 74 pp w składzie 7 DP. Walczył w rejonie Złotego Stoku, potem na Lubelszczyźnie. Dostaje się do niewoli sowieckiej. Więziony w więzieniu NKWD w Jampolu / potem obozie pracy w Indiel. Od jesieni słuzy w Armii Polskiej gen. w. Andersa w ZSRR. Pełnił funkcję  szefa sztabu 18 pp w Buzułuku. Wraz z AP opuścił w 1942  ZSRR. Brł udział wwalkach II Korpusu w kampanii włoskiej. Po ewakuacji do Wlk. Brytanii, gdzie wstąpił do Zjednoczenia Polskiego. Był jednym z tych oficerów, którzy 19 x 1945 podpisali apel do żołnierzy polskich na obczyźnie , nawołujący do powrotu do kraju. Po powrocie do kraju 22 III 1946 wstępuje do wojska otrzymując przydział do 1 DP. W XI 1947 zostaje przeniesiony na stanowisko szefa sztbu 3 DP. W 1948 w stopniu ppłk-a ndal pełnił funkcję szefa sztabu 3 DP w Zamościu. Zatrzymany 13 V 1948 i przewieziony do aresztu GZI. Aresztowany przez Prokuraturę Wojskową 15 V 1948 i uwięziony pod fałszywymi zarzutami w tzw. Sprawie Zamojsko-Lubelskiej”. Wraz z nim aresztowano jego żonę Walentynę, która także został poddana brutalnym przesłuchaniom. Bita i maltretowana. Przeszedł bestialskie śledztwo.  Maltretowany psychicznie i fizycznie. Był więziony w więzieniu Głównego Zarządu Informacji. Torturowany w czasie przesłuchań i zakatowany. W wyniku odniesionych obrażeń zmarł 22 VII 1948. 
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1927; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Poksiński. „TUN” – Tatar-Utnik-Nowicki. W-wa 1992.


    Załęski Stanisław
    [1910-?], ppor. rez. art.[1934]
    Ur. 28 VII 1910. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie 1931-1932  w 4 baterii szkolnej w  Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 18 pal. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych w 1935 zostaje awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 18 pal. Ewidencyjnie podległą PKU Łomża. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udził na stanowisku oficera zwiadowczego i dywizjonu 61 pal rez. w skladzie 41 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym I dyonu m. in. na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;


    Załęski Stanisław  Marian
    [1899-1972], por. rez. art. [1935], w PSZ kpt. rez. art. [1946]
    Ur. 28 X 1899 m. Hołownia na Wołyniu, syn Adolfa-Marina i Jadwigi z Druckich-Lubecka. Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Absolwent szkoły średniej. Brał udział jako ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej 1919- 1920. Po wojnie ukończył kurs podchorążych artylerii rezerwy w Dywizjonie Szkolnym Artylerii przy DOK II. Mianowany ppor. rez. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 2 dak.Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Był właścicielem majątku ziemskiego i Ujścia w pow. kostopolskim. Aktywny działacz Stronnictwa Narodowego  na Wołyniu. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany 1 I 1935 do stopnia por. rez. art. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. Przydzielony do 28 pal w Zajezierzu, gdzie obejmuje dowodzenie baterią gospodarczą, potem w  Ośrodku Zapasowym Artylerii w Hrubieszowie, gdzie zorganizował baterię marszową z którą 23 IX 1939 wycofał się w kierunku Chełma. Dolączył nastepnie do Brygady Kawalerii „Plis” . Podporządkowany d-cy 1 szwadronu 10 p. uł. walczył  w składzie SGO „Polesie”. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 x 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II A w Arnswalde, a od V 1942 w oflagu II D w Gross-Bors, skad w 1945 zostaje ewakuowany z grupą jeńców do oflagu X B w Sandbostel. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 pozostaje na zachodzie. Słuzy w PSZ. Awansowany do stopnai kpt. rez. art. Po demobilizacji w 1947 mieszkał w Londynie. Działacz kombatancki orz społeczny. Był m. in. członkiem Rady Jedności Narodowej.
    Zmarł  9 VI 1972 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Gennersbury w Londynie.
    Odznaczony: KW, MN
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka - K. Stepan. Awanse oficerskie w PW 1935-1939. Kraków 2003; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995


    Załuski Tomasz
    [19o6-?], ppor. rez. kaw.[1934]
    Ur. 29 XII 1906. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 16 VIII 1931-30 VI 1932 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 5 p. uł. w Ostrołęce. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1934. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie CKM na podwodach w składzie III dyonu kombinowanego  w składzie kawalerii Grupy „Dubno”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym grupy.
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.


    Zamajski Tadeusz Władysław
    [1907-?], por. rez. art.[1937], w ZWZ/AK  por. ps. „Władysław”
    Ur. 06 IV 1907 w m. Zumie, syn Gustawa i Julii. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie od 30 VII 1928- 20 IV1929 w  1 baterii szkolnej  w   Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim.  Praktyki odbywał w 9 dak. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. art. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 9 dak. Ewidencyjnie podlegał PKU Łuniniec. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowano go 1 I 1937 do stopnia por. rez. art. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kolumny amunicyjnej 9 dak  w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 9 dak. Po walkach na Lubelszczyźnie unika niewoli. Podczas okupacji niemeiockeij czynny w konspiracji niepodległościowej zWZ/AK na terenie Inspektoratu Rejonowego ZWZ/AK Puławy, gdzie pełnił funkcję oficera łączności. Aresztowany 10 XI 1944 razem z mjr St. Kowalskim kmdtem Inspektoratu Rejonowego AK Puławy w Lublinie na punkcie kontaktowym, gdzie był zorganizowany „kocioł”  przez funkcj. NKWD. Był więziony przez NKWD. 02 XII 1944 przeniesiony do więzienia na Zamku Lubelskim.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w PW 1935-1939. Kraków 2003; Księgi więzieni na Zamku w Lublinie 1944-1954. T. 1. Lublin 2009.; K. B. Kotliński. Puławscy żołnierze AK. Puławy 1999.


    Zamojski Jan Stanisław
    [1908-1940],  dr wet., ppor. rez. kaw. [1936], pośm. por. [2007]
    Ur. 04 II 1908 w Brzeżanach, syn Józefa i Jadwigi z d. Sobołkiewicz. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum w Brzeżanach, gdzie otrzymał w 1928 świadectwo dojrzałości. Następnie w latach 1928-1933 studiował w Akademii Medycyny Weterynarii we Lwowie, gdzie 18 IX 1933 otrzymał tytuł dr wet. W okresie od 19 IX 1933 do 20 III 1934 odbywał służbę wojskową w oddziale szkolnym weterynarii w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 12 pal w Złoczowie. Przeniesiony do rezerwy 17 IX 1934. Mieszkał w Klimontowie pow. sandomierski, gdzie pracował na stanowisku powiatowego lekarza weterynarii. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 13 p. uł. W 1937 odbył kurs w Centrum Wyszkolenia i Badań Weterynaryjnych w Warszawie oraz odbył ćwiczenia w 13 p. uł. Zmobilizowany w 1939 bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku lekarza wet. 13 p. uł. w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 13 p. uł., potem na Lubelszczyźnie jako d-ca plutonu w 4 szwadronie 9 psk. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Wieziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Z. Gnat-Wieteska. Podchorążowie artylerii konnej i weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszkow 1996; R. Rybka – K. Stepan., Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000; WPH Nr 4. W-wa 1992.


    Zamoyski Jan Tomasz Antoni Marcin
    [1912-2002], ppor. rez. kaw.[1935]
    Ur. 12 VI 1912 w Klemensowie, syn Maurycego Klemensa i Marii Róży z Sapiehów. Absolwent gimnazjum z maturą. Służbę wojskową odbywał w okresie od 16 VIII 1931-30 VI 1932 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a praktyki w 24 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor, rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 24 p, uł. Studiował w Instytucie Handlu i Ekonomii w Nancy oraz w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. W kampanii wrześniowa 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie kawalerii dywizyjnej 3 DPLeg. Podczas okupacji niemieckiej był żołnierzem ZWZ/AK. Podczas pacyfikacji Zamojszczyzny wraz z żoną Różą uratowali z hitlerowskiego obozu w Zwierzyńcu 460 zabranych matkom 7-8 letnich dzieci. Po wojnie przebywał w kraju. Pozbawiony majątku. W 1949 aresztowany i skazany na 15 lat więzienia. Zwolniony z więzienia po 8 latach. Później pracował przez 20 lat w szwajcarskich liniach lotniczych „Swissar. W 1990 stanął na czele Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego. Wn 1991 został senatorem II kadencji z woj. Zamojskiego. Pełnił na I posiedzeniu funkcję Marszałka Seniora. Zasiadał w klubie parlamentarnym Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego.
    Patron gimnazjum nr 2 w Zamościu. Honorowy Obywatel Zamościa.
    Odznaczony: Orderem Orła Białego
    Zmarł 29 VI 2002 w Warszawie
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka-k. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.


    Zaniewski Teodor
    [1897-1975], ppłk dypl. sł. st. sap. [1939], w PSZ płk dypl.
    Ur. 10 V 1897 w Suwałkach. Uczęszczał do gimnazjum w Suwałkach. Maturę zdał w 1916 w polskiej szkole realnej w Moskwie. W 1916 wcielony do służby w armii rosyjskiej. Skierowany do Oficerskiej Szkoły Inżynierii w Petersburgu. Od jesieni 1917 służy w I Korpusie Polskim w Rosji. Przydzielony do Legionu Oficerskiego w składzie, którego bierze udział w walkach jako miner w rejonie Bobrujska. Po rozformowaniu w VI1918 w Rosji I KP powraca w rodzinne strony. Jesienią 1918 wstępuje do organizowanego suwalskiego pułku piechoty, w którym organizuje kompanie techniczną. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako d-ca kompanii technicznej w składzie 1 dywizji Litewsko-Białoruskiej, potem w 41 pp. Za okazane męstwo odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1921-1926 służył w 3 p. saperów na stanowisku d-cy kompanii. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1923. W latach 1926-1929 był kierownikiem referatu fortyfikacyjnego w 3 Okręgowym szefostwie Saperów w DOK III w Grodnie. W 1930 służył w 29 DP oraz odbywał staż w 2 pap, potem 54 pp. W latach 1930-1932 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. sap. został przydzielony z dniem 1 XI 1932 do 6 batalionu saperów, gdzie pełnił m. in. funkcję adiutanta baonu. W 1934 przeniesiony na stanowisko szefa saperów 29 DP w Grodnie. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st. sap. 1 I 1935. W latach 1935-1938 pełnił funkcję szefa wydziału ogólnego dowództwa Saperów MSWoj. Wraz z grupą oficerów saperów prowadził prace nad „zmotoryzowaniem, saperów”. Od 8 VII 1938 dowodził batalionem mostowym. Awansowany 19 III 1939 do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. sp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 od 4 IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy Grupy Mostowej. Kierował budową i utrzymaniem mostów pontonowych w środkowym biegu Wisły. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, gdzie służy w PSZ. Podczas kampanii francuskiej był d-cą saperów 1 DGren. Podczas walk dostał się w VI 1940 do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu 29 IV 1945 z niewoli pozostał na Zachodzie. Do 1947 służył w PSZ. Po demobilizacji osiedlił się na stałe w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie.
    Zmarł 04 VI 1975 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie.
    Żonaty z Amalią  – syn Zbigniew [1925-1988] po raz drugi żonaty z Birutą Perpeczko /1911 Oszmiana-2 IV 1993/Londyn, dr medycyny
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 6x, ZKZSKZ, PR
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. Batalion Mostowy. Pruszków 1996;Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.


    Zaorski Wacław Michał/ Mikołaj
    [1908-1942], por. rez. art.[1937],  w PSZ  kpt. [1942]w AK ps. „ Ryba”, „Łuska” vel Wacław Zanek, vel Jerzy Michałowski.   Cichociemny t. III biogram
    Ur. 03 III 1908 w Bylinach Starych, pow. Rawski, syn Wacława i Ludwiki z d. Hińcz. Od 1925-1928 uczył i w Gimnazjum Męskim w. Giżyckiego w Warszawie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie od 15 VII 1928 – 1929 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 28 pap w Zajezierzu k. Dęblina. Przeniesiony we IX 1929 do rezerwy. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych w 30 pal w Brześciu awansowany do stopnia ppor. rez, art. z starszeństwem od 1 I 1932. W 1936 odbywał kolejne ćwiczenia wojskowe w 26 pal w Skierniewicach, potem w 13 pal. Awansowany do stopnia por. rez. art. 1 I 1937.Od 1929 studiował na Wydziale Rolniczym SGGW w Warszawie, gdzie w VI 1934 otrzymał dyplom inż. rolnika w grupie Ichtiologiczno-Rybackiej. W latach 1935-1937 pracuje jako administrator majątków na terenie woj. warszawskiego, później inspektor zbytu rolnego w Łucku. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 13 pal na stanowisko oficera zwiadowczego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w obronie Lublina, a od 13 IX 1939 w Baonie Ośrodka Zapasowego 22 pp 9 DP pod dowództwom mjr. Bocianowskiego. 29 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej, skąd zbiegł 16 X 1939. 12 XI 1939 przekroczył granicę z Węgrami i dalej przez Jugosławię i Włochy dotarł 18 XII 1939 do Francji. Służy tam w 3 pac, potem w 3 pal. W VI 1940 po klęsce Francji ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie otrzymał przydział i służył od 7 VII 1940-7 V 1942 do I dyonu art. Lekkiej I Brygady Strzelców, gdzie pełnił funkcję oficera obserwacyjnego i prowadził samodzielnie kurs obserwatorów, Po zgłoszeniu się do służby w kraju przeszedł szkolenie konspiracyjne  ze specjalnością w dywersji, Zaprzysiężony 28 VII 1942.Awansowany na kpt. rez. art. Z starszeństwem od 3 IX 1942.W nocy 3/4 IX 1942 wykonał skok na placówkę odbiorczą „Żaba” w rejonie Łowicza. Po aklimatyzacji przydzielony na IV Odcinek „Wachlarza” na stanowisko z-cy kmdta bazy w Mińsku Białoruskim. 4 XII 1942 dokonał z patrolem wysadzenia transportu wojskowego. W wyniku zdrady aresztowany w Mińsku 8 XII 1942 przez gestapo. Po przewiezieniu do siedziby policji politycznej popełnił samobójstwo przez otrucie cyjankiem.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Żonaty z Wandą Chełmońską. Z tego związku miał córkę Małgorzatę-Annę /ur. 1937/ lekarza pediatrę, zam. Ipnarska.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; C. Chlebowski. Wachlarz.  W-wa; J. Tucholski. Spadochroniarze. W-wa 1991;K. A. Tochman. Słownik Biograficzny Cichociemnych. t. IIII. Zwierzyniec-Rzeszów 2002.


    Zapolski Jan
    [1895-1963], mjr sł. st. kaw.[1937], w PSZ ppłk sł. st. kaw.
    Ur. 30 X 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od Xi 1918. Służył w 3 p. uł. Walczył w stopniu podch. kaw. na froncie wojny polsko - bolszewickiej 1919-1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Mianowany ppor. kaw. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. Z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 3 p. uł. w którym służył do IX 1939. Dowodził plutonem, a po ukończeniu kursu dla dowódców szwadronu dowodzi szwadronem. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. Kaw. 1 I 1928, później m. in. adiutant pułku. Był wykładowcą przedmiotu terenoznawstwa i kartografii w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1935-1937. Do stopnia mjr-a sł. st. kaw. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 pełni funkcje z-cy d-cy pułku. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 3 p. uł. W składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Podczas walk ciężko ranny. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 4. Wzięty do niewoli niemieckiej przebywał w szpitalu potem w okresie X 1939-IV 1945 w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostaje na Zachodzie. Służy w PSZ. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. Po demobilizacji mieszka w Wlk. Brytanii. Zmarł 4 VIII 1963 w szpitalu  pod Londynem. Pochowany na cmentarzu Old Bentford Balding
    Odznaczony: VM kl. 4 i 5, ZKZ, KW7x
    Rocznik oficerskie 1923,1924,928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.


    Zapolski Józef
    [1910-?], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 16 II 1910. Absolwent gimnazjum. W latach 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por,. awansowany 1 I 1936. Po ukończeniu w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu mianowano go d-cą plutonu łączności w 1 pp Leg., którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 1 pp Leg. od walk nad Narwią , potem na Lubelszczyźnie, gdzie po reorganizacji 1 DP Leg. pełni funkcję oficera łączności 1 pp Leg. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem II C w Woldenbergu.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006


    Zapolski – Downar Michał
    [1907-1987], ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 27 I 1907. Uczęszczał do  szkoły średniej. W WP od 1929 . Służył jako podoficer zawodowy, potem w latach 1935-1938 w szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 x 1938 z przydziałem do 23 pp we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko d-cy plutonu. W latach 10938-1939 był d-cą plutonu w 2 kompanii I batalionu 23 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III plutonu w 3 kompanii I batalionu 178 pp w składzie 50 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po wojnie w kraju. Poszukiwał sztandaru 23 pp.
    Zmarł 11 XII 1987.
    Tajny dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.


    Zaremba Kazimierz Michał
    [1906-1945], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 23 VII 1906. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 1 IX 1924 – 1 VIII 1925 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do  62 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929 nadal służy w 62 pp. Po 1935 przeniesiony z 62 pp do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie na stanowisko instruktora. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1937. W latach 1937-1939 wykładowca w SPP w Ostrowi Maz. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 114 pprez. w składzie 41 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie w nocy z 25/26 IX 1939 w rejonie Aleksandrowa został ranny. Unika niewoli. Aresztowany przez Niemców w 1940 i uwięziony w obozie koncentracyjnym w Auschwitz. Działa w konspiracji obozowej. Zmarł 08 IV 1945 w wyniku chorób nabytych w obozie.
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.


    Zaremba Konrad
    [1909-1939], rtm. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 06 XII 1909 w Batumi. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1930 z przydziałem do 1 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 1937 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu., gdzie był d0-cą III plutonu w 2 szwadronie szkolnym. Awansowany 19 III 1939 do stopnia rtm. sł. st. kaw. Latem 10939 powraca do macierzystego 1 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 szwadronu 1 p. uł. w składzie Suwalskiej  Brygady Kawalerii. Poległ w walce z wrogiem  14 IX 1939  pod Olszewem podczas przebijania się do Puszczy Białowieskiej. Pochowany na cmentarzu w Bielsku Podlaskim.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2o01; S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930;


    Zaremba Wiesław Marian Franciszek
    [1913-1939], ppor. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 25 III 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych  Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku ułanów. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 I 1937 z przydziałem do  3 p. uł. w Tarnowskich Górach. W latach 1938-1939 pełnił funkcję d-cy plutonu w 2 szwadronie 3 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 szwadronie 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył pod Woźnikami, gdzie poległ w walce 2 IX 1939.
    Tajny Dz. Pers. Nr z 15 X 1937;S. Radomyski. Zarys historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.


    Zarembiński Wiktor
    [1903-1943], rtm. sł. st. kaw.[1937], w AK mjr [1942], ps. „AZS”, „Kmita”, „Zrąb” vel Wacław Sieńko, vel Witwicki
    Ur. 11 X 1903 w majątku Łabunie pow. zamojski, syn Leona i Marii z d. Berbeckiej. Od 1913 mieszkał z rodzicami w majątku Biała pow. jampolski na Podolu. Uczęszczał do gimnazjum w Niwemirowie. Jednocześnie członek organizacji skautowej. 9 V 1918 znalazł się w niewoli niemieckiej, skąd udało mu się wkrótce zbiec. Po śmierci ojca zamordowanego przez bolszewików w V 1919 przedostał się do kraju i w VII 1920 wstępuje ochotniczo do 6 p. uł. W szeregach 6 p. uł. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie w latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1924 z przydziałem do 4 p. uł. , gdzie pełnił m. in. funkcje młodszego oficera szwadronu, d-cą plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1926. Następnie oficer żywnościowy, oświatowy i materiałowy. W 1926 przeniesiony do 3 p. uł., gdzie dowodził plutonem, był oficerem żywnościowym, adiutantem. 14 VIII 1931 odkomenderowany do 14 p. uł. we Lwowie, a w III 1934 przeniesiono go do 24 p. uł. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1937 dowodził  4 szwadronem 24 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu w 24 p. uł. w składzie 10 brygady Kawalerii Panc. Walczył z Niemcami na Lubelszczyźnie i w Małopolscy wschodniej. 19 IX 1939 internowany na Węgrzech. 18 XI 1939 wyjechał do Francji, gdzie dotarł przez Jugosławię i Włochy 25 XI 1939. Służy tam w 24 p. uł. na stanowisku d-cy szwadronu ciężkich karabinów maszynowych w składzie 10 Brygady Kaw. Panc. Po klęsce Francji w VI 1940 przedostał się do Wlk. Brytanii, gdzie do 8 X 1940 służył w 24 p. uł. Następnie m. in. adiutant Komendy m Edynburg w Szkocji. Od 14 VII 1941 do 7 IV 1942 w 1 Brygadzie Spadochronowej. Przeszkolony w dywersji 7 IV 1942 został zaprzysiężony do pracy w AK. Zrzucony w nocy z ¾ IX 1942 na Placówkę „Żaba” k. Łowicza”. Po skoku awans do stopnia mjr-a sl. st. kaw. 3 IX 1942. Otrzymał przydział na stanowisko z-cy k-dta Inspektoratu rejonowego Lwów-Miasto oraz jednocześnie mianowany k-dtem Dzielnicy Lwów-Południe. Do Lwowa przybył w XI 1942. W II 1943 złamał nogę i wbrew zasadom konspiracji utrzymywał kontakty w swoim mieszkaniu, zamiast na punktach kontaktowych. Aresztowany przez funkcj. gestapo 7 IV 1943 pod nazwiskiem Witwicki. Przeszedł ciężkie śledztwo. Powiesił się w celi lwowskiego więzienia nie wydając nikogo.
    Żonaty z Marią z Czerniawskich /1911-1988/. Potomstwa nie miał.
    Dz. Pers. Nr 87 z 29 VII 1924; St. Radomyski.  Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1989;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Węgierski. Konspiracja lwowska. 1939-1944. Słownik biograficzny. Katowice 1997; J. Tucholski. Cichociemni. W-wa 1985; tenże: Spadochroniarze. W-wa 1991; J. węgierski. Komendy Lwowskiego Obszaru i Okręgu AK 1941-1944. Kraków 1997; tenże; Obsada osobowa Lwowskiego Obszaru SZP-ZWZ-AK-NIE w latach 1939-1945. Kraków 2000.


    Zaręba Bohdan Franciszek Adolf
    [1904-1959], mgr,  ppor. rez. piech. [1931]
    Ur. 6 III 1904. Absolwent szkoły średniej oraz ukończył studia wyższe uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem do 34 pp w Białej Podlaskiej. Ewidencyjnie podlegał PKU Biała Podlaska. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta resztek 135 pp. Walczył na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie, gdzie zmarł 30 XII 1959.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie”. W-wa 1989.


