<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Lubelszczyzna - 1939 r.

  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " A - B "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " C - F "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " G - J "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " K "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " L - O "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " P - R "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " S - Ś "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " T - Ż "

  • Lubelszczyzna - 1939 r.

    nazwiska osób na literę  S - Ś 



    Na podstawie indeksu książki pt. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku autorstwa Ludwika Głowackiego opracowuję noty biograficzne uczestników walk na Lubelszczyźnie we Wrześniu 1939. Indeks zawiera głównie nazwiska oficerów – od funkcji d-cy plutonu do funkcji d-cy armii.

    Jednocześnie zwracam się z prośbą o wszelkie uwagi, sprostowania i uzupełnienia.

    Tadeusz Łaszczewski


    Sabatowski Tadeusz Zygmunt 
    [1899-1974], mjr sł. st. piech.[1935]
    Ur. 05 X 1899. Ukończył szkołę podchorążych piechoty. W stopniu ppor. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-192o. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 8 pp Leg. Ukończył kurs doskonalenia dla młodszych oficerów w Chełmnie. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1925. W 1927 odkomenderowany okresowo do Dowództwa Okręgu Korpusu II Lublinie na stanowisko referenta. W 1931 przeniesiony z DOK II do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko d-cy kompanii. Do stopnia mjr-a sł. st. awansowany 1 I 1935. Mianowany w IV 1935 d-ca batalionu w 8 pp Leg. W latach 1937-1939 pełnił funkcję kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy 8 pp Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 8 pp w składzie 3 DP Leg. Walczył m. in. pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie. W końcowej fazie walk dowodził batalionem marszowym, 8 pp Leg. Po zakończeniu walk w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po wojnie pozostaje na emigracji. Wyjec hał do Wlk. Brytanii i tam osiadł na stałe. Mieszkał w Londynie, gdzie zmarł w 1974.
    Odznaczony: KN,KW4x, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg.        W-wa 1984.

     
    Sacha Stanisław Jan
    [1904-1940], kpt. sł. st. art. [1935], pośm. mjr [2007]
    Ur. 14 VI 1904 w Tarnowie, syn Teofila i Marii z Wiejów. Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Realnej w Tarnowie. W latach 1922-1923 w szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 2 pag na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. W 1928 służył w 1 pag w Stryju, przemianowanym na 1 pułk artylerii motorowej. Przeniesiony z dniem 1 VIII1931 z 1 p. art. motorowej do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii na stanowisko instruktora baterii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Następnie w 12 pal w Złoczowie, gdzie dowodził m. in. 8 baterią III dywizjonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 152 baterii art. górskiej w składzie 1 Brygady Górskiej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 1 BGórs. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zmordowany w IV lub V 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr. art.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932. Kraków 2006 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 Charków. Księga Pamięci. W-wa 2003.

     
    Saczyński Jan Mieczysław
    [1908-1939], por. rez. kaw.[1936]
    Ur. 24 XI 1908. Ukończył szkołę średnią. W okresie 15 VIII 1929-28 VI 1930 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 14 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany 1 I 1932 do stopnia ppor. rez. kaw. z przydziałem do 19 p. uł. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 1 I 1936. Ewidencyjnie podlegał PKU Gródek Jagielloński. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu konnego w kompanii zwiadowczej 2 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 2 psp. Poległ w walce 19 IX 1939 w m. Łuszczarz. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lub.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926 -1939.Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1959-193. Kraków 2003

     
    Sadkowski Stanisław Konstanty
    [1907-1939], kpt. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 18 VIII 1907 w Mławie., syn Piotra-Ignacego i Wiktorii z d. Kołakowskiej. Absolwent Państwowego Gimnazjum w Mławie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie od 17 IX 1928- 28 VII 1929 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w latach IX 1929- VIII 1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 32 pp w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Ukończył kur dla d-ców kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1939. W latach 1928-1939 d-ca 9 kompanii III batalionu 32 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii w 5 batalionie piechoty zmobilizowanym przez 32 pp w Modlinie. Batalion przejściowo wchodził w skład Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami w rejonie Wieliszewa, gdzie  poległ 13 IX 1939.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Wieliszewie.
    Odznaczony: BKZ
    Żonaty od 26 X 1935 z Alicją Anną z.d. Missol – absolwentka romanistyki UW. Z tego związku miał córkę Ewę zamężną Brzozowską z zawodu lekarz
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamiątkowa 18930-29 XI 1930. Szkice z dziejów szkół piechoty polskiej. Ostrów-Komorów 1930.

     
    Sadowski Wacław
    [1906-1939], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 25 XII 1906. Absolwent szkoły średniej. W okresie 0d 15 XI 1929 d0 27 VII 1930 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 i 1935. W latach 1937-1939 d-ca oddziału zwiadu 8 pp Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 8 pp Leg. m. in. pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 razem z kpt. Eugeniuszem Boguckim przedzierał się w kierunku granicy z Słowacją. 10 X 1939 podczas próby przekroczenia granicy słowackiej poległ od kul strażników granicznych.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp leg. Lublin 1984.

