<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Lubelszczyzna - 1939 r.

  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " A - B "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " C - F "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " G - J "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " K "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " L - O "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " P - R "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " S - Ś "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " T - Ż "


  • Lubelszczyzna - 1939 r.

    nazwiska osób na literę  L - O 


     


    Na podstawie indeksu książki pt. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku autorstwa Ludwika Głowackiego opracowuję noty biograficzne uczestników walk na Lubelszczyźnie we Wrześniu 1939. Indeks zawiera głównie nazwiska oficerów – od funkcji d-cy plutonu do funkcji d-cy armii.

    Jednocześnie zwracam się z prośbą o wszelkie uwagi, sprostowania i uzupełnienia.

    Tadeusz Łaszczewski


     

    Lachowicz Jan
    [1897-1939], ppłk sł. st. piech.[1939]
    Ur. 14 V 1897 w Starym Samborze woj. lwowskie, syn Antoniego i Zuzanny z Langenfeldów.  Absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Tarnopolu, gdzie w 1916 zdał maturę. Od 1914 członek Związku strzeleckiego. Od 5 VIII 1914 w Legionach Polskich, służył w 2 kompanii I baonu 1 pp LP, potem w 1 part. LP, a następnie w 4 pp LP. Walczył pod Laskami i Kamienichą i Rudkami. W XII 1914 wyróżnił się w walce pod Łowczówkiem, potem walczył pod Przepiórkowem, Tarłowem i na froncie Wołyńskim pod Jabłonka. W 1917 ukończył kurs wojenny szkoły oficerów piechoty przy 4 pp LP. Po kryzysie przysięgowym w Legionach we Ix 1917 wcielony do armii austriackiej. Służył w 40 pp potem w 33 pp. Od XI 1918 w WP. Walczy na froncie wojny polsko-ukraińskiej. W XII 1918 pod Ustrzykami dostał się do niewoli ukraińskiej, skąd został uwolniony wiosną 1919. Następnie powraca do służby w WP. Przydzielony do 5 pp Leg. Bierze udział w szeregach 5 pp Leg. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1921 ukończył kurs doszkalający dla młodszych oficerów. Z 5 pp Leg. w 1921 przeniesiony do 4 dyonu panc., potem w 1922 do 11 pp. Ukończył w 1924 kurs żywnościowy. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W 11 pp dowodził m. in. kompanią. W okresie od 17 I 1927 do 17 IV 1927 przebywał na kursie dla oficerów piechoty w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. Przeniesiony z dniem 1 IV 1930 z 11 pp do na stanowisko kmdt obwodowego PW do 84 pp w Pińsku. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1932. W IV 1932 mianowany d-cą batalionu w 84 pp. W VI 1934 przesunięty z funkcji d-cy batalionu na stanowisko kwatermistrza 84 pp. W VI 1938 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Od 10 VI 1938 d-ca Baonu KOP „Ostróg”  stacjonującego w miejscowości Ostróg pow. Zdołbunów woj. wołyńskie. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 19 III 1939. Po mobilizacji Baon KOP „Ostróg” jako II baon został przydzielony do 96 pp rez. w składzie 38 DP Rez. Baonem dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Ciężko ranny 19 IX 1939 w walce z Niemcami w folwarku Jamelna k. Janowa Lwowskiego. Zmarł 24 IX 1939 w szpitalu w Przemyślu.
    Żonaty z Feliksą Spaczyńską, dwie córki: Barbarę-Zofię /1922/ i Czesławę – Wacławę /1925/
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 7148, KN, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 1 z 4 I 1923;Dz. Pers. nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. nr 11 z 31 III 1927; Rocznik oficerski 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; O Niepodległą i Granice. Kop 1924-1939. W-wa-Pułtusk 2001; M. Rezler. Biogram J. L/w:/ Kawalerowie VM 1792-1945. T. II /1914-1921/, cz. 1. Koszalin 1991.

     
    Lachowicz Jerzy Józef
    [1905-?],ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 4 VII 1905. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po dobyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 8 pp Leg. W Lublinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 8 PP Leg. W składzie 3 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 PP Leg. Lublin 1984.

     
    Lacny Alfred Rudolf
    [1893-?], kpt. sł. st. art.[1928], od 1 I 1929 w st. sp.
    Ur. 27 III 1893. Od VIII1914 w Legionach Polskich. W VII 1915 przebywał na kursie specjalistycznym w Kadrze Oficerów Artylerii – Szkoła Podchorążych Legionów Polskich. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 1 pan w Górze Kalwarii. W 1924 ukończył 10 miesięczny kurs dla Młodszych Oficerów Artylerii w Obozie Szkolnym artylerii w Toruniu. Po 1925 przeniesiony d0 7 pac w Poznaniu, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928. Z dniem 31 XII 1928 przeniesiony w stan spoczynku. Przydzielony do Kadry Oficerów Artylerii pozostawał w dyspozycji d0wódcy DOK VII. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. Mieszkał w Poznaniu.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kmdt-a Placu w Drohiczynie Poleskim.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928; Dz. Pers. Nr 31 z 28 III 1924; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „‘Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Ladenberger Eugeniusz
    [1908-1979], oficer sł. st. piechoty WP, kpt. [1939], w konspiracji ZWZ/AK, mjr sł. st. piech.. 25 VII 1944, ps. „Dereń”, „Burza”, „Henryk”, „Janosik”, „Kazimierz”, „Oracz”.
    K-dt Obwodu ZWZ Lubartów I-VI 1940. Okręg Lublin ZWZ.
    Ur. 11 XII 1908 w miejscowości Słotwinie pow. Nowy Sącz woj. krakowskie, syn urzędnika banku Pawła i Karoliny. W 1927 ukończył II Gimnazjum Państwowe im. Bolesława Chrobrego w Nowym Sączu, gdzie w VI 1927 uzyskał świadectwo dojrzałości. Od IX 1927 do VIII 1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Od IX 1928 do VIII 1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi – Komorowie. Mianowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1930 z przydziałem do 75 pp. w Chorzowie na stanowisko dowódcy plutonu w kompanii strzeleckiej. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Ukończył kurs dla oficerów w zakresie CKM w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W połowie lat trzydziestych przeniesiony do 15 pp. w Dęblinie na stanowisko d-cy plutonu CKM, potem d-cy kompanii CKM. Od 22 XI 1938 do VIII 1939 adiutant 15 pp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1939. Po mobilizacji w sierpniu 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy 14 samodzielnej kompanii CKM przy 39. DP Rez. Kompanią dowodził w czasie kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem na Lubelszczyźnie, m.in. pod Cześnikami i Tomaszowem Lub., gdzie 26 IX 1939 zostaje ranny. Wzięty do niewoli umieszczony w obozie jenieckim w Pińczowie, skąd na początku X 1939 uciekł. Przedostał się do Lublina, gdzie ukrywał się u rodziny. Od XI 1939 czynny w konspiracji niepodległościowej SZP potem ZWZ. W grudniu 1939 mianowany    k-dtem Obwodu ZWZ Lubartów. Funkcję objął na początku stycznia 1940. Do Lubartowa przybył razem z swoim zastępcą por. sł. st. piech. Romanem Jaworskim ps. „Grab” znanym mu ze służby w 15 pp. Oficjalnie zalegalizowany jako kierownik Lubartowskiej Spółdzielni Spożywców „Społem”. Po nawiązani kontaktów konspiracyjnych z członkami miejscowej siatki ZWZ przystąpił do aktywnej pracy i wykonywania powierzonego mu zadania. Organizuje sieć terenową oraz zalążek sztabu obwodu. Jego aktywna działalność zwróciła uwagę agentury gestapo. Zagrożony aresztowaniem w czerwcu 1940 przekazał komendę Obwodu ZWZ Lubartów por. R. Jaworskiemu i wyjechał do Lublina. Następnie do III 1941 oficer dyspozycyjny k-dta Okręgu ZWZ Lublin – płk dypl. sł. st. T. Pełczyńskiego. Na terenie okręgu lubelskiego używał ps. „Dereń”. W IV 1941 przekazany do dyspozycji KG ZWZ w Warszawie, gdzie otrzymał przydział do Wydziału Wyszkoleniowego III Oddziału KG ZWZ kierowanego przez   ppłk-a sł. st. K. Bąbińskiego „Krzysztof”. Współpracował z kpt. dypl. T. Wojciechowskim „Dziekan”. Po otrzymaniu dokumentów legalizacyjnych zamieszkał przy ul. Ząbkowskiej. Oficjalnie zatrudniony jako urzędnik w gazowni miejskiej w Warszawie. Ppłk K. Bąbiński latem 1941 powierza mu zadanie organizację i dowództwo baonu dyspozycyjno-sztabowego krypt. „Baszta” przeznaczonego na wypadek powstania dla ochrony Kwatery Głównej. Jednocześnie od I 1942 był wykładowcą na konspiracyjnych kursach Podchorążych Rezerwy Piechoty ZWZ/AK oraz kursach Szkoły Podoficerskiej. Od 1 II 1943-31 VIII 1943 był k-dtem III kursu Szkoły Podchorążych Rezerwy AK w Warszawie. Dowodził i uczestniczył w wielu akcjach dywersyjno-sabotażowych przeprowadzanych przeciwko okupantowi na terenie Warszawy. We IX 1943 KG AK podjęła decyzje o przekształceniu dotychczasowego baonu dyspozycyjnego „Baszta” w pełny pułk piechoty. Wykonanie tego zadania powierzono ppłk Stanisławowi Kamieńskiemu „Daniel”, który zorganizował trzy bataliony. E. L. Zostaje mianowany d-cą I Baonu „Bałtyk” i jednocześnie inspektorem wyszkolenia pułku „Baszta”. Rozkazem KG AK nr L. 400/BP z 25 VII 1944 zostaje awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piechoty z starszeństwem 03 V 1944. Od 01 VIII 1944 bierze udział w Powstaniu Warszawskim. Dowodzi baonem „Bałtyk” w walkach na terenie Górnego Mokotowa. 27 IX 1944 w godzinach rannych na rozkaz mjr-a K. Szternala „Zrywa” p. o d-cy obwodu AK Mokotów przeszedł linie niemieckie jako parlamentariusz. Przewieziony przez Niemców do Ożarowa, gdzie w dworku p. Anieli Urbanowiczowej prowadził rozmowy z gen. Erichem von dem Bachem, który oświadczył, że w przypadku kapitulacji powstańców i złożeniu broni gwarantuje powstańcom traktowanie należne kombatantom. Po powrocie do sztabu mjr-a K. Szternala „Zrywa” i przyjęciu warunków niemieckich wydano rozkaz o zaprzestaniu walk. Oficjalnie na Mokotowie powstanie zakończyło się 27 IX 1944 o godz. 13,oo. Po kapitulacji znalazł się w niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w Dulagu nr 121 na terenie Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego w Pruszkowie, skąd go wywieziono do obozu jenieckiego w głąb Niemiec, gdzie przebywał do V 1945. Po odzyskaniu wolności w V 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II Korpusu polskiego gen. W. Andersa. Służył na stanowisku z-cy d-cy batalionu w 16 Pomorskiej Brygadzie Piechoty potem w 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej PSZ na Zachodzie. W 1947 po demobilizacji powraca do kraju. Początkowo zamieszkał w Gdańsku. Po zgłoszeniu się w miejscowym WKR został zweryfikowany przez MON w stopniu mjr-a rez. WP. Podejmuje pracę na różnych stanowiskach z czasem na stanowiskach kierowniczych w Centrali Jajczarsko-Drobiarskiej w Gdańsku. Na początku lat 1970 przeszedł na emeryturę. Mieszkał ostatnio przy ul. Technicznej w Gdyni.
    Po 1956 utrzymywał kontakty z środowiskiem b. żołnierzy „Baszty”.
    Zmarł w Warszawie 14 XI 1979. Pochowany na kwaterze „Baszty” na cmentarzu powązkowskim w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11748, KW, Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami.
    Żonaty z Marią Woronkiewicz.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski MSWoj. 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; R. Gessing. Zarys Dziejów II Gimnazjum w Nowym Sączu /w:/ Rocznik Sądecki, t. XIV. Nowy Sącz 1973; Z. Gnat-Wieteska. 15 pp. Pruszków 1996; I. Caban – Z. Mańkowski. Okręg Lubelski ZWZ-AK 1939-1944. Lublin 1971; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; Cz. Gregorcewicz-D. Salata. ZWZ – AK w obwodzie lubartowskim 1939-1945. Lublin 1998; Z. Ligęza. Lubartowskie drogi AK. Lublin 1998; Zbiorowe: AK na środkowej i południowej Lubelszczyźnie i Podlasiu. Lublin 1993; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; L. Bartelski. Mokotów 1944. W-wa 1986; tenże: Pułk AK „Baszta”. W-wa 1990; Zbiorowe. Cmentarz Komunalny Powązki- Dawny Wojskowy w Warszawie. W-wa 1989; A. Przygoński. Powstanie Warszawskie w sierpniu 1944. W-wa 1988; A. Woszczyk. „Baszta” -„K-3” walczy. Łódź 1973; T. Łaszczewski. Biogram E. L. /w:/ MSBUDN 1939-1956, t. 10. Kraków 2004; USC Warszawa. Skrócony akt zgonu nr IV/2728/1979.

     
    Lamers Jan
    [ 1897-1957], legionista, oficer dypl. sł. st. piechoty WP, ppłk dypl. [1938], w konspiracji ZWZ/AK, płk dypl. [1944], ps. „Florian”.
    K-dt Obwodu Warszawa – Śródmieście AK 1940 – XI 1941. Okręg Warszawa-Miasto ZWZ.
    Ur. 10 IX 1897 w m. Biała- Niżna k/ Grybowa w Małopolsce, syn Jana i Pauliny z d. Kolansek. W okresie VIII 1914-VII1917 służył w Legionach Polskich, a po kryzysie w LP od IX 1917 w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej. Od XI 1918 służy w WP w 5 pp Leg. Dekretem z dnia 18 III 1919 mianowany z dniem 1 III 1919 ppor. sł. st. piech. Bierze udział w szeregach 5 pp. Leg. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 1 V 1920. W 1921 przeniesiony z 5 pp Leg. do 71 pp. W 1922 zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piechoty z starszeństwem 1 VI 1919. W 1923 ponownie w 5 pp Leg. W 1927 zostaje przeniesiony z 5 pp Leg.  do 71 pp. w Zambrowie, gdzie pełni funkcję d-cy III batalionu, a od 1928 oficer PW pułku, potem  k-dt obwodowego PW i WF przy 71 pp. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piechoty 1 I 1930. Przeniesiony w 1930 do 36 pp. Legii Akademickiej w Warszawie. W latach 1931-1933 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. z dniem 1 X 1933 przydzielony do sztabu DOK I w Warszawie, gdzie pełnił różne funkcje m. in. szefa Wydziału Mobilizacji i Uzupełnień. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piechoty 19 III 1938. We wrześniu 1939 dowódca oddziału „Szack”, potem od 12 IX 1939 szef sztabu Grupy „Kowel”. Podczas okupacji czynny od początku 1940 w szeregach konspiracji ZWZ/AK w Warszawie. Od lata 1940 do XI 1941 k-dt Obwodu ZWZ Warszawa Śródmieście. Następnie przeniesiony do KG ZWZ/AK na stanowisko szefa Wydziału Mobilizacji i OSZ w Oddziale I KG ZWZ-AK. Brał udział w Powstaniu Warszawskim na stanowisku szefa sztabu Grupy „Północ”. Po upadku powstania dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli i odzyskaniu wolności 31 I 1945 powraca do kraju. W konspiracji awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. piechoty. /27 IX 1944/.Mieszkał w Warszawie przy ul. Rozbrat.
    Zmarł w Warszawie 24 XI 1957. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony m.in. VM kl. 5, KN, KW 4x, Krzyżem Zasługi Srebrnym
    Żonaty z Stanisławą z d. Ruczka.
    Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 36 z 1 IV 1919; Dz. Pers. Nr 15  z 14 IV 1921; Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927;Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Rocznik Oficerski 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 2 z 26 I 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976, wg indeksu; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945, Warszawa 1990, wg indeksu; Cmentarz Komunalny Powązki – Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989, s. 163. P. Stachiewicz. Starówka 1944. Warszawa 1983, wg indeksu; USC Warszawa. Skrócony akt zgonu nr I/32o5/1957.

     
    Landau Stanisław Tadeusz
    [1909-?], ppor. rez. art.[1935]
    Ur. 03 III 1909. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał latach 1930-1931 w 6 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 30 pal. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1935. Ewidencyjnie PKU Warszawa M IV. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 5 dywizjonie 20 pal w składzie 60 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski .SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Landowski Antoni Leon
    [1904-+?], rtm. dypl. sł. st. kaw.[1937], w PSZ, mjr
    19 IV 1904. Absolwent gimnazjum. W latach 1923-1924 w szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. w latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1926 z przydziałem do 10 psk w Łańcucie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Przeniesiony w IX 1931 z 10 psk do 1 psk w Garwolinie., gdzie pełni różne funkcje.  w laatch 1935-1937 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. 19 III 1937. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu rtm. dypl. sł. st. kaw. przydzielony na stanowisko I oficera sztabu Mazowieckiej Brygady Kawalerii. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestniczy w walkach na szlaku bojowym brygady. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji oddziałów polskich w niewoli niemieckiej. Po wojnie służył w II KP we Włoszech. W 1945 był oficerem informacyjnym w sztabie 14 Wielkopolskiej Brygady Pancernej we Włoszech w 1945. Po demobilizacji w 1947 przebywał w Wlk. Brytanii, skąd później wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tam osiadł na stałe w stanie Arizona.
    Dalsze losy n/n
    Nie żyje.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Rocznik oficerski 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930;Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;

     
    Lang Franciszek Józef
    [1908-1995], oficer sł. st. piechoty, por. [1935], w konspiracji SZP/ZWZ/AK kpt. [1943], działacz WiN, ps. „Fraszka”, „Lampart”, „Lolik”, vel Polański, vel Lachowicz
    Kierownik Rejonu WiN Gliwice jesień 1945-wiosna 1946. Okręg WiN Katowice.
    Ur. 07 XII 1908 w Nowym Sączu. Syn Stanisława i Emilii z d. Wierzbickiej. Po ukończeniu w 1927 gimnazjum studiował w latach 1927 – 1929 na Wydziale Humanistycznym UJK we Lwowie. Następnie odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Różanie, gdzie przebywa od X 1929 do VIII 1930. Od X 1930 do 15 VIII 1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1932 z przydziałem do 17 pp w Rzeszowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1935. Od 1935 d-ca kompanii CKM w 17 pp. Po mobilizacji w VIII 1939 otrzymał przydział do formowanego przez 17 pp 165 PP Rez. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 2 kompanii CKM w II Baonie 165 PP Rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Wyróżnił się podczas boju z czołgami niemieckimi pod Iłżą. Po rozbiciu pułku unika niewoli i powraca do Rzeszowa. Od XI 1939 uczestniczył w organizowaniu struktur konspiracyjnych na Rzeszowszczyźnie, współpracował z siatką Tajnej Organizacji Wojskowej i Służby Zwycięstwa Polski. 20 XI 1939 objął dowództwo patrolu SZP, prowadził akcje antyniemieckie pomiędzy Rzeszowem i Łańcutem. Na początku 1940 zaprzysiężony do ZWZ. Organizował i dowodził siatką dywersyjn0 – sabotażową Związku Odwetu w rejonie Przemyśla, Rzeszowa i Tarnowa. Od II 1942 do 30 X 1943 pełnił funkcję z-cy k-dta Obwodu AK Rzeszów. Jednocześnie latem 1943 i oficer wyszkoleniowy rzeszowskiego Inspektoratu Rejonowego AK. Podlegały mu placówki AK w Hymnem, Błażowej, Tyczynie i w Strzyżowie. Uczestniczył w komisjach egzaminacyjnych konspiracyjnych szkół podchorążych rez. piechoty AK. Awansowany 11 XI 1943 do stopnia kpt. sł. st.
    W XI 1943 przeniesiony na stanowisko adiutanta taktycznego k-dta Okręgu AK Kraków. Podczas akcji „Burza” w VII-VIII 1944 dowodził baonem osłonowym Komendy Okręgu AK Kraków. Po wejściu A. Cz. w I 1945 na teren okręgu zagrożony aresztowaniem przez NKWD wyjechał do Rzeszowa, gdzie mieszkał przy ul. Langiewicza. Jesienią 1945 wyjechał do Gliwic, gdzie się osiedlił i podjął pracę zawodową. Od jesieni 1945 czynny w strukturach Zrzeszenia WiN na terenie Okręgu WiN Katowice. Pierwszy organizator i kierownik Rejonu WiN Gliwice. Zorganizował aktywnie działającą siatkę konspiracyjną WiN na podległym terenie, którą kierował do wiosny 1946. Zagrożony aresztowaniem przerywa działalność konspiracyjną i wyjeżdża do Rzeszowa. W dniu 27 IV 1947 ujawnił się w PUBP w Rzeszowie. W V 1948 wznowił działalność konspiracyjną. Działał na terenie Rzeszowa i Warszawy do 1953. Był wykorzystywany operacyjnie przez MBP pod ps. „Stefan”. Wg opinii UB pracował dwulicowo. Aresztowany przez funkcj. MBP w Warszawie 23 III 1953 i uwięziony. 25 II 1954 skazany przez WSR Warszawa na 10 lat więzienia po zastosowaniu amnestii. Zwolniony z więzienia w 1956.
    W latach późniejszych mieszkał przy ul. Jagiellońskiej nr 45 w Rzeszowie, gdzie zmarł 07 XII 1995. Pochowany na cmentarzu w Nowym Sączu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; G. Ostasz. Encyklopedia Rzeszowa. Rzeszów 2004; T. Balbus. O Polskę Wolną i Niezawisłą /1945-1948/. Kraków - Wrocław 2004

     
    Lange Józef
    [1887-?], mjr lek. wet. [1927]
    Ur. 4 XI 1887. Ukończył studia weterynaryjne. Z zawodu lekarz weterynarz. Uczestnik i wojny światowej. W WP od XI 1918. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w 3o pp, potem w Kadrze Okręgowego Szpitala Koni Nr 9. Do stopnia mjr-a awansowany 1 I 1927 był lekarzem, potem st. lekarzem wet. w 13 p. uł. w Nowowilejce. W 1939 przeniesiony z 13 p. uł. na stanowisko szefa służby weterynaryjnej 1 DP Leg. i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczy na szlaku bojowym 1 DP Leg. nad Narwią, potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Langer  Julian
    [1901-?],ppor. rez. piech.[1925]
    Ur. 13 II 1901. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Mianowany ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 VII 1925 przydziałem do 45 pp w Równem. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów M. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze e udział na stanowisku d-cy 8 kompanii III batalionu 51 pp w składzie 12 DP. Podczas walk 12 IX 1939 pod Rzechowem został ciężko ranny.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; L. Zachuta. 51 pp. Pruszków 1992.

     
    Langner Adam Gwido
    [1892-+?], ppłk. sł. st. int.[1937]
    Ur. 7 X 1892. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. int. z starszeństwem od 1 VI 1919.  Był oficerem w Okręgowych Zakładach Gospodarczych Nr VI. W 1923 odkomenderowany do Wyższej Szkoły Intendentury na stanowisko oficera w Dziale Gospodarczym. W 1924 oficer w 6 Okręgowym Szefostwie Intendentury. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. int. 1 VII 1925. W 1931 był kierownikiem Filii Wojskowych Zakładów Zaopatrzenia Intendentury we Lwowie. Następnie od 1932 w Szefostwie Int. OK. VI we Lwowie. Awansowany 19 III 1937 do stopnia ppłk-a sł. st. int. W latach 1937-1939 pełnił funkcję z-cy szefa  int. DOK VI. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby intendentury do 26 IX 1939 w Dowództwie Armii „Modlin” gen. E. Przedrzymirskiego-Krukowicza. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W latach 1939-1945 w niewoli. Po wojnie w kraju.
    Odznaczony: ZKZ, OP 5
    Roczniki oficerskie 1923,1924, 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987.

     
    Langner Władysław Aleksander
    [1896-1972], gen. bryg.[1933]
    Ur. 18 VI 1896 w Jaworowie woj. lwowskie, syn Gustawa i Malwiny z Barów. Uczęszczał do gimnazjum w Tarnowie. Maturę jako ekstern zdał w 1915 w Nowym Targu. Od 1912 członek PDS. W Vi 1913 po ukończeniu kursu został mianowany podoficerem. Był organizatorem i instruktorem XIV PDS w Tarnowie. Od VII 1913 dowodził II plutonem tarnowskiej kompanii PDS. Wiosna 1914 wyznaczono go do zbierania pieniędzy na Polski Skarb Wojskowy. Mianowany 18 VI 1913 sierż. Jako instruktor 4 kompanii uczestniczył w kursie PDS w Nowym Sączu 15 VII-2 VIII 1914. Po przerwaniu kursu powrócił do Tarnowa. 4 VIII 1914 na czele 43 osobowego oddziału wyruszył z Tarnowa do Krakowa, gdzie został wcielony do 1 pp LP, gdzie dowodził plutonem w 3 kompanii I baonu. 9 X 1914 mianowany ppor. piech. Uczestniczył w niemal całej kampanii wojennej pułku. Przebywał dwukrotnie na kuracji w szpitalu legionowym w Zakopanem we IX 1915 oraz w 1916. 1 XI 1916 mianowany por. piech. dowodził kompanią. Po kryzysie przysięgowym w Legionach od IX 1917 służy w armii austriackiej. Przydzielony do 20 pp należał do istniejącej w tym pułku tajnej organizacji niepodległościowej „Wolność”. W XI 1917 ukończył szkołę oficerów rezerwy, po czym jako chor. piech. dowodził plutonem, potem kompanią 57 pp na froncie włoskim. W XI 1918 wraz z pułkiem powrócił do kraju, został przeformowany na  Pułk Ziemi Tarnowskiej. Od XI 1918 w WP. W okresie XI 1918-III 1919 był d-cą baonu w kadrze 5 pp Leg. , potem w 1 pp Leg. Awansowany 1 III 1919 do stopnia kpt. sł. st. piech., potem od 12 III 1919 do 21 II 1920 d-ca III batalionu 1 pp Leg. W dniach 19-21 IV 1919 wyróżnił się w walkach podczas zdobywania Wilna. Walczył w wojnie polsko bolszewickiej na froncie białorusko-litewskim i na Łotwie. Od II -13 VI 1920 dowodził batalionem zapasowym 1 pp Leg. 23 VI 1920 mianowany ppłk piech. z starszeństwem od 1 IV 1920. od 13 IV 1920 do końca wojny dowodził 167 pp. Zweryfikowany w stopniu ppłk-a sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po przemianowaniu w 1921 roku 167 pp na 75 pp dowodził tym pułkiem do 10 IV 1923. W 1923 ukończył kurs dla dowódców pułku. Od V 1923 do IV 1927 dowodził 40 pp we Lwowie. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia płk-a sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Od IV 1927 – XI 1928 był d-cą piechoty dywizyjnej 12 DP. Jednocześnie w latach 1927-1928 delegowany do Biura Ogólno-Administracyjnego MSWoj. W Warszawie – przewodniczył komisji redagującej przepisy służbowe. Od XI 1928 d0 VIII 1931 był szefem Biura Ogólno-Administracyjnego MSWoj. Od VIII 1931 – VIII 1934 pełnił funkcję z-cy II wiceministra Swój. I szefa Administracji Wojskowej. Mianowany 1 I 1933 gen. bryg. Od VIII 1934 do II 1938 był d-cą DOK IV w Łodzi, potem od 1 III 1938 do IX 1939  VI we Lwowie. We IX 1939 dowodził odcinkiem „Węgry” w Armii „Karpaty”, potem d-ca obrony Lwowa. Poddał 22 IX 1939 Lwów Sowietom. Wywieziony do Moskwy, potem ponownie od 5 X 1939 we Lwowie pod sowieckim nadzorem. 18 XI 1939 wydostał się z Lwowa i przedostał do Rumunii, potem do Francji, gdzie pozostawał w dyspozycji NW. Po upadku Francji przedostał się do Wlk. Brytanii, gdzie od X 1940 – VIII 1941 był d-cą 3 Kadrowej Brygady Strzelców w I KP w Szkocji oraz członkiem Wojskowego Trybunału Orzekającego. Następnie od IX 1941 do VIII 1943 d-ca Brygady Szkolnej. Od VIII 1943 do XI 1945 w Sztabie Inspektora Wyszkolenia Wojskowego. Od XI 1945 do demobilizacji w 1947 pozostawał w dyspozycji szefa Sztabu Głównego. Po demobilizacji zamieszkał na stałe w Walii i pracował na własnej farmie. Mianowany 1 I 1964 przez prezydenta A. Zaleskiego gen. dyw.
    Zmarł 29 IX 1972 w Newcastle on Tyne. Pochowany na cmentarzu All Saints.
    Odznaczony: VM kl. 4 i 5, Polonia Restituta 3 i 4 kl., KN, KW4x, Zuzi innymi medalami.
    Żonaty od 1922 z Zofią Szamańską, miał z nią syna /ur. 1924/
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. III. W-wa 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; Kawalerowie VM 192-1945. T. II /1914-1921. cz. 1. Koszalin1991; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII1924; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934.

     
    Langrod  Lucjan Witold
    [1899-1983], dr kpt. rez. art. [1932]
    Ur. 25 X 1899. Absolwent gimnazjum im. Króla Jana III Sobieskiego w Warszawie z 1917. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 192o.Ukończył kurs szkoły podchorążych. Mianowany ppor. Ukończył wyższe studia uzyskując tytuł dr. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. rez. z starszeństwem od 1 VI 1919 miał przydział do II dyonu taborów w Lublinie. W 1923 przeniesiony do korpusu oficerów artlerii rezerwy. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany 2 I 1932 do stopnia kpt. rez. art. z przydziałem do 2 pal w Kielcach. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy Grupy „Kielce”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym grupy. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód. Po wojnie jako Łagniewski Julian wydał pracę pt. Wrzesień 1939 w Polsce.
    Zmarł w 1983.
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Laskowski  Franciszek
    [1894-?],kpt. dypl. int. [1937],
    Ur. 13 XII 1894. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1922 służył DOK I – Kontrola Administracji. Odkomenderowany do Ekspozytury Wojskowej Kontroli Generalnej przy DOK I. Awansowany 1 VII 1923 do stopnia kpt. sł. st. int. W latach 1924-1926 słuchacz Wyższej Szkoły Intendentury w Warszawie. Po ukończeniu WSInt. z dniem 1 X 1926 został przydzielony do Rejonowego Kierownictwa Intendentury w Skierniewicach. Następnie w Kierownictwie Administracji Pieniężnej w siedzibie DOK IV na stanowisko kierownika. Przeniesiony w X 1932 z Szefostwa Int. DOK IV do 4 Okręgowego Urzędu WF i PW na stanowisko referenta zaopatrzenia int. Awansowany do stopnia mjr dypl. int. 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcje kierownika Samodzielnego Referatu Ogólnego w Szefostwie Intendentury OK. IV w Łodzi. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa int. 6 DP. Brł udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 6 DP. Po kapitulacji 6 DP w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Odznaczony: KN, KW4x, ZKZ, SKZ
    Dalsze losy n/n.
    Dz. Pers. Nr 42  z 11 X 1926; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. W Warszawie. Londyn 1969.

     
    Laskowski Kazimierz
    [1899-1961],kpt. sł. st. piech.[1937], w LWP mjr , instruktor, nauczyciel, trener, działacz sportowy.
    Ur. 7 XI 1899 w Troicku /Rosja/, syn Wacława i Marii Joanny  z Missunów. Uczęszczał do szkół w Troicku i Witebsku, a po powrocie do Warszawy od 1914 uczy się w rosyjskim Gimnazjum Rządowym, a w latach 1915-1918 w Warszawskiej Szkole Ziemi Mazowieckiej. Założyciel drużyny harcerskiej, której został drużynowym. Organizował szkolenie harcersko-wojskowe. Jesienią 1916 wstępuje do VI Gniazda Sokoła na Pradze. Uczestniczył w zebraniach POW. Zaczął interesować się sportem. Uprawiał szermierkę, boks i lekkoatletykę. Ukończył w „Sokole” kurs przodowników w 1917.  w 1918 stoczył pierwszą pokazową walkę bokserską z lotnikiem L. Berskim. W XI 1918 bierze udział w rozbrajaniu żołnierzy niemieckich w Warszawie. Od 9 XI 1918 służy w WP. W okresie  od 20 XI 1918-14 VI 1919 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-  Komorowie Warszawie. klasa „H” . Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 VII 1919 z przydziałem do 14 pp na stanowisko d-cy plutonu w 7 kompanii III batalionu. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 44 pp. Z dniem 1 XII 192o mianowany por. sł. st. Po wojnie służy w 44 pp. Jako ekstern zdał w gimnazjum w Równem maturę. W okresie 1921-1922 uczy się w Centralnej Szkole Gimnastyki i Sportu w Poznaniu. W latach 1923-1924 przebywał na rocznym Państwowym Kursie WF przy Studium WF Uniwersytetu Poznańskiego. W latach 1924-1925 przebywa na praktykach w Instytutach WF  pod Paryżem i w Turynie.  W latach 1924-1927 instruktor WF w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Od 1927-1928 był instruktorem w Centralnej Szkole Gimnastyki i Sportu w Poznaniu. W latach 1928-1929 w Wojskowej Szkole WF pod Rzymem i Narodowej Akademii Szermierczej w Neapolu,   potem od 1929 – 1939 w Centralnym Instytucie WF w Warszawie, gdzie był instruktorem szermierki, boksu i walk wręcz oraz ratownictwa wodnego. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1937. W 1939 był w AWF d-cą kompanii szermierzy. W latach międzywojennych był czynnym sportowcem. Uprawiał boks, szermierkę. Był mistrzem Polski w szpadzie, szabli oraz kilkakrotnym wicemistrzem we florecie szabli i szpadzie. Reprezentował Polskę na zawodach międzynarodowych. Był akademickim wicemistrzem świata w szabli/1924/, brązowym medalistą mistrzostw Europy i wicemistrzem armii europejskich. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu 95 pprez. w składzie 39 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu Hoyersvelde, IX C Rotenburg, XI B w Brunszwiku, od VI 1940 w oflagu II C w Woldenberg. Ewakuowany w grupie jeńców na Zachód w I 1945. W niewoli do 2 v 1945. W latach 1945-1949 pracował w Centrali Polskiej Misji Repatriacyjnej w Berlinie organizując wyjazdy Polaków z Niemiec do Polski. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. Po powrocie do kraju od 1 XI 1949 pracuje w warszawskiej Akademii WF. Początkowo jako adiunkt Działu Ciężkiej Atletyki i Samoobrony, potem od I 1950 do X 1950 jako adiunkt Ośrodka Metodycznego Wydziału Wyszkolenia Wojskowego AWF. Jako ekstern ukończył studia i otrzymał tytuł mgr-a WF /1950/. Pod 1 IX 1954 z-ca profesora i kierownik Katedry Szermierki, Boksu i Strzelectwa Sportowego AWF. Był działaczem sportowym, członkiem Polskiego związku Bokserskiego i Polskiego Związku Szermierczego. Autor wielu podręczników z dziedziny sportowej. Był wychowawcą znanych i wybitnych zawodników, potem trenerów i działaczy.
    Odznaczony: KW, SKZ, ZKZ, Krzyżem Zasługi na Polu Chwały.
    Dwukrotnie żonaty: z Amelią Gabrielą  Podczaską  z d Pawicką od 2o I|X 1929 oraz od 1952 z Marią z Rychterów z którą miał synów: Kazimierza Wacława/1952/ i Wacława Ottona /1955/
    Zmarł w Warszawie 20 X 1961.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Laskowski Kazimierz Lech
    [1911-1939],ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 8 IX 1911. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 17 DP. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 70 pp w Pleszewie. Po mobilizacji w 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego 17 DP. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 29 IX 1939 w m. Strzeszkowice Duże. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Puławach.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Laskowski  Tadeusz Zdzisław
    [1914-1939] , kadet, ppor. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 24 V 1914 w Piotrkowie Trybunalskim. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1935=1936 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenia n kursie unitarnym. w latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 1 p. uł. w Ostrogu, gdzie w latach 1938-1939 był d-cą plutonu w 3 szwadronie. Przeniesiony w VII 1939 do Dywizjonu Rozpoznawczego Warszawskiej Brygady Panc. – Motorowej na stanowisko d-cy samodzielnego plutonu pionierów i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Poległ w walce 8 IX 1939 w Józefowie k. Solca. Pochowany na cmentarzu w Lipsku.
    Księga Pamięci Kadetów II RP; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej w 1939. W-wa 1988..

     
    Laskowski Tomasz
    [1908-1939],ppor. rez. lek. wet.
    Ur. 21 XI 1908. Po ukończeniu gimnazjum odbywał w okresie 1928-1929 służbę wojskową odbywał w 4 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Awansowany do stopnia ppor. rez. 1 I 1932 z przydziałem do 3 pal w Zamościu. Ewidencyjnie podlegał PKU Zamość. Po odbyciu służby wojskowej ukończył studia weterynaryjne uzyskując dyplom lekarza wet. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza wet. 27 dac w składzie 27 DP. Podczas walk w Puszczy Kampinoskiej był ranny. Zmarł w szpitalu w Krasnymstawie 19 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krasnymstawie.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Lasocki Marian Edward
    [1898-1972],mjr sł. st. piech.[1938]
    Ur. 23 X 1898 w Krakowie, syn Stanisława i Eleonory z d. Godlewskiej. Absolwent szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 15 pp, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1930. Po 1937 przeniesiony do 3 psp. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 19 III 1939. w 1939 d-ca I batalionu 3 psp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu 3 psp w składzie 21 DP Gór. Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 3 psp od Bielska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej gdzie przebywał w okresie 1939-1945. Po wojnie powrócił do kraju i mieszkał w Bielsku. /od 1950 Bielsko-Biała/
    Zmarł 1 XII 1972 w Bielsku-Białej.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Lasoń Jan Antoni
    [1911-?],por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 22 V 1911. Absolwent gimnazjum. W latach 1931-1932 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, potem 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 16 pp w Tarnowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Przeniesiony z 16 pp do 20 pp. W latach 1938-1939 był d-cą 3 kompanii I batalionu 20 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii asystencyjnej 6 DP. Walczył na szlaku bojowym 6 DP w składzie Armii „Kraków”.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII1934; R. Rybka – K Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Lasota Jan Kanty
    [1899-1950], mgr prawa, oficer sł. st. piechoty WP mjr [1937], w konspiracji OOB/ZWZ/AK, ppłk, ps. „Jan Kanty”, „Kanty”, „Przyzba” vel Jan Kolasa, vel Kazimierz Lasota, vel Jan Gryziecki
    Ur. 20 X 1899 w Borku Starym pow. Rzeszów. Syn Józefa /nauczyciela/ i Marii z d. Gryzieckiej. W latach 1906-1910 uczęszczał do szkoły powszechnej w Chmielniku, a następnie 1910-1913 do Gimnazjum Nr 2 w Rzeszowie. Od 1912 członek Skautingu przy Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół” w Rzeszowie. Brał udział w ćwiczeniach polowych z „Sokołem” i Związkiem Strzeleckim. Po przeniesieniu się rodziny do Krakowa od 1913 kontynuował naukę w Gimnazjum im. Św. Anny. Jednocześnie należał do 1 drużyny Skautowej im. Tadeusza Kościuszki. W VIII i IX 1914pełnił służbę łącznikową przy organizowaniu Legionów Polskich. Na początku X 1914 uciekł z domu i po sfałszowaniu daty urodzenia pod ps. Jan Gryziecki wstąpił do Legionów Polskich. Służył jako szeregowy w batalionie zapasowym 3 pp w Suchej k/Krakowa. W I 1915 z powodu wątłej budowy ciała i ujawnieniu młodego wieku został z Legionów zwolniony. Pracował nadal w skautingu.1 III 1915 ponownie wstępuje do Legionów i w IV 1916 znów go zwolniono z powodu młodego wieku. Powraca do nauki i pracy w harcerstwie. 10 III 1917 zostaje powołany do służby w 17 Pułku Strzelców armii austriackiej na Woli Justowskiej w Krakowie. W VII 1917 skierowany do szkoły oficerskiej, a potem na kurs karabinów maszynowych w Treblinie /Hercegowina/. W czasie czterotygodniowego urlopu zdał 20 XII 1917 w Gimnazjum Św. Anny w Krakowie maturę. W V 1918 w stopniu kpr. walczył na froncie włoskim w 12 Pułku Strzelców 26 DP. 1 VI 1918 mianowano go ppor.. Po zakończeniu działań wojennych w końcu X 1918 powraca do Krakowa. 21 XI 1019 zgłasza się na ochotnika do służby w WP i otrzymał przydział do pociągu pancernego „Piłsudczyk”. W latach 1919-1921 w czasie walk z Ukraińcami i bolszewikami służył w pociągach pancernych „Śmiały” i „Lis-Kula”, brał udział w odsieczy Lwowa i walkach na linii Przemyśl-Lwów. Był oficerem piechoty i d-ca oddziału szturmowego piechoty oraz oficerem technicznym. 28 XI 1918 został ranny i odtransportowany do szpitala. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 1 XII 1920. Po zakończeniu wojny odkomenderowany do kadry Wojsk Kolejowych. Służył na różnych stanowiskach w pociągach pancernych „Kaniów”, „Poznańczyk”, Nr 11”, a od IV 1923 d-ca pociągu pancernego „ Generał Sosnkowski”. W 1921 skierowany na studia prawnicze na UJ w Krakowie. Awansowany 1 VII 1923 do stopnia kpt. sł. st. W III 1924 przeniesiony do 56 pp, a następnie do KOP, gdzie służył w 17 baonie KOP w Dawiogródku, potem w 25 baonie KOP „Czortków” w Czortkowie, na stanowisku z-cy d-cy baonu. W 1932 przeniesiony na własną prośbę do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko d-cy kompanii, a następnie d-cy baonu. Jednocześnie kontynuuje dalsze studia na KUL w Lublinie uzyskując w 1936 dyplom mgr prawa. 19 III 1937 awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. W XII 1937 przeniesiony do 2 Okręgowego Urzędu PW i WF przy DOK II w Lublinie na stanowisko k-dta Legii Akademickiej. W VIII 1939 sformował mobilizowany przez 8 pp Leg. w Jastkowie k/Lublina II batalion 93 pp rez. w składzie 39 DP Rez., którego objął dowództwo. Z swoim baonem zabezpieczał przeprawy na Wiśle w rejonie Kazimierza. Następnie walczy z wrogiem w Tomaszowa Lub., potem pod Cześnikami, gdzie zostaje ranny. Po rozbiciu jego baonu od 23 IX 1939 jest zastępcą d-cy III baonu 9 pp Leg. mjr E. Fietta. Po zakończeniu działań wojennych unika niewoli i w końcu IX 1939 powraca do Lublina. Od X 1939 czynny w konspiracyjnej Organizacji Orła Białego, należał do grupy założycielskiej OOB, gdzie pełni funkcję I z-cy przewodniczącego Zarządu Okręgu OOB w Lublinie i k-dta odcinka wojskowego. Po scaleniu OOB z SZP od końca X 1939 pełni funkcję z-cy d-cy wojewódzkiego SZP Lublin, potem do II 1940 z-cą k-dta Okręgu ZWZ Lublin. Zagrożony aresztowaniem w II 1940 przeniesiony do Krakowa, gdzie objął funkcję szefa Wydziału II/wywiad i kontrwywiad/ w sztabie Komendy Okręgu ZWZ/AK Kraków. Jednocześnie pełnił obowiązki z-cy szefa Wydziału II Komendy Obszaru. Od II 1943 do rozwiązania 19 I 1945 pełnił funkcję szefa sztabu K. O. AK Kraków. Awansowany 03 V 1943 do stopnia ppłk sł. st. piech. Mieszkał w Krakowie i był doskonale zakonspirowany. Po rozwiązaniu AK nadal czynny w konspiracji.
    Aresztowany przez agentów NKWD 17 IV 1945 w Krakowie przy ul. Zbylitowskiej po pościgu w trakcie, którego został postrzelony. W trakcie przesłuchań proponowano mu wydanie rozkazu dot. ujawnienia okręgu krakowskiego AK i oferowano w zamian dalszą służbę w WP i walkę z Niemcami. Po odmowie w końcu V 1945 został przewieziony samolotem do Moskwy i uwięziono na Łubiance. Miał zeznawać jako świadek w procesie L. Okulickiego. 12 XI 1945 skazany przez Specjalny Sąd przy NKWD na 8 lat pobytu w poprawczym obozie pracy. Skazano go za udział w organizacji antysowieckiej i szpiegostwo. Był więziony w Obozowym Oddziale nr 2 obozu „Stiepnoj” MSW.
    Zmarł 18 V 1950 w obozie w Spasku w Kazachstanie.
    Zgodnie z wnioskiem Głównej Prokuratury Wojskowej Federacji Rosyjskiej z dnia 21 VI 2001 został zrehabilitowany. Jego symboliczny grób znajduje się na Cmentarzu Rakowieckim w Krakowie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW3x, SKZ, ZKZ z M, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości.
    Żonaty z Michaliną Florek /1901-1986/
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik Oficerski 1939. Kraków 2006; I. Caban. Lidzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995. MSBUDN 1939-1956, t. 10, biogram; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP/ZWZ/AK. Kraków 1994.

     
    Lassota Zygmunt
    [1898-?], rtm. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 19 III 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 XII 1922 służył w 12 p. uł., gdzie pełnił różne funkcje. W 1923 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 XII 1921. Długoletni oficer 12 p. uł. Po ukończeniu kursu dla dowódców szwadronu awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1936. W latach 1937-1939 pełnił funkcję II ociera sztabu Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu gospodarnego Nowogródzkiej brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka –K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Latawiec Włodzimierz Andrzej
    [1896-1985], mjr sł. st. piech. w PSZ ppłk [1944]
    Ur. 1 IV 1896 na Rzeszowszczyźnie. Ukończył szkołę realną. W latach 1914-1917 żołnierz Legionów Polskich. Podczas walk w 1916 pod Polską Górą na froncie karpackim zostaje ciężko ranny. Ukończył kurs szkoły oficerskiej w LP. W WP od XI 1918. W szeregach 32 pp bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 35 pp. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1923 dowodził m. in. kompanią. W 1928 przeniesiony z 35 pp do Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 9 a w Łukowie na stanowisko p. o kwatermistrza. Po likwidacji Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 9 a w Łukowie został z dniem 1 IX 1929 przeniesiony do utworzonej w Zambrowie Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty, gdzie w latach 1929-1930 był d-cą 5 kompanii szkolnej. Latem 1930 przeniesiony ze Szkoły Podchorążych rezerwy Piechoty w Zambrowie do 22 pp w Siedlcach i mianowany k-dtem Obwodowym PW przy 22 pp. W 1931 przeniesiony z 22 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Brygady „Podole”, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopni mjr-a sł. st. piech. Przeniesiony z KOP do Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie na stanowisko d-cy batalionu szkolnego. W latach 1938-1939 jednocześnie z-ca d-cy KK Nr 1. W kampanii wrześniowej 1939 przydzielony do Warszawskiej Brygady Panc.-Motorowej na stanowisko kwatermistrza 1 pułku strz. pieszych. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w łagrach. Po zwolnieniu z łagru od X 1941 służy w Armii Polskiej w Rosji, gdzie m. in. dowodzi III batalionem 16 pp. Po ewakuacji z Rosji do Iranu, potem Iraku nadal w 16 pp, a po rozwiązaniu pułku d-ca 16 lwowskiego batalionu piechoty, potem od VII 1943 w II Korpusie Polskim. Awansowany do stopnia ppłk-0a sł. st. piech. W latach 1945-1948 z-ca d-cy Junackich Szkół Kadetów w Palestynie. Następnie w Wlk. Brytanii, gdzie zamieszkał na stałe.
    Zmarł 21 X 1985 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Kensal Green
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 3440, KN, W2x, ZKZ, SKZ
    Żonaty. Miał dwóch synów i córkę.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 1 z 26 I 1922;Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Panc. – Motorowej 1939. W-wa 1988; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1929-1945. Londyn 1973

     
    Latour Kazimierz de
    [1905-?], kadet, kpt. sł. st. art. [1938], po wojnie do 1948 używał nazwiska Turowski Kazimierz
    Ur. 8 III 1905 w Odessie, syn Stefana / gen. WP/ i Hipolity z d. Zaftyrzez. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 1 paplot. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony do 2 dywizjonu art. plot. w Grodnie. W okresie od 15-27 II 1937 przebywał na kursie zapoznawczym ze sprzętem przeciwlotniczym kalibru 40 mm. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1937-1939 d-ca 2 baterii w 2 dywizjonie art. plot. w Grodnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 29 baterii art. plot. w składzie 29 DP. Walczył na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów od 6 X 1939 do 2 V 1945 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem w II C w Woldenbergu, skąd został ewakuowany w I 1945 do oflagu w Lubece, skąd został uwolniony 2 V 1945. Po uwolnieniu z niewoli w I Zgrupowaniu POW w Lubece, skąd jesienią 1945 wyjechał do Brygady Świętokrzyskiej. Od 11 XI 1945 służy w Brygadzie Świętokrzyskiej. Od 17 XI 1945 był d-cą kompanii 4013, potem od 21 III 1946 ofcier łącznikowy i d-ca Ośrodka Kaufebeuren-Altenstadt przy pułku piechoty armii amerykańskiej. Od 8 VIII 1946 d-ca kompanii 4024 w Feucht.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerskie 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/ruszków 2003.