    Zaręba Wojciech
    [1907-?], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 7 IV 1907. Ukończył szkołę średnią , potem wyższe studia uzyskując dyplom magistra. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 8 pp Leg. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraśnik, potem PU Poznań M. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział  na stanowisku d-cy 3 kompanii w I Batalionie Obrony Lublin zorganizowanym w Piaskach 13 IX 1939.
    Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1933;


    Zarębiński Kazimierz
    [1908-?], por. rez. kaw.[1938]
    Ur. 11 XI 1908. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 16 VIII 1930-30 VI 1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 2 psk w Hrubieszowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935  do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1934. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1938 do stopnia por. rez. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 szwadronie w I Dyonie Konnym  w składzie Kawalerii Grupy „Dubno”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dyonu.
    Dalsze losy n/n
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy kawalerii w Grudziądzu 1935-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;


    Zarobkiewicz Ignacy
    [1909-?], por. sł. st. piech.[1939], w ZWZ/AK kpt.[1943]
    Ur. 11 II 1909 w m.  Krzeczkowice pow. Sandomierz. Absolwent szkoły średniej, W latach 1931-1932 w Batalionie Szkolnym Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 7 pp Leg. na stanowisko    d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany  19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 8 kompanii III batalionu 7 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii szkolnej z 7 pp Leg. przydzielonej z grupą nadwyżek pułku do obrony mostów na Bugu. Walczy z rogiem, w rejonie m. Wilczy Przewóz. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK w Okręgu Radomsko-Kieleckim ZWZ/AK , gdzie w latach 1941-1944 pełnił funkcję kmdta I Podobwodu ZWZ/AK w Obwodzie Sandomierz ZWZ/AK. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. W ramach akcji „Burza” w VII 1944 dowodził  sandomierskim batalionem AK rozbitym przez Niemców pod Pilaszowem 30 VII 1944.
    Powojenne losy n/n
    Dz. Pers. Nr z 15 VIII 1934; R. Rybka – K, Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Borzobohaty. Jodła. W-wa 1988; J. W. Więckowski. Podobwód AK Osiek ‘ Dąb”. Staszów-Kraków 2004.


    Zarudzki Miron
    [1909-1990], por. sł. st. art.[1934], kpt. art. w st. sp.
    Ur. 6 I 1909. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 2 pac w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Przeniesiony do Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu, gdzie od 15 X 1936 był instruktorem w 1 baterii szkolnej oraz d-cą 1 plutonu w 1 baterii szkolnej. W 1939 przeniesiony z Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko d-cy baterii szkolnej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w Grupie „Włodzimierz”, potem na Lubelszczyźnie w SGO „Polesie”. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 5 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem w II C w Woldenbergu, gdzie aktywnie działał w jenieckiej konspiracji wojskowej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował Toruniu, gdzie zmarł 12 IV 1990. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM kl. 5.
    Autor wielu publikacji z historii II wojny światowej i oflagu w II C w Woldenbergu.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; tenże: Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000;Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931 Rocznik oficerski 1932;J. Olesik. Oflag II C Woldenbergu. W-wa 1988; H.Tomiczek - M. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989


    Zarzycki Tadeusz
    [1898-1946], mjr sł. st. piech.[1935]
    Ur. 15 VI 1898 w Chorzelowie pow. Mielec. Uczęszczał do szkoły średniej. Od VIII 1914 służy w legionach Polskich. Początkowo żołnierz 1 pp, potem 2 pp LP. 24 XII 1914 podczas walk pod Łowczówkiem zostaje ranny. Po wyleczeniu ran zostaje przydzielony do 7 kompanii 5 pp LP. Walczy n Wołyniu. W XI 1916 wraz z pułkiem przeniesiony na teren Królestwa. Po kryzysie przysięgowym w legionach w VII 1917 służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. Był słuchaczem w szkole podchorążych piechoty. Działał równolegle w POW. W XI 1918 bierze udział w rozbrajaniu Niemców w Przasnyszu. W WP od XI 1918. W stopniu podch. Służy w ochotniczej kompanii włączonej do 32 Ciechanowskiego Pułku Piechoty. Mianowany ppor. piech. 15 III 1919. W szeregach tego pułku walczy na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. wyróżnił się szczególnie w walkach pod Włodzimierzem Wołyńskim i Kowlem. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. mianowany por. sł. st. piech. 11 VIII 1920.Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 32 pp, gdzie pełni od I 1921 funkcję adiutanta batalionu sztabowego, potem adiutant II batalionu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924.  Następnie referent mobilizacyjny i oficer materiałowy. Z dniem 30 IX 1927 przeniesiony z 32 pp do KOP z przydziałem do 29 Batalionu KOP w Suwałkach. Początkowo pełni funkcje oficera materiałowego baonu /1928/, potem d-cą 2 kompanii granicznej/1929/. Od 30 III 1931 kmdt Rejonu PW KOP „Wilno”. Przeniesiony z dniem 04 VI 1932 do Batalionu KOP „Niemenczyn”. Od 25 VII-21 VIII 1932 był kmdtem Zgrupowania Obozów Letnich PW KOP „Rozewie”. Z dniem 09 V 1933 przeniesiony do 5 psp w Przemyślu  na stanowisko d-cy kompanii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. Piech. 1 I 1935. Mianowany w IV 1935 d-cą batalionu w 5 psp. Później przeniesiony z 5 psp do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, gdzie 1937-1939 był wykładowcą taktyki piechoty. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 155 pp rez. Zmobilizowanego przez 3 pp Leg. w Jarosławiu. Walczy z wrogiem na przedpolach Jarosławia, organizował obronę odcinka Sanu, aż do rozproszenia oddziału 11 IX 1939.Po zakończeniu działań przedostał się na Węgry, potem do Francji, gdzie s łuzy w PSZ. W kampanii francuskiej bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu w 4 Warszawskim Pułku Strzelców Pieszych w składzie 2 DSP. Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii i tam służy w PSZ. Po wojnie mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 02 V 1946.
    Odznaczony: VM, KN, KW, ZKZ, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933;Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Ochal. Słownik oficerów I chorążych KOP w Suwałkach/1929-1939/


    Zastawny Bronisław Feliks
    [1912-1939], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 3 VI 1912. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1932 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywa przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech.15 VIII 1934 z przydziałem do 33 pp w Łomży na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 19 III 1938. Przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Centralnej Szkoły Podoficerskiej KOP w Osowcu, gdzie pełni funkcję d-ca plutonu w 1 kompanii szkolnej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii III batalionu 135 pp rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Poległ w walce z wrogiem 03 X 1939 w rejonie folwarku Annopol. Pochowany na cmentarzu wojennym w Kocku.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka -K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006


    Zaturski Julian Romuald 
    [1912-1978], sierż. podch. br. panc./w PSZ ppor.[1940], kpt. rez.
    Ur. 20 I 1912. Ukończył gimnazjum z maturą, a następnie Absolwent Wydziału Mechanicznego Politechniki Warszawskiej z zawodu inżynier mechanik. Służbę wojskową odbywał w Klasie podchorążych rezerwy w  Szkole Podchorążych Broni Pancernej w Modlinie. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego sierż. podch. rez. broni pancernych. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II plutonu w szwadronie czołgów rozpoznawczych dowodzonego przez por. L. Kozieradzkiego w składzie 21 dywizjonu pancernego dowodzonego przez mjr St. Glińskiego przydzielonego do Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczy z wrogiem na ziemi łódzkiej, potem w walkach odwrotowych, a następnie  zostaje skierowany 11 IX 1939 z Otwocka przez Lublin Chełm , Włodzimierz Wołyński dotarł 13 IX 1939  do Łucka, skąd po reorganizacji 14-16 IX 1939  oddział wyrusza  przez Horchów w kierunku Lwowa, potem 18 IX 1921 w kierunku granicy z Węgrami, którą przekracza 19 -20 IX 1939. Po krótkim pobycie na Węgrzech przedostaje się do Francji i tam służy w PSZ. Awansowany 3 V 19040 do stopnia ppor. br. panc. rez. Bierze udział w kampanii francuskiej, a po klęsce Francji w VI 1940 przedostaje się do Wlk. Brytanii, gdzie służył w 1 DPanc. Awansowany do stopnia por. walczy na froncie wojny w 1944-1945. Po wojnie awansowany do stopni kpt. rez. i zdemobilizowany. Osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Mieszkał i pracował w Londynie., gdzie zmarł 10 XII 1978. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie.
    Odznaczony: KW, SKZ z M
    J. Tarczyński. 12 Batalion Pancerny. Pruszków 1995; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995.


    Zaucha Jan
    [1907-?], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 24 XII 19o7. Absolwent szkoły średniej. W latach 1928-1929 w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty, potem w latach 1929-1931 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931z przydziałem do 6 psp w Samborze na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 dowodził 3 kompania CKM w III batalionie 6 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM w III batalionie 6 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 6 psp. Przedostał się na Zachód i tam służył w PSZ. Był oficerem II KP. Walczył w szeregach 3 batalionu strzelców w skaldzie 3 DSK. Uczestnik kampanii włoskiej. Po wojnie na Zachodzie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Osiński. 6 psp. Pruszków 1996. M. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.


    Zawada Kazimierz
    [1904-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 21 XII 1904. W WP od 1926. Służył jako podoficer zawodowy.  W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych dla P{podoficerów w Bydgoszczy.  Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do  82 pp w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 II 1938. W latach 1938-1939  dowodził nadal plutonem. W 1939 skierowany na kurs dla dowódców kompanii CKM.  W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy  2 kompanii Ckm w II batalionie 182 pprez. w skaldzie 60 DP Rez. Brał udział w walkach na szlaku bojowym pułku m. in. na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II A w Prenzlau, potem oflagu II C w Woldenbergu. W I 1945 ewakuowany z grupą jeńców w głąb Niemiec. Uwolniony z niewoli w Lubece 3 V 1945. Po wojnie pozostał na emigracji. Osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.


    Zawadzki Alfred
    [1912-1942], ppor. sł. st. art.[1936, CC por. AK ps, „Kos”, „Blady” vel Kazimierz Ostachowicz, vel Stanisław Staszowski
    Ur.3o VII 1912 w Petersburgu, syn Karola i Heleny z d. Antosiewicz. W latach 1924-1921 mieszkał z rodzicami w Rosji. W 1921 powraca z rodzicami do kraju i zamieszkuje w Kolonii Niedźwiada gm. Tarło pow. Lubartów, gdzie uczył się w szkole powszechnej. Od 1 IX 1925 do 25 V 1932 kształci się w Gimnazjum im. H. Sienkiewicza w Sarnach, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie nauki w gimnazjum uprawił czynni sport. Ukończył kurs Przysposobienia Wojskowego II stopnia. Od 18 IX 933 do 30 VI 1934 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, praktyki odbywał w 13 pal. Od 24IX 1934 do 1936 w Szkole podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st.. art. 15 X 1936 z przydziałem 1 Pułku artylerii motorowej w Stryju na stanowisko d-cy plutonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii w XVI dyonie art. Mot. W składzie X Brygady Kawalerii Pancernej. Walczył z wrogiem na szlaku działań brygady m. in. Od 1 IX 1939 w rejonie Jordanów-Chabówka, potem Bochnia- Radomyśl i Dębica -Rzeszów w kierunku Janowa   Lwowa 12-17 IX 1939. docierając 18 IX 1939 do Halicza. 19 X 1939 wraz z oddziałem przekroczył granicę z Węgrami w Tatarowie. Internowany na  Węgrzech, skąd ucieka i przez Jugosławię i Włochy dociera 18 x 1939 do Francji. Do 9 XI 1939 przebył na stacji zbornej w Paryżu, a 11 XI 1939 przeniesiony do Ośrodka Artylerii w Coëtquidan, a 2 XII 1939 do 1 pal na stanowisko oficera w 1 baterii. Od 19 III 1940 odkomenderowany do Ośrodka Artylerii  Motorowej w La Palud, Ukończył kurs oficerów zwiadowczych i 6 VI 1940 otrzymał przydział  do 1 baterii 1 pam. Awansowany do stopnia por. sł. st. Art. 3 V 1940. Brał udział w kampanii francuskiej. W VI 1940 po klęsce Francji ewakuował się 22 VI 1940 do Wlk. Brytanii. 17 VII 1940 przydzielony do X dywizjonu Artylerii Motorowej /później 10 pal/. Odbywał od 19 VIII – 18 IX 1940 staż w armii brytyjskiej, Do pułku powraca 19 IX 1940. Z dniem 31 XII 1940 powołany został na kurs WSWoj, /I kurs na obczyźnie/ Po ukończeniu kursu 31 V 1941 otrzymał tytuł oficera dypl. 6 I 1942 przeniesiony do sztabu NW na praktykę, Po wyrażeniu zgody na podjęcie pracy konspiracyjnej w kraju odbywał przeszkolenie w specjalności dywersji. Zaprzysiężony w Oddziale VI Sztabu NW 6 II 1942. W nocy z 8/9 IV 1942 odbył skok na placówkę „Łąka” w rejonie Łowicza. Po aklimatyzacji otrzymał przydział do sztabu Okręgu AK Śląsk na stanowisko szefa Oddziału III.  W końcu IV 1942 przekroczył granicę GG docierając do wsi Łąki nad Olzą. Współpracował w tym czasie z J. Margiciokiem „August”, L. Hałaczkiem „Tadkiem”  i z innymi. W XII 1942 nawiązał kontakt z ppor. W. Wawrzyńczykim „Jaś”, „ Waluś”, który pełnił funkcj kwatermistrza Inspektoratu Rejonowego AK Rybnik i delegata d-cy d/s odbudowy Obwodów w Cieszynie i Zaolziu. Po odbytej naradzie wyjechali obydwaj do Piotrowic , gdzie mieli przesiąść do pociągu  w kierunku Dziedzice-Kraków. W wyniku zdrady zostali na stacji w Piotrowicach ujęci przez agentów gestapo. W trakcie obrony połamano mu ręce. Skuty kajdanami przewieziony do siedziby gestapo w Cieszynie, gdzie został zamordowany.
    Odznaczony: VM kl. 5 KW4x.
    Tajny Dz. Awansowy. Nr z 15 X 1936;J Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. W Warszawie. Londyn 1969; J. Tucholski. Spadochroniarze. W-wa 1991; Z. Walter-Janke. W AK na Śląsku. Katowice 1986; K. A. Tochman. Słownik biograficzny cichociemnych. T. III. Zwierzyniec-Rzeszów 2002.


    Zawadzki Jan Wojciech Marcin
    [1911-1939], inż. ppor. rez. piech.
    Ur. 9 IV 1911. Ukończył gimnazjum z maturą, a następnie wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Służbę woijskow odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Awanswoanuy do stopnia ppor. rez. piech. w 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  d-cy 1 plutonu 6 kompanii II batalionu 116 pp rez. w skaldzie  41 DPRez. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Poległ w walce z Niemcami 18 IX 1939 w rejonie m. Sawin. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Sawinie.
    L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976; T. Kryska-Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. 13. Londyn  IX 1973.


    Zawadzki Wincenty
    [1901-1944], rtm. sł. st. kaw.[1935]
    Ur. 22 I 1901. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od 1920. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920.
    W okresie od 04 VIII 1921- 07 VII 1922 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie- klasa 41 i 44., gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1923-1923 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1923 z przydziałem do 25 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. w okresie 01 VIII 1924-XII 1924 przebywał na kursie strzelniczym w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1925. Długoletni oficer 25 p. uł. Ukończył kurs dla dowódców szwadronu. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 dowodził szwadronem CKM 25 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-ca szwadronu Ckm 25 p. uł. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku w skaldzie Nowogródzkiej brygady Kawalerii. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji czynny w konspiracji AK na Lubelszczyźnie. Bliższy przydział nieznany.
    Zginął 7 IV 1944 w Lublinie.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 61 z 18 IX 1923 Dz. Pers. nr 62 z 25 IX 1923 ; Dz. Pers. Nr 106 z 9 X 1924; S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Jarząbkiewicz -G. Łukomski. Nowogródzka Brygada Kawalerii.1920-1939. Poznań 2000


    Zawadzki Żelisław
    [1895-+?], rtm. sł. st. kaw.[1923]/ mjr/ppłk/płk
    Ur. 12 IX 1895. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Przyjęty do WP w stopniu ppor. kaw. Walczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. łś. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 słuzył w 13 p. uł., gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia rtm awansowany 1 VII 1923. Po ukończeniu kursu dla dowódców szwadronu dowodziu szwadronem w 13 p. uł. Przeniesiony III 1931  z 13 p. uł. do DOK III w Grodnie na stanowisko referenta.Przeniesiony w VI 1935 z DOK  III do 2 psk w Hrubieszowie na stanowisko d-cy szwadronu, potem pełni funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 szwadronu w skladzie II dyonu konnego  w składzie Kawalerii Grupy „Dubno”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W latach 1939-1945 w niewoli niem,eickiej. Po wojnie w kraju. Wstępuje do służby w wojsku. Awansowany do stopnia mjr-a, potem ppłk-a. Pełnił  funkcję szefa  sztabu  1 Warszawskiej Dywizji Kawalerii od 14 VI 1946 do rozformowania w I 1947, następnie szef wydziału I sztabu Okręgu Wojskowego Nr 7. Aresztowany w VII 1948 pod fałszywymi zarzutami przez agentów Informacji Wojskowej i uwięziony. Przeszedł bestialskie śledztwo prowadzone w przez funkcj. GZI w tzw. sprawie ”Zamojsko-Lubelskiej”. Skazany w 1949 na karę 12 lat więzienia. Więziony m in.    na Mokotowie. W 1956 po zwolnieniu z więzienia zostaje zrehabilitowany.
    Odznaczony: MN, KZWLś
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 8 z 1 VI 1935; R. Rybka – K. stpan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Poksiński. „TUN”. Tatar-Utnik-Nowicki. W-wa 1992.


    Zawarczyński Marian
    [1899 –1945], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1934], w konspiracji ZWZ/AK, mjr [1943], ps. „Mir”, „Ziemowit”.
    Kmdt Obwodu ZWZ/AK Siedlce VI 1941- IX/X 1944. Podokręg Wschodni AK „Białowieża”. Obszar Warszawski AK.
    Ur. 08 IX 1899 w Sosnowcu, gdzie uczęszczał do szkoły średniej.. W WP od XI 1918. Służył w 50 pp. Ukończył w kurs oficerski w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 1 VII 1920. Brał udział w szeregach 50 pp w wojnie z bolszewikami w 1920. Po wojnie służy nadal w 50 pp, skąd został przeniesiony w 1923 do Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko instruktora. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 V 1924. W 1930 przeniesiony do 73 pp w Katowicach na stanowisko d-cy kompanii. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 1 I 1934. W 1938-1939 d-ca 7 kompanii w III baonie 73 pp. W VII 1939 przeniesiony do sztabu 23 DP w Katowicach na stanowisko oficera sztabu. W szeregach 23 DP uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dywizji od Śląska na Lubelszczyznę. Podczas walk wykazał się osobistym męstwem i odwagą. Osobiście prowadził ogień z działka ppanc. do czołgów wroga niszcząc celnym ogniem 3 czołgi niemieckie. Po zakończeni działań kampanii wrześniowej unika niewoli. Od jesieni 1939 przebywa w Warszawie. Działa w strukturach konspiracji SZP/ZWZ. W III 1940 skierowany przez KG ZWZ na teren Grójca, gdzie objął funkcje z-cy k-dta Obwodu ZWZ Grójec. W III 1941 przeniesiony na teren Obwodu ZWZ/AK Siedlce. Od VI 1941 do XI 1944 pełnił funkcje k-dta obwodu ZWZ/AK Siedlce. Rozbudował na podległym terenie struktury konspiracyjne i sztab obwodu. Należał do grona wyróżniających się dowódców konspiracji na tym terenie. Za wybitny wkład w działalność niepodległościową awansowany 11 XI 1943 do stopnia mjr-a sł. st. z jego inicjatywy zorganizowano na terenie obwodu zastępcze kursy podchorążych rez. piechoty AK oraz kursy dla młodszych dowódców, gdzie prowadził też wykłady dla kursantów. Z jego inicjatywy prowadzono wzmożone działania dywersyjno-sabotażowe oraz akcje likwidacyjne agentów i kolaborantów. W ramach przygotowań do akcji „Burza” organizował oddziały partyzanckie AK. Na podległym terenie w 1944 kierował odtwarzaniem 22 pp AK. Był przewidywany na stanowisko d-cy 22 pp AK. Podczas „Burzy” dowodzi zorganizowanym w obwodzie 1 batalionem 22 pp AK. Uczestniczy w walkach z Niemcami. Po wejściu A. Cz. na teren obwodu zagrożony aresztowaniem musi się ukrywać przed NKWD. W XI 1944 wytropiony przez NKWD zostaje ujęty i uwięziony. Był więziony w tymczasowych aresztach NKWD i wożony za frontem. W dniu 25 I 1945 w Kutnie zostaje skazany przez sowiecki sąd NKWD na karę śmierci. Był sądzony razem z mjr J. Sasinem „Rosa” k-dtem Obwodu AK Sokołów aresztowanym przez NKWD. Przewieziony do Brześcia i uwięziony w twierdzy brzeskiej. W dniu 16 II 1945 został tam zamordowany przez funkcj. NKWD.
    Odznaczony: KW, SKZ z M, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939; J. Przemsza – Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich, t. I. Katowice 1989; H. Piskunowicz. ZWZ-AK w powiecie siedleckim 1939-1945. Siedlce 1992; J. Pawlak. Nie walczyli dla sławy i krzyży.W- wa 1993; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; tenże: Kedywu „Białowieży”. W-wa 1989; J. Pawlak. Obwód ZWZ-AK Siedlce /w:/ AK na Lubelszczyźnie i Podlasiu. Lublin 1993.


    Zawarczyński Roman Marian
    [1896-1958?], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1933], w konspiracji ZWZ/AK, mjr [1944], ps. „Sewer”, „Snop”.
    Kmdt Obwodu ZWZ/AK Pińczów 1940-1944. Okręg AK Kraków.
    Ur. 02 VIII 1896. Od XI 1918 służy w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w latach 1919-1920. Po wojnie jako podoficer zawodowy służy nadal w WP. W latach 1922-1924 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. /Przemianowanej w IV 1922 z Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty/ Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 31 VIII 1924 z przydziałem do 14 pp we Włocławku na stanowisko d-cy plutonu. 31 VIII 1926 awansowany do stopnia por. sł. st. nadal w 14 pp, gdzie dowodził m. in. kompanią. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony VI 1934  do  25 pp w Piotrkowie Tryb., potem do sztabu 22 DPGór. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na stanowisku II oficera sztabu 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 22 DPGór. Uniknął niewoli niemieckiej. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Kazimierzy Wielkiej. W końcu 1939 nawiązał kontakt z kpt. Ł. Grzywaczem – Świtalskim w Miechowie, z którego polecenia organizuje struktury ZWZ na terenie pow. Pińczów. Od II 1940 k-dt Obwodu ZWZ Pińczów, który organizacyjnie wchodzi w skład Inspektoratu Rejonowego ZWZ Miechów. W III 1940 zorganizował przy współpracy miejscowych konspiratorów siatkę konspiracyjną obwodu oraz sztab obwodu ZWZ Pińczów. Siedzibą sztabu było mieszkanie Eugenii Sochy w Kazimierzy Wielkiej, gdzie też mieszkał. Obwodem kieruje do VIII 1944. W 1943 był z powodu intryg SN krótko zawieszony w czynnościach. W VIII 1944 mianowany d-cą 120 pp AK Ziemi Pińczowskiej, którym dowodził w czasie akcji „Burza” w walkach z Niemcami w składzie 106 DP AK. Awansowany na stopień mjr-a 11 XI 1944. Po rozwiązaniu AK 16 I 1945 ukrywał się. W latach 1945-1946 miał kontakty z Zrzeszeniem WiN.
    Wg niektórych informacji miał przedostać się w 1946 na Zachód.
    Zmarł podobno w 1958.
    Dz. Pers. MSWoj. Nr 87 z 29 VIII 1924; Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; B. M. Ostrowski. Rzeczpospolita Partyzancka. W-wa 1991; tenże: Inspektorat „Maria” w walce. T. I. W-wa 1993; Ł. Grzywacz – Świtalski. Z walk na Podkarpaciu. W-wa 1971; W. Ważniewski. Walki Partyzanckie nad Nidą 1939-1945. W-wa 1969.