     
    Sadowski Władysław Lucjan
    [1909-?], por. sł. piech. [1938]
    Ur. 30 VI 1909. Ukończył szkolę średnią. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostowi Maz. –Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do  8 pp Leg. w Lublinie  na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii szkolnej w Centralnej Szkole Podoficerów KOP w  Osowcu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu 135 pprez. Uczestnik walk na szlaku bojowym 135 pp rez. m. in. na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał oflag XVIII B w Wolfsberg, potem II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr  12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Sadowski - Jagmin Jan Andrzej
    [1895-1977], w LP Stefan Jagmin,  gen. bryg. WP[1939]
    Ur. 24 VI 1895 w Grójcu, syn Andrzeja Kamili z Ladachowskich. Uczęszczał do Szkoły Handlowej w Tomaszowie Maz., gdzie w 1912 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1912 studiuje na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki we Lwowie. Od 1910 działa w organizacjach niepodległościowych „ZET” i w tajnym skautingu, a od 1912 w PDS we Lwowie, gdzie ukończył szkołę podoficerską i oficerską. W 1914 przebywał na praktyce w fabryce Richtera w Warszawie, gdzie zastał go wybuch I wojny światowej 1 VIII 1914. Nie powrócił już do Lwowa. Bierze udział w tworzeniu przyszłej POW, a w x 194 przedostał się do Piotrkowie i tam od 14 x 1914 służy w piotrkowskim batalionie uzupełniającym I Brygady Legionów. Następnie skierowany z baonem do 1 pp LP. Od 15 XI 1914 służy w V baonie, potem w IV baonie I Brygady LP. Od XII 1914 dowodził III plutonem 3 kompanii I batalionu 5 pp LP. Mianowany ppor. piech. 1 I 1915. Od 16 -23 V 1915 brał udział w bitwie pod Konarami i Józefowem. 2 VII 1915 zostaje ranny w bitwie pod Majdanem Krasińskim. Do 26 VIII 1915 przebywał na leczeniu szpitalnym w szpitalu twierdzy nr 9 w Krakowie, potem przebywał w domu uzdrowieńców w Kamieńsku. Od 15 IX 1915 przebywał w batalionie zapasowym w Gorzkowicach, gdzie pełnił funkcję d-cy kompanii uzupełnień. Do kompanii powraca 22 X 1915 i bierze udział w walkach podczas kampanii wołyńskiej m. in. w IV 1916 pod Kostiuchnówką, potem do X 1916 w walkach pozycyjnych nad Styrem  i Stochodem.  Dowodził plutonem i przejściowo kompanią. Wraz z 5 pp LP w X 1916 po wycofaniu z frontu oddziałów legionowych przewieziony koleją do Baranowicz, a w XI 1916 do Pułtuska. Po odmowie złożenia przysięgi 17 VII 1917 5 pp LP został rozwiązany w Zegrzu. Internowany przez Niemców przebywał od 22 VII 1917 do 2 VIII 1918 w Beniaminowie. Po zwolnieniu z obozu wstępuje do PSZ i od 27 x 1918 do 14 V 1919 w stopniu por. piech. był k-dtem klasy G w Szkole Podchorążych Piechoty. Od V-VI 1919 dowodził batalionem szkolnym w Obozie Szkół Podoficerskich w Dęblinie. Od 16 VI -30 XI 1919 przebywał na kursie Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Awansowany w XI 1919 do stopnia kpt. Jako prymus wysłany zostaje na dalsze studia do Wyższej szkoły Wojennej w Paryżu. 10 VIII 192o wobec trudnej sytuacji militarnej kraju powraca do Polski. Awansowany do stopnia mjr –a obejmuje funkcję szefa sztabu 3 DP Leg. Bierze udział w bitwie warszawskiej i walkach nad Niemnem. Po zakończeniu działań wojennych 1 XII 1920 wyjechał do Paryża. Po ukończeniu kursu z wy różnieniem w VIII 1921 od XI 1921 do 20 III 1920 dowodził batalionem w 61 pp. Zweryfikowany w stopniu mjr SG sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 od 21 III 1922 do 26 IV 1925 był kierownikiem referatu, potem szefem wydziału mobilizacyjnego Oddziału I Sztabu Generalnego. Awansowany do stopnia ppłk-a SG 1 VII 1923. Od 27 IV 1925 do 20 V 1926 pełnił funkcję z-cy d-cy 11 pp w Tarnowskich Górach. Następnie V 1926-I 1928  szef wydziału w Oddziale III Sztabu Generalnego. Z dniem 29 I 1928 przeniesiony z Sztabu Generalnego na stanowisko d-cy 15 pp w Dęblinie. Awansowany do stopnia płk-a SG 1 I 1929. Z dniem 16 IX 1931 mianowany d-cą piechoty dywizyjnej 23 DP w Katowicach, a od 17 VII 1936 d-ca 23 DP. Brał udział w operacji zajęcia Zaolzia IX-X 1938. Mianowany gen. bryg. 19 III 1939. Od 23 VIII 1939 obejmuje dowództwo GO „Śląsk” nazwanej potem „Jagmin”, którą dowodzi podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie armii „Kraków”. Uczestniczył w walkach z Niemcami od Śląska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji armii 20 IX 1939 pod Tomaszowem Lub. dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach IV A w Hohnstein, VIII E w Johannisbrunn, IV B w Königstein i od IV 1942 w VII A w Murnau. Uwolniony z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Wlk. Brytanii, gdzie pracował w Wojskowym Biurze Historycznym w Londynie, a od III 1946 w Wojskowym Biurze Historycznym w Paryżu. 29 III 1947 powrócił do kraju i zamieszkał w Katowicach.. W I 1948 przeniósł się do Warszawy. Podejmuje pracę w biurze projektów przemysłu silikatowego, potem od 1961 w Stołecznym Zjednoczeniu Projektowania Budownictwa Komunalnego. Od wiosny 1969 na emeryturze.
    Zmarł w Warszawie 5 X 1977. Pochowany 8 X 1977 na cmentarzu Bródnowskim z ceremoniałem wojskowym. Autor wielu opracowań historycznych. Należał do grona wybitnych dowódców WP.
    Był trzykrotnie żonaty. Z małżeństwa z Jagną Marią z d. Popiołek miał syna Andrzeja dr inż. budownictwa
    Odznaczony: VM kl. 5, VM kl. 4, KN, KW 4x, OP 4kl.,ZKZ 2x  i innymi medalami.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 8 I 1928; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP. Słownik biograficzny, t. II. W-wa 2006; J. Zieliński. Generał Jan Jaśmin- Sadowski obrońca Śląska. Katowice 1988; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; W. Steblik. Armia „Kraków „ 1939. W-wa 1975; Lista starszeństwa oficerów LP. W-wa 12 IV 1917.

     
    Sadurski Franciszek
    [1911-2000], ppor. rez. art.[1937], W BCh mjr , ps. „Turoń”
    Ur. 25 IX 1911 w Końskowoli pow. Puławy, syn Jakuba i Marii. Absolwent szkoły średniej. Ukończył wyższe studia prawnicze. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii. Praktyki odbywał w 27 pal, Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1937. Ewidencyjnie podlegał PKU Puławy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 9 baterii III dywizjonu 3 pal przydzielonego do  artylerii 39 DPRez. Walczył na szlaku bojowym dywizjonu. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji BCh na terenie Obwodu BCh Lublin gdzie pełnił funkcje kmdta obwodu lubelskiego, potem Puławy. Członek sztabu obwodu. Brał udział w akcjach zbrojnych. Redagował od IX 1943 także pismo pt. Orle Ciosy – organ prasowy BCh pow. Puławy. Mianowany przez KG BCh majorem . Po wojnie w kraju. Był adwokatem. W latach 1976-1985 był posłem na Sejm.
    Zmarł 30 IX 2000 w Warszawie. Pochowan 

    Po powrocie z niewoli do Myślenic komisja lekarska uznaje dziadka nie zdolnego do służby wojskowej ze względu na stan zdrowia, które utracił w niewoli .
    Podejmuje pracę w Powiatowym Urzędzie Ziemskim.Następnie jako kierownik kina WISŁA w Myślenicach.
     