     
    Latour Sławomir Gabriel  de
    [1896-?] , rtm. [1925]
    Ur. 23 XII 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 18 p. uł., gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia rtm. awansowany 1 VII 1925 dowodził m. in. szwadronem w 18 p. uł. Po 1935 przeniesiony do Oddziału II Sztabu Głównego, potem m. in. kierownik referatu w Ekspozyturze Nr I Oddziału II SG w Wilnie. W kampanii wrześniowej 1939 przebywał w rejonie Warszawy.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Latour Wacław de
    [1916-1939], ppor. sl. st.  kaw.[1939]
    Ur. w 1916. Absolwent gimnazjum. W latach 1936-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1937-1939 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 szwadronie 27 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 27 p. Poległ 26 IX 1939 w Broszków-Murańce.
    St. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Kawalerii w Toruniu 1922-1939. W-wa 1989

     
    Latyński Włodzimierz
    [1915-1940],ppor. sł. st. łącz.[1937], pośm. por.[2007]
    Ur. 1 V 1915 w Łucku, syn Hipolita i Michaliny z Puszczyńskich. Ukończył gimnazjum w 1934 we Lwowie, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we W łodzimierzu wołyńskim. Absolwent Szkoły Podchorążych Łączności w Zegrzu. Promowany na stopień ppor. 1 x 1937. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 4 kompanii 6 Batalionu Telegraficznego w Jarosławiu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 8 szwadronu łączności w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Po walkach na Lubelszczyźnie przebija się do Lwowa i bierze udział w jego obronie. Podczas walk ranny. Po kapitulacji Lwowa w niewoli sowieckiej Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany por. łącz.
    Tajny Dz. 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Awans oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Lawicz-Liszka Wilhelm Andrzej
    [1893-1968], płk dypl. sł. st. [1929], gen. bryg.[1966]
    Ur. 09 XI 1893 w Krakowie, syn Pawła i Amalii z Osińskich Iżyńskiej. Uczęszczał do Gimnazjum św. Anny w Krakowie, gdzie 11 VI 1912 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1912 studiuje na Wydziale Prawa UJ w Krakowie. Od Vi 1912 członek PDS. Ukończył kurs podoficerski 11 – 18 XII 1912, w 1913 szkołę podchorążych ZS. Na czele oddziału z Kolbuszowej 8 VIII 1914 przybył do Krakowa i wstąpił do Legionów Polskich. Przydzielony do 2 pp LP. 29 IX 1914 mianowany chor. piech. dowodził plutonem w 2 kompanii I baonu 2 pp LP. 17 V 1915 mianowany ppor. piech. dowodził kompanią. Podczas walk 17 VI 1916 został ciężko ranny w pierś. Przebywał na leczeniu szpitalnym w szpitalach w Kolozsvar na Węgrzech i w Krakowie – szpital twierdzy Nr 9 oraz 4. Po rocznym leczeniu powraca do służby. Początkowo służył w kompanii uzupełniającej nr 3 . Mianowany 1 IV 1916 por. piech. Po powrocie do 2 pp LP dowodzi 2 kompanią, którą dowodził do 10 II 1918. Jednocześnie był w 1918 k-dtem szkoły oficerskiej w 2 pp LP. We IX 1918 awansowany do stopnia kpt. piech. Od 10 II 1918 dowodził I baonem 2 pp LP. Brał udział w walkach podczas przejścia przez front pod Rarańczą 15/16 II 1918. Po dołączeniu do II Korpusu Wschodniego jego baon wcielono do 13 p. strz. Walczył z Niemcami 11 V 1918 pod Kaniowem. Po rozwiązaniu korpusu uczestniczył w pracach Organizacji Wojskowo-Agitacyjnej. Mianowany 2 VII 1918 mjr piech. został skierowany do 4 DP na Kubań. Początkowo dowodził 1 kompanią, potem szkołą oficerską. W XII 1918 wszedł w skład misji wojskowej wysłanej przez d-cę 4 DP gen. L. Żeligowskiego do J. Piłsudskiego i razem z nią powrócił do kraju. Przyjęty formalnie do WP z dniem 1 I 1919 i zatwierdzony w stopniu mjr-a sł. st. piech. Przydzielony do 2 pp Leg. W II 1919 wjechał do Francji i tam objął dowództwo baonu w 2 p. strz. przemianowanego po powrocie do kraju w 44 pp. Wraz z Armią gen. J. Hallera powraca w IV 1919 do kraju. W okresie 1919-1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Dowodzi w zastępstwie 44 pp,  a od VII 1920 etatowy d-ca pułku. Mianowany w VI 1920 ppłk sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IV 1920. Dowodził okresowi także XXV BP. Wyróżnił się 13 VIII 1920 w bitwie pod Biłką Szlachecką. Od 1 XI 1920 do X 1922 był słuchaczem I kursu doszkalającego Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Zweryfikowany w stopniu ppłk-a piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od X 1922 do I 1924 pełnił funkcję szefa sztabu 16 DP, potem do IX 1924 szefa sztabu DOK V w Krakowie i DOK VII w Poznaniu. Od IX 1924 do III1927 był oficerem transportowym w Oddziale IV Sztabu Generalnego. W okresie III 1927- XI 1929 był d-cą 52 pp. Awansowany 1 I 1929 do stopnia płk-a dypl. sł. st. piech. Do VII 1930 szef wydziału wojskowego w Ministerstwie Komunikacji, potem do XI 1934 d-cą piechoty dywizyjnej 25 DP. Od XI 1934 pomocnik d-cy OK. Nr X w Przemyślu. Od I 1938 dowódca 20 DP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 20 DP. Walczy w rejonie Mławy i obronie Warszawy. Od 13 XI 1939 dowodzi odcinkiem obrony Praga-Północ. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w okresie 1939-1945 oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch i tam wstąpił do II Korpusu Polskiego z przydziałem do 7 DP. W 1946 ewakuowany z Włoch do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 osiedlił się na stałe w Londynie. 11 XI 1966 prezydent A. Zaleski mianował go gen. bryg.
    Zmarł w Londynie 16 II 1968. W Vi 1968 jego prochy przewieziono do Polski i pochowano na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 i kl. 4, KN, Orderem Polonia Restituta kl. 4, KW7x, ZKZ.
    Rodziny nie założył. Poczta Polska wydała znaczek pocztowy upamiętniajmy jego osobę.
    Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich. W-wa 1917; W. K. Cygan. Oficerowie LP. Słownik biograficzny. T. III W-wa 2006; T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991;Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 33 z 25 III 1918.

     
    Lawin Ludwik
    [1908-?], por. rez. piech.[1938]
    Ur. 24 I 1908. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 10 pp.   Ewidencyjnie podlegał PKU Łódź M II. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany 1 I 1938 do stopnia por. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii gospodarczej 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył na szlaku bojowym pułku pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie. Podczas wojny w warszawie. Aresztowany przez Niemców więziony na Pawiaku, skad został wywieziony do KL Oświęcim. Obóz przeżył. Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934. R. Rybka – K. Stefan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. w 1939. Lublin 1984.

     
    Lebek Maciej
    [1916-1939],ppor. rez. piech.[1939]
    Ur. 24 II 1916. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Zmobilizowany w 1939 do WP  i mianowany ppor. rez. piech. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu I batalionu 204 pp w składzie 55 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Poległ w walce 19 IX 1939 pod Ulowem. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.

     
    Lebiedziewicz Jan Szczęsny
    [1899-?], kpt. sł. st. piech.[1935], w PSZ mjr
    Ur. 14 VI 1899.Ukończył szkołę średnią. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od 4 VIII 1921-7 VII 1922 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 VII 1922 z starszeństwem od 1 VII 1921. Służył w 73 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1923. Przeniesiony w 1926  z 73 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu. W 1930 przeniesiony z KOP do 8 pp Leg. w Lublinie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony w 1926 z 8 pp Leg. do 73 pp. W latach 1937-1939 d-ca 5 kompanii CKM w IV baonie 73 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii CKM IV baonu 73 pp przydzielonego do Grupy Fortecznej Obszaru Warownego „Śląsk”. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym grupy. Od 23 IX 1939 d-ca I baonu 94 pp rez. / b. III bat. 95 pp rez. w składzie 39 DPRez. na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, potem do Wlk. Brytanii, gdzie służył w PSZ. Ukończył przeszkolenie na kursie dla cichociemnych w Wlk. Brytanii
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13747
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 20 I 1926; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Lebiedziński Mieczysław
    [1917- 2005], kadet, oficer sł. st. art. WP, ppor. [1939], w konspiracji ZWZ-AK, por., ps. „Bronisław”, „Łuna”.
    Kmdt Ośrodka V Wąsewo I 1941 – XII 1942. Obwód ZWZ-AK Ostrów Maz.
    Ur. 19 IX 1917. Syn Witolda. Ukończył Korpus Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie uzyskał w 1936 świadectwo dojrzałości. Od IX 1936 do VIII 1939 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Praktyki odbywał w 1pan w Górze Kalwarii. Kampanię wrześniową 1939 odbył w szeregach 1 pan jako oficer łącznikowy do 12 dywizjonu artylerii najcięższej w składzie Grupy „Dubno”. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 awansowany do stopnia ppor. sł. st. art. z starszeństwem 01 VIII 1939. 27 IX 1939 po ciężkich walkach z wrogiem pod Hrubieszowem dywizjon został rozwiązany. Uniknął niewoli. Jesienią 1939 powraca w rodzinne strony i rozpoczął działalność konspiracyjną w SZP/ZWZ/AK.  Od  I 1941 do XII 1942 k-dt Ośrodka ZWZ-AK Wąsewo, a od I 1943 adiutant k-dta Obwodu AK Ostrów Maz.. Jednocześnie referent uzbrojenia.
    Aresztowany przez NKWD 07 XI 1944 w Kolonii Przyborowo. 08 XI 1944 wywieziony z Ostrowi Maz. do więzienia w Białymstoku, a następnie do obozu nr 41 NKWD w Ostaszkowie. W dniu 14 IV 1945 odesłany do obozu nr 178 w Riazaniu, gdzie 28 VIII 1946 został aresztowany przez NKWD i osadzony w więzieniu w Riazaniu i Moskwie. Skazany 27 XI 1946 przez OSO przy MWD z art. 58-2, cz. 2 kk RFSRR na 6 lat więzienia, licząc od dnia aresztowania. 21 II 1947 przybył do Wiatłagu, skąd 19 IX 1948 został odesłany do obozu nr 284 w Brześciu n/Bugiem. Repatriowany do Polski 18 X 1948.
    Mieszkał w Warszawie. W latach 1960-1970 ukończył studia ekonomiczne i pracował jako księgowy aż do przejścia na emeryturę. W powstałym w 1983 Związku Kadetów II RP z-ca przewodniczącego. Następnie Prezes Związku Kadetów Weteranów.
    Odznaczony: KW, KZ z M.
    Zmarł w Warszawie 24 IV 2005.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; K. Krajewski – T. Łabuszewski. Białostocki Okręg AK-AKO VII 1944 – VIII 1945. W-wa 1997; Uwięzieni w Ostaszkowie i Riazaniu. W-wa 2002.

     
    Lebiedzki Piotr
    [1909-?],por. sł. st art. [1938]
    Ur. 29 IX 1909. Absolwent szkoły średniej. Latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 9 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy artylerii we Włodzimierzu wołyńskim. Praktyki odbywał w 20 pal w Prużanie. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 20 pal w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. w latach 1938-1939 oficer administracyjno-materiałowy przy II z-cy d-cy 20 pal ppłk Z. Kazanowskim. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 3 baterii 20 pal wchodzącej w skład obrony Brześcia, potem oficera ogniowego w V dywizjonie 20 pal.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Lechnicki Tadeusz Józef 
    [1892-1939],ppłk rez. art.[1923]
    Ur. 28 II 1892 w Serebryszce pow. Chełm Lub., syn Felicjana i Marii z d. Hempel. W czasie nauki w gimnazjum był członkiem konspiracyjnych organizacji młodzieżowych. Po zdaniu matury od 1914 student Akademii Handlowej w Berlinie. Powołany w 1914 do służby w armii rosyjskiej. Ukończył kurs szkoły oficerskiej. Walczył na froncie I wojny  światowej. Od jesieni 1917 w I Korpusie Wschodnim w Rosji, gdzie pełnił funkcję z-cy szefa Wydziału Mobilizacyjnego, był członkiem komendy konspiracyjnego Związku Broni. Z ramienia POW współuczestniczył w organizacji polskich oddziałów w Murmańsku i nad Donem. Od XI 1918 do 1 IV 1919 d-ca oddziału na Wołyniu, potem do VII 1919     d-ca baterii konnej w 3 dak. Następnie w oddziale II ND WP. W kampanii 1920 walczy w stopniu por. art. Podczas walk z bolszewikami we IX 1920 pod Hrubieszowem został ciężko ranny. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 3 dak na stanowisku z-cy d-cy. Awansowany 1 VII 1923 do stopnia ppłk-a sł. st. art. Odkomenderowany w tym okresie czasu do Wydziału Osad Żołnierskich w MSWoj. w Warszawie. W 1924 ponownie z-ca d-cy 3 dak. W 1928 przeniesiony do dyspozycji K-dta Kadry oficerów artylerii. W 1929 przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III- przewidywany do użycia w czasie wojny. – Oficerska Kadra Okręgowa Nr I – oficerowie w stanie spoczynku. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku oficera łączności grupy płk T. Zieleniewskiego
    Ciężko ranny w walkach o Janów Lubelski 28-29 IX 1939. Zmarł w szpitalu 29 IX 1939. Pochowany na cmentarzu w Piaskach k. Lublina.
    Żonaty z Hanną Drecka, pv Baranowską. Był bezdzietny.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW, OOP IV i II kl.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934; B. Polak. Biogram T. J. L /w:/Kawalerowie VM 1792-1945.T. II /1914-1921/, cz. 1. Koszalin 1991;

     
    Leciejewicz Tadeusz Jan
    [1898-?], kpt. sł. st. art.[1931]
    Ur. 25 X 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Brał udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej w 1919. Skierowany do Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu, gdzie przebywał od 1 XII 1919 do 15 VI 1920. Po ukończeniu kursu w stopniu podch. art. przydzielony do 17 pac w którego szeregach walczy na froncie. Mianowany dekretem NW L. 2425 z 9 XI 1920 ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 X 1920. Po wojnie mianowany por. sl. st. art. z starszeństwem od 1 II 1921 służył w 7 pac w Poznaniu. Długoletni oficer 7 pac, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony w 1933 z 7 pac do 9 pal w Białej Podlaskiej na stanowisko d-cy baterii. Przeniesiony z 9 pal do sztabu artylerii Obszaru Warownego „Śląsk”. W latach 1938-1939 oficer sztabu dowódcy artylerii w Dowództwie Obszaru Warownego „Śląsk”. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. Walczył na szlaku bojowym Grupy Fortecznej „Ślask” jako oficer sztabu artylerii grupy. Po kapitulacji na Lubelszczyźnie w niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Po wojenne losy n/n
    Odznaczony: MN, SKZ
    Zb. Moszumański-Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii/1914-1921/. Pruszków; Dz. Pers. Nr 46 z 1 XII 1920; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

    Tadeusz Jan Leciejewicz,
    syn Władysława (1867 – 1944) i Marii z Rusieckich (1868 – 1954) urodził się 25 października 1898 roku we Lwowie. Do Warszawy przyjechał z rodzicami w roku 1900 i tam w roku 1908 rozpoczął naukę w Gimnazjum im. I. Chrzanowskiego. Po przeprowadzce rodziny do Myszkowa w lecie 1909 roku, zapisany został do gimnazjum im.Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie.  Nauka przerwana została wskutek wybuchu pierwszej wojny światowej w 1914 roku. W tym czasie rodzina mieszkała już w Zawierciu.
       W końcu lutego 1917 roku Tadeusz wraz z ojcem  wyjechał do Warszawy. Tam, 4 marca 1917 ojciec Tadeusza uzyskał możność rozmowy z Józefem Piłsudskim i poprosił o przyjęcie syna do Pierwszej Brygady Legionów Polskich. Józef Piłsudski osobiście przyjął Tadeusza do wojska i nadał mu pseudonim Kazimierz Służewski, gdyż rozmowa miała miejsce 4 marca przy ulicy Służewskiej gdzie w tym czasie mieszkał Komendant. Tadeusz rozpoczął służbę jako strzelec w szóstej kompanii drugiego batalionu pierwszego pułku piechoty, który w lipcu 1917 roku stacjonował w Kaliszu. W wyniku odmowy złożenia przysięgi na wierność Radzie Regencyjnej Pierwsza Brygada została rozbrojona i internowana. Tadeusz wraz z żołnierzami Brygady znalazł się w obozie w Szczypiornie (Kriegsgefangenenlager Skalmieschuetz), W końcu roku 1917 powrócił do domu gdzie ukrywał się do marca 1918 roku potem w Wierpce koło Ogrodzieńca gdzie został miejscowym komendantem Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). Na początku listopada 1918 wraz z oddziałem POW przeszedł do Krakowa, gdzie wstąpił do 1-wszego krakowskiego pułku artylerii polowej w randze plutonowego i z tą jednostką wyjechał na odsiecz Lwowa. Do lutego 1918 r. brał udział w walkach o Lwów w rejonie Gródka Jagiellońskiego. Od 3 marca 1919 rozpoczął służbę jako instruktor w dziewiątym pułku ciężkich haubic polowych w Dęblinie w stopniu ogniomistrza. 1 grudnia tego roku wstąpił do Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu, którą ukończył 14 czerwca 1920 roku. Jako podchorąży w 17 pułku artylerii ciężkiej wielkopolskiej w końcu lipca poszedł na front i brał udział w walkach w rejonie Ostrołęki, Makowa Mazowieckiego, Nasielska i Ciechanowa a następnie we wrześniu  w rejonie Grodna. 1 października 1920 roku został awansowany do stopnia podporucznika i skierowany do 17 pułku artylerii ciężkiej w Poznaniu a następnie do utworzonego w końcu 1921 roku 7-mego pułku artylerii ciężkiej, który w Poznaniu zajmował  koszary artyleryjskie na Sołaczu. W pułku tym służył do 20 marca 1933 roku awansując na porucznika (15 lutego 1923) i kapitana (1 stycznia 1931). W okresie tym kilkakrotnie kierowany był na specjalistyczne kursy w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. W 7-mym pacu kolejno dowodził 8-mą baterią (29/6/25-4/10/25), 4-tą baterią (9/11/25-7/1/27)  i 1-szą baterią (21/9/30-20/3/33), pełniąc w międzyczasie funkcje adiutanta pułku i komendanta pułkowej szkoły podoficerskiej. 18 września 1926 roku zawarł związek małżeński z Ludwiką Ernst.  W Poznaniu urodzili się ich dwaj synowie: Janusz Tadeusz - 8 stycznia 1928 r. oraz Lech Tadeusz - 26 stycznia 1931 r. Z dniem 20 marca 1933 r. przeniesiony został do 9 pułku artylerii lekkiej (9 pal). Trzeci dywizjon, do którego został skierowany   zmienił dyslokację z Berezy Kartuskiej do Białej Podlaskiej. Tam rozpoczął służbę jako dowódca 7-baterii w koszarach przy ul Warszawskiej. W okresie swej służby w 9 pal pełnił przez pewien czas funkcję dowódcy 3-go dywizjonu a także ukończył kursy dowódców dywizjonów oraz oficerów sztabów artylerii. Z dniem 15 sierpnia 1937 r. przeniesiony został do dowódctwa 23-ciej dywizji piechoty w Katowicach na stanowisko oficera sztabu tajnego wówczas Obszaru Warownego Śląsk. Z chwilą mobilizacji utworzona została 26-tego sierpnia 1939 nowa jednostka pod nazwą Grupa Forteczna Obszaru Warownego Śląsk i weszła w skład grupy operacyjnej (GO) „Jagmin”.  Tadeusz został szefem sztabu artylerii tej jednostki. Po rozpoczęciu działań wojennych 1-go września 1939 sztab Grupy Fortecznej przeniósł się do wybudowanego jeszcze przed wojną podziemnego stanowiska dowodzenia znajdującego się w parku miejskim w Chorzowie. Grupa Forteczna wraz z GO „Jagmin” opuściła Górny Śląsk w nocy z 2 na 3 września wskutek przełamania frontu przez wojska niemieckie w rejonie Pszczyny i rozpoczęła odwrót w kierunku Krakowa. Grupa Forteczna wraz z GO „Jagmin” i cała armią „Kraków” przeszła szlak odwrotowy do lasów Roztocza. 18 września, po całodziennym boju we rejonie wsi Łosiniec, Grupa Forteczna otrzymała rozkaz przebicia się przez otaczający ją pierścień wojsk niemieckich we wsi Maziły w kierunku na Bełżec i dalej na Rawę Ruską. Zgodnie z rozkazem dowódcy Grupy Fortecznej płk. dypl. Wacława Klaczyńskiego, Tadeusz zebrał dużą grupę rozproszonych żołnierzy, około 100 wozów z rannymi oraz kwaterę główną Grupy i rozpoczął nocny marsz za  kolumną, która uderzyła na Maziły. Kiedy o północy wkroczył do palącej się wsi otrzymał od cofających się żołnierzy wiadomość, że kolumna uderzeniowa została rozbita a płk. Klaczyński poległ. Po potwierdzeniu tej wiadomości przez kpt. Mariana Kręciocha, dowódcy 12 baterii artylerii fortecznej skierował swój oddział na boczne drogi i nad ranem 19 września dotarł do miasteczka Narol, gdzie spotkał oddziały 6-tej dywizji piechoty i sztab tej jednostki. Po meldunku u dowódcy dywizji gen. bryg. Bernarda Monda otrzymał rozkaz pozostawienia wozów z rannymi w Narolu i przyłączenia się do sztabu dywizji. Po ciężkich walkach w rejonie Cieszanowa 6-ta dywizja piechoty została zmuszona 21 września do kapitulacji. Wraz z jej sztabem dostał się do niewoli niemieckiej. Poprzez obóz przejściowy w Bochni umieszczony został 8 października w Oficerskim Obozie Jeńców  Oflag XI B w mieście Braunschweig (Brunszwik) a następnie przeniesiony 23 czerwca 1940 r. do Oflagu II C w miejscowości Woldenberg ( obecnie Dobiegniew) na Pomorzu. Posiadał numer jeńca 392/XI-B. W Woldenbergu brał czynny udział w działalności oświatowej. 25 stycznia 1945 rozpoczęła się ewakuacja obozu  w wyniku „wiślano-odrzańskiej operacji zaczepnej” Armii Radzieckiej. 30 stycznia w miejscowości Detz uwolniony został z niewoli przez radzieckie czołgi i marszem pieszym rozpoczął powrót do domu. 4 lutego dotarł do Czarnkowa skąd pociągami powrócił do Milanówka 15 lutego 1945 r. Po przejściu postępowania weryfikacyjnego, 17 kwietnia rozpoczął pracę w Starostwie Powiatowym w Grodzisku Mazowieckim jako kierownik wydziału przysposobienia wojskowego i wychowania fizycznego, skąd 16 czerwca 1946 r. przeszedł do Powiatowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego. 1 września 1945 r. podjął pracę w Prywatnym Gimnazjum i Liceum w Milanówku jako nauczyciel przysposobienia wojskowego. Od roku 1948 przedmiot ten prowadził w Liceum Jedwabniczym w Milanówku oraz w Liceum Ogólnokształcącym w Brwinowie i Leśnej Podkowie. Zatrudnienie w szkolnictwie zakończył 31 sierpnia 1949 r. podejmując od 1 września pracę w Urzędzie Patentowym w Warszawie na stanowisku radcy a następnie zastępcy naczelnika wydziału. Z dniem 1 lutego 1953 rozpoczął pracę w Centralnym Biurze Wystaw Artystycznych w gmachu Zachęty przy placu Małachowskiego na stanowisku naczelnika wydziału administracyjnego.  Na emeryturę przeszedł  1 sierpnia 1969 r., po przejściu ciężkiego zapalenia płuc na początku tego roku. Resztę życia spędził w domu w Milanówku. Zmarł nagle w nocy z 7 na 8 stycznia 1975 r. w wyniku niewydolności układu krążenia. Pogrzeb odbył się  10 stycznia. Pochowany został w grobie rodzinnym na cmentarzu w Milanówku.
    Odznaczony był: Krzyżem Niepodległości (1934) i Złotym Krzyżem Zasługi (1938).

    (inf. Prof.dr habil. Janusz Tadeusz Leciejewicz)
     


     
    Ledóchowski Mieczysław Franciszek Józef Stanisław Marian
    [1904-?], inż. ppor. rez. kaw.[1933], w AK ps. „Brzeszczot”
    Ur. 10 VIII 1904. Ukończył szkołę średnią, potem wyższe studia uzyskując dyplom inż. Służbę wojskową odbywał w okresie 25 VII 1928 do 23 IV 1929 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 19 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 6 psk. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 szwadronie 8 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji AK na terenie Placówki AK Murowana Lipnica krypt/ Łosoś, gdzie był m. in. d-cą zwiadu konnego 12 pp AK. Latem 1944 aresztowany przez Niemców.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992. Rocznik oficerski rezerw 1934;

     
    Lekan Jan
    [1897-?], kpt. sł. st. piech.[1928]
    Ur. 2 VIII 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 77 pp, skąd w 1924 został przeniesiony do 76 pp w Grodnie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1928. W 76 pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. W 1934 przeniesiony z 76 pp do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko d-cy kompanii, potem w latach 1937-1939 z-ca oficera mobilizacyjnego 7 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III baonu 95 pp rez., przemianowanego potem na I batalion w 94 pp rez. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 11 z7 VI 1934; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. w-wa 1989.

     
    Leliwa Dobrzański Mieczysław
    zob.  Dobrzański Leliwa Mieczysław

     
    Lempert Stanisław Jan
    [1908-?], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 8 V1908. Absolwent gimnazjum w 1929. Od 15 IX 1929 do 27 VII 1930 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 7 pp Leg. W Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 był d-cą 1 kompanii CKM w I batalionie 7 pp Leg. I na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczył na szlaku bojowym 7 pp Leg. W składzie 3 DP Leg. M. in. pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie w Zgrupowaniu 3 DPLeg.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Lenar Michał Franciszek
    [1906-?], por. sł. st. piech.[1933]
    Ur. 17 IX 1906. Absolwent gimnazjum. W okresie od 1 X 1926-15 VII 1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz., gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 48 pp w Stanisławowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Długoletni oficer 48 pp. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 8 kompanii III batalionu 48 pp w składzie 12 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 164 pp rez. w Grupie Sandomierz.
    Dalsze losy n/n.
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929. Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Lenczewski- Samotyja Kazimierz
    [1904-?], por. rez. art. inż.[1939], w AK , kpt. ps. „Strzemieńczyk”
    Ur. 15 II 1904. Absolwent gimnazjum. Ukończył także wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 7 dak w Poznaniu. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń mianowany 19 III 1939 por. rez. art. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 4 baterii 1 dak w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji AK na Wołyniu, gdzie latem 1943 pełnił funkcję k-dta Samodzielnego Obwodu AK Sarny, potem od IX 1943 oficer organizacyjny w sztabie Inspektoratu rejonowego AK Kowel. W 1944 pełni funkcję adiutanta d-cu Zgrupowania „Osnowa” z 27 W DP AK, a od 7 v 1944 d-ca 2 kompanii. Oficjalnie był zatrudniony w leśnictwie w Powursku, potem Turzysku i w Kowlu. Walczył na szlaku bojowym dywizji. Po wojnie w kraju.
    Żył w 1968.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków2003;M. Fijałka. 27 WDP AK. W-wa 1986;W. Romanowski. ZWZ-AK na Wołyniu 1939-1944. Lublin 1993. J. Turowski. Pożoga. Walki 27 WDP AK. W-wa 1990.

     
    Lenkiewicz Wacław Włodzimierz
    [1892-1951], mjr sł. st. piech.[1938]
    Ur. 17 XII 1892 w Gójsku k. Sierpca, syn Bolesława /urzędnika Sądowego/ i Józefy z d. Ślepowrońskiej. Uczęszczał do gimnazjum w Płocku, skąd został za działalność niepodległościową usunięty z wilczym biletem. Aktywnie działał w harcerstwie. Ukończył gimnazjum w 1911. W tym samym roku wyjechał do Krakowa, gdzie podejmuje studia na Wydziale Lekarskim UJ. Studiuje w okresie od jesieni 1911 do wiosny 1914. Jednocześnie aktynie działa w Drużynach Strzeleckich. Od VIII 1914 w Oddziałach J. Piłsudskiego, potem służył w I Brygadzie Legionów Polskich. Podczas walk na froncie zostaje ranny. Przebywał na leczeniu szpitalnym. W latach 1917-1918 działa w POW. W WP od XI 1918.Mianowany 15 XII 1918 ppor. piech. W szeregach 28 pp bierze udział w wojnie polsko-ukraińskiej XII 1918-VI 1919, potem na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Odznaczony za męstwo okazne n polu walki VM kl. 5. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 28 pp w Łodzi, skąd w 1922 został odkomenderowany do Centralnej Szkoły Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 1 w Chełmnie. Awansowany 1 VII 1923 do stopnia kpt. sł. st. piech. W 1924 powraca do macierzystego 28 pp na stanowisko d-cy kompanii. W 1925 przeniesiony z 28 pp na stanowisko oficera instruktażowego przy PKU Łódź-Powiat. W 1926 przeniesiony do 31 pp, skąd zostaje  przeniesiony do Korpusu Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w latach 1926-1929 pełnił funkcję d-cy kompanii i wykładowcy. Przeniesiony w XI 1929 do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie na stanowisko wykładowcy geografii. W Szkole Podchorążych Piechoty był wykładowcą do lata 1939. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 19 III 1938. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy batalionu wartowniczego w Lublinie, potem w składzie Grupy płk-a M. Ocetkiewicza.
    Zmarł w 1951.
    Żonaty z Wandą Widzińską od 1923.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 93 z 16 IX 1925;Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Lermer Jan Jakub
    [1899-1940], kpt. sł. st.  piech. [1937], pośm. mjr [2007]         
    Ur. 15 XI 1899 w Bieżanowie Bieżanowie k./Wieliczki, syn Juliusza i Marii z Westreichów. Uczęszczał do gimnazjum w Wieliczce. Od 1915 żołnierz II Brygady Legionów Polskich. Uczestniczył w walkach na froncie karpackim. Od XI 1918 w WP. Służy jako podoficer piech. Bierze udział w szeregach 36 pp LA w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie ukończył kurs szkoły podoficerskiej dla podoficerów zawodowych w Chełmnie. Następnie służy w 72 pp w Radomiu. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 54 pp w Tarnopolu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. W 54 pp służy do 1938. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. Do mobilizacji w 1939 dowodził kompanią CKM w Baonie KOP „Sejny”. Po mobilizacji przydzielony do formowanego 135 pprez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii CKM w II Baonie 135 pp. Podczas walk dostał się po 17 IX 1939 do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Odznaczony: KN, KW
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr piech.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa-Pułtusk 2001; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003;

     
    Lesiecki Eugeniusz Marian
    [1907-?], ppor. dr  med.[1937]
    Ur. 01 XI 1907. Absolwent gimnazjum z maturą. Następnie w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie uzyskał w 1937 dyplom lekarski. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 IV 1937. Po ukończeniu studiów skierowany w celu odbycia stażu do szpitala szkolnego w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie. Po ukończeniu stażu przydzielony do 75 pp w Chorzowie na stanowisko młodszego lekarza pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. IV batalionu fortecznego 75 pp w składzie Grupy Fortecznej „Katowice”.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Leszczak Michał 
    [1896-1940], mjr sł. st. piech.[1935]
    Ur. 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 83 pp, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-cy kompanii. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 14 VIII 1924. Po 1925 przeniesiony z 83 pp do 74 pp w Lublińcu, gdzie dowodził m. in. kompanią. Awansowany 1 I 1935 do stopnia mjr-a sł. st. piech. Mianowany w V 1935   d-cą batalionu w 74 pp. W 1936 przeniesiony z 74 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko d-cy Batalionu KOP „Barszczów”, którym, dowodził do III 1939. Przeniesiony z KOP do 83 pp na stanowisko kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 60 DPRez., gdzie pełni funkcję kwatermistrza w składzie SGO „Polesie”. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więzień obozu w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940.
    Odznaczony: KW3x, ZKZ, MN –
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; J,. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Leszczyński Józef Adam
    [1911-1999], por. sł. st. kaw. [1936], w ZWZ/AK rtm. ps. „Leszcz”, vel Józef Brzozowski, vel Kochański, vel Zawodziński, vel Makowski
    Ur. 26 II 1911 w Żółkwi. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w okresie 1925-1930 w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 6 psk w Żółkwi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony z 6 psk do 1 psk. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 2 szwadronie 1 psk w Garwolinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 1 psk w składzie Warszawskiej Brygady Panc. – motorowej. Brał udział w walkach pod Tomaszowem Lub., gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, skąd we IX 1941 udało mu się zbiec. Po ucieczce dotarł do Warszawy, gdzie po nawiązaniu kontaktów z KG ZWZ przekazał szyfr tajnej korespondencji z oflagiem. Służył krótko w Wydziale Łączności z Obozami Jenieckimi w Oddziale I KG ZWZ. Przeniesiony do Komendy Obwodu Mińsk Maz. ZWZ/AK, gdzie od 1 XI 1941 do V 1943 pełnił funkcję kierownika referatu I. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 11 XI 1943. Od V 1943 do VII 1944 pełni funkcję z-cy k-dta Obwodu AK Mińsk Maz. oraz jednocześnie szefa referatu III sztabu obwodu. Uczestnik akcji „Burza”. Po wejściu wojsk sowieckich opuścił teren obwodu. W X 1945 opuścił Polskę  i przez Czechosłowację przedostał się do Meppen w Niemczech do dywizji gen. St. Maczka. W latach 1945-1947 był trzykrotnie nielegalnie w kraju. Ujawnił się w 1947 w ambasadzie polskiej w Paryżu, potem po przyjeździe do kraju w VII 1947 ujawnił się w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego w Warszawie.
    Mieszkał w Wałczu, gdzie zmarł 20 V 1999.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Gozdawa- Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; W. zaleski. W warszawskiej Brygadzie Panc. – Motorowej. W-wa 1988.

     
    Leszkowicz Józef
    [1896-1939?], mjr sł. sanit. dr  med.[1939]
    Ur. 29 IV 1896. Absolwent szkoły średniej. Rozpoczął studia medyczne. Powołany do służby wojskowej w armii rosyjskiej bierze udział w walkach na froncie. Od XI 1918 w WP. Mianowany 1 VI 1919 ppor. służy w 1 p. uł. w którego szeregach bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie  przeniesiony do 3 Baonu Sanitarnego w Grodnie, potem młodszy lekarz w 1 p. uł. Odkomenderowany w celu dokończenia studiów na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu w Wilnie. Awansowany do stopnia por. sł. st. sanit. 1 VI 1923. w 1925 ukończył studia uzyskując dyplom lekarski. Następnie służy w 3 p. szwol. w Suwałkach. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sanit. 1 I 1934. W latach późniejszych pełnił także funkcję k-dta Garnizonowej Izby Chorych w Suwałkach. Awansowany 19 III 1939 do stopnia mjr- sł. st. sanit. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza Suwalskiej brygady Kawalerii, a po reorganizacji Brygady Kawalerii „Zaza” . Walczył na szlaku bojowy brygady. Po zakończeniu kampanii wrześniowej przebywał w Białymstoku i pracował jako lekarz. Zmarł podobno w XII 1939 w Białymstoku pod sowiecką okupacją..
    Odznaczony; SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Leśniowski Stanisław
    [1905-?], inż. por. rez. kaw.[1937]
    Ur. 22 V 1905. Ukończył gimnazjum z maturą, potem wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inż. Służbę wojskową odbywał w okresie od 25 VII 1928 do 23 IV 1929 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 psk. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 13 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1937 do stopnia por. rez. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 4 szwadronie 1 psk zmot. w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 1 psk  zmot. Od Garwolina na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii 1926-1939. Pruszków 992; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003;W. Zaleski. W Warszawskiej  Brygadzie Panc.-Motorowej w 1939. W-wa 1988.

     
    Letyński Leopold
    [1900-1940], rtm. sł. st. kaw.[1933], pośm. mjr[2007]
    Ur. 14 XI 1900 we Lwowie, syn Leona i Felicji z Dankertów. Uczeszczł do gimnazjum we Lwowie. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej, potem polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 36 pp. Dekretem z dnia 14 III 1919 mianowany ppor. sł. st. piech. Przeniesiony następnie do 6 p. uł. potem w 3 psk. Awansowany 1 XI 1920 do stopnia por. sł. st. kaw. Od 1923 w 5 psk, skąd został po 1926 przeniesiony do 22 p. uł. w Brodach. Przejściowo służył w szwadronie zapasowym 22 p. uł. w Złoczowie. Przesunięty z dniem 22 V 1929z garnizonu Złoczów do garnizonu Brody. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1933. Z dniem 03 IV 1933 przeniesiony z 22 p. uł. do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko instruktora, potem w latach 1935-1937 d-ca 2 szwadronu szkolnego, a w latach 1937-1938 d-ca 1 szwadronu szkolnego w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. W latach 1938-1939 był d-c szwadronu CKM w 22 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 22 p. uł. Uczestniczył w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 22 p. uł. w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertni mjr kaw.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dz. Rozkazów wojskowych Nr 32 z 22 III 1919; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Lew Feliks
    [1904-?], por. sł. st. piech. [1936]
    Ur. 16 XI 1904. W WP służył jako podoficer zawodowy. W latach 193o-1933 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-39 w 20 pp d-ca plutonu pionierów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów 20 pp w składzie 6 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 20 pp od Krakowa na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Lewakowski Zbigniew Władysław Ignacy
    [1903-1939] ,ppor. rez. art. [1933]
    Ur. 28 XI 1903. Absolwent szkoły średniej. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskowa W Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii w e Włodzimierzu Wołyńskim, potem przeszkolenie w Centrum wyszkolenia Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany na stopień ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 1 paplot. w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 206 plutonu art. plot. 40 mm. Poległ w walce z Niemcami 9 IX 1939 pod Iłżą. Pochowany na cmentarzu w Iłży.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/Pruszków 2003; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Lewandowicz Henryk
    [1898-1941],  rtm. sł. st. kaw. [1934]
    Ur. 18 V 1898. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od VIII 1921 do VIII 1922 na kursie unitarnym w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie.  W okresie IX 1922 - VIII 1923 w Oficerskiej Szkole Jazdy w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1923 z przydziałem do 4 psk w Płocku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1925. Długoletni oficer 4 psk. Do stopnia rtm. sł. st. kaw. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 d-ca 2 szwadronu szkolnego w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził szwadronem utworzonym z podchorążych Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej przedostał się na Zachód. Od 1940 w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich. Brał udział w kampanii libijskiej.
    Zginął w 1941 podczas walk w obronie Tobruku.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 61 z 18 IX 1923; Dz. Pers. Nr 62 z 25 IX 1923; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Lewandowicz Jerzy Antoni
    [1908-1939], por. sł. st. piech. [1936]
    Ur. 3 VIII 1908. Absolwent szkoły średniej. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 28 pp w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W 1937 przeniesiony z 28 pp do 12 pp w Wadowicach, gdzie w okresie 1937-1939 był d-c 7 kompanii w III batalionie 12 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii III batalionu 12 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. W czasie walk z Niemcami zostaje ranny 19 IX 1939.  Przebywał w szpitalu w Krasnobrodzie, gdzie w wyniku odniesionych obrażeń zmarł 25 IX 1939.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krasnobrodzie.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Lewandowski Aleksander Ignacy
    [1908-1939], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 1 II 1908. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 75 pp w Katowicach. Ewidencyjnie podlegał PKU Królewska Huta/Chorzów/. Zmobilizowany w 1939 do WP. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w kompanii Ckm 75 pp w skaldzie 23 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku od Śląska na Lubelszczyznę. Poległ w walce 20 IX 19039 pod Tomaszowem Lub.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Przemsza- Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Ślaskich. T. 1. Katowice 1989.

     
    Lewandowski Alfred Marceli
    [1912-?], por. sł. st. art. [1939], po wojnie ppłk
    Ur. 16 I 1912. Po ukończeniu gimnazjum w latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 8 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 6 pal. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 6 pal w Krakowie. W latach 1937-1939   d-ca plutonu. Awansowany do stopnia por. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 55 pal rez., a od 4 IX 1939 przydzielony z baterią do Grupy Fortecznej Śląsk”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym Grupy Fortecznej od Śląska na Lubelszczyznę. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w I 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Lewandowski Felicjan Józef
    [1906-1939 ], por. rez. sap.[1938]
    Ur. 14 I 1906. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów w Modlinie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. sap. z starszeństwem od 1 I 1934. Po kolejnych ćwiczenia wojskowych awansowany 1 I 1938 do stopnia por. rez. sap. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii w 81 armijnym batalionie saperów w składzie Armii „Prusy”. Poległ w walce z Niemcami w Ryczywole 10 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Pulawach.
    R. Rybka – K. Stepan., Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2006

     
    Lewandowski Jan
    [1885-1960], ppłk rez. kaw.[1919]
    Ur. 24 XI 1885 w Sochocinie pow. płoński, syn Jana /sędziego/ i Michaliny z Fitznerów. Po ukończeniu w 1904 szkoły Zgromadzenia Kupców w Warszawie pracuje w zawodzie buchaltera w składzie win. Od 1905 członek Narodowego Związku Robotniczego. W 1907 aresztowany i uwięziony w cytadeli warszawskiej. Zwolniony po kilku miesiącach wyjechał do Krakowa, gdzie pracował jako kelner. W tym czasie rosyjski sąd skazał go zaocznie na katorgę i dożywotnie osiedlenie na Syberii. W 1908 przeniósł się do Lwowa i tam pracował jako główny księgowy w księgarni A. Altenberga. Od 1909 członek „Sokoła”, gdzie był instruktorem oraz d-cą plutonu w Polowych Drużynach „Sokoła”. Działał także w „Zarzewiu” i „Kuźnicy”. Od 22 V 1911 był plutonowym w I Lwowskiej Drużynie Skautowej. Jako konny zwiadowca brał udział w ćwiczeniach organizowanych przez PDS. Po wybuchu I wojny światowej  4 VIII 1914 przybył z oddziałem konnym do Krakowa. Od 10 VIII 1914 mianowany podoficerem 1 plutonu oddziału konnego. Po połączeniu z oddziałem M. „Beliny” Prażmowskiego był podoficerem 2 plutonu, potem d-ca 4 plutonu w szwadronie kawalerii. Od 12 XI 1914 dowodzi 3 plutonem 1 szwadronu, potem od 23 XI 1915 w 4 szwadronie, a od IV 1916 w 3 szwadronie. Odbył całą kampanię wojenną 1 p. uł. LP. Podczas walk 15 IX 1915 był ranny. Mianowany ppor. kaw. 12 XI 1914, potem w 1915 por. kaw. W czasie kryzysu przysięgowego w Legionach 17 VII 1917 zwolniony z LP i internowany w obozie w Beniaminowie, skąd został zwolniony w VII 1918. Wyjechał do Jędrzejowa, gdzie został kierownikiem spółdzielni rolniczo-handlowej. Jednocześnie był k-dtem milicji na pow. jędrzejowski. 31 X 1918 kierował rozbrojeniem Austriaków w Jędrzejowie, potem zorganizował w Kielcach szwadron kawalerii z którym dołączył w Lublinie do 3 p. uł. , potem 7 p. uł. Mianowany 17 XII 1918 rtm. kaw. obejmuje dowództwo dyonu 7 p. uł. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej XII 1918-III 1919. W III 1919 przeniesiony do Szkoły Jazdy w Starej Wsi k. Warszawy, a po ukończeniu szkoły w VIII 1919powrócił do 7 p. uł. na stanowisko z-cy d-cy pułku. Mianowany mjr sł. st. kaw. 15 VII 1920  z starszeństwem od 1 IV 1920. W okresie VIII-XI 1920 dowodził 7 p. uł. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. W III 1922 zweryfikowany w stopniu ppłk kaw. i przeniesiony do rezerwy. Po przejściu do rezerwy pracował jako członek zarządu Towarzystwa Handlu Herbatą SA. Działa społecznie w Lidze Morskiej  Kolonialnej. Był członkiem zarządu Koła b. żołnierzy 1 p. ul. LP. W latach 1935-1938 był senatorem z m. st. Warszawy. Pełnił m. in. funkcję sekretarza komisji gospodarczo-skarbowej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dołączył ochotniczo do 7 p. uł. jako „honorowy d-ca pułku”. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i powraca do Warszawy. Od XI 1939 podejmuje działalność konspiracyjną w szeregach SZP/ZWZ/AK. Współpracował m. In. przy odtwarzaniu 7 p. uł. AK. Z dniem 3 V 1944 awansowany do stopnia płk posp. ruszenia. W czasie okupacji pracował w Towarzystwie Handlu Herbatą. 12 V 1944 aresztowany przez gestapo i osadzony na Pawiaku, skąd 29 VII 1944 został zwolniony. W czasie Powstania Warszawskiego przebywał na Pradze. Po zajęciu Pragi przez polskie oddziały we IX 1944 zgłosił się do służby w WP. Służył w I Armii WP, początkowo od 16 X 1944 z-ca d-cy KPanc. ds. liniowych, a od 20 XI 1944 k-dt Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 1. W 1945 przeniesiony do rezerwy. Do 1956 pracuje m. in. w spółdzielni pracy remontowo-budowlanej „Syrena” w Warszawie na stanowisku st. likwidatora. Od 1956 na emeryturze.
    Zmarł 02 III 1960 w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW5x, ZKZ
    Żonaty z Sabiną Filipowiczówną. Z tego związku miał dwie córki.
    Roczniki oficerskie 1923, 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. III. W-wa 2006

     
    Lewandowski Jan Franciszek
    [1897-1939], kpt. sł. st. art.[1933]
    Ur. 25 X 1897. Uczęszczał do szkoły średniej. WP od XI 1918. Uczestnik walk na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. skierowany do Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu, gdzie przebywał  od 05 I 1920 do 10 VII 1920. Po ukończeniu kursy w stopniu podch. art. został przydzielony do 1 pag, w którego szeregach walczy w wojnie polsko-bolszewickiej. Mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 XI 192. Po wojnie służył w 1 pag, potem przeniesiony do 2 pag w Przemyślu. Awansowany do stopnia por. 1 V 1921. Długoletni oficer 2 pag. Po rozformowaniu w 1927 - 2 pag ponownie w 1 pag., potem po rozwiązaniu 1 pag w 1931 służy w utworzonym na bazie 1 pag 1 Pułku Artylerii Motorowej przeniesionego do Stryja. Awansowany 1 I 1933 do stopnia kpt. sł. st. art. W latach 1937-1939 był d-cą szkoły podoficerskiej 1 pam w Stryju. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 3 baterii 6 dam w składzie grupy płk M. Ocetkiewicza. Walczył na Lubelszczyźnie. Ciężko ranny 23 IX 1939 w rejonie Wereszczycy. 25 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej i umieszczony w szpitalu we Lwowie, gdzie zmarł w wyniku odniesionych ran 30 IX 1939.
    Odznaczony: SKZ, Medalem za Wojnę 1918-1921
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków bdw; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 14 III 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006- P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Motorowej. Pruszków 1992.