    Zawidzki Witold
    [1909-?], por. dr med.[1939]
    Ur. 8 III 1909. Absolwent gimnazjum z maturą. Następnie w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie,  jednocześnie studiował na Wydziale Lekarskim UW Warszawie uzyskując dyplom lekarski w 1936. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. Po ukończeniu Studiów odbywał staż w Szpitalu w CWSanit. Następnie w 7 pp Leg., gdzie pełni funkcję młodszego lekarza sanit. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit.  III batalionu 75 pp w składzie 23 DP. Walczył na szlaku bojowym pułku.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;


    Zawierucha Zygmunt
    [1891-?], ppłk dr  wet.[1938]
    Ur. 23 III 1891. Absolwent szkoły średniej z maturą, potem ukończył studia weterynaryjne uzyskując dyolom lekarza wet. Uczestnik I wojny światowej. Przyjęty do WP w XI 1918 w stopniu kpt. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. wet. z starszeństwem od 1 VI 1919 był m. in. kmdte kadry Okręgowego Szpitala Koni IX, a w 1924 w kadrze Okręgowego szpitala Koni V jednocześnie w 8 p. uł. n stanowisku lekarza wet. Długoletni oficer 8 p. uł. w Krakowie. Awansowany 19 III 1938 do stopnia ppłk-a sł. st. wet. W latach 1937-1939 pełnił funkcję st. lekarza wet. w 8 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku st. lekarza wet. Krakowskiej brygady Kawalerii Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym brygady od Krakowa na Lubelszczyznę.
    Odznaczony: ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006


    Zawistowicz Władysław
    [1905-1986], kpt. sł. st. piech.[1937], w PSZ mjr
    Ur. 08 XII 1905. Ukończył gimnazjum. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenia n kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Oficerskiej szkole Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 84 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Przeniesiony z 84 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza w 1935 z przydziałem do Baonu KOP „Borszczów na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany 19 III 1938 do stopnia kpt. sł. st. piech. Od 1938 d-ca 2 kompanii odwodowej baonu KOP „Borszczów”. Po mobilizacji przydzielony do formowanego III batalionu dla 163 pprez. Podczas kampanii wrześniowej 19039 bierze udział na stanowisku adiutanta III batalionu 163 pprez. w składzie 36 DPRez. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Następnie na Zachodzie. Służba w II Korpusie Polskim. Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 16 I 1986 w Wrexham.
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;


    Zawisza Andrzej
    [1903-?] rtm. sł. st. kaw.[1936], w PSZ mjr [1944]
    Ur. 8 VIII 1903. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości w 1923. Jako kadet brał ochotniczo udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. W latach 1923-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany 15 VIII 1926 na stopień ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do 3 p. uł. w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. w 1929 przeniesiony z 3 p. uł. do 27 p. uł. w Nieświeżu, potem z dniem 1 III 1932 przeniesiony z 27 p. uł. do 26 p. uł. w Baranowiczach z równoczesnym przydziałem na okres 7 miesięcy do sztabu Brygady Kawalerii „Baranowicze” . W X 1932 przeniesiony z 26 p. uł do 3 p. uł., gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia rtm. kaw. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony po 1936 do Sztabu Głównego WP, gdzie pełnił funkcję adiutanta I z-cy szefa Sztabu Głównego. W VIII 1939 mianowany d-cą szwadronu CKM i broni ciężkiej w 1 psk zmot. w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 szwadronu CKM i broni ciężkiej 1 psk zmot. w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji. Uczestnik kampanii francuskiej w 1940, skąd ewakuował się w VI 1940 do Wlk. Brytanii. Następnie służba w 1 DPanc. gen. St. Maczka, gdzie dowodził m. in. 4 dywizjonem ciągników w 1 pułku art. przeciwpancernej. Przeszedł cały szlak bojowy 1944-1945 we Francji, Belgii, Holandii i w Niemczech. Po demobilizacji pozostał na emigracji.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 10355, KW, ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;Roczniki oficerskie 1928,1932, Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zalewski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.


    Zawisza Jerzy  Aleksander
    [1895-1995], płk sł. st. dypl. art.[1938], gen. bryg. [1964], emigracyjny działacz społeczny
    Ur. 18 VI 1895 w Wilnie, syn Kazimierza budowniczego. Po wyborze ojca do Dumy Państwowej  III kadencji 1907-1912 przenosi się z rodziną do Petersburga. Uczył się w Gimnazjum ks. Kiryła Nikołajewicza Teniszewa w Petersburgu, gdzie w 1914 zdał maturę. Następnie  studiuje od 1914 na Wydziale Rolniczym Politechniki Ryskiej. W trakcie studiów przyjęty do korporacji akademickiej „Arkonia”. W 1916 powołany do służby wojskowej i skierowany do Michajłowskiej Akademii Artylerii, po ukończeniu której awansowany do stopnia ppor. art. Brał udział w walkach na froncie I wojny światowej. Walczył na froncie w Polsce Wschodniej i Rumunii.   Awansowany w 1917 do stopnia por. art. Od XII 1917 w I Korpusie Polskim w Rosji. Służył w 3 Dywizji Strzelców gen. W. Iwaszkiewicza, potem po rozwiązaniu korpusu w VI 1918 czynny w Samoobronie Krajowej Litwy i Białorusi, a następnie w POW w Wilnie i w oddziale rtm. J. Dąbrowskiego vel Dombrowskiego. Uczestnik walk na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Dowodzi 3 baterią 10 pap w Zgierzu, następnie 8 baterią 2 pap w składzie Dywizji Litewsko- Białoruskiej, później w składzie 2 DPLeg. W V 1920 walczy w w bitwie pod wsią Murowa na linii Berezyna, potem walczy z 1 Armią Konną S. Budionnego i w bitwie nad Niemnem. Po wojnie w 1921 zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 2 pap.  W okresie X 1921- X 1923 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. SG sł. st. art. został z dniem 1 X 1923 przydzielony na stanowisko asystenta w WSWoj. Awansowany 1 XII 1924 do stopnia mjr-a SG sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W X 1925 przeniesiony z WSWoj. do 14 pap w Poznaniu na stanowisko d-cy II dywizjonu. W 1926 przeniesiony z 14 pap Inspektoratu Armii Nr I w Wilnie na stanowisko oficera sztabu. W 1928 przeniesiony do 19 DP na stanowisko szefa sztabu. Z dniem 1 XI 1930 przeniesiony z sztabu 19 DP do 26 pap na stanowisko d-cy dywizjonu. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. art. 1 I 1931. Przeniesiony w II 1931 z 26 pap do 28 pap w Dęblinie-Zajezierzu na stanowisko z-cy d-cy pułku. Funkcję z-cy d-cy 28 pal pełni do XII 1934. W okresie XII 1934- IV 1937 był     d-cą 2 dak w Dubnie. W okresie IV 1937- IX 1938 był  d-cą 30 pal w Brześciu nad Bugiem. Awansowany 19 III 1938 do stopnia płk-a dypl. sł. st. art. W 1938 ukończył w Toruniu kurs dla wyższych oficerów artylerii. W okresie 1938-1939 pełnił I oficer sztabu inspektora armii gen. L. Piskora „na Odcinku Baranowicze”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu Armii „Lublin” dowodzonej przez gen. L. Piskora. Podczas walk dostaje się 20 IX 1939 do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Uwolniony z niewoli 29 IV 1945. Następnie wyjazd do Włoch i służba w II KP z przydziałem do sztabu 5 KDP, potem 2 Warszawska Dywizja Pancerna/Komisja studiów II KP. W latach  1947-1949 w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia w Wlk. Brytanii. W 1949 po demobilizacji wyjechał z Wlk. Brytanii do Argentyny. Aktywnie uczestniczy tam w życiu Polonii, pracuje społecznie, /Prezes honorowy Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Argentynie i od 1955 prezes Polskiej Macierzy Szkolnej. 1 I 1964 mianowany gen. bryg. przez prezydenta RP na wychodźstwie A. Zaleskiego. Od 1975 dożywotni honorowy prezes Związku Polaków w Argentynie. W 1978 w Londynie został wyróżniony przez Zarząd Główny stowarzyszenia Polskich kombatantów Złotą  Odznaką Honorową.
    Odznaczony: VM kl. 5, OP5,ZKZ, MN
    Zmarł 22 II 1995 w Martin Coronado w Argentynie.
    Dz. Pers. Nr 63 z 27 IX 1923; Dz. Pers. Nr 11o 23 X 1925;Dz. Pers. Nr 14 z 26 IX 1930;Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. W Warszawie. Londyn 1969; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991


    Zawiślak – Tunguz Józef
    [1890-1961], płk sł. st. piech.[1932]
    Ur. 18 X 1890 w Łowiczu, syn Józefa i Katarzyny ze Stelmaciaków. Ukończył 6 klas gimnazjum realnego. Od 1906 był członkiem Narodowego Związku Robotniczego. Aresztowany za działalność niepodległościową i zesłany na Syberię, skąd zbiegł do Lwowa, gdzie pracuje jako murarz. Od 1912 działa w Polskim Związku Wojskowym we Lwowie., a następnie w Polskich Drużynach Strzeleckich, gdzie jest d-cą 1 plutonu 2 kompanii robotniczej w Kleparowie /IV PDS/. Od wiosny 1913 uczył się w szkole podch. 10 I 1914 otrzymał stopień podoficera- kadeta. Po wybuchu I wojny światowej 6 VIII 1914 wstępuje do oddziału J. Piłsudskiego, a po reorganizacji w Legionach Polskich, gdzie dowodził 1 plutonem 2 kompanii IV batalionu 1 pp LP. Plutonem dowodził do XI 1914. mianowany 12 XI 1914 ppor. piech. Następnie dowodzi 1 plutonem 3 kompanii IV baonu 1 pp LP. Od 18 IV 1915 dowodzi w zastępstwie 1 kompanią Wyróżnił się w walkach 16 V 1915 pod Swojkowem. W okresie od 23 V 1915 do 16 VIII 1915 4 kompanią IV baonu 1 pp LP. Mianowany 5 VI 1915 por. piech. Od 16 VIII 195 dowodzi 1 kompanią II batalionu 5 pp LP. Podczas bitwy pod Kostiuchnówką 5 VII 1916 zostaje ciężko ranny/stracił prawą rękę/ dostał się do niewoli rosyjskiej. Po wybuchu rewolucji lutowej w 1917 w Rosji został uwolniony z niewoli. Od 29 III do 3 IX 1917 przebywał w szpitalu w Pradze. Od IX 1917 służy w Polskiej Sile Zbrojnej. Przebywał na kursie wyszkolenia nr 1, Od 12 III do 1 XI 1918 był z-cą d-cy szkoły podoficerskiej PSZ. 1 XI 1918 został k-dtem m. Łomża. Po rozbrojeniu Niemców od XI 1918 w WP. Początkowo k-dt m. Łomża. Mianowany kpt. piech. 15 XI 1918. Od 8 I 1919 do 26 VII 1919 pełni funkcję z-cy k-dta PKU Łomża. Od 15 XI 1919 organizator Centralnej Stacji Rozdzielczej w Wilnie, potem od 23 III 1920 stał na czele takiej stacji w Mińsku. 21 V 1920 awansowany do stopnia mjr-a sł.    st. piech. z starszeństwem od 1 IV 1920. W V 1920 obejmuje funkcję szefa sztabu i z-cy Naczelnego Wodza wojsk białoruskich, potem p.o. d-ca. Brał udział na froncie wojny polsko-bolszewickiej.  Po zakończeniu działań wojennych 15 III 1921 oddział zostaje zdemobilizowany. Ukończył w 1921 w Warszawie kurs dla wyższych dowódców. W VII 1921 był członkiem polskiej delegacji wytyczającej granicę wschodnią. Od 5 X 1921 p.o. k-dta Łodzi. W 1922 zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 30 VIII 1922 był d-cą batalionu sztabowego 28 pp w Łodzi, potem II baonu, następnie VI-XI 1925 d-ca III baonu 28 pp. Awansowany 1 VII 1925 do stopnia ppłk-a sł. st. piech. pełni funkcję kwatermistrza, potem od XI 1926 do IV 1929 z-cy d-cy 28 pp. Przejściowo od 13 V 1926-2 V 1927 był p. o. d-cą 28 pp. Od 1930 do 1938 d-ca 84 pp. Mianowany 1 I 1932 płk sł. st. piech. Od 7 VII 1938 k-dt Główny Związku Strzeleckiego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział od 12 IX 1939 na stanowisku d-cy Ośrodka Obrony „Uściług” wchodzącego w skład improwizowanej Grupy „Włodzimierz”. Po sowieckiej agresji 17 IX 1939 i demobilizacji polskich sił w rejonie Kowla dołączył do SGO „Polesie”. Walczył na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji niemieckiej działa w konspiracyjnej organizacji wojskowej „Wilki” na stanowisku szefa sztabu, potem uczestniczył w działalności w ramach okręgu stołecznego Organizacji Orla Białego, a następnie w szeregach piłsudczykowskiego Konwentu Organizacji Niepodległościowych. Od 1943 w Armii Krajowej. Był oficerem KG AK. Uczestnik Powstania Warszawskiego. Dowodził m. in. Odcinkiem obrony przy pl. Napoleona, potem od 9 IX 1944 rejonu ul. Nowy Świat. Od 12 IX 1944 dowodzi 36 pp AK . Podczas walk był ranny. Od 2 X 1944 po upadku powstania w niewoli niemieckiej. Wieziony w stalagu XI B w Fallingbostel. Po uwolnieniu z niewoli 2 V 1945 przebywał w Lubece, gdzie sprawował funkcję polskiego k-dta obozu. Podejmował tam działania na rzecz odtworzenia ZS w podziemiu w kraju. Po likwidacji obozu wyjechał do Wlk. Brytanii i tam zamieszkał na stałe. Był członkiem Instytutu J. Piłsudskiego do III 1956 oraz działaczem Ligi Niepodległości Polski. W VIII 1954 w czasie konfliktu prezydenta A. Zaleskiego  z gen. W. Andersem stanął po stronie A. Zaleskiego. Następnie wstępuje do Ligi Niepodległości Polski – Kraj i Prawo. Na początku 1956 wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie osiedlił się na stałe. Był prezesem Związku Legionistów i Peowiaków.
    Zmarł 30 VI 1961 w Chicago i tu pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM kl.5, KN. Polonia Restituta kl. 4, KW4x, ZKZ
    Żonaty z Marią Szczęśniewską, miał syna Jacka /1923/ i córkę Danutę /1926/
    Roczniki oficerskie 1923,19324,1928,1932; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. V.   W-wa 2007. R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Gałęzowski. Wierni Polsce. Ludzie konspiracji piłsudczykowskiej 1939-1947. W-wa 2005; A. Nawrocki. 84 Pułk Strzelców Poleskich. Pruszków 2002; Dz. Pers. Nr 1 z 21 I 1930.
     

    Zawłocki Wojciech
    [1909-?], por. lek. med. [1939]
    Ur. 27 IX 1909 w Wodzisławiu. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. Ukończył studia medyczne uzyskując dyplom lekarza. W latach 1934-1936 w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego. Promowany na stopień ppor. 1 I 1936 z przydziałem do 2 dak. Awansowany do stopnia por. 19 III 1939. w latach 1938-1939 pełnił funkcję lekarza sanit. w 14 dak w Białymstoku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. 14 dak, potem Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym brygady.
    Po wojnie mieszkał i pracował jako lekarz w Skarżysku Kamiennej.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka-K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 14 Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków 2001.


    Ząbkowski Ludwik
    [1891-1973], dr płk sł. st. art. [1931], w PSZ gen. bryg.[1945]
    Ur. 01 II 1891 w Lackiej Woli pow. Mościska, woj. lwowskie, syn Jana i Katarzyny Kowalskiej-Zielińskiej. Uczęszczał do gimnazjum w Przemyślu, gdzie w 1909 zdał maturę, następnie w 1914 ukończył wyższe studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim. Aktywnie działał w Drużynie Sokolej oraz Drużynie Bartoszowej. W 1914 zmobilizowany do armii austriackiej i skierowany do szkoły oficerskiej artylerii, którą ukończył w 1915 w stopniu chor. art. Do stopnia ppor. awansowany w 1916. Walczył na froncie rosyjskim i włoskim i serbskim. 1 V 1918 mianowany por. art. W WP od XI 1918. Przydzielony do 1 pac, w którym służył od XII 1918 do VI 1920. Dowodził m. in. bateria, potem adiutant pułku. Brał udział na froncie wojny polsko-ukraińskiej, potem na froncie cieszyńskim i  froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Z dniem 1 IV 1920 awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. Jako p. o. do końca wojny dowodził 1 pac, potem 3 dac. Po zakończeniu wojny urlopowany na okres 6 miesięcy. Doktoryzował się z prawa w tym czasie na Uniwersytecie Lwowskim. 3 V 1922 zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od X 1921 do IX 1926 dowodził dywizjonem, potem z-ca d-cy 2 pac w Chełmie. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. 15 VIII 1924. Od IX 1926 do IV 1929 pełnił funkcję z-cy d-cy 5 pac w Krakowie. Od 27 IV 1929 do  28 IV 1934 był        k-dtem Wołyńskiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. art. 1 I 1931. W okresie od 4 V 1934-VIII 1936 był d-cą 5 pac w Krakowie. W okresie od IX 1936 do V 1939  pełnił funkcję d-cy X Grupy Artylerii w Przemyślu. Od V  –IX 1939 d-ca artylerii Korpusu Interwencyjnego na Pomorzu, potem w kampanii wrześniowej 1939 w GO gen. St.  Skwarczyńskiego w składzie GO „Wyszków”, potem d-c- artylerii Południowego grupowania Armii „Prusy”. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, skąd w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie służył w I KP w Szkocji, od I-XII 1941 był d-cą art. 8 Brygady Kadrowej Strzelców. Następnie skierowany do formowanej w ZSRR Armii Polskiej, gdzie od IV –X 1942 był k-dtem Centrum Wyszkolenia Artylerii, a od X 1942 d-ca artylerii 6 DP, potem do VIII 1943 d-ca artylerii ciężkiej APW, potem od VIII 1943 do 1946 w II KP dowodził Artylerią Grupy Armii. Uczestnik kampanii włoskiej. Brał udział w bitwie pod Monte Cassino. 1 IV 1945 mianowany gen. bryg. Ewakuowany w 1946 do Wlk. Brytanii, gdzie w okresie 1946-1948 był d-cą Okręgowej Brygady Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia na  teren - Szkocja Południe. Następnie był przez kilka miesięcy polskim łącznikiem w urzędzie pośrednictwa pracy dla żołnierzy polskich przy brytyjskim Ministerstwie Pracy. Po demobilizacji mieszkał w Londynie. Od XII 1954 do Vi 1955 był ministrem obrony narodowej w rządzie S. Mickiewicza, a od 1954-1957 członkiem Rady Narodowej na Obczyźnie. 1 II 1971 powołany na stanowisko prezesa Najwyższej Izby Kontroli na Uchodźstwie i pełnił te funkcję do połowy 1973. Do XII 1973 członek Rady Narodowej RP.
    Zmarł 01 XII 1973 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie.
    Żona Paula Helena z d. Weber. Miał córki Barbarę /1927/, Anna /1931/. Po raz drugi żonaty z Mary Milroy z d. Ferguson /1912- + 13 X 1993/
    Odznaczony: VM k. 4 i 5, KKOOP, KW4x, ZKZ z M, ZKZ, Medal Pamiątkowy za wojnę 1918-1921.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995; T. Kryska-Karsi- S. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; B. Polak. Biogram L. Z. /w:/ Kawalerowie VM 1792-1945. T. IV /1939-1945/. Cz. 1. Koszalin 1995 P. Zarzycki. 5 pac. Pruszków 199; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934.


    Zboiński Kazimierz Piotr
    [1898-1939], mjr dypl. sł. st. [1935]
    Ur. 1 VIII 1898. Absolwent gimnazjum. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 66 pp w Chełmnie. W latach 1922-1924 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. z dniem 1 X 1924 został przydzielony do Kadry Oficerów Piechoty z jednoczesnym przydziałem do Oddziału I Sztabu Generalnego WP na stanowisko referenta 1 XII 1924 awansowany do stopnia kpt. SG sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Następnie przeniesiony w 1927 z Oddziału I SG do Biura Ogólno-Administracyjnego MSWoj. na stanowisko referenta. W 1929 przeniesiony z Biur Ogólno-Administracyjnego MSWoj. do 38 pp w Przemyślu, gdzie odbywał staż liniowy, później m. in. d-ca kompanii. W 1931 przeniesiony z 38 pp do Oddziału II Sztabu Głównego na stanowisko referenta.  Następnie przydzielony do 6 pp w Wilnie, gdzie dowodził m. in. kompanią. Leg.  Awansowany 1 I 1935 do stopnia mjr-a dypl. sł. st. piech. W 1935 przeniesiony z 6 pp do 4 DP w Toruniu na stanowisko szefa sztabu. W latach 1937-1939 był d-cą I batalionu 2 psp w Sanoku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szef Oddz. II w sztabie GO „Boruta” w składzie Armii „Kraków”. Podczas walk 19 IX 1939 zostaje ciężko ranny. Umieszczony w szpitalu w Tomaszowie Lub., gdzie 25 IX 1939 zmarł w wyniku odniesionych ran. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lub.
    Odznaczony: KW, ZKZ 2x, MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 103 z 2 X 1924; Dz. Pers. Nr 9 z 17 III 1927; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; Dz. Pers. nr 11 z 31 VIII 1935.


    Zboś Emil
    [1897-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 10 IV 1898. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczy na froncie wojny polsko-bolszewickiej 99-1920. Po wojnie pozostaje w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 80 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. Awansowany 1 I 1931. W 80 pp pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcję kmdta obwodowego PW przy 80 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 kompanii III batalionu 179 pp z 50 DP. Uczestnik walk n Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Krakow 2006.
     