    inf. Janusz Śmitkowski 29,01,1212

     

     


     
    Śniegocki Edward Marian
    [1897-?], mjr sł. st. kaw.[1933]
    Ur. 9 IV 1897. W WP od XI 1918. Jako podchorąży kawalerii bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 3 p. uł. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Mianowany ppor. sł. st. kaw. w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 nadal służył w 3 p. uł., gdzie pełni różne funkcje. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W 1927 przeniesiony z 3 p. uł. do 11 p. uł. w Ciechanowie na stanowisko d-cy szwadronu. W 1928 przeniesiony z 11 p. uł.  macierzyście do kadry oficerów kawalerii  z jednoczesnym przydziałem do szwadronu kawalerii KOP na stanowisko d-cy szwadronu. Awansowany 1 I 1933 do stopnia mjr-a sł. st. kaw. W 1933 przeniesiony z KOP do 2 p. szwol. w Suwałkach na stanowisko d-cy szwadronu zapasowego. Po 1935 przeniesiony z 2 p. szwol. do 3 psk na stanowisko d-cy szwadronu zapasowego, którym dowodził do VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu kolarzy Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym brygady.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x,MN
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 24 z 26 IX 1927; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Śpiewak Ludwik Michał
    [1910-1939], mgr, ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 22 IX 1910. Absolwent gimnazjum. Ukończył wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w latach 1933-1934 w 1 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 16 pp w Tarnowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Bochnia. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 kompanii CKM I batalionu 6 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Poległ w walce 17 IX 1939 w rejonie Soli. Pochowany na cmentarzu wojennym w Soli.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;R. Osiński. 6 Pułk Strzelców Podhalańskich. Pruszków 1996;W. B. Muś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989

     
    Śpiewakowski Henryk Marian
    [1915-1942], ppor. sł. st. art.[1937]
    Ur. 02 IV 1915 w Pilicy pow. Olkusz Absolwent gimnazjum w Olkuszu. W latach 1934-1935 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie gdzie odbywał roczny kurs unitarny. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem do 2 pal w Kielcach. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu w 6 baterii II dywizjonu 2 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 baterii III dywizjonu 55 pal rez. przydzielonej do Grupy Bojowej dowodzonej na Kielecczyźnie przez płk B. J. Kowalczewskiego. Po walkach z Niemcami w rejonie wsi Michałów bateria została zniszczona i rozproszyła się. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, potem do Wlk. Brytanii, gdzie służył w 1 dac w Szkocji.
    Zmarł 13 VII 1942. Pochowany na Hill Cementary w Edynburgu.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Śrutka Marian Czesław
    [1914-1939], ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 2 XII 1914. Absolwent gimnazjum. W okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Ćwiczenia odbywał w 25 p. uł. Awansowany do stopni a ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 25 p. uł. w Prużanie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy 25 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 25 p. uł. Poległ w walce w nocy z 22/23 IX 1939 w Krasnobrodzie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krasnobrodzie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13518
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1991; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Błasiński. 25 Pułk Ułanów Wielkopolskich. Pruszków 1995

     
    Światłowski Jan
    [1896-1939], mjr sł. st. piech.[1934]
    Ur. 2 XII 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W okresie od 9 I 1919 do 2 VII 1919 na kursie w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Absolwent klasy „K”. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 62 pp w Bydgoszczy. W latach 1921- 1926 odkomenderowany z 62 pp do Szkoły Podchorążych Piechoty na stanowisko oficera kompanii /1921, oficera 4 kompanii na kursie doszkalania/1922-1923, instruktora wyszkolenia strzeleckiego w 1 kompanii /1924/, oficera wychowawcy 1 kompanii/1926/.Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1928. W latach 1926-1932 oficer 62 pp, gdzie dowodził m. in. kompania. W 1932 przeniesiony z 62 pp do KOP, gdzie pełni różne funkcje m. in. d-ca kompanii granicznej. Awansowany 1 I 1934 do stopnia mjr-0a sł. st. piech. Przeniesiony w 1934 z KOP do 58 pp w Poznaniu na stanowisko d-cy batalionu. Po 1935 przeniesiony z 58 pp o Szkoły Podchorążych Piechoty, gdzie był d-cą I Batalionu Szkolnego. Po mobilizacji w VIII 1939 obejmuje dowództwo I batalionu 114 pp rez. utworzonego w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie dla 41 DPRez. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi I batalionem 114 pprez. w składzie 41 DPRez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 114 pprez. od walk w rejonie Różana na Lubelszczyznę. Poległ w walce z Niemcami 26 IX 1939 w rejonie Aleksandrowi. Pochowany na cmentarzu wojennym w Aleksandrowie.
    Odznaczony: KN, KW,ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. 13  Londyn 1973.

     
    Świątkowski Andrzej Leszek
    [1906-1941], por. art. inż. [1938],kpt.[1941]
    Ur. 14 I 1906 w Warszawie, syn Seweryna i Marii z d. Łęskiej. Do 1920 mieszkał z rodzicami w majątku Podnietrzebie pow. rypiński, potem w Warszawie, gdzie uczęszczał od  klasy do gimnazjum Męskiego Towarzystwa Szkoły Mazowieckiej, gdzie w VI 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1927 studiuje na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Dyplom inż. archit. uzyskał w 1938. W okresie od 11 IX 1929 do 21 VI 1930 odbywał służb wojskową w 4 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 31 pal w Toruniu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych w 4 pal awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 4 pal w Inowrocławiu. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Był działaczem Stronnictwa Narodowego, Obozu Wielkiej Polski i Obozu Narodowo-Rdykalnego. W 1937 ukończył 6 tygodniowy kurs dla oficerów zwiadowczych we Włodzimierzu Wołyńskim. Awansowany 1 I 1938 por. rez. art. W III 1939 odbył 6 tygodniowe ćwiczenia w III dywizjonie 9 pal w Zamościu. W czasie studiów i po ich ukończeniu pracował zawodowo w firmie „WOS”. W 1938 podpisał 3 letni kontrakt z Ministerstwem Robót Publicznych Królestwa Afganistanu dokąd wyjechał w V 1939. Wybuch wojny zastał go w Kabulu. Po rozwiązaniu kontraktu wyjechał do Francji, gdzie dotarł 14 IV 1940. Przydzielony do Ośrodka Wyszkolenia Oficerów Artylerii w Vichy. Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuowany do Wlk. Brytanii, gdzie we IX 1940 zostaje przydzielony do 3 Brygady Kadrowej Strzelców. Służył w III dywizjonie artylerii lekkiej jako oficer zwiadowczy i oficer ogniowy w 1 baterii. 1 I 1941 odkomenderowany do 4 Brygady Kadrowej Strzelców, późniejszej 1 Brygady Spadochronowej. 1941 Zaprzysiężony 7 XI 1941 w Oddziale VI Sztabu NW w Londynie. 12 XI przeniesiony do Oddziału V NW WP w Londynie. Przeszkolony 28 XI -11 XII 1941 na kursie w zakresie dywersji. Przeszkolony do zadań dywersyjnych w kraju. Do stopnia kpt. awansowany 27 XII 1941. W nocy z 27/28 XII 1941 w ramach operacji lot. „Jocet” na skutek pomyłki wykonał skok na wysokopienny las Paulina-Załusków przy drodze Sochaczew-Gąbin na terenie włączonym do Rzeszy. Po oddaleniu się od miejsca zrzutu kilku skoczków pozostał na miejscu z rtm M. Jureckim „Orawą”. Poległ w walce z Niemcami 28 XII 1941 we wsi Aleksandrów k. Kiernozi razem z M. Jureckim. Pochowany w rejonie wsi Polesie-Chmielnik.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934 R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; K. A. Tochman. Biogram A. Ś. [w:] Słownik biograficzny cichociemnych. T. III. Zwierzyniec-Rzeszów 2002; J. tucholski. Cichociemni. W-wa 1984; tenże: spadochroniarze. W-wa 1991; A. Paczkowski. Ankieta cichociemnego. W-wa