     
    Lewandowski  Józef  Feliks
    [1893-+ ?], mjr sł. st. piech. [1930]
    Ur. 22 IV 1893. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu por. uczestniczy w walkach na froncie wojny polsk0-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 33 pp w Łomży, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1930. Przeniesiony w 1930 z 33 pp do 53 pp w Stryju na stanowisko    k-dta Obwodowego PW  przy 53 pp. w 1932 urzędowo zmienił imiona i datę urodzenia z Lewandowski Feliks ur. 4 XI 1892 na Lewandowski Józef Feliks ur. 22 IV 1893. Po 1935 przeniesiony z 53 pp na stanowisko k-dta Okręgowego Związku Strzeleckiego Nr 5 w Krakowie. Funkcje pełnił do VIII 1939. Po mobilizacji przydzielony do dyspozycji d-cy 12 pp.
    Uczestnik walk na szlaku bojowym 12 pp.
    Odznaczony: KW4x, MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;

     
    Lewandowski Lucjan
    [1906-?], por. sł. st. kaw.[1933]
    Ur. 9 II 1906. Absolwent gimnazjum. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorażych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. s t. kaw. 15 VIII 1930 z przydziałem do 1 psk w Garwolinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu w 4 szwadronie w 3 psk wq Wołkowysku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 szwadronu. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 3 psk.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932;

     
    Lewandowski Marian Bronisław
    [1905-1986], kpt. sł. st. art. [1937], w PSZ mjr /ppłk
    Ur. 20 VIII 1905 w Warszawie. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 13 dak w kamionce Strumiłowej na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu kurs dla dowódców baterii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił w 13 dak funkcję oficera mobilizacyjnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 13 dak w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 13 dak. Podczas walk odwrotowych wraz z resztkami Kresowej Brygady Kawalerii przemieścił się z baterią na Lubelszczyznę, gdzie walczył z Niemcami i Sowietami. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli sowieckiej. Więziony w łagrach sowieckich. Od XI 1941 w Armii Polskiej w ZSRR, którą został w 1942 ewakuowany na Bliski Wschód, gdzie służył od 1943 w II Korpusie Polskim na stanowisku z-cy d-cy 10 pac w 2 Grupie Artylerii., potem w 3 karpackim pal 3 DSK. Brał udział w kampanii włoskiej. Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Działacz kombatancki. Był tez wiceprzewodniczącym związku Artylerzystów Konnych na Obczyźnie.
    Zmarł w Londynie 17 XI 1986. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie.
    Odznaczony: KW 3x.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995

     
    Lewandowski Zbigniew Józef
    [1909-1990], por. sł. st. sap. [1939], w konspiracji ZWZ/AK kpt./mjr ps. Iza”, „Szyna”, „Zbyszek”, docent inż. mech. 
    Ur. 23 I 1909 w Warszawie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. Absolwent Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 15 X 1935 z przydziałem do 2 Batalionu Mostów Kolejowych. Ukończył Państwową Wyższą Szkołę Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga oraz Sekcję Ogólną Wydziału Mechanicznego Politechniki Warszawskiej uzyskując dyplom inż. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W okresie 1938-1939 d-ca 3 kompanii w 2 Batalionie Mostów Kolejowych.  W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 25 kompanii mostów kolejowych. W końcowej fazie walk na Lubelszczyźnie 25 IX-2 x 1939 walczy w Grupie płk-a T. Zieleniewskiego. Od XI 1939 czynny w konspiracji SZP /ZWZ w Warszawie. Był oficerem Oddziału III – referat C  - którego głównym zadaniem była walka bieżąca. Po przekształceniu wiosną referatu „C” w Związek Odwetu KG ZWZ był szefem istniejącego  przy Wydziale Saperów KG ZWZ Biura Badań Technicznych. Jednocześnie d-ca saperskich oddziałów kolejowych  i z-ca d-cy saperów Okręgu Warszawa – Miasto ZWZ/AK. Od jesieni 1942 do VIII 1943 z-ca szefa –szef sztabu Kedywu Okręgu warszawa AK. Jednocześnie nadal kierował Biurem BT. Uczestniczył osobiście w wielu akcjach bojowych m. In. akcji „Wieniec I” . Jako oficer sztabu 2 Rejonu Obwodu Śródmieście AK walczy w Powstaniu Warszawskim. Ranny 8 VIII 1944 podczas szturmu na „Małą Pastę”. Po wojnie w kraju. Był cenionym profesorem- wykładowcą w Szkole Inżynierskiej w Warszawie  
    Zmarł w Warszawie 29 VII 1990.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. W-wa 1990; T. Strzembosz. Oddziały szturmowe konspiracyjnej Warszawy 1939-1944. W-wa 1983

     
    Lewandowski  Zygmunt
    [1906-?], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 26 XI 1906. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1933 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu 1 kompanii CKM w I batalionie 1 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM I batalionu 1 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 1 DP Leg. m. in. nad Narwią i Bugiem, potem na Lubelszczyźnie, gdzie po reorganizacji walczy na stanowisku adiutanta d-cy 1 pp Leg. Podczas walk zaginął.
    Dalsze losy n/n.
    R. Rybka -K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert.1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006.

     
    Lewicki Jan Ludwik
    [1907-?], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 3 III 1907. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 84 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta I batalionu 184 pprez. w składzie 60 DPRez. podporządkowanej SGO „Polesie”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    R. Rybka - K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.Kraków 2003;

     
    Lewicki Stanisław
    [1896-1940], ppłk. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 15 V 1896. Absolwent szkoły średniej. Żołnierz Legionów Polskich 1914-1917. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 3 p. szwol. Awansowany do stopnia por. 1 IV 1920. Po wojnie służy nadal w 3 p. szwol. Dekretem L. 2585 z dnia 28 I 1921 zatwierdzony w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 IV 1920, potem zweryfikowany w stopniu rtm. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1922 odkomenderowany do szefostwa remontu w DOK IV w Łodzi., skąd został przeniesiony w 1924 do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, a następnie do sztabu 2 DKaw., potem w 1929 do 8 p. uł. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1930. W 1930 przeniesiony z 8 p. uł. do 11 p. uł. na stanowisko kwatermistrza pułku. Awansowany do stopnia ppłka- sł. st. kaw. 1 I 1936. Przeniesiony z 11 p. uł. do 10 psk na stanowisko I z-cy d-cy pułku. Pułkiem dowodził od 23 VIII W 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy 1 psk w Garwolinie. W kampanii wrześniowej 19039 bierze udział na stanowisku d-cy 1 psk w składzie Warszawskiej brygady Pancerno-Motorowej. Walczy na szlaku bojowym pułku do 10 IX 1930 Ciężko chory dostał się z rtm. J. Mossakowskim do niewoli niemieckiej. Zmarł 24 IX 1940 w Tangerhätte k. Magdeburga.
    Odznaczony: KN, KW 2x, SKZ 

    Dz. Pers. Nr 5 z 5 II 1921; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988; Z. Gnat – Wieteska. 1 Pułk Strzelców Konnych. W-wa 1989.

     
    Lewicki Walenty
    [1896-1940], mjr sł. st. art.[1938]
    Ur. 29 XII 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Bierze udział w wojnie polsko--bolszewickiej 1919-1920. Od 1 III 1921-do 1 XII 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Po ukończeniu szkoły w stopniu podch. art. przydzielony do 14 pap. Mianowany z dniem 1 IV 1921 ppor. sł. st. art. Służył nadal w 14 pap, gdzie pełni różne funkcje. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1920. Po 1925 przeniesiony z 14 pap do 20 pap. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1931. Po ukończeniu kursu dla dowódców baterii dowodził baterią. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 19 III 1938. W latach 1928-1939 dowodził III dywizjonem w 22 pal w Przemyślu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III dywizjonu 22 pal w składzie 22 DPGór. Walczył na szlaku bojowym 22 pal. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Zamordowany przez funkcj. NKWD w 1940.
    Jego nazwisko znajduje się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków 2003. Dz. Pers. Nr 14 z 10 VI 1922;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;R. Osiński. 22 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1993.

     
    Lewicki Wiktor
    [1912-?], ppor. rez. piech. [1938]
    Ur. 19 IV 1912. Absolwent gimnazjum. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadu w 182 pp rez. w składzie 60 DPRez. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie w składzie SGO „Polesie”.
    Dalsze losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w latach 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie”.      W-wa 1989.

     
    Lewicki  Wilhelm
    [1898-+?], mjr dypl. sł. st. kaw. [1934], w PSZ ppłk[1943]
    Ur. 19 IX 1898. Absolwent gimnazjum z maturą. Od 1916 służył w armii rosyjskiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej kawalerii. Od XI 1917 w I Korpusie Wschodnim. Przydzielony do Szkoły Podchorążych I KP. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Z frontu skierowany do szkoły podchorążych piechoty w Warszawie, potem w Szkole Podchorążych Jazdy w Przemyślu, którą ukończył 1 V 1920. Po ukończeniu szkoły ponownie uczestniczy w walkach na froncie w szeregach 8 psk. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył m. in. w 9 psk we Włodawie, potem w Grajewie. W latach 1926-1927 w Grupie Sportu Konnego w  Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Znakomity jeździec. Reprezentował Polskę na wielu zawodach międzynarodowych m. in. w Rydze i Tallinie w 1934. Zdobywca w 1933 Pucharu Narodów, mistrz Polski w ujeżdżaniu w latach 1934,1935 i 1936 oraz w skokach przez przeszkody w 1934. Awansowany do stopnia rtm sł. st. kaw. 1 I 1927. W latach 1928-1929 oficer w WSWoj. w Warszawie. W latach 1930-1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. został z dniem 1 XI 1932 przydzielony w stopniu rtm. dypl. sł. st. kaw. do sztabu 2 DKaw. Przeniesiony w 1933 z sztabu 2 DKaw. Do składu osobowego Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st. kaw. 1 I 1934. W latach 1937-1939 pełnił funkcję szefa sztabu Wołyńskiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady m. in. pod Mokrą, potem w bojach odwrotowych i na Lubelszczyźnie. Unika niewoli i przedostaje się na Zachód przedostał się na Zachód, gdzie  służył w PSZ. Oficer do zleceń z-cy d-cy II KP we Włoszech. Awansowany w 1943 do stopnia ppłk dypl. sł. st. kaw. Od VI 1944 d-ca grupy Maiella w pozadywizyjnych oddziałach II KP. W latach 1944-1945 był pierwszym d-ca odtworzonego 25 p. uł. Ewakuowany do wlk. Brytanii w 1946. Po demobilizacji w 1946 pozostał w Wlk. Brytanii.
     Odznaczony: ZKZ
    Żył w 1982.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933;W. Chocianowicz. W 5o lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Lewin Maksymilian Stanisław
    [1886-1940], mjr sł. st. piech.[1925]
    Ur. 10 V 1886. Uczestnik I wojny światowej. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu por. dowodził kompanią w 49 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 49 pp, skąd został z dniem 10 I 1925 przeniesiony do dowództwa Korpusu Ochrony Pogranicza. Awansowany 1 VII 1925 do stopnia mjr-a sł. st. piech. Przeniesiony w XII 1926 z dowództwa  KOP do DOK I na stanowisko p. o. potem kierownika referatu PW i WF, a następnie od dnia 30 III 1928 pozostaje na stanowisku kierownika Okręgowego Urzędu PW i WF w DOK I. Po 1936 przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Warszawie. W kampanii wrześniowej  1939 bierze udział na stanowisku  kwatermistrza Grupy „Kowel”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i powraca do Warszawy. Aresztowany przez Niemców  został w II 1940 rozstrzelany na Palmirach.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW3x, KZWLśr.
    Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 53 z 16 XII 1926; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932.

     
    Lewinger - Banachowski Mieczysław
    [1907-?], por. rez. art.[1937]
    Ur. 08 XI 1907. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie 17 VIII 1929-  21 VI 1930 w 5 baterii szkolnej w  Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 15 pal w Bydgoszczy. Ewidencyjnie podlegał PKU Wadowice. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. art. 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 21 pal w składzie 21 DPGór. Walczył na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000;Rocznik oficerski rezerw 1934; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939.Kraków 1989.

     
    Lewiński Bolesław Antoni  /potem Brochwicz-Lewiński/
    [1902-1990], kpt. dypl. sł. st. art. [1935], PSZ mjr [1941], ppłk [1944], płk [1955], gen. bryg. [1962]
    Ur. 05 IX 1902 w majątku Wojsławice pow. sieradzki. Uczęszczał do gimnazjum, czynny w skautingu, potem w POW.W okresie XI 1918- I 1919brał udział w rozbrajaniu Niemców w Kaliszu, potem d-ca plutonu w kompanii zwiadowczej 29 pp. Następnie powraca do nauki w gimnazjum. W VII 1920 wstępuje ochotniczo do kompanii harcerskiej 221 pprez. Od VII-XII 1920 służba w 18 pap, po czym powraca do nauki w gimnazjum i zdaje maturę. W okresie 4 VIII 1921-  7 VII 1922 w Szkole Podchorążych Piechoty w warszawie, gdzie odbywa przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1922-1924 w Oficerskiej szkole Artylerii w Toruniu. Promowany 1 X 1924 na stopień ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 01 VII 1923 z przydziałem do 25 pap w Kaliszu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Jednocześnie studiował na Wydziale Prawno-Ekonomicznym UP w Poznaniu. W okresie X 1934-X 1936 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1935. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. art. przydzielony na stanowisko I oficera sztabu potem p. o. szefa sztabu  17 DP w Gnieźnie. /X 1936-X 1938/. W X 1938 przeniesiony na stanowisko d-cy 4 baterii w  II dywizjonie 17 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 baterii II dywizjonu 17 pal w składzie 17 DP, potem w Ośrodku Zapasowym 17 DP, którym dotarł na Lubelszczyznę, gdzie bierze udział w walkach z Niemcami na stanowisku oficera sztabu oddziału utworzonego w Ośrodku Zapasowym 17 DP „Gniezno” dowodzonym przez ppłk-a A. Kiszkowskiego w składzie Grupy „Kowel”. Podczas walk 29 IX zostaje ranny. W X 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w łagrze do IX 1941. Od X 1941 I 1942 w Referacie Opieki Dowództwa PSZ w ZSRR. Awansowany 11 XI 1941 do stopnia mjr-a dypl. sł. st. art. Od I 1942 – IV 1942 pełnił funkcję szefa Oddziału Opieki Dowództwa PSZ w ZSRR, potem od IV 1942 – I 1943 pełnił funkcję szefa sztabu 6 DP „Lwów” w Rosji i po ewakuacji z Rosji na Bliskim Wschodzie. Od I –III 1943 pełni funkcję z-cy    d-cy 6 pal, potem od III-XII 1943 w Oddziale Opieki Dowództwa II KP. Od XII 1943-IV 1944 oficer do zleceń  d-cy II KP gen. W. Andersa. W okresie IV-VI 1944 w dowództwie II KP we Włoszech. 1 VII 1944 mianowany ppłk dypl. sł. st. art. Od VI 1944-IV 1945 pełni funkcję szefa sztabu 3 DSK, a od IV-X 1945 z-ca d-cy 10 pac. W latach X 1945-IX 19467 szef Wydziału Dobrobytu i Opieki II KP we Włoszech, potem w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w PKPiR. Po zwolnieniu z wojska mieszkał w Wlk. Brytanii. Działacz kombatancki i polityk. Mianowany 15 VIII 1955 płk dypl. w st. sp., a  15 VIII 1962 mianowany przez prezydenta A. Zaleskiego gen. bryg.
    Pełnił różne funkcje w rządzie polskim na emigracji.
    Zmarł 04 II 1990.
    Odznaczony: VM kl. 4 i 5, PR 2 kl., KW, MN, SKZ z M.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii wrześniowej 1939. Lublin 1969; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991.

     
    Lewkowicz Czesław
    [1897-1940], kpt. sł. st. art.[1927] w st. sp. od 30 VI 1934
    Ur. 14 VII 1897 w majątku Iwanowo woj. wileńskie, syn Józefa i Natalii z Rutkiewiczów. Absolwent Michajłowskiej Szkoły Artylerii w Petersburgu. Brał udział w I wojnie światowej. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 3 dak. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Awansowany 1 I 1927 do stopnia kpt. sł. st. art. i przeniesiony z 3 dak do 3 pac n stanowisko d-cy baterii, potem służy w 3 dywizjonie artylerii pieszej w Wilnie, skąd został przeniesiony do 33 dal. Z dniem 30 VI 1934 przeniesiony z dyspozycji d-cy DOK III w stan spoczynku. Mieszkał i pracował jako urzędnik w Związku Rezerwistów w Wilnie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby uzbrojenia w kombinowanej dywizji piechoty dowodzonej przez gen. J. Wołkowickiego. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Odznaczony: KW, SKZ, Medalem za Wojnę 1918-1921,
    Żonaty z Marią z Ochotnickich , miał syna.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000.

     
    Lewkowicz Józef
    [1912-?], ppor. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 18 XII 1912. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 19 IX 1933 do 15 VII 1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, potem w latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 26 p. uł. w Baranowiczch na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1937-1939 d-ca plutonu w 3 szwadronie 26 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego 26 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; tenże: Zarys Historii szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Lewkowicz Tadeusz
    [1899-1993], mjr obs. sł. st. lot. [1939], w PSZ ppłk [1943],płk [1964]
    Ur. 28 VII 1899 w Zimnej Wodzie pow. lwowski. W 1914 ukończył szkołę powszechną. Był członkiem drużyny strzeleckiej. Ze względu na wiek przed wymarszem drużyny do Legionów  został zwolniony. W okresie 1914-1915 uczył się zawodu w warsztatach kolejowych we Lwowie, a od 1915 uczy się w Seminarium Nauczycielskim we Lwowie. 10 III 1917 powołany do służby wojskowej w armii austriackiej jako jednoroczny ochotnik. Przydzielony do 24 pp odbywał przeszkolenie unitarne w 1 kompanii batalionu zapasowego 24 pp w Krakowie, potem w Fredenthalu. Po ukończeniu kursu w okresie VI-XI 1917 w skaldzie 24 pp walczy na froncie włoskim pod Isonzo i nad rzeką Piavą. Od XI 1917 walczy w Bukowinie, potem na froncie rosyjskim. W III 1918 po załamaniu się frontu z pułkiem dotarł do Odessy, a w X 1918 wycofano w rejon Czerniejewie. 26 X 1918 zbiegł z wojska austriackiego i powrócił do Zimnej Wody, gdzie organizuje grupę ochotników z których utworzono 6 kompanię 38 pp. 2 XI 1918 melduje się w szkole im. H. Sienkiewicza we Lwowie. Walczy w obronie Lwowa m. in. w rejonie Dworca Gł., Poczty. 19 XI 1918 przydzielony do lwowskiego pociągu pancernego w składzie którego walczy na froncie galicyjskim podczas oblężenia Lwowa , potem obronie Przemyśla. 24 XII 1918 zwolniony z wojska w celu dokończenia nauki w szkole średniej. W 1920 zdał egzamin maturalny w Seminarium Nauczycielskim we Lwowie uzyskując dyplom nauczyciela szkół powszechnych. 1 VII 1920 na wezwanie Rady Obrony Państwa wstępuje ochotniczo do 205 ochotniczego pp. Uczestniczy w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Awansowany do stopnia kpr. W XII 1920 zwolniony z wojska w celu podjęcia studiów na Politechnice Lwowskiej. Jednakże po 1 roku studiów z powodu trudnej sytuacji materialne zmuszony jest przerwać dalsze studia. Podejmuje pracę w charakterze nauczyciela szkoły powszechnej w Maniewiczach, gdzie pracuje do IX 1922. Od 04 X 1922 do 31 VIII 1924 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany 31 VIII 1924 do stopnia ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 53 pp w Stryju na stanowisko d-cy plutonu. Od 14 IV 1926 przebywał na 7 miesięcznym kursie aplikacyjnym pilotażu dla oficerów lotnictwa w Grudziądzu. Po wypadku lotniczym 10 XI 1926 został przeniesiony na kurs obserwatorów przy Oficerskiej Szkole Lotniczej w Grudziądzu.  Po ukończeniu kursu  25 VII 1927 przydzielony do 22 eskadry liniowej  w 2 p. lot. W Krakowie, gdzie pełnił m. in. funkcję referenta oświatowego, a od 5 XII 1927 adiutanta pułku. Od I-VI 1928 przebywał na kursie dla oficerów łączności w Zegrzu. Po ukończeniu kursu powraca do macierzystej jednostki.  Z dniem 20 VII 1928 zostaje z II dywizjonem 2 p. lot. przeniesiony do nowo powstałego 5 p. lot. w Lidzie, gdzie pełni funkcję oficera łączności, potem d-ca plutonu foto. Od I 1929 adiutant pułku. W 1929 brał udział w wykonywaniu zdjęć Polesia dla potrzeb WIG. W latach 1930-1931 d-ca eskadry szkolnej, później oficer taktyczny55 eskadry liniowej, a od 7 VII 1933 d-ca eskadry 56 eskadry towarzyszącej. Awansowany 1 I 1934 do stopnia kpt.  Od XI 1934-V 1935 p.o. d-cy dywizjonu szkolnego, potem d-ca II plutonu towarzyszącego. Od XI 1936 – 1938 słuchacz Wyższej szkoły Lotniczej w Warszawie. Po ukończeniu WSLot. Pozostaje w szkole jako wykładowca. Awansowany 19 III 1939 do stopnia mjr-a sł. st. lot. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu lotnictwa i OPL w Dowództwie Grupy Armii gen. St.  Dęba- Biernackiego. 19 IX 1939 przekroczył granicę z Węgrami. Przebywał w obozie internowanych w Jolszowie, skąd udało mu się zbiec i następnie 3 XI 1939 przez Jugosławię dotarł do Francji, gdzie wstępuje do PSZ. Przydzielony do Centrum Lotnictw Polskiego w Bron k. Lyonu. Organizował kursy szkoleniowe dla młodych żołnierzy . 4 III 1940 mianowany II z-cą k-dta Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Bron. Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii. Był od 7 VII 1940 członkiem komisji selektywnej, a od 24 X 194o na kursie nawigacji w stacji Raf w Blackpool, potem od 24 IV 1941 na szkoleniu w 1 Aons Prestwitch w Szkocji. Od 19 VII 1941 w Ośrodku Zgrywania załóg bombowych. W 18 Operation Training – Unit w Bramcote. Z dniem 8 XII 1941 przydzielony do 301 dywizjonu bombowego . Brał udział w nalotach na Niemcy i na cele we Francji. W okresie 25 III 21 IV 1942 przebywał na leczeniu szpitalnym po wypadku lotniczym. Po powrocie do dywizjonu nie brał udziału w lotach. Z dniem 9 V 1942 przeniesiony do Londynu, gdzie organizował kursy dla skoczków CC do kraju. Mianowany ppłk sł. st. lot. 1 III 1943. Od VI 1943 szef Wydziału Pers. PSP, a od 1 IX 1944 w polskiej sekcji planowania i zaopatrzenia przy Air Ministra. W okresie X-XII 1944 n kursie w Oficerskim Szkole Zaopatrzenia w Hanningston. Od 11 I 1945 szef zaopatrzeni PSP w Wlk. Brytanii, a od 16 IV 1946 szef Wydziału Demobilizacyjnego. 16 IV 1947 zwolniony z wojska wstępuje do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia – sekcja lotnictwa w Wlk. Brytanii, skąd zostaje zwolniony 15 IV 1949. Następnie pracuje w polskiej spółce Fleet Laundry Hampstead jako księgowy. W 1955 przyjął obywatelstwo brytyjskie. Mieszkał w Londynie. 11 XI 1964 mianowany płk lot. Od 1969 na emeryturze. Odwiedzał kilkakrotnie Polskę.
    Zmarł w londyńskim szpitalu Whttington 01 III 1993. Pochowany na cmentarzu Highgate East w Londynie.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Żona Maria z d. Witorzeniec /02 VI 1904-1 VI 1964/. Poch. j. w. 
    Dz. Pers. Nr 87 z 29 VIII 1924;K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995;Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Leżnicki  Henryk Januariusz
    [1911-?], ppor. rez. kaw.[1933]
    Ur. 30 IX 1911. Syn Henryka /1872-1951/i Leontyny z d. Dobrowolskiej /1874-1954/. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie 16 VIII 1930-30 VI 1931 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 11 p. uł. w Ciechanowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933. Ewidencyjnie podlegał PKU Ciechanów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 szwadronie 11 p. uł. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii, a w końcowej fazie walk na Lubelszczyźnie w składzie  Warszawskiego Pułku Ułanów. Podczas walk pod Jacnią 23 IX 1939 zostaje ciężko ranny. Wojnę przeżył.
    Zmarł 6 V 1976.
    Żonaty z Wandą Skarbek-Borowską /19II 1925-29 VII 2003/
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Leźnicki  Marian
    [1894-+?], kpt. sł. st. art.[1925]
    Ur. 8 X 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służy w 7 pap. Długoletni oficer 7 pap/pal. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1925. Przeniesiony w 1931 z 7 pap do 7 DP na stanowisko oficera sztabu. Przeniesiony w 1934 z sztabu 7 DP do 7 pal na stanowisko d-cy baterii. W 1939 ukończył w CWArt. W Toruniu kurs dla dowódców dywizjonu. W kampanii wrześniowej 10939 bierze udział na stanowisku d-cy 64 dywizjonu armat 75 mm zmobilizowanego przez 7 pal dla 65 pal rez. i przydzielonego do Grupy Fortecznej „Katowice”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dywizjonu w składzie Armii „Kraków”.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924, 1928, 1932; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Lichtarowicz Józef
    [1900-1944], rtm. sł. st. kaw.[1933]
    Ur.19 III 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920.Absolwent I kursu Szkoły Podchorążych Kawalerii w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 IV 1921 z przydziałem do 17 p. uł. w Lesznie. W 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 III 1921. Skierowany z z dniem 1 XII 1924 z 17 p. uł. na kurs doszkalania dla młodszych oficerów kawalerii w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. W 1926 przeniesiony z 17 p. uł. do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do 18 szwadronu kawalerii KOP. W 1931 przeniesiony z KOP do 4 p. uł. w Wilnie. Od 4 VIII 1932 przebywał na 4 miesięcznym kursie pionierów dla oficerów pułków kawalerii w Centrum Wyszkolenia Saperów. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1933. W 1933 przeniesiony z 4 p. uł. na stanowisko d-cy 7 szwadronu pionierów w Wilnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 szwadronu pionierów w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym Wileńskiej Brygady Kawalerii, a po jej rozbiciu w składzie 4 p. uł. w Grupie Kawalerii gen. W. Andersa. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie z Niemcami i Sowietami. W końcu IX 1939 przedostał się na Węgry, potem do Francji i tam walczył podczas kampanii francuskiej w szeregach dyonu rozpoznawczego 2 DStrz. Po klęsce Francuzów ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie służył w 1 DPanc. Uczestnik walk we Francji w 1944. Był m. in. kwatermistrzem 8 batalionu strzelców brabanckich 33 Brygady strzelców w składzie 1 DPanc. Poległ 20 VIII 1944 pod Langannerie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 09110, KN,KW2x,SKZ
    Dz. Pers. Nr 121 z 15 XI 1924; Dz. Pers. Nr 26 z 6 VII 1926; Dz. Pers. Nr 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Liciński Zygmunt
    [1903-?], por. rez. piech.[1936]
    Ur. 12 IV 1903. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych  Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1932 z przydziałem do 80 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii w Samodzielnym Batalionie Piechoty 179 pp. Podczas walk 29 IX 1939 został ciężko ranny w Milanowie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Ligarzewski Zygmunt
    [1893-+?], mjr sł. st. piech.[1931]
    Ur. 8 VIII 1893. Uczestnik I wojny światowej. W okresie od XII 1918 bierze udział w organizowaniu oddziału powstańczego w Rynarzewie. Walczy w Powstaniu Wielkopolskim w szeregach 3 pstrz. Wlk., następnie w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służy w 57 pp w Poznaniu. Od 1 X 1922 do 14 III 1923 był d-cą II kursu w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Śremie. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. W 57 pp pełni różne funkcje. Przeniesiony w 1926 z 57 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko   d-cy kompanii granicznej. Z dniem 1 VII 1929 przeniesiony z KOP do Biura Personalnego MSWoj. na stanowisko referenta. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1931. Z dniem 1 IV 1932 przeniesiony  z Biura Pers. MSWoj. do 27 pp na stanowisko d-cy batalionu. Później przesunięty z funkcji d-cy batalionu na stanowisko kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy 27 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu w Grupie płk-a M. Ocetkiewicza. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: KW4, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932.Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 6 23 III 1932; Rocznik Pamiątkowy B.P.R.P Nr 7 1930-1931;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Ligenza Zygmunt
    [1913-1939],ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 1 II 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937.W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 pp  KOP„Snów”. Walczył na Lubelszczyźnie, gdzie poległ 19 IX 1939 w rejonie Ulowa. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    R. Rybka –K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939., Kraków 2003; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Ligienziewicz Jerzy
    [1901-?],por. rez. kaw.[1935]
    Ur. 27 X 1901. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii Nr 4 we Lwowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1928 z przydziałem do 19 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Równe. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany 1 I 1935 do stopnia por. rez. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 szwadronie 19 p. uł. w skaldzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami pod Mokrą 1 IX 1939, potem w walkach odwrotowych m. in. na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934. R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Liling Jan
    [1904-1940], kadet, kpt. sł. st. art.  1937], pośm. mjr [2007]
    Ur. 24 VIII 1904 w Czudcu k. Rzeszowa, syn Jana i Anieli z Bobrów. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie. Jako kadet bierze udział jako ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Po ukończeniu nauki w Korpusie Kadetów w 1923 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 21 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Przeniesiony w 1933  z 21 pal do 9 dak. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca 3 baterii 9 dak w Baranowiczach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii 9 dak w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 9 dak. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie majorem art.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 98 z 02 X 1925; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Limanowski Wacław
    [1911-?],mgr, ppor. rez. art.[1936]
    Ur. 01 I 1911. Absolwent gimnazjum oraz ukończył wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w okresie 11 VIII1932- 23 VI1933 w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 34 pp. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 1 pal w Wilnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 7 baterii III dywizjonu 1 pal w składzie 1 DP Leg. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 1 pal Leg. m. in. na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003. P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1995.

     
    Link Tadeusz Czesław
    [1900-+?], mjr dypl. sł. st. art. [1939]
    Ur. 05 VII 1900. Absolwent gimnazjum z maturą. W WP od XI 1918.  W okresie od 9 XI 1918 - 13 XII 1918 w Szkole Podchorążych Piechoty –klasa „J”. Mianowany ppor. piech. 1 III 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VII 1920. Po ukończeniu kursu dla oficerów artylerii zostaje przeniesiony do 10 pap w Łodzi, a w 1924 do 13 dak, gdzie pełni różne funkcje. W 1927 przydzielony do Kadry Oficerów Artylerii z jednoczesnym skierowaniem do WSWoj. W latach 1927-1929 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony do 13 DP na stanowisko oficera sztabu. Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. art. 1 I 1931.Przeniesiony w IV 1931 z 13 DP do 30 DP na stanowisko oficera sztabu. W XII 1932 z 3o DP do sztabu DOK III na stanowisko referenta. Po 1936 przeniesiony z sztabu DOK III w Grodnie do sztabu DOK II w Lublinie na stanowisko kierownika referatu planów w Wydziale Mobilizacji i Uzupełnień. Awansowany 19 III 1939 do stopnia mjr-a dypl. sł. st. art. Po ewakuacji dowództwa DOK II pozostał w Lublinie jako d-ca obrony miasta. Po rozwiązaniu dowództwa obrony Lublina opuścił Lublin. Po 17 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w łagrach. Od 1941 w Armii Polskiej w Rosji, gdzie pełnił funkcję szefa sztabu 9 DP. W 1942 ewakuowany z Rosji na Bliski Wschód. Awansowany w 1943 do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. art. Po reorganizacji armii  1943  służy w II KP na stanowisku szef sztabu dowództwa artylerii w 3 DSK. Uczestnik kampanii włoskiej 1944-1945. Od 1946 w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji przebywał początkowo w Wlk. Brytanii, skąd emigrował do Argentyny i tam osiadł na stałe. Zginął w wypadku drogowym przed 1969.
    Odznaczony KW, SKZ
    Roczniki oficerski 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 9 XII 1932; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006. P. Żaroń. Armia Polska w ZSRR , na Bliskim i Środkowym Wschodzie.    W-wa 1981

     
    Linsenbarth Mikołaj
    [1900-?], kpt. sł. st. art.[1936]
    Ur. 23 IX 1900 w Szamrajówce Białej Cerkwi na Ukrainie. Uczęszczał do gimnazjum. W okresie 4 VIII 1921-7 VII 1922 w Szkole Podchorążych Piechoty na kursie unitarnym. Od 1 IX 1922 do 1924 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Mianowany 1 IX 1924 ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VII 1923 z przydziałem do 3 pap na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Przeniesiony w 1927  z 3 pap do 3 pac w Wilnie, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca 2 baterii w 18 Dywizjonie Artylerii Ciężkiej w Zambrowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer sztabu artylerii GO gen. J. Kraszewskiego. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 102 z 01 VII 1924;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Lipczyński Mieczysław Stanisław
    [1912-?], ppor. rez. kaw.[1935]
    Ur. 30 XII 1912. Ukończył gimnazjum. W okresie 16 VIII 1931-30 VI 1932 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 12 p. uł. Po odbyciu praktyk we IX 1932 przeniesiony do rezerwy. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie kawalerii dywizyjnej 3 DPLeg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 3 DP Leg. na Kielecczyźnie potem Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie  w WP 1935-1939. Kraków2003.


    Lipecki Jan
    [1898-? ], kpt. sł. st. piech.[1928]
    Ur. 27 I 1898. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 35 pp. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 35 pp w Brześciu nad Bugiem. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. Przeniesiony w 1929 z 35 pp do Kadry Oficerów Piechoty z równoczesnym przydziałem do DOK IX w Brześciu celem odbycia praktyki poborowej na okres 3 miesięcy. Potem służył w sztabie DOK IX w Brześciu, gdzie pełnił różne funkcje. Po 1935 przeniesiony w stan spoczynku. W kampanii wrześniowej 1939 biezrze udział na stanowisku k-dta Kwatery Głównej SGO „Polesie”, potem od 18 IX 1939 d-ca batalionu zbiorczego „Lubieszów”, a od 28 IX 1939 d-ca 3 kompanii w III batalionie utworzonym 28 IX 1939 we Włodawie z marynarzy Flotylli Pińskiej. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: VM kl, 5, KN, KW
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,19322; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Lipiński Witold Marian Stanisław
    [1913-?], ppor. sł. st. art.[1936]
    Ur. 14 II 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1933-1934 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 14 pal w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 6 baterii w II dywizjonie 14 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 2 baterii w improwizowanym dywizjonie art. mjr St. Komornickiego w skaldzie załogi twierdzy Brześć nad Bugiem , potem w składzie Grupy płk-a W. Filipkowskiego. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1935;J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939.Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Lipka Józef
    [1900-?],mgr por. rez. br. panc.[1932]
    Ur. 6 II 1900. Absolwent szkoły średniej z maturą. W WP od 1919. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od 15 VIII do 11 XI 1920 na II kursie zawodowym w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Po ukończeniu szkoły przydzielony do 7 pac. i przeniesiony do rezerwy w 1922 z przydziałem do 7 pac. W 1922 mianowany ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Ukończył wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany  2 I 1932 do stopnia por. rez. art. i przydzielony do 2 Dywizjonu Pociągów Pancernych w Niepołomicach. Ewidencyjnie podlegał PKU Katowice. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy załogi pociągu pancernego nr 54 w końcowej fazie kampanii wrześniowej 1939 przydzielonej do Batalionu Fortecznego „Małyńsk”. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii/1914-1921/;Dz. Pers. Nr 19 z 8 VII 1922; Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Lipkowski Antoni
    [1913-?], kadet, por. sł. st.  kaw.[1939], w PSZ kpt. lotnictwa
    Ur. 17 I 1913. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany do stopnia ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 II 1935/ promocja opóźniona/z przydziałem do 1 p. szwol. w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Przeniesiony z 1 p. szwol. do 26 p. uł. w Baranowiczach. Od 1938 w komendzie Miasta Warszawy. Od 938 studiował na Politechnice Warszawskiej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako d-ca szwadronu marszowego 1 p. szwol. na szlaku bojowym Mazowieckiej Brygady Kawalerii, potem od 20 iX 1939 jako Lubelszczyźnie-ca szwadronu pieszego walczył na Lubelszczyźnie w grupie płk-a L. Koca. Po zakończeniu walk przedostał się przez Wegry do Francji, potem w Wlk. Brytanii. Ukończył kurs pilotażu i walczył jako pilot w Eskadrze B dywizjonu 302, potem 316 i 308 dywizjonach Polsich sił powietrznych. Awansowany do stopnia kpt. Po wojnie zdemobilizowany w 1946 wyemigrował z Wlkp. Brytanii do Australii.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Król. Polskie Dywizjony Lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945.W-wa 1976

     
    Lipniacki Jan Zdzisław
    [1914-?], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 23 XII 1914. absolwent gimnazjum. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. Piech. 1 X 1937 z przydziałem do 7 pp Leg. W Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 2 kompanii CKM II batalionu 7 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii III batalionu 95 pp rez. przemianowanego na I batalion 94 pp rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. rybak – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Lipowicz Zygmunt
    [1898-?] , kpt. sł. st. tab.[1935]
    Ur. 8 II 1898.  W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych taborów. Mianowany ppor. tab. W 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. taborów z starszeństwem od 1 VI 1921. Służył w 6 dyonie taborów we Lwowie, skad później po 1925 został przeniesiony do 1o szwadronu taborów w Przemyślu. Długoletni oficer 6 szwadronu taborów. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. taborów  1 I 1935. Przeniesiony później do sztabu 22 DPGór. na stanowisko oficera taborowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa tborów 22 dPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dywizji.
    Odznaczony:SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Lipski Wiktor
    [1905-?], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 17 X 1905. W WP służył po 1927 jako podoficer zawodowy piechoty. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł.  st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu w 6 kompanii II batalionu 7 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 7 pp Leg. w składzie 3 DPLeg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 7 pp Leg. m. in. pod Iłżą , potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków2006.

     
    Lis Józef 
    [1910-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 27 II 1910. Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1932 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 57 pp w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. w latach 1938-1939 był d-cą plutonu na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy 14 DP w Poznaniu. W VIII 1939 przydzielony do Ośrodka zapasowego 14 DP z którym znalazł się na Lubelszczyźnie. Bierze udział w walkach z wrogiem na stanowisku d-cy 8 kompanii w samodzielnym improwizowanym batalionie pod dowództwem dr kpt. St. Chomicza  w składzie Grupy płk M. Ocetkiewicza. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934;R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków  2006

     
    Lis Józef
    [1897-1960], mjr sł. st. art. WP [1937]
    Ur. 5 IX 1897 w Łukanowicach pow. Tarnów. Legionista. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 1 Pułku Art. Górskiej. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1925. Po 1926 służył w Ekspozyturze Nr 4 Oddziału II Sztabu Generalnego WP w Katowicach, a w 1930 przeniesiony na stanowisko d-cy baterii w 15 pal w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1937 i przeniesiony na stanowisko d-cy II dywizjonu w 18 pal w Ostrowi Maz. W czasie sierpniowej mobilizacji w 1939 mianowany d-cą III dywizjonu formowanego przez 18 pal dla 51 pal w składzie 39 DP Rez. przydzielonego ostatecznie do 41 DP Rez. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi III dywizjonem 51 pal w składzie 41 DP Rez. Dowodzony przez niego dywizjon wspierał działania oddziałów w 41 DP Rez. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 41 DP Rez. od Różana poprzez walki na d Narwią, Kałuszynem i na Lubelszczyźnie. Ranny dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Małachówce. Od IX 1941pełnił służbę w armii Polskiej ZSRR gen. W. Andersa, którą w końcu 1942 ewakuował się na Bliski Wschód. Następnie w II Korpusie Polskim, gdzie był m. in. z-cą d-cy pułku art. mieszanej 7 DP. Uczestniczył w kampanii włoskiej. Ranny. Awansowany do stopnia ppłk art. We IX 1946 wraz z II Korpusem przeniesiony z Włoch do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 zamieszkał w Londynie, gdzie zmarł w 1960.
    Odznaczony: KN, KW3x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 19339. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.

     
    Lis Stanisław
    [1903-?], por. rez. art. [1935]
    Ur.25 IV 1903. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w dywizjonie szkolnym artylerii DOK I w Warszawie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 VII 1925 z przydziałem do 1 dak  Warszawie. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany 1 I 1935 do stopnia por. rez. art. Ewidencyjnie podlegał PKU W-wa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kolumny amunicyjnej potem od 22 IX 1939 pełni funkcję adiutanta d-cy pułku.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934. R. Rybka – K. Stefan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Zarzycki. 1 Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków 1999.

     
    Lis- Błoński Stanisław
    [1890-1939], kpt. rez. piech.?
    Ur. 6 VI 1890  w Puchaczowie k. Łęcznej na Lubelszczyźnie. Uczestnik I wojny światowej. Organizator  struktur i oddziału POW w Łęcznej. Brału dział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 m. in. oficer łącznikowy dowództwa WP do gen. St. Bułak-Bałachowicza. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. Brał udział w obronie Lublina pełniąc m. in. funkcje d-cy obrony miasta Lublina. Podczas walk z wrogiem został ciężko ranny w obie nogi zostaje 1 X 1939 przywieziony do szpitala w Szczebrzeszynie, , potem do szpitala  Lublinie, gdzie zmarł 31 X 1939. Pochowany na cmentarzu w Lublinie przy ul. Białej. W 1966 ekshumowany i pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.

     
    Lisowski Marian
    [1904-?], kpt. dr med.[1939]
    Ur. 14 X 1904. Ukończył gimnazjum z maturą, potem studiował medycynę uzyskując dyplom lekarza med. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Sanitarnych Rezerwy. Awansowany do stopnia ppor. rez. sanit. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do Kadry Zapasowej 2 Szpitala Okręgowego. Ewidencyjnie podlegał PKU Lublin M. Pracował jako lekarz w szpitalu w Lublinie. Z dniem 19 V 1936 powołany do sł. czynnej i mianowany por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 I 1936. W latach 1937-1939 pełnił funkcję lekarza sanit. 2 psk w Hrubieszowie. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. 2 psk w skaldzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 2 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1998; St. Piotrowski. W żołnierskim siodle W-wa 1982.

     
    Lisowski Tadeusz II Jan
    [1898-?], kpt. sł. st. piech.[1932]
    Ur. 28 X 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od 20 VII 1920 do 20 XII 1920 w Szkole Podchorążych Piechoty –klasa 31 w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 XII 1920 z przydziałem do 40 pp we Lwowie. Do stopnia por. awansowany 1 XII 1922. W 1923 przeniesiony z 40 pp do 1 p. czołgów, gdzie pełni różne funkcje. Z dniem 1 VII 1931 przeniesiony z b. II batalionu 1 p. czołgów do 2 p. pancernego. Przeniesiony w X 1931 z 2 p. panc. do 3 p. panc. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1932. Po 1936 przeniesiony do 38 pp w Przemyślu na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1938-1939 dowodził 1 kompanią I batalionu 38 pp. W końcu VIII 1939 mianowany d-cą I batalionu w mobilizowanym przez 38 pp dla 164 pp rez. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził I batalionem 164 pp przydzielonym do Grupy „Sandomierz”. Walczył na linii obronnej na rzece Wiśle, potem na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony; SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Lisowski Włodzimierz
    [1908-1939], ppor. sł. st. art.[1938]
    Ur. 23 I 1908. Od 1930 służył w WP jako podoficer zawodowy art. W latach 1935-1939 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1938 z przydziałem do 11 dapl. W okresie od 15 XI 1938 do 14 II 1939 przebywał na kursie samochodowym dla oficerów w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 22 baterii art. plot 40 mm. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Poległ 9 IX 1939 w rejonie m. Ulów.
    Poch. na cmentarzu wojennym Rotunda w Zamościu.
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938 J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków Lisowski. Rybka – Lisowski. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Lissowski Czesław
    [1895-1942], ks. kap. rez.[1939], działacz społeczny
    Ur. 13 I 1895 w Zasadkach syn Franciszka i Marianny-Michaliny z Rykaczewskich. W 1908 ukończył w Skępem szkołę powszechną. Następnie podejmuje naukę w Seminarium Nauczycielskim w Wymyślinie, które ukończył  w 1913 z wyróżnieniem. Podczas nauki w Wymyślinie prowadził samokształcenie z zakresu literatury i historii polskiej ,zakazanej w programach szkolnych przez władze zaborcze.  Podejmuje pracę w Gołkowie na granicy ówczesnego zaboru rosyjsko-pruskiego, gdzie uczył do 1915 dzieci w miejscowej szkole powszechnej. W 1915 za namową ówczesnego proboszcza w Rypinie ks. Kanonika Stanisława Gogolewskiego wstępuje Liceum Diecezjalnego  przy Seminarium Duchownym w Płocku, gdzie zdał egzamin maturalny. Następnie wstępuje do seminarium Duchownego Płocku. 19 V 1923 otrzymał święcenia kapłańskie. Od 1923 kapłan diecezji płockiej.  Początkowo był wikariuszem w Czyżewie-Blichowie, potem  powierzono mu obowiązki wikariusza i prefekta gimnazjum w Rypinie. Był  pomocnikiem w pracy duszpasterskiej rypińskiego dziekana. Przez wiele lat był kapelanem miejscowego szpitala, działał społecznie. Był kapelanem 4 psk w Płocku. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako kapelan 8 psk.  Od 19 IX 1939 w niewoli niemieckiej, obozy w Einstatt, potem w oflaguIX C w Rottenburgu, potem w KL Buchenwald, KL Dachu, gdzie zmarł z wycieńczenia 15 XI 1942 w szpitalu obozowym.
    R. Rybka – K. Stefan. Awanse oficerskie w WP1935-1939.Kraków 2003; Kapelani wrześniowi. /red. W. J. Wysocki/W-wa 2001;Z. Gnat-Wieteska. 4 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1995.

     
    Liszko Henryk
    [1898-?], rtm. sł. st. kaw. [1936]
    Ur. 03 VI 1898. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920.Mianowany ppor. kaw. w 1921. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 II 1921 służył w 21 p. uł. Przeniesiony z 21 p. uł. do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do szwadronu kawalerii. Przeniesiony we IX 193o z KOP do Brygady Kawalerii ,,Toruń” na stanowisko oficera sztabu , skąd zostaje przeniesiony po 1932 do 21 p. uł. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I1936. W latach 1937-1939 w Wojskowym Biurze Historyczne, gdzie był  kierownik referatu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 szwadronu /pieszy na podwodzie/w III dyonie kombinowanym Grupa Kawalerii „Dubno”.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n.
    Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Liszkowski  Bolesław
    [1889-1978], działacz niepodległościowy, społeczny, prezydent m. Lublina
    Ur. 7 XII 1889 w m. Warta pow. sieradzki, syn Stanisława i Marianny z Kowalskich. Uczył się w gimnazjum w Warszawie. Był członkiem PPS. Prowadził wykłady z historii na tajnych kursach dla młodzieży. Za działalność niepodległościową w 1905 aresztowany i więziony na Pawiaku i w Cytadeli w Warszawie. Zesłany do Rosji zbiegł i ukrywał się w Odessie, gdzie ukończył gimnazjum i kurs introligatorski. Pracował jako introligator. Po powrocie do Warszawy był prześladowany i więziony w Sieradzu. W 1910 przedostał się do Krakowa i tu działa w PPS oraz Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”. W tym czasie pracował jako robotnik przy pracach ziemnych. Od 1911 czynny w Związku Strzeleckim w Zakopanem. Od 7 VIII 1914 do VII 1917 był żołnierzem Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym w Legionach pełnił funkcję instruktora POW w Pabianicach. Od XI 1918 w stopniu ppor. służy w WP. Był m. in. szefem Ekspozytury Sekcji Opieki MSWoj., początkowo w Łodzi, potem w Lublinie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie w 1921 zweryfikowany w stopniu por. piech. i przeniesiony do rezerwy. W VIII 1921 zamieszkał jako osadnik wojskowy we wsi Kamień pow. chełmski. Od 1923 był prezesem Powiatowego Zarządu Związku Osadników Wojskowych  w Chełmie. Aktywnie działa w spółdzielczości rolniczej, kółkach rolniczych i w kasie Stelczyka. Brał udział w działalności kombatanckiej. Jako zwolennik J. Piłsudskiego wstąpił dom BBWR. W 1928 kandydował na posła, ale bez powodzenia. Od IX 1929 mieszka w Lublinie. Pracuje jako kierownik biura Rady Wojewódzkiej Związku Osadników, potem w latach 1930-1934 referent polityczny w sztabie lubelskiego OK nr II. Na początku lat trzydziestych wybrany został prezesem Zarządu Okręgu Związku Legionistów Polskich w Lublinie. 29 X 1934 wybrany przez Radę Miejską w Lublinie na wiceprezydenta Lublina. Od 9 VII do 18 II 1937 pełnił okresowo obowiązki prezydenta, a od 18 II 1937 do 9 IX 1939 był prezydentem miasta Lublina. Położył duże zasługi w dziedzinie rozbudowy obiektów i urządzeń komunalnych. Organizował pomoc dla bezrobotnych, dbał o rozwój kultury. Aktywny działacz społeczny. Zgodnie z zarządzeniem premiera F. Sławoja-Składkowskiego w dniu 9 IX 1939 opuścił Lublin i wyjechał do Rumunii. W III 1940 przedostał się z Rumunii do Francji, gdzie wstąpił do WP. Brał udział w kampanii francuskiej. Po upadku Francji w VI 1940 ewakuowany do Wlk. Brytanii, gdzie pracuje w Szpitalu Wojennym Nr 2 w Duplin Castle, potem w Ministerstwie Odbudowy Administracji Rządu Emigracyjnego. Po wojnie w 1949 wyjechał do Kanady i zamieszkał na stałe w Ontario, gdzie przez kilka lat prowadził gospodarstwo rolne. Od 1960 mieszkał w Vancouver. Aktywnie dział w środowisku polonijnym. Był prezesem Polskiego Towarzystwa „Zgoda”.
    Zmarł 17 XI 1978 w Vancouver. Pochowany na cmentarzu miejskim Mountain Viev V
    Cementary.
    Odznaczony: Polonia Restituta , KW, ZKZ
    Żonaty dwukrotnie. 1  raz z Ireną Manitius miał córkę Irenę i syna Jerzego. Po raz 2 od 1942 żonaty z Elżbietą Mc Gregor  Szkotką.
    Rocznik oficerski 1923,1924; J. Marczuk. Lublin Pamięć Miejsca. Słownik biograficzny miasta Lublina- biogram B. St. L

     
    Litwora  Alojzy
    [1896-?], kpt. sł. st. int.[1937]
    Ur. 6 VI 1896. Uczestnik I wojny światowej w szeregach I Brygady Legionów Polskich. W WP od XI 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w I Dyonie Taborów w Warszawie, skąd w 1923 został odkomenderowany do Centralnego Składu Taborów, później w kadrze oficerów taborowych z przydziałem do Okręgowej Składnicy Taborów, a po 1931 w Kierownictwie Zaopatrzenia Taborowego. Awansowany 19 III 1937 do stopnia kpt. tab. W latach 1937-1939 pełnił funkcje referenta w referacie nadzoru technicznego Kierownictwa Zaopatrzenia Taborów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer w dowództwie intendentury Armii gen. E. Przedrzymirskiego. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Liwski Marcelin Teofil 
    [1911-?], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 28 IV 1911. Absolwent gimnazjum z 1932. Służbę wojskową odbywał w latach 1932-1933 w 2 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 83 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M IV. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności w 182 pprez. W skaldzie 60 DP Rez. podporządkowanej SGO „Polesie”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stefan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Lizoń Włodzimierz
    [1894-1939], mjr. kaw. sł. st. [1927]w st. sp. od 1931.
    Ur. 05 V 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 27 p. uł. 1 IV 1920 awansowany do stopnia por. kaw. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5.  Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 27 p. uł., gdzie pełnił różne funkcje. Z dniem 1 XII 1924 skierowany na kurs doszkalania w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Po ukończeniu kursu powraca do 27 p. uł. Awansowany 1 I 1927 do stopnia mjr-a sł. st. kaw. W latach 1927-1929 d-ca szwadronu zapasowego 27 p. uł. stacjonującego w Baranowiczach. Przeniesiony w 1929 z 27 p. ul. Do 26 p. uł. W 1931 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IX. Ewidencyjnie podlegał PKU Baranowicze. W kampanii wrześniowej 19039 bierze udział na stanowisku k-dta Kwatery Głównej Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym brygady. Poległ 26 IX 1939 w m. Morańce na Lubelszczyźnie.
    VM kl. 5, KW4x
    Dz. Pers. Nr 121 z 15 XI 1924; Roczniki oficerskie 1923,924,1928,1932. Rocznik oficerski kawalerii 1930. Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Lorenc Franciszek
    [1903-1973], ks. kap.[1935]
    Ur. 29 I 1903 w m. Siedlec, w Wielkopolsce. Ukończył Seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana. Od 1930 kapłan archidiecezji poznańskiej. Od 1936 kapelan garnizonu w Grodnie, do IX 1939 szef duszpasterstwa. 18 II 1930 przeniesiony z rezerwy do służby czynnej/ starszeństwo 1 VIII 1935 szef duszpasterstwa Suwalskiej Brygady Kawalerii, potem Dywizji Kawalerii „Zaza”. 22 IX 1939 przekroczył granicę litewską, gdzie został internowany, zbiegł z obozu i przedostał się do Szwecji, potem do Francji, kapelan w PSZ. Po wojnie w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 3 VIII 1975 w Wlk. Brytanii.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Kapelani wrześniowi./opr. /W. J. Wysocki. W-wa 2001

     
    Lorenz Franciszek
    [1908-1939], por. rez. piech.[1938]
    Ur. 9 IX 1908. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Awansowany po odbyciu ćwiczeń wojskowych do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 75 pp w Chorzowie. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń mianowany por. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938. Ewidencyjnie podlegał PKU Chorzów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 7 kompanii III batalionu 75 pp w skaldzie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym od Śląska na Lubelszczyznę. Poległ w walce 18 IX 1939 w rejonie Zwierzyniec Biały Słup. Pochowany na cmentarzu wojennym Rotunda w Zamościu
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka –K. Stepan. Awanse oficerskie 2w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. 1. Katowice 1989.