    Dziadek urodził się 10.04.1898.
    W opisie nie uwzględniono udziału w III Powstaniu Śląskim. W tym czasie pociąg pancerny Piłsudczyk, gdzie           dziadek był dowódcą artylerii (skan w załączeniu) stacjonował w Ząbkowicach Będzińskich gdzie mieszkała Aniela Liczkowska - moja babka, a przyszła żona kpt. Zbosia.
    Po ślubie, prawdopodobnie w 1924, dziadek został oddelegowany do Słonima, a następnie do Nowogródka.
    Po bitwie pod Kockiem trafił do oflagu (skany w załączeniu).
    Został wyzwolony z niewoli 01.04.1945 roku przez Pierwszą Armię Amerykańską (skan listu w załączeniu).
    Do kraju wrócił w 1946 roku. Zamieszkał w Dąbrowie Górniczej z żoną Anielą i córką Wandą Olbromską i jej rodziną.
    Zmarł w styczniu 1969, pochowany jest na Cmentarzu Parafialnym Kościoła p.w. św. Antoniego w Dąbrowie Górniczej Gołonogu.
    Mam jeszcze jeden fakt nie poparty jednak dokumentami jest to opowieść mojej babci. Dziadek w wieku 16 lat (1914) uciekł z domu i walczył na froncie włoskim. 
    inf. Zbigniew Olbromski - 25.10.2011

    Zbroja Zygmunt
    [1905-1940], por. rez. piech.[1935], pośm. kpt.[ 2007]
    Ur. 11 I 1905 w Wierzbniku pow. iłżecki, syn Teofila i Heleny z Wesołowskich. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w latach 1928-1929 w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 5 a w Cieszynie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech.cz starszeństwem od 1 IX 1930 z przydziałem do 79 pp w Słonimiu. Ewidencyjnie podległa PKU Słonim. Pracował jako inspektor PZU w Słonimiu. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1935 do stopnia por. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM I batalionu 178 pp rez. w składzie 50 DP Rez. Walczył z wrogiem na Polesiu i na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i prawdopodobnie powraca do Słonima pod okupację sowiecką. Aresztowany przez NKWD i uwięziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim.
    Żonaty z Kamilą z Protasewiczów, miał córki Krystyne i Joannę.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie  kpt. piech.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;


    Zbyszewski Andrzej Marian Kazimierz
    [1914-1994], ppor. sł. st. art.[1936], po 1945 por./  płk WP/LWP
     Ur. 10 IV 1914. Absolwent gimnazjum z maturą. W okresie 23 IX  1934- 27 VI 1935  odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem do 2 pal Leg. w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. w okresie 1937-1939 dowodził plutonem w 3 baterii I dywizjonu 2 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 baterii w III dywizjonie 55 pal rez. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 55 pal, potem na Lubelszczyźnie oficer zwiadowczy baterii haubic w V dywizjonie 20 pal. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, a od 1941 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 30 I 1945 powrócił do kraju. Powołany do służby wojskowej służył jako oficer artylerii. Awansowany do stopnia por./kpt., potem mjr-a/ppłk-a i płk-a. Później oficer Akademii Sztabu Generalnego, w Gabinecie MON, publicysta , autor książek o IX 1939. Mieszkał w Warszawie.
    Zmarł 28 VII 1994 w Warszawie. Pochowny na cmentarzu Powązki.
    Odznaczony: VM kl. 5, Medalem Zasłużonych na Polu Chwały
    Tajny Dz. Pers. Nr 4  z 15 X 1937; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939/. Pruszków 2000; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988


    Zdanowicz Ryszard
    [19o9-?], ppor. rez. art.[1936]
    Ur. 08 II 1909. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1939./ w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II plutonu 8 baterii III dywizjonu 23 pal w składzie 23 DP. Walczył na szlaku bojowym pułku.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Krakow 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowe Chwały Pułów Śląskich. T. I. Katowice 1989.


    Zdanowicz  Stanisław Lucjan
    [1912-?], por. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 1 I 1912. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 15 VIII 1932 do 30 vI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywł w 3 p. szwol. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor/. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 10 p. uł. w Białymstoku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowny 19 III 1939.W latach 1938-1939 dowodził plutonem, potem odkomnderowany na kurs dla dowódców plutonu działek ppanc. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udził na stanowisku d-cy plutonu armtek ppanc. 10 p. uł. w skaldzie Podlaskiej Brygady Kawalerii, a po reorganzazji od 20 IV 1939 w składzie Brygady Kawalerii „Plis” . Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 10 p. uł. od Białegostoku na Lubelszczyznę. Walczył pod Kockiem Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemeickeij. Przebywal w oflagu II B w Arnswalde, a od V 1942 w oflagu II D w Gross-Born.
    Powojenne losy n/n
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; s. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. w-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939., Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 10 Pułk Ułanów Litewskich. Pruszków 2007.


    Zdanowicz – Zemsta Józef Tadeusz
    [1901-?], mjr sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 01 IV 1901./1 IV 1899/. Ukończył szkołę średnią. W WP od 1919. Brał udział w walkach na frontach wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Mianowany ppor. kaw. w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 IV 1920 służył m. in. w 9 psk, potem w 1924 w 4 psk, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony z 4 psk do 5 p. uł. w Ostrołęce.  Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1930. Na zasadzie art. 2 ustawy z dnia 22 III 1929/Dz. U. R. P nr 3/30 poz. 16 Komisarz Rządu m.st. Warszawy  zarządzeniem Nr A. C III 52/30 z dnia 27 XII 1930 zezwolił rtm. Zemście Józefowi na zmianę nazwiska rodowego Zemsta na nazwisko Zdanowicz. Przeniesiony w 1932 z 5 p. uł. /kadra oficerów kawalerii/ do Departamentu Kawalerii MSWoj. w Warszawie na stanowisko referenta. W V 1934 przeniesiony z Departamentu Kawalerii MSWoj.  na stanowisko d-cy.2 szwadronu pionierów w Warszawie. Długoletni d-c 2 szwadronu pionierów. 19 III 19329 awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadronu pionierów w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym szwadronu m. in. na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: KW,MN,SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006


    Zdanowski Henryk
    [1907-1940], por. rez. kaw.[1938], pos. Rtm. [2007]
    Ur. 2 II 1907 w Kijowie, syn Henryka i Julii z Rostockich. Uczęszczał do Gimnazjum Państwowego im. Adama Mickiewicza w Warszawie, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości.  Następnie studiuje  na Wydziale Prawa UP w Poznaniu, potem na wydziale Praw UW w Warszawie gdzie w 1934 otrzymał dyplom mgr-a praw. Służbę wojskową odbywał w okresie od 16 VIII 1930 do 30 VI 1931 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 25 p. uł. Przeniesiony 16 IX 1931 do rezerwy w stopniu podch. wach. rez. kaw.Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych w 1932 awansowany do stopnia ppor. rez. kaw.  z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 25 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń w 194 i 1937 w 1938 zostaje awansowany do stopnia por. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938. W VI 1938 ukończył w CWKaw.  kurs dla dowódców szwadronu CKM. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera broni i p/gaz.  25 p, uł. w składzie Nowogródzkiej Brygdy Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 25 p. uł. m. in. na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostaje się do niewoli sowieckiej. Wieziony w obozie w kozielsku, skąd został wywieziony 17 XV 1940 do Lasu Katyńskiego, gdzie zostaje Zmordowany przez funkcj. NKWD.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany rtm kaw.
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2006; J. Błasiński. 25 Pułk Ułanów Wielkopolskich. Pruszkow 1995; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000.


    Zdon Marian
    [1898 - 1939], ppłk dypl. sł. st.[1936]
    Ur. 28 V 1898. Absolwent gimnazjum z maturą. W WP od XI 1918. W stopniu sierż. walczył w szeregach 1 pp Leg. na froncie wojny polsko-bolszewickeij 1919-1920. Mianowany 15 XII 1919 ppor. piech. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Do stopnia por. awansowany 1 IV 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. służył nadal w 1 pp Leg., gdzie pełni różne funkcje. Po 1925 przeniesiony z 1 pp Leg.do kadry oficerów piechoty z jednoczesnym przydziałem  do Oddziału II Szatbu Głównego WP w Warszawie na stanowisko referenta. Awansowany do stopnia    mjr- a sł. st. piech. 1 I 1928. Przeniesiony  z Oddziału II Sztabu Generalnego do Szkoły Ppodchorążych Rezerwy Piechoty Nr 10 w Gródku Jagiellońskim  na stanowisko z-cy kmdta. Powołany w X 1929 z Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 10 do WSWoj. W okresie x 1929-IX 1931 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu mjr-a dypl. sł. st. piech. zostaje z dniem 1 IX 1931 przydzielony do 36 pp w Warszawie na stanowisko d-cy batalionu. W XII 1932 przeniesiony z 36 pp do sztabu 8 DP w Modlinie na stanowisko szefa sztabu. Do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony do GISZ na stanowisko II oficera sztabu gen. A. Szylinga na odcinku „Kraków”. Od  IV 1939 szef Oddziału II Wywiadowczego w utworzonym sztabie Armii „Kraków”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na tym stanowisku. Zginął 2 IX 1939 w rejonie Dworca Głownego w Krakowie podczas bombardowania dworca przez niemieckie samoloty.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 5910, KN, OP5,KW3x, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 1 z 4 I 1923; Dz. Pers. Nr 5 z 21 II 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 24 VII 1928; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. nr 7 z 23  X 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. Steblik. Armnia „Kraków” 1939. W-wa 1975.


    Zdyb Wacław Józef
    [1914-1944],kadet,  ppor. sł. st. kaw.[1936], por. [1940]w AK rtm. ps. „Janusz”, „Zawieja”
    Ur. 11 III 1914. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie otrzymał w 1934 świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorąży7ch Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 22 p. uł. w Brodach na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 p. o. d-cy 1 szwadronu 22 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 szwadronie 22 p. uł. w składzie Kresowej brygady Kawalerii. Wyróżnił się w Walkach nad Wartą, potem na Lubelszczyźnie walczył w Grupie Kawalerii „Chełm”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, gdzie uczestniczy w kampanii francuskiej w VI 1940 na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie karabinów maszynowych Wileńskiego Dywizjonu Rozpoznawczego 2 Dywizji Strz. Pieszych. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej, skąd udało mu się zbiec. Po dotarciu do Warszawy nawiązał kontakty konspiracyjne. Skierowany do pracy konspiracyjnej w AK w Okręgu Śląskim. Początkowo pełnił funkcję adiutanta k-dta okręgu, potem mianowano go w 1943 szefem Kedywu Komendy Okręgu. Na tym stanowisku zaktywizował działalność dywersyjno-sabotażową. Dowodził m. in. w VI 1944 akcją „Wierzba” polegającej na niszczeniu linii kolejowych. Poległ 18 VIII 1944 k. wsi Zarzecze k. Żywca uczestnicząc w akcji oddziału part. „Hardego” por. G. Woźnicy na niemiecki oddział budujący tam umocnienia.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939.W-wa 1989;Z. Janke-Walter. W Armii Krajowej na Śląsku. Katowice 1986 Inspektorat AK Sosnowiec. Katowice 2001.


    Zdzichowski Michał
    [1884- +?], płk. sł. st. art. [1928], od 1934 w st. sp.
    Ur. 22 V 1884 w m. Szył0-Podubis na Litwie Kowieńskiej. Ukończył szkołę średnią. Służył w armii rosyjskiej, gdzie w latach 1905-1907 uczył się w Aleksiejewskiej Szkole Wojennej. Mianowany chor. art., potem ppor./por. Uczestnik I wojny światowej. Mianowany kpt. art. w 1917. W WP od XI 1918 przyjęty w stopniu kpt.-a art. Początkowo służył w I batalionie morskim, potem ukończył 1 miesięczny kurs dla d-ów baterii. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 szeregach 18 pap w GO ppłk-a A. Kopy, a następnie dowodził przez 1 miesiac dywizjonem szkolnym, potem dowodzi dywizjonem w Centralnym Obozie Podoficerskiej Szkoły Artylerii w Toruniu. Ukończył 2 miesieczny kurs dla oficerów art.,we Francji. Mianowany w 1921 mjr-em sł. st. art. Od końca 1921 pełni funkcję z-cy d-cy COPSA, potem jest pomocnikiem Kmdta Obozu  i dyrektorem Nauk COPSA. W 1922 mianowany ppłk sł. st. art. i zweryfikowany w tym stopniu z starszeństwem od 1 VI 1919. W VI 1922 mianowany kmdtem Szkoły Podoficerów Zawodowych Artylerii w Toruniu. Nadal w Kadrze Oficerów Artylerii, a n.  e w 18 pap. W okresie od 01 VI -08 X 1923 ukończył II kurs  dla d-ców pułków art.  w SSArt. W Toruniu. W 1925 ukończył kurs doszkolenia przy WSWoj. dla oficeów art. Z dniem 1 III 1926 przeniesiony do 8 pac na stanowisko z-cy d-cy pułku.  Przeniesiony 1926 z 8 pac do 10 pap w Łodzi na stanowisko d-cy pułku, którym dowodził od 15 IX 1926 do 05 IV 1934. Awansowany 1 I 1928 do stopnia płk-a sł. st. art. We IX 1933 uległ poważnemu wypadkowi podczas jazdy konnej co spowodowało przerwnie kariery wojskowej. Z dniem 6 IV 1934 przekazany do dyspozycji d-cy DOK IV w Łodzi. Z dniem 30 VI 1934 zostaje  przeniesiony w stan spoczynku.Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy Ośrodka Zapasowego Art. Lekkiej Nr 9 w Brześciu, skąd odszedł z Ośrodkiem 11 IX 1939 do Kobrynia, potem z Kobrynia do Pińska. W latach 1939-1945 w niewoli. Po wojnie w kraju. Służył w wojsku. W latach 1946-1949 w Wyższej Szkole Oficerskiej Artylerii w Toruniu, potem od 1949 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Olsztynie. Zwolniony  z wojska w wyniku czystek stalinowskich.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; P. Zarzycki. 10 Kaniowski Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997; Dz. Pers. Nr 13 z 11 II 1926; Dz. Pers. Nr 33 z 21 VIII 1926; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934 W. Jarno. Okręg Korpusu WP Nr IV Łódź 1918-1939. Łódź 2001; A. Kuprianis. Łódzka 4 Grupa Artylerii w latach 1929-1939. Łódź 2010


    Zdzitowiecki Brunon
    [1910-1940], por. kaw.[1937], pośm. rtm.[2007]
    Ur. 6 X 1910 w Kordelówce na Podolu, syn Konstantego i Wiktorii z Kudrewiczów. Uczył się w Gimnazjum im. T. Kościuszki w Lucku, potem w Korpusie Kadetów Nr 1, potem Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 9 psk w Grajewie na stanowisko d-cy plutonu. Po 1936 przeniesiony do 8 p. uł. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W 1939 p. o. d-cy 3 szwadronu 8 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy kawalerii dywizyjnej 6 DP Armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 6 DP. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany rtm. kaw.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 19232-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.


    Zemanek  Adam
    [1898-1940], mjr sł. st. art.[1938],pośm. ppłk [2007]
    Ur. 14 IX 1898 we Lwowie, syn Ignacego i Stefanii. Uczęszczał Wyższej Szkoły Realnej we Lwowie. Od 1915 żołnierz Legionów Polskich. Służył w 1 part. LP. Służy W WP jako ochotnik od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 5 pp. W okresie od 15 VIII 1920-11 XI 1920 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. W stopniu podch. art. służył w 12 pac. Dekretem L. 3220 z dnia 3 VIII 1921 mianowany z dniem 1 V 1921 ppor. sł. st. art. W 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1920 służył w 6 pac. Awansowany 1 I 1930 do stopnia kpt. sł. st. art. Przeniesiony w 1930 z 6 pac do Samodzielnego Referatu Informacyjnego DOK VI we Lwowie na stanowisko referenta. W 1933 przeniesiony z DOK VI do 5 pal we Lwowie na stanowisko d-cy baterii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 19 III 1938. Przeniesiony na stanowisko d-cy 1 dywizjonu w 1 pal w Wilnie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera w sztabie d-cy art. dywizyjnej 1 DP Leg. Podczas walk ranny pod Tarnawatką na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany ppłk art.
    Odznaczony: ZKZ, SKZ, MN
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków; Dz. Pers. Nr 32 z 13 VIII 1921; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.


    Zemanek Adam Leonard
    [1901-1939], por. rez. piech.[1936]
    Ur. 24 XII 19o1 w Podgórzu pow. krakowski, syn Leonarda i Heleny. Ukończył Seminarium Nauczycielskie. W XII 1918 bierze udział w obronie Lwowa przed Ukraińcami. Po wojnie po ukończeniu szkoły pracuje w zawodzie nauczyciela szkół powszechnych. Służbę wojskowa obywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor., rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1931 z przydziałem do 4 pp Leg. Ewidencyjnie podlegał PKU Miechów. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany do stopnia por. rez. piech. 1 I 1936. W latach 1932-1939 pracował jako kierownik szkoły powszechnej 7 klasowej. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i przydziłem do  4 pp. Przydzielony do formowanego przez 4 pp Leg. 154 pp rez. W szeregach pułku walczy z Niemcami 8-9 IX 1939 pod Iłżą, gdzie poległ 9 IX 1939. Pochowany w zbiorowej mogile na cmentarzu w Iłży. W 1969 ekshumowany i pochowany w osobnej kwaterze.
    Od 1923 żonaty z Leokadią  z d. Kołodziej. Z tego związku miał trzy córki: Jadwigę, Marię i Zofię.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.


    Zemlik Władysław Jerzy
    [1908-1939], por. rez. piech.[1937]
    Ur. 6 IV 1908. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 2 psp w Sanoku. Ewidencyjnie podlegał PKU Sanok.  Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany 1 I 1937 do stopni por. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d0-cy 1 kompanii baonu marszowego nr 78 „Dąb” z 24 DP. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym baonu, a po jego rozbiciu dołączył z częścią baonu do 16 pp. Walczył na Lubelszczyźnie, gdzie 16 IX 1939 poległ w walkach w rejonie Aleksandrowa.
    Pochowany na cmentarzu wojennym w Aleksandrowie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.


    Zerbst Benno
    [1913-1953], kadet, oficer sł. st. art. WP, ppor.[1936], w PSZ oficer dypl. por./kpt, w LWP mjr
    Ur. 02 XI 1913 w Białymstoku, syn Rudolfa majstra tkackiego. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 wywieziony z rodziną przez w głąb Rosji, skąd powraca do Białegostoku po zakończeniu wojny. Po ukończeniu szkoły powszechnej, uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 4 pac w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. W okresie 1938-1939 dowodził plutonem w 1 baterii I dywizjonu 4 pac. W wojnie obronnej we IX 1939 oficer zwiadowczy I dywizjonu 4 pac. Wraz z I/4 pac został skierowany do Warszawy, gdzie bierze udział w walkach 11-13 IX 1939 z Niemcami w rejonie Karczewa i Góry Kalwarii. W czasie walk zostaje ranny. Następnie uczestniczy w walkach z wrogiem pod Janowem Lub. w grupie płk L. Koca. Po kapitulacji oddziałów polskich uniknął niewoli. Jesienią 1939 podjął nieudaną próbę przekroczenia granicy. Ujęty przez Niemców był wieziony w areszcie w Sanoku, skąd udało mu się zbiec. W I 1940 udało mu się przejść granicę i przedostać na Węgry. Przez Budapeszt wyjechał do Francji, gdzie wstępuje do WP. Był instruktorem w Szkole Podchorążych Art. przy 4 DP, potem oficerem zwiadowczym 4 pac 4 DP. Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie otrzymał przydział do Kadrowej Brygady Strzelców i KP w Szkocji. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. W okresie VI-VIII 1942 przebywał w m. Frenchie w Szkocji na kursie przygotowawczym do WSWoj., potem od IX 1942 do III 1943 na kursie wojennym WSWoj. Po ukończeniu WSWoj. zostaje skierowany do II KP. Przez Kapsztad i Indie dotarł do Iraku, gdzie zostaje oficerem zwiadowczym 2 Grupy Artylerii II KP. Bierze udział w walkach na szlaku II KP. Od początku 1944 uczestniczy w walkach z Niemcami we Włoszech. W V 1944 uczestniczy w bitwie pod Monte Cassino, potem pod Ankoną. Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. art. Od VIII 1944 d-ca dywizjonu w 9 pac walczy pod Bolonią. Od IV 1945 szef sztabu art. w 2 DPanc. we Włoszech. We Włoszech ożenił się z Polką Po demobilizacji w 1947 za namową rodziny żony powraca do Polski. Od 22 VII 1947 mieszkał w Krakowie, potem w Łodzi. W X 1947 powołany do wojska zostaje przydzielony do Biura Studiów II Oddziału Sztabu Generalnego LWP na stanowisko st. referenta. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. art. Następnie starszy pomocnik kierownika sekcji w Oddziale II SG. Pomimo, że otrzymywał bardzo dobre opinie służbowe w wyniku ingerencji Informacji Wojskowej zostaje jako b. oficer II KP zwolniony z wojska z dniem 3 V 1950. Po zwolnieniu z LWP podejmuje pracę jako urzędnik w Ministerstwie Przemysłu Maszynowego. Zatrzymany 1 XII 1952 przez agentów Informacji Wojskowej i uwięziony w wiezieniu GZI w Warszawie. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała NPW w Warszawie pod zarzutem szpiegostwa. Przeszedł ciężkie śledztwo trwało do 14 IV 1953. Maltretowany psychicznie i fizycznie przyznał się do stawianych mu fałszywych zarzutów. Wyrokiem NSW w Warszawie z 27 IV 1951 został skazany na karę śmierci. Sądzony przez NSW w składzie: płk Juliusz Krupski – przewodniczący, ppłk Teofil Karczmarz i ppłk Sieradzki jako sędziowie, oskarżał mjr Stanisław Banaszak. 16 V 1953 Zgromadzenie Sędziów NSW odrzuciło jego skargę rewizyjną. Decyzją z dnia 18 VIII 1953 Rada Państwa nie skorzystała z prawa łaski. Zamordowany 21 VIII 1953 w więzieniu na Mokotowie.
    28 IV 1956 wszczęto ponownie w tej sprawie postępowanie. W dniu 7 V 1956 postanowieniem NPW postępowanie umorzono z braków dowodów winy.
    Odznaczony: KW2x,Krzyżem Monte Cassino, ZKZ z M.
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Tajny Dziennik Awansowy WSWoj. Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 4 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1999; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; J. Poksiński. Tatar-Utnik-Nowicki „TUN”. W-wa 1992; WPH nr 1-2 z 1992; M. Szejnert. Śród żywych duchów. Londyn 1990.



    Zgorzelski Władysław
    [1901-1998], rtm. sł. st. kaw.[1932], w PSZ mjr/ppłk[1943]
    Ur. 20 II 1901. Absolwent szkoły średniej. W WP od 1919. Uczestnik walk na froncie wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Za męstwo i odwagę okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie od 14 II 1921 do 21 VI 1921 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie-klasa 38. Następnie ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1920 służył w 15 p. uł., gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia ppor. awansowany 1 VII1923. Uprawiał jeździectwo. Brał udział w wielu zawodach jeździeckich. Ukończył kurs dowódców szwadronu w CWKaw. w Grudziądzu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1932. Po 1935 przeniesiony z 15 p. uł. w Poznaniu do 4 psk w Płocku na stanowisko d-cy szwadronu. W latach 1937-1939 dowodził 4 szwadronem 4 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku pomocnika oficera operacyjnego Nowogródzkiej brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady. M. in. na Lubelszczyźnie. Po rozwiązaniu resztek oddziałów brygady pod Samborem przebija się w kierunku granicy z Węgrami. W rejonie Turki ujęty przez sowieckich żołnierzy i uwięziony w Szepietówce, skąd 29 X 1939 zbiegł i przez Węgry przedostaje się do Francji, gdzie służy w PSZ. Awansowany 3 V 1940 do stopnia mjr-a . Uczestnik kampanii francuskiej. Po klęsce Francji od VI 1940 w Wlk. Brytanii. Służył w 10 Oddziale Rozpoznawczym, przemianowanym 18 VIII 1942 na 10 batalion dragonów. Awansowany w 19 43 do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. 10 batalion dragonów zostaje przemianowany 18 III 1944 w 10 pułk dragonów. którym dowodził w okresie od 8 XI 1943-8 IX 1944. Brał udział w walkach w Normandii, gdzie 8 IX 1944 zostaje ciężko ranny. Następnie na leczeniu szpitalnym. Ponownie od  okresie 21 I 1945 -8 IX 1945 dowodził 10 pułkiem dragonów w składzie 10 Brygady Kawalerii Pancernej 1 DP Panc. Po demobilizacji w 1947 pozostaje na emigracji. Osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Mieszkał w m. Coleshill.
    Odznaczony :VM kl. 4 i  5, KW, MN, SKZ
    Zmarł 04 II 1998
    Roczniki oficerskie 1923,1924,928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamiątkowa 1893-29 XI 1930. Szkice z Dziejów Szkół Piechoty Polskiej. Ostrów-Komorowo 1930 rok.