     
    Świderski   Kazimierz Stanisław
    [1893-1940], ppłk art. [1933], pośm. płk [2007][
    Ur. 03 III 1893 w Putiatyńcach pow. rohatyński, syn Jana i Malwiny z Billików. Ukończył szkołę średnią. Od 1911 członek Związku Strzeleckiego. Ukończył kurs podoficerski ZS. w latach 1914-1917 żołnierz I Brygady Legionów Polskich. W okresie 21 V 1917-23 VII 1917 na kursie w Szkole Podchorążych Artylerii przy 1 Pułku Art. w Górze Kalwarii. Po kryzysie przysięgowym w okresie IX 1917-1918 aktywnie działał w POW. Od XI 1918 w WP. Służył w 4 pap. Dekretem NW WP z 18 III 1919 mianowany z dniem 1 III 1919 ppor. sł. st. art. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 4 pap, potem w 12 pap. Mianowany w 1920 por. sł. st. art. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 12 pap. W 1924 przeniesiony na stanowisko d-cy baterii w 6 pac. Odkomenderowany z dniem 1 VI 1926 z 6 pac na czteromiesięczny kurs dla dowódców dywizjonów w Szkole Strzelania Artylerii– Obóz Szkolny Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu przydzielony do 6 Samodzielnego Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej. W 1926 przydzielony do Kadry Oficerów Artylerii z jednoczesnym przeniesieniem z 6 Dywizjony Art. Plot. do Oficerskie Szkoły artylerii w Toruniu na stanowisko d-cy 2 baterii szkolnej. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1927. W 1929 przeniesiony z Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu do Departamentu Artylerii MSWoj. na stanowisko referenta. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. 1 I 1933. W 1933 przeniesiony z Departamentu Art. MSWoj. w Warszawie na stanowisko z-cy d-cy 26 pal w Skierniewicach, skąd został przeniesiony po 1936 na stanowisko k-dta Szkoły Podoficerów Zawodowych w Toruniu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy organizowanego w Kowlu Ośrodka Zapasowego Artylerii Lekkiej Nr 4. W nieznanych okolicznościach dostał się po 17 IX 1939 do niewoli sowieckiej. Wieziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim.
    Odznaczony: KN, OP 5, KW,ZKZ
    Żonaty, syn Andrzej.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie ppłk art.
    Z. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/ Pruszków 2003; Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 36 z 1 IV 1919; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 28 z 19 VII 1926;Dz. Pers. Nr 9 z 17 III 1927;Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939., Kraków 2006. Katyń. Księga cmentarna. W-wa 200o


    Świderski Władysław
    [1899-1973],oficer sł. st. art. WP, mjr [1938]
    Ur. 22 II 1899 w Stanisławowie w Małopolsce Wschodniej, syn Stanisława /urzędnika kolejowego i Anieli z Karaszkiewiczów. Uczęszczał do gimnazjum w Kołomyi, gdzie otrzymał w 1917 świadectwo dojrzałości. Od 20 II 1917 służył jako jednoroczny ochotnik w 30 pp armii austriackiej. Po ukończeniu oficerskiej szkoły rezerwy w Opawie został skierowany na front włoski gdzie uczestniczył w walkach. Po powrocie do kraju wstępuje 16 XI 1918 do WP. Przydzielony początkowo do 3 pap, potem w 4 pap. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. 28 V 1920 został ranny w nogę na punkcie obserwacyjnym w Pleszczenicach, gdzie dostał się do niewoli bolszewickiej, skąd 29 V 1920 zbiegł. Po ucieczce służy nadal w 4 pap. 9 IX 1920 zostaje mianowany ppor. sł. st. art., służy w baterii zapasowej 4 pap. Po wojnie ukończył kurs w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Rembertowie. 09 V 1922 awansowany do stopnia por. sł. st. art. Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Nadał pełni służbę w 4 pap w Inowrocławiu, gdzie pełni funkcje: płatnika, oficera gazowego, i kwatermistrza. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1927. Po ukończeniu kursu w CWA w Toruniu od 1930 do 1933 był kierownikiem referatu organizacyjnego w sztabie DOK II w Lublinie. Z dniem 26 VII 1933 przeniesiony do 9 pal w Siedlcach, gdzie dowodził baterią. W 1937 po ukończeniu kursu w CWP w Rembertowie przeniesiony na stanowisko d-cy II dywizjonu 1 pal w Wilnie. Do stopnia mjr sł. st. art. awansowany 19 III 1938. 24 VIII 1939 mianowany d-cą mobilizowanego w Wilnie przez 3 pac – 1 dac, którym dowodzi podczas kampanii wrześniowej 1939. Przeniesiony wraz z oddziałami 1 DP Leg. w rejon koncentracji 1 DP. W dniu 4 IX 1939 wyrusza z 1 dac w kierunku Różana, potem 6 IX 1939 dociera w rejon Pułtuska, gdzie uczestniczy w walkach z Niemcami. 7 IX 1939 1 dac zostaje wycofany w rejon Wyszkowa, gdzie 8 IX 1939 działa jego oddziału prowadzą ogień na szosę Pułtusk-Wyszków, którą podchodziły oddziały niemieckie. Podczas walk tego samego dnia zastąpił go na stanowisku d-cy 1 dac mjr. J. Mokrzecki b. d-ca II dywizjonu 3 pac. Uczestniczy w walkach w szeregach II dyonu 3 pac. Bierze udział w obronie Warszawy jako oficer w sztabie artylerii ppłk dypl. sł. st. art. W. Zielonko-Zielonki b. d-cy 3 pac. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach IV C w Coldiz, II B w Arnswalde, II D w Gross-Born oraz w Oflagu II C w Woldenbergu. Wolność odzyskał 30 I 1945. Powraca do Inowrocławiu, gdzie pracuje jako kierownik PUR, potem urzędnik w miejscowym starostwie. Później przenosi się do Gniezna, gdzie aż do emerytury w 1965 kierował zakładem krawieckim. Zmarł 7 VII 1973 w Gnieźnie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Inowrocławiu.Odznaczony; VM kl. 5 / nadany RP z 19 VI 1972/, KW SKZ. Od 1923 żonaty z Ludomirą Modrzejewską. Miał z tego związku córkę Hannę Marię /ur.1925/
    CAW. ap. 14590; Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1993; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin 1939. W-wa 1987; Informacja z USC Gniezno.