    Lorenz Wiktor
    [1915-1940], ppor. sł. st. kaw.[1937], pośm. por. kaw. [2007]
    Ur. 11 XII 1915 w Piątkowej pow. nowosądecki, syn Jana i Pauli z Graberów. Uczęszczał do II Gimnazjum im. B. Chrobrego w Nowym Sączu, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 2 psk w Hrubieszowie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 szwadronie 2 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 szwadronie 2 psk w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył pod Mokra potem w walkach odwrotowych i na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Gessing. Zarys Dziejów II Gimnazjum w Nowym Sączu. Cz. III. /w;/Rocznik Sądecki. Tom XIV. Nowy Sącz 1973; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2007; J. S. Wojciechowski. 2 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1998; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Losert Eugeniusz Franciszek
    [1908-1944], kpt. sł. st. piech.[1939], pośm. mjr
    Ur. 02 X 1908. Cieszynie, gdzie ukończył w 1927 szkołę średnią. W okresie 1 IX 1927- 30 VI 1928 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 73 pp w Katowicach na stanowisko d- cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W latach 1937-1939 był d-cą kompani gospodarczej i oficerem taborowym. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku pomocnika oficera informacyjnego 23 DP w składzie armii „Krowa”. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 23 AP od Śląska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji oddziałów polskich w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VI B w Dössel, gdzie zginął 27 IX 1944 od wybuchu bomby podczas nalotu samolotów alianckich. Pochowany na cmentarzu przyobozowym oflagu VI B w Dössel.
    Pośmiertnie awansowany przez MON w Londynie do stopnia mjr-a piech.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Loth Tadeusz Alfred
    [1911-1986],  inż. ppor. rez. kaw.[1937] / Nota Suwalszczyzna w walce 1939-1944/

     
    Lovis of Menar Jerzy 
    [1916-1939], ppor. sł. st.  art.[1938]
    Ur. 15 V 1916. Absolwent gimnazjum. W okresie 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W okresie od X 1936 –VIII 1938 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1938 z przydziałem do 4 dak w Suwałkach na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca 1 plutonu w 1 baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 1 baterii 4 dak. Poległ w walce 9 IX 1939 w rejonie Wysokiego Maz.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Lowenstamm Stanisław
    [1900-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1935]
    Ur. 2 VIII 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 13 pp. W okresie od 02 VIII 1920 do 20 XI 1920 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie – klasa 32. W stopniu podch. piech. przydzielony do Okręgowej Szkoły Podoficerskiej Nr 1 przy 13 pp. Dekretem NW L. 3089 z 25 VI 1921 został minowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IV 1921. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1921. w latach 1921-1925 służył w 13 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Z dniem 26 III 1925 przeniesiony z 13 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu. W III 1931 przeniesiony z KOP do 21 pp w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1936. Dowodził w 21 pp kompania, potem w latach 1937-1939 adiutant pułku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 21 pp. Po 15 IX 1939 znalazł się na Lubelszczyźnie, gdzie od 18 IX 1939 dowodził oddziałem wypadowo-rozpoznawczym z Ochotniczego Batalionu Obrony Lublina. Od 24 IX 1939 dowodził II batalionem obrony Lublina.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14125, MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers.Nr 27 z 9 VII 1921; Dz. Pers. nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. nr 3 z 26 III 1931; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Karczewski. 21 pp „Dzieci Warszawy”. W-wa 1992

     
    Lubowiecki Józef Alfred
    [1902-?], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 08 II 1902.Ukończył szkołę średnią. W okresie od 1 IX 1924- 1 VIII 1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, a w latach 1925-1927 Oficerskiej Szkole Piechoty Warszawie, potem w Ostrowi Maz. -Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 2 psp w Sanoku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Długoletni oficer 2 psp, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1937-1939był d-cą  7 kompanii w III batalionie 2 psp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności 2 psp w składzie 22 DPGór. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 21  z 15 VIII 1927; Roczniki oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2003;
     

    Lüdke Jerzy
    [1906-?], kpt. sł. st. piech.[1939], w PSZ mjr
     
    Ur. 10 VII 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty,       gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, a w latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 2 pp Leg. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony z 2 pp Leg. do KOP na stanowisko d-y plutonu w kompanii granicznej. Przeniesiony w 1938  z KOP do 13 pp w Pułtusku. W 1939 przebywał na kursie dla dowódców kompanii w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1939. Następnie d-ca 8 kompanii III batalionu 13 pp. Latem 1939 przeniesiony z 13 pp do 20 pp w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 2 kompanii CKM w II batalionie 20 pp. Podczas walk na Lubelszczyźnie dowodził  II batalionem 20 pp w składzie 6 DP. Po kapitulacji 6 DP unika niewoli i przedostaje się przez Węgry do Francji i tam służy w WP w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Podhalańskich. Brał udział w bitwie pod Narwikiem na stanowisku d-cy kompanii gospodarczej II batalionu I półbrygady. Następnie w Wlk. Brytanii. Służył w PSZ. Awansowany do stopnia mjr-a.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 11 7 VI 1934; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska- Karski. Piechota Polska 1939-1945.  Z. 13. Londyn 1973.

     
    Ludwig Włodzimierz Juliusz
    [1889-1961], płk dypl. sł. st. art. [1936]
    Ur. 11 XII 1889 w Warszawie, gdzie uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii rosyjskiej. Ukończył kurs szkoły oficerskiej artylerii. W WP od XI 1918 w stopniu kpt. art. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Z dniem 1 I 1920 wyznaczony na stanowisko szefa Wydziału Jeńców Wojennych Departamentu I Mobilizacyjno-Organizacyjnego MSWoj. W Warszawie z jednoczesnym skierowaniem do Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego jako słuchacza II kursu. W połowie IV 1920 skierowany na praktykę sztabowa do Departamentu I Mobilizacyjno-Organizacyjnego MSWoj. w którym pełnił funkcję szefa Wydziału Dyslokacyjnego. Zweryfikowany w stopniu mjr-a SG sł. st. art. z starszeństwem od 1 vI 1919. W okresie od I 1921-IX 1921 kontynuuje studia na WSWoj. Sztabu Generalnego. Po ukończeniu WSWoj. z wyróżnieniem zostaje skierowany w stopniu SG do Oddziału III a Biura Ścisłej Rady Wojennej na stanowisko szefa Wydziału „Zachód”. W 1925 przeniesiony Biura Ścisłej Rady Wojennej do 8 pap na stanowisko d-cy dyonu. W latach 1926-1928 był attachė wojskowym w Bukareszcie. Rozwinął współpracę sojuszniczą w zakresie eksportu polskiego uzbrojenia. Z funkcji attaché wojskowego przy Poselstwie Polskim w Bukareszcie przeniesiony z dniem 1 XII 1928 na stanowisko d-cy dyonu w 5 pap we Lwowie. Z dniem 1 XII 1929 przeniesiony z 5 pap na stanowisko z-cy d-cy do 23 pap w Będzinie. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. art. 1 I 1930. Przeniesiony z dniem 15 XI 193o z 23 pal do Oddziału III Sztabu Głównego na stanowisko z-cy szefa. W okresie VI 1933 – IV 1937 był d-cą 22 pal w Przemyślu. Awansowany do stopnia płk-a dypl. sł. st. art.1 I 1936. W okresie V 1937-1939 z-ca d-cy Obrony Przeciwlotniczej MSWoj. 2 IX 1939 mianowany d-cą Obrony Przeciwlotniczej Kraju. Współtwórca nowoczesnej artylerii przeciwlotniczej okresu międzywojennego, d-ca obron przeciwlotniczej w kraju IX 1939, organizator wojska polskiego we Francji i Wlk. Brytanii.
    Po wojnie mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł w Londynie 01 XII 1961. Pochowany na cmentarzu Acton w Londynie
    Odznaczony: KKOOP, KW, ZKZ, Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921, Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
    Decyzją MON Nr 90 z 12 VI 1996 3 Pułk Przeciwlotniczy w Szczecinie przyjął imię płk Włodzimierza Ludwiga.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 119 z 12 XI 1925; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931;Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Osiński. 22 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1993; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995;
     

    Luśniak Eugeniusz Ignacy
    [1892-1954], płk sł. st. art. [1938],gen. bryg.[1948]
    Ur. 8 XII 1892 w Przeworsku, syn Ignacego i Franciszki z d. Romańskiej. Uczył się w szkole ludowej w Przeworsku i w Jarosławiu, potem w gimnazjum realnym we Lwowie, gdzie w 1911 zdał maturę. Działał aktywnie w galicyjskim ruchu niepodległościowym. Był członkiem drużyny skautowej Andrzeja Małkowskiego  oraz członkiem tajnego koła samokształceniowego  i „Zarzewia”. Po ukończeniu gimnazjum powrócił do Przeworska, gdzie był organizatorem koła „Sokoła” i „Drużyn Bartoszowych”. Uczestniczy aktywnie w ruch oświatowym na terenie powiatu przeworskiego. Był słuchaczem Studium Rolniczego na UJ w Krakowie. W 1913 wcielony do służby  jednorocznej w armii austriackiej. Po wybuchu i wojny światowej 1 VIII 1914 służył w 4 p. art. nabrzeżnej w Poli. Ukończył szkołę oficerską artylerii.  Na początku XI 1918  po zajęciu Poli przez Włochów zgłosił się do formowanej we Francji armii gen. J. Hallera. W IV 1919 jako d-ca 105 baterii 1 pac powraca do kraju. Od IX 1919  walczy na froncie wojny polsko-bolszewickiej pod Łuckiem, bierze udział w ofensywie kijowskiej, potem w walkach odwrotowych. Po zakończeniu wojny pozostał w służbie czynnej. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 13 pap, gdzie dowodził baterią, potem od XII 1921 p. o d-cy dyonu, a w 1924  d-ca dyonu. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia mjr-a sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony  w IV 1928  z 13 pap do 10 pac w Przemyślu na stanowisko d-cy II dywizjonu. W 1929 przesunięty na stanowisko kwatermistrza 10 pac. W I 1930 przeniesiony z 10 pac do 8 pac w Toruniu  na stanowisko z-cy d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. 1 I 1931. Przeniesiony z 8 pac do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, gdzie od 29 IX 1932 do X 1935 pełnił funkcję z-cy k-dta Szkoły Podchorążych Artylerii. Od XI 1935 do VIII 1939 był d-cą 5 pac w Krakowie. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. art. 19 III 1938. 24 VIII 139 mianowany d-cą artylerii dywizyjnej w 55 DPRez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy art. dywizyjnej 55 DPRez. W składzie Armii „Kraków”. Walczył m. In. na Lubelszczyźnie, gdzie 19 IX 1939 został ranny. Po kapitulacji polskich oddziałów unika niewoli, potem przedostaje się 21 IX 1939 przez Węgry potem  do Francji i tam służy w PSZ. Początkowo k-dt Ośrodka Artylerii w Chateaubriand, potem w VI 1940 d-ca 3 pac . Po klęsce Francji ewakuuje się do Wlk. Brytanii, gdzie od VI 1940 dowodzi 1 dal, potem od XII 1942 dowodzi 5 dyonem szkolnym w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Szkocji, następnie od IX 1943 d-ca art. w  2 Dywizji Gren. Panc. przeformowaną w II 1945 w 4 DP.  z m. p. w Szkocji. Do kraju powrócił 1 VIII 1946 i zamieszkał w Krakowie. Powołany 26 IX 1946 do służby w WP  pełnił m. in. funkcję d-c artylerii 1 Warszawskiej Dywizji Kawalerii, potem 31 III 1947 Inspektor Artylerii Okręgu Wojskowego w Poznaniu, a od 20 IV 1948 pełnił funkcję szefa  Departamentu Uzbrojenia MON. Mianowany 22 VII 1948 gen. bryg. W 1949 mianowany dyrektorem CWKS Legia. Rozkazem Pers. MON nr 476 z 2 VII 1950 został przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Warszawie przy ul. E. Plater i pracował jako pracownik umysłowy. Zatrzymany przez funkcj. Informacji Wojskowej i uwięziony. 6 X 1952 zostaje aresztowany przez NPW w Warszawie pod fałszywymi zarzutami szpiegostwa. Przeszedł ciężkie śledztwo w trakcie przesłuchań bity i torturowany w cel wymuszenia zeznań go obciążających. Zmuszony do przyznania się  do stawianych zarzutów. Śledztwo w jego sprawie zakończono 8 XII 1953. Podczas rozprawy 20 I-25 I 1954 odwołał wymuszone zeznania. 25 I 1954 został skazany przez NSW w Warszawie w składzie; ppłk Teofil Karczmarz- znany oprawca sądowy oficerów WP – przewodniczący oraz ppłk Michał Bieniaszewski i kpt. Antoni Cieślak sędziowie skazany na 15 lat więzienia oraz pozbawienie praw publicznych i obywatelskich na lat 5, przepadek mienia. Syg, akt Sn 12/53. Jednocześnie rozkazem Pers. MON nr 249 z 5 III 1954 został z dniem 25 I 1954 skreślony z ewidencji generałów WP. Po procesie wieziony na Mokotowie, skąd został wywieziony do Centralnego Więzienia Karnego we Wronkach i tu osadzony 25 II 1954. Ciężko chory zostaje w V 1954 umieszczony w więziennym szpitalu. Więzienna Komisja wnioskowała o udzielenie mu rocznej przerwy w odbywaniu kary, ale w Departamencie Więziennictwa  zbyt długo rozpatrywano wniosek. Zmarł 28 X 1954 w więziennym szpitalu. Rodzinie odmówiono wydania zwłok. Pochowany na cmentarzy parafialnym we Wronkach. Postanowieniem NSW z 7 V 1956 wyrok uchylono, a Naczelna Prokuratura Wojskowa 11 V 1956 umorzyła śledztwo z braku jego winy. Jednocześnie zostaje zrehabilitowany. Przywrócono mu Rozkazem Pers. Nr 02882 z 23 X 1957 stopień gen. bryg.
    Był dwukrotnie żonaty. Po Ra z drugi z Blancą –Andreą Le Blanck
    Miał córkę Renatę –Blankę /1929/ i syna Oskara Eugeniusza /1932/
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 1 z 21 I 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków  2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939., Pruszków 2000; P. Zarzycki. 13 Kresowy Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998;tenże: 5 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1996; W. Bartosz. Biogram E. I. L /w:/MSUDN 1939-1956. T. 4. Kraków 1999J. Poksiński. „TUN” Tatar-Utnik-Nowicki. W-wa 1992;Księga Ewidencyjna Więźniów CWK Wronki z 1954 nr 126/54.

     
    Lutosławski Szczęsny Bohdan
    [1902-1942], inż. ppor. rez. [1928]
    Ur. 1 VI 1902 w Drozdowie, syn Jana /1875-1950/ dr nauk rolniczych i Wandy z Krybut Daszkiewiczów. Ukończył szkołę średnią, potem studia wyższe uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojsko odbywał w Szkole Podchorążych Taborowych. Awansowany do stopnia ppor. rez. tab. Z starszeństwem od 1 I 1928 z przydziałem do 7 dywizjonu taborów. Ewidencyjnie podlegał PKU Łomża. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 baterii 4 dak. Podczas wojny aresztowany przez Niemców i osadzony w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu.
    Zamordowany 10 IX 1942 w obozie koncentracyjnym w  Oświęcimiu.
    Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Lux Jan Franciszek Józef
    [1909-?], ppor. rez. art. [1934]
    Ur. 18 VIII 1909. Absolwent gimnazjum. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 21 pal. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934.  Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 3 baterii zmobilizowanej przez 21 pal dla 65 pal rez. w składzie Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym swej jednostki. Podczas walk 11 IX 1939 pod Osiekiem został ranny.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003


     

    Łabędzki Stanisław Karol
    [1895-?], mjr sł. st. art.[1936]
    Ur. 5 VIII 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 22 pap. Długoletni oficer 22 art. Awansowany 1 I 1927 do stopnia kpt. dowodził m. in. baterią w 22 pap/pal.. Z dniem 2 IV 1932 odkomenderowany na 5 miesięczny kurs udoskonalający oficerów artylerii w Szkole Strzelania Artylerii w Toruniu. Do stopnia mjr--a sł. st. art. awansowany 1 I 1936. Następnie d-c dywizjonu. W latach 1937-1939 oficer artylerii w III dywizjonie bojowym artylerii Flotylli Pińskiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer dowództwa art. Flotylli Pińskiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony; KW, MN, SKZ
    Dz. Pers. nr 13 z 9 XII 1932; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Łabno Edward Paweł
    [1908-1995], por. sł. st. piech.[1934], w PSZ kpt. [1940], mjr/ppłk 
    Ur. 23 V 1908 w Sanoku. Po ukończeniu gimnazjum w latach 1928-1929 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenia na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł./ st. piech. 15 VIIII 1931 z przydziałem do 2 psp w Sanoku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany por. 1 I 1934. w latach 1937-1939 d-ca 3 kompanii CKM w III batalionie 2 psp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 4 samodzielnego batalionu CKM w składzie 6 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 6 DP od Krakowa na Lubelszczyznę. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i przedostaje się do Francji, gdzie służy w PSZ. Walczył w kampanii francuskiej, gdzie dowodził 2 kompania I batalionu 2 p. gren. 1 DGren. Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii i tam służył w PSZ. Był d-cą kompanii wsparcia w 9 pułku strz. w składzie 1 DPanc. Brał w latach 1944-1945  udział w walkach we Francji i Holandii. W okresie 15 V – 7 VII 1945 był p. o. d-cy 9 pułku strzelców flandryjskich.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 10408
    Zmarł w 1995. Pochowany na cmentarzu centralnym w Sanoku.
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; 

     
    Łada Bogumił
     , ppłk dr med./nota w Obrona Warszawy i Modlina/

     
    Łagidze Włodzimierz
    [1898-1965], kpt. dypl. art. kontr.[1936], w PSZ mjr 
    Ur. 21 III 1898 w Gruzji. Od 1923-1925 kształcił się w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Był oficerem kontraktowym. Mianowany ppor. art. 01 X 1925 z przydziałem do 7 pap w Częstochowie. Do stopnia por. awansowany 31 XII 1927. Ukończył kurs dla dowódców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. W latach 1936-1938 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. art. zostaje przydzielony na stanowisko i oficera sztabu 10 DP w Łodzi. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego 10 DP w składzie Armii „Łódź”, potem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód, gdzie służył w PSZ we Francji, potem w Wlk. Brytanii. Od 1942 służył w 9 pal, gdzie dowodził baterią, potem dywizjonem. Uczestnik kampanii włoskiej. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st. art. Od jesieni 1944 w przeformowanym z 9 pal w 9 pac. Był z-cą d-cy pułku. Ewakuowany w 1946 wraz z pułkiem do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji zamieszkał w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł w 1965.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 09957
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; M. Porwit. Spojrzenie poprzez moje życie. W-wa 1986.

     
    Łagowski Julian
    [1906-1998], kpt. obs. sł. st. lot. [1937], w PSZ mjr [1943], płk w st. sp. 
    Ur. 9 X 1906 w Radzyminie. Absolwent gimnazjum im. Wł. IV w Warszawie. W okresie od  1 X 1926 -  15 VII 1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. Absolwent klasy 57. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Lotnictwa. Promowany 15 VIII 1929 na stopień ppor. obserwatora sł. st. lot. z przydziałem do 6 p. lotniczego. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. w latach 1937-1939 w centrum wyszkolenia Lotnictwa Nr 1, gdzie pełnił jako p. o. funkcję kierownika wyszkolenia w szkole podchorążych lotnictwa – grupa taktyczna. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako d-ca plutonu lotnictwa rozpoznawczego przydzielonego do Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, a w VI 1940 do Wlk. Brytanii, gdzie służył w polskim lotnictwie. Był m. in. nawigatorem w 305 pułku bombowym. Awansowany w 1934 do stopnia mjr-a. 11 VII 1943 brał udział jako nawigator w locie bojowym nad Francję. Po zestrzelaniu przez Niemców samolotu uratował się skokiem na spadochronie. Ukrywany przez Francuzów powrócił 14 VIII 1944 do dywizjonu. Po wojnie w Wlk. Brytanii. W 1947 powrócił do kraju. Po powrocie do kraju służył w wojsku. Służył jako wykładowca w Wyższej Szkole Lotniczej w Dęblinie. W 1952 w ramach czystek stalinowskich usunięty w wojska. W 1956 powraca ponownie do służby wojskowej. Awansowany do stopnia ppłk-a. Był oficerem w Obronie Powietrznej Kraju. Awansowany do stopnia płk-a. W 1967 przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Radzyminie i w Warszawie.
    Zmarł 12 II 1998 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu w Radzyminie
    Odznaczony; VM kl. 5, KW
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Król. Polskie dywizjony Lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945. W-wa 1976

     
    Łakociński Tadeusz
    [1878-?], mjr . adm. sanit. w st. sp.[1919]
    Ur. 27 IX 1875 w Krakowie, syn Józefa i Eleonory z Kotarbów. Uczęszczał do III Gimnazjum Klasycznego im. Jana Sobieskiego w Krakowie, gdzie w 1895 zdał maturę. W latach 1895-1897 studiował na Wydziale Prawa, potem od 1897 -1902 studiował medycynę uzyskując dyplom lekarski. Był członkiem „Sokoła” w Krakowie. Po wybuchu I wojny światowej 1 VIII 1914 wstępuje do oddziałów strzeleckich J. Piłsudskiego, potem w Legionach Polskich. Organizator służby sanitarnej w II Brygadzie Legionów Polskich. Od 1 X 1914 przydzielony do szpitala polowego. Brał udział w kampanii karpackiej. Mianowany chor. prow. 3 XI 1914, a 21 III 1915 ppor. prow. Od 16 IV 1915 współorganizator oddziałów sanitarnych późniejszej III Brygady Legionów, gdzie służył w jej oddziale sanitarnym od 15 VII 1915 do 1 II 1916. Z dniem 2 II 1916 przydzielony do dywizyjnego zakładu sanitarnego – szpital polowy podległy Komendzie Legionów i służył tam do kryzysu przysięgowego w LP w VII 1917. Mianowany por. prow. 28 II 1916. Po kryzysie w LP służy w Polskim Korpusie Posiłkowym na stanowisku oficera prowiantowego kolumny sanitarnej. Podczas przebijania się przez front oddziałów II Brygady 15/16 II 1918 pod Rarańczą dostał się do niewoli austriackiej. Był więziony w Hunszt i Marmaros-Sziget, należał do grupy oskarżonych w procesie legionistów w Marmaros-Sziget 8 VI-30 IX 1918. Uwolniony 10 x 1918 wyjechał do Warszawy, gdzie wstąpił do PSZ. Od 31 X 1918 kierownik administracyjny Szp[Italia Ujazdowskiego. 8 XI 1918 minowany kpt. prow. Ze starszeństwem od 12 x 1918. Od 21 II 1919 do 4 V 1921 służył w I baonie sanitarnym. Z dniem 8 III 1921 mianowany mjr adm.-gosp. Od 6 – 31 V 1921 służył w inspektoracie armii gen. S. Szeptyckiego, potem w departamencie Gospodarczym MSWoj. Zweryfikowany w stopniu mjr rez. adm. San. Ze starszeństwem od 1 VI 1919. Pozostawiony w służbie czynnej był w 1923 kierownikiem referatu w Departamencie IV Żeglugi Powietrznej MSWoj. W I 1925 przeniesiony do rezerwy z przydziałem do Korpusu Oficerów Administracji – Gupa oficerów Administracji sanitarnej. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Mieszkał w Warszawie. Był aktywnym działaczem Związku Legionistów Polskich. Do 1934 kierował „Bratnią Pomocą” tej organizacji. Podczas kampanii wrześniowej 1939 obejmuje 26 IX 1939 stanowisko kwatermistrz w improwizowanej DP „Brzoza”, potem przemianowanej na 50 DP Rez. W jej składzie walczył z sowietami i Niemcami, aż do kapitulacji polskich oddziałów 6 x 1939 pod Kockiem.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. T. III. W-wa 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Łanucha Ludwik Józef
    [1909-?], ppor. sł. st. art. [1934]
    Ur. 9 I 1909. Absolwent gimnazjum. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w 4 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 22 pal w Przemyślu. Ewidencyjnie podlegał PKU Łańcut. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 7 pal w Częstochowie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 19838-1939 był d-cą plutonu w 7 baterii III dywizjonu 7 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 baterii III dywizjonu 7 pal w składzie 7 DP. Brał udział w walkach w rejonie Częstochowy. 
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 10934.

     
    Łańcucki Seweryn Tomasz Marian
    [1890-1955], płk dypl. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 1 VII 1890 w Sieniawie, pow. Jarosław, syn Bronisława i Weroniki z Michalskich Uczęszczał do szkoły realnej Jarosławiu, gdzie zdał maturę. Był członkiem Polowej Drużyny „Sokoła” w Sieniawie. W VIII 1914 przybył z cała drużyną do Krakowa i wcielony do 15 kompanii 2 pp LP. 30 IX 1914 wraz z 2 pp LP wyruszył na font karpacki. W XII 1914 minowano go d-cą plutonu w 15 kompanii. w okresie  1 III-1 V 1916 był uczniem Szkoły Chorążych  w Szkole Chorążych LP. Mianowany 1 V 1916 chor. piech. W szeregach 2 pp LP odbył całą kampanię Legionową. W 1917 mianowany ppor. piech. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej 1918-1919. Mianowany por. sł. st. piech. od 3 I 1919 do 21 III 1919 był komendantem klasy 7 L w Szkole Podchorążych w Warszawie. Następnie komendant klasy 9 N od 24 III – 9 VI 1919, potem komendant klasy 17 od 6 VIII – 1 X 1919, potem 21 klasy lotniczej. Zweryfikowany w 1922 w stopniu mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W okresie 1922-1924 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu mjr SG przydzielony do Oddziału III Sztabu Generalnego. Awansowany do stopnia ppłk SG sł. st. piech. 1 I 1928.  Przeniesiony do 20 DP na stanowisko szefa sztabu. W okresie od 1932 do 10 X 1937 był d-cą 71 pp w Zambrowie. Awansowany do stopnia płk-a dypl. 1 I 1935. Od X 1937 do 1939 był kmdtem Ośrodka Wyszkolenia Rezerw w Różanie. Od VIII 1939 d-ca piechoty dywizyjnej 12 DP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy piechoty dywizyjnej 12 DP. Walczył 8/9 IX 1939 pod Iłżą, potem 16 IX 1939 z grupa żołnierzy i oficerów przebił się na Lubelszczyznę. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. W okresie 1939-1945 w niewoli. Po wojnie powrócił do kraju.
    Zmarł w Polsce w 1955. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Szymbarku.
    Odznaczony: VM kl.5, KN, OP 4, KW3x,ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. III. W-wa 2006; W. Chocianowicz. W 50- lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Łapicki Mikołaj Grzegorz
    [1896-1972],płk dypl. sł. st. art.[1937], gen. bryg.[1972]/pośm./
    Ur. 16 IX 1896 w Skawinie, syn Mikołaja i Bronisławy ze Sropińskich. Absolwent gimnazjum realnego, a następnie studiował na Wydziale Lekarskim UJ w Krakowie. Był członkiem Związku Strzeleckiego. Po wybuchu I wojny światowej 1 VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich. Od 20 IX 1914 do 8 XII 1914 służył w II baonie 3 pp LP, a od XII 1914 w III baonie 3 pp LP. Jako chory przebywał do 15 I 1915 na leczeniu szpitalnym, potem do 9 II 1915 był w kadrze kawalerii w Nagy-Sz öllös. Przeniesiony do artylerii od 9 II 1915 do 4 IX 1915 służył w 3 baterii 1 part. LP. Był m. in. d-cą patrolu sanitarnego. Po reorganizacji przeniesiony 1 baterii, potem 2 baterii 1 part. LP. Brał udział w kampanii karpackiej, bukowińskiej, besarabskiej i wołyńskiej. Mianowany 1 XII 1916 chor. sanit. Następnie w 1917 oficer sanit. I dyonu 1 part. LP. Po kryzysie przysięgowym VII 1917 służy w Polskim Korpusie Posiłkowym. Od 24 XII 1917 do 1 III 1918 przebywał na leczeniu w szpitalu. Po przejściu II Brygady LP przez front w II 1918 został internowany przez Austriaków i od 1 III do 13 IV 1918 przebywał w obozie w Huszt na Węgrzech. Po uwolnieniu z internowania wcielony do armii austriackiej. Do 6 VI 1918 przebywał w grupie wyszkolenia armii, potem do 7 VII 1918 na kursie instruktorów artylerii. Od 7 VII do 15 VIII 1918 służył w baterii zapasowej 12 pap, następnie do 3 XI 1918 był uczniem w szkole rezerwy artylerii w Ołomuńcu. Po upadku monarchii 3 XI 1918 wstępuje do WP. Początkowo dowodził plutonem szturmowym, potem służy w 2 baterii 1 krakowskiego pap/przemianowanego na 1 pap Leg./Walczył na froncie wojny polsko-ukraińskiej w rejonie Lwowa. 20 VI 1919 mianowany ppor. sł. st. art. Od 20 VII 1919 do 30 VIII 1919 przebywał na francuskim kursie strzelania w Rembertowie. Mianowany por. art. 20 VII 1919. Następnie do X 1919 służy w 1 pap Leg. W okresie od 27 X 1919 do 10 III 1922 był oficerem w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Zweryfikowany w 1922 w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. W okresie od 10 III 1922 do 5 IV 1923 był instruktorem w Szkole Młodszych Oficerów Artylerii w Toruniu. Od 5 IV 1923 do 31 XII 1926 oficer w Szkole Strzeleckiej Artylerii. Był m. in. asystentem kursu, potem do 2 IV 1924 instruktorem kursu dowódców dyonów, potem do 27 III 1926 d-ca grupy. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. z starszeństwem od 1 VII 1923. Przeniesiony do 16 pap na stanowisko d-cy III dyonu, którym dowodził od 1 I 1927 do 24 VI 1927. W okresie 29 VI-6 VIII 1927 odbywał staż w 2 p. szwol., potem od 9 VIII -17 IX 1927 odbywa staż w 64 pp, a następnie od 19 IX – 1 X 1927 w Obozie Szkolnym Wojsk Łączności w Zegrzu. Etatowo nadal d-ca dyonu w 16 pap. W latach 1927-1929 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. od 23 VIII 1929 do 31 XII 1930 był asystentem w WSWoj. Awansowany 1 I 1931 ppłk dypl. sł. st. art. Od 1 I 1931 był wykładowcą w WSWoj., potem od 1 XI 1931 kierownik katedry taktyki artylerii. W okresie 12 IV 1934  -  o5  XI 1935  d-ca 7 psk w Poznaniu. Od 05 XI 1935 do XI 1938 dowodził 1 pal w Wilnie. Awansowany 19 III 1937 do stopnia płk-a dypl. sł. st. art. Od XI 1938 do IX 1939 pełnił funkcję szefa sztabu DOK IX w Brześciu nad Bugiem. Podczas kampanii wrześniowej 1939 od 9 IX 1939 pełnił funkcję szefa sztabu obrony Polesia, potem,. SGO „Polesie”. Walczył pod Kockiem. Od 6 x 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Uwolniony 29 IV 1945 z niewoli przez wojska amerykańskie wyjechał do Włoch, gdzie służy w sztabie 5 KDP, potem od IX 1946 w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji zamieszkał w Londynie. Mianowany gen. bryg. 3 V 1972.
    Zmarł w Londynie  20 VIII 1972.
    Odznaczony: VM kl. 4 i 5 , KN, PR kl. 4, KW4x, ZKZ
    Żonaty z Marią z Porębskich.
    Dz. Pers. Nr 22 z 25 VIII 1927; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;  Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. T. III. W-wa 2006 W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; T. Kryska –Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski niepodległej. W-wa 1991.

     
    Łapieński – Piechota Romuald
    [1907-?], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 20 II 1907. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 15 XI 1929 do 27 VII 193o Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 76 pp w Grodnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do batalionu KOP „Budsław”, gdzie dowodził plutonem w 3 kompanii granicznej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy4 kompanii II batalionu w składzie pułku KOP z 1 BGór. Wlczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Łapin Jan
    [1906-1940], kpt. sł. st. piech.[1937], poś. mjr [2007]
    Ur. 20 I 1906 w Zakorwiszkach na Wileńszczyźnie, syn Wincentego i Kazimiery z Górnikiewiczów. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, potem 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 78 pp w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany  15 VIII 1929. Długoletni oficer 78 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 z-ca oficera mobilizacyjnego 78 pp. Po mobilizacji przydzielony do formowanego w Baranowiczach 178 pp rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 178 pp w składzie 50 DPRez.  Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu walk prawdopodobnie powraca do Baranowicz. Ujęty i aresztowany przez NKWD został uwięziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośm. mjr piech.
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Rocznik oficerski 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Łapiński Longinus Wiktor
    [1908-?] ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 14 V 1908. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 9 DP przy 22 pp w Siedlcach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 34 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Siedlce. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 4 kompanii z  II batalionu 115 pp rez z 41 DPRez. Uczestniczył w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 115 pp rez. w składzie 41 DPrez. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Łapiński Michał
    [1897-1966], mjr sł. st. piech.[1937]
    Ur. 03 X 1897 w Wyszatycach pow. przemyski. Po ukończeniu szkoły ludowej w Wyszatycach uczęszczał do Gimnazjum Klasycznego w Przemyślu, gdzie zdał maturę w 1915. Był członkiem Związku Strzeleckiego. W 1915 wcielony do służby w armii austriackiej z przydziałem do 10 pp w Przemyślu, skąd został skierowany do szkoły oficerów rezerwy. Po ukończeniu szkoły w X 1916 mianowany chor. piech. Od XI 1916 do III 1917 dowodził plutonem w 60 pp i walczył na froncie rosyjskim. Od VII 1917   d-ca plutonu szturmowego w I batalionie 10 pp. Mianowany 1 V 1918 ppor. piech. W XI 1918 dostał się do niewoli włoskiej, skąd uciekł do Francji i tam służy w od XII 1918 w armii gen. J. Hallera. Pełnił m. in. funkcję oficera szkoleniowego w 3 p. strz. W V 1919 waz z Armią gen. J. Hallera powrócił do kraju. Służy nadal w 3 p. strz. przemianowanym 1 IX 1919 na 149 pp, a w III 1920 na 49 pp. Od XII 1919 walczy na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Walczy w rejonie Kamieńca Podolskiego. Mianowany 1 IV 1920 por. dowodził kompanią. Brał udział w wyprawie kijowskiej w IV 1920 w składzie 18 DP, potem uczestniczy w walkach odwrotowych m. in. 22 VI 1920 pod Lutynowem, gdzie walczył z konnicą Budionnego. Dowodził wówczas resztkami  I baonu pułku. Podczas walk 18-21 VII 1920 podczas ciężkich bojów pod Horupaniem zostaje ciężko ranny. Przebywał na leczeniu szpitalnym we Lwowie i Przemyślu. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. Piech. Z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wyleczeniu ran powraca do służby w 49 pp, gdzie pełni różne funkcje. Po ukończeniu kursu dla młodszych oficerów w Chełmnie, gdzie przebywał od 7 I 1925 do 07 VI 1925 powraca do macierzystego pułku, a 14 VII 1925 został przeniesiony do Batalionu Szkolnego Piechoty w Zaleszczykach/ przemianowanej potem na Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 6/ na stanowisko młodszego oficera. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. Z starszeństwem od 1 VII 1925. Z dniem 1 IX 1929 przeniesiony z Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 6 w Zaleszczykach do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, gdzie w latach 1929-1930 pełni funkcję d-cy kompanii administracyjnej, potem w latach 1939-1931 d-ca 3 kompanii szkolnej IV 1931 przeniesiony do 42 pp w Białymstoku na stanowisk d-cy kompanii. Awansowany 19 III 1937 do stopnia mjr-a sł. st. Piech. Przeniesiony do 49 pp na stanowisko d-cy II batalionu 49 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi II batalionem 49 pp w skaldzie 11 DP, potem przydzielonym do 21 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym baonu m. in. W Grupie obrony „Stalowa Wola” Podczas walk na Lubelszczyźnie w rejonie Turobina jego baon zostaje rozbity przez przeważające siły niemieckie. W czasie walki zostaje ciężko ranny i wzięty do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau, potem w stalagu w Egelfing. Podczas próby ucieczki został jesienią 1943 postrzelony w obie nogi przez strażnika. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 wyjechał do Wlk. Brytanii, skąd powrócił w 1947 do kraju. Zamieszkał z rodziną we Wrocławiu, gdzie podejmuje prace jako urzędnik w PKS. Jednak ze względu na stan zdrowia przechodzi na rentę. Zmarł 30 V 1966. Pochowany na cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, MN
    Żonaty od 1923 z Stanisławą Hlawaty. Miał synów Adama i Andrzej. Żona od 1942 mieszkała z synami w Wyszatycach, gdzie jesienią 1943 w wieku 15 lat zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 26 z 4 III 1925; Dz. Pers. Nr 111 z 24 X 1925; Dz. Pers. nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003.

     
    Łapiński Stanisław
    [1900-1940], kpt. sł. st. art.[1934], pośm. mjr [2007]
    Ur. 12 V 1900 w m. Brzozowo-Chrzczony, pow. wysoko-mazowiecki, syn Tomasza i Anny. Uczęszczał do gimnazjum. W 1920 w szeregach 113 pp brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Następnie w pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1924-1926 Oficerskiej Szkole dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st.art.31 VIII 1926 z przydziałem do 30 pap w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1928. Długoletni oficer 30 pap/pal gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1934. W latach 1935-1939 oficer administracyjno-materiałowy 30 pal. Od VIII1939 w Ośrodku Zapasowym artylerii Lekkiej w Pińsku. W nieznanych okolicznościach dostał się po 17 IX 1939 do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Odznaczony: SKZ
    Pośmiertnie postanowieniem prezydenta RP mianowany w X 2007 mjr art.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 41 z 30 IX 1926;Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003; 

     
    Łaski Edward Kazimierz
    [1904-1950?], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 13 IX 1904 w Mohylewie. Po powrocie do kraju uczył się w Korpusie Kadetów nr 1 we Lwowie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1926 z przydziałem do 59 pp w Inowrocławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Do 1934 służy w 59 pp. Przeniesiony w V 1934 z 59 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Centralnej Szkoły Podoficerskiej KOP w Osowcu, gdzie był d-cą plutonu potem od 1935 d-cą 1 kompanii szkolnej podoficerów zawodowych. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 135 pp rez. w składzie 33 DP Rez. SGO „Narew”. Z rozkazu ND WP pułk zostaje wycofany z SGO „Narew” i skierowany do Lwowa, ale z powodu wkroczenia wojsk sowieckich na teren Polski nie zdołał tam dotrzeć. Od 17 IX 1939 dowodził II batalionem 135 pp rez. Z rejonu Sarn 135 pp rez. skierował się na Zachód by dołączyć do Zgrupowania KOP gen. W Orlika-Rückemana. 24 IX 1939 pułk zostaje zaatakowany przez sowieckie lotnictwo w wyniku, czego II i III batalion zostaje rozbity. Pozostałość pułku dołączyła do SGO „Polesie”. W końcowej fazie walk 135 pp rez. w składzie SGO „Polesie” dowodził pododdziałem konnym pułku. Po zakończeniu kampanii wrześniowej uniknął niewoli. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w kraju.
    Istnieją różne wersje dot. jego śmierci. Wg jednej zginął podczas okupacji, a wg drugiej zmarł w 1950.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Dz. Pers. Nr 11 z7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001.

     
    Łaski Michał
    [1901-1975], rtm . sł. st. kaw. [1932], w PSZ mjr.
    Ur. 06 II 1901. Uczęszczał do gimnazjum. Jako ochotnik bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Mianowany w 1921 ppor. sł. st. kaw. służył w 3 p. szwol. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 1 VIII 1923. Odkomenderowany z 3 p. szwol. do szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, gdzie w latach 931-1932 był d-cą III plutonu w 2 szwadronie szkolnym. Awansowany 1 I 1932 do stopnia rtm. sł. st. kaw. W latach 1932-1934 był d-cą II plutonu w szwadronie szkolnym. W 18934 przeniesiony z Centrum Wyszkolenia Kawalerii do 1 p. uł. w Augustowie na stanowisko d-cy szwadronu, później po 1936 do 3 p. szwol. W latach 1937-1939 dowodził 1 szwadronem 3 p. szwol. w Suwałkach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 szwadronu 3 p. szwol. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii przydzielone do SGO „Narew”, później po reorganizacji walczy m. in. na Lubelszczyźnie w składzie SGO „Polesie”. Uczestnik walk pod Kockiem 2-5 x 1939. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej, Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II korpusu Polskiego z przydziałem do 25 Pułku Ułanów Wielkopolskich na stanowisko    d-cy szwadronu. W 1946 ewakuowany z Włoch do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji pozostał w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie. Organizator i wieloletni prezes Koła Ułanów wielkopolskich, a od 1966 skarbnik Zrzeszenia Kół Pułkowych Kawalerii.
    Zmarł 31 XII 1975 w Londynie. Pochowany na cmentarzu South Ealing w Londynie.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Rocznik oficerów kawalerii 1930;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Łazoryk Włodzimierz Mikołaj
    [1904-?], oficer sł. st. lot., kpt. [1938]
    Ur. 27 VIII 1904. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury w latach 1926- 1927 odbywał w WP przeszkolenie unitarne, a następnie w okresie 1927-1929 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. obs. lot. 15 VIII 1929 z przydziałem do 4 p. lot. w Toruniu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Ukończył kursy pilotażu. Następnie przeniesiony do 5 p. lot. w Wilnie, gdzie był pilotem. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938, następnie d-ca 152 eskadry myśliwskiej w III dywizjonie myśliwskim w Lidzie. Po mobilizacji w VIII 1939 dowodzona przez niego eskadra zostaje przydzielona do Armii „Modlin”. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy w walkach z Niemcami w ramach Armii „Modlin” do 12 IX 1939 potem okresowo w działaniach Brygady Pościgowej. Jako d-ca rzutu kołowego eskadry w nocy z 18/19 IX 1939 przekroczył granicę z Rumunią, a następnie przedostał się do Francji, gdzie służył w polskim lotnictwie. Po zakończeniu kampanii francuskiej ewakuował się do Wlk. Brytanii. Od 9 IX 1940 do szeregach 1940 uczestniczy szeregach 607 dywizjonu brytyjskiego w lotniczej „Bitwie o Anglię”, potem w Polskich Siłach Powietrznych. Służył m. in. w 301 dywizjonie bombowym.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 09681, SKZ 
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pawlak. Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939.W-wa 1982; W. Król. Polskie Dywizjony lotnicze w Wielkiej Brytanii 1940-1945. W-wa 1976; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987.

     
    Łączyński Mieczysław
    [1909-?], por. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 18 III 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 3 psk w Wołkowysku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Odkomenderowany z 3 psk  do Szkoły Podoficerskiej CKM Podlaskiej Brygady Kawalerii w Grajewie, gdzie latach 1938-1939 był instruktorem. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu ppanc. 3 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii, potem po reorganizacji w składzie Brygady Kawalerii „Edward”.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Łączyński Włodzimierz Hipolit
    [1898-1944], mjr sł. st. kaw.[1934], pośm. ppłk kaw. 
    Ur. 2 V 1898 w Radymnie. Ukończył szkołę realną. Służę wojskową odbywał w armii austriackiej, gdzie ukończył szkołę oficerską rezerwy. Mianowany ppor. 1 IX 1917. Walczył m. in. na froncie włoskim. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył m. in. w 10 psk, potem oficer ordynansowy d-cy DOK X w Przemyślu gen. W. Fary. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Po 1926 przeniesiony z 10 psk do 8 p. uł. na stanowisko d-cy szwadronu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1934. Przeniesiony w IV 1934 z 8 p. uł. do 27 p. uł. na stanowisko d-cy szwadronu zapasowego. Po 1935 przeniesiony z 27 p. uł. do 10 p. uł. w Białymstoku na stanowisko kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy pułku. W VII 1939 przeniesiony do 2 psk w Hrubieszowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 2 psk w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym pułku. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, gdzie bierze udział w kampanii francuskiej na stanowisku d-cy 3 Oddziału Rozpoznawczego 3 DP. Podczas ewakuacji do Wlk. Brytanii dostał w VI 1940 do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VI A w Dössel. Poległ 27 IX 1944 w oflagu VI A w Dössel od wybuchu bomby podczas nalotu samolotów alianckich.
    Odznaczony: SKZ
    Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 44 24 IV 1919; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930 R. rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 2 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1998. 

     
    Łebkowski Stanisław Władysław
    [1912-?], inż. ppor. rez. kaw.[1938], w PSZ por./kpt.
    Ur. 14 VI 1912. Absolwent gimnazjum, a następnie studiował na Politechnice Warszawskiej. Uzyskując w 1935 dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w okresie 20 IX 1935 do 20 IX 1936 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki oraz ćwiczenia aplikacyjne odbywał w 11 p. uł. w Ciechanowie. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 1 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie CKM 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na szlku bojowym 11 p. uł. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód. Brał udział w kampanii francuskiej w 1940, a następnie w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia por. służył na stanowisku oficera materiałowego w 10 p. dragonów w 1 DPanc. gen. St. Maczka. Walczył w Normandii, Belgii i Holandii. Awansowany do stopnia kpt.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Łempicki Jerzy Antoni
    [1907-1978], por. rez. kaw.[1937]
    Ur. 8 III 1907 w Krynkach. Absolwent gimnazjum. W okresie od 25 VII 1927 do 25 IV 1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 3 psk. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem do 3 psk. Absolwent Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Filister Konwentu Polonia. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu gospodarczego 3 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W latach X 1939- IV 1945 przebywał w niewoli niemieckiej. Po wojnie w Wlk. Brytanii. Pracował m. in. jako kucharz.
    Zmarł w Londynie 1 III 1978. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie.
    Odznaczony: KW
    Żona Łempicka Jolanta  z Sokołowskich /25 IV 1916-24 XII 1985/
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995; Przegląd Kawalerii Nr 89. Londyn 1978.