    Zieleniewski Jan Michał
    [1901-1973], dr, por. rez. kaw.[1936], w AK vel Jan Kołaczkowski
    Ur. 8 II 1901 w Krakowie. W latach 1908-1911 uczył się w szkole powszechnej, potem w okresie 1911-1918 uczęszczał do III Gimnazjum w Krakowie. W okresie 1919-1920 na Kursie Abiturientów Akademii Handlowej. Jako ochotnik bierze udział VI-XI 1920 w wojnie polsko-bolszewickiej. W latach 1920-1923 studiuje na UJ w Krakowie. Brał też udział w III Powstaniu Śląskim V-VI 1921. Po ukończeniu studiów w latach 1924-1930 pracuje jako sekretarz w Towarzystwie Ekonomicznym w Krakowie. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem do 8 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Katowice. W latach 1929-193o pracuje jako sekretarz sekcji rachunkowo-kasowej w Komisji Usprawniania Administracji Publicznej, potem w l. 1930-1933 w  Fabryce Kotłów „W Fitzner” Sp. z o.o. w w Siemianowicach Śląskich na stanowisku kierownika fabryki. W l. 1934-1936 sekretarz generalny w Wspólnocie Interesów Górniczo-Hutniczych w Katowicach/pod nadzorem sądowym/. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. kaw. W l. 1936-1939 prascvuje jako zarządca przymusowy w Zarządzie  Przymusowym Dóbr i Zakładów ks. von Pless w Katowicach. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach z wrogiem w szeregach 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał XI 1939 w oflagu II B w Arnswalde, a od V 1942 w oflagu II D w Gross-Born, potem w X A w Osterode i oflagu VI B w Dössel, skąd w 1943 zbiegł. Działał w konspiracji AK. Pod nazwiskiem Jan Kołaczkowski działa jako referent organizacyjny w Związku Rewizyjnym Spółdzielni /Generalnej Guberni/. Po wojnie II-VI 1945 sekretarz w Komisji Planowania Spółdzielczości RP. W okresie 1945-1948 organizator i kierownik Wydziału Handlu Zagranicznego Związku Gospodarczo-Spółdzielń „Społem”. Jednocześnie w latach 1947-1947 działa  Towarzystwie Naukowym Organizacji i Kierownictwa w Warszawie.-członek zarządu i przewodniczący rady. W okresie 1948-1950 był także prezesem  i dyrektorem naczelnym  Polskiego Towarzystwa Handlu Zagranicznego „Varimex”. W okresie 1949-1951 z-ca profesora i kierownik katedry w Akademii Nauk politycznych w Warszawie-Katedra Rachunkowości. Uczył także w latach 1950-1951 w Państwowym Liceum Handlu Zagranicznego w Warszawie. W latach 1951-1957 z-ca prof.  I kierownik katedry w Wyższej Szkole Handlu Morskiego w Sopocie. W okresie 955-1957 kierownik szkoleń  w Dyrekcji Kursów Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego w Warszawie. W latach 1957-1961 docent w Szkole Głównej planowania i statystyki w Warszawie. W latach 1960-1970 profesor i kierownik pracowni w PAN w Warszawie . Od 1966-1970 był także prof. na UŁ w Łodzi. 
    Zmarł 01 X 1973 w Warszawie.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w PW 1935-1939. Kraków 2003.


    Zieleniewski Tadeusz
    [1887-1974], inż. płk dypl. sł. st. piech.[1931]
    Ur. 24 VII 1887 w Ostrówku pow. Lubartów, syn Emila i Matyldy z Tittenbrunów. W 1905 brał udział w strajku szkolnym w 1905. Ukończył  w 1907 szkołę realną W. Wróblewskiego w Warszawie. Od  1907 studiował na politechnice w Leodium, potem w Wyższej Szkole Przemysłowej w Vervies w Belgii. /dyplom inżyniera uzyskał w 1926/Był członkiem „Petu” i „Zetu” oraz Zjednoczenia Młodzieży Polskiej Zagranicą. Jednocześnie członek PDS w Vervies. W okresie 15 VII – 2 VIII 1914 na kursie PDS w Nowym Sączu. Po przerwaniu kursu przybył do Krakowa. Od 3 VIII 1914słuzy w 1 kompanii kadrowej z którą 6 VIII 1914 wyruszył na front. 22 XII 1914 pod Łowczówkiem z braku oficerów, którzy zostali ranni obejmuje dowodzenie kompanii, którą dowodził do 25 XII 1914. Mianowany 1 I 1915 ppor. piech. Pełnił funkcję oficera broni 1 pp LP. W szeregach 1 pp LP odbył cała kampanię legionową. W czasie kryzysu w Legionach w VII 1917 zwolniony  z Legionów, potem 19 VIII 1917 internowany przez Niemców w obozie w Beniaminowie. W V 1918 po zwolnieniu z obozu wstępuje do PSZ. W WP od XI 1918. Początkowo był z-cą referenta technicznego DOGen. 15 XII 1918 mianowany por. piech. Od 3 VI-27 IX 1919 pełni funkcje kmdta 14 klasy Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Następnie d-ca baonu szkolnego. 15 III 1919 mianowany kpt. piech. Od 02 I do 17 IV 1920 słuchacz Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Od IV 1920 po przerwaniu nauki pełni funkcję szefa sztabu I Brygady Górskiej. Od 2 I 1921 do IX 1921 ponownie słuchacz Szkoły Sztabu Generalnego. Mianowany mjr SG sł. st. piech. Po ukończeniu kursu w Szkole Sztabu Generalnego zostaje asystentem taktyki ogólnej w WSWOj. w Warszawie. Zweryfikowany w stopniu ppłk-a SG sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1923-1924 asystent w francuskiej Wyższej Szkole Wojennej w Paryżu. Po powrocie do kraju był kolejno wykładowcą taktyki ogólnej w WSWoj.  oraz p. o. dyrektora nauk w WSWoj. Od XI 1927 II p. o. dyrektora szkoły. Od 23 VIII 1929-1930 z-ca d-cy 31 pp, a od 1930 – V 1932 d-ca 59 pp w Inowrocławiu. 1 I 1931 awansowany do stopnia płk-a dypl. sł. st. piech. Od 1 VI 1932 pełni funkcję szefa Wojskowego Instytutu Geograficznego. W III 1935 mianowany d-ca piechoty dywizyjnej 8 DP. Następnie ponownie szef WIG. Od IV 1939 kierował grupą planującą  fortyfikacje na terenie Beskidów Wysokich. 24 VIII 1939 mianowany d-cą 33 DP Rez., którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Po walkach nad Narwią i Lubelszczyźnie resztki 33 DP Rez. połączono z 41 DPRez. Od 20 IX 1939 pełni funkcje d-cy piechoty dywizyjnej, potem od 27 IX 1939 dowodzi Grupą Bojową swego imienia na czele grupy walczył z Niemcami i Sowietami. 2 X 1939 po walkach z Sowietami w rejonie Momot skapitulował przed Sowietami. Przedostał się do Lwowa, potem na Węgry, a w XII 1939 dotarł do Francji. W III 1940 skierowany na kurs artyleryjski do Mailly. 15 V 1940 obejmuje dowodzenie formowanej 3 DP. Po upadku Francji w19/20 VI 1940 rozwiązał dywizję. Przedostaje się następnie do nieokupowanej strefy Francji , a stamtąd w II 1941 do Lizbony. W tym czasie zostaje w Londynie skazany przez Trybunał Orzekający Wojskowy zaocznie za samowolne rozwiązanie 3 DP. W II 1942 otrzymał zgodę na przybycie do Wlk. Brytanii. W V 1943 po złożeniu zeznań został uniewinniony przez specjalną komisję wojskową, Po rehabilitacji dowodził krótko 4 DP, potem pełni funkcję Inspektora na Kraj  przy Naczelnym Wodzu, potem wykładowca w WSWoj. od VI 1945 w dyspozycji NW WP. W 1947 powrócił do kraju. Mieszka w Warszawie. Od 1950do 1961 pracował jako adiunkt na Wydziale Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej. Od 1961 na emeryturze. Był aktywnym działaczem społecznym oraz kombatanckim. Członek ZBOWiD.
    Zmarł 22 VII 1971 podczas pływania kajakiem. Pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, orderem Polonia Restituta kl. 4, KW 4x, ZKZ i innymi medalami.
    Żonaty z Maria z d. n/n, miał troje dzieci.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20O6; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; M. Porwit. Spojrzenie poprzez moje życie. W-wa 1986; W. K. Cygan. Biogram T. Z./w;/ oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. V. W-wa 2007.


    Zieliński Antoni
    [1911-?], por. lek. wet.[1939]
    Ur. 13 VI 1911.absolwent szkoły średniej z maturą. Służbę wojskową odbywał  okresie od 16 VIII 1930 do 30 VI 1931 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. Z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 2 psk w Hrubieszowie, Ewidencyjnie podlegał PKU Chełm. Ukończył studia weterynaryjne uzyskując dyplom lekarza wet. W 1936 jako oficer rez. powołany do służby czynnej. Z dniem 1 X 1938 przemianowany na oficera sł. st. W stopniu ppor. Z starszeństwem od 19 III 1936. służy m. in. W 5 pal na stanowisku lekarza wet. Awansowany do stopnia por. sł. st. wet. 19 III 1939. W latach 1938-1939 służy na stanowisku lekarza wet. w 2 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza wet. 2 p. uł. W składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Podczas walk na Lubelszczyźnie 4 X 1939 zostaje ranny.
    Dalsze losy n/n
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.Kraków 2003; A. Dobroński. 2 Pułk Ułanów. Pruszków 1993.


    Zieliński Bernard
    [1914-1970 ], kadet, por. sł. st. art.[1939]
    Ur. 10 VI 1914. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 2 pac w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu w 6 baterii II dywizjonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. w latach 1938-1939 d-ca plutonu w 4 baterii II dywizjonu 2 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 baterii 32 pal w składzie 33 DPRez. W składzie SGO „Narew”, później połączonej na Lubelszczyźnie w z 41 DP rez. Jego bateria pod Sawinem k. Włodawy zniszczyła  kilkanaście czołgów niemieckich. Walczył bitwie tomaszowskiej. Unika niewoli i przedostaje się przez Węgry do Francji. Bierze udział jako 7 baterii 201 Pomorskiego pac 1 Dywizji Grenadierów gen. B Ducha. Podczas walk w Lotaryngii dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 30 I 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Chełmie, gdzie zmarł w 1970.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 200; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006.


    Zieliński Edward
    [1897-?], rtm. sł. st. kaw.[1924]
    Ur. 13 X 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs oficerów jazdy. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 20 p. u. Długoletni oficer pułku, gdzie pełni rożne funkcje. Ukończył  kurs dla dowódców szwadronu.  Awansowany  1 XII 1924 rtm sł. st. z starszeństwem od 15 VIII 1924, dowodzi szwadronem. W latach 1936-1939 dowodził 2 szwadronem 20 p. uł. w Rzeszowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 1 pułku kawalerii KOP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006


    Zieliński Jan Bolesław Marian
    [1894-?], mgr mjr aud.[1939] z kaw.
    Ur. 7 VII 1894. Absolwent szkoły średniej z maturą. Ukończył wyższe studia prawnicze z dyplomem mgr-a praw. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Przyjęty do WP w stopniu por. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 19191-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl.  5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 vI 1919 służył w 18 p. uł., gdzie pełni różne funkcje. W 1924 przeniesiony do 5 psk, skąd zostaje odkomenderowany do sztabu 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Krakowie. W 1928 przeniesiony do Korpusu Oficerów Sądowych. Początkowo przydzielony do WSO V w Krakowie. Mianowany w 1931 sędzią śledczym  w wojskowych sądach rejonowych z równoczesnym przesunięciem na stanowisko sędziego śledczego  w WSO Nr V. W latach 1937-1939 był kierownikiem WSR Kraków. Awansowany 19 III 1939 do stopnia mjr-a sł. st. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku szefa służby sprawiedliwości 21 dPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym, dywizji.
    Odznaczony; VM kl. 5
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.


    Zieliński Jerzy
    [1916?-?], wach. podch. rez. kaw.[1939]
    Ur. w 1916. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 21 IX 1937-15 VII 1938 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywł w 3 p. szwol. w Suwałkach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu armatek ppanc. w 3 p. szwol. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem, na szlaku bojowym 3 p. szwol. od Suwałk na Lubelszczyzne, gdzie 3 p. szwol. wchodził w skład Brygady „Edward” podporządkowanej SGO „Polesie”.
    Dalsze losy n/n
    S. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Rezerwy Kawlerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992.


    Zieliński Józef
    [1902-?], kadet,  kpt. sł. st.  int.[1934]
    Ur. 13 XI 1902. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1923 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1925 z przydziałem do 4 psp w Cieszynie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Przeniesiony w 1930 z 4 psp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1934. Po ukończeniu kursu dla oficerów int. przeniesiony do Szefostwa Intendentury Nr 1 w Warszawie na stanowisko referenta w referacie administracyjnym. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa intendentury 39 DPRez. Armii „Lublin”. Walczył na Lubelszczyźnie m. in. pod Krasnobrodem.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1925; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930;Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001.


    Zieliński Otton Paweł
    [1896-1964], ppłk sł. st. piech.[1938]
    Ur. 02 IV 1896. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918 w stopniu ppor. piech.  Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany 1 IV 1920 do stopnia por. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 66 pp, gdzie dowodził m. in. kompanią. W 1924 przeniesiony do 37 pp w Kutnie, skąd w 1926 zostaje odkomenderowany do sztabu 26 DP w Skierniewicach. Przeniesiony z dniem 1 VII 1930 z 37 pp do 79 pp  w Słonimiu na stanowisko p. o. batalionu. Awansowany 1 I 1931 do stopnia  mjr-a sł. st. piech. W IV 1931 mianowany etatowym d-cą batalionu w 79 pp. Po 1935 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko kierownika kursów taktyczno-strzeleckich i wykładowcy. Awansowany 19 III 1939 do stopnia ppłk-a sł. st. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I z-cy d-cy 1 pułku strzelców pieszych w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym pułku m. in. na Lubelszczyźnie. W latach wojny w oflagach. Po wojnie początkowo w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Australii, gdzie zmarł w 1964.
    Odznaczony: KW, SKZ.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930 ; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; S. Rowecki. Wspomnienia i notatki autobiograficzne/1906-1939/W-wa 1988; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.


    Zieliński Ryszard
    [1915-1939], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 2 I 1915. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową w latach 1935-1936 odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 1 DP Leg. w Wilnie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 1 pp Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 1 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył nad Narwią i Bugiem, potem na Lubelszczyźnie, gdzie walczył w szeregach 2 p. uł. Poległ w walce 5 X 1939 w Lesie Gułowskim. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Woli Gułowskiej.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003


    Zieliński Wacław
    [1913-?], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 30 X 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 2 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany 1 I 1938 do stopnia ppor. rez. piech. z przydziałem do 74 pp w Lublińcu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział nas stanowisku oficera informacyjnego 201 pprez. w składzie 55 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003


    Zieliński Zbigniew Henryk
    [1913-1940], kadet,  ppor. sł. st. kaw.[1936], pośm. por.[2007]
    Ur. 4 X 1913 w Warszawie, syn Franciszka – Augusta i Bronisławy z Getków. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Warszawie, a od 1929 uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, potem od 1932 w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 1 p. szwol. w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu w 2 szwadronie 1 p. szwol. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 2 szwadronie w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Od 14 IX 1939 walczy w 2 szwadronie dowodzonym przez rtm. J. Flauta, który walczy w oderwaniu od pułku. Walczył na Lubelszczyźnie w grupie płk W. Płonki, potem znalazł się w grupie walczącej z Sowietami w rejonie wsi Momoty, gdzie 2 X 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku.  Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany por. kaw.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. St. Wojciechoweski. 1 Pułk Szwoleżerów. Pruszków 1995; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000; WPH Nr 4. Warszawa 1992.


    Zielke Stefan
    [1897-1958], płk sł. st. art.[1938]
    Ur. 14 XII 1897 w Zelewie k. Wejherowa, syn Marcelego /właściciel ziemski/ i Idy z d. Baszki, w latach 1913-1914 uczeń gimnazjum w Brodnicy, potem w Toruniu, Gdańsku i Bydgoszczy, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. Podczas I wojny światowej służył w armii niemieckiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej artylerii. Walczył na froncie zachodnim. Mianowany ppor. rez. art. W XI 1918 zdezerterował z armii niemieckiej i zgłosił się 18 XII 1918 do dyspozycji dowództwa oddziałów Służby Straży i Bezpieczeństwa. Od 10 I 1919 dowodził powstańczym Batalionem Czarnkowskim , potem d-ca odcinka Czarnków. Za męstwo okazane na polu walki w czasie powstania odznaczony V kl. 5. 5 V 1919 awansowany do stopnia por. art. obejmuje dowództwo baterii, potem służy w utworzonym 17 pap. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 w szeregach 17 pap. Mianowany kpt. sł. st. art.  1 IV 1920. W latach 1920-1922 d-ca baterii w 17 pap. Przeniesiony w 1922 do 25 pap w Kaliszu z jednoczesnym odkomenderowaniem na stanowisko  d-cy baterii w Szkole Głównej Art. i Inż. w Warszawie. Od 15 I 1923-1927 d-ca 1 baterii szkolnej w  Oficerskiej Szkole Art. w Obozie Szkolnym Art. W Toruniu. Jednocześnie w latach 1924-1926 wykładowca języka niemieckiego. Przeniesiony VI 1927 z Centrum Wyszkolenia Art. do Oficerskiej Szkoły Artylerii na stanowisko d-cy dyonu szkolnego, którym dowodził do 1928. W 1928 przeniesiony z CWArt. w Toruniu na stanowisko d-cy I dywizjonu w 27 pap we Włodzimierzu Wołyńskim. W V 1929 przeniesiony z 27 pap do 25 pap w Kaliszu na stanowisko z-cy     d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. 1 I 1931. Po 1935 przeniesiony na stanowisko d-cy artylerii w Flotylli Pińskiej. Awansowany 19 III 1938 do stopnia płk-a sł. st. art. W okresie od  XI 1938-VII 1939 d-ca 16 pal. Od VII 1939 d-ca art. dywizyjnej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy Zgrupowania Artylerii Armii  “Pomorze”. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał  w oflagu XI B w Braunschweigu, potem od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. W oflagu należał do tzw. Lewicy oficerskiej. Prowadził szkolenie dla młodszych oficerów. Po uwolnieniu z niewoli powraca w II 1945 do kraju. Powołany do wojska jest współorganizatorem Oficerskiej Szkoły Artylerii w Toruniu. W okresie 16 V 1945-27 VII 1945 kmdt  Oficerskiej Szkoły Artylerii Toruniu, a od 28 VII 1945-29 VIII 1945 kmdt kursów oficerskich, potem dyrektor nauk OSA. W ramach czystek stalinowskich w wojsku aresztowany i więziony. Skazany na karę 8 lat więzienia. Po zwolnieniu z więzienia mieszkał w Warszawie. W 1956 w pełni zrehabilitowany.
    Po zwolnieniu z więzienia mieszkał w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 17 II 1958. Pochowany na cm. Powązki. Aleja Zasłużonych.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, OP5,KW,ZKZ
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 15 z 23 V 1927; Dz. Pers. Nr 9 z 27 IV 1929; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.


    Zielkiewicz Zbigniew
    [1912-1999], kadet, por. sł. st. kaw.[1939], w PSZ rtm./mjr
    Ur. 11 III 1912 k. Kutna. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 5 p. uł. w Ostrołęce na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939  d-ca plutonu w 3 szwadronie 5 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 3 szwadronie 5 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii  w SGO „Narew” , a po reorganizacji od 20 IX 1939 w składzie SGO „Polesie”. Walczył m. in. pod Kockiem. Od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II D w Gross-Born, skąd zbiegł  3 II 1945.  Wcielony w kraju do wojska. W 1945  po zakończeniu wojny wyjechał z oddziałem, URPA  do oddziałów gen. S. Maczka w Niemczech, a następnie wyjechał  do II KP we Włoszech. Przydzielony do 3 p. uł. w tworzonej w Egipcie Wielkopolskiej Brygadzie Pancernej. Po wojnie początkowo przebywał w Wlk. Brytanii, po demobilizacji w 1947 wyemigrował do Argentyny, potem w 1956 do  Stanów Zjednoczonych. Zmarł 14 IV 1999 w USA. Pochowany w Doylestone.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.


    Ziemba Zygmunt Michał
    [1913-1939], por. sł. st. piech. [1939]
    Ur. 15 IX 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 40 pp we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awanswony 19 III 1939. W latach 1938-1939 dowodził plutonem w 7 kompanii III batalionu 40 pp. Przeniesiony w VII 1939 do 11 pp w Tarnowskich Górach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 4 kompanii IV batalionu  fortecznego 11 pp w Grupie Fortecznej  „Katowice”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym Grupy. Poległ w walce 17 IX 1939 w m. Maziły n Lubelszczyźnie. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.


    Ziemski Ludwik Franciszek
    [1914-1990], ppor. piech. sł. st.[1938], w PSZ por./kpt.
    Ur. 9 VIII 1914. Absolwent gimnazjum. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 53 pp w Stryju. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 2 kompanii II batalionu 53 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 kompanii III batalionu 164 pp rez. przydzielonego do Grupy „Sandomierz”. Podczas walk na Lubelszczyźnie zostaje ranny i wzięty do niewoli niemieckiej, skąd udało mu się zbiec, a następnie przedzierał się na Wschód. Ujęty przez funkcj. NKWD został uwięziony w łagrze. Po podpisaniu umowy Majski-Sikorski został w ramach amnestii zwolniony z łagru. Od IX 1941 służy w Armii Polskiej w ZSRR. Ewakuowany jesienią 1942 przez Iran na Bliski wschód. Od 1943 służy w II Korpusie Polskim. Uczestnik kampanii włoskiej w szeregach 3 DSK. Walczył pod Monte Cassino. Awansowany do stopnia por., potem kpt. W 1946 ewakuowany do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 wyjechał do Kanady i tam osiadł na stałe. Zginął w wypadku samochodowym 5 VII 1990.Pochowany w Cambridge-Ontario w Kanadzie.
    Odznaczony: KW3x, SKZ Krzyż Monte Cassino
    Tajny dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski. Piechota Polska z. 13. Londyn 1973.


    Zięba Stanisław Juliusz
    [1903-?], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 12 IV 1903. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1923-1925 w Oficerskiej  Szkole  dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VII 1925 z przydziałem do 50 pp w Kowlu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. W 1932 nadal służy w 50 pp, gdzie pełni różne funkcje. W 1934 przeniesiony z 50 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1935. Następnie po ukończeniu kursu doszkalania dowodził kompanią graniczną. Przeniesiony w 1938 z KOP do  20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy 2 kompanii w I batalionie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 20 pp w składzie 6 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1925; Dz. Pers. Nr 93 z 16 IX 1925; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;


    Ziętkiewicz Józef
    [1894-1957], ppłk   sł. st.  sap.[1937]
    Ur. 08 IV 1894. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Przyjęty do WP w stopniu por. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 5 p. sap., skąd w 1923 został przeniesiony przejściowo do szefostwa sperów DOK V w Krakowie na stanowisko referenta. Do stopnia mjr-a wansowany 1 VII 1923. Następnie szefa saperów w szefostwie saperów DOK V. Z dniem 1 VIII 1929 odwołany z z b. Okręgowego Szefostwa Saperów DOK V w Krakowie na okres do 20 X 1929. Przeniesiony z dniem 21 X 1929 z dyspozycji szefa saperów MSWoj. do Sztabu Głownego WP z przydziałem do Komisji Fortyfikacji  na stanowisko kierownika. Awansowany doi stopnia ppłk-a sł. st. sap. Następnie oficer saperów przy Inspektorze Saperów na odcinku „Baranowicze”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy saperów Armii „Lublin”. Walczył na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. W latach wojny przebywał w oflagu. Po wojnie  powrócił do kraju. Mieszkl w Warszawie, gdzie zmarł 18 V 1957.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006


    Zimmer Antoni  Franciszek
    [1894-1970], kpt. sł. st. piech. [1924]
    Ur. 9 VI 1894. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii austriackiej. W PW od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 12 pp w Wadowicach, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Długoletni oficer 12 pp. Przeniesiony po 1935 z 12 pp do sztabu 6 DP w Krakowie na stanowisko II oficer sztabu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu 6 DP. Walczył na szlaku bojowym 6 DP. Od 20 IX 1939 w niewoli niemeickeij. Przebywał w latach 1939-1940 w oflagu  XI B w Braunschweigu, a od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Krakowie, gdzie zmarł 22 VIII 1970. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim.
    Odznaczony: KW, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.