     
    Świderski - Lubicz Władysław Włodzimierz
    [1895-1973], mgr praw,  mjr br. panc. [1933], ppłk
    Ur. 28 II 1895. Absolwent szkoły średniej z maturą. W czasie I wojny światowej służył w armii rosyjskiej, a od jesieni 1917 w 1 KP w Rosji. Dekretem NW WP z 1 III 1919 przyjęty do służby w WP w stopniu ppor. kaw.  z starszeństwem od 1 II 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 15 p. uł. Brał udział w III Powstaniu Śląskim VI-VII 1921. Ukończył studia wyższe prawnicze na Uniwersytecie Poznańskim uzyskując w 1928 dyplom mgr-a praw. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Odkomenderowany w z 15 p. uł. do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, gdzie przebywał w latach 1927-1928. Do 1930 d-c szwadronu w 15 p. uł. W 1930 przeniesiony z 15 p. uł. do 25 p. uł. w Prużanie, a w końcu 1930 do sztabu Brygady Kawalerii „Baranowicze”,  skąd został odkomenderowany z dniem 3 I 1931 na 6 miesięczny kurs unitarny dla oficerów broni pancernych w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Warszawie. Po ukończeniu kursu przeniesiony w 1931 z Brygady Kawalerii „Baranowicze” do 4 Dywizjonu Pancernego. Awansowany 1 I 1933 do stopnia mjr-a sł. st. kaw. Przeniesiony w 1934 z b. Dywizjonu panc. do 4 baonu czołgów i samochodów panc. na stanowisko  z-cy d-cy baonu. W latach 1937-1939 wykładowca  z przedmiotu broni pancernej w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. W kampanii wrześniowej 1939 oficer sztabu Brygady Kawalerii „Plis”. Walczył na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów dalsze losy n/n.
    Zmarł w 1973.
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Dz. Rozkazów wojskowych Nr 27 z 11 III 1919, Nr 29 z 15 III 1919; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924;Dz. Pers. nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934

     
    Świdnicki Józef
    [1892-?], ks. st. kap. ppłk [1937]
    Ur. 23 XI 1892. Ukończył Seminarium Duchowne. Od 1 VI 1919 był kapelanem wojskowym, a od 19 III 1937 st. kapelanem. Przed II wojną światową był administratorem Parafii Zamość. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku duszpasterza 3 DP Leg. Był m. in. kapłanem diecezji przemyskiej. Po wojnie w latach 1946-1965 proboszcz Garnizonu oraz kapelan Okręgu VII Wojskowego Lublin.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1923,1924, R. Rybka – K. Stepan. Awanse w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Świdwiński Zygmunt
    [1915-?], ppor. rez. art.[1938]
    Ur. 6 IV 1915. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 18 IX 1933-29 VI 1934 odbywał służbę wojskową w I baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki i ćwiczenia odbywał w 1 dak w Warszawie. Awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 1 dak. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 2 baterii 4 dak w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii GO „Narew”, potem na Lubelszczyźnie w składzie Brygady Kawalerii „Edward”. Walczył m. in. pod Kockiem.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy artylerii. Pruszków 2000; Z. Gnat-Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Świdziński Emil Józef
    [1902-1940], kpt. sł. st. piech.[1935], pośm. mjr [2007]
    Ur. 16 X 1902 w Stryju, syn Mariana i Marii z Nazarskich. W WP od 1919 . W stopniu plut. walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Ukończył kurs szkoły podoficerskiej i pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkoły dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1926 z przydziałem do 32 pp w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. W 1927 przeniesiony z 32 pp do 52 pp w Złoczowie. Do stopnia por. awansowany15 VIII 1928. Długoletni oficer 52 pp gdzie pełnił różne funkcje. do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Następnie w latach 1935-1939 m. in. dowódca 4 kompanii w II batalionie 52 pp.
    d-ca 4 kompanii II batalionu 52 pp- w 1938-1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 52 pp w składzie 12 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 52 pp m. in. na Kielecczyźnie. Po wydostaniu się z okrążenia przebijał się na Wschód w kierunku Stryja. Ujęty przez Sowietów i uwięziony w obozie w Strobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr piech.
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Świercz Wiktor
    [1899-1939], por. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 13 VII 1899. W WP od  XI 1918.Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 44 pp w Równem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 dowodził 1 kompania I batalionu 44 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 44 pp w składzie 13 DP. Walczył z Niemcami pod Tomaszowem Maz i w rejonie Spały. Po rozbiciu pułku z grupą żołnierzy i oficerów walczył w bojach odwrotowych. Poległ 12 IX 1939 w Ryczywole. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Puławach.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Świerczewski Jerzy
    [1920-1939], kpr. podch. kaw.[1939]
    Ur. W 1920. Ukończył gimnazjum. W okresie od 30 IX1938 do 15 VII 1939 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. W stopniu tytularnego kpr. podch. przeniesiony po odbyciu ćwiczeń do rezerwy z przydziałem do 2 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku w 1 plutonie 3 szwadronu 2 p. uł. w składzie SGO „Polesie”. Walczył pod Wolą Gułowską. Poległ 4 X 1939 w walce z Niemcami w rejonie m. Turzystwo. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Woli Gułowskiej.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992