     
    Łętowski Stanisław
    [1907-1958], kpt. br. panc. [1938], w ZWZ/AK ps. „Mechanik” mjr [1943]], ppłk [1944], płk LWP [1945]
    Ur. 27 XI 1908 w majątku Wiszniówka  pow. Mińsk Maz. , syn Franciszka /agronom/ i Zofii z d. Gryfin. Od X 1923 uczył się w Państwowym Gimnazjum im. A. Mickiewicza w Wilnie, gdzie w V 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie 1927-1928 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, potem 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 4 psp w Cieszynie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Od XI 1934 do XI 935 przebywał na rocznym kursie aplikacyjnym dla oficerów broni pancernej w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Modlinie. Po ukończeniu kursu w XI 1935 przydzielony do 3 batalionu pancernego w Warszawie na stanowisko instruktora w 2 kompanii, potem adiutant baonu. W 1938 przeniesiony na stanowisko d-cy plutonu w szkole Podchorążych Rezerwy Broni Pancernych w Modlinie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. br. panc. 19 III 1938. W 1939 był d-cą kompanii w batalionie doświadczalnym w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Modlinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 11 kompanii czołgów rozpoznawczych TKS w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-motorowej. Brał udział w walkach na szlaku bojowym brygady. Po zakończeniu walk na Lubelszczyźnie unika niewoli i przedostaje się do Warszawy, gdzie od XII 1939 działa w konspiracyjnej organizacji niepodległościowej „Pobudka”, którą wszedł w X 1940 do utworzonej organizacji Konfederacji narodu /KN/, potem w I 1941 do Konfederacji Zbrojnej, a po jej scaleniu we IX 1941 do ZWZ. Był oficerem w sztabie komendy Okręgu ZWZ/AK W-wa Miasto, potem przeniesiony na krótko do Lublina, skąd powraca do Warszawy. Od X 1942 w Ośrodku Pancernym Komendy Obszaru AK Warszawa, którego od III 1943 został kierownikiem. Awansowany rozkazem KG AK L. 113/BP z 11 XI 1943. W Powstaniu warszawskim w VIII 1944 bierze udział na stanowisku k-dta Podobwodu Śródmieście –Południe powołanego 7 VIII 1944. Od 20 VIII 1944 był z-cą nowego k-dta ppłk-a J. Szczurka-Cergowskiego. Rozkazem KG AK z 3 X 1944 mianowany ppłk sł. st. br. panc. Po upadku powstania od X 1944 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 30 I 1945 przyłączył się do sowieckiego oddziału i brał udział w walkach z Niemcami w m. Dietz. W czasie walk ranny. Przebywał do Iv 1945 w szpitalu wojskowym. Od IV 1945 służy w wojsku, początkowo z-ca k-dta Oficerskiej Szkoły Broni Pancernej w Modlinie ds. liniowych, potem szef gabinetu ministra Obrony Narodowej. W XII 1945 mianowany płk sł. st. br. panc. Od IX 1945 wchodził w skład ZG Związku Uczestników Walki Zbrojnej z Niemcami, potem od IX 1949 w ZBOWiD. Od IV 1948 na studiach w Akademii Sztabu Generalnego, potem k-dt garnizonu warszawskiego. Zwolniony w 1949 do rezerwy. Pracował jako dyrektor administracyjno-handlowy warszawskiej Fabryki Motocykli. Aresztowany pod fałszywymi zarzutami przez agentów Informacji Wojskowej 22 V 1950 i uwięziony. Po długotrwałym śledztwie został zwolniony 22 IV 1954 z wiezienia, a śledztwo postanowieniem z 19 XI 1954 Prokuratury Generalnej zostało umorzone. Po zwolnieniu z wiezienia pracował jako kierowca w Lubelskiej Fabryce Samochodów. Oddelegowany do Warszawy był współorganizatorem V Światowego Festiwalu Młodzieży i studentów 31 VII- 14 VIII 1955. Od 1956 przewodniczący komisji do spraw upamiętniania miejsc walki i straceń w Zarządzie Okręgu ZBOWiD w Warszawie. Od XI 1956 ponownie służy w WP. Ukończył we IX 1957 Wyższy Akademicki Kurs Ogólnowojskowy w Akademii Sztabu Generalnego, następnie oficer Głównego Zarządu Politycznego WP. Jednocześnie od XII 1956 był członkiem RN i ZG ZBOWiD, a od XI 1957 wiceprzewodniczący Głównej Komisji Odznaczeniowej ZBOWiD.
    Zmarł nagle 10 IX 1958 na zawał serca w Bydgoszczy podczas podróży służbowej.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x, SKZ Z M,
    Żona Wanda Łętowską
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930;Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej w 1939. W-wa 1988; A. K. Kunert. Słownik konspiracji warszawskiej 1939-1944.T. 2. W-wa 1987; J. Gozdawa-Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990.


    Łobacz Antoni
    [1909-1940], por. sł. st. piech.[1937], pośm. kpt.[2007]
    Ur. 26 IX 1909 w Święcianach, syn Antoniego i Aleksandry z Mieczkowskich. Absolwent szkoły średniej. W latach 1927-1928 w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 85 pp w Nowowilejce na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 19 III 1937. w 1937 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do baonu KOP „Wołożyn” na stanowisko d-cy plutonu w 3 kompanii granicznej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu „Berezwecz” w składzie 2 pułku KOP „Wołożyn” w składzie 1 Brygady Górskiej „Żywiec”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 2 pp KOP od Węgierskiej Górki na Lubelszczyznę. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej i uwięziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV 1940. 
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20906; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.
     

    Łokaj  Bronisław
    [1909-1977], por. rez.  piech. [1939], PSZ ,kpt. [1944],mjr
     
    Ur. 22 VIII 1909 w Kamionce Dolnej k. Rudnika nad Sanem. Po ukończeniu szkoły powszechnej w rodzinnej wsi w latach 1925-193o kształci się na kierunku Przyrodniczo-Gospodarskim w Państwowym Seminarium Nauczycielskim –Męskim w Rudniku nad Sanem, gdzie w 193o zdał maturę. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 2 w Biedrusku k. Poznania. W stopniu tytularnego sierż. podch. rez. Praktyki i ćwiczenia odbywał w 23 pp we Włodzimierzu Wołyńskim. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 23 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Zamość. Po odbyciu służby wojskowej pracował jako nauczyciel w Biłgoraju, potem nauczyciel Państwowej Szkoły Powszechnej w Rakołupach, kierownik Ośrodka Nauczania na gm. Żmudź, a następnie w Kamieniu k. Chełma, gdzie był także społecznie k-dtem drużyny Związku Strzeleckiego. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. Jednocześnie awansowany do stopnia por. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku     d-cy 6 kompanii II batalionu 7 pp w składzie 3 DP Leg. Brał udział w walkach pod Iłżą 8 IX 1939, potem na Lubelszczyźnie. Nieznanych okolicznościach po 17 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Staszkowie, skąd został wywieziony w 1940 do łagru w Norylsku, gdzie był zmuszany do niewolniczej pracy. W IX 1941 po podpisaniu umowy Majski-Sikorski zwolniony z łagru. Wyjechał do Samarkandy i tam wstępuje do WP. Przydzielony do 18 pp w Tockoje na stanowisko d-cy 5 kompanii II batalionu 18 pp w składzie 5 DP. 20 VIII 1942 ewakuowany z ZSRR do Iranu, potem Iraku. Po reorganizacji przeprowadzonej w Iraku od 30 X 1942 d-ca kompanii w 18 lwowskim baonie strzelców w składzie 5 Kresowej Dywizji Piechoty, a od VII 1943 w II Korpusie Polskim, gdzie dow0dzi kompania, potem z-ca d-cy i p. o. d-cy batalionu . Awansowany do stopnia kpt. w 1944. Brał udział w kampanii włoskiej. Uczestnik bitwy pod Monte Cassino. Podczas walk był 3 krotnie ranny. Po wojnie był d-cą szkoły podoficerskiej, potem kierownikiem szkoły powszechnej w 6 DP. Ewakuowany w 1946 wraz z II KP do Wlk. Brytanii. Ukończył Instytut Nauk Politycznych w Londynie. Pracował jako asystent w St. Teresa’ s Modern Secondary School w Londynie. Działał w ruchu kombatanckim. Był członkiem Rady RP. Awansowany do stopnia majora.
    Zmarł w Hiszpanii 19 X 1977 podczas pobytu na leczeniu sanatoryjnym.
    Prochy został sprowadzone do kraju i pochowane na cmentarzu w Krzeszowe k. Rudnika.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 2x, SKZ, Polonia Restituta, Krzyżem Monte Cassino
    Rocznik oficerski rezerw 1934; T. Kryska- Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn; Biuletyn SPP „Rzeczpospolita Podchorążacka” Nr 15. Londyn III 1978.

     
    Łomnicki Stanisław Stefan
    [1896-?], rtm. sł. st. kaw. [1927]
    Ur. 16 II 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 5 psk, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia rtm. 1 I 1927 dowodził m. in. szwadronem. Przeniesiony po 1934 do sztabu 21 DPGór. na stanowisko oficera taborowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku dowódcy taborów 21 DP Gór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 21 DPGór.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939., Kraków 2006; E. Juśko – M. Małozięć. Historia 5. Pułku Strzelców Konnych 1807-1939. W-wa 2009; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Łopaciński Stanisław
    [1916-1939], ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 29 IV 1916. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki i ćwiczenia odbywał w 7 p. ułanów. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 21 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku samodzielnego plutonu CKM 21 p. uł. przydzielonego do Ochrony Sztabu Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym brygady. Poległ w walce 23 IX 1939 w Jacni. Pochowany na cmentarzu w Krasnobrodzie.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Łopatka Stanisław Franciszek
    [1909-1939], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 21 IX 1909. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty 15 DP. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 61 pp w Bydgoszczy. W kampanii wrześniowej 10939 uczestniczy w składzie batalionu marszowego 61 pp. Podczas walk zostaje ranny. Przebywał w szpitalu w Zamościu, gdzie w wyniku odniesionych ran zmarł w nocy z  19/20 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Łopuski Wojciech
    [1902-1968], rtm. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 23 VII 1902 w majątku Łopuskich w Jaroszewicach w Wielkopolsce, syn Zenona i Zofii z Drzewickich. Uczęszczał do gimnazjum. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie 1921-1922 w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy.  Absolwent 11 klasy w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty- klasa kawalerii. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 VI 1922 z przydziałem do 7 p. uł. Awansowany do stopnia por. 1 VI 1924. Po 1925 przeniesiony z 7 p. uł. do 5 psk, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca 3 szwadronu w 5 psk w Dębicy. W kampanii wrześniowej 193 dowodzi 3 szwadronem 5 psk w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym pułku. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w 1946 powrócił do kraju. Mieszka we Wrocławiu, gdzie pracował zawodowo w Zakładach Węgla Kamiennego, potem jako kierownik składu opałowego przy ul. Długosza  w Wrocławiu. Pochowany na cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.
    Zmarł we Wrocławiu 4 XI 1968
    Odznaczony: MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 5 Pułk strzelców Konnych. Pruszków 2003; Dz. Pers. nr 40 z 21 X 1922

     
    Łopuszański Karol
    [1891-+194?], kpt. sł. st. int.[1938]
    Ur. 6 II 1891. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 V 1919. Służył kolejno w Okręgowych Zakładach Gospodarczych nr VI we Lwowie, skąd w 1923 -1924 był odkomenderowany do 51 pp, skąd po 1926 został przeniesiony do 22 pp w Siedlcach na stanowisko płatnika. Awansowany do stopnia kpt. int. 19 III 1938. w latach 1938-1939 oficer gospodarczy w 7 p. uł.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera gospodarczego 7 p. uł. Brał udział w walkach n Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Zmarł w czasie wojny w oflagu.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Łopuszański Kazimierz Józef Witold
    [1911-1940], por. sł. st. kaw.[1937], pośm. rtm.[2007]
    Ur. 30 I 1911 w Kosowie woj. stanisławowskie, syn Antoniego i Kamili z Kubalów. Absolwent gimnazjum w Stryju, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne, potem, praktyki w 21 p. uł. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 22 p. uł. w Brodach na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 p. o. dy 3 szwadronu 22 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadronu 22 p. uł. w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku nad rzeką Wartą, potem w bojach odwrotowych i na Lubelszczyźnie, gdzie dowodził szwadronem w Grupie Kawalerii „Chełm”. Walczył z Sowietami. Dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim.
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000.


    Łoś Adam Andrzej Marian
    [1904-?], ppor. rez. kaw.[1935]
    Ur. 2 III 1904. Służbę wojskową odbywał od 20 IX 1 926 do 24 IV 1927 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Do stopnia ppor. rez. kaw. awansowany po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 24 p. uł. w Kraśniku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d–cy plutonu w szwadronie kawalerii dywizyjnej 3 DPLeg. Walczył na szlaku bojowym szwadronu.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Łoś  Ludwik
    [1891-?], kpt. rez. art.[1919]
    Ur. 13 IV 1891. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. w stopniu por. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony w 1921 do rezerwy z przydziałem do 9 pac. W 1934 ewidencyjnie podległą PKU Brześć nad Bugiem z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IX – korpus oficerów artylerii rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy V dywizjonu 20 pal przydzielonego do wspierania działań 60 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Łoś –Tynowski Wiktor
    [1906-1939], ppor. rez. kaw.[1935]
    Ur. 3 I 1906. Absolwent gimnazjum. W okresie od 16 VIII 1930 do 30 VI 1931 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 p. szwol. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 1 p. szwol. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plut. 1 szwadronu warszawskiego w dywizjonie szwoleżerów Warszawskiego Pułku Ułanów. Walczył z Niemcami na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 23 IX 1939 pod Suchowolą
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krasnobrodzie.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. S. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów. Pruszków 1995.

     
    Łotuszka Władysław
    [1902-?], por. rez. piech.[1935]
    Ur. 16 II 1902. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1929 z przydziałem do 17 pp w Rzeszowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Dębica. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany 1 I 1935 do stopnia por. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy batalionu marszowego z 78 pp. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym batalionu.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Łoziński Henryk
    [1907-?], oficer sł. st. piech. WP, por. [1935]
    Ur. 28 VI 1907. Ukończył gimnazjum w Wilnie. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 1 pp leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Do lata 1939 d-ca 2 kompanii CKM w II batalionie 1 pp Leg. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku     d-cy 2 kompanii CKM II batalionu 1 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Uczestniczy w walkach nad Narwią i Bugiem, potem pod Kałuszynem i w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie po reorganizacji oddziałów dowodził 1 kompanią CKM w III batalionie 182 pp rez. utworzonym 27 IX 1939 w składzie SGO „Polesie”. Po bitwie pod Kockiem prawdopodobnie w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju.

    Odznaczony: VM kl. 5  nr 13350.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; 

     
    Łożyński Bohdan Stefan
    [1905-1961], kpt. sł. st. piech.[1936], w PSZ mjr
    Ur. 2 IV 1905. Absolwent szkoły średniej. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty, a następnie w okresie 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 68 pp we Wrześni na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Ukończył kurs dla oficerów w zakresie broni maszynowej. W 68 pp pełni funkcję d-cy kompanii CKM. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. Przeniesiony w 1937 z 68 pp do Ośrodka Wyszkolenia Rezerw w Różanie na stanowisko d-cy kompanii CKM w Batalionie Manewrowym ośrodka. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM I batalionu zmobilizowanego przez Ośrodek Wyszkolenia rezerw w Różanie w składzie 115 pp rez. 41 DP Rez. Walczył w obronie Rożana, potem w walkach odwrotowych na Lubelszczyznę, gdzie po rozbiciu pułku uczestniczy od 22 IX 1939 z częścią swej kompanii w walkach w składzie Grupy Kawalerii dowodzonej przez ppłk-a E. Wanię. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 199 przedostał się przez Węgry do Francji., gdzie służy w PSZ. Uczestnik kampanii francuskiej., potem od VI 1940 w PSZ w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia majora.
    Po wojnie w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 11 I 1961 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie.
    Odznaczony: Croix de Guerre 
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928;Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. t. XIII. Londyn 1973; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995; 

     
    Łubieński Jerzy Stanisław Maria Józef Aleksander 
    [1907-?], por. rez. art. [1938].
    Ur. 12 XII 1907. absolwent szkoły średniej. w okresie 11 VIII1930- 29 VI 1931 odbywał służbę wojskową w I baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki i ćwiczenia odbywał w 3 dak. P{o odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 3 dak. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1938 do stopnia por. rez. art. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 4 dak. Walczył na szlaku bojowym 4 dak. Uczestnik walk. na Lubelszczyźnie. 
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Łubieński Konstanty
    [1910-1977], oficer rez. kaw. WP, por. [1938], w konspiracji ZWZ/AK, rtm. rez. kaw. 1943], ps. „Ignacy”, „Marcin”, „Sosna”, „Zbigniew”.
    Kmdt Obwodu AK Mielec V 1944 – XI 1944. Okręg Kraków ZWZ/AK.
    Ur. 21 III 1910 w Zassowie pow. Dębica. Syn Tadeusza i Marii z d. Popiel. Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Uczęszczał do Gimnazjum OO Jezuitów w Chyrowie, gdzie w 1928 zdał egzamin maturalny. Służbę wojskową odbywa od 25 VII 1928 do 23 IV 1929 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Przeniesiony do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 22 Pułku Ułanów w Brodach potem do 10 PSK w Łańcucie. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków. Do stopnia ppor. rez. awansowany 1 I 1932. W latach 1929-1934 studiował na Wydziale Prawa UJ w Krakowie. Po ukończeniu studiów pracował w Ministerstwie Skarbu w Warszawie na stanowisku radcy, potem do lata 1939 jako komisarz dewizowy Związku Eksporterów Bekonów i Artykułów Zwierzęcych w Warszawie. Po odbytych obowiązkowych ćwiczeniach wojskowych w 1937 zostaje awansowany do stopnia por. rez. kaw. z starszeństwem 1 I 1938. W sierpniu 1939 zostaje zmobilizowany i wcielony do 2 Pułku Strzelców konnych w Hrubieszowie, w którego szeregach odbył kampanię wrześniową 1939 na stanowisku dowódcy plutony w III szwadronie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 powraca w rodzinne strony i ukrywa się w domu rodziców. Od jesieni 1939 czynny w konspiracji SZP/ZWZ na terenie Obwodu Dębica. Od I 1940 oficer mobilizacyjny w sztabie obwodu ZWZ Dębica. Wiosną 1940 aresztowany przez Niemców i więziony w Krakowie. Dzięki staraniom rodziny zostaje z więzienia zwolniony. Ponownie podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ/AK. Od VI 1941- V 1944 oficer sztabu K.O. ZWZ/AK Dębica. Pełnił w tym okresie czasu funkcję inspektora obwodowego WSOP. Niezależnie od tej funkcji był d-ca drużyny dywersyjnej. Awansowany do stopnia rtm. rez. kaw. 11 XI 1943. W maju 1944 zostaje przeniesiony na stanowisko k-dta Obwodu AK Mielec. Funkcję objął 02 VI 1944. Przeprowadził reorganizację struktur podległego obwodu. W okresie akcji „Burza” dowodził całością sił AK na podległym terenie. Po wejściu wojsk sowieckich pozostaje w konspiracji. Aresztowany 11 XI 1944 przez NKWD w drodze na odprawę do Rzeszowa. Następnie więziony w Rzeszowie. Zmuszony sytuacją poparł akcję płk dypl. K. Putka ps. „Zworny”- k-dta Podokręgu AK Rzeszów ujawniającą wobec Sowietów AK i utworzenie 24 Dywizji AK. Zwolniony z więzienia powraca na teren Mielca. Aresztowany przez funkcj. PUBP Mielec na początku grudnia 1944. Po przesłuchaniach zostaje przewieziony do Lublina i wkrótce zwolniony. Po zwolnieniu wydaje 03 II 1945 rozkaz żołnierzom Obwodu AK Mielec by podporządkowali się mjr „Obuchowi” /T. Zieliński k-dt Inspektoratu AK Mielec-Tarnobrzeg/ i stawili się przed komisją w Mielcu. Odwołany z stanowiska k-dta obwodu przez mjr rez. S. Pieńkowskiego ps. „Hubert”. Jego następcą na stanowisku k-dta Obwodu AK/NIE/DSZ został por. Piotr Pazdro ps. „Rolnik”. Przez 7 lat pracował w Ministerstwie Skarbu. Od 1952 był posłem na Sejm PRL. Od 1957 należał do Koła Poselskiego „Znak”, a od 1976 przewodniczył temu kołu. Był działaczem Frontu Jedności Narodu. Od 1969 był prezesem Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie. W 1976 został członkiem Rady Państwa. Był autorem wydanych w 1976 wspomnień „Kartki z wojny”.
    Zmarł w Warszawie 25 IX 1977.
    Rocznik Oficerski Rezerw 1934; Zeszyty Historyczne Nr 2, Kraków 1997; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP-ZWZ-AK 1939-1945. Kraków 1994; S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; J. S. Wojciechowski. 2 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1998; A. Zagórski. Okręg AK Kraków [w:]AK- rozwój organizacyjny. Warszawa 1996.
     

    Łubieński Mieczysław
    [1898-1939], rtm. dypl. sł. st.[1927]
    Ur. 21 VI 1898 w m. Łubne, syn Tomasza i Marii z Miłkowskich. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1924-1926 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu por. SG sł. st. kaw. został przydzielony do kadry oficerów kawalerii z jednoczesnym przydziałem na stanowisko oficera sztabu 3 Brygady Kawalerii. Awansowany do stopnia rtm. 1 I 1927. Przeniesiony w 1928 z sztabu 3 Brygady Kawalerii do sztabu 20 DP, a w 1929 do 6 psk. W 1931 przeniesiony z 6 psk do DOK VII w Poznaniu na stanowisko referenta. W 1932 przeniesiony z DOK VII w Poznaniu do 10 Brygady Kawalerii na stanowisko szefa sztabu brygady. Przeniesiony z DOK VII do 10 Brygady Kawalerii na stanowisko szef sztabu brygady. Po 1935 przeniesiony do Obszaru Warownego Wilno, gdzie był kierownikiem Samodzielnego Referatu Bezpieczeństwa Wojennego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza  Grupy Taborów SGO „Polesie” i Taborów dywizyjnych 50 DPRez.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Zmarł 21 X 1939
    Żona Aniela Potocka /1901-1979/, syn Andrzej.
    Rocznik oficerski 1923,1924, 1928; Dz. Pers. Nr 42 z 11 X 1926; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie postania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Łubieński Władysław
    [1898-1965], kpt.br. panc.[1936]
    Ur. 8 VII 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 10918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 4 dak. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5 oraz mianowany plut. art. Od 1 XII 1920-18 III 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii. Jako podchorąży służył nadal w 4 dak. Dekretem NW mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 IV 1921. Przeniesiony w 1922 do rezerwy z przydziałem do 4 dak. W 1927 powołany do służby czynnej i minowany por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VII 1927. Służył w 4 dak, gdzie pełni różne funkcje. Po 1934 ukończył w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Modlinie kurs aplikacyjny dla oficerów broni panc. i przydzielony do 7 Batalionu Pancernego. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. br. panc. 1 I 1936. W latach 1938-1939 był d-cą Wydzielonej Kompanii Czołgów Rozpoznawczych 7 Batalionu Pancernego z miejscem postoju w Wilnie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 33 dyonu panc. w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii, potem przydzielonego do Warszawskiej Brygady Panc. – Motorowej. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Łodzi.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, KN, SKZ
    Zmarł 29 XI 1965 w Łodzi.
    Zb. Moszumański-Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii/1914-1921/. Pruszków 2003; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Panc. –Motorowej w 1939. W-wa 1988

     
    Łubkowski Jerzy Józef
    [1908-?], kpt. lek. wet.[1939]
    Ur. 4 X 1908. Absolwent gimnazjum, potem studiował weterynarie uzyskując dyplom lekarza wet. Służbę wojskową odbywał w szkole podchorążych piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. 1 XI 1934. Powołany do służby czynnej i mianowany 1 I 1936 por. sł. st. Służył w 26 pal na stanowisku lekarza wet. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza wet. w 13 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na szlaku bojowym 13 p. uł.
    Odznaczony: BKZ
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; 

     
    Łubnicki Józef /  rodowe nazwisko Maślanka Józef/
    [1904-?], kpt. sł. st. piech.[1938] w AK mjr.[1945], ps. „Wojna” vel Stefan Ruski
    Ur. 8 XI 1904. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 28 pp w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W 1936 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie był d-cą plutonu potem kompanii. Awansowany do stopnia kpt./ sł. st. piech. 19 III 1938. Do mobilizacji d-ca 3 kompanii granicznej „Dundery Folwark” baonu KOP „Słobódka”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta II batalionu 2 pp KOP 1 Bryg. Gór. W końcowej fazie walk d-ca kompanii piechoty w składzie I batalionu 8 pp Leg. w Zgrupowaniu 3 DP Leg. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Pod czas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Okręgu ZWZ/AK Łódź. Był m. in. kwatermistrzem Podokręgu AK Piotrków Tryb. Awansowany 1 I 1945 do stopnia mjr-a sł. st. w III 1945 aresztowany przez agentów NKWD i przekazany UB. Więziony w więzieniu przy ul. Kopernika w Lodzi. 24 VIII 1945 zostaje wyrokiem WSR Łódź skazany na karę 5 lat więzienia. Więziony potem w Łodzi. Po wyjściu z więzienia mieszkał w Łodzi.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932 ;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939.W-wa-Pułtusk 2001; E. Wawrzyniak. Z  wyroku władzy ludowej.       W-wa 1995.

     
    Łuczko Mieczysław Ludwik 
    [1911-1984], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 10 I 1911. Absolwent gimnazjum. W okresie 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 16 pp w Tarnowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-1939 d-ca 9 kompanii III batalionu 16 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu p/gaz. 16 pp w składzie 6 DP armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 16 pp. Po kapitulacji 6 DP w niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 1945 powraca do kraju. Służył w WP.
    Zmarł w Krakowie w 1984
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Rostkowski. Rozkaz – Zapomnieć!. Tarnów 2008

     
    Łuczyński Alfred Ludwik
    [1892-?], mjr sł. st. piech.[1927]
    Ur. 28 X 1892. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 40 pp, gdzie m. in. dowodził kompanią. Awansowany 12 IV 1927  do stopnia mjr-a sł. st. piech.  z starszeństwem od 1 I 1927. W v 1927 mianowany kwatermistrzem 40 pp, potem przesunięty na stanowisko d-cy batalionu. Po 1936 przeniesiony na stanowisko k-dta Placu Dęblin. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział nas stanowisku oficera  Placu garnizonu Dęblin.
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 13 z 20 IV 1927;

     
    Ługowski Ryszard Tomasz
    [1897-1940], kpt. sł. st. art. [1934], pośm. mjr [2007]
    Ur. 6 III 1897 w Warszawie, syn Ludwika Zofii z Poszwów. Uczęszczał do gimnazjum. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 36 pp LA. Od 15 VIII 1920-15 II 1921
    w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Mianowany ppor. sł. st. art. 1 III 1921 z przydziałem do 9 pap na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 III 1923. W 1926 ukończył kurs gazowy, potem kurs dla oficerów zwiadowczych baterii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1934. Następnie oficer zwiadowczy baterii, potem adiutant pułku. W 1936 przeniesiony do służby administracyjnej. W latach 1938-1939 d-ca szkoły podoficerskiej 9 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był oficerem w Ośrodku Zapasowym Artylerii Nr, 9 z którym wyjechał z Kobrynia do Pińska. Po 17 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Odznaczony: SKZ
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie mjr art.
    Z. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii / 1914-1921/Roczniki oficerskie 1923, 1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 Charków. Księga cmentarna.W-wa 2003.

     
    Łukasik Tadeusz Michał
    [1912-?], por. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 22 IX 1912. Ukończył gimnazjum. W latach 1932-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 III 1933 z przydziałem do 22 pp w Siedlcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 był d-cą 1 kompanii CKM w I batalionie 22 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności 95 pp rez. w składzie 39 DP Rez. Podczas okupacji przebywał w Warszawie, gdzie działał w konspiracji. Bliższych inf. brak.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; 

     
    Łukasik Wiktor
    [1906-1988], oficer sł. st. piechoty WP, ppor. [1938], w konspiracji ZWZ-AK, kpt. [1944], ps. „Herman”, „Miles”, „Sosna”.
    Kmdt Obwodu AK Końskie VII-XI 1944. Okręg Radom-Kielce AK.
    Ur. 14 X 1906 w Nowej Wsi woj. kieleckie, syn Franciszka i Marianny z d. Bąk. Od 1928 służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1935 - 1938 ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty dla Podoficerów w Bydgoszczy. Mianowany na stopień ppor. sł. st. 1 X 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer łączności 203 pp. rez.. Walczył z wrogiem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu działań wojennych powraca w rodzinne strony. Czynny w konspiracji ZWZ-AK. Współorganizator struktur ZWZ na terenie Obwodu Iłża ZWZ. Do VII 1940 był dowódcą Placówki ZWZ, a od VIII 1940 do VIII 1943 k-dt Podobwodu IV ZWZ-AK w Obwodzie ZWZ-AK Iłża. Awansowany w konspiracji do stopnia por. w 1942. W VIII 1943 przeniesiony na stanowisko szefa referatu III w sztabie Obwodu AK Końskie. Od VII –XI 1944 pełnił funkcję k-dta Obwodu AK Końskie. Awansowany do stopnia kpt. we wrześniu 1944. W XI 1944 przeniesiony na stanowisko kwatermistrza w sztabie Inspektoratu Rejonowego AK Starachowice. Po rozwiązaniu 19 I 1945 AK ukrywa się. Aresztowany przez UB pod zarzutem przynależności do nielegalnej organizacji był przez wiele lat więziony. Po opuszczeniu więzienia mieszkał i pracował w Radomiu, gdzie zmarł 22 sierpnia 1988.
    Odznaczony VM kl. 5 nr 13883, KW, SKZ z M.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; USC Radom. Skrócony akt zgonu nr 1515/1988; W. Borzobohaty „Jodła”, wg indeksu, Warszawa 1988; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.

     
    Łukaszczuk Adolf
    [1912-?], ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 14 I 1912. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 19 IX 1933 do 15 VII 1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 9 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie kawalerii dywizyjnej 3 DP Leg. Walczył na szlaku bojowym 3 DP Leg.
    Dalsze losy n/n.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Ryba – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-939. Kraków 2003.

     
    Łukaszek Edmund
    [1907-?], ks. kap. rez.[1939]
    Ur. 27 X 1907. Ukończył gimnazjum, potem Seminarium Duchowne. Wyświecony na kapłana. Był kapłanem diecezji katowickiej. 28 IV 1939 mianowany kapelanem rez. z starszeństwem od 1 I 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kapelana 75 pp 23 DP Armii „Kraków”. Po wojnie 1945-1947 był proboszczem parafii w Tarnowskich Górach. Potem 1947-1975 proboszcz parafii Św. Urbana w Paniówkach.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Kapelani wrześniowi. W-wa 2001; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989

     
    Łukaszewicz Jerzy
    [1913-?], kadet, por. sł. st. art.[1939], w PSZ kpt.
    Ur. 31 I 1913.Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 23 pal w Będzinie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 11 baterii IV dywizjonu /fortecznego/ 23 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 baterii III dywizjonu 12 pal. w składzie 12 DP Armii „Prusy”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Walczył m. in. pod Iłżą i Piłatką, potem po przekroczeniu Wisły na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i przedostaje się przez Węgry do Francji, gdzie służy w PSZ. Uczestniczy jako d-ca baterii w kampanii francuskiej w VI 1940. Po ewakuacji do Wlk. Brytanii służy tam w PSZ. W latach 1943-1946 w II KP. Uczestnik kampanii włoskiej. W 1946 zdemobilizowany. Mieszkał w Wlk. Brytanii. Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Łukaszewicz  Józef  Wincenty
    [1911-?], por. sł. st. art.[1939], w PSZ kpt.
    Ur. o8 X 1911. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. A latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydział do 1 dak w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu w szkole podoficerskiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 15 baterii 1 dak. Walczył na szlaku bojowym 15 baterii w rejonie Płocka, Wyszogrodu, potem Mińska Maz. w końcu przyłączyła się do GO Kaw. gen. W. Andersa i walczy na Lubelszczyźnie oraz 27 IX 1939 pod Władypolem z Sowietami. Później służył w PSZ.
    Po wojnie na Zachodzie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże; Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;P. Zarzycki. 1 DAK. Pruszków 1999.

     
    Łukaszewicz Stanisław
    [1900-+?], rtm sł. st. kaw.[1933]
    Ur. 05 II 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. Absolwent III kursu Szkoły Podchorążych Kawalerii w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 VIII 1922 z przydziałem do 19 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 1 VIII 1924. Przeniesiony z dniem 1 X  1931 z 19 p. uł. do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko instruktora. Awansowany do stopnia rtm. sl. st. kaw. 1 I 1933. W 1934 przeniesiony Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu do 1 psk w Garwolinie na stanowisko d-cy szwadronu. W 1934 urzędowo zmienił datę urodzenia z 6 I 1899 na 5 II 1900. W latach 1936-1939 był d-cą 1 szwadronu w 1 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 szwadronu zmot. do 10 IX 1939, potem oficera operacyjnego 1 psk zmot., a od 17 IX 1939 przejściowo dowodził pułkiem w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju, gdzie zmarł.
    Odznaczony: VM kl.5, SKZ
    Dz. Pers. Nr 40 z 21 X 1922; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1923, 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988

     
    Łukawiecki Stanisław Józef
    [1898-1946], mjr sł. st. art.[1938]
    Ur. 12 III 1898. Absolwent szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 v I 1919. Służył jako oficer gospodarczy. W 1922 przeniesiony do Korpusu Oficerów Artylerii. Po ukończeniu kursu został przeniesiony do 3 pac. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 VII 1925. Przeniesiony w 1929 z 3 pac do 3 dak. Z dniem 8 IV 1931 skierowany na 5 i pół miesięczny kurs dla oficerów artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu powraca do macierzystego 3 dak, skąd zostaje przeniesiony do 10 dak, gdzie dowodzi baterią. Awansowany 19 III 1938 do stopnia mjr-a sł. st. art. i przeniesiony do 1 Pułku Artylerii Motorowej w Stryju na stanowisko d-cy II dywizjonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II dywizjonu z 1 pam przemianowanego na 6 dam i przydzielonego do armii „Lublin”. Walczył z wrogiem na Lubelszczyźnie. dywizjon wspierał działania Grupy płk-a. M. Ocetkiwicza. W nocy z 23/24 IX 1939 polecił zniszczyć cały sprzęt artyleryjski i ciągniki. Następnie na 7 samochodach ciężarowych ruszono na północ. 25 IX 1939 resztki dywizjonu zostały otoczone w rejonie wsi Zawałów przez oddziały niemieckie i sowieckie. Po rozwiązaniu oddziału i zniszczeniu sprzętu części żołnierzy udało się wydostać z okrążenia a duża grupa dostała się do niewoli sowieckiej. Prawdopodobnie dostał się do niewoli niemieckiej. Po wojnie przebywał we Włoszech i służył w artylerii II Korpusu Polskiego.
    Odznaczony: SKZ
    Zmarł 18 V 1946 we Włoszech.
    Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931;Dz. Pers. nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Motorowej. Pruszków 1992.

     
    Łunkiewicz  Czesław
    [1897-1940], kpt. lek. wet.[1930], poś. mjr [2007]
    Ur. 21 VII 1897 w Aszchabadzie, syn Witolda i Joanny z Tuzinów. Absolwent Dońskiego Instytutu Weterynarii w Moskwie. Od III1919 w eskadrze lotniczej w dywizji gen. L. Żeligowskiego w Rosji. Po powrocie do kraju od 1919 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie jako oficer rez. pozostawiony w służbie czynnej. Przydzielony do kadry Okręgowego Szpitala Koni IX z jednoczesnym odkomenderowaniem do 20 pap na stanowisko młodszego lekarza wet. W 1924 przeniesiony do 9 pap na stanowisko lekarza wet. Macierzyście nadal w Kadrze Szpitala Koni IX. W 1928 przeniesiony do dyspozycji d-cy DOK IX, a jesienią 1928 przeniesiony z dyspozycji d-cy DOK IX w Brześciu nad Bugiem do 25 p. uł. w Prużanie na stanowisko lekarza wet. Awansowany 1 I 1930 do stopnia kpt. sł. st. wet. Przeniesiony w 1931 z 25 p. uł. do 4 psk w Płocku na stanowisko lekarza wet. Z dniem 3 XI 1932 skierowany na 3 miesięczny kurs doskonalenia przy Wojskowej Pracowni Weterynaryjnej. Po ukończeniu kursu powraca do macierzystego 4 psk w Płocku, gdzie pełni funkcję starszego lekarza weterynarii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku st. lekarza wet. 4 psp w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 4 psk. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Żonaty z Marią z Korejwów. Miał córkę Barbarę i syna Zygmunta.
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany mjr lek. wet.
    Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 4 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1995; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000.

     
    Łuszczkiewicz Antoni Piotr Michał Ignacy 
    [1900-?], dr inż.  kpt. rez. art. [1936]
    Ur. 29 IV 1900. Absolwent gimnazjum z maturą, potem ukończył studia wyższe uzyskując stopień doktora. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Po odbyciu kursu szkoły podchorążych artylerii w dywizjonie szkolnym art. awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 VII 1925. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 2 I 1932 do stopnia por. rez. art. z przydziałem do 21 pal  w Bielsku. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. Po kolejnych ćwiczeniach dla dowódców baterii art. zostaje awansowany 1 I 1936 do stopnia kpt. rez. art. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii w I dywizjonie 55 pal rez. /przydzielony od 5 IX 1939 z  I dyonem 55 pal rez. do Grupy Fortecznej Obszaru Warownego „Katowice”.  Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dyonu.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Ryba – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Łużecki Jan Piotr
    [1893-?], kpt. sł. st. piech.[1925]
    Ur. 19 XII 1893. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w 2 psp, skąd został przeniesiony w 1922 do Oddziału Administracyjnego Kwatery Głównej DOK V w Krakowie, od 1924 w 12 pp w Wadowicach. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 VII 1925. Długoletni oficer 12 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Po 1934 był kmdt-em Obwodowym PW Wadowice przy 12 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 kompanii III batalionu 12 pp w składzie 6 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Wadowic na Lubelszczyznę.
    Odznaczony: KN, KW,SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Łyczkowski Wacław
    [1907-1977], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 03 IX 1907. Absolwent szkoły średniej. W latach 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 62 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony po 1935 do 16 pp w Tarnowie, gdzie pełni różne funkcje m. in. p. o. d-ca plutonu artylerii piechoty. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu, potem oficer sztabu 6 DP w składzie armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 16 pp i 6 DP. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli. Przebywał w oflagu II b w Arnswalde, potem od V 1942 w Gross - Born. W 1945 ewakuowany w głąb Niemiec. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 pozostał na Zachodzie. Wyjechał do Wlk. Brytanii, gdzie osiadł na stałe i pracował. Zmarł 03 IX 1977 w Londynie.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Łypek Sylwian Julian
    [1895-1977], dr  med.  mjr sł. st. sanit. [1937]
    Ur. 12 II 1895 w Warszawie. Ukończył szkołę średnią. W 1916 podejmuje studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Od XI 1918 w wojsku Polskim. Od 5 XI 1918 służy w 5 p. ułanów. Uczestnik wojny polsko-ukraiński9ej i polsko-bolszewickiej 1918-1920. bierze udział VI-VII 1921 w III Powstaniu Śląskim, gdzie dowodził kompanią sanitarną. Po zakończeniu wojny zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1920. Przydzielony do 3 batalionu sanitarnego w Grodnie kontynuuje studia medyczne. Był też podlekarzem w Szpitalu Rejonowym w Lidzie. Po ukończeniu studiów medycznych i uzyskaniu w 1925 dyplomu lekarskiego pracuje w Szpitalu Wojskowym w Lidzie, a od 1926 w Kielcach. W 1927 przeniesiony na stanowisko lekarza sanit. do 2 pp Leg. w Sandomierzu. W 1930 zostaje przeniesiony do 2 pap, ale po unieważnieniu przeniesienia pozostaje nadal w 2 pp Leg. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. W III 1931 przeniesiony z 2 pp Leg. do 51 pp w Brzeżanach na stanowisko lekarza , potem st. lekarz. Awansowany do stopnia mjr-a 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku st. lekarza 51 pp w składzie 12 DP. Uczestnik walk na Kielecczyźnie. Po rozbiciu pułku razem z ppłk E. Fieldorfem i mjr M. Rotterem przedostał się do Krakowa, a stamtąd na Węgry. Internowany w obozie w Pelsöc na Węgrzech. Po wydostaniu się z obozu przedostał się do Francji, gdzie od IV 1940 służy w PSZ. Od VI 940 w Wlk. Brytanii, gdzie służy w PSZ. Po wojnie w 1947 powrócił do kraju. mieszkał w Żorach, gdzie pracował jako kierownik Rejonowej Przychodni Zdrowia. W 1970 przeszedł na emeryturę.
    Zmarł w 1977.
    Odznaczony: MN
    Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. nr 3 z 26 VI 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;L. Zachęta. 51 p. Pruszków 1992; M. Fieldorf - L. Zachęta. Generał „Nil” August Emil Fieldorf. W-wa 1993; Lista starszeństwa oficerów korpusu sanitarnego. W-wa Vi 1934.

     
    Łyskawa Alfons
    [1916-?], ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 25 VI 1916. Ukończył szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. 1 X 1938 z przydziałem do 78 pp w Brnowiczach na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 dowodzi plutonem w 5 kompanii II batalionu 78 pp Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy 60 DP Rez. Walczył z wrogiem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II B w Arnswalde, potem od V 1942 w oflagu II d w Gross Born.
    Dalsze losy n/n.
    Tajny dz. Pers. Nr 3 15 X 1938;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Krakow 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Łyszczarz Marcin
    [1906-1939], kpt. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 19 IX 1906. Absolwent szkoły średniej. W latach 1928-1929 w Batalionie Podchorążych Piechoty, potem 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty W Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 1 psp w Nowym Sączu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Ukończył m. in. kurs specjalistyczny z zakresu pionierstwa w Modlinie. W latach 1938-1939 d-ca plutonu pionierów 1 psp . Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy 156 pp rez., potem od 10 IX 1939 d-ca 1 kompanii I batalionu 202 pp rez., a następnie adiutant 202 pp rez. w składzie 55 DPRez. Armii „Kraków”. Poległ w walce pod Ulowem na Lubelszczyźnie 18 IX 1939. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Łyzicki  Zygmunt
    [1901-1939?], kpt. art. mgr [1937]
    Ur. 11 IV 1901. Absolwent gimnazjum z maturą. W okresie 1 IX 1924- 1 VIII 1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Podchorążych Artylerii. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 9 pac na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Ukończył wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. W 9 pac pełnił różne funkcje. Przeniesiony z 9 pac do 10 pac w Przemyślu. W latach 1938-1939 był d-cą pułkowej szkoły podoficerskiej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii w 60 dac. Uczestnik walk z Niemcami. Wg niepotwierdzonej wersji miał popełnić samobójstwo 14 IX 1939 po rozwiązaniu baterii i zniszczeniu dział.
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927;Roczniki oficerskie 1928, 1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000.

     
    Łyzoń Jan Antoni
    [1897-?], kpt. sł. st. int.[1936]
    Ur. 8 VI 1897. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Mianowany w 1920 ppor. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 XII 1920 służył w grupie oficerów administracyjnych. W 1924 był oficerem Ekspozytury Wojskowej Kontroli przy DOK Ekspozytura w Przemyślu, a w 1928 w Ekspozyturze Wojskowej Kontroli Generalnej przy DOK VI we Lwowie, skąd został przeniesiony z dniem 10 II 1930 do Kierownictwa Rejonu Intendentury w Kowlu, gdzie był oficerem Kierownictwa Administracji Pieniężnej Rejonu Kowel. Z dniem 1 IV 1932 przeniesiony z KAP Kowel do Składnicy Materiałów Intendentury w Kowlu. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. W latach 1937-1939 oficer gospodarczy w 2 psk w Hrubieszowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera gospodarczego Grupy „Dubno”.
    Odznaczony: KN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932;Rocniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    Po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu w Murnau. Po wojnie natychmiast wrócił do kraju. Mieszkał początkowo w Hrubieszowie, później w Warszawie gdzie zmarł w kwietniu 1965 roku.
    inf. Tadeusz Józefowski 12.09.2013 r.








    Macherski Antoni
    [1892-1953], inż. mjr. sł. st. sam.[1935]
    Ur. 9 VI 1893. Ukończył szkołę średnią, potem wyższe studia inżynierskie uzyskując dyplom inż. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu por. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie weryfikowany w stopniu kpt. sł. st. sam. Z starszeństwem od 1 VI 1919 służy w 1 Dywizjonie Samochodowym w Warszawie. W 1923 odkomenderowany przejściowo do Oddziału VI MSWoj., potem ponownie w 1924 w 1 Dywizjonie Samochodowym, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony z dniem 1 VII 1930 z 1 Dywizjonu Samochodowego do Departamentu Zaopatrzenia Inżynierii MSWoj. na stanowisko kierownika referatu. Do stopnia mjr-a sł. st. sam. Awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 oficer w Dowództwie Broni Pancernych MSWoj, gdzie pełni funkcję kierownika Samodzielnego Referatu Budżetowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby samochodowej w sztabie SGO „Polesie”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju.
    Zmarł 05 II 1953.
    Odznaczony; ZKZ, SKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Machnikowski Bolesław Eugeniusz
    [1907-1939],mgr farm., ppor. rez.[1934]
    Ur. 25 VI 1907. Ukończył gimnazjum, potem studia farmaceutyczne uzyskując dyplom mgr-a farmacji. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Sanitarnych  Rezerwy. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 ppor. rez. w grupie oficerów sł. zdrowia. Przed wojna był m. In. dyrektorem Biura Polskiego Powszechnego Towarzystwa Farmacji w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy w walkach. Ranny przebywał w szpitalu w Tomaszowie Lub., gdzie w wyniku odniesionych obrażeń zmarł 24 IX 1939.
    Pochowany na cmentarzu Parafialnym w Tomaszowie Lub.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Machnikowski Stanisław
    [1906-?],por. sł. st. art.[1936]
    Ur. 03 IV 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 3 dak w Podegrodziu k. Wilna na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony z 3 dak do 5 dak  w Oświęcimiu, gdzie w latach 1937-1939 pełnił funkcje oficera administracyjno-materiałowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy 5 dak w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 5 dak.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Machnowski Henryk Leon
    [1903-?],kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 11 IV 1903. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 1 X 1926- 15 VII 1927 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1939 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 13 pp w Pułtusku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Po 1935 przeniesiony z 13 pp do 37 pp w Kutnie. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-cą 4 kompanii II batalionu  37 pp. W VIII 1939 przydzielony na stanowisko d-cy batalionu mobilizowanego przez 37 pp w Kutnie dla 145 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy batalionu w 145 pp rez. z 44 DPRez. Uczestnik walk na szlaku bojowym pułku. Z częścią batalionu przebija się na Lubelszczyznę, gdzie uczestniczy w dalszych walkach.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. 13. Londyn IX 1973.

     
    Maciaszczyk Edward
    [1911-?], por. sł. st. art.[1939]
    Ur. 16 XI 1911. Absolwent gimnazjum. W okresie 11 VIII 1932 – 23 VI 1933 odbywał służbę wojskową w 5 baterii szkolnej w  Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 23 pal w Będzinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 10 baterii IV dywizjonu fortecznego w Katowicach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 baterii II dywizjonu w składzie 65 pal rez. Uczestnik walk na szlaku bojowym pułku od Śląska na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Maciąg Józef
    [1914-1944], kadet, ppor. sł. st. piech.[1936], ZWZ, w PSZ por./kpt. ps. „Nash”, „Sas”
    Ur. 29 IV 1914 w Wišegrad w Bośni. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi maz. – Komorowie,. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 34 pp w Białej Podlaskiej na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 pełnił funkcję  d-cy plutonu w 3 kompanii I batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1  kompanii w batalionie marszowym 34 pp. Walczył w obronie twierdzy Brześć nad Bugiem. Podczas walk zostaje ranny. Następnie nadal dowodzi kompania w składzie Grupy płk-a T. Zieleniewskiego. Po kapitulacji polskich oddziałów unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej początkowo działał w konspiracyjnej organizacji „Miecz i Pług”, później  w ZWZ na Podlasiu. Jesienią 1940 jako kurier przeszedł przez Bałkany na Bliski  Wschód, gdzie od XII 1940 służy w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w batalionie ćwiczebnym  Ośrodka zapasowego SBSK. Później jest instruktorem 1 kompanii strzeleckiej Szkoły Podchorążych Rezerwy  w Palestynie. Po przeszkoleniu w 1943 w brytyjskim ośrodku spadochronowo-dywersyjnym w Benghazi został zrzucony w nocy z 15/16 VI 1943 w Jugosławii z zadaniem odbudowy polskiej placówki przerzutowej na Bałkanach, ochrony misji brytyjskiej, potem współdziałania w akcjach dywersyjno-sabotażowych. Zorganizował w górach serbskich liczące około 300 żołnierzy zgrupowanie partyzanckie, którego trzon stanowiła polska kompania złożona z polskiej młodzieży wywiezionej na roboty do Jugosławii. Na czele batalionu rozbił kilka obozów pracy przymusowej, uwalniając setki jeńców, przeprowadził szereg akcji dywersyjnych. Wysadził m. in. tunel kolejowy o strategicznym znaczeniu dla Niemców w górze Gornjak. Poległ w walce 11 XII 1943 we wsi Luka k. Boru. Pochowany na cmentarzu w Belgradzie.
    Odznaczony:VM kl. 5 nr o8525
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Tajny Dz. Awansowany Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Izdebski. Dzieje 9 Dywizji Piechoty 1918-1939. W-wa 2001.