    Zimmer Marian
    [1901-?], kpt. sł. st. łącz.[1934], w PSZ mjr
    Ur. 6 I 1901. Ukończył szkołę średnią. W WP od 1919. Absolwent Szkoły Podchorążych Wojsk Łączności  w Warszawie. Dekretem L. 3026 z 26 V 1921  przydzielony do I Baonu Telegraficznego Zapasowego, potem w 2 p. łącz., gdzie pełni różne funkcje. Brł udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Do stopnia por. awansowany 1 I 1923. W 1924 odkomenderowany z 2 p. łącz. na stanowisko oficera łącz. przy dyrekcji Poczt i Telegrafów we Lwowie. Następnie ponownie w 2 p. łącz. Przeniesiony w I 1931 z b. 2 p. łącz.  do 6 batalionu  łączności. Przeniesiony z 6 batalionu łącz. do kompanii telegraficznej  5 DP. Do stopnia kpt. sł. st. łącz. awansowany 1 I 1934. Po 1935 przeniesiony do Szefostwa Łączności KOP w Warszawie na stanowisko  kierownika referatu zaopatrzenia. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności w dowództwie GO gen. J. Kruszewskiego. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Przedzierał się ku granicy węgierskiej przez Turkę – Sambor. W nieznanych okolicznościach dostaje się do sowieckiej niewoli. Więziony w łagrach. Po podpisaniu umowy Majski-Sikorski w VIII 1941 zostaje zwolniony z łagru. Od IX 1941 służy w Armii Polskiej w Rosji. Pełnił m. in. funkcje oficera łączności 9 DP. Ewakuowany w 1942 do Iranu, potem Palestyny. Po reorganizacji od 1943 w II KP.  Następnie z-ca d-cy 5 batalionu łączności potem jego d-ca w składzie 5 KDP. Brał udział w kampanii włoskiej. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. łącz. Po wojnie zdemobilizowany przebywał w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11017, MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 23 z  11 VI 1921; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Żaroń. Armia Polska w ZSRR, na Bliskim i Środkowym Wschodzie. W-wa 1981.


    Zimmerman Franciszek
    [1893-1945], kpt. sł. st. int.[1931]
    Ur. 2 IX 1893. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny światowej. WP od XI 1918. Brał udział w obronie Lwowa. W stopniu chor. walczy w obronie V odcinka ul Sienkiewicza. Walczy na froncie wojny polsko-bolszewickiej. 1919-1920. Mianowany ppor. piech. Następnie po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919  służył w żandarmerii wojskowej. W 1922 w X dyonie żandarmerii w Przemyślu, a w 1924 oficer ordynansowy kmdta Centralnej Szkoły Żandarmerii w Grudziądzu, następnie w Dyonie Szkolnym Żandarmerii w Grudziądzu. W latach 1926-1928 słuchacz Wyższej Szkoły Intendentury przy WSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu WSInt. w kadrze oficerów żandarmerii. Przeniesiony w 1928  z Centralnej Szkoły Żandarmerii w Grudziądzu do dyspozycji d-cy DOK V. Następnie oficer w szefostwie int. DOK V. Z dniem 16 I 1930 przeniesiony z korpusu oficerów żandarmerii do korpusu oficerów intendentów. Przeniesiony w IV 1930 z dyspozycji d-cy DOK V do Filii Wojskowych Zakładów Zaopatrzenia Int. i Taborów w Krakowie. Awansowany 1 I 1931 do stopnia kpt. sł. st. int. Po 1935 przeniesiony do  sztabu 23 DP w Katowicach na stanowisko oficera int. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szef służby intendentury 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dywizji. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII C w Laufen, a od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Działał aktywnie w jenieckiej konspiracji obozowej. Zginął zastrzelony przez niemieckich konwojentów podczas marszu ewakuacyjnego jeńców z oflagu II C w Woldenbergu w okolicach Barlinka.25 I 1945. Pochowany w zbiorowej mogile w Dziedzicach.
    Odznaczony: MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.


    Zimny Wacław Roman
    [1905-1942], oficer sł. st. piech. WP/KOP, kpt. [1937], w konspiracji ZWZ, ps. „Roman”, „Swarożyc”.
    Kmdt Obwodu Łódź-powiat ZWZ V 1940-VII 1941. Okręg Łódź ZWZ.
    Ur. 11 II 1905. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury w 1926 w okresie od 01 X 1926 do 15 VII 1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1929 z przydziałem do 4 psp w Cieszynie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1932. Następnie d-ca kompanii. W 1935 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do pułku KOP „Sarny”, gdzie był d-cą plutonu CKM, potem d-cą kompanii CKM. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 3 kompanii CKM w Batalionie Fortecznym KOP „Sarny”. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Po napaści 17 IX 1939 wojsk bolszewickich bierze udział w walkach z Sowietami na linii Sarny –Kowel, potem  uczestniczy w walkach odwrotowych na kierunku Kowel – Chełm. Brał udział w walkach z Sowietami pod Szackiem. Po 29 IX 1939 jego oddział zostaje rozwiązany przez ppłk-a N. Sulika. Unika niewoli i przedostaje się do Warszawy, potem do Łodzi. Od początku 1940 czynny w konspiracji ZWZ na terenie Łodzi. Od V 1940 do VII 1941 był  k-dtem Obwodu ZWZ Łódź -powiat. Należał do grona organizatorów struktur konspiracyjnych ZWZ na podległym terenie. Na początku VII 1941 został aresztowany przez gestapo i uwięziony. Więziony w więzieniu gestapo Łodzi, gdzie przeszedł ciężkie śledztwo. Rozstrzelany przez gestapowców 20 III 1942 w egzekucji publicznej w Zgierzu.
    Dz. Pers. MSWoj. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski MSWoj. 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; E. Wawrzyniak. Okręg AK Łódź /w:/ AK- rozwój organizacyjny. W-wa 1996; D. Gozdawa – Gołębiowski. Łódzki Okręg AK. W-wa 1980, mps.


    Ziobro Stefan
    [1907-?], por. rez. piech. [1937]
    Ur. 31 VIII 19o7. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do  5 psp w Przemyślu. Ewidencyjnie podlegał PKU Gródek Jagielloński, potem Rzeszów. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1937 do stopnia por. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii w II batalionie 5 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po  wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1919-1939. Kraków 1989; W. Moś. 5 psp. Pruszków 1996.


    Ziółkowski Aleksander Bronisław
    [1900-1939], kpt. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 11 XII 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. Od XI 1918 w WP. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie awanso0wany do stopnia por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IV 1921 służył w 25 pp, gdzie pełni różne funkcje. W III 1931 przeniesiony z 25 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu, potem kompanii. Z dniem 3 IV 1932 skierowany z KOP na 3 miesięczny kurs dowódców kompanii CKM w Centrum Wyszkolenia Piechoty. Do stopnia kpt. awansowany  1 I 1934. W 1936 przeniesiony z KOP do 6 psp w Samborze na stanowisko  d-cy kompanii. W latach 1938-1939 dowodził 7 kompanią w III batalionie 6 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu 6psp w składzie 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Poległ w walce z Niemcami 8 IX 1939 pod Broniną  k. Buska Zdroju..
    Odznaczony: MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931;Dz. Pers. nr 13 z 9 XII 1932;  R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006


    Ziółkowski Edward
    [1902-1982], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1938], w konspiracji SZP/ZWZ/AK, mjr [1944], ps. „Zośka” vel Józef Aleksandrowicz, vel Józef Wysoki, vel Józef Wasilewski
    Kmdt II Ośrodka ZWZ-AK Tarczyn – Obwód ZWZ-AK Grójec w Podokręgu Zachodnim „Hallerowo” ZWZ-AK. Obszar Warszawski ZWZ-AK.
    Ur. 15 XI 1902 w Tarczynie pow. Grójec. Syn Władysława. Uczęszczał do Szkoły Technicznej w Warszawie. W 1920 wstępuje ochotniczo do 1 DAK w Górze Kalwarii. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie kontynuuje naukę w Szkole Technicznej, którą ukończył w 1923. Praktyki odbywał w Zakładach Mechanicznych Ursus. W 1925 powołany do służby wojskowej w WP i wcielony do 1 DAK. Skierowany do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Od IV 1926 odbywał praktyki w 1 DAK. Brał udział w przewrocie majowym 1926. Następnie od IX 1926 do VIII 1928 w Szkole Oficerskiej Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 8 PAL w Płocku. Na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1931. W 1930 odbył przeszkolenie w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1938. Do V 1939 służy nadal w 8 PAL w Płocku na stanowisku d-cy baterii. W V 1939 przeniesiony do Batalionu Fortecznego KOP Sarny na stanowisko d-cy artylerii baonu. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestniczył w walkach odwrotowych pod Szackiem, potem pod Kockiem w SGO „Polesie”. Po kapitulacji SGO „Polesie” 05 X 1939 nie poszedł do niewoli. Powraca do rodzinnego Tarczyna, gdzie od XI 1939 rozpoczął działalność konspiracyjną w szeregach Służby Zwycięstwa Polsce. Organizator i k-dt Ośrodka II ZWZ Tarczyn w Obwodzie ZWZ/AK Grójec. Funkcję pełnił do 09 IX 1943. Zagrożony aresztowaniem został przeniesiony do Obwodu AK Skierniewice, gdzie objął funkcję  z-cy k-dta Obwodu AK Skierniewice. Czynny w konspiracji do rozwiązania AK w I 1945. Aresztowany przez NKWD 19 I 1945 i uwięziony w obozie NKWD SPW -1 w Przyłęku k/Ryk. Wywieziony z Dęblina 16 II 1945 do obozu PFŁ nr 0302, gdzie przybył 13 III 1945, skąd go odesłano w XII 1945 do obozu nr 523 w obwodzie świerdłowskim na Uralu. W dniu 13 X 1947 odesłany do obozu nr 284 w Brześciu n/Bugiem. Repatriowany do Polski przez obóz PUR w Białej Podlaskiej 01 XI 1947.
    Po powrocie do Polski zamieszkał w Tarczynie. Przez wiele lat pracował na różnych stanowiskach w fabryce w Tarczynie.
    Zmarł w Tarczynie 10 IX 1982. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Żonaty z Walentyną Ziółkowską z d. n/n. mieli córkę Annę /ur.1937/ i córkę Barbarę /ur. 1939/. Żona Walentyna z córkami została wywieziona przez NKWD 13 IV 1940 z Sarn do Kazachstanu, skąd powróciła z córkami w V 1946.
    Rocznik oficerskie MSWojsk. 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; H. Świderski. AK w Obwodzie Grójec „Głuszec”. W-wa 1993; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; K. Zwierzchowski. Oddział specjalny AK Obwodu „Sroka” – Skierniewice 1939-1945. Skierniewice VI 1988; Internowani na Uralu. W-wa 2005.


    Zitta Wilhelm Stanisław
    [1906-+?], kpt. sł. st. piech. [1936], po 1945 mjr/płk
    Ur. 08 V 1906. Absolwent gimnazjum z maturą. W okresie 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st.15 VIII 1927 z przydziałem do 48 pp w Stanisławowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 15 VIII 1929. Skierowany z dniem 15 II 1932 z 48 pp na 7 miesięczny kurs dowódców plutonu artylerii piechoty. Po  ukończeniu kursu powraca do macierzystego pułku. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. w latach 1937-1939 d-ca 1  kompanii CKM w I batalionu 12 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM w I baonie 12 pp w składzie 6 DP.  Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przebywał w oflagu II B w Arnswalde, a od 1941 w oflagu II C w Woldenbergu. Aktywnie działa w jenieckiej konspiracji obozowej. Po uwolnieniu Z niewoli 30 I 1945 powraca do kraju. Powołany do służby wojskowej  w stopniu mjr-a piech. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 12 pp od Wadowic na Lubelszczyznę.  Pełni różne funkcje m. in. d-ca batalionu, z-ca  d-cy pułku, potem oficer sztabu dywizji 12 DP. Awansowany do stopnia ppłk-a, potem płk-a piech. W okresie od VII  1948-X 1948 dowodził 3 Pomorską Dywizją Piechoty.
    W okresie czystek stalinowskich represjonowany.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Rocznik oficerski 1928, 1932; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988


    Zmarz Stanisław
    [ 1896-1943?], oficer sł. st. piech. WP/KOP, kpt. [1930], w konspiracji SZP/ZWZ, ps. „Kruk”.
    Kmdt Obwodu ZWZ Krosno X-XI 1940. Okręg Kraków ZWZ.
    Ur. 14 XI 1896. Uczęszczał do gimnazjum realnego. Działał w organizacji niepodległościowej. Jako poddany austriacki został wcielony do armii austriackiej, gdzie ukończył szkołę oficerską rezerwy. Brał udział w walkach na froncie rosyjskim i włoskim. Od XI 1918 służy w WP. Uczestnik walk z Ukraińcami od XII 1918-III 1919. Od 1919 służy w 23 pp, w którego szeregach brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Dowodził plutonem, kompanią.
    W 1922 zweryfikowany przez MSWoj. w Warszawie w stopniu por. sł. st. piechoty z starszeństwem 1 VI 1919. W latach 1923 – 1930 służył na różnych stanowiskach w 23 pp we Włodzimierzu Wołyńskim. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piechoty 1 I 1930. W 1937 roku przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko adiutanta Batalionu KOP „Sejny”. Funkcje adiutanta baonu pełnił do VIII 1939. Po mobilizacji od 26 VIII 1939 d-ca baonu KOP „Sejny” utworzonego w ramach mobilizacji. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca baonu potem po reorganizacji d-ca baonu w składzie 134 pp rez. z Grodna. Walczył z Niemcami oraz po 17 IX 1939 z Sowietami. Unika niewoli.
    Podczas okupacji niemieckiej przebywał na Podkarpaciu skąd pochodził. Od jesieni 1939 podejmuje działalność konspiracyjną w szeregach SZP potem w ZWZ. Od XII 1939 do X 194o miał pełnić funkcje     z-cy k-dta Obwodu ZWZ Krosno, potem krótko w X-XI 1940 miał pełnić funkcję k-dt Obwodu ZWZ Krosno. Zagrożony aresztowaniem ukrywał się. Aresztowany przez gestapo został potem uwięziony w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu potem w Mauthausen, gdzie został zamordowany w 1943?.
    Rocznik oficerski MSWoj. 1924,1928,1932; Korpus Ochrony Pogranicza 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998


    Znajdowski Wacław
    [1889-1940], inż., kpt. rez. piech.[1919], poś. mjr  piech.[2007]
    Ur. 18 III 1889 w Rydze, syn Wiktora i Adolfiny z Scheiczmanów. Uczęszczał do 8 klasowego gimnazjum klasycznego w Rydze, gdzie w 1907 otrzymał świadectwo dojrzałości. Pasjonował się lekkoatletyką. Z dniem 01 IX 19o7 powołany do służby w armii rosyjskiej. Służył w 177 pp w Rydze, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej. Mianowany chor. piech. został przeniesiony 30 VIII 1908 do rezerwy. W latach 1908-1910 studiuje w Akademii Handlowej w Rydze. Uczęszczał także na dwuletnie specjalne kursy politechniczne  na Wydziale Elektrotechnicznym. Po ukończeniu Akademii Handlowej pracuje na kolei w Rydze, a od 1911 pracuje przy budowie elektrowni. Uprawiał nadal sport. Był sportowcem wszechstronnym. Uprawiał lekkoatletykę, gimnastykę , pływanie i inne sporty. Zmobilizowany 18 VII 1914 do armii rosyjskiej i wcielony do 299 pp. Walczy na froncie na  stanowisku d-cy kompanii. Uczestniczy w walkach pod Dęblinem, Solcem i Pilicą. 15 XI 1915 zachorował na tyfus brzuszny. W efekcie powikłań zdrowotnych uznany przez komisje lekarska za niezdolnego do służby frontowej. Od 20 i 1915 pełni funkcję oficera do zleceń w Stacji zbornej nr 29 dla rannych. Od XI 1915 przeniesiony do Zarządu Sanitarnego Frontu Zachodniego, gdzie oprócz funkcji oficera do zleceń dowodzi kompania sztabową. Mianowany w 1916  ppor. piech. Od 16 VI 1916 w stopniu ppor. pełni funkcje pomocnika naczelnika Stacji Zbornej dla rannych w Mołodecznie. Od 20 IV 191 pełni także funkcję adiutanta  kmdta Głównego Zaopatrywania Armii Frontu Zachodniego w Mińsku  i jednocześnie oficerem łącznikowym  przy misji amerykańskiego Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej. Założył w Mińsku polski klub żołnierski, gdzie prowadził prace kulturalno-oświatową. Od III 1917 był wiceprezesem Związku Wojskowego Polaków Frontu Zachodniego armii rosyjskiej. 21 IX 1917 mianowany por. Od 18 II 1918 pełni funkcję  oficera do zleceń i tłumacza w przedstawicielstwie I KP w Mińsku. Po rozwiązaniu I KP w VI 1918 powrócił do kraju i założył Spółkę Handlowo-Rolniczą i został  członkiem zarządu. 22 VII 1920 wobec zgorzenia kraju przez najazd bolszewicki wstępuje ochotniczo do wojska. Zweryfikowany w stopniu por. otrzymał przydział  Referatu Wydziału Ewidencyjnego Oddziału II Naczelnego Dowództwa. Z dniem 21 X 1921 przeniesiony do rezerwy. Zweryfikowany 8 II 1922 w  stopniu kpt. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 z przydziałem do 21 pp w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Z dniem 21 III 1933 przeniesiony do Oficerskiej Kadry Okresowej nr I Warszawa w grupie oficerów rezerwy piechoty. Po przejściu do rezerwy pracuje od 1921 na stanowisku dyrektora m. in. Spółki Drzewnej „Trasz” w Warszawie.  Powraca tez do działalności sportowej . Był zawodnikiem sekcji lekkoatletycznej warszawskiej „Poloni”. W 1923 uzyskał tytuł wicemistrza Polski w rzucie młotem. W latach 1923-1925 był założycielem i wiceprezesem Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Był kierownikiem ekipy polskiej na Igrzyska Olimpijskie w Paryżu w 1924 oraz Igrzyska Zimowe  w St. Mortiz w 1928. w latach 1925-1928 prezes Polskiego Związku Hokeja na Lodzie,. Od 1930 – 1939 prezes Polskiego Związku Lekkoatletyki. Od 1936 był także wiceprezesem warszawskiej „Polonii”. We IX 1939 zgłasza się ochotniczo do służby wojskowej. Bierze udział na stanowisku d-cy 9 kompanii w Batalionie Obrony Narodowej „Chełm Lubelski” w składzie Grupy płk-a M. Ocetkiewicza. Walczył na Lubelszczyźnie m. in. 23 IX 1939 pod Tomaszowem Lub. Po rozproszeniu grupy w nieznanych okolicznościach dostaje się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Wywieziony 16 IV 1949 transportem do Lasu Katyńskiego, gdzie został zamordowany przez funkcj. NKWD.
    Żonaty z Katarzyną  Sehnbergów
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany majorem piech.
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000; Biogram oprac. przez Jana  Kińskiego. /w:/. WPH nr 4. Warszawa 1992.


    Zończyk – Bohusz Józef
    [1897-1998], ppłk sł. st. piech.[1937], w PSZ płk
    Ur. 03 IX 1897 w Krakowie. Uczęszczał do gimnazjum. Od XI 1913 był członkiem Drużyn Bartoszowych w Krakowie. Ukończył kurs podoficerski uzyskując stopień kpr. W VIII 1914 wstępuje do Legionu Wschodniego, a po jego rozwiązaniu we IX 1914 służy w 3 pp LP. Mianowany 1 VII 1916 chor. piech. Walczył na froncie w Karpatach i Bukowinie, potem jesienią 1916 na Wołyniu. Po kryzysie przysięgowym w Legionach od VIII 1917 służy w Polskim Korpusie Posiłkowym. Brał udział w przejściu II Brygady LP w nocy z 15/16 II 1918 przez front pod Rarańczą. Następnie od II 1918 służy w II KP w Rosji. Awansowany 1 III 1918 do stopnia ppor. piech. brał udział 11 V 1918 w bitwie pod Kaniowem.  Od XI 1918 w WP. Służy w 7 pp Leg. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo i odwagę odznaczony VM kl. 5. Awansowany 1 IV 1920 do  stopnia por. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 7 pp Leg., potem przeniesiony na stanowisko oficera instrukcyjnego w PKU Hrubieszów, skąd zostaje przeniesiony w 1924 do 45 pp na stanowisko d-cy kompanii. Z dniem 8 I 1925 przeniesiony z 45 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy kompanii. Do stopnia mjr-a sł. st. awansowany 1 I 1927. Przeniesiony w IX 1927 z KOP do Kadry Oficerów Piechoty z jednoczesnym przydziałem do Dyspozycji Ministerstwa Skarbu służył na stanowisku kierownika Pomorskiego Inspektoratu Okręgowego Straży Granicznej. W X 1928 przeniesiony Dyspozycji Ministerstwa Skarbu-Kadra Oficerów Piechoty do Centrum wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko wykładowcy. Przeniesiony w V 1930 z CWKaw. w Grudziądzu do 29 pp w Kaliszu na stanowisko d-cy III batalionu, którym dowodził do 1933. Przeniesiony w V 1933 z 29 pp do 1 psp w Nowym Sączu na stanowisko d-cy batalionu. Przeniesiony w VII 1935 z 1 psp do 69 pp w Gnieźnie na stanowisko kwatermistrza pułku, potem z-ca d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 19 III 1937. W latach 1937-1939  pełnił funkcję szef Wydziału Obrony Narodowej w Departamencie Piechoty MSWoj. W kampanii wrześniowej 1939 od 11-18 IX 1939  bierze udział na stanowisku szefa sztabu  improwizowanej Grupy „Włodzimierz”. Po demobilizacji grupy unika niewoli i 20 IX 1939 przekroczył granicę z Węgrami, skąd potem, przedostaje się do Francji, gdzie służy w PSZ. W  VI 1940 po klęsce Francji przedostaje się do Lizbony, a stamtąd drogą morską 5 X 1940 do Wlk. Brytanii, gdzie służy w 7 Kadrowej Brygadzie Strzelców na stanowisku d-cy 21 Batalionu Kadrowego., potem w Brygadzie Szkolnej i w  I KP w Szkocji,  gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. piech. Po wojnie zdemobilizowany.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, OP5, KW4x, ZKZ
    Zmarł 16 XII 1998.
    Dz. Pers. nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 13 z 20 IV 1927;Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927;Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. V. W-wa 2007.