     
    Świerczyński Tadeusz
    [1904-1978], por. sł. st. kaw.[1934], rtm. w st. sp.
    Ur. 3 X 1904. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1928-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1931 z przydziałem do 3 p. uł. w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po ukończeniu kursu łączności dla oficerów kaw. w latach 1937-1939 pełnił funkcję d-cy plutonu łączności 3 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 3 p. uł. od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w latach 1939-1945.Przebywał w oflagu XI A  w Osterode, potem w oflagu II C w Woldenbergu. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał w Tarnowskich Górach, gdzie zmarł 7 VII 1978. Pochowany na cmentarzu w Tarnowskich Górach.
    Odznaczony KZ z M, wnioskowany przez d-cą pułku do odznaczenia VM kl. 5.
    Po wojnie mianowany rtm w st. sp.
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Świerczyński Wincenty Bonawentura 
    [1896-1940], kpt. sł. st. art.[1931] oficer adm., pośm. mjr [2007]
    Ur. 14 VII 1894 w Byszewach pow. Brzeziny, syn Józefa i Heleny z Pilchów. W czasie I wojny światowej służył w armii rosyjskiej. W WP służy ochotniczo od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Służył w Wojskowej Dyrekcji Telegrafu i Telefonów, potem w VII Brygadzie Jazdy. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. służył kolejno w 12 pap, potem 8 pap, skąd po 1924 przeniesiony został do 21 pap, potem d0 9 pap/pal. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1931. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera mobilizacyjnego 9 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer w Ośrodku Zapasowym Artylerii Lekkiej nr 9. w nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany mjr art.
    Odznaczony: KW2x,SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Świetlicki Henryk Kazimierz
    [1898-1973], mjr br. panc.[1936], w PSZ ppłk/płk
    Ur. 27 VIII 1898 w Pabianicach, syn Józefa i Franciszki. Absolwent gimnazjum. Żołnierz Legionów Polskich. W WP od XI 1918. Służył w 28 pp. W stopniu plut. bierze sierż. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane n apolu walki odznaczony VM kl. 5. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. w 1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1920. Służył w 28 pp w Łodzi. W 1923 odkomenderowany do Centralnej Szkoły Czołgów w Żurawicy na stanowisko wykładowcy. W latach 1924-1926 w 1 p. czołgów. W latach 1926-1928 instruktor WF w Korpusie Kadetów w Chełmnie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1929. W 1929 przeniesiony z KK Nr 2 do 66 pp, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony w 1932 z 66 pp do 1 Okręgowego Urzędu WF i PW DOK I w Warszawie na stanowisko referenta. Przeniesiony w 1934 z DOK I do 48 pp w Stanisławowie. Do stopnia mjr-a sł. st. piech. awansowany 1 I 1936. W 1936 mianowany d-cą baonu w 48 pp. W latach 1938-1939 pełnił funkcję I z-cy d-cy 5 baonu panc. w Krakowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 51 dyonu panc. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym dywizjonu. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód. Przebywał we Francji, potem, od VI 1940 w Wlk. Brytanii. Od VIII 1940 d-ca Batalionu Panc. w Szkocji przemianowanego 27 IX 1941 na 65 Batalion Panc., którym dowodził do 16 V 1942. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. Przeniesiony do II Korpusu Polskiego gen. W. Andersa, gdzie od 9 X 1942 obejmuje dowództwo 6 batalionu czołgów „Dzieci Lwowskich”, przemianowanego 1 VII 1943 na 6 p. panc. Uczestnik kampanii włoskie, gdzie dowodzi 6 p. panc. w składzie 2 Warszawskiej Brygady Pancernej. Podczas walk w rejonie Piedimonte 21 V 1944. Następnie na leczeniu szpitalnym. Jako inwalida przeniesiony do rezerwy. Po demobilizacji w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał przy ul. Boźniczej w Pabianicach.
    Zmarł 16 XI 1973 w Pabianicach. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM kl. 4 i 5, KN, KW4x, SKZ
    Żona Irena.
    Jedną z ulic w Pabianicach nazwano jego imieniem.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Żaroń. Armia Polska w ZSRR, na Bliskim i Środkowym Wschodzie. W-wa 1981

     
    Święch Stanisław
    [1915-1939],ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 8 VII 1915. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 20 p. uł. w Rzeszowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 20 p. uł. w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Podczas walk na Lubelszczyźnie został ciężko ranny i wzięty do niewoli niemieckiej. Zmarł w X 1939 w budynku Urzędu Gminy w Soli. Pochowany na cmentarzu wojennym w Soli.
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Święcicki Eugeniusz
    [1896-1961], ppłk  sł. st. kaw.[1934], w PSZ płk
    Ur. 07 V 1896. Ukończył gimnazjum. Po wybuchu I wojny światowej w 1 VIII 1914 wcielony do służby w armii rosyjskiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej kawalerii. Wiosną 1916 w stopniu korneta został przydzielony do Legionu Puławskiego. Walczy na froncie zachodnim. Mianowany w 1917 ppor. kaw. Od 1 IX 1917 służy w polskim pułku ułanów, późniejszym 1 p. uł. w składzie I Korpusu Wschodniego. Od XI 1918 służy w 1 p. uł. W szeregach 1 p. uł. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. W okresie X-XI 1920 był adiutantem 1 p. uł. W 1922 zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 1 p. uł. gdzie był m. in. d-cą szwadronu zapasowego, szwadronu liniowego. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1929. w 1929 przeniesiony z 1 p. uł. do 23 p. uł. na stanowisko kwatermistrza. W 1933 przeniesiony z 23 p. uł. w Postawach do 4 p. uł. w Wilnie na stanowisko z-cy    d-cy pułku. Awansowany 1 I 1934 do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. W latach 1938-1939 na stanowisku I    z-cy  d-cy 4 p. uł.  W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 4 p. uł., potem d-cy Oddziału Wydzielonego Wileńskiej Brygady Kawalerii. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej, skąd wkrótce udało mu się zbiec, a następnie przedostaje się przez Węgry do Francji, gdzie od XII 1939 dowodzi Wileńskim Dywizjonem Rozpoznawczym w składzie 2 Dywizji Strzelców Pieszych. Uczestniczy w VI 1940 w kampanii francuskiej. Po klęsce Francuzów w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii - Szkocja, gdzie do 1941 był d-cą I Oddziału Rozpoznawczego /9 p. uł./ 1 Brygady Strzelców. W 1942 przeniesiony do Armii Polskiej w ZSRR, gdzie objął dowództwo 7 pułku rozpoznawczego 7 DP. Uczestnik kampanii włoskiej w składzie I KP. W latach  1944-1945 d-ca 3 p. uł. śląskich, a w 1945 z-ca d-cy 14 Wielkopolskiej Brygady Kawalerii Panc. Po demobilizacji w 1947 w Wlk. Brytanii. Działacz kombatancki-prezes Koła 3 p. uł. Brat Witolda
    Zmarł 19 III 1961 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Brompton w Londynie.
    Odznaczony: KW 3x, ZKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; R. Rybka – K Stepan. Rocznik oficerski. 1939. Kraków 2006: A. Suchcitz. „Non Omnis Moriar” Polacy na Londyńskim cmentarzu Brompton. W-wa 1992