     
    Maciągowski  Edward
    [1902-1990], por. rez. piech.[1935]
    Ur. 20 VIII 1902. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. piech. starszeństwem od 1 IX 1929 z przydziałem do 78 pp. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1935 do stopnia por. rez. piech. Ewidencyjnie podlegał PKU Nowogródek. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  d-cy 4 kompanii w II batalionie 178 pp rez. w składzie 60 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    Zmarł podobno 05 I 1990.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stefan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Maciejczyk  Bogdan  Kazimierz
    [1912-1939], ogn. podch., ppor. art.[1939]
    Ur. 1912. Absolwent szkoły średniej z maturą. W latach 1937-1938 w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. W stopniu kpr. podch. rez. art. odbywał praktyki w 2 dywizjonie art. plot. W okresie 1938-1939 w Szkole Podchorążych Artylerii Przeciwlotniczej w Trauguttowie. Awansowany do stopnia ogniomistrza podch. art. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 7 baterii art. plot. w składzie 7 DP, przydzielonej od 5 IX 1939 do warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej z zadaniem obrony mostu w Puławach.Poległ 7 IX 1939 od wybuchu bomby w m. Włoskowiec. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Puławach.
    Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/Pruszków 2003.

     
    Maciejowski Jan
    [1904-1944], kadet, rtm. sł. st. kaw.[1934],w PSZ mjr/ppłk
    Ur. 12 VI 1904 w m. Kłuszki na Ukrainie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie. W 1920 brał ochotniczo udział w wojnie polsko-bolszewickiej, potem w VI-VII 1921 w III Powstaniu Śląskim w Grupie „Północ”. Przeniesiony w 1921 do Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1923 zdał maturę. W latach 1923-1925 w Oficerskiej szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 VII 1925 z przydziałem do 27 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Przeniesiony w 1929 z 27 p. uł. w Nieświeżu do 13 p. uł. w Nowowilejce. Awansowany doi stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1934. W XI 1934 przeniesiony z 13 p. uł. do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do szwadronu kawalerii KOP „Mizocz”. Do III 1939 był d-cą szwadronu, następnie po włączeniu szwadronu w skład utworzonego latem 1939 1 pułku kaw. KOP „Rokitno” objął dowództwo 3 szwadronu liniowego, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Kresowej Brygady Kawalerii, potem w GO Kaw. gen. W. Andersa. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód, gdzie służył w PSZ. Służył w 1o psk przekształconym w rozpoznawczy pułk pancerny od 21 IX 1943 w składzie 1 DPanc. gen. St. Maczka. Awansowany do stopnia mjr-a dowodził od 8 XI 1943 tym pułkiem. W 1944 brał udział w walkach w Normandii. Poległ w czasie walk 20 VIII 1944 pod Chambois od kuli niemieckiego snajpera. Pochowany na cmentarzu Langannerie. Pośmiertnie mianowany ppłk br. panc.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12614 za kampanię wrześniową, VM kl. 4 nr ooo57 za męstwo okazane na polu walki we Francji, SKZ
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Dz. Pers. Nr 77 z 24 VII 1925; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Roczniki oficerskie 1928, 1932; Rocznik oficerów kawalerii 193o; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i Granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998

     
    Maciejowski Jerzy
    [1898-+?], mjr sł. st. piech.[1938]
    Ur. 15 X 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 2 pp Leg. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 2 pp Leg. Przeniesiony z dniem 20 X 1924 z 2 pp Leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony z KOP w 1930 do 75 pp w Chorzowie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1931 był m. in. d-cą kompanii. W 1933 przeniesiony z 75 pp do 85 pp w Nowowilejce. Ukończył kurs dla dowódców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 19 III 1938. W latach 1938-1939 dowodził II batalionem 85 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził II batalionem 85 pp w składzie 19 DP. Walczył pod Piotrkowem Tryb. później w bojach odwrotowych w zgrupowaniu dowodzonym przez ppłk-a J. Kruka-Śmiglę, a po przeprawie przez Wisłę 18 IX 1939 w rejonie Garwolina i na Lubelszczyźnie. W latach 1939 -1945 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, KN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. P Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; W. Markert. 85 Pułk Strzelców Wileńskich. Pruszków 2003

     
    Maciejowski Zygmunt
    [1906-1997], oficer sł. st. art. WP, kpt. [ 1938], w konspiracji ZWZ/AK, mjr [1944], ppłk w st. sp. [1990], ps. „Wolski”, „Wroński”
    Kmdt Obwodu AK Węgrów VI 1942 – I 1945. Podokręg Wschodni „Białowieża”. Obszar Warszawski AK.
    Ur. 10 XII 1906 w Żytomierzu. Syn Władysława i Marii. Po zdaniu matury w 1926, wstępuje do Szkoły Oficerskiej Piechoty w Różanie, gdzie w okresie 1 X 1926-15 VII 1927 przechodzi przeszkolenie unitarne. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Art. w Toruniu. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 6 dak w Stanisławowie, na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Później d-ca baterii. W 1937 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Art. w Toruniu, gdzie od 1 IX 1937 do 30 III 1938 jest d-cą 1 plutonu luzaków, następnie od 31 III 1938 do VII 1939 adiutantem Szkoły Podch. Art. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 ewakuowany do Włodzimierza Wołyńskiego. Był d-cą baterii w Ośrodku Włodzimierz Wołyński, potem oficer art. w sztabie 19 brygady piechoty. Bierze udział w walkach z wrogiem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika pójścia do niewoli. Od początku 1940 czynny w konspiracji ZWZ na terenie Warszawy. Na początku 1942 skierowany do Obwodu ZWZ Węgrów w Podokręgu Wschodnim ZWZ/AK „Białowieża”, gdzie od II 1942 do VI 1942 jest zastępcą k-dta obwodu węgrowskiego ZWZ/AK. Po przeniesieniu w VI 1942 dotychczasowego k-dta obwodu, kpt. sł. st. art. Władysława Szkuty ps. „Helena”, „Marcin” do obwodu AK Garwolin, zostaje w VII 1942 mianowany w jego miejsce k-dtem Obwodu AK Węgrów. Funkcję sprawuje do rozwiązania w styczniu 1945 AK. Do stopnia mjr-a awansowany zostaje 3 V 1944. W okresie „Burzy” był d-cą odtworzonego na terenie obwodu 3 batalionem 32 pp. AK wchodzącego w skład Grupy Operacyjnej AK „Wschód”. Uczestniczy w walkach z Niemcami do czasu wejścia na ten teren wojsk sowieckich. Zagrożony aresztowaniem przez NKWD ukrywa się. Czynny w konspiracji antykomunistycznej. Aresztowany przez funkcj. UB w końcu lat czterdziestych, zostaje uwięziony i skazany pod fałszywymi zarzutami na wieloletnie więzienie, które opuścił latem 1956. Po zwolnieniu z więzienia mieszkał w Warszawie. W końcu lat osiemdziesiątych działacz kombatancki, należał do grona współzałożycieli Stowarzyszenia Żołnierzy AK /1989/, gdzie pełni funkcje honorowe. Awansowany w 1990 do stopnia ppłk art., potem do stopnia płk art. w st. sp.
    Odznaczony; VM kl. 5, ZKZ z M, KW, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem AK, Krzyżem Partyzanckim, Medalem za Wojnę 1939.
    Zmarł w Warszawie 2 IV 1997.
    Żonaty.
    Rocznik Oficerski 1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000, s. 24; Dziennik Personalny Nr 2 z dnia 28 01 1930; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976, wg indeksu; J. Gozdawa - Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992.                                                     

     
    Maciesza  Stefan
    [1906-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 1 I 1906. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczen wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu kompanii CKM i broni ciężkiej 1 psk w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Poległ w walce 18 IX 1939 w rejonie koloni Rogoźno na Lubelszczyźnie. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988

     
    Maciół Antoni
    [1903-?], por. piech.[1938]
    Ur. 4 XI 1903. Uczęszczał do szkoły średniej. Od 1925 służy w WP jako podoficer. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 55 pp w Lesznie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. w latach 1938-1939 d-ca 8 kompanii III batalionu 55 pp. W kampanii wrześniowej 1939  dowodził 2 kompanią „Rawicz” w batalionie marszowym 55 pp, potem w Ośrodku Zapasowym 14 DP. Na Lubelszczyźnie bierze udział w walkach jako d-ca 2 kompanii w składzie Batalionu „Wilk”.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989
                

    Mackiewicz Włodzimierz Władysław
    [1902-1940], por. rez. art.[1936], pośm. kpt.[2007]
    Ur. 4 II 1902 w majątku Waksztewlany pow. baranowicki, syn Edwarda i Jadwigi z d. Grabowskiej. Uczęszczał do gimnazjum.Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Ukończył w 1925 Wydział Rolno-Leśny Uniwersytetu Poznańskiego uzyskując dyplom inż. Służbę wojskową odbywał w dywizjonie szkolnym artylerii w Wilnie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. aert. Z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem do 28 pap w Zajezierzu k. Dęblina. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych w 28 pal awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. art. ostaje przydzielony do dywizjonu artylerii lekkiej KOP „Czortków”. Pracował jako urzędnik monopolu tytoniowego w Jagielnicy. W kompanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera obserwacyjnego  14 dak. Ranny podczas walk 13 IX 1939 w Domanowie. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zmordowany w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Decyzją MON z 5 x 2007 mianowany pośmiertnie kpt. rez. art.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Mackiewicz Zygmunt „Selim”
    [1902-1985 ], rtm. sł. st. kaw. [1938] , mjr po wojnie.
    Ur. 1902 w Wessentukach na Kaukazie. Uczęszczał do szkoły średniej. Brał udział w wojnie polsko-0bolszewickiej 1920. W okresie od 1 IX 1924-1 VIII 1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw.  15 VIII 1927 z przydziałem do 4 p. uł. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. W VI 1934 przeniesiony z 4 p. uł. do 7 szwadronu pionierów w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia rtm sł. st. kaw. 19 III 1938. Przeniesiony do 23 p. uł. w Postawach. ukończył kurs dla dowódców szwadronu w CWKaw. W Grudziądzu. Po powrocie do 23 p. uł. obejmuje dowództwo 2 szwadronu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadronu 23 p. uł. w  składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 23 p. uł. Po zakończeniu działań kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po wojnie służył w PSZ., a po demobilizacji mieszkał w Wlk. Brytanii. Działał w ruchu kombatanckim.
    Zmarł 11 V 1985 w Londynie
    Odznaczony: KW
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Maczek Stanisław
    [-], płk dypl., gen. dyw. Maczek Stanisław [1892-1994], płk dypl. sł. st. piech. [1931], w PSZ gen. broni [1990]
    Ur. 31 III 1892 w m. Szczerzec woj. lwowskie. Syn Witolda /prawnika/ i Marii z Czernych. W latach 1902-1910 kształcił się w gimnazjum w Drohobyczu, gdzie w VI 1910 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1910-1914 studiował filologię polską i filozofię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Odbył jednoroczną obowiązkową służbę wojskową w armii austriackiej. Od 1913 członek Związku Strzeleckiego, gdzie przeszedł przeszkolenie wojskowe. Powołany 26 VII 1914 do armii austriackiej po wybuchu I wojny światowej 1 I 1914 walczył w szeregach 2 p. strzelców tyrolskich na froncie rosyjskim, a następnie na froncie włoskim. Awansowany na stopień ppor. 1 I 1916. W czasie walk w Alpach dowodził oddziałem narciarskim 2 p. strzelców tyrolskich. Awansowany do stopnia por. w 1918. Po upadku Austro-Węgier wraca w rodzinne strony. Od 14 XI 1918 obejmuje dowództwo ochotniczej kompanii z Krosna, którą dowodzi do IV 1919 w walce z Ukraińcami. Podczas walk w Małopolsce od IV 1919 do XII 1919 d-ca lotnej kompanii pościgowej 4 DP. Awansowany do stopnia kpt. piech. w 1919. Następnie od XII 1919 oficer w Oddziale Operacyjnym 2 Armii, potem 1920-1921 d-ca batalionu szturmowego 1 Dywizji Jazdy. Zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. z starszeństwem od 1 VI1919, potem w sztabie 5 DP. W latach 1921-1923 d-ca batalionu w 26 pp. W latach 1923-1924 ukończył roczny kurs doszkalania Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk SG sł. st. 15 VIII 1924. W latach 1924-1927 szef ekspozytury II Oddziału Sztabu Generalnego we Lwowie. W latach 1927-1928 pełnił funkcję z-cy d-cy 76 pp w Grodnie, potem w okresie 1929-1934 d-ca 81 pp w Grodnie. Awansowany do stopnia płk dypl. 1 I 1931. W latach 1935- X 1938 d-ca piechoty dywizyjnej 7 DP w Częstochowie, od 24 X 1938 do IX 1939 d-ca 10 BKZmot. w Rzeszowie, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w ciężkich walkach z Niemcami na Podkarpaciu w składzie Armii „Kraków” , potem pod Lwowem. Z rozkazu szefa ND WP gen. W. Stachiewicza 19 IX 1939 wraz z 10 BKZmot. przekracza granicę z Węgrami, gdzie został internowany. W x 1939 udało mu się opuścić Węgry i przedostać do Francji, gdzie wstępuje do PSZ. Mianowany przez gen. W. Sikorskiego gen. bryg. z starszeństwem od 15 IX 1939. Od XI 1939 do II 1940 d-ca oddziałów WP w Cöetquidan, potem od II-VI 1940 d-ca Dywizji Lekkiej Motorowej i Obozu Wojsk Pancernych w St. Cecile. W kampanii francuskiej dowodzi od 10 VI 1940 częścią 10 Brygady Kawalerii Pancernej i walczy z Niemcami m. in. w Szampanii. Po rozbiciu przez Niemców brygady przedostaje się 21 IX 1940 do Wlk. Brytanii i tam zajmuje się odtwarzaniem 10 BKZmot., którą dowodzi do II 1942. Od II 1942 do 20 V 1945 dowodzi 1 Dywizją Pancerną, którą dowodził od 1 VIII 1944w walkach we Francji, potem w Belgii, Holandii i północno-zachodnich Niemczech. Awansowany do stopnia gen. dyw. 1 VI 1945. Od V 1945 do IX 1947 był d-cą 1 Korpusu w Szkocji oraz od IX 1945 d-ca Jednostek Wojskowych w Wielkiej Brytanii. Po demobilizacji w 1947 osiedlił się w Edynburgu w Szkocji. We IX 1946 pozbawiony przez władze komunistyczne PRL obywatelstwa polskiego. Pracował m. in. jako barman w hotelu w Edynburgu. Prowadził ożywioną działalność kombatancką. Na wniosek mieszkańców Bredy przyznano mu honorowe obywatelstwo Holandii. Mianowany 11 XI 1990 gen. broni. Należał do grona najwybitniejszych polskich dowódców wojskowych.
    Autor pamiętników pt. Od podwody do czołgu /wyd. 1961/
    Odznaczony: VM kl. III, nr 00005 /1945/, kl. IV nr ooo13 /1941/, i kl. V, KW, ZKZ z M, MN, OP I i III kl., Orderem Orła Białego /1994/i wieloma odznaczeniami zagranicznymi.
    Zmarł 11 XII 1994 w Edynburgu. Pochowany 23 XII 1994 na cmentarzu wojskowym w Bredzie.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; T. Jurga. Obrona Polski 1939. Życiorysy d-ców jednostek polskich w wojnie obronnej 1939 /opr. W. Strzałkowski/; Zbiorowe: Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989; T. Kryska – Karski-St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; Zb. Mierzwiński. Generałowie II Rzeczypospolitej. W-wa 1990.

     
    Madaliński Stanisław
    [1895-1939], kpt. int. adm.- gosp.[1939]
    Ur. 19 X 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie ukończył kurs podchorążych piechoty. Służył w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym Nr VII Poznań. Awansowany 1 VI 1921 do stopnia por. sł. st. Następnie od 1922  służy w 1 pułku czołgów na stanowisku oficera kasowego, później w 1 p. czołgów w Żurawicy na stanowisku płatnika. Jednocześnie w kadrze oficerów piechoty. Z dniem 1 VII 1931 przeniesiony z II batalionu 1 p. czołgów do 1 p. panc. w Poznaniu na stanowisko płatnika. Jednocześnie przeniesiony do korpusu oficerów administracji wojskowej – grup oficerów gospodarczych. Przeniesiony z 1 p. panc. do I Batalionu Panc. i  Samochodów  Pancernych, później przeniesiony do 57 pp na stanowisko oficera gospodarczego. Awansowany 19 III 1939 do stopnia kpt. sł. st. Podczas kampanii wrześniowej 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego 14 DP. Ranny w walce z Sowietami k. Małoryty 26 IX 1939 . zmarł w szpitalu w Radomiu 19 X 1939. Pochowany na cmentarzu w Radomiu.
    Odznaczony: SKZ
    Żona Józefa-Artemia Madalińska z Chilewskich/ur. 15 II 1898-+ 26 VI 1965/. Zmarła w Londynie. Pochowana na cmentarzu St. Patrick’s Roman Catholic
    Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr  11 z  7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924, 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Madaliński Zbigniew
    [1897-1983], por. sł. st. piech.[1926], od 1928 w st. sp., kpt. [1940]
    Ur. 17 XII 1897 w Warszawie, syn Józefa i Ewy z Rogaczewskich. Uczęszczał do gimnazjum w Warszawie. Od 1913 był członkiem Związku Strzeleckiego. Od VIII 1914 żołnierz Legionów Polskich. Podczas walk 6 VII 1916 ranny pod Kostiuchnówką. Przebywał na leczeniu szpitalnym. Od XI 1918 w WP. Od 1 XII 1918 pełnił służbę na polsko-litewskiej linii demarkacyjnej. Od 14 VII 1920 doqodził kompania ochotników wileńskich. W bitwie pod Kuźnic Białostocką 24 VII 1920 otoczony przez siły wroga przez kilka godzin stawiał skuteczny opór unikając niewoli. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Służył potem jako podoficer zawodowy w 82 pp. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 I 1924, a do stopnia por. 1 I 1926. Przeniesiony w 1927 z 82 pp do 54 pp w Tarnopolu. Przeniesiony z dniem 31 X 1928 w stan spoczynku. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III- Oficerska Kadra Okręgowa Nr 1 – Oficerowie w st. sp. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczył jako d-ca kompanii w składzie SGO „Polesie”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się 15 I 1940 do Francji, gdzie służy w WP. Awansowany do stopnia kpt. piech. Walczy w kampanii francuskiej w VI 1940. Po klęsce Francji w Wlk. Brytanii, gdzie nadal służy w PSZ. Po demobilizacji w 1947 wyjechał do Kanady, gdzie osiadł na stałe. W 1978 powrócił do kraju. Mieszkał w Siedlcach, gdzie zmarł 18 III 1983. Pochowany n miejscowym cmentarzu.
    Żonaty od 1928 z Janiną Korwin-Krukowska, a od 1936 z Łucją Urbańską.
    Odznaczony: VM nr 5865, KN, KW.
    Rocznik oficerski 1924,1928; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Rocznik oficerski rezerw 1934; Słownik Kawalerów VM 1792-1945. T. II /1914-1921/, Cz. I. Koszalin 1991.

     
    Madej Edward Marian
    [1912-1944], por. sł. st. piech.[1938], w AK ps. „Bolek” , „Bogusław”, „Felek”
    Ur. 23 I 1912 w Jaśle, syn Grzegorza i Anieli. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał do gimnazjum w Jaśle, gdzie w 1931 zdał maturę. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty W Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 2 kompanii CKM II batalionu 11 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 kompanią CKM II batalionu 11 pp w składzie 23 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 11 pp od Śląska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji oddziałów polskich w niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu, skąd w nocy z 19/20 III 1942 zbiegł. Po przedostaniu się do Warszawy podejmuje działalność konspiracyjną w AK. Był żołnierzem oddziału dywersyjnego Kedywu „Kosa”. Uczestnik wielu akcji dywersyjnych. W 1943 był d-ca krakowskiego Ośrodka Dywersyjnego„Osa-Kosy”. Brał udział 20 IV 1943 w zamachu na gen. SS Krügera w Krakowie. Aresztowany przez Niemców 20 XII 1943 w lokalu konspiracyjnym przy ul. Miodowej w Warszawie. Podczas przesłuchań był przez gestapowców torturowany. 10 II 1944 rozstrzelany w egzekucji przy ul. Barskiej.
    Pośmiertnie odznaczony: VM kl. nr 13366
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej chwały Pułków Śląskich. Franciszek. I. Katowice 1989; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg.   W-wa 1988;T. Strzembosz. Oddziały szturmowe konspiracyjnej Warszawy 1939-1944. W-wa 1983

     
    Magiera Franciszek Bolesław
    [1917-?], ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 29 I 1917. Ukończył szkołę średnią. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany 1 X 1938 na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 83 pp w Kobryniu. W latach 1938-1939 dowodził plutonem w 3 kompanii I batalionu 83 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii CKM w II batalionie 183 pp rez. w składzie 60 DPRez. Walczył z wrogiem na Polesiu, potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938 ; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Majchrowski Stefan
    [1908-1988], kadet, rtm. dypl. sł. st. kaw. [1939], prozaik
    Ur. 13 III 1908 w Grodzisku Maz. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1927 zdał maturę. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1929 z przydziałem do 7 p. uł. w Mińsku Maz. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. w 7 p. uł. pełnił różne funkcje. Po zdaniu egzaminów został przyjęty do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na dwuletni kurs 1938-1940. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera wywiadowczego w sztabie Podlaskiej Brygady Kawalerii w składzie SGO „Narew”, potem po reorganizacji w składzie SGO „Polesie”. Walczył na szlaku bojowym brygady. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej, w której przebywał od X 1939 do IV 1945 w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wstępuje do II Korpusu Polskiego we Włoszech, z którym został ewakuowany w 1946 do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 powrócił do kraju. Pracował jako tłumacz. Ceniony prozaik, autor znakomitych opowieści biograficznych, słuchowisk i adaptacji radiowych. Autor pracy pt. Za drutami Murnau.
    Odznaczony: SKZ
    Zmarł 22 II 1988 w Warszawie
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerskie 1939. Kraków 2006;W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Majer Antoni
    [189o-+?] ,ppłk  lek. wet.[1937]
    Ur. 15 V 1890. Absolwent szkoły średniej, a następnie wyższych studiów weterynaryjnych, które ukończył z dyplomem lekarza weterynarii. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1919=-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie st. lek. wet. W 6 pap w Krakowie. Jednocześnie w Kadrze  Okręgowego Szpitala koni Nr 5. Awansowany 1 VII 1923 do stopnia mjr-a sł. st. w grupie oficerów lek. wet. Długoletni oficer 6 pap/pal, gdzie pełnił funkcję lek. wet. pułku. Awansowany 19 III 1937 na stopień ppłk-a sł. st. w latach 1937-1939 pełnił funkcję szefa Szefostwa Weterynarii FDOK IX w Brześciu nad Bugiem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby weterynaryjnej SGO „Polesie”. Po kapitulacji SGO „Polesie” w niewoli niemieckiej. Po wojnie od 1945 służył w wojsku na stanowisku szef weterynarii 8 Drezdeńskiej Dywizji Piechoty.
    Odznaczony: ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Majewski Eugeniusz Zygmunt
    [1902-?], rtm. sł. st. kaw. [1935]
    Ur. 6 VIII 1902. Ukończył gimnazjum. W okresie 1922-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. w latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1925 z przydziałem do 10 p. uł. w Białymstoku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Po ukończeniu w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kursu dla dowódców szwadronu awansowany 1 I 1935 do stopnia rtm. i mianowany d-cą szwadronu. W latach 1937-1939 d-ca 4 szwadronu 10 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku
    d-cy plutonu ppanc. w 19 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 19 p. uł.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n.
    Rocznik oficerski 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989

     
    Majewski Jan
    [1907-1981], kpt. sł. st. piech. [1938], PSZ mjr[1945]
    Ur. 7 I 1907 w m. Dobrzec pow. Kalisz. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie i Chełmnie, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 2 p pp w Kaliszu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony w VI1933 z 29 pp do 79 pp w Słonimiu, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W latach 1938-1939 pełnił funkcję kmdta powiatowego PW Słonim przy 79 pp w Słonimiu. We IX 1939 oficer w Ośrodku Zapasowym 20 DP w Słonimiu. Przydzielony do formowanego w OZ 20 DP 179 pp rez., gdzie dowodził plutonem pionierów, a od 22 IX 1939 dowodzi I batalionem z Ośrodka zapasowego 14 DP i innych oddziałów przydzielonego do 180 pp rez. w składzie 50 DP Rez. Brał udział w bitwie pod Kockiem. Po kapitulacji od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 przebywał w Niemczech. Służył w PSZ. Awansowany do stopnia mjr-a. Po demobilizacji osiadł na stałe w Niemczech. Działacz kombatancki. Przez wiele lat był prezesem Związku Żołnierzy Kresowych w Niemieckiej Republice Federalnej. Awansowany przez MON w Londynie do stopnia ppłk-a.
    Zmarł 17 IX 1981 w szpitalu w Kilonii. /Niemcy/
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 23 VI 1933; J. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Majewski Jerzy II
    [1898-1939], kpt. sł. st. adm. /z piech./[1938]
    Ur. 22 III 1898. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Służył w 21 pp, w którego szeregach bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany ppor. sł. st. Piech. 1 IV 1920. Po wojnie nadal w 21 pp. Awansowany 1 IV 1922 do stopnia por. sł. st. piech. Z dniem 31 V 1928 został przeniesiony z 21 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem 29 Batalionu KOP w Suwałkach, gdzie pełni różne funkcje. Od 30 IV 1930 do XII 1932 był młodszym oficerem  kompanii CKM, a od 15 IV 1931 pełnił przejściowo funkcję d-cy kompanii CKM. Od III 1933  do III 1934 był d-cą kompanii CKM. Przeniesiony  z dniem 14 III 1934 z KOP do 77 pp w Lidzie, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony do grupy oficerów administracyjnych. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 pełnił funkcję pomocnika k-dta ds. intendenckich w Szkole Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Sadkowie k. Radomia. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łącznikowego w Grupie „Kowel”, potem d-ca batalionu w Grupie ppłk-a K. Gorzkowskiego. Poległ podczas walk na Lubelszczyźnie w końcu IX 1939.
    Odznaczony: KW3x, SKZ MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;A. Ochal. Słownik oficerów i chorążych KOP w Suwałkach /1929-1939/Suwałki 2009.

     
    Majewski Karol
    [1899-1961], mjr sł. st. sap.[1938]
    Ur. 17 III 1899. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył Szkołę Podchorążych Saperów. Następnie w kompanii zapasowej saperów Nr 5 w Krakowie. Mianowany z dniem 01 VIII 1920 ppor. sap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 XI 1920 służył w 5 p. saperów. Przeniesiony w 1927 do Batalionu Szkolnego Saperów w Modlinie, a w 1929 przeniesiony z b. Batalionu Szkolnego Saperów do Centrum Wyszkolenia Saperów na stanowisko instruktora. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sp. 1 I 1930. Po 1936 przeniesiony na stanowisko oficera sztabu do 1 Grupy Saperów  w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. sap. 19 III 1938. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy saperów Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym brygady. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Odznaczony: KW2x, SKZ
    Zmarł  2 XII 1961.
    Dz. Pers. Nr 34 z 8 IX 1920; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Majewski Piotr
    [1910-?], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 29 IV 1910. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 34 pp w Białej Podlaskiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii III batalionu  178 pp . Walczył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Majewski Stefan
    [1897-1972], mjr sł. st. br. panc.[1936]
    Ur. 19 XII 1897. absolwent szkoły średniej. W WP od XI 1918.  Ukończył w okresie  10 III 1919-1 X 1919 kurs szkoły podchorążych piechoty – klasa „M”. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 XII 192o służył w 72 pp , skąd w 1924 został przeniesiony do 21 pp w Warszawie, gdzie pełni rożne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1929 dowodził kompanią w 21 pp. Przeniesiony w 1932 z 21 pp do 3 p. panc., potem
     W 1934 przeniesiony z b. 3 p. panc. do Centrum Wyszkolenia Czołgów i Samochodów Panc. Po ukończeniu kursu aplikacyjnego dla oficerów broni pancernych pozostał w służbie w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1936. Później był d-cą Batalionu doświadczalnego – /11 Batalionu Panc./w CWBPanc. w Modlinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 11 dywizjonu pancernego Mazowieckiej Brygady Kawalerii od 15 IX 1939 podporządkowanego d-cy Warszawskiej brygady Panc.-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym brygady. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie w niewoli niemieckiej. Po wojnie pozostał n emigracji. Wyjechał do Południowej Afryki. Mieszkał w Durban, gdzie zmarł  01 II 1972
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988;

     
    Majewski Stefan Kazimierz
    [1915-?], ppor. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 12 II 1915. Absolwent szkoły średniej. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem na praktykach w pułku kawalerii. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 10 p. uł. w Białymstoku, gdzie dowodził plutonem w 2 szwadronie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 2 szwadronie 10 p. uł. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Białegostoku na Lubelszczyznę. Podczas walk 5 X 1939 w lesie Gułowskim zostaje ranny.
    Tajny Dz. Pers. Nr 3  z 15 X 1938; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Majewski Waldemar Ludwik
    [1912-?], ppor. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 21 X 1912. absolwent gimnazjum. W latach 1933-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. Następnie odbywał praktyki w pułku kawalerii. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 5 psk w Dębicy. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 1 szwadronie 5 psk.. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu , a od 3 IX 1939 p. o.  1 szwadronu 5 psk w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Wyróżnił się w walkach pod Woźnikami 2 IX 1939, pod Szczekocinom 3 IX 1939, pod Biłgorajem 15-16 IX 1939 i 19 IX 1939 pod Tomaszowem Lub. Po zakończeniu walk na Lubelszczyźnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922=-1939. W-wa 1989; Tajny Dz. Awansowany nr 3 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; E. Juśko – M. Małozięć. Historia 5. Pułku Strzelców Konnych 1807-1939. W-wa 2009.

     
    Majewski Zbigniew
    [1912-1939],  por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 7 II 1912. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1933 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 29 pp w Kaliszu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1928-1939 p. o. d-ca 8 kompanii w III batalionie 29 pp. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego 25 DP na Lubelszczyźnie. Walczył w oddziale zorganizowanym w OZ 25 DP. W czasie walk zostaje ranny., Przebywał w szpitalu w Zamościu, gdzie 30 IX 1939 zmarł w wyniku odniesionych obrażeń.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Majewski – Starza  Eligiusz Aleksander
    [1904-?], kpt. sł. st. art.[1938]
    Ur. 4 XII 1904. Absolwent gimnazjum. W okresie 1 IX 1925- 1 VII 1926 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany 15 VIII 1928 na stopień ppor. sł. st. art.  z przydziałem do  7 pal na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Ukończył kurs dowódców baterii. Przeniesiony w 1934  z 7 pal do 73 pp na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu artylerii w 73 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu art. piechoty w 73 pp w składzie 23 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 73 pp w składzie 23 DP od Śląska na Lubelszczyznę. Podczas walk 20 IX 1939 w rejonie Tomaszowa Lub. Zostaje ciężko ranny.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934.

     
    Majewski – Starża  Jerzy Michał
    [1898-1939], mjr  sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 26 VIII 1898. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 21 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. Piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po 1926 przeniesiony z 21 pp do 17 p. uł. Ukończył kurs dla oficerów kawalerii w Grudziądzu. Do stopnia rtm. sł.  st. kaw. awansowany 1 I 1930. W 1933 przeniesiony z 17 p. uł. do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do szwadronu kawalerii KOP.  Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca szwadronu zapasowego 17 p. uł. z którym dotarł do Ośrodka Zapasowego Wielkopolskiej Brygady Kawalerii na Lubelszczyźnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na czele oddziału zorganizowanego w Ośrodku Zapasowym Wielkopolskiej Brygady Kawalerii w Kraśniku.. Był m. in. d-cą obrony przeprawy przez Wisłę w Annopolu. Ranny 13 IX 1939. Przebywał w szpitalu w Lublinie, gdzie w końcu IX 1939 zmarł.
    Pochowany na cmentarzu w  Lublinie.
    Odznaczony: KW3x,ZKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930;Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer.17 Pułk Ułanów wielkopolskich. Pruszkow 1994.

     
    Majka  Stanisław Józef
    [1909-?], mgr ppor. rez. art. [1935]
    Ur. 15 VII 1909. Absolwent gimnazjum z maturą, potem studiów wyższych, które ukończył z dyplomem mgr-a. Służbę wojskową odbywał w okresie 11 VIII1932- 23 VI 1933 w 4 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki i ćwiczenia odbywał w 22 pal w Rzeszowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 22 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Rzeszów. W kampanii wrześniowej 1939 berze udział na stanowisku młodszego oficera w 151 baterii górskiej przydzielonej do artylerii 55 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 55 DPRez.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Majkowski Franciszek
    [1892-?], mjr dr med.[1938]
    Ur. 1o IX 1892. Absolwent szkoły średniej z maturą. Po  otrzymaniu świadectwa dojrzałości studiuje medycynę. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie mianowany por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 XII 1920. Służył w IV Batalionie Sanitarnym z odkomenderowaniem do Składu Amunicji Nr 3 na stanowisko podlekarza. Jednocześnie skierowany na dokończenie studiów na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie w 1925 otrzymał dyplom lekarski. Służył m. in. w 1 pac na stanowisku lekarza pułku. Awansowany 1 I 1930 do stopnia kpt. sł. st. sanit. Awansowany do stopnia mjr-a 19 III 1938 Przeniesiony do 24 pp  w Łucku na stanowisko st. lekarza pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym brygady.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Lista Oficerów Zawodowych Korpusu Sanitarnego. W-wa VI 1934.

     
    Majlich Franciszek
    [1898-1976], kpt. sł. st. piech.[1923], w ZWZ/AK mjr/ppłk   ps. „Bezam”, „Szpak”
    Ur. 29 IV 1898 w Sanoku, syn Karola i Walerii. Uczęszczał do gimnazjum w Sanoku. Od XI 1918 w WP. W szeregach 2 pp Leg. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kors szkoły podchorążych piechoty. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 2 pp Leg., gdzie pełni rożne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Skierowany z 2 pp Leg. na kurs  obserwatorów lotniczych, gdzie od 1 VI 1925-15 IX 1925 potem praktyki do 2 p. lot. Po ukończeniu kursu powraca do macierzystego pułku. Przeniesiony w 1926  z 2 pp Leg. do 74 pp w Lublińcu na stanowisko d-cy kompanii. Przeniesiony w 1930 z 74 pp do 24 pp w Łucku, gdzie dowodził  kompanią, potem p. o. d-cy batalionu. W 1933 przeniesiony z 24 pp do DOK II w Lublinie na stanowisko oficera ordynansowego d-cy DOK. W 1934 przeniesiony do dyspozycji d-cy DOK II. Z dniem 30 VI 1934 przeniesiony z dyspozycji d-cy DOK II Lublin w stan spoczynku. Po przeniesieniu w stan spoczynku mieszkał w Lublinie.  Pełnił obowiązki k-dta Federacji i Związku Rezerwistów Okręgu Lubelskiego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy batalionu Obrony Narodowej „Chełm” w składzie Grupy płk-a M. Ocetkiewicza. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i mieszka w Lublinie. Czynny w konspiracji niepodległościowej od X 1939/ początkowo oficer organizacyjny obwodu  SZP/ZWZ Lublin /później oficer inspekcyjny komendy Okręgu ZWZ Lublin  na teren środkowej Lubelszczyzny. Od 1942 z-ca k-dta Inspektoratu Rejonowego AK Lublin , a od VI 1944 skierowany na teren Zamojszczyzny, gdzie objął funkcję szefa sztabu w odtwarzanej 3 DP Leg. AK. Dnia 12 VIII 1944 aresztowany przez NKWD i wywieziony do łagru w ZSRR. Od 4 I 1946 w obozie nr 178 przywieziony z obozu w Charkowie. Odesłany 06 VII 1947 z obozu nr 454 do obozu nr 158, skąd został odesłany 03 XI 1947 do obozu nr 284 w Brześciu, repatriowany 13 XI 1947. Do kraju powrócił 14 XI 1947. Pracował w cukrownictwie.
    Zmarł w 1976.
    Odznaczony: VM kl. 5, ZKZ z M, KW2x, SKZ
    Dz. Pers. nr 83 z 13 VIII 1925; Dz. Pers. nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 5 11 IV 1933; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; I. Caban – Z. Mańkowski. ZWZ i AK w Okręgu Lubelskim 1939-1944. Lublin 1971; P. Gawryszczak. Podziemie Polityczno-Wojskowe w Inspektoracie Lublin w latach 1944-1956.Lublin 1998; Zrzeszenie Wolność i Niezawiłość na Lubelszczyźnie w latach 1945-1947 w opracowaniach funkcj. MSW /redakcja P. Mirski - J. Twardowski. Lublin 2002; Uwięzieni w Ostaszkowie i Riazaniu. W-wa 2002

     
    Majorkiewicz Felicjan  Ludwik
    [1904-1975], kpt. dypl. sł. st. piech. [1937], w PSZ mjr/ ppłk dypl., w konspiracji AK ps. „Iron”
    Ur. 20 XI 1904 w m. Wola pow. Płock. Absolwent gimnazjum z maturą. W okresie 01 IX  1924- 1 VIII 1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1925-1927 w Szkole Podchorążych Inżynierii, a w okresie 1927-1928 w kadrze oficerów saperów z przydziałem do Szkoły Podchorążych Inżynierii, gdzie odbywał kurs aplikacyjny. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap.  z starszeństwem od 15 VIII 1927. Od 1928  przydzielony do 1 p. saperów, a po reorganizacji w wojsk saperskich od 1929 w 1 batalionie saperów. Z dniem 1 IV 1932 przeniesiony z 1 batalionu saperów do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do kompanii saperów „Hoszcza”  stacjonującej w m. Hoszcza nad Horyniem. Kompania wchodziła w skład w Brygadzie KOP „Wołyń”, gdzie  kompanii pełnił funkcję z-cy d-cy. Z dniem 3 II 1934 powołany na kurs Normalny Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie Odbywał straż liniowy. W okresie X 1934-X 1936 słuchacz WSWoj.  Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. sap. 19 III 1937. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony do 18 DP w Łomży na stanowisko  I oficera sztabu. Od 23 III 1939 oficer Oddziału III  Operacyjnego sztabu Samodzielnej Grupie Operacyjnej „Narew”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera Oddziału III sztabu SGO „Narew”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie w składzie 41 DPRez. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Rumunie do Francji, gdzie od 6 XII 1939 służy w PSZ. Przydzielony do sztabu 1 Dywizji Grenadierów na stanowisko oficera Oddziału Operacyjnego. W II 1940 po sformowaniu Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich przeniesiony na stanowisko szefa Oddziału III Taktyczno-Operacyjnego. Uczestnik walk w Norwegii m. i. pod Narwikiem, potem krótko w kampanii francuskiej. Po klęsce Francji przebywa w strefie nieokupowanej, skąd w 1942 przez Hiszpanię, Gibraltar dalej drogą morską dotarł 9 VII 1942 do portu Liverpool w Wlk. Brytanii. Początkowo przebywał w obozie wojskowym w rejonie Londynu, potem w Edynburgu, gdzie służy w stacjonującej w Szkocji 1 Brygadzie Strzelców na stanowisku szefa Oddziału III Taktyczn0-Operacyjnego. W IV 1943 zgłosił się do walki konspiracyjnej w kraju. Odbywał przeszkolenie  w Ośrodku Polskiej Brygady Spadochronowej. Przeszkolony w dywersji. Zaprzysiężony 4 VIII 1943. W nocy z 9/10 IV 1944 odbył skok na placówkę odbiorcza w rejonie wsi Nieporęt. Przydzielony do KG AK do Oddziału III Operacyjnego. Uczestnik Powstania Warszawskiego VIII –X 1944.Po upadku powstania w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu 3 V 1945  z niewoli z oflagu X C w Lubece wyjechał do  Wlk. Brytanii-szef Oddziału III sztabu I Korpusu. 04 VII 1947 powrócił drogą morską z rodzina do kraju. Mieszkał i pracował  w Warszawie. Podejmuje prace zawodową w Państwowym Przedsiębiorstwie „Beton-Stal”. Pracował m. In. jako kierownik robót odcinka budowy Trasy W-Z.
    Współpracownik Wojskowego Przeglądu Historycznego
    Autor prac „Narvik” – 1957
    Dane był nam przeżyć .PAX 1972
    Lata chmurne –lata dumne. PAX 1983 
    Zmarł  21 II1975 w Warszawie. 
    Odznaczony: VM kl. 5 i kl. 4, KW, ZKZ z M.

    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929;  Dz. Pers. Nr 8 z 23 III 1932;Roczniki oficerskie 1928,1932;W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; J. Tucholski. Cichociemni. W-wa 1985. tenże: Spadochroniarze. W-wa 1991

     
    Majowski Franciszek Teofil Jan
    [1911-1939], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 16 VII 1911. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał  na Dywizyjnym kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 23 DP. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 75 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 75 pp w składzie 23 DP. Walczył z Wrogiem od Śląska n Lubelszczyznę. Wzięty 20 IX 1939 do niewoli pod Ulowem został zamordowany prze Niemców.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lub.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Makaliński Włodzimierz
    [1912-1942], por. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 23 III 1912 w Grodnie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. Absolwent Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 13 p. uł. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 był d-cą 1 plutonu w 1 szwadronie 13 p. uł. w Nowowilejce. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 2 szwadronie 13 p. uł. w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji uniknął niewoli. Podczas okupacji niemieckiej mieszkał w Warszawie.  Czynny w konspiracji niepodległościowej. Aresztowany 29 IX 1940 przez gestapo był więziony do 4 IV 1941 na Pawiaku. Wywieziony do obozu w Oświęcimiu, gdzie zginął 04 VI 1942.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Makarczyk Janusz
    [1901-1960], por. rez. art. [1936],dziennikarz, dramatopisarz, dyplomata
    Ur. 25 III 1901 w Łodzi, syn Stefana i Heleny z Rybarskich. Dzieciństwo spędził w Warszawie, gdzie w latach 1908 -1912 uczył się w szkole powszechnej, potem 1912-1914 w Gimnazjum gen. P. Chrzanowskiego. W 1914 po wybuchu I wojny ewakuowany z rodziną do Kijowa i tam od X 1914 uczył się w gimnazjum polskim. W 1918 powrócił do Warszawy, gdzie kontynuuje naukę w Szkole Męskiej Rady  Głównej Opiekuńczej. Od 1 IX 1918 działa w Polskiej Organizacji Wojskowej/POW/. W XI 1918 bierze udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. Jako ochotnik  od 10 XII 1918 służy w WP z przydziałem do 21 pp w którego szeregach walczy na froncie wojny polsko-ukraińskiej, potem od 15 I 1919 w Dowództwie Grupy „Wschód” , którą dowodził gen. T. Rozwadowski. W II 1919 walczył w obronie Lwowa. W VI 1919 powrócił do Warszawy na tzw. urlop akademicki. 28 VI 1919 zdał egzamin dojrzałości  w Szkole Męskiej Rady Głównej Opiekuńczej, po czym zapisał się na Wydział Prawa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Od VII 1920  ponownie w służbie wojskowej w WP. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Przydzielony do formowanego Dywizjonu Szkolnego Artylerii Zenitowej. Po ukończeniu kursu przydzielony do 1 baterii zenitowej-samochodowej dowodzonej przez por. E. Baranowicza. Wraz z baterią w składzie Grupy Artylerii gen. I. Ledóchowskiego, potem w składzie 21 DPGór. gen. A. Galicy. Walczył m. in. pod Sokółką, Kuźnica Białostocką, Grodnem i Lidą. 26 X 1920 bateria powraca do Warszawy. Zdemobilizowany 4 XI 1920 w stopniu bombardiera rezerwy. Kontynuuje studia. W roku 1921 przenosi się na Wydział Prawno-Ekonomiczny Uniwersytetu Poznańskiego w Poznaniu, który ukończył w VII 1923. We IX 1923 podejmuje pracę jako urzędnik Konsulatu Rzeczypospolitej Polskiej w Chicago. Jednocześnie podejmuje studia na Wydziale Filozofii na Sorbonie w Paryżu. Pracuje także jako korespondent prasy polonijnej. W 1924 zdał egzamin dyplomatyczno-konsularny.03 XI 1926 uzyskał dyplom mgr-a nauk ekonomiczno-politycznych na Sorbonie. Od V 1926 był urzędnikiem Konsulatu Rzeczypospolitej Polskiej w Jerozolimie. W tym okresie czasu rozpoczął badania historyczne. W I 1927 powrócił do kraju i pracuje jako urzędnik w MSZ. Był sekretarzem Sekcji Badań Tropikalnych Ligi Morskiej i Rzecznej, potem od 1934 wiceprzewodniczący Wydział Morskiego Ligi Morskiej i Kolonialnej. W latach 1931-1933 był wykładowca w Wolnej Wszechnicy Polskiej, wykładał politykę kolonialną wielkich mocarstw, potem wykładowca techniki korespondencji w Wyższej Szkole Dziennikarskiej. Dużo podróżował. Od 1931 był udziałowcem w Bydgoskich Zakładach Przemysłowych, a od I 1935vdelegatem zarządu w Zakładach „Elektro” SA w Łaziskach Górnych. Prowadził liczne pertraktacje na Bliskim Wschodzie, Afryce i Azji w sprawach dostaw surowców. W czasie podróży zbierał materiały do książek. Awansowany ze starszeństwem od 1 VII 1925 ppor. rez. art. W VII 1929 ukończył kurs obrony przeciwlotniczej dla oficerów art. rez. Odbywał kolejne ćwiczenia wojskowe. Awansowany do stopnia por. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 1 paplot, a w VIII 1939 do 11 Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej. W VIII 11939 zmobilizowany do WP i przydzielony art. plot. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 22 Baterii Motorowej Art. plot. Walczył z wrogiem w rejonie Sandomierza  i Tomaszowa Lub. w skaldzie Grupy „Sandomierz” ppłk. A. Sikorskiego. Podczas walk 25 IX 1939 zostaje ranny i wzięty do niewoli niemieckiej. W okresie X 1939-IV 1945 przebywał w oflagu nr VII A w Murnau, gdzie był m. in. oficerem do zleceń specjalnych gen. J. Rómmla. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 powrócił do kraju. W VI 1945 zostaje oficerem łącznikowym Misji Wojskowej WP w Paryżu kierowanej przez gen. M. Naszkowskiego. Działał m. in. we Frankfurcie n/Menem. W VIII 1945 oddelegowany do służby w MSZ na stanowisko radcy. Od I – VII 1946 w Poselstwie Polskim w Kairze. Chory na paratyfus leczony w szpitalu. Po powrocie z szpitala mianowany naczelnikiem Wydziału wschodniego MSZ w Warszawie. W VII 1947 na własną prośbę wystąpił ze służby dyplomatycznej i poświęcił się pracy naukowej w dziedzinie historii. Od jesieni 1947 w Krakowie, gdzie 24 IX 1948 na Wydziale Humanistycznym UJ uzyskał stopień doktora. Od 2 IV 1949 był adiunktem w Katedrze Filologii Orientalnej UJ. Prowadził wykłady i ćwiczenia z historii Bliskiego Wschodu, potem w latach 1950-1953 wykładowca W Wyższej Szkole Pedagogicznej w Katowicach. Formalnie przeniesiony do rezerwy 16 IV 1948, a w 4 XI 1954 zwolniony z obowiązku wojskowego. Po powrocie do publicystyki. W latach 1950-1960 opublikował wiele powieści dla młodzieży i dorosłych, publikował liczne artykuły w prasie, oraz zajmował się tłumaczeniem.
    Zmarł w Warszawie 16 v 1960. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stefan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;Z. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939.Pruszków 2003.