    Zubek Julian
    [1912-1981], ppor. rez. piech. [1936], w ZWZ/AK por. ps. „Jano”, „Tatar”
    Ur. 27 VIII 1912 w Nowy Sączu. Uczęszczał do Szkoły Powszechnej im. A. Mickiewicza w Nowym Sączu, potem w Seminarium Nauczycielskim w Starym Sączu, które ukończył w 1933 uzyskując świadectwo dojrzałości oraz prawo nauczania w publicznych szkołach powszechnych. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 21 DP Gór. przy 4 psp w Cieszynie. Pracował jako nauczyciel szkoły powszechnej w Rytrze. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. Ukończył w Krakowie studia na WSWF. Pracował w latach 1936-1937 w Piwnicznej na stanowisku nauczyciela WF. Znakomity narciarz, sportowiec i harcerz. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w kompanii ppanc. 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył m. in. na Kielecczyźnie i Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i  powraca w sądeckie. Zimą 1939/ 1940 pracował krótko w garbarni w Starym Sącz. Zagrożony aresztowaniem wyjechał do Warszawy, gdzie pracuje jako magazynier w Zarządzie Miejskim.  Podejmuje działalność konspiracyjna w ZWZ. Był  kurierem na trasie Warszawa-Budapeszt, potem po powrocie w nowosądeckie  współpracował z grupa przerzutową na Słowacje i Węgry, był instruktorem młodych bojowników,  d-cą oddziału partyzanckiego AK w Inspektoracie Nowy Sącz AK. Brał udział w wielu akcjach dywersyjno-zbrojnych przeciwko Niemcom. Uczestniczył w walkach prowadzonych w ramach akcji „Burza” w 1944 w składzie 1 psp AK. W 1945 przedostaje się do Włoch io służy w II KP, potem w latach 1946-1947 przebywał we Francji i Wlk. Brytanii. Pracował jako trener  rehabilitant, instruktor sportowy. Po powrocie do kraju mieszkał w Piwnicznej.
    Zmarł w Piwnicznej 24 XI 1981. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Żona Maria.
    R. Rybka- K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Zubek. „Tatar”. Ze wspomnień kuriera. Kraków 1988; H. Latkowska-Rudzińska. Łączność zagraniczna KG AK 1939-1945.Odcinek „Południe”. Lublin 1985; G. Mazur-W. Rojek-M. Zgórniak. Wojna i okupacja na Podkarpaciu i Podhalu. Na obszarze Inspektoratu ZWZ-AK Nowy Sącz 1939-1945. Kraków 1998.


    Zubrzycki Tadeusz Józef
    [1911-1987], por. sł. st. piech.[1939], w PSZ kpt. sł. st.
    Ur. 10 V 1911 w Stanisławowie. Absolwent szkoły średnie. W latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 54 pp w Tarnopolu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 dowodził plutonem w 8 kompanii III batalionu 54 pp. Do stopnia por. awansowany w 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii III batalionu 54 pp w składzie 12 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po rozbiciu pułk podczas walk n Kielecczyźnie przedostał się na Węgry, potem do Francji, a stamtąd w Vi 1940 do Wlk. Brytanii. Służył w 1 DPanc. Gen. S. Maczaka. Awansowany do stopnia kpt. Po demobilizacji pozostaje na emigracji w Wlk. Brytanii. Mieszkał i pracował w Londynie, gdzie zmarł 25 VII 1987. Pochowany na Streatham Cementary w Londynie
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11233, KW4x, Military Cross
    Żona Larissa. Miał córkę.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka– K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. Południowe Zgrupowanie Armii „Prusy” we  wrześniu 1939 roku. W-wa 2001; Biuletyn „Rzeczpospolita Podchorążacka Nr 34. Londyn XI 1987.


    Zwojszczyk Stanisław
    [1894-1940], kpt. sł. st. adm. z  piech.[1929], pośm. mjr[2007]
    Ur. 12 IX 1894 w Tomaszowie Maz., syn Aleksandra i Marii z Rudnych. W latach 1905- 1909 uczęszczał do czteroklasowej szkoły powszechnej w Końskich, potem w szkole handlowej w Tomaszowie Maz. Od 1911 był członkiem drużyny harcerskiej, potem od 1913 „Sokoła”. 2 X 1914 przydzielony do Biura Werbunkowego Legionów w Tomaszowie Maz. Następnie od końca X 1914 wraz z plutonem z Tomaszowa Maz. zostaje przydzielony do batalionu uzupełniającego I Brygady LP. Następnie żołnierz 1 pp LP, potem w 3 kompanii IV batalionu 5 pp LP. Brał udział w walkach pod Krzywopłotami. Wyróżnił się w bitwie pod Kostiuchnówka 4-6 VII1916. W V 1917 odbył przeszkolenie w Szkole Podoficerskiej w Komorowie. Awansowany do stopnia kaprala. Podczas kryzysu w Legionach w VII 1917 odmówił złożenia przysięgi. Internowany z żołnierzami 5 pp LP w Szczypiornie, skąd został zwolniony 8 III 1918. Następnie działa we POW i dowodzi plutonem POW w Tomaszowie Maz. W XI 1918 bierze udział w rozbrajaniu Niemców. W WP od XI 1918. W WP od XI 1918. Służył w 1 pp Leg. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920.Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Ukończył kurs  Szkoły Podchorążych Piechoty. Z dniem 5 II 1921 mianowany ppor. sł. st. piech. Służył nadal w 1 pp leg. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 192o. długoletni oficer 1 pp Leg. W Wilnie, gdzie pełni rożne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1929. Przeniesiony z dniem 1 IX 1929 z 1 pp Leg. Do Korpusu Kadetów NT 3 w Rawiczu na stanowisko instruktora, wychowawcy, potem d-cy kompanii. Z dniem 1 IV 1932 przeniesiony z Korpusu Kadetów Nr 3 do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do batalionu „Kleck”, gdzie pełnił rożne funkcje m. In. d-ca kompanii, potem kwatermistrz. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy baonu KOP „Kleck” w składzie pułku KOP „Baranowicze”. Po agresji sowieckiej od rana 17 IX 1939 walczy z oddziałami sowieckimi. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 w Lesie Katyńskim przez funkcj. NKWD.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW4x, SKZ
    Żonaty, córki Zdzisława i Wiesława/
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany mjr piech.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków  1998; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000


    Zwoliński Antoni
    [1894-1983?], mjr sł. st. piech.[1931]
    Ur. 20 III 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany 1 IV 1920 por. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 31 pp. W 1924 odkomenderowany do sztabu 10 DP na stanowisku I oficera sztabu, potem ponownie w 31 pp. Przeniesiony w 1927 do DOK IV w Łodzi, gdzie pełni funkcję kierownika referatu organizacyjnego, potem kierownika referatu remontów. Przeniesiony w IV 1930 z DOK IV do 31 pp, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany 1 I 1931 do stopnia mjr-a sł. st. piech. W III 1931 mianowany d-cą baonu w 31 pp. Od 21 III 1931-30 VIII 1935 dowodzi  II batalionem. Z dnem 31 VIII 1935 przesunięty na stanowisko kwatermistrza 31 pp. Funkcję  pełni do 1938. Następnie w okresie 1938-IX 1939 ponownie dowodzi II batalionem 31 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 31 pp w składzie 10 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po oderwaniu się z częścią II baonu od pułku od 9 IX 1939 dowodził batalionem zbiorczym z 28 i 31 pp na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem w II D w Gross Born. Po uwolnieniu  z niewoli w 1945 powraca do kraju.
    Zmarł 11 XII 1983?
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14294, KW, KN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930;W. Jarno. Okreg Korpusu Wojska Polskiego Nr IV Łódź 1918-1939. Łódź 2001;  W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. w-wa 2004; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.


    Zwoliński Karol Wojciech
    [1904-?],mgr, ppor. rez. piech. [1932]
    Ur. 15 IV 1904. Absolwent szkoły średniej z maturą, a następnie ukończył wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 54 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Czortków. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu moździerzy w 3 kompanii CKM 163 pp rez. w składzie 36 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934.


    Zwoliński Witold Stanisław
    [1915-?], ppor. rez. kaw.[1938], w ZWZ/AK por. ps. „Czarny”
    Ur. 02 III 1915 w Żelechowie, syn Stanisława i Stefanii. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 psk. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w szwadronie CKM rtm. A. Zawiszy z 1 psk zmot. w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 1 psk  m. in. na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji niemieckiej od XII 1939 organizował zręby konspiracji niepodległościowej na terenie Garwolina. Czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu Garwolin, potem Obwodu Puławy. Działał na terenie Placówki Żelechów, gdzie pełnił m.in. funkcję oficera łącznikowy w 2 rejonie Żelechów. Po wejściu Armii Sowieckiej i przejęciu władzy przez komunistów został zmobilizowany do służby w wojsku. Wcielony do 32 pp w składzie 8 DP walczył na froncie wojny z Niemcami. Awansowany do stopnia por., potem kpt. dowodził kompanią, potem z-ca d-cy batalionu, d-ca batalionu i od 28 IV 1945 szef sztabu 32 pp w składzie 8 DP II Armii WP. Następnie do X 1945 pełnił służbę graniczną. W stopniu kpt. został w x 1945 zdemobilizowany. Mieszkał potem w Żelechowie.
    Żył 16 X 1978.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988; Z. Gnt-Wieteska. Armia Krajowa- Obwód „Gołąb”-Grwoplin. Pruszków 1997.


    Zych Edward Stanisław
    [1909-1939], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 7 II 1909. Absolwent szkoły średniej. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych  Rezerwy Piechoty. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 2 psp w Sanoku na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1936. w latach 1937-1939 dowodzi 3 kompani Batalionu 2 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii II batalionu 2 psp w składzie 21 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 2 psp. Poległ w walce z wrogiem 8 IX 1939 w rejonie Staszowa.
    Dz,. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939., Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.


    Zych Ludwik
    [1894-1964], oficer dypl. sł. st. piech. WP, ppłk [1937]
    Ur. 25 VIII 1894 w Rychwałdzie, syn Antoniego i Marii. Uczęszczał w latach 1906-1912 do gimnazjum polskiego w Cieszynie, z którego wystąpił w 1912 po ukończeniu 6 klasy. Następnie pracował jako górnik. Był członkiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Początkowo w VIII 1914 służy w Legionie Śląskim, potem od 30 VIII 1914 w Legionach Polskich. Przydzielony d0 3 pp LP uczestniczył we wszystkich kampaniach pułku, dwukrotnie ranny. Po rozwiązaniu II Brygady był internowany obozie legionistów w Huszt na Węgrzech. Od I 1919 w WP. Brał udział w walkach na froncie wojny polsko-ukraińskiej, potem bolszewickiej. Od 25 XI 1919 urlopowany z 8 pp Leg. do akcji plebiscytowej na Śląsku Cieszyńskim. Szef Tajnej Organizacji wojskowej w okresie plebiscytu. Współorganizator TOW, k-dt okręgu frysztackiego. Po rozstrzygnięciu sprawy cieszyńskiej powrócił do służby czynnej w WP. Dekretem Nr 345 NW WP z 28 I 1919 podchorąży  L. Zych mianowany zostaje  z dniem 1 I 1919 ppor. sł. st. piech. Dekretem L. 2455 z dnia 21 XII 1920 w myśl Ustawy Sejmowej z dnia 2 VIII 1919 o ustaleniu starszeństwa i nadaniu stopni oficerskich mianowany z dniem 1 IV 1920 por. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie d-ca kompanii 4 psp w Cieszynie. W 1923 zdał egzamin dojrzałości. W 1924 nadal służy w 4 psp. Przeniesiony z dniem 1 X 1925 z 4 psp do Oficerskiej Szkoły Piechoty w Warszawie na stanowisko instruktora broni. W latach 1926-1927 instruktor broni w Szkole Podchorążych Piechoty. W 1928 oficer w Komendzie Placu w Warszawie. Przeniesiony w IV 1929  z Komendy Placu Warszawa do 4 psp na stanowisko p.o.  d-cy batalionu. Awansowany 1 I 1930 do stopnia mjr-a sł. st. piech. W 1930 odbywał staż w  21 pp w Warszawie. W okresie X 1930-XI 1932 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony z dniem 1 XI 1932 na stanowisko szefa sztabu 6 DP w Krakowie które pełnił do 1 XI 1934. Przeniesiony na stanowisko szefa sztabu straży granicznej. Awansowany 19 III 1937 do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. Funkcje pełnił do 15 VI 1939. Jednocześnie we IX 1938 d-ca batalionu zaolziańskiego przeznaczonego do prowadzenia działań dywersyjnych na tyłach wosk czeskich. Posługiwał się  wówczas ps. „Duch”. Od 16 VI 1939 – IX 1939 szef sztabu 6 DP.W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 6 DP. Kampanię wrześniową zakończył na Lubelszczyźnie. Następnie w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach VII A Murnau,/18 III 1943/  II E Neubranderburgu,  II D, Gross-Born. Po wojnie powrócił do kraju. Powołany do służby wojskowej w 1945. Od IX był szefem wydziału operacyjno-liniowego w departamencie WOP. Zwolniony z wojska w 1947. Po zwolnieniu z wojska  pracował w prywatnej firmie. Aresztowany 13 VIII 1951 i uwięziony. Przeszedł ciężkie śledztwo. Bity i maltretowany psychicznie i fizycznie. Wyrokiem WSR Warszawa  sygn. akt Sr 263/53 z  30 IV 1953 skazany karę śmierci zamienioną  na dożywotnie więzienie. Więziony na Mokotowie, potem w CWK Wronki. Na mocy amnestii z 26 IV 1956  złagodzono mu karę do lat 12. Zwolniony z CWK Wronki na przerwę w odbywaniu karu ze względu na stan zdrowia. Zwolniony z więzienia we Wronkach 17 X 1956 . W okresie pobytu na przerwie w odbywaniu kary. Decyzją Prezydenta  RP uchylono wyrok warunkowo na okres 5 lat. Do więzienia już nie powraca. Po zwolnieniu z więzienia mieszkał  i pracował w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 31 III 1964. Pochowany w Warszawie.
    Żona Aleksandra Helena z d. Berne
    Odznaczony: KN z M, OP 4i 5 kl., KW4x, SKZ`
    Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 9 z 28 I 1919; Dz. Pers. Nr 49 z 22 XII 1920; Dz. Pers. Nr 108 z 20 X 1925; Dz. Pers. Nr 9 z 27 IV 1929; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,19228,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraów“ 1939. W-wa 1975; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. W Warszawie. Londyn 1969.


    Zych Władysław I
    [1892-1939], kpt. sł. st. adm. z piech.[1927]
    Ur. 22 VIII 1892. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. w stopniu ppor. służył w 29 pp. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo i odwagę okazana na polu walki został odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 29 pp. Z dniem 5 X 1924 przeniesiony z 29 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu w kompanii granicznej, potem d-ca kompanii. Awansowany 1 I 1927 do stopnia kpt. sł. st. piech. Przeniesiony z KOP w III 1930 do 70 pp w Pleszewie, gdzie pełni rózne funkcje m. in. d-c kompanii. Po 1935 przeniesiony do 55 pp w Lesznie. W latach 1937-1939 pełnił funkcje kmdta pow. PW Wolsztyn w Obwodzie PW Leszno przy 55 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii w  Baonie Marszowego 55 pp zorganizowanym w Ośrodku Zapasowym 14 DP.  Od 21 IX 1939 był  d-cą II bonu obrony Lublina. Walczył z wrogiem na Lubelszczyźnie. Poległ w walce w nocy z  23/24 IX 1939  w m. Budy Dzierżyński. Pochowany na cmentarzu parafialnym  w m. Dzierzążnia Kościelna.
    Odznaczony: VM kl.5, KW2x,SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Krakow 2006.


    Zygmański Kazimierz
    [1899-1939], por. rez. sap. [1921]
    Ur. 27 I 1899. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych saperów. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sap. z starszeństwem od 1 VI 1921 służył w 8 p. sap., skąd w 1924 zostaje odkomenderowany do Rejonowego  Kierownictwa Robót Inżynierii  i Saperów Toruń, potem przeniesiony do 4 p. sap. w Sandomierzu., później w 4 batalionie saperów w Przemyślu. Przeniesiony w stan spoczynku w 1933 z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr X-  grupa oficerów w  st. sp. inż. i saperów. Ewidencyjnie podlegał PKU Przemyśl. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 114 kompanii saperów zmobilizowanej przez 4 batalion saperów w Przemyślu. Walczył z wrogiem na Lubelszczyźnie. Poległ od wybuchu bomby12 IX 1939 w Zamościu. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerski rezerw 1934.


    Zyms Ryszard Włodzimierz
    [1891-1954], ppłk dypl. sł. st. sap.[1938], w ZWZ/AK ps. „Szczerba”
    Ur. 02 XI 1891 w Nurcu, syn Karola. Absolwent szkoły średniej z maturą. Służył w armii rosyjskiej, gdzie  ukończył kurs szkoły oficerskiej saperów. Awansowany do stopnia chor./ppor. Uczestnik  I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany por. sap. 1 IV 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 8 p. sap., potem odkomenderowany do Oddziału II Sztabu Generalnego, a w 1923  powołany na kurs doszkolenia oficerów saperów  w Kościuszkowskim Obozie Szkolnym. W 1924 służy w 1 p. sap. Awansowany 1 VII 1925 do stopia mjr-a sł. st. sap. W latach 10927-1929  słuchacz WSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. zotał przydzielony do Oddziału IV Sztabu Głównego – na stanowisko  referenta. Przeniesiony z Oddziału IV Sztabu Głównego na 3 tygodiowy kurs informacyjny broni pancernych dla oficerów sztabowych i dyplomowanych w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych. Po ukończeniu kursu powraca do Oddziału IV SG. W XI 1932 przeniesiony z Oddziału IV Sztabu Głównego na staowisko d-cy 1 dywizjonu pociągów pancernych w Jabłonnej. Dywizjonem dowodził w okresie XI 1932- XII 1933. Przeniesiony w XII 1933 z funkcji d-cy 1 dywizjonu pociągów pancernych na stanowisko szefa  Wydziału Wojskowego w  Ministerstwie Przemysłu i Handlu. W okresie 11 VI 1937- IX 1939 był d-cą Batalionu Elektrotechnicznego.  Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. sap. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku Batalionu Elektrotechnicznego, potem od 5 IX 1939 dowodził Ośrodkiem Zapasowym Saperów Nr 1 z Modlina., który 6 IX 1939 zostaje ewakuowany z Modlina do m. Domaczewo –Sklawatycze  nad Bugiem , później w rejon Kowla. Następnie dowodził oddziałami zmotoryzowanymi w Grupie „Dubno”. Walczył z wrogiem m. in. na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i później powraca do Warszawy. Podejmuje działalność konspiracyjna w ZWZ/AK. Początkowo do 1942 oficer w Wydziale Saperów KG ZWZ/K, potem w okresie XI 1942-IX 1943 pełnił funkcję szefa Wydziłu Saperów KG AK. Od XI 1943 pełnił funkcję szefa sztabu GO „Prusy Wschodnie” AK. Uczestnik Powstania Warszawskiego VIII-X 1944. Po wojnie w kraju. Mieszkal w Warszawie, gdzie zmarł 28 XII 1954. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: KN, KW2x, ZKZ, SKZ
    Miał brata Jerzego Zymsa-Noela /1902-1956/
    Roczniki oficerskier 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 35 z 2 VI 1923;Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 5 z z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 2 z 28 I 1934; A. Kabata. Batalion elektrotechniczny. Pruszkow 1994; M. Ney-Krwwicz. Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. W-wa 1990; Armia Krajowa. Szkice z dziejów Sił Zbrojnych Polskiego Pństwa Podziemnego. /red. K. Komorowski/W-wa 1999; T. Strzembosz. Oddziły Szturmowe konspiracyjnej Warszawy 1939-1944. w-wa 1983.


    Zyśko Jan Adrian
    [1912-?], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 09 I 1912. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany 1 I 19137 do stopnia ppor. rez., piech. Pracował jako nauczyciel szkoły powszechnej w Borszczowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w kompanii I batalionu 163 pp rez. w składzie 36 DPRez. Uczestnik walk na szlaku bojowym I batalionu 163 pp rez.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.



    Żabicki Stefan Józef
    [1895-1939], kpt. sł. st. piech.[1928]
    Ur. 20 VIII 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 77 pp w Lidzie, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1928. Z dniem 1 XI 1932 przeniesiony z 77 pp do Korpusu Kadetów Nr 3 w Rawiczu na stanowisko d-cy kompanii, którą dowodził w okresie 1934-1936. W 1937 przeniesiony do sztabu DOK II w Lublinie na stanowisko kierownika referatu spraw leśnych i terenowych. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. Walczył na Lubelszczyźnie. Poległ 20 IX 1939 w walce w m. Łęczna. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Łęcznej.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Żak Kazimierz
    [1910-?], por. rez. piech.[1938]
    Ur. 13 I 1910. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 82 pp. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1938 do stopnia por. rez. piech. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu potem d-cy 2 kompanii CKM 182 pp rez. w składzie 60 DP Rez. Podczas walk został 5 X 1939 ranny pod Kockiem.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie”. W-wa 1989.

     
    Żakiewicz Jan
    [1905-1939], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 25 II 1905. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 44 pp w Równem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Długoletni oficer 44 pp, gdzie pełnił funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-cą 4 kompanii II batalionu 44 pp  w składzie 13 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 44 pp w składzie 13 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 44 pp m. in. pod Tomaszowem Maz., potem po przebiciu się n Lubelszczyznę dowodzi nadal 4 kompanią II batalionu w odtworzonym na Lubelszczyźnie 44 pp w Zgrupowaniu 13 Brygady Piechoty. Podczas walk zostaje ciężko ranny. Zmarł 25 XII 1939 w szpitalu w Lublinie na skutek odniesionych ran.
    Pochowany na cmentarzu przy ul. Unickiej w Lublinie.
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006.