     
    Święcicki Jędrzej /Andrzej/Franciszek Ksawery
    [1917-2000], kadet, ppor. sł. st. art.[1938], w ZWZ/AK ps. „Frycz” vel Jan Sawicki
    Ur. 22 VI 1917. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1936-1937 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1938 z przydziałem 1 dak w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. W okresie 1938-1939 pełnił funkcję d-cy plutonu w 3 baterii 1 dak. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 3 baterii 1 dak w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej, skąd udało mu się zbiec. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Radomsku, gdzie od 194o działa w konspiracji ZWZ., potem w Wilnie. W latach 1942-1943 oficer Kedywu w Wilnie. Dowodził oddziałem Kedywu pozostającym w dyspozycji Komendy Okręgu AK Wilno. Od VII 1944 z swoim oddziałem włączony do II Zgrupowania AK mjr M. Potockiego „Węgielnego”. Uczestnik w operacji „Ostra Brama”. Po wojnie w kraju. Służył od 1945 w WP. Zwolniony z wojska z przyczyn politycznych w 1947. Mieszkał we Wrocławiu, gdzie pracował jako biegły księgowy.
    Zmarł 18 III 2000 we Wrocławiu.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939,. Kraków 2006; L. Tomaszewski. Wileńszczyzna lat wojny i okupacji 1939-1945. W-wa 1999;

     
    Święcicki Ksawery
    [1895-1966], mjr sł. st. kaw.[1935], w PSZ ppłk/płk
    Ur. 9 X 1895 w Strzałkowie k. Radomska. Uczęszczał do gimnazjum. Żołnierz Legionów Polskich. Służył w szwadronie kawalerii potem w 1 p. uł.  „Beliny- Prażmowskiego”. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 11 p. uł. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kawalerii z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 11 p. uł. w Ciechanowie, gdzie pełnił różne funkcje. W latach 1923 – 1924 był odkomenderowany z 11 p. uł. na stanowisko instruktora w Baonie Szkolnym Podchorążych Oficerskiej Szkoły Inżynierii. Od 1924 ponownie w 11 p. uł. Ukończył kurs dla dowódców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1928 dowodził szwadronem. W 1929 przeniesiony z 11 p. uł. do 7 psk w Poznaniu na stanowisko d-cy szwadronu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1935. W 1935 przeniesiony z 7 psk do Biura Personalnego MSWoj. na stanowisko referenta. Od 1 VII 1937 – 19 IX 1939 był d-cą Dywizjonu Rozpoznawczego 10 Brygady Kawalerii w Rzeszowie. Dywizjonem dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 1o BKaw. Panc. Walczył w Małopolsce Wschodniej. Wraz z brygadą przekroczył we IX 1939 granicę z Węgrami. Przedostał się później do Francji, gdzie służył w Brygadzie Kaw. Panc. płk./gen. St. Maczka. Uczestnik kampanii francuskiej w VI 1940. Po klęsce Francji przedostał się do Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. Od XII 1940 do II 1943 był d-cą 10 Oddziału Rozpoznawczego, przekształconego 18 VIII 1942 w 10 Batalion Rozpoznawczy./późniejszy 10 p. dragonów/w latach 1944-1945 był k-dtem Obozu Rozdzielczego d Polaków z niewoli niemieckiej. Awansowany do stopnia płk-a kaw. Po demobilizacji w 1947 mieszkał w Wlk. Brytanii. Był aktywnym działaczem kombatanckim. Członek Koła Beliniaków, kół ułanów 11 p. uł. oraz 10 p. dragonów.
    Zmarł 4 XI 1966 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Streatham Park
    Odznaczony: VM kl. 5, KN,  KW,  ZKZ, SKZ.  .
    Żona Jadwiga z d. Biedrzycka /20 VIII 1902-26 II 1971/
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 8 z 1 VI 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001;

     
    Święcicki Maciej Kazimierz
    [1913-1939], ppor. rez. kaw.[1935]
    Ur.7 II 1913. Absolwent gimnazjum. W okresie od 16 VIII 1931 do 30 VI 1932 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 10 psk. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu gospodarczego w 3 p. szwol. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Poległ w Walce z Niemcami 10 IX 1939 pod Zambrowem.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Święcicki Władysław
    [1900-+?], mjr sł. st. piech.[1936]
    Ur. 25 VI 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Od 1919 w Korpusie Kadetów Nr 2w Modlinie. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie do 1923 był wychowawcą. W 1923 przeniesiony do 53 pp w Stryju, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany 1 I 1927 do stopnia kpt. sł. st. piech. Przeniesiony z 53 pp do 17 pp w Rzeszowie na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1928-1929 w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, skąd został w 1929 przeniesiony do 50 pp w Kowlu na stanowisko d-cy kompanii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1936. W latach 1936-1937 d-ca batalionu w 50 pp, potem przeniesiony do 5 Okręgowego Urzędu WF i PW na stanowisko k-dta Legii Akademickiej Uczelni. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 33 pp w składzie 18 DP SGO „Narew”, potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW, ZKZ, SKZ
    Księga Pamięci Kadetów II RP. Pruszków 2001; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII1929R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 .

     
    Świętochowski Jan
    [1901-1939], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 3 XII 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 1 pp Leg. Ukończył wojenny kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 IV 1920. Służył w 1 pp Leg. w Wilnie. Do stopnia por. awansowany 1 IV 1922. Służy nadal w 1 pp Leg. w Wilnie, gdzie pełni różne funkcje. Po 1926 przeniesiony z 1 pp Leg. do 18 pp w Skierniewicach. W 1933 przeniesiony z 18 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Batalionu KOP „Orny”, gdzie był początkowo d-ca plutonu, potem kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. do mobilizacji w 1939 był d-cą 3 kompanii obwodowej w Baonie KOP „Orany”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 134 pp rez. w składzie 33 DPRez. Poległ w walce z Niemcami 30 IX 1939 pod Krzemieniem.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Nieodległą i granice. KOP 1924-1939. Warszawa-Pułtusk. 2001