     
    Makarewicz Piotr
    [1910-1972], por. sł. st. sanit. lek.[1939]
    Ur. 13 III 1912. Absolwent gimnazjum z maturą. Następnie w Szkole Podchorążych sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiuje na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego uzyskując w 1936 dyplom lekarski. Promowany 1 XI 1936 na stopień ppor. sł. st. sanit. W latach 1938-1939 lekarz sanit. w 62 pp w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia por. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. IV baonu fort. 73 pp w grupie fortecznej „Śląsk’. Uczestnik walk na szlaku bojowym grupy fortecznej od Śląska na Lubelszczyznę. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 losy n/n. Po wojnie w kraju Pracował w zawodzie lekarza. Mieszkał ostatnio w m. Rossosz pow. bialski, gdzie zmarł 30 XI 1972.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Makola Marian Stefan
    [1914-?], ppor. sł. st. art.[1936]
    Ur. 13 IX 1914. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 9 pac. W latach 1938-1939 był oficerem plutonu pomiarów topograficzno-ogniowych 1 baterii w 2 Dywizjonie Pomiarów Artylerii w Rembertowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera w 8 baterii pomiarów artylerii GO „Śląsk” w składzie Armii ‘Kraków” Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 8 baterii od Śląska na Lubelszczyźnie. Walczył m. in. pod Tomaszowem Lub. Podczas walk dostał się w rejonie m. Podklasztor k. Krasnobrodu. Przebywał w oflagu Vii A w Murnau. Do kraju powrócił I transportem z tego oflagu 11 IX 1945. Mieszkał w warszawie i pracował jako urzędnik, potem główny specjalista w Ministerstwie Pracy.
    Żył w I 2010.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. Artyleria Pomiarowa. Pruszków 1998.

     
    Makowski Tadeusz Teofil
    [1898-1975], kpt. sł. st. piech.[1933], mjr po 1945
    Ur. 27 IV 1898. Uczęszczał do gimnazjum. Uczestnik I wojny światowej. Absolwent Szkoły Podoficerskiej w Biedrusku, potem Centralnej Szkoły Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 1 w Chełmnie. Ukończył kurs podchorążych piechoty. Mianowany ppor. piech. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w 31 pp. Do stopnia por. awansowany 1 VIII 1921. w 1924 przeniesiony do 30 pp w Warszawie, gdzie pełnił różne funkcje. W latach 1928-VI 1929 był d-cą  5 kompanii w II batalionie. Awansowany 1 I 1933 do stopnia kpt. W V 1934 d-ca plutonu artylerii 30 pp. W 1937 przeniesiony na stanowisko kierownika Referatu Bibliotekarskiego w Wojskowym Instytucie Naukowo-Oświatowym. W latach 1938-1939 był d-cą 9 kompanii w III batalionie 3o pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 kompanii III batalionu w składzie 10 DP.  Walczył na szlaku bojowym III batalionu. Uczestnik walk n Lubelszczyźnie., gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu  II C w Woldenbergu. Po powrocie z niewoli do kraju w 1945 powołany do służby wojskowej. Powierzono mu stanowisko dyrektora Centralnej Biblioteki Wojskowej, której nadał ramy organizacyjne i zasadnicze kierunki działania. Na jej czele stał do 1952. Przeniesiony później do rezerwy.
    Odznaczony; SKZ
    Autor pracy: Zarys historii wojennej 30 Pułku Strzelców Kaniowskich. W-wa 1928.
    Zmarł w 1975 w kraju.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.

     
    Makowski Tadeusz Ludwik
    [1906-+ przed 1997],  por. sł. st. piech.[1935], w ZWZ/AK kpt. [11 XI 1943], ps. „Ludwik”
    Ur.20 IV 1906 w Łomży, syn Kazimierza i Wiktorii. Ukończył szkołę średnia w Łomży. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 78 pp w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany 1 I 1935 do stopnia por. sł. st. piech. Z dniem 09 X 1937 został przeniesiony z 78 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do batalionu KOP „Suwałki” . Od 1 XII 1937 d-ca plutonu w kompanii strzeleckiej. W okresie 14 -19 III 1938 przebywał na kursie informacyjnym w dowództwie KOP w Warszawie. Od 06 X 1938 do 08 II 1939 służył w kompanii asystencyjnej OW KOP „Lwów”. Z dnem 28 II 1939 przeniesiony do 41 pp w Suwałkach, gdzie był m. in. d-cą plutonu w 6 kompanii II batalionu. Z dniem 31 VII 1939 przeniesiony z 41 pp do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko d-cy kompanii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym  pp Leg. m. In. w rejonie m. Krasne k. iłży, potem na Lubelszczyźnie w składzie Zgrupowania 3 dP Leg. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i powraca w rodzinne strony. Zajmował się handlem i pracą na roli. Od IV 1941 czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu Łomża ZWZ/AK. Pełnił funkcję oficera szkoleniowy obwodu AK Łomża, był d-cą kompanii terenowej konspiracyjnego 33 pp AK. Awansowany 11 xI 1943 do stopnia kpt. sł. st. piech. Podczas akcji „Burza: d-ca kompanii partyzanckiej, potem szef sztabu odtwarzanego 33 pp AK. Aresztowany przez funkcj. NKWD 26 VIII 1944 i uwięziony w Białymstoku, potem w sowieckim obozie Nr  45 w Wołkowysku, a od 16 IX 1944 w obozie Nr 178 /454 w Riazaniu –Diagilewie, skąd został odesłany 6 VII 1947 do obozu nr 437 w Bogorodskoje , a 05 X 1947 do obozu 284 w Brześciu nad Bugiem. Repatriowany o3 XI 1947. Powrócił do rodzinnej Łomży, gdzie zamieszkał na stałe. Pracował jako urzędnik . 31 XII 1951 został formalnie przeniesiony do rezerwy.
    Odznaczony: KW, SKZ z M.
    Zmarł w Łomży przed 1997
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Gawrychowski. Na Placówce AK 1939-1945. Łomża 1997

     
    Makowski Wiesław
    [1913-1944],kadet,  por. sł. st. kaw.[1939], żołnierz AK ps. „Wacław”
    Ur. 01 IV 1913 w majątku Samuelów pow. Ihumeń w guberni mińskiej, syn Czesława. W 1919 powrócił z rodziną do kraju. Początkowo mieszka w Warszawie, potem Górze Kalwarii, a od 1922 na Wileńszczyźnie od 1923 mieszka w Wilnie, gdzie ukończył szkołę powszechna, a potem od 1924 w Gimnazjum im. Zygmunta Augusta w Wilnie. Po ukończeniu 4 klasy zdał egzaminy i został przyjęty do Korpusu Kadetów Nr 2 w Chełmnie, a od 1930 w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie otrzymał w 1933 świadectwo dojrzałości latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 5 p. uł. w Ostrołęce. W latach 1938-1939 przebywał na kursie. Awansowany 19 III 1939 do stopnia por. sł. st. kaw.  W kampanii wrześniowej 1939  bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 3 szwadronie 5 p. uł. w skaldzie Podlaskiej Brygady Kawalerii  w SGO „Narew”, a po reorganizacji w składzie Brygady kawalerii „Plis” podporządkowanej SGO „Polesie” . Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów unika niewoli niemieckiej i z grupą żołnierzy przedziera się na Wileńszczyznę. Po przekroczeniu granicy litewskiej został internowany w obozie. Za próbę ucieczki został aresztowany i osadzony w więzieniu wojskowym w Forcie 5 pod Kownem. W końcu VI 1940 udało mu się zbiec i przedostać do Wilna. Zameldował się w Wilnie jako Wacław Żylewicz. Podejmuje działalność konspiracyjna w ZWZ/AK. W 1942 otrzymał zadanie zorganizowania sieci konspiracyjnej  na terenach przyległych do Puszczy Rudnickiej od strony Wilna. Zorganizował ośrodki konspiracyjne w Ropiejach i Jurgielanach. Od IV 1944 był oficerem operacyjnym 7 Brygady Partyzanckiej AK por. W. Tupikowskiego. W końcu V 1944 w brygadzie ujawniła się grupa partyzantów, którzy zrzucili dowództwu opieszałość  w walce i postanowili  zbiorowo przejść do 3 Brygady Partyzanckiej „Szczerbca”. 1 VI 1944 w m. Gaj w czasie przesłuchania przez dowództwo członków tej grupy doszło do ostrej scysji i wymiany ognia w trakcie której zginął. Pochowany z honorami wojskowymi na cmentarzu w Skrobucianach. Po tej tragedii konflikt zażegnano.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; J. Bohdanowicz. Brygada „Wilhelma” Oddziały Partyzanckie „Żuka” i „Gozdawy”

     
    Makowski Włodzimierz 
    [1894-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 19 IX 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 31 VIII 1924 z przydziałem do 82 pp w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 31 VIII1926. Długoletni oficer 82 pp, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany 19 III 1937 do stopnia kpt. sł. st. piech. Przeniesiony z 82 pp do 8 pp w Lublinie, gdzie dowodził 4 kompanią II batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. walczył pod Iłża, potem na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m. In. w oflagu II E w Neubranderburgu /VII 1940/
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. nr 87 z 29 VIII 1924; Dz. Pers. Nr 97 z 25 IX 1924; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żeleski. Z dziejów bojowych 8 pp Leg. Lublin 1984.

     
    Maksim Władysław
    [1909-1939], ppor. rez.  piech.[1933]
    Ur. 04 VII 1909. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty DOK II. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 1 I 1933 z przydziałem do 8 pp Leg. w Lublinie. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraśnik. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 plutonu w 4 kompanii CKM w składzie Batalionu Fortecznego KOP „Sarny”. Walczył z wrogiem na szlaku baonu. Poległ w walce 19 IX 1939 z sowietami.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Maksimowicz Stanisław
    [1908-?], por. sł. st.  piech.[1936]
    Ur. 24 VI 1908. absolwent szkoły średniej. W latach 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany 15 VIII 1933 na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 83 pp w Kobryniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939  d-ca oddziału zwiadu w 83 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu w 183 pprez. w składzie 6o DPRez.. SGO „Polesie”. Walczył z wrogiem m. in. na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w 1945 powrócił do kraju. Podobno mieszkał i pracował w Wałbrzychu.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Maksymczuk Marcin Jan
    [1903-?], dr med. kpt. sł. st. sanit. .[1937]
    Ur. 16 I 1903. Absolwent gimnazjum. Następnie w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiuje na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie w 1931 uzyskał dyplom lekarza med. Ukończył studia lekarskie uzyskując w 1931 dyplom lekarski. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 III 1931. Po ukończeniu studiów został skierowany na staż do CWSanit w Warszawie, gdzie przebywa do 31 III 1932. Po odbyciu stażu z dniem 25 VIII 1932 przeniesiony z CWSanit. do 70 pp w Pleszewie na stanowisko lekarza sanit. pułku. Z dniem 1 VII 1933 przeniesiony z 70 pp do 15 pal w Bydgoszczy na stanowisko lekarza sanit. pułku. Awansowany 1 I 1934 do stopnia por. sł. st. sanit. W XII 1934 przeniesiony z 15 pal do 11 dak w Bydgoszczy na stanowisko lekarza sanit. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. Odbywał praktyki szpitalne w 2 Szpitalu Okręgowym. W latach 1938-1939 pełnił funkcję st. lekarza w 7 pp Leg. w Chełmie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku st. lekarza 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 7 pp Leg.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Lista starszeństwa oficerów zawodowych Korpusu sanitarnego. W-wa VI 1934.

     
    Malak Mieczysław Florian
    [1899-?], kpt. sł. st. piech.[1938], w PSZ mjr
    Ur. 03 V 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-1920. Absolwent Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy –klasa 4. Dekretem L. 2621 z dnia 16 II 1921 z dniem 15 I 1921 mianowany ppor. sł. st. piech. Przekazany do dyspozycji MSWoj. Oddział III.   Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. 1 VI 1921 służył w 61 pp. Odkomenderowany w 1922 do Centralnej Szkoły Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 2  w Grudziądzu na stanowisko instruktora. Długoletni oficer 61 pp w Bydgoszczy. Z dniem 7 I 1930 skierowany z 61 pp do Szkoły Strzelań Artylerii w Toruniu na 8 miesięczny kurs dowódców plutonu artylerii piechoty. Po ukończeniu kursu powraca do macierzystego pułku. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1933. Po 1935 przeniesiony z 61 pp do 75 pp w Katowicach, gdzie pełni funkcję d-cy kompanii, potem adiutanta I batalionu. W kampanii wrześniowej 19039 bierze udział na stanowisku   d-cy batalionu marszowego 73 pp. Walczył na szlaku bojowym batalionu. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji. W kampanii francuskiej bierze udział jako oficer dowództwa I batalionu 2 ppgren. W składzie 1 DGren. Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuował się do Wlk,. Brytanii, gdzie służył w 7 Brygadzie Kadrowej Strzelców.
    Odznaczony: MN
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. nr 8 z 26 II 1921;Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn,

     
    Malanek Stefan Jan 
    [1908-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 24 XII 1908. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 44 pp w Równem na stanowisko d-c- plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 7 kompanii III batalionu 73 pp w Katowicach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu kolarzy w 1 Pułku Strzelców Pieszych zmotoryzowanych Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym brygady. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Malanowicz Karol
    [1898-1939],  por. rez. kaw.[1932]
    Ur. 24 XI 1898. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Mianowany ppor. rez. kaw. 1 VII 1925. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany 12 I 1932 do stopnia por. rez. kaw.  przydziałem do 5 p. uł. w Ostrołęce. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w  4 szwadronie 5 p. uł. w składzie  Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 5 p. uł. Poległ 2 X 1939 w walce z wrogiem pod Syrokomlą na Lubelszczyźnie.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Syrokomli.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Malanowski Józef Maria Ludwik 
    [1911-?], por. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 14 III 1911. Absolwent gimnazjum. W latach 1932-1933 w Batalionie Szkolnym Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowny na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 1 p. uł. w Augustowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca 1 plutonu w szwadronie CKM 1 p. uuł. W 1939 pełnił funkcje z-cy d-cy szwadronu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie CKM  1 p. uł. w składzie Suwalskiej brygady Kawalerii, a po reorganizacji od 20 IX 1939 dowodzi szwadronem spieszonym w składzie Brygady Kawalerii „Edward” podporządkowanej SGO „Polesie”. Brał udział w walkach pod Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Malanowski Kazimierz
    [1910-?]. ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 05 II 1910. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany 1 I 1936 do stopnia ppor. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy  3 plutonu w 3 kompanii zmotoryzowanej  w 1 Pułku Strzelców Pieszych zmotoryzowany w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 1 p. strz. piesz. zmot. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Malanowski Władysław Marian
    [1912-?], por. rez. kaw.1938]
    Ur. 09 XII 1912. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 16 VIII 1930 do 30 VI 1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy kawalerii w Grudziądzu. Praktyki i ćwiczenia odbywał w 8 p. uł. Awansowany po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933. z przydziałem do 5 p. uł. w Ostrołęce. Ewidencyjnie podlegał PKU Radom, potem Kraśnik. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1938 do stopnia por. rez. kaw. Później przeniesiony do 20 p. uł.  W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział  od 10 IX 1939 na stanowisku d-cy szwadronu marszowego z 20 p. uł. z Rzeszowa z którym dołączył Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Malara  Stanisław
    [1912-1940]. ppor. sł. st. piech.[1936], pośm. por.[2007]
    Ur. 18 IV 1912 w Topoli pow. pińczowski, syn Franciszka i Franciszki z d. Samcik. Absolwent szkoły średniej. W latach 1933-1934 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 86 pp w Mołodecznie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 9 kompanii III batalionu 86 pp.W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii w 206 pprez. /potem
    oficer ordynansowy d-cy kombinowanej dywizji piechoty gen. J. Wołowickiego. Walczył na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany por. Piech.
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Malarewicz Leon
    [1908-1939]. por. sł. st. kaw.[1935]
    Ur. 14 I 1908. Absolwent gimnazjum. W okresie od 15 XI 1929 do 27 VII 1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem przeszkolenie w pułku kawalerii. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 3 p. szwol. w Suwałkach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1938-1939 p.o. d-cy 2 szwadronu w 3 p. szwol. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 2 szwadronie 3 p. szwol. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Poległ w walce 13 IX 1939 pod Olszewem.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12196
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Malawski Zbigniew Hipolit
    [1912-1939], por. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 13 IX 1912. absolwent gimnazjum. W okresie 1932-1933 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 x 1935 z przydziałem do  26 p. uł. w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 1 szwadronie 26 p. uł. do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w szwadronie CKM 26 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 26 p. uł. Uczestnik walk n Lubelszczyźnie. Poległ w walce z Sowietami  27 IX 1939 w rejonie Husakowa.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Malcher Stanisław 
    [1915-1939],ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 26 I 1915. Absolwent gimnazjum maturą. W okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 3 p. uł. w Tarnowskich Górach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z p[przydziałem do 3 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 p. uł. w skaldzie Krakowskiej brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Poległ 15 IX 1939 w walce na Lubelszczyźnie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Biłgoraju.
    St. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Malcherek  Jerzy  Antoni
    [1909-?],mgr ppor. rez. piech. [1936]
    Ur. 24 II 1909. Ukończył szkołę średnia, potem wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 12 DP. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 63 dywizyjnej kompanii CKM plot. przy sztabie 12 DP. Uczestnik walk na szlaku bojowym sztabu 12 DP.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Malczewski  Kazimierz
    [19o6-1984], kadet, kpt. sł. st. art. [1939], w PSZ mjr
    Ur. 21 IX 1906 w Winnicy na Ukrainie. Uczył się w Korpusie Kadetów n1 we Lwowie, gdzie w 1927 zdał maturę. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 1 Pułku Artylerii Górskiej w Stryju na stanowisko d-cy plutonu. Po przeorganizowaniu w VIII 1931 1 Pułku artylerii Górskiej w 1 Pułk artylerii Motorowej służy w tym pułku. Awansowany do stopnia por. 1 I 1933. W latach 1937-1939 d-ca 3 baterii lekkiej w I dywizjonie  1 pam. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera technicznego w dywizjonie Artylerii Motorowej w składzie Warszawskiej brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym brygady. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie do 20 IX 1939. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Węgry a stamtąd do Francji. Brał udział w kampanii francuskiej w 1940.Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii. Służył w 1 Dyw. Panc. gen. St. Maczka. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. Brał udział w walkach na stanowisku d-cy 3 dywizjonu w 1 Pułku Artylerii Samobieżnej. Walczył w Normandii, Belgii, Holandii. Szlak bojowy zakończył w Wilhelmshaven. Po demobilizacji w 1947 pozostał na emigracji. Osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Zmarł w Edynburgu w 1984/Szkocja/.
    Odznaczony: VM, KW
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932;

     
    Malczewski Kazimierz Ludwik
    [1912-1939], ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 24 X 1912. Absolwent szkoły średniej. W latach 1933-1934 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 17 pp w Rzeszowie. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 2 kompanii CKM w II batalionie 17 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii w I batalionie 165 pprez. w składzie 36 DPRez. Walczył z wrogiem w rejonie Szydłowca na kielecczyźnie. Poległ w walce 8 IX 1939. Pochowany na cmentarzu w Szydłowcu.
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Malczewski Tadeusz
    [1892-?], mjr dr med.[1931]
    Ur. 19 IX 1892. Absolwent szkoły średniej, a następnie  ukończył wyższe studia lekarskie uzyskując w 1919 dyplom lekarski. Od 1919 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. Służył w II Batalionie Sanitarnym, skąd został odkomenderowany do II dywizjonu samochodowego. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni lekarz 2 dyonu samochodowego. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. W 1928 w kadrze oficerów sanitarnych z jednoczesnym przydziałem w 2 dyonie samochodowym, potem w 2 Szpitalu Okręgowym. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. sanit. 1 I 1931. Przeniesiony w 1931 z 2 Szpitala Okręgowego do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko st. lekarza pułku. W latach 1937-1939  w Szefostwie Sanitarnym DOK II w Lublinie gdzie był kierownikiem referatu ogólnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. Batalionu KOP „Sarny”. Walczył na szlaku bojowym baonu.
    Odznaczony: ZKZ
    Dalsze losy n/n.
    Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Lista Starszeństwa Oficerów Zawodowych Korpusu Sanitarnego. W-wa VI 1934.

     
    Malec Wilhelm
    [1901-1939], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 18  VIII 1901 w Sielcu-Binkowie  k. Tarnopola. Uczęszczał do szkoły średniej.  Od 13 III 1919 walczył jako ochotnik w szeregach 1  Pułku Strzelców Wielkopolskich, przemianowanego 1o XII 1919 na 55 pp. Uczestnik Powstania Wielkopolskiego. Podczas walk był ranny w nogę. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920, początkowo jako podoficer potem przeniesiony do 5 DP, a następnie do 1 DP Leg. gdzie  służy jako podchorąży gospodarczy. Od 03 I do 5 VII 1920 walczył w Grupie Operacyjnej  gen. E. Rydz-Śmigłego. Następnie w okresie VII 192o-VII 1921 w szkole podchorążych administracji wojskowej. Od V 1921 do 18 VII 1921 pełnił funkcję oficera gospodarczego w 41 pp. Z dniem 18 VII 1921 przeniesiony do 1 pp Leg. w Wilnie. 1 II 1922 mianowany ppor. sł. st. piech. Z dniem 24 VIII 1922 przeniesiony na stanowisko oficera gospodarczego  w 1 , potem w 29 Batalionie Saperów. Od 26 I 1923 służy w Batalionie Sanitarnym Nr III w Grodnie, gdzie był d-cą plutonu, potem p. o. kwatermistrz. Awansowany 1 II 1924 do stopnia por. W 1925 pełnił funkcję płatnika w Szpitalu Okręgowym Nr III w Grodnie. Z dniem 23 XII 1929 przeniesiony z Batalionu Sanitarnego Nr III na stanowisko płatnika w 1 pp Leg. w Wilnie. Od 14 VI 1930 w 1 pp Leg. pełni różne funkcje. Z dniem 27 VIII 1931 przeniesiony do korpusu oficerów piechoty. Od 3 X 1932 do 28 II 1933 na kursie łączności dla oficerów piechoty w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 dowodził plutonem łączności 1 pp Leg. Od 25 IX 1936 d-ca 5 kompanii w II batalionie 1 pp Leg., potem od 31 XII 1936 do 31 III 1937 d-a kompanii w wileńskim Baonie Obrony Narodowej, potem d-ca 5 kompanii, a następnie 1 kompanii w 1 pp Leg. Z dniem 14 V 1937 przeniesiony z 1 pp Leg. do Batalionu KOP „Suwałki” . Początkowo d-c plutonu gospodarczego, potem adiutant, a od 7 XII 1937 dodatkowo p. o. płatnik  baonu. Od 28 I 1938 do 5 VII 1938 wykonywał zadanie specjalne na terenie DOK III Grodno. Z dniem 14 VI 1938 przeniesiony do 9 pp Leg. w Zamościu, gdzie od 6 VII 1938 dowodzi 9 kompanią w III batalionie. Od I-10 III 1939 dowodził plutonem łączności 9 pp Leg., następnie od 11 III 1939 d-ca 2 kompanii i batalionu 9 pp Leg. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 9 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył z wrogiem na Kielecczyźnie. Poległ 8 IX 1939 pod Piłatką.
    Pochowany w mogile zbiorowej cmentarz- mauzoleum  w Iłży.
    Odznaczony: KW,
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Ochał. Słownik oficerów i chorążych KOP w Suwałkach /1929-1939/.Suwałki 2009; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929;Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929;Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; D. Pers. nr 13 z 9 XII 1932.

     
    Malec Władysław
    [1912-?], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 20 V 1912. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 3 DP przy 9 pp Leg. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. Piech. z starszeństwem od 1 I 1937. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 8 kompanii III batalionu 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Malewski Zbigniew Hilary
    [1902-1996], kadet, kpt. sł. st. art.[1937], w PSZ
    Ur. 12 XI 1902. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1923 otrzymał świadectwo dojrzałości. Walczył jako ochotnik w III Powstaniu Śląskim VI-VII 1921. W latach 1925-1927 w Oficerskiej szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 23 pap w Będzinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Długoletni oficer 23 pap/pal. Po ukończeniu kursu dla dowódców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu mianowany 19 III 1937 kpt. sł. st. art. W latach 1938-1939 d-ca pułkowej szkoły podoficerskiej w 23 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 23 pal w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 23 pal od Będzina na Lubelszczyznę. Po kapitulacji wojsk polskich w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie, gdzie służył w PSZ. Po demobilizacji osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Działacz kombatancki.
    Zmarł w Londynie w 1996. 
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927;Rocznik oficerski 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1 . Katowice 1989;

    Malicki Bolesław
    [1910-1940], ppor. rez. piech.[1934], pośm. por. [2007]
    Ur. 11 III 1910 w Popkach woj. nowogródzkie, syn Pawła i Stefanii z Zajkowskich  Absolwent szkoły średniej ora Wydziału Prawa Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie.  Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 5 w Krakowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 86 pp w Mołodecznie, potem przeniesiony do 73 pp w Katowicach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy I batalionu 73 pp w składzie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 73 pp  od Śląska na Lubelszczyznę. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli niemieckiej i powraca w rodzinne strony na Nowogródczyznę, gdzie został aresztowany przez funkcj. NKWD i uwięziony. Więziony w obozie w Kozielsku.
    Zamordowany przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim w IV 1940. Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany por. piech.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 20oo;J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Malinowski Bronisław
    [1893-+?], rtm. sł. st. kaw. [1928]
    Ur. 07 VIII 1893. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w stopniu ppor. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 23 p. uł. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 23 p. ul. Długoletni oficer  23 p. uł. Awansowany 1 I 1928 do stopnia rtm. sł. st. kaw. Przeniesiony 1929  z 23 p. uł. do 27 p. uł., gdzie pełni różne funkcje. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera mobilizacyjnego w 27 p. uł. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer  w Ośrodku zapasowym Nowogródzkiej brygady Kawalerii  w Łukowie, gdzie wszedł w skład sztabu w organizowanym tam pułku zapasowym „Łuków”. W składzie tego oddziału walczył w Kawalerii Grupy „Dubno” m. In. na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: VM kl. 5, SKZ
    Dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Malinowski Czesław
    [1912-1986], kadet, por. sł. st. piech.[1937], potem por. ob. sł. st. lot. w PSZ kpt.
    Ur. 14 VII 1912 w Konecku k. Nieszawy na Kujawach. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 13 VIII 1933 z przydziałem do 71 pp w Zambrowie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1934-1935 na kursie aplikacyjnym dla oficerów lotnictwa. Po ukończeniu kursu z specjalnością lotniczą obserwatora został przydzielony d0 4 p. lot., w Toruniu z przydziałem do 41 Eskadry Liniowej. Awansowany do stopnia por. obs. sł. st. lot.19 III 1939. W latach 1937-1939 d-ca kompanii portowej w Bazie Lotniczej 4 p. lot. Od VII 19329 służy w Eskadrze Rozpoznawczej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w lotach rozpoznawczych w kierunku Prus Wsch. 11 IX 1939 podczas przelotu na lotnisko w Brześciu nad Bugiem jego samolot zostaje ostrzelany przez Niemców. Udało mu się wylądować. Przydzielony do Ośrodka zapasowego 30 DP w Kobryniu. Bierze udział w walkach na stanowisku d-cy kompanii zmot. W składzie 60 DP Rez.  Walczył na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w X 1939 przedostaje się do Rumunii. Internowany w obozie w Craiovej, skąd zbiegł i przez Węgry, Jugosławię dotarł do Francji, gdzie służy w PSZ, a po klęsce Francji w Wlk. Brytanii. Od XII 1940 służył w 301 dywizjonie bombowym. Brał udział w nalotach na Niemcy. Po wojnie zdemobilizowany pracował jako instruktor nawigacji w Ośrodku Szkolnym w Brighton. W 1947 powrócił z rodziną do kraju. Od 15 IX 1947 pracuje jako nawigator naziemny w PLL „LOT”. Przejściowo latał ale ze względu na służbę w PSZ na Zachodzie wycofany z latania. W 1954 został represyjnie zwolniony z pracy w PLL „Lot”. Pracuje w latach 1954-1957 jako robotnik budowlany, potem magazynier w PKS. W 1957 w czasie odwilży powrócił do pracy w PLL „Lot” na stanowisko nawigatora. Od 1957 powraca do latania. W 1975 przeszedł na emeryturę. Działał społecznie w Zespole Nawigacji PAN i Kole Lot. ZBOWiD przy PLL „LOT”.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 9546, KW4x, DSC.
    Zmarł w Warszawie 18 XI 1986.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr z 15 VIII 1933;R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Malinowski Izydor Stanisław
    [1899-?], kpt. sł. st. łączn.[1935]
    Ur. 8 V 1899. Absolwent szkoły średniej. W WP od 1919. Służył w I Zapasowym  Batalionie Telegraficznym Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent Szkoły Podchorążych Wojsk Łączności. Dekretem Nr L. 3026 z 26 V 1921 mianowany z dniem 1 III 1921 ppor. sł. st. łącz. z przydziałem do  I Zapasowego Batalionu Telegraficznego, później do 1 p. łącz. Do stopnia por. awansowany 1 I 1923. Służył w 1 p. łącz. Z dniem 5 X 1924 przeniesiony z 1 p. łącz. do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie pełnił funkcję oficera łączności. W 1929 przeniesiony z KOP do 1 p. łącz. Przeniesiony  w IV 1932 z b. 1 p. łącz. do kompanii telegraficznej 13 DP. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łącz. 1 I 1935. Przeniesiony po 1935 do Wołyńskiej brygady kawalerii na stanowisko d-cy łączności. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności Wołyńskiej Brygady kawalerii. Walczył na szlaku bojowym brygady. Podczas walk zostaje 20 IX 1939 ranny.
    1939- dowódca łączności  w Wołyńskiej Brygadzie Kawalerii.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931/zmiana imion z Izydor na Izydor Stanisław/Dz. Pers. Nr 23 z 11 VI 1921; Dz. Pers. nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. nr 6 z 23 III 1932

     
    Malinowski Jan Stanisław
    [1911-1939], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 29 X 1911. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1934-1935  w 1 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 79 pp. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. Piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 20 pp w Krakowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w oddziale nadwyżek 20 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym, 20 pp.  Poległ w walce 29 IX 1939 w rejonie m. Widiatówka. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Kraśniku.
    J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Malinowski Jarosław
    [1900- 2000], rtm. sł. st. kaw. [1938], w AK ps. „Jar”
    Ur. 3 X 1900 w Święcianach na Wileńszczyźnie. Absolwent gimnazjum. W okresie od 12 IX 1923 do 1 VII 1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1924-1926 w Oficerskiej szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany 15 VIII 1926 na stopień ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do 25 p. uł. w  Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Przeniesiony w XII 1929 z 25 p. uł. do 1 psk w Garwlinie. Awansowany 19 III 1938 do stopnia rtm. sł. st. kaw. W latach 1938-1939 dowodził 2 szwadronem 1 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadronu 1 psk w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 1 psk. Po zakończeni kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK. Czynny w konspiracyjnym 1 psk „Zagrobla”. Brał udział w Powstaniu Warszawskim w Oddziale „Piorun”. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 06 VII 2000.
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Roczniki oficerskie 1928, 1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. nr 20 z 23 XII 1929; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939.    W-wa 1988;St. radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989.

     
    Malinowski Leonard
    [1905-?], kpt. sł. st.piech.[1938]
    Ur. 28 I 1905. Absolwent gimnazjum. W okresie o1 IX 1927- 30 VI 1928 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 67 pp w Brodnicy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 1 I 1933. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1937. W latach 1937-1939 dowodził 3 kompanią CKM w III batalionie 28 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM w III batalionie 28 pp w składzie 10 DP. Walczył na Lubelszczyźnie w składzie Zgrupowania 10 DP. Po zakończeniu walk w niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w oflagu.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930;Rocznik oficerski 1932. R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy 1919-1939. W-wa 2004.

     
    Malinowski Ludomir
    [1900-+?], inż. por. rez. piech.[1939]
    Ur. 16 VIII 1900. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał na kursie podchorążych rezerwy kawalerii. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1925  z przydziałem do 17 pp w Rzeszowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Sosnowiec. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 182 pp rez. w składzie 60 DPRez.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Malinowski Mieczysław 
    [1906-1939], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 19 V 1906. Uczęszczał do gimnazjum. W okresie 1 IX 1924- 1 VIII 1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie – klasa 55, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 43 pp w Dubnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Długoletni oficer 43 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1928-1939 dowodził 6 kompanią w II batalionie stacjonującym w Brodach z 43 pp.  W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności 11 batalionu zmobilizowanego przez II batalion 43 pp przydzielonego do Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady m. in. pod  Mokrą, potem, w walkach odwrotowych. Po przedarciu się na Lubelszczyznę walczy na stanowisku oficera łączności 43 pp odtworzonego na Lubelszczyźnie w składzie kombinowanej dywizji piechoty gen. J. Wołowickiego. Walczył pod  Tomaszowem Maz. Poległ w walce na Lubelszczyźnie w końcu IX 1939.
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.

     
    Malinowski Mieczysław I
    [1903-1944], kpt. br. panc.[1938], w PSZ mjr
    Ur. 2 I 1903. /20 XII 1902/.Ukończył szkolę średnią. W okresie od 1 IX 1924 do 1 VIII 1925 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 9 pac w Siedlcach na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Po 1936 przeniesiony do 2 Dywizjonu Pociągów Pancernych. Ukończył kurs dla oficerów broni pancernych w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych.  Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  d-cy  53 pociągu pancernego „Śmiały”. Przydzielony do Wołyńskiej Brygady Kawalerii pociąg wspieral działania bojowe brygady. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Węgry do Francji i tam służy w PSZ. Walczył w kampanii francuskiej, potem od VI 1940 w Wlk. Brytanii, gdzie służy w 1 DPanc. gen. St. Maczka. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. broni panc. pełni funkcję z-cy d-cy 1 p. panc. w 1 DPanc .Brał udział w walkach w Normandii w VIII 1944. Poległ 9 VIII 1944 we Francji.
    Odznaczony: KW
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Maliński Edmund Roman
    [1906-1939], por. sł. st.piech.[1939]
    Ur. 9 IX 1905. Uczęszczało szkoły średniej. Po odbyciu obowiązkowej służby wojskowej pozostał w wojsku od 1928 jako podoficer  zawodowy. W latach 1932-1933 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 23 pp we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. w latach 1938-1939 pełnił p. o. funkcję d-cy 8 kompanii w III baonie 23 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii w Baonie KOP „Kleck”. Podczas walk na Lubelszczyźnie 20 IX 1939 zostaje ciężko ranny. Umieszczony w szpitalu w Chełmie, gdzie w wyniku odniesionych obrażeń zmarł 21 IX 1939.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym  w Chełmie.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Maliszewski Bogusław
    [1913-?], ppor. rez. sap.[1937]
    Ur. 20 VIII 1913. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. sap. Z starszeństwem od 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy IV plutonu w 1 kompanii zaporowej w Batalionie Saperów mjr-a A. Golcza w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym batalionu saperów brygady.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Maliszewski Bolesław
    [1911-?], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 24 I 1911. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. w latach 1938-1939 był d-ca plutonu ppanc. w 7 pp Leg. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku    d-cy kompanii ppanc. 7 pp Leg. w składzie 3 DPLeg. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 7 pp Leg. m. in. pod Ilżą, Starachowicami, potem w Zgrupowaniu 3 DP Leg. na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji przebywał w niewoli niemieckiej m. in. w oflagu II B w Arnswalde, a od V 1942 w oflagu II d w Gross-Born.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Małachowski Jerzy
    [1906-1966], por. sł. st. art.[1935]. W ZWZ/AK kpt. ps. „Nalęcz”, „Następny” vel Jerzy Gajdajenko
    Ur. 23 XI 1906 w m. Stefanówka. Absolwent szkoły średniej. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 01 XI 1930/promocja opóźniona/ z przydziałem do 1 pal w Wilnie na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca plutonu łączności 1 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii dywizyjnej 1 DPLeg. Walczył nad Narwią, potem na Lubelszczyźnie. Unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej mieszka w Magdalence pod nazwiskiem Jerzy Gajdajenko i pracuje jako gajowy, potem leśniczy w Lasach Sękocińskich, Czynny w konspiracji ZWZ-AK n terenie VI rejonu w Obwodzie Warszawa – Powiat ZWZ-AK, gdzie pełni  m. In. funkcje adiutanta k-dta rejonu, d-cy 4 kompanii Rejonu w skaldzie II batalionu, k-dta Placówki Sękocin-Magdalenka krypt. „Polesie”. Był także wykładowcą n konspiracyjnych kursach podchorążych rezerwy piechoty AK. Uczestnik walk w okresie Powstania Warszawskiego. Awansowany w AK do stopnia kpt. sł. st. art. Po wojnie w kraju.
    Zmarł 28 XII 1966
    Odznaczony: KW, KAK
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 16 z o3 XII 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Z. Sawicki. VII Obwód Okręu Warszawskiego AK „Obroża”. W-wa 1990; H. Krzyczkowski. W cieniu Warszawy. W-wa 1986.

     
    Małecki Stanisław
    [1905-?], kpt. sł. st. art.[1936]
    Ur. 07 V 1905. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VII 1925 z przydziałem do 11 pap w Kołomyi  na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. Długoletni oficer 11 pal.  Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1936. Skierowany z 11 pal na kurs specjalistyczny dla oficerów zawodowych art. w Centrum Wyszkolenia Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie, gdzie przebywał w okresie 1 III -12 VI 1937. Po ukończeniu kursu powraca do 11 pal, skąd zostaje w 19398 przeniesiony do 9 daplot. W Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy 5 baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział d-cy 3 baterii art. plot. w Grupie płk-a W. Filipkowskiego.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII  1925; Roczniki oficerskie 1928,1932; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/

     
    Małecki Stanisław Włodzimierz
    [1905 – 1943], oficer sł. st. piechoty, kpt. [1938], w konspiracji ZWZ/AK, kpt., ps. „Kosa”, „Rawicz”, „Sulima” vel Stanisław Kowalski vel Stanisław Mostowicz vel Stanisław Wędołowski.
    Kmdt Obwodów ZWZ/AK Krasnystaw I 1940 – III 1941, Obwodu Biłgoraj III 1941 – VI 1941, Obwodu Biała Podlaska VI 1941 – II 1943. Okręg Lublin ZWZ/AK.
     Ur. 15 IV 1905 w Lublinie. Po ukończeniu szkoły powszechnej kształci się w Państwowym Gimnazjum im. S. Staszica w Lublinie, gdzie w 1926 zdał egzamin maturalny. W okresie 01 X 1926- 15 VII 1927 odbywa służbę wojskową w szkole Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym.. Następnie w latach 1927-1929 uczy się w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Po ukończeniu podchorążówki zostaje promowany z starszeństwem 15 VIII 1929 na stopień ppor. sł. st. piechoty z przydziałem do dalszej służby w 35. pp. w Brześciu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. piechoty awansowany 1 I 1932. Po awansie do stopnia por. w 35. pp. pełni funkcję m.in. d-cy kompanii. W 1933 przeniesiony do KOP, skąd powraca w 1936 do 35 pp na stanowisko adiutanta. pułku. W 1937 przeniesiony do I dyonu Straży Granicznej w Kołomyi, skąd w 1938 zostaje przeniesiony 42 pp w Białymstoku. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piechoty 19 III 1938. W latach 1938-1939 pełnił funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego w 42 pp. Latem 1939 przeniesiony do sztabu DOK II w Lublinie W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer sztabu obrony Lublina. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Po powrocie do Lublina w X 1939 zostaje aresztowany przez Niemców i wywieziony do przejściowego obozu jenieckiego w Radomiu, skąd wkrótce ucieka. Po udanej ucieczce ukrywa się u swej rodziny na terenie pow. Krasnystaw. Od XII 1939 podejmuje działalność konspiracyjną w szeregach ZWZ na terenie pow. Krasnystaw. Od I 1940 do III 1941 pełni funkcję k-dta Obwodu ZWZ Krasnystaw. Zagrożony aresztowaniem zostaje przeniesiony do Biłgoraja, gdzie od końca III 1941 do VI 1941 jest    k-dtem Obwodu ZWZ Biłgoraj. Organizator struktur ZWZ na tym terenie rozbitych przeprowadzonymi aresztowaniami przez gestapo wiosną 1941. Mieszkał w tym okresie czasu w miejscowości Wola u ob. Solskiego, gdzie zajmował ciasną izdebkę. Był człowiekiem o szerokich horyzontach, inteligentny i koleżeński. W czerwcu 1941 odszedł z terenu obwodu biłgorajskiego na własną prośbę. Przeniesiony następnie na teren Białej Podlaskiej, gdzie objął stanowisko k-dta Obwodu ZWZ/AK Biała Podlaska. W dniu 18 lutego 1943 został ciężko ranny w akcji na wiezienie w Radzyniu Podlaskim, której celem było uwolnienie więzionych tam żołnierzy AK w tym brata inspektora. W ciężkim stanie przewieziony do szpitala w Warszawie, gdzie 28 II 1943 zmarł. Pochowany pod nazwiskiem konspiracyjnym Stanisław Mostowicz na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Wg opinii podwładnych był doskonałym konspiratorem i cieszył się wielkim autorytetem wśród podwładnych żołnierzy organizacji.
    Odznaczony pośmiertnie VM kl. 5.

    Dz. Pers. Nr 8 z 23 VI 1933;Rocznik Oficerski 1931; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976;  I. Caban. Ludzie Lubelskiego okręgu AK. Lublin 1995, wg indeksu; I. Caban- Z. Mańkowski. ZWZ-AK w Okręgu Lubelskim 1939-1944. Lublin 1971; I. Caban. Okręg AK Lublin. Lublin 1996, w/g indeksu.  


    Małecki Władysław
    [1896-1939], kpt. sł. st. int. /z piech./ [1938]
    Ur.  8 VI 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. długoletni oficer 70 pp w Pleszewie. W 1923 odkomenderowany do PKU Jarocin, gdzie pełnił funkcję               oficera instruktażowego. Od 1924 ponownie w 70 pp, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony z dniem 1 IX 1929 z 70 pp w Pleszewie do Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 6 A w Rawie Ruskiej na stanowisko instruktora. W VI 1932 przeniesiony do dyspozycji szefa Departamentu Piechoty MSWoj. i przeniesiony z dniem 15 VII 1932 z Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 6  A w Rawie Ruskiej do 59 pp w Inowrocławiu. Przeniesiony w 1933  z 59 pp do 4 pal w Inowrocławiu na praktykę u płatnika pułku. Przeniesiony z 59 pp po odbyciu praktyki u płatnika w 4 pal do 2 Dywizjonu Żandarmerii  w Lublinie na stanowisko płatnika. Jednocześnie przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów intendentury. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. int. 19 III 1938. W latach 1938-1939 pełnił funkcję oficera gospodarczego w 2 Dywizjonie Żandarmerii w Lublinie.  Poległ 9 IX 1939 w Lublinie od wybuchu bomby podczas nalotu samolotów niemieckich.
    Pochowany na cmentarzu  wojennym  w Lublinie.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933: Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
     

    Małek Antoni
    [1895-+?], mjr sł. st. piech.[1935]
    Ur. 28 III 1895 na Podkarpaciu. Uczęszczał do gimnazjum w Jaśle, gdzie w 1914 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1914-1918 służył w armii austriackiej, gdzie ukończył szkołę oficerska  rezerwy piechoty. Awansowany do stopnia chor. piech. Brał udział w walkach na froncie włoskim. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 38 pp. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 38 pp, gdzie pełnił różne funkcje. W okresie od 6 I 1925-4 VI 1925 przebywał na kursie doszkalającym dla młodszych oficerów w Chełmnie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 VII 1925. Od 10 I 1933 do 15 VI 1933 przebywał na kursie dla kpt. w CWPiech. w Rembertowie. Po ukończeniu kursu powraca do 38 pp, gdzie dowodzi kompanią. Awansowany 1 I 1935 do stopnia mjr-a sł. st. w 1935 mianowany d-cą batalionu w 38 pp. W 1938 przeniesiony z 38 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie od 25 X 1938 dowodzi do mobilizacji w 1939 Batalionem KOP „Ludwikowo” We IX 1939 d-ca III batalionu 96 pprez. W składzie 38 DPRez. Ciężko ranny 20 IX 1939 pod Hołyskiem.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Żonaty. Dwoje dzieci córki ur. 1920 i ur. 1921
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 26 z 4 III 1925; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Małek Stanisław
    [1895-1947], ks. kapelan [1919], ks.kap. dziekan,   w konspiracji  AK ps. „Pilica”
    Ur. 6 II 1895. Ukończył Seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany kapelanem z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1923 był kapelanem 36 pp, potem kapelan garnizonu Warszwa-Praga , proboszczem parafii wojskowej w Rembertowie.Do 1939 dziekan KOP/społecznik/.We X 1939 szef służby duszpasterskiej Armii „Modlin” do 13 IX 1939, potem dowództwie Armii gen. E. Przedrzymirskiego. Podczas okupacji w ZWZ/AK.
    Zmarł w 1947 w Warszawie.
    Pochowany na cmentarzu Bródnowskim.
    Odznaczony: KW.
    Roczniki oficerskie 1923,1924;Kapelani wrześniowi./opr. W.J. Wysocki/. W-wa 2001; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945.     W-wa 1990.

     
    Małkowski Władysław  Witold
    [1911-?], por. sł. st.  art.[1938]
    Ur. 07 II 1911. Absolwent szkoły średniej. W latach 11 VIII 1931- 29 VI 1932 odbywał  służbę wojskową w I baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim . Praktyki odbywał w 1 1 dak w Bydgoszczy. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do  1 dak w Warszawie na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939  był d-cą plutonu w 2 baterii 1 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii dywizyjnej 41 DPRez. Walczył na szlaku bojowym dywizji m. In. na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Z. Gnat-Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka  K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. krakó1) 2006

     
    Małuszyński Narcyz
    [1902-1940], kpt. sł. st. mar. woj. [1937] , pośm. mjr [2007]
    Ur. 10 XI 1902 w Gdowie pow. Wielicki, syn Jana i Stanisławy. Absolwent Szkoły Morskiej w Tczewie, gdzie w 1923 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie od 12 IX 1923 do 1 VII 1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1924-1927 w Oficerskiej Szkole Marynarki Wojennej w Toruniu. Promowany na stopień ppor. mar. woj. sł. st. 15 VIII 1927 z przydziałem do dowództwa MW w Warszawie., w 1928 przeniesiony do Flotylli Rzecznej w Pińsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. W 1936 był d-c monitora „Sikorski”., potem d-ca oddziału minowo-gazowego. Awansowany 19 III 1937 do stopnia kpt. sł. st. MW. W VIII 1939 pełnił dodatkowo funkcję oficera wywiadowczego  w sztabie Flotylli Pińskiej. Walczył po 17 IX 1939 z wojskami agresor sowieckiego pod Mokranami, gdzie dostał się do niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWED w Lesie Katyńskim w IV 1940.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr marynarki wojennej.
    Odznaczony: Medalem 10 lecia odzyskanej niepodległości.
    Roczniki oficerskie 1928,1932 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Mały  Norbert Erwin  
    [1910-1943], ppor. rez. kaw.[1936], w konspiracji AK, por.
    Ur. 21 VII 1910. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od 19 IX 1933 do 15 VII 1934 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 7 psk. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w szwadronie z 16 p. uł. w składzie Grupy ppłk-a E. Wani. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Ciężko ranny 18 IX 1939 przy moście na Wieprzu w Borowicy. Unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK. Poległ 29  VIII 1943 w Warszawie.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Małysiak Jan
    [1896-1979], ppłk dypl. sł. st. kaw. [1934]
    Ur. 17 VI 1896 w Zatorze k. Oświęcimia, syn Wojciecha i Marii z d. Biedrońskiej. Absolwent 8 klasowego  Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Krakowie, gdzie w 1914 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie nauki w gimnazjum czynny w skautingu, potem we oddziale konnym „Sokoła”. W latach 1914-1918 żołnierz  1 p. uł. , potem w 2 p. uł. Legionów Polskich - późniejszy 2 p. szwol. Po kryzysie w LP służy w szeregach 2 p. uł. w Polskim Korpusie Posiłkowym na Bukowinie aż do likwidacji pułku i internowania. Od VI 1918  wcielony do armii austriackiej służył w 4 Pułku Dragonów. Walczył m. in. na froncie włoskim. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej XII 1918-II 1920.Walczył pod Przemyślem i Chynowem. Dekretem z 18 III 1919 jako b. podoficer z LP mianowany ppor. sł. st. kaw. starszeństwem od 1 III 1919. Walczy potem na froncie cieszyńskim.  Ukończył kurs  oficerskiej szkoły jazdy.  W V 1920 powraca do macierzystego pułku. Później.  Walczy na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1918-1920 w szeregach 2 p. szwol. gdzie dowodził plutonem i przejściowo szwadronem. Awansowany 1 IV 1920 do stopnia por. sł. st. kaw. Po wojnie w 1921 zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 2 p. szwol. Po ukończeniu w 1921 kursu doszkolenia oficerów kawalerii w Grudziądzu powraca do pułku,  gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony w XI 1922 do 1 psk, gdzie w latach 1922-1923 był p. o.  kmdtem kadry szwadronu zapasowego 1 psk, potem d-ca szwadronu w 1 psk. W okresie 1923-1924 w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, gdzie pełni funkcję instruktora. Potem ponownie od 1924 w 1 psk. W 1925 ukończył kurs dowódców w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1927. W latach 1927-1929 był d-cą szwadronu szkolnego w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów  w Bydgoszczy. W okresie X 1929-IX 1931 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. z dniem 1 IX 1931 został przydzielony do sztabu DOK V w Krakowie na stanowisko referenta. Do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. kaw. awansowany 1 I 1934. W okresie I 1934-VII 1938 pełnił funkcję z-cy d-cy 18 p. uł. w Grudziądzu, a w okresie od VII 1938-V 1939 I z-ca d-cy 9 psk w Grajewie. Od 2 V 1939 d-ca 3 psk w Wołkowysku. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 3 psk . Walczył  8 IX 1939 pod Ostrołęką, gdzie osłaniał skrzydło 18 DP w składzie SGO „Narew”., potem przez Łomżę  i Zambrów dociera 16 IX 1939 w rejon Hajnówki. Od 20 IX 1939 walczy w składzie Dywizji  Kawalerii „Zaza”  podporządkowanej SGO „Polesie”. Walczył pod Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu  zniewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Służył m. in./ w II KP we Włoszech. Po rozwiązaniu II KP  w 1947  w Wlk. Brytanii powraca do kraju. Mieszkał w Krakowie. Pracował zawodowo w różnych przedsiębiorstwach do czasu przejścia na emeryturę w 1964. Zmarł w Krakowie  18 VI 1979.
    Odznaczony: KN,  KW4x
    Dz. Rozk. Wojsk. Nr 36 z 30 IV 1919; Dz. Pers. nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 1 z 24 I 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowcz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Mancewicz  Władysław
    [1907-1978], por. sł. st. łączn.[1934], kpt/mjr ZWZ/AK, ps. „Jacek”, „Maciek” „PZ”, „Dezet”
    Ur. 18 II 1907 w Grodnie, syn Bronisława i Stanisławy. Absolwent szkoły średniej z maturą. W okresie 1928 -1929 w Szkole Podchorążych Rezerwy Łączności. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. 15 VIII 1932 z starszeństwem od 15 VIII 1931  z przydziałem do 1 batalionu telegraficznego na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Odkomenderowany na studia na Politechnikę Warszawską, gdzie uzyskał dyplom inżyniera. Był m. in. kierownikiem Laboratorium Teletechnicznego oraz wykładowcą teletechniki w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. Od 26  VII 1939 d-ca szwadronu łączności w Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym brygady. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Przedostał się do Warszawy, gdzie od IV 1940 podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ/AK. Był oficerem KG ZWZ/AK z przydziałem do Oddziału V, gdzie kierował do VIII 1943 działem produkcji i zaopatrzenia sprzętu radio-teletechnicznego. Od VIII 1943 w Dziale Odtwarzania Sił Zbrojnych. Uczestnik Powstania Warszawskiego.
    Po wojnie w kraju. Pracował w zawodzie inżyniera łączności.
    Zmarł w Warszawie 08 VI 1978.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Malinowski. Żołnierze Łączności Walczącej Warszawy. W-wa 1983; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945.   W-wa 1990.