     
    Żakowski Wiesław Kazimierz
    [1901-1989], oficer rez. kaw. WP, por. [1923], w konspiracji ZWZ/AK, rtm. [1945] ps . „As”, „Zagraj”
    Ur. 06 XII 19o1 w Woli Krokockiej pow. sieradzki, syn Józefa i Wacławy z d. Kościnkiewicz. Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Po śmierci ojca wychowywał się u dziadków w Złocieńcu pow. olkuski. Naukę elementarną rozpoczął w domu rodzinnym. Od 1911 uczęszczał do wstępnej klasy gimnazjum polskiego Stanisława Kostki w Warszawie. Po konflikcie z nauczycielem rosyjskiego został relegowany z szkoły. Naukę kontynuuje w gimnazjum Kreczmara przy ul. Wilczej. Jako uczeń był w drużynie skautów, a nas początku 1918 zostaje członkiem organizacji wojskowej „Mazur” współpracującej z POW. Po zakończeniu w 1918 nauki w gimnazjum /ukończył 6 klas/zapisał się na wydział Budowy Dróg Szkoły Mechaniczno-Technicznej im. H. Wawelberga i S. Rostwanda. W XI 1918 bierze udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. 12 XI 1918 wstępuje ochotniczo do 21 pp. z koszar pułku zabrała go do domu matka, jednak po kilku dniach uciekł i 20 XI 1928 ponownie wstępuje do wojska. Do 15 XII 1918 służył jako kanonier – ochotnik w pułku artylerii polowej. 16 XII 1918 zostaje zwolniony z wojska. Ponownie wstępuje do WP jako ochotnik 18 I 1919. Do 19 II 1920 służył w stopniu ułana w w 3 p. uł. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w 5 szwadronie 3 p. uł.. Walczył m. in. na froncie pińskim. 13 III 1919 walczy pod Baranowiczami, potem pod Łunińcem i od 19 III 1919 do 19 VIII 1919 uczestniczy w walkach o Mińsk. Z frontu zostaje przeniesiony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie uczył się od 14 II 1920 do 21 VI 1921 – klasa 38  kawaleryjska. Po ukończeniu szkoły powraca do 3 p. uł., gdzie obejmuje dowództwo plutonu. Od 29 VI do 27 IX 1921 służy w oddziale sztabowym 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii. Następnie powraca ponownie do 3 p. uł., skąd zostaje skierowany z dniem 01 X 1921 do szwadronu szkolnego w Szkole Oficerów Jazdy w Grudziądzu, gdzie przebywa do 12 VI 1922. Promowany na stopień ppor. kaw. 02 IV 1922 z starszeństwem od 01 XI 1921- lokata 25. Po ukończeniu szkoły od 13 VI do 09 VII 1922 przebywał na kursie metodyczno-oświatowym przy DOK V w Krakowie.. 10 VII 1922 powraca do 3 p. uł. w Tarnowskich Górach, gdzie obejmuje stanowisko d-cy plutonu w 2 szwadronie oraz funkcję oficera oświatowego. Ukończył kurs w Szkole Gazowej w Warszawie, potem Kurs doszkalający przy Centrum Kawalerii w Grudziądzu. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 1 VII 1923. Z krótkimi przerwami do 1931 służył w 3 p. uł. Odkomenderowany z 3 p. uł. był od 19 I 1925 do 19 X 1925 instruktorem w Szkole Podchorążych w Śremie. W 3 p. uł. pełnił m. in. funkcje; oficera ewidencyjno-personalnego, instruktora, d-cy plutonu, z-cy d-cy szwadronu, oficera mobilizacyjnego i płatnika. 01 X 1934 do Ministerstwa Komunikacji w Warszawie w celu odbycia półrocznej praktyki. Praktykę przerwa choroba. Leczył się od 14 XII 1934 do 10 II 1935. Potem ponownie na praktyce, którą zakończył 31 V 1935. Orzeczeniem Komisji Lekarskiej przy MSWojsk. z 12 VII 1935 ze względu na stan zdrowia przeniesiony w stan spoczynku. W latach 1935-1939 zajmował się administrowaniem majątku żony w Szarbi Zwierzynieckiej w pow. pińczowskim. 26 VIII 1939 zmobilizowany do WP. Obejmuje funkcję Przewodniczącego Komisji poboru Koni w Kielcach przy 4 pal i pełni ja do 5 IX 1939. Następnie zgłasza się ochotniczo do służby liniowej do przebywającego w rejonie Kielc 3 p. uł. W szeregach 3 p. uł. uczestniczy w walkach z Niemcami na Lubelszczyźnie. Od 16 IX 1939 d-ca 1 szwadronu. W walkach toczonych od 18 IX 1939 pod Tomaszowem Lub. odznaczył się męstwem i odwagą.19 iX 1939 zostaje ranny w nogę podczas walk pod Rogoźnem. Po utracie przytomności z pola walki został przez Niemców przewieziony do szpitala PCK w Kielcach, skąd zostaje zwolniony 14 X 1939. Następnie przebywa w majątku żony w Szarbii. Po nawiązaniu kontaktów konspiracyjnych rozpoczął działalność w ZWZ. Od wiosny 1940 bierze udział w pracach organizacyjnych zrębów ZWZ na terenie Obwodu ZWZ Pińczów. Pod ps. „As” pełni m. in. funkcję oficera wyszkolenia w sztabie obwodu oraz jednocześnie funkcję z-cy k-dta obwodu. Na skutek nieporozumień kompetencyjnych z k-dtem obwodu dot. wydawania „Biuletynu Informacyjnego” przeszedł ze swoim oddziałem pod komendę „Pawła” /Paweł Włoczek/ z organizacji Konfederacja Zbrojna, która zostaje scalona z ZWZ. Pozostaje bez przydziału do 1942. Następnie przeniesiony do Obwodu AK Olkusz na stanowisko d-cy baonu wolbromskiego. 26 VI 1943 na skutek donosu aresztowany przez gestapo pod zarzutem czytania ulotek i uwięziony w Miechowie gdzie przebywał do 05 VIII 1943. Wykupiony z więzienia przez żonę wyjechał do Krakowa. Po powrocie we IX 1943 w pińczowskie rozpoczął organizowanie konspiracyjnego baonu AK, którego objął dowództwo. Baonem dowodził do VII 1944. Utrzymywał stałe kontakty z k-dtem Inspektoratu Miechowskiego AK mjr b. M. Nieczują-Ostrowskim „Tysiącem”. Następnie k-dt kursów dla oficerów i podoficerów. Od 25-30 VII 1944 był k-dtem Obozu Wyszkolenia zorganizowanego w lasach chroberskich. Podporządkowany bezpośrednio „Ponarowi” /Antoniemu Iglewskiemu/ pełnił do 29 XI 1944 funkcję I oficera sztabu przy 106 DP AK  i oficera wyszkolenia. Od 09 VIII do 19 VIII 1944 dowodził siłami osłonowymi inspektoratu oraz ww alce stoczonej z Niemcami 28 VIII 1944 pod Krzeszówkiem. Od 30 XI 1944 do 17 I 1945 pełnił funkcję d-cy rezerwowego pułku „Restauracja” Inspektoratu AK „Maria”. Od 1 I 1945 ukrywał się w nadleśnictwie Komorów potem w Szarbii, skąd 22 II 1945 wyjechał do Krakowa. Rozkazem z 30 III 1945 podpisanego przez płk J. Rzepeckiego awansowany do stopnia rtm. z starszeństwem od 01 I 1945. W III 1945 za pośrednictwem b. k-dta obwodu AK Olkusz kpt. cz. w. Leonarda Nowowiejskiego „Imielskiego” nawiązał kontakt z ukrywającym się ppłk B. m. Nieczują-Ostrowskim „Tysiącem”. W IV 1945 zaczął wydawać odbijane na powielaczu pismo „Wolny Naród”, które rozprowadzano na terenie b. Inspektoratu Miechowskiego AK. Po zerwaniu kontaktów z „tysiącem” w VI 1945 przestano wydawać pismo. W połowie VI 1945 zerwał wszystkie kontakty konspiracyjne i w połowie tego miesiąca zarejestrował się w RKU Kraków jako oficer WP w stopniu por. w st. sp. Następnie wyjechał do Katowic, gdzie z miejscowego PUR jako osadnik wojskowy otrzymał poniemieckie gospodarstwo rolne we wsi Lipowa w pow. Grodków. W X 1945 wszedł w skład delegacji krakowskiej Komisji likwidacyjnej ds. b. AK, która B. Bierutowi złożyła sprawozdanie ze swych prac. 14 X 1945 ujawnił się oficjalnie przed Komisją ds. AK w Katowicach. 22 I 1946 zweryfikowany w stopniu mjr kawalerii przez komisję Weryfikacyjną Oficerów przy Departamencie Personalnym MON. Przeniesiony formalnie do rezerwy 12 XII 1947. W końcu 1947 przeniósł się do Krakowa i zamieszkał z rodziną przy ul. Marchlewskiego. Wiosną 1948 przekazał gospodarstwo w Lipowej p. Weremeniukowi. Latem 1948 podjął pracę w firmie nasienno-zbożowej „Udycz”. Wznowił kontakt z „Imielskim”, przez którego kontaktował się z Dominikiem Ździebło-Danowskim „Kordianem” w Krakowie i Katowicach. W dniu 2 II 1949 został zatrzymany przez funkcj. UB w katowickim mieszkaniu „Kordiana” i osadzony w wiezieniu w Katowicach. Potem więziony w Krakowie i na Mokotowie w Warszawie. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała z datą 14 II 1949 NPW w Warszawie, sygn. akt Pn II/241/49. W śledztwie przebywał prawie dwa lata. Wyrokiem WSR Kraków z dnia 18 IX 1950 w skaldzie: przewodniczący kpt. Władysław Sieracki, ławnicy strz. Mieczysław Tomaszewski i strz. Józef Mocarski, sygn. akt Sr. 110/50 skazał go za art. 87 KKWP na karę 7 lat więzienia, utratę praw publicznych i honorowych na lat 5, degradację oraz przepadek mienia na rzecz Skarbu Państwa. Po procesie więziony w Krakowie, potem w ZK Warszawa I /Mokotów/, skąd został przetransportowany do CWK Rawicz i tu osadzony 29 II 1952 o godz. 8,00 początek wykonania kary 02 II 1949, upływ kary 02 II 1956. W dniu 14 VII 1952 wywieziony z CWK Rawicz do ZK Sieradz, potem do 14 IX 1953 w obozie pracy w Jelczu. Na wniosek prokuratury wojskowej z 24 VIII 1953, sygn. akt nr 65/51 o warunkowe zwolnienie WSR Kraków orzekł karę 4 lat i 8 miesięcy więzienia i 14 IX 1953 zarządził jego warunkowe zwolnienie. Po zwolnieniu z wiezienia 14 IX 1953 zamieszkał z rodziną w Krakowie. Miał trudności z uzyskaniem pracy. Ostatecznie podjął pracę jako magazynier w piekarni, potem pracował jako agent ubezpieczeniowy zajmujący się wyceną szkód. W 1956 złożył wniosek o rewizję swego procesu. Postanowieniem SN w Warszawie z 16 XI 1957, sygn. akt IV K.O. 64/57 jego sprawę wznowiono przed SW , który decyzją z 06 XI 1958, sygn. akt IV K 397/57 uznał go za niewinnego. Od 1948 był członkiem ZUWZoNiD, potem ZBOWiD. W X 1956 przyczynił się do powstania Rodziny Inspektoratu „Maria”. W XII 1973 uzyskał grupę inwalidzką. W 1981 był współzałożycielem Koła Kombatantów „Solidarność”. Po rozwiązaniu ZBOWiDu został członkiem stowarzyszenia Żołnierzy AK w Krakowie. Społecznie działa w Komitecie Opieki nad Kopcem J. Piłsudskiego Ciężko chory na serce umiera 15 VII 1989 w Krakowie. Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 3x, KKOPR, ZKZ z M, i innymi.
    Od 1930 był żonaty z Jadwiga Rudzką /1906-1994/. Miał dwie córki: Halinę /ur. 1931/ i Danutę /ur. 1937/.
    Dz. Pers. Nr 7 z 25 III1922;Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; Rocznik oficerów Kawalerii 1930; biogram MSBUDN, t. 6/2000 /tam pozostała bibliografia/; Księga ewidencyjna CWK Rawicz nr 43/52

     
    Żarski Hipolit
    [1900-1975], rtm. sł. st. kaw.[1939] w PSZ mjr
    Ur. 13 VIII 1900 w m. Bar w Małopolsce Wschodniej, syn Stanisława i Petroneli. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostaje w służbie wojskowej jako podoficer. W okresie 1923-1925 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów – klasa kawalerii w Bydgoszczy . Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VII 1925 z przydziałem do 10 psk na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. Po 1936 przeniesiony z 10 psk do 11 szwadronu pionierów w Augustowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia rtm. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 11 szwadronu pionierów w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym brygady, a po reorganizacji brygady od 20 IX 1939 w składzie Brygady Kawalerii „Edward”. W końcowej fazie kampanii wrześniowej 1939 w nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku, skąd został wywieziony do obozu w Griazowcu. Po zwolnieniu od IX 1941 służy w Armii Polskiej gen. W. Andersa w ZSRR. Przydzielony do Ośrodka Organizacyjnego w Trockoje. Następnie d-ca kompanii saperów 19 pp. Ewakuowany z armią Polską z ZSRR  w 1942 na Bliski Wschód. Od 1943 służy w II KP na Bliskim Wschodzie. Uczestnik kampanii włoskiej 1944-1945. Po demobilizacji powrócił w 1947 do kraju. Mieszkał w Świdnicy. Ciężko chory przebywał w szpitalu we Wrocławiu, gdzie zmarł 14 XI 1975. Pochowany na cmentarzu  Grabiszyńskim 21 XI 1975.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Żona Tamara
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1989;Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1926;Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska-Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. 13. Londyn 1973

     
    Żaryn Borys
    [1911-1974], kadet, ppor. sł. st. kaw.[1936], w PSZ por./rtm. dypl. [1945]
    Ur. 17 XII 1912 w Łomży. Uczył się w korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936  w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 3 p. szwol. w Suwałkach na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 był d-ca plutonu w 1 szwadronie 3 p. szwol. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 1 szwadronie 3 p. szwoleżerów w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii w SGO „Narew”, a po reorganizacji od 20 IX 1939 walczy w składzie utworzonej Brygady Kawalerii „Edward”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Uczestnik walk pod Kockiem 2-5 X 1939. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Litwę, a stamtąd statkiem do Szwecji i przez Wlk. Brytanię dotarł do Francji, gdzie wstępuje do WP. W kampanii francuskiej w VI 1940 był d-cą plutonu w szwadronie motocyklowym 2 Wileńskiego Dywizjonu Rozpoznawczego w składzie 2 DStrz. Internowany w Szwajcarii. W 1943 przedostał sę z Szwajcarii do Francji, potem do Afryki Północnej skąd statkiem polskim „Wisła” dotarł do Wlk. Brytanii, gdzie służy w PSZ. W okresie od XI 1944 do IV 1945 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Eddleston w Szkocji. Po ukończeniu szkoły minowany rtm.. dypl. sł. st. kaw. Po  demobilizacji w 1947 wyjechał z Wlk. Brytanii do Kanady i tam osiadł na stałe. Przez wiele lat pracował jako technik w Biurze Projektów  w Montrelu, gdzie też mieszkał. Aktywny członek organizacji polonijnych. Członek Stowarzyszenia Techników Polskich w Kanadzie.
    Zmarł  30 XII  1976 w Montrealu.  Pochowany na cmentarzu weteranów „Field OF Honour” w Pointe Claire.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-w 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. W-wa 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Żebrowski Marian Włodzimierz
    [1896-1992], kpt. sł. st. br. panc. [1934], w PSZ mjr/ ppłk br. panc.
    Ur. 29 XII 1896 w Puławach. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918.
    W szeregach 7 p. uł. walczy w wojnie polsko sowieckiej 1919-1920. Mianowany por. sł. st. kaw. 1 III 1922. W okresie od 01 VIII – XII 1923 przebywał na kursie strzelniczym w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. Przeniesiony w 1930 z 7 p. uł. do 2 szwadronu samochodów pancernych przy 1 p. szwol. w Warszawie. Przeniesiony w 1930 z 2 szwadronu samochodów panc. do 1 dywizjonu samochodów panc. Przeniesiony z dniem 1 IX 1931 z b. dywizjonu sam. panc. do 4 dywizjonu panc. Awansowany do stopnia kpt. br. panc. 1 I 1934. W 1934 przeniesiony z b. 4 dywizjonu panc. do 4 baonu czołgów i samochodów panc. W latach 1938 -1939 w Dowództwie Broni Pancernej MSWoj. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. Przedostał się do Francji, gdzie bierze udział w kampanii francuskiej w 1940, potem w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. br. panc. Od 1942 służy w 1 D. Panc. gen. St. Maczka. Od I 1944 szef zaopatrzenia 1 Dywizji Pancernej. Uczestnik walk we Francji, Belgii i Holandii.  Awansowany do stopnia ppłk-a. Po demobilizacji w 1947 mieszkał w Wlk. Brytanii. Historyk. Współzałożyciel i pierwszy redaktor „Przeglądu Kawalerii i Broni Pancernej w Londynie.
    Awansowany do stopnia płk-a w st. sp.
    Zmarł 24 IX 1992 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Streatham Park w Londynie.
    Żona Zybina z d. Stefanowska /30 x 1905-28 IX 1957/ Londyn
    Odznaczony: KW2x, MN,SKZ, Croix de Guerre
    Dz. Pers. Nr 106 z 9 X 1924;Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001

     
    Żeglin Bronisław
    [1910-1994], oficer sł. st. piech. WP, por. [ 1938], w konspiracji ZWZ/AK, działacz WiN,kpt. [1943], mjr w st. sp. /1993/., ps. „Biłgoraj”, „Borowiec”, „Ordon”, „Orsza”, „Tarnopolski”, „44” vel Bolesław Prześlak / tego nazwiska używał do 1957/vel Zdzisław Rogowski, Bronisław Szumski, Bronisław Wieczorek, Szymon Żurowski, Antoni Ziemniewicz.
    K-dt Inspektoratu Rejonowego  AK  Tarnopol  XII 1942 –III 1944. Okręg Tarnopol AK.
    K-dt Okręgu Tarnopol AK/NIE/WiN.
    Ur. 27 VII 1910 w Ostrowiu pow. Sokal. Syn Dominika /pracownika kolei/ i Katarzyny z d. Kunach. Uczęszczał kolejno do gimnazjum w Sokalu, potem do III gimnazjum im. S. Batorego we Lwowie i gimnazjum w Żółkwi gdzie w 1931 uzyskał maturę. W latach 1931 -1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie następnie 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1934 z przydziałem do 52 pp w Złoczowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1938. Od 1938 d-ca kompanii w 52 pp. W X 1938 brał udział w akcji dywersyjnej na Rusi Zakarpackiej jako d-ca plutonu w kompanii „Szymon” – Rejon „Wyszków”. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 2 kompanii CKM w II baonie 52 pp. Walczył z Niemcami pod Starachowicami i Iłżą 8-9 IX 1939. Po rozbiciu pułku przez Niemców przebijał się jedną z grupek na wschód, aby potem przejść linię demarkacyjną między Bełżcem i Uhnowem. Po pewnym czasie powraca do domu w Ostrowie znajdującego się w pobliżu granicy w Generalnym Gubernatorstwie. Ukrywa się tam do VIII 1940. W VIII 1940 wraz z żoną postanowił przekroczyć granicę z sowietami i udać się do rodziny żony zamieszkałej w Załościach woj. tarnopolskie. Ujęty przez sowiecką straż graniczna został pozyskany do pracy w wywiadzie przeciw niemieckim i w tym charakterze kilkakrotnie przekraczał granicę, powracając z informacjami do Rawy Ruskiej. W VI 1941 po powrocie z kolejnej wyprawy przekazał informacje o koncentracji wojsk niemieckich w pobliżu granicy. Jednocześnie w XI 1940 nawiązał kontakt z ZWZ w Mostach Wielkich i jako kurier został wysłany do Lublina, ale nie zdołał nawiązać kontaktów. Po napaści Niemców na Związek Sowiecki w 21 VI 1941 nadal ukrywał się w Załościach. W VII 1942 podejmuje działalność konspiracyjną w AK. Od VII 1942 z-ca k-dta Inspektoratu Rejonowego AK Tarnopol. W okresie IX-XI  1942 przejściowo opiekował się Wydziałem II/B- kontrwywiadem Komendy Okręgu. W I 1943 mianowany k-dtem Inspektoratu Rejonowego AK Tarnopol. Awansowany 11 XI 1943 do stopnia kpt. sł. st. W III 1944 pełni funkcję szefa sztabu Okręgu AK Tarnopol, potem NIE. Po aresztowaniu w XII 1944 przez NKWD mjr-a sł. st. kaw. B. Zawadzkiego zostaje w jego miejsce k-dtem okręgu. Przeniósł się wtedy do Kresowiec k/Zbaraża. Redagował pismo „Polak Kresowy”. W XII 1945 opuścił teren i wyjechał do Polski. Zamieszkał w Miechowicach k/Bytomia przy ul. Moniuszki 6. Zorganizował struktury informacyjno-propagandowe konspiracji tarnopolskiej. Pełnił nadal funkcję k-dta Okręgu Tarnopol AK-WiN. Podczas likwidacji przez UB struktur konspiracji tarnopolskiej dzięki ostrzeżeniu zdołał uniknąć aresztowania. Początkowo ukrywał się u rodziców w Sowinie k/Łańcuta, potem w domu Wiktora Szumlewicza w Gliwicach. Podczas amnestii nie ujawnił się. W IV 1947 wyjechał do Elbląga, gdzie z żoną osiedlił się na stałe pod przybranym nazwiskiem Bolesław Prześlak. Pracował jako brakarz drzewny w Przedsiębiorstwie „Paget”, potem kierownik magazynu tarcicy w Zakładach Przemysłu Drzewnego. Pełnił funkcję prezesa i sekretarza Oddziału Związku Hodowców Gołębi Pocztowych. Był poszukiwany przez UB. Zatrzymany 26 VII 1956 w swoim mieszkaniu w Elblągu przez funkcj. KdsBP. Po przesłuchaniach i rewizjach w mieszkaniu w Elblągu oraz w Miechowicach zostaje 06 VIII 1956 zwolniony. Odpowiadał z wolnej stopy. Śledztwo trwało do XII 1956. Na podstawie amnestii z 27 IV 1956 Sąd Wojewódzki w Zielonej Górze na rozprawie 29 I 1947 umorzył sprawę. Powrócił wówczas do swego rodowego nazwiska. W latach 1963-1967 w swoim zakładzie pracy był sekretarzem Rady Zakładowej i sekretarzem ekonomicznym Konferencji Samorządu Robotniczego oraz członkiem Komisji Ekonomicznej przy Wojewódzkiej Radzie Związków Zawodowych w Gdańsku. W 1965 był ławnikiem Okręgowego Sądu Ubezpieczeń społecznych w Gdyni, a od 1966 ławnikiem Kolegium ds. Wykroczeń przy Prezydencie m. Elbląga. W I 1974 przeszedł na emeryturę.
    Zmarł w Elblągu 04 X 1994.
    Odznaczony: SKZ z M.
    Był dwukrotnie żonaty, od 1940 z Olgą Kazimierą z d. Wieczorek, żoł,. AK z którą miał syna Jacka Rudolfa /ur. 1952/ i od 1965 z Genowefą  z d. Masłowska, żoł, AK.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1934;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; G. Mazur – J. Węgierski. Konspiracja Lwowska 1939-1944. Słownik biograficzny. Katowice 1997; T. Balbus. Ludzie podziemia AK-WiN w Polsce południowo-zachodniej /1945-1948/, t. II. Wrocław 2004 /tam obszerna bibliografia/.

     
    Żelazkiewicz Kazimierz
    [1904-1995], inż., ppor. rez. sap.[1934]
    Ur. 25 II 1904 w Ciechocinku. W 1920 ukończył Szkołę Salezjanów w Aleksandrowie Kujawskim, potem Państwową Wyższą Szkołę Budowy Maszyn w Grudziądzu. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów. W 1931 zorganizował przy ul. Grzybowskiej w Warszawie fabrykę® zegarów elektrycznych WUZET, która produkowała ponad 20 typów zegarów synchronicznych. Po odbyciu ćwiczeń awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. sap. z starszeństwem od 1 I 1934. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 16 spieszonej kompanii saperów mostów kolejowych. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji w kraju. Po wojnie od 1945 był organizatorem i pierwszym dyrektorem Państwowej Fabryki Zegarów. Organizował później przemysł Zegarowy na Dolnym Śląsku, gdzie był delegowany z Łodzi. W latach 1952-1957 pracował na kierowniczych stanowiskach w Zakładach Foto Optycznych w Warszawie. W latach 1957-19622 pracuje w Zakładach Mechaniczno-Precyzyjnych w Błoniu, potem od 1962-1964 w Kujawskich Zakładach Precyzyjnych, W okresie 1964-1969 w Zjednoczeniu Przemysłu Automatyki i Aparatury Pomiarowej „Mera”, gdzie pełni odpowiedzialne funkcje. Po przejściu na emeryturę powrócił do Ciechocinka, gdzie zmarł w 1995. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1934-1939. Kraków 2003

     
    Żelazny Konrad
    [1890-1939], mjr sł. st. piech.[1924]
    Ur. 19 X 1890. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 66 pp. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Awansowany 1 IV 1920 do stopnia por. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech.  z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 66 pp. W 1923 był p. o. d-cy batalionu sztabowego. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. W latach 1923-1926 był d-ca III batalionu w 66 pp. W 1926 przeniesiony z 66 pp w Chełmnie do 4 pp Leg. w Kielcach na stanowisko kwatermistrza pułku. Przeniesiony w 1931 z 4 pp Leg. na stanowisko komendanta PKU Suwałki. Z dniem 14 XI 1932 przeniesiony z funkcji komendanta PKU Suwałki na stanowisko komendanta PKU Katowice. Po 1936 przeniesiony w stan spoczynku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy oddziału nadwyżek. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Ciężko ranny w obie nogi przewiez