     
    Świrski Jerzy
    [1882-1959] kontradmirał MW[1931], w PSZ wiceadmirał[1941]
    Ur. 5 IV 1882 w Kaliszu. Ukończył Korpus Kadetów w Moskwie. W okresie 1899 -1902 uczył się  Morskim Korpusie w Petersburgu. Absolwent kursu dla oficerów  nawigatorów. W 1902 mianowany miczmanem i skierowany do służby w marynarce wojennej rosyjskiej. Początkowo oficer wachtowy i młodszy oficer nawigacyjny na krążowniku „Askold”. Następnie służył w Flocie Czarnomorskiej, awansowany w 1905 do stopnia por., od 1905 oficer wachtowy pancernika „Rostisław”, następnie na stawiaczu min „Dunaj” i kanonierce „Doniec”, skąd został przeniesiony na stanowisko oficera nawigacyjnego  na krążowniku „Pamiat Merkurija”. W 1908 był krótko kierownikiem wyszkolenia stawiacza min „Kronsztadt”. W latach 1909-1911 był oficerem nawigacyjnym na pancerniku „Jewstafij”, potem oficer nawigacyjny Dywizjonu Torpedowców i d-ca torpedowca „Striemitielnyj”. Awansowny w 1912 do stopnia kpt. W 1912 został flagowym oficerem nawigacyjnym Brygady Pancerników. W 1914 mianowany k-drem- por. Od 1914 członek komisji ds. szkolnych we Flocie Czarnomorskiej. Podczas I wojny światowej zajmował stanowisko oficera nawigacyjnego Floty Czarnomorskiej, gdzie w 1917 został awansowany do stopnia kpt. I rangi /komandora/. W 1918 został ministrem Sztabu Morskiego i ministrem Spraw Morskich Ukraińskiej Republiki Ludowej. W 1918 otrzymał awans na kontradmirała Hetmanatu /Państwa Ukraińskiego/. Pod koniec wojny w 1918 związał się z ukraińskim frontem niepodległościowym, a po jego upadku w 1919 powrócił do kraju. Początkowo był dyrektorem Ligi Odrodzenia Marynarki Wojennej Polskiej. Od III –IV 1919 działa w Komitecie Narodowym Polskim w Paryżu. W okresie IV1919-VIII 1920 z-ca szefa Departamentu Spraw Morskich MSWoj. Zweryfikowany w stopniu komandora z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach VIII 1920-XI 1922 z-ca d-cy Wybrzeża Morskiego, potem od XI 1922-V 1925 z-ca d-cy Floty i Wybrzeża. W okresie V 1925- IX 1939 szef KMW. Mianowany kontradmirałem 1 I 1931.Podczas kampanii wrześniowej 1939 ewakuuje się z Warszawy przez Pińsk, potem do Rumunii, a następnie do Paryża w okresie X 1939-1946 szef KMW na Zachodzie. Wiceadmirał z 19 I 1941.
    Po wojnie w Wlkp. Brytanii. Na emigracji był m. in. przewodniczącym Rady Instytutu Historycznego gen. W. Sikorskiego
    Zmarł 12 VI 1959. Pochowany na cmentarzu Brompton w Londynie.
    Odznaczony: PR kl. I, III i IV, ZKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
    Żonaty z Maria z d. Wiercińska/+28 II 1973/
    Roczniki oficerskie 1923,1924,928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski – st. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej.  W-wa 1991; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; A. Suchcitz. „Non omnis Moriar”. Polacy na Londyńskim Cmentarzu Brompton> W-wa 1992

     
    Świrski- Romanowski Stefan
    [1906-?], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 1 I 1906. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu 164 pp w składzie Grupy „Sandomierz”. Brał udział w walkach na linii obronnej Wisły, potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Świtaj Lucjan
    [1892-+?], kpt. adm. sł. st. /z piech./ [1936]
    Ur. 17 VI 1892. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie 3 I 1919-21 III 1919 na wojennym kursie Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie- klasa „L”. Mianowany ppor. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 68 pp, skąd został odkomenderowany do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie pełnił funkcję m. in. gospodarza szkoły. Później oficer w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. adm. /z piech./1 I 1936. W latach 1937-1939 oficer gospodarczy w 82 pp w Brześciu nad Bugiem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy kwatermistrza 60 DPRez. Walczył na Lubelszczyźnie w składzie SGO „Polesie”. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, ZKZ, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989;

     
    Świtalski Henryk Ignacy
    [1903-1939], inż. por. rez. int.[1937]
    Ur. 25 I 1903. Absolwent gimnazjum. Ukończył wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty Śremie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 57 pp w Poznaniu. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych przeniesiony do korpusu oficerów intendentów. Mianowany por. rez. 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera parku intendentury. Poległ w walce 1 x 1939. Pochowany na cmentarzu wojennym w Chełmie-Strupin Duży.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Świtała Alojzy
    [1909-1939], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 26 X 1909. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 23 DP. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych promowany w 1935 na stopień ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 2 kompanii CKM II w batalionie 73 pp w składzie 23 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 73 pp od Śląska na Lubelszczyznę. Poległ w walce 16 IX 1939 w rejonie Józefowi. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Biłgoraju.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989.

     
    Świtoniak Bolesław
    [1900-+?], kpt. sł. st. art. [1939], w konspiracji NSZ- AK mjr  ps. „Kmicic II”
    Ur. 17 XII 1900 w Łodzi. W WP od 1919. Ukończył kurs szkoły podoficerskiej i służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1926-1928 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 10 pap w Łodzi na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W 10 pal pełnił różne funkcje. Przeniesiony z 10 pal do 28 pp na stanowisko d-cy plutonu artylerii. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu artylerii piechoty 28 pp w składzie 10 DP. Z resztkami 28 pp przebił się na Lubelszczyznę i tam uczestniczył w walkach do kapitulacji. Po zakończeniu działań unika niewoli i przedostaje się do Warszawy, gdzie podejmuje działalność konspiracyjną w NOW, potem w Narodowych Siłach Zbrojnych i AK. Uczestnik Powstania Warszawskiego.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Krowa 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004.
    W 1946r zawarł związek małżeński z Ireną Wesołowską,w tym roku zaczął pracować na stanowisku dyrektora w zakładach przemysłu gumowego w Łodzii dyrektorem Państwowego gospodarstwa rolnego w Niechcicach(kolo Radomska),mieszkał w Łodzi na ul.Daniłowskiego 5 Zmarł w 1947r na gruźlice. Pochowany został na cmentarzu Św. Franciszka w Łodzi przy ul Rzgowskiej. Do dzisiejszego dnia posiadam zdjęcia wuja z życia i pogrzebu. 
    inf. Krzysztof Wesołowski 22.04.2012
     

     

     
     

    3 grudzień 2010 r. - 22 kwiecień 2012 r.
     
    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005