     
    Mandziara  Michał  Marian 
    [1911-1997], por. sł. st. piech. [1938], żołnierz ZWZ/AK kpt. [1943]/mjr piech. [ ppłk AK], ps. „Siwy’
    Ur. 10 IX 1911 w  m. Ernsdorf k. m.  Bóbrka woj. lwowskie, syn Jana i Zofii z d. Kaweckiej. Uczęszczał do Gimnazjum Humanistycznego w Brzesku, gdzie 26 V 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1931 studiował na Wydziale Filozoficznym UJ w Krakowie. Od 15 IX 193q do VII 1932 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 54 pp w Tarnopolu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu na Dywizyjnym kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 12 DP  przy 54 pp w Tarnopolu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii w I batalionie 54 pp w składzie 12 DP w Armii „Prusy”. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 54 pp. Podczas walk 9 IX 1939 pod Biłgorajem zostaje ciężko  ranny. Wzięty do niewoli niemieckiej zostaje umieszczony w szpitalu polowym w Józefowie. 25 IX 1939 ucieka z szpitala i dotarł do Tarnobrzega, gdzie  zostaje umieszczony w szpitalu powiatowym. 3 XI 1939 by uniknąć niewoli ucieka z szpitala. Przebywa na rekonwalescencji u rodziny w Łoniowie pow. Sandomierski. Po wyleczeniu w VII 1941 podejmuje działalność konspiracyjna w szeregach ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Sandomierz, gdzie od XI 1941 do VI 1943 szef referatu III sztabu /operacyjno-wyszkoleniowego/Aresztowany w VI 1943 przez Niemców został zwolniony po trzech tygodniach w wyniku starań rodziny. Powraca do pracy konspiracyjnej. Od VII 1943 z-ca k-dta  Obwodu AK Sandomierz. Awansowany 11 XI 1943 do stopnia kpt. sł. st. piech. 18 V 1944 dowodził zgrupowaniem  oddziałów partyzanckich odbierających zrzut  rejonie Wiązownicy. Od 25 VII 1944 z-ca d-cy 2 DP Leg. Uczestnik akcji „Burza” .Od 1 VIII 1944 szef sztabu 2 DP Leg. Brał udział w walkach z Niemcami. 8 X 1944 objął dowództwo 2 batalionu 2 pp Leg. AK W końcu X 1944 po rozformowaniu 2 pułku przeszedł do konspiracji w Obwodzie Kielce AK. Od I 1945 działa w strukturze „NIE” . Awansowany 20 I 1945 do stopnia mjr-a sł. st. Piech. z starszeństwem od 1 I 1945. Zajmował się pracami związanymi z magazynowaniem broni , ustaleniem łączności , wypłatą zapomóg zdemobilizowanym żołnierzom AK Korpusu Kieleckiego AK. Aresztowany 26 III 1945 w Częstochowie przez funkcj. NKWD po przybyciu na odprawę służbową. Po przesłuchaniach został przekazany do dyspozycji WUP Kielce. Więziony w więzieniu UB w Kielcach. 28 VI 1945 został oskarżony o próbe obalenia ustroju  i nielegalne posiadanie broni. Skazany przez WSR Łódź na sesji wyjazdowej w Kielcach na karę śmierci. Po pięciotygodniowym pobycie w celi śmierci ułaskawiony, a karę śmierci zmieniono na 10 lat więzienia. W nocy z 4/5 VIII 1945 uwolniony  po rozbiciu więzienia w Kielcach przez oddział partyzanckie pod dowództwem mjr A. Hedy „Szary”. Po uwolnieniu ukrywa się. 7 VII 1946 przez Czechy przedostał się do brytyjskiej strefy okupacyjnej w Niemczech. Wstępuje tam do PSZ z przydziałem do II Zgrupowania Oficerów w Niendorf-Ostse. Po demobilizacji w końcu 1946 wyjechał do Londynu, gdzie prowadził zakład introligatorski. Zajmował się działalnością polityczną i wojskowa. Był szefem sztabu, a od 1982 dowódcą „Pogoni” – paramilitarnej organizacji  zajmującej się szkoleniem Polaków na emigracji. W 1984 jako ostatni d-ca „Pogoni” podjął decyzję o jej rozwiązaniu. W latach 1973-1990 był przewodniczącym Kapituły Krzyża AK. Od początku 1970 pełnił funkcję prezesa Zarządu Głównego Kola b. Żołnierzy AK w Londynie. Był taże członkiem Rady Studium Polski Podziemnej.
    Zmarł 13 I 1997 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Hammersmith w Londynie
    Żona Irena z d. Kolarz  mgr WF /1 VIII 1914-29 VI 1973/, żołnierz ZWZ/AK ps. „Klara”
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12355, KW, Krzyż AK, Medalem wojska.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Borzobohaty. Jodłą. W-wa 1988; B. Szwedo. Biogram /w:/ MSUDN 1939-1956. T. 9. Kraków 2oo3; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001.

     
    Manik Kamil Tadeusz Witold
    [1903-?],  por. rez. kaw.[1935]
    Ur. 9 IV 1903. absolwent gimnazjum. W okresie od 20 IX 1926 do 24 IV 1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 6 p. uł. w Stanisławowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem do 6 p. uł. w Stanisławowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Rawa Ruska. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowano go 1 I 1935 do stopnia por. rez. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy szwadronu kawalerii dywizyjnej 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dywizji.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Manikowski Kazimierz Józef
    [1912-?], por. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 01 XI 1912. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1933 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach  1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 18 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu łączności w 2 psk w Hrubieszowie. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności 2 psk w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym brygady.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążyh Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991;

     
    Maraszek Jan
    [1899-?], kpt. dr med.[1935]
    Ur. 16 VIII 1899. Absolwent gimnazjum. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie  w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie  studiował na wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego uzyskując w 1929 dyplom lekarski. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 III 1929. Przeniesiony do kadry oficerów sanitarnych z jednoczesnym przydziałem do szpitala szkolnego Szkoły Podchorążych Sanitarnych na okres do 31 X 1929  celem odbycia stażu szpitalnego. Po odbyciu stażu przeniesiony do 75 pp na stanowisko lekarza sanit. pułku. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931, a do stopnia kpt. sł. st. sanit. 1 I 1934. Po 1935 przeniesiony do 3 p. uł. w tarnowskich Górach na stanowisko  naczelnego  lekarza med. W latach 1937-1939 naczelny lekarz 3 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza 75 pp w składzie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 75 pp od Śląsk n Lubelszczyznę.
    Odznaczony; MN, MW
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego. W-wa VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Maraszek Zygmunt
    [1905-?], por. sł. st.  piech.[1935]
    Ur. 25 VI 1905. W WP od 1927. Służył jako podoficer zawodowy. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. Piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 75 pp w Chorzowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu w 2 kompanii CKM II batalionu 75 pp. W kampanii wrześniowej 19839 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii CKM w Batalionie Fortecznym „Chorzów” przydzielonym do GO „Jagmin”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym GO „Jagmin”, „Śląsk”.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Marcinek Józef  
    [1907-?], por. sł. st. sap.[1935]
    Ur. 16 VIII 1907. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 15 XI 1929 do 27 VII 1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1932 z przydziałem do 2 Batalionu Saperów w Puławach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W 1937 przeniesiony do Ośrodka Sapersko-Pionierskiego w23 dP z m. p. w Mysłowicach, gdzie  w latach 1937-1939 dowodził I kompanią saperów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii 23 Batalionu Saperów w składzie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym batalionu. Za męstwo okazane n polu walki był wnioskowany o odznaczenie VM kl. 5.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księg. Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I Katowice 1989;

     
    Marciniak Jan
    [1909-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 19 XII 1909. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. Piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 72 pp w Radomiu. W VIII 1939 zmobilizowany do 72 pp i przydzielony do mobilizowanego przez 72 pp 93 pprez. dla 39 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 93 pprez. w składzie Grupy „Radom”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Poległ 26 IX 1939 w rejonie Aleksandrowa. Pochowany n cmentarzu wojennym w Aleksandrowie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2006; S. M. Przybyszewski. 72 Pułk Piechoty. Pruszków 2003.

     
    Marciniak Wiktor Leon
    [1903-?], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 15 II 1903. Absolwent szkoły średniej. W latach 1929-930 odbywał służbę wojskową w 1 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki i ćwiczenia odbywał w 80 pp w Słonimiu. Awansowany do stopnia ppor. rez. Piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 80 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 179 pprez., a od 29 IX 1939 dowodzi 3 kompanią CKM w III batalionie w 179 pp rez. w składzie 50 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Ryba – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Marcinkianiec Władysław 
    [1914-?], ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 3 III 1914. Absolwent szkoły średniej. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 78 pp w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 dowódca w 2 kompanii Ckm II batalionu 78 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu ppanc. w 178 pp rez. w skaldzie 50 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n.
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Marcinkowski Jan
    [1905-?], por. rez. kaw.[1936]
    Ur. 06 X 1905. absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem do  6 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział  w szeregach 9 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył m. in. pod Kockiem. Od 6 X 1939-IV 1945 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Z. Gnat-Wieteska. 9 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1999

     
    Marciński Henryk
    [1907-?], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 19 I 1907. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od . 1 I 1933 z przydziałem do 75 pp w Chorzowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Miechów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w 1 kompanii CKM 7 pp Leg. w składzie 3 DPLeg. Walczył z wrogiem pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Marcisz Bazyli
    [1902-?], rtm. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 15 III 1902. Uczęszczał do gimnazjum. Absolwent Oficerskiej Szkoły Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1927 z przydziałem do 13 p. uł. w Nowowilejce na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Długoletni oficer 13 p. uł. Ukończył kurs dowódców szwadronu. Awanswoany 19 III 1938 do stopnia rtm. sł. st. kaw. W okresie 15 V – 05 VIII 1938 dowodził 1 szwadronem 13 p. uł /tatarskim /.W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 szwadronu 22 p. uł. w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 22 p. uł.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 18 z 15 VII 1927; Rocznik oficerski 1928, 1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; St. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989.

     
    Marciszewski Władysław
    [1906-?], kpt. br. panc.[1939]
    Ur. 01 VI 1906. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1 IX 1927 -  30 VI 1928 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 61 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Po 1935 przeniesiony z 61 pp do 5 batalionu pancernego w Krakowie. Ukończył kurs aplikacyjny dla oficerów broni pancernych. W latach 1937-1939 pełnił funkcje oficera administracyjno-materiałowego 5 batalionie panc. w Krakowie. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939.W kampanii wrześniowej 1939 dowodził zbiorczym batalionem 21 DPGór. zorganizowany w rejonie Niska z rozbitków różnych oddziałów. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. W latach  X 1939-1945 w oflagu. Dalsze losy powojenne n/n.
    Odznaczony: BKZ
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Marczak Stanisław Tomasz Piotr 
    [1907-?], kpt. sł. st. art.[1939]
    Ur. 24 VII 1907. ukończył gimnazjum z maturą. W okresie 1 X 1926- 15 VII 1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kurie unitarnym. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 22 pap w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Skierowany z 22 pal do Centrum Wyszkolenia Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie, gdzie  od 11 II -26 V 1935 przebywał  na kursie specjalizującym dla oficerów zawodowych. W 1936 przeniesiony do 5 dplot. W Krakowie. Ukończył w okresie  od 13 XI 1937-12 II 1938 III kurs samochodowy dla oficerów w 1 paplot. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1939. W latach 1938-1939 pełnił funkcję d-cy 1 baterii w 5 Dywizjonie Artylerii Przeciwlotniczej w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział  na stanowisku d-cy 7 baterii art. plot. zmobilizowanej przez 5 daplot. dla 7 DP.  Walczył  w rejonie Częstochowy, skąd 4 IX 1939 przybył z 7 baterią do Puław. Wraz z baterią podporządkowany d-cy Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Organizował obronę mostu w Puławach. Walczył później na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/Pruszków 2003;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Mareczek Jan Michał
    [1897-1940], mjr. sł. st. art. [1938]
    Ur. 8 III 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych art. Służył w 10 pac . Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył ndal w 10 pac. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 1 VIII 1923. W 10 pac pełnił różne funkcje m. in. d-ca baterii. W 1927 przeniesiony z 10 pac do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. W latach 1928-1929 pełnił funkcje adiutanta Szkoły Podchorążych Artylerii. Jednocześnie w latach 1927-1932 był instruktorem jazdy konnej, w okresie 1929-1931 d-cą plutonu luzaków. Przeniesiony w VI 1932 z Centrum Wyszkolenia Artylerii do 10 pac na stanowisko d-cy baterii. Z dniem 1 VII 1933 przeniesiony przejściowo z 10 pac do Biur Ogólno-Organizacyjnego MSWoj. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 19 III 1938. w latach 1938-1939 był   d-cą II dywizjonu w 22 pal w Przemyślu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku   d-cy II dywizjonu 22 pal w składzie 22 DPGór. Walczył na szlaku bojowym pułku. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Zamordowany przez funkcj. NKWD w 1940. Jego nazwisko znajduje się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. nr 8 z 28 VI 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000.

     
    Marek Eugeniusz
    [1908-?], kadet, por. sł. st. art. [1935]
    Ur. 8 IV 1908. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 XI 1932/ promocja opóźniona/ z przydziałem do 23 pal w Będzinie na stanowisko     d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii Grupy Fortecznej „Katowice” Obszaru Warownego „Śląsk” w składzie Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym  od Śląska na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 2 z 8 II 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Marek Stanisław
    [ 1899-1981], nauczyciel, oficer sł. st. piechoty WP/KOP, mjr. [1939], w konspiracji ZWZ/AK, działacz WiN, ps. „Fala”, „Furmański”, „Jagoda”, „Tola” vel Edward Luciński. Więzień polityczny PRL.
    Kmdt Obwodu AK Tarnów 14 X 1944 – I 1945. Okręg Kraków AK.
    Ur. 27 VIII 1899 w m. Pawęzów pow. Tarnów. Syn Jana i Marii z d. Flis. Uczęszczał do Seminarium Nauczycielskiego w Tarnowie, które ukończył w III 1917. W tym samym miesiącu zmobilizowany i wcielony do 57 pp armii austriackiej. Od VI do X 1917 przebywał w Szkole Oficerów Rezerwy w Opawie, po ukończeniu, której został skierowany na front włoski, gdzie w stopniu chorążego dowodził plutonem w 57 pp. W końcu X 1918 powraca do rodzinnego Tarnowa. 10 XI 1918 wstępuje ochotniczo do formowanego w Tarnowie 16 pp. Od XII 1918 do wiosny 1919 walczy jako d-ca plutonu na froncie wojny polsko-ukraińskiej, potem 1919-1920 na frontach wojny polsko-bolszewickiej. Awansowany do stopnia ppor. 1 VII 1920. Podczas walk zostaje ranny. Po zakończeniu wojny pozostaje w służbie zawodowej i służy w 16 pp. W 1922 zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. piechoty z starszeństwem 1 V 1921. Do 1928 d-ca kompanii. W 1928 przeniesiony do Baonu Nr 9 Szkoły podchorążych Rezerwy Piechoty w Berezie Kartuskiej, gdzie jest instruktorem w plutonie szkolnym. W 1929 przeniesiony do 17 pp w Rzeszowie na stanowisko instruktora Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty przy 17 pp. Po ukończeniu w 1930 specjalistycznego kursu dla oficerów w zakresie broni maszynowej w CWP w Rembertowie przeniesiony do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy kompanii CKM. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piechoty 1 I 1933. W III 1935 przeniesiony rozkazem MSWoj. do Korpusu Ochrony pogranicza z przydziałem na stanowisko adiutanta Baonu KOP „Hoszcza”, potem do mobilizacji d-ca 3 kompanii granicznej „Sapożyn” w Baonie KOP „Hoszcza” stacjonującej w m. Sapożyn pow. Równe. Do stopnia mjr-a sł. st. piechoty awansowany 19 III 1939. Po mobilizacji w 1939 d-ca 1 baonu 98 PPRez. w składzie 38 DP Rez., którym dowodził podczas walk w kampanii wrześniowej 1939. Uczestniczy w walkach z wrogiem na szlaku bojowym od Przemyśla pod Lwów. Dowodził siłami baonu w rejonie m. Czarnokońce i Mużyłowic w walce nocnej z siłami pułku SS „Germania”, gdzie zostaje ranny. Za okazane męstwo zostaje przedstawiony do odznaczenia VM kl. 5. W rejonie Lwowa jego pułk zostaje rozbity. W dniu 19 IX 1939 lasach Brzuchowieckich dostał się do niewoli niemieckiej, skąd po kilku dniach udało mu się zbiec z transportu do obozu jenieckiego. N a początku X 1939 powraca do rodzinnego domu w Pawęzowie. Od XI 1939 czynny w strukturach konspiracyjnej organizacji SZP na terenie pow. Tarnów. Po aresztowaniach przeprowadzonych przez Niemców utracił kontakt konspiracyjny. W III 1940 wyjechał do Krakowa gdzie spotkał się z mjr E. Jasińskim, którego znał ze służby w 20 pp w Krakowie. Mjr E. J wprowadził go do ZWZ. Skierowany przez K. O ZWZ Kraków do Obwodu ZWZ Tarnów. Organizator plutonów szkieletowych ZWZ/AK w ramach WSOP. Od 1 VII 1942 z-ca k-dta Inspektoratu Rejonowego AK Tarnów – ppłk S. Musiałka „Mirosław”. Uczestniczył w akcjach scaleniowych lokalnych oddziałów BCh i NOW z AK. W okresie „Burzy” od VII 1944  d-ca baonu w odtwarzanym 16 pp AK. Bierze udział w walkach z siłami niemieckimi. Po demobilizacji 16 pp AK w X 1944 powraca do Tarnowa. Od 14 X 1944 do 18 I 1945 k-dt Obwodu AK Tarnów. W II 1945 przed swoim wyjazdem do Krakowa przekazał funkcję k-dta Obwodu AK Tarnów w likwidacji kpt. M. Steczyszynowi „Kalina” dotychczasowemu k-dtowi I Podobwodu AK w Obwodzie AK Tarnów. W końcu II 1945 wyjechał do Krakowa, gdzie podjął pracę w krakowskim Oddziale Lubelskiej Spółdzielni Pszczelarskiej. W X 1945 ujawnił się przed Komisją Likwidacyjną ds. AK w Krakowie. Zweryfikowano go wówczas w stopniu ppłk-a sł. st. piechoty z starszeństwem 1 I 1945. Poprzez lokal kontaktowy zorganizowany w sklepie F. Ponickiego przy ul. Długiej 22 w Krakowie nawiązał kontakty z konspiracją WiN. Z polecenia ppłk-a W. Tumanowicza „Jagodziński” kierownika Obszaru Południowego akcji „Ż” wyjechał w X 1945 do Wrocławia, gdzie zamieszkał początkowo przy ul. Klasztornej w domu restauratora Z. Kozankiewicza. Wspólnie z K. Grochem prowadził przy ul. Kościuszki 176 sklep spożywczy. Zorganizował wrocławską komórkę „Ż”. Opracowywał miesięczne sprawozdania przekazywane do Zarządu Obszaru WiN w Krakowie. Równocześnie czynny w strukturach Okręgu Wrocław „Wschód” WiN, gdzie pełni funkcję kierownika Wydziału Organizacyjnego i Wydziału Informacji. Utworzył siatkę informatorów terenowych. Podejmował rozmowy wstępne z osobami typowanymi do pracy w WiN, odbierał raporty informacyjne z powiatów Dolnego Śląska, dostarczał kierownikom rejonowym środki finansowe, wypłacał zasiłki kadrze, zajmował się łącznością. Rozprowadzał podziemne pismo obszaru „Orzeł Biały”. Gdy w VII 1946 ppłk M. Szamański rozwiązał okręg wrocławski WiN, sprzedał sklep, ostrzegł swoich współpracowników o serii aresztowań dokonanych w sąsiednim Okręgu WiN Jelenia Góra „Zachód”, a następnie opuścił Wrocław i wyjechał do Tarnowa. Przez kilka tygodni był przedstawicielem firmy farbiarskiej na Dolny Śląsk. Rozprowadzał materiały do farbowania tkanin w Kłodzku, Ząbkowicach Śląskich, Wałbrzychu, Świdnicy i Jeleniej Górze. W II 1947 osiedlił się w Krakowie, gdzie zamieszkał przy ul. Brzozowej nr 7/7. Zerwał wszelkie kontakty konspiracyjne. Podejmuje pracę zawodową początkowo w charakterze magazyniera, potem głównego księgowego w Centrali Handlowej Przemysłu Ludowego i Artystycznego przy Ośrodku Produkcji Drzewnej w Brzesku. 07 I 1950 zostaje zatrzymany w Brzesku przez funkcj. PUBP Tarnów. 16 I 1950 WPR Kraków wydała wobec niego postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, sygnatura akt Pr II 34/50. Początkowo przesłuchiwany w areszcie PUBP Tarnów przez funkcj. krakowskiego WUBP. Następnie przewieziony do aresztu WUBP w Krakowie, gdzie prowadzono dalsze śledztwo. W IV 1950 przewieziony do Wydziału Śledczego WUBP Wrocław, gdzie przeszedł ciężkie śledztwo. 19 VII 1950 osadzony w więzieniu nr 1 przy ul. Kleczkowskiej we Wrocławiu. Wyrokiem WSR Wrocław z 22 I 1951, sygnatura akt Sr. 17/51 zostaje skazany na karę 8 lat więzienia z art. 86 § 2 KKWP. Początek wykonania kary 16 I 1950 zaś upływ kary 16 I 1958. WSR Wrocław przewodniczył sędzia por. Ludwik Bełdowski. W dniu 29 III 1951 postanowieniem NSW w Warszawie apelacja zostaje nieuwzględniona a wyrok zostaje utrzymany w mocy. W dniu 04 IX 1951 wywieziony z ZK Wrocław do ZK w Sieradzu, skąd go przewieziono do CWK w Rawiczu i tu osadzono 07 XI 1951 o godz. 4,00. W dniu 01 XII 1951 wywieziony z CWK Rawicz do ZK w Strzelcach Opolskich, gdzie pracował przy więziennej produkcji obuwia. W 1953 wywieziony do ZK w Iławie k/Olsztyna. W opinii naczelnika więzienia w Iławie wydanej 20 I 1954 stwierdzono, że należy do więźniów wrogo ustosunkowanych pod adresem PRL i nie zasługuje na zwolnienie.
    Zwolniony warunkowo z ZK Iława 08 IV 1955. Po odzyskaniu wolności zamieszkał w Tarnowie. Po 1956 był członkiem koła ZBOW i D w Tarnowie. Zbierał materiały historyczne dot. Inspektoratu ZWZ/AK Tarnów.
    Zmarł w Tarnowie 11 XII 1981. Pochowany na Nowym Cmentarzu w Tarnowie-Krzyki.
    Żonaty Marią z d. Jaśkiewicz, potem z Adą z d. n/n. Miał dwoje dzieci /syn Kazimierz – Stanisław/.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ z M, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Księga ewidencyjna CWK Rawicz nr II 4455/51; USC Tarnów. Skrócony akt zgonu nr 1195/1981; R. Daleki. Armia „Karpaty” 1939. W-wa 1979; Korpus Ochrony Pogranicza 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001;J. Pomorski. Korpus Ochrony Pogranicza w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; A. Zagórski. Okręg Kraków AK /w:/ AK-rozwój organizacyjny. W-wa 1996; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP/ZWZ/AK. Kraków 1994; A. Pietrzykowa. Region Tarnowski w okresie okupacji hitlerowskiej 1939-1945. Kraków 1984; T. Balbus. Konspiracja Dolnośląska WiN /1945-1948/. Wrocław 2000; W. Bartosz. Przywracani pamięci. Polska Zbrojna nr 238/1991; T. Balbus. Ludzie podziemia AK-WiN w Polsce południowo-zachodniej /1945-1948/, t I. Wrocław 2003 /tu obszerna bibliografia/

     
    Marek Tadeusz II
    [1897-?], kpt. sł. st. piech.[1929]
    Ur. 24 VIII 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu st. sierż. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 33 pp. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony został VM kl. 5.Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1921. Długoletni oficer 33 pp w Łomży, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony w 1927 z 33 do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie był d-cą plutonu, potem kompanii. Do stopnia kpt. sł. st. piech. awansowany 1 I 1929. Po 1934 przeniesiony z KOP do 22 pp w Siedlcach na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1937-1939 pełnił funkcję k-dta Obwodowego PW przy 22 pp w Siedlcach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 95 pp rez. w składzie 39 DP Rez. Walczył na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    VM kl. 5, KN, KW3x, SKZ
    Dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Margusz Konstanty
    [1909-?], por. art. st. st. WP[1935]
    Ur. 21 II 1909. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w 8 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywa w 19 pal. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 3 pac w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Następnie m. in. d-ca 2 baterii w I dywizjonie 3 pac. W VIII 1939 przydzielony do mobilizowanego przez 3 pac 1 dac. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 1 baterii, 1 dac, który wspierał działania 1 DPLeg. Walczył z Niemcami nad Narwą i Bugiem. W czasie walk z Niemcami 14 IX 1939 w rejonie Trzcińca 1 bateria zostaje rozbita. Z częścią baterii wyrwał się z kotła i dołączył do reszty dywizjonu w rejonie Chełma Lub. Uczestniczy w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie 1 dac wspiera działania 1 DP Leg. Po bitwie w rejonie Antoniówki – Tarnawatki 23 IX 1939 1 dac przestaje istnieć. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932;P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1993; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939.Lublin 1976.

     
    Markiewicz Emil Edmund
    [1907-+?], kadet, kpt. sł. st. piech. [1939], w AK mjr ps. „Jan”
    Ur. 25 XI 1907.  Absolwent Korpusu Kadtów Nr 1 we Lwowie-, gdzie w  1928 zdał maturę. W latach
    1928-1930 w  Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 27 pp w Częstochowie  na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 1 I 1933. Po 1935 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Awansowany 19 III 1939 awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. W 1939 d-ca 4 kompanii fortecznej w Batalionie Fortecznym KOP „Sarny’. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii w Batalionie Fortecznym KOP „Sarny”. Walczył 18 IX 1939 z wojskami agresora sowieckiego, i niemieckiego  na szlaku bojowym batalionu. Po zakończeniu działań kampanii wrześniowej 10939 unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK na termie okręgu ZWZ/AK „Polesie”. W latach 1942-1944 pełnił funkcję szefa Oddziału I Operacyjnego w sztabie Komendy Okręgu AK Polesie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. Po wojnie przedostał się na Zachód. Wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tam zamieszkał na stałe.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 13  z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 22006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; Cz. Hołub. Okręg ZWZ-K 1939-1944. W-wa 1990.

     
    Markiewicz Romuald 
    [1916-1939], kapral podch. kaw.[1938]
    Ur. 1916. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii. W stopniu kpr. podch. bierze udział w szeregach 3 psk. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie podczas walk zostaje ranny. Przebywał w szpitalu w Zamościu, gdzie zmarł  w wyniku odniesionych obrażeń 15 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.

     
    Markiewicz –Dowbór Władysław Wincenty 
    [1883-1940], płk dr med.[1933], pośm. gen. bryg. [2007]
    Ur. 15 XII 1883 w Łomży, syn Wiktora i Stanisławy z Michałowskich. Ukończył szkołę średnią. Absolwent Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Charkowskiego, gdzie w 1910 uzyskał dyplom lekarski, potem tytuł dr med. W czasie I wojny światowej służył w armii rosyjskiej, gdzie awansował do stopnia ppor/por. potem kpt. lek. W latach 1918-1919 był żołnierzem w Armii gen. J. Hallera we Francji, skąd powrócił do kraju w IV 1919. W stopniu kpt. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Służył m. in. w 13 DP. Zweryfikowany po wojnie w stopniu mjr-a sl. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przydzielony do Batalionu sanitarnego Nr VIII pracował jako lekarz w Szpitalu Wojskowym w Ciechocinku, potem w 1923 lekarz w Centralnej Szkole Kawalerii, potem Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. sanit. 1 VII  1923. W XI 1928 przeniesiony z CWKaw. W Grudziądzu na stanowisko kmdta Szpitala Wojskowego Obszaru Warownego Wilno. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. sanit. 1 I 1933. Przeniesiony w VI 1934 z funkcji kmdta Szpitala wojskowego Obszaru warownego „Wilno” na stanowisko szefa służby sanitarnej w Dowództwie Korpusu Ochrony Pogranicza w Warszawie. W 1938 przeniesiony w stan spoczynku. Pracował jako lekarz chirurg w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby zdrowia Grupy KOP pod dowództwem gen. bryg. Wilhelma Rückemana-Orlika. Walczył z wrogiem na kresach wschodnich. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Mianowany pośmiertnie 5 X 2007 gen. bryg.
    Odznaczony: KW2x, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 11 z   VI 1934s. 189/ zmiana urzędowa imion z Władysław II ur. 25 XII 1988 na 15 XII 1883/; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego. W-wa VI 1934; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Markowski Janusz Aleksander
    [1912-?], por. sł. st. art.[1938]
    Ur. 27 I 1912. Absolwent gimnazjum z maturą. W latach 1931-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 9 pal w Stanisławowie na stanowisku d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 był II oficerem w plutonie artylerii Batalionu Fortecznego KOP „Małyńsk”. W IV 1939 przeniesiony do Batalionu Fortecznego „Mikołów” na Śląsku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu konnego w baterii artylerii Batalionu Fortecznego „Mikołów”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym Batalionu Fortecznego „Mikołów” od Śląska na Lubelszczyznę. 29 IX 1939  dołączył z plutonem do Brygady Kawalerii „Plis ” w składzie SGO „Polesie”.. Uczestnik walk w rejonie Kocka. Po kapitulacji SGO „Polesie” w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Markowski Stanisław
    [1904-1996], oficer sł. st. piechoty WP, kpt. [1939], w konspiracji SZP/ZWZ/AK, mjr [1944], ps. „Marek”, „Tomek” vel Bolesław Szydłowski vel Szamański.
    Kmdt Dzielnicy Śródmieście w Inspektoracie Rejonowym Lwów – miasto V 1942-IX 1942. Okręg Lwów AK.
    Ur. 29 VI 1904 w Brześciu n/Bugiem. Syn Stanisława /pracownika kolei/ i Aleksandry z d. Wejdowskiej /krawcowej/. Do szkoły powszechnej i gimnazjum i uczęszczał w Brześciu, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł kurs unitarny, a od X 1928 do VIII 1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1930 z przydziałem do 66 pp w Chełmnie, gdzie od 1930 do 1934 dowodził plutonem. W 1935 ukończył w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu kurs dowódców plutonów łączności. W latach 1935 – 1938 d-ca plutonu łączności w 66 pp. Od 1938 oficer ewidencyjny i z-ca oficera mobilizacyjnego 66 pp. Awansowany 19 III 1939 do stopnia kpt. sł. st. piechoty. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Od 04 IX 1939 d-ca kompanii CKM i z-ca  d-cy baonu marszowego 66 pp w składzie organizowanej podgrupy „Radom”. Walczył z wrogiem w rejonie Iłży. Po wydostaniu się z okrążenia przedostaje się do Kowla, gdzie powierzono mu dowództwo kompanii CKM. Od 01 X - 05 X 1939 w SGO „Polesie” gen. F. Kleeberga, walczył pod Kockiem, gdzie 05 X 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. 30 X 1939 uciekł z obozu jenieckiego w Jędrzejowie i przedostał się do Warszawy, gdzie od XII 1939 działa w strukturach konspiracji SZP/ZWZ. Oficjalnie zatrudniony w firmie zaopatrującej w leki apteki. W IV 1942 skontaktował się w przebywającym w Warszawie mjr A. Galinowskim swym b. d-cą baonu w 66 pp, który namówił go na przeniesienie do Lwowa, dokąd przybył 01 V 1942. Od V 1942 do 1 IX 1942 pełnił funkcję k-dta Dzielnicy Śródmieście AK w Inspektoracie Rejonowym Lwów-miasto. 01 IX 1942 aresztowany we Lwowie przez gestapo w kotle w mieszkaniu k-dta rejonu rtm. J. Bernardzikiewicza – Bystrzyńskiego „Maciej”, do którego przyszedł ostrzec. Uwięziony w więzieniu przy ul. Łąckiego, przeszedł ciężkie śledztwo, a upozorowawszy zachorowanie na tyfus, został umieszczony w szpitalu żydowskim przy ul. Janowskiej. 25 IV 1943 wieczorem wykorzystując nieuwagę strażnika zbiegł przez okno ubikacji i schronił się u żony swego podkomendnego Anny Żankowskiej. 01 VII 1943 za zgodą swych przełożonych wyjechał do Warszawy, gdzie działa nadal w AK. Przydzielony na stanowisko z-cy d-cy batalionu AK „Łukasiński”, z którym w VIII 1944 bronił podczas Powstania Warszawskiego odcinka Ratusz- Bank Polski przy ul. Bielańskiej. Następnie z-ca d-cy zgrupowania „Sosna”. Walczył na odcinku Długa – Miodowa -Ratusz-Bank Polski – Bielańska -Ogród Krasińskich. Rozkazem KG AK awansowany 04 X 1944 do stopnia mjr sł. st. Po kapitulacji powstania od 06 X 1944 do 09 II 1945 przebywał w obozie jenieckim w Woldenbergu, skąd po odzyskaniu wolności powrócił do Warszawy. Następnie przebywał na Podlasiu u swego brata ks. Kaliksta Markowskiego. Pracował zawodowo jako kierownik młyna. Kiedy wyszło na jaw, że był przedwojennym oficerem usunięto go z pracy w młynie. Wyjechał wtedy do Warszawy. Podejmuje się pracy dorywczej. Jednocześnie uzupełnia swe wykształcenie. Do czasu przejścia na emeryturę pracował jako księgowy w „Społem”, Spółdzielni Samopomoc Chłopska i jako gł. księgowy w „Eludzie” -przedsiębiorstwie budowlanym w Warszawie. Do 1979 używał swego przybranego nazwiska. Zmarł w Warszawie 13 I 1996.
    Żonaty z Ireną z d. Białczyk, dyplomowaną pielęgniarką. Dzieci: Małgorzata /ur. 16 XII 1945/ekonomistka, Jerzy /ur. 22 VI 1946/chemik, Maria /01 XI 1948/architekt krajobrazu, Andrzej /ur.24 III 1951/łącznościowiec/, Leszek /ur.05 II 1958/ fotograf.
    Odznaczony: VM kl. 5, nr 13367, /d-ca AK 28 VIII 1944/,SKZ z M.
    Rocznik oficerski MSWoj. 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; G. Mazur –J Węgierski. Konspiracja Lwowska 1939-1944. Słownik biograficzny. Katowice 1997 /tu szersza bibliografia/.

     
    Markowski Tadeusz
    [1911-?], ppor. rez., art. inż.[1935]
    Ur. 15 I 1911. Absolwent gimnazjum. Ukończył wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w okresie od 11 VIII1932- 23 VI 1933 w5 baterii szkolnej w szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 28 pal w Zajezierzu k. Dęblina. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział  na stanowisku d-cy plutonu zwiadowczego 3 baterii 1 dak przydzielonej do 1 p. szwol. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 3 baterii m. in. na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Marowski Jan
    [1908-1987], por. sł. st. kaw. [1938], w PSZ kpt/mjr dypl.
    Ur. 15 IX 1908. Uczęszczał do gimnazjum. Od 1929 w WP. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem do 1 psk w Garwolinie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 był instruktorem w Szkole podoficerskiej CKM Mazowieckiej CKM. Awansowany 19 III 1938 por. sł. st. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu ppanc. Plutonem dowodził do 12 IX 1939. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na zachód. W latach 1941-1942 słuchacz  na I kursie WSWoj. w Wlk. Brytanii. Po ukończeniu kursu minowany w 1942 kpt. dypl. sł. st. kaw. w 1943 ukończył Staff School U.S. Army w forcie Leavenworth Kansas. Po ukończeniu kursu powraca do Wlk. Brytanii z przydziałem w stopniu mjr-a dypl. do 1 Dywizji Pancernej gen. St. Maczka, gdzie pełnił funkcję kwatermistrza. Bral udział w walkach na szlaku bojowym 1 DPanc. Po wojnie awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. kaw. Po demobilizacji przebywał w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Argentyny i tam zamieszkał na stałe.
    Zmarł 01 IV 1987 w Argentynie
    Odznaczony: VM kl. 5. KW
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1989; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Marszewski Andrzej Maurycy 
    [1920-1939], plut. pchor. rez. kaw.[1939]
    Ur. 16 VI 1920. Po ukończeniu gimnazjum w 1938 odbywał od 3o IX 1938 do 15 VII 1939 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. W stopniu plut. podch. rez. kaw. bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 4 psk z Płocka. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 4 psk w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Ciężko ranny 23 IX 193 w bitwie pod Jacnią. Umieszczony w szpitalu w Zamościu, gdzie w wyniku odniesionych ran zmarł 28 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992;

     
    Marszewski Zygmunt
    [1897-1982], dowborczyk, oficer sł. st. kaw. WP, ppłk [1936], w konspiracji ZWZ/AK, ps. „Kazimierz”, płk [1950.
    Kmdt Obszaru Warszawskiego AK X 1944 – I 1945. Więzień polityczny UB.
    Ur. 10 IV 1897 w m. Orzeł /Rosja/, syn Emanuela i /nauczyciela/ i Elżbiety z d. Hryniewiecka. Od 1906 uczył się w gimnazjum w Orle i tam w 1913 uzyskał świadectwo dojrzałości. Od 1913 do 1915 studiował na Wydziale Przyrodniczym Uniwersytetu w Moskwie. Od II 1915 służy w armii rosyjskiej. Od II –VIII 1915 uczy się w Aleksandryjskiej Oficerskiej Szkole Piechoty. Od IX 1915 d-ca kompanii w 39 potem w 33 pp. W VI 1916 ranny pod Baranowiczami. Od II 1917 d-ca oddziału łączności 673 pp, w VII 1917 pełni krótko w stopniu por. funkcję oficera łączności w sztabie 169 DP. Od końca VII 1917 w stopniu por. służy I Korpusie Polskim na Wschodzie dowodzonym przez gen. J. Dowbora – Muśnickiego. Od VIII 1917 d-ca oddziału automobilowego 1 Dywizji Strzelców Polskich. Od X 1917 oficer do zleceń d-cy 1 DSP. Od II 1918 oficer w oddziale konnej eskorty sztabu dywizji, potem przydzielony do Legii Oficerskiej. Po zdemobilizowaniu od VII – VIII 1918 internowany przez Niemców w Kijowie. Od IX 1918 służy w I Batalionie 4 Dywizji Piechoty gen. L. Żeligowskiego, następnie od końca IX 1918 w 1 dywizjonie ułanów na Kubaniu. Walczył pod Odessą i w Besarabii. W I 1919 dowodził plutonem 1 pułku ułanów. Po rozwiązaniu dywizji w VII 1919 powrócił do Polski. Od VIII 1919 służy w WP, d-ca plutonu 14 pułku ułanów sformowanego na bazie 1 pułku ułanów z dawnej 4 DP gen. L. Żeligowskiego. Od IX 1919 do IV 1920 w Oficerskiej Szkole Jazdy w Przemyślu, potem oficer łączności w sztabie Dywizji Kawalerii gen. Jana Romera, od VIII 1920 d-ca plutonu i p. o d-ca szwadronu 14 p. ułanów. Walczył z w Małopolsce i na Wołyniu. 30 VIII 1920 pod Niewierkowem k/Zamościa dowodząc 2 szwadronem powstrzymywał napór bolszewicki umożliwiając wycofanie się całego pułku: za okazane bohaterstwo na polu walki odznaczono go VM kl. 5. /4589/We IX 1920 podczas walki z bolszewikami ranny. Przebywa w szpitalu do XI 1920 w Warszawie. Od I 1921 d-ca szwadronu 26 p. ułanów. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 VII 1923. Następnie od XI 1924 do IX 1925 przebywa na kursie udoskonalającym dla młodszych oficerów w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Po ukończeniu kursu powraca do 26 p. ułanów w Baranowiczach na stanowisko d-cy szwadronu. Od VII 1927 był instruktorem w Obozie Szkolnym Kawalerii, a od VII 1928 d-ca 1 szwadronu szkolnego i instruktor w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Z jego inicjatywy została założona „Księga Tradycji Szkoły”. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1929. Od IX 1930 kwatermistrz Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Od IV 1934 do IV1937 z-ca d-cy 7 p. ułanów w Mińsku Maz. Ukończył w 1935 kurs oficerów sztabowych w CWK w Grudziądzu. Awansowany do stopnia ppłk-a sl. st. kaw. 1 I 1936. 02 IV 1937 przeniesiony na stanowisko Inspektora Południowej Grupy Szwadronów Kawalerii KOP na Podolu. Od VI 1939 d-ca 4 psk w Płocku, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 na szlaku bojowym 4 psk w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem pod Mławą, Płockiem, Mińskiem Maz., Turką i pod Jacnią na Lubelszczyźnie gdzie pułk został rozbity. W m. Podklasztorze dostał się 24 IX 1939 do niewoli, z której został odbity w bitwie stoczonej następnego dnia 25 IX 1939 Podczas walk zostaje dwukrotnie ranny. Do XI 1939 leczył się w szpitalu polowym w Zamościu. Uznany za inwalidę wojennego zostaje zwolniony.
    W czasie okupacji niemieckiej mieszkał pod własnym nazwiskiem w Podkowie Leśnej. W VI 1940 włączony przez mjr-a dypl. F. Jachecia do ZWZ, gdzie od IV 1941 zajmował się odtwarzaniem sztabu Mazowieckiej Brygady Kawalerii i 4 psk. Oficjalnie od VIII 1941 pracował jako urzędnik w Towarzystwie Kredytowym Ziemskim w Warszawie. Od VII 1943 inspektor do zleceń k-dta Obszaru Warszawskiego AK gen. A. Skroczyńskiego z zadaniem inspekcji stanu wyszkolenia w Podokręgu Zachodnim AK. W VII 1944 przeniósł się wraz z sztabem Podokręgu Zachodniego AK z Warszawy do Milanówka. 14 VIII 1944 wyznaczony k-dtem Podokręgu Zachodniego AK i tak też podpisywał swe depesze do KG AK, ale faktycznie odmówił przyjęcia funkcji po odwołanym 19 VIII 1944 z funkcji ppłk dypl. F. Jacheciu, który faktycznie nadal dowodził podokręgiem, a Z M. pozostając jego zastępcą. Depeszą z 04 X 1944 gen. A. Skroczyńskiego idącego po powstaniu do niewoli mianowany p. o K-dtem Obszaru Warszawskiego AK z siedzibą w Milanówku, którym dowodził do rozwiązania AK 19 I 1945. Przywrócił na stanowisko k-dta Podokręgu ppłka dypl. F. Jachecia. Poczynając od 08 X 1944 wysłał do Londyny kilka depesz, ostro krytykując KG AK za wydanie decyzji o rozpoczęciu Powstania Warszawskiego. Popadł w konflikt z gen. L. Okulickim, który odwołał go z funkcji 17 X, 1944 czemu się nie podporządkował. Po potwierdzeniu w otrzymanej depeszy z Londynu objęcia funkcji k-dta KG AK przez L. Okulickiego „Niedźwiadka” podporządkował się mu. Awansowany 1 I 1945 do stopnia płk-a sł. st. kaw. Stopień płk-a zweryfikowany został mu przez MON w 1950. W dniu 26 II 1945 został aresztowany przez NKWD w Milanówku i uwięziony. Przebywał do 21 XI 1945 w więzieniu w Warszawie. Od II 1946 pracował jako kierownik samodzielnego referatu warszawskiej Centrali Aprowizacji Przemysłu Ciężkiego, a od XII 1946 kierownik składnicy Państwowej Komunikacji Samochodowej w Grodzisku Maz. Od XI 1947 zastępca naczelnika wydz. Organizacji obrotu w biurze Komisarza Rządowego ds. Organizacji Gospodarki Mięsnej, od VIII 1948 inspektor techniczny w dziale inwestycji Centrali mięsnej, potem od IV 1952 kierownik magazynu Elektromedycznej Spółdzielni Pracy, a od IX 1952 urzędnik Spółdzielni Pracy „Hydrochemia”. Od V 1953 pracował jako magazynier potem kierownik magazynów w Mazowieckich Zakładach Chemicznych Zjednoczonych Zespołów Gospodarczych w Pruszkowie. Jednocześnie w latach 1954-1956 przewodniczący komisji socjalno-bytowej Rady Oddziału. W VI 1964 przeszedł na rentę starczą. Od VI 1964 pracował tam jako księgowy na pół etatu. Od VIII 1975 do VI 1976 referent administracyjny na ćwierć etatu. Mieszkał w Brwinowie.
    Zmarł w szpitalu w Warszawie 19 X 1982 i tu został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.
    Odznaczony: Orderem św. Anny 4 klasy /1916, VM kl. 5 nr 4578, /1922/, KN /1932, KW 3x,. Pozostawił w maszynopisie relację z działalności konspiracyjnej.
    Żonaty ze Stefanią Świtałą, z którą miał trzech synów: Andrzeja /ur.4 II 1926 + 9 IV 1999/, Witolda – Olgierda, /ur.1928/,żoł. AK ps. „Walery” i Stefana.
    Roczniki Oficerskie MSWoj. 1924,1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP. Kraków 2003; Rocznik oficerów Kawalerii 1930; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; 4 psk. Pruszków 1995; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Włocławek-Płock 2001; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 2. W-wa 1987; L. Dzikiewicz. Konspiracja i walka kompanii „Brzezinka”. Obwód „Bażant”. W-wa 2000; J. Gozdawa – Gołebiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; Słownik kawalerów VM 1792-1945, t. II /1914-1921/, cz. I. Koszalin 10991.

     
    Marten Zygmunt Aleksander
    [1901-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 21 IV 1901. W WP od 1919. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych w Bydgoszczy. Mianowany ppor. sł. st. piech. w 1921. służył w 30 pp. Do stopnia por. awansowany 1 V 1922. Długoletni oficer 30 pp w Warszawie, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony po 1925  z 30 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. W III 1931 przeniesiony z KOP do 52 pp w Brzeżanach. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937.W latach 1938-1939 d-ca 8 kompanii III batalionu 52 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 8 kompanią III batalionu 52 pp  w składzie 12 DP. Uczestnik walk na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Martinek Jan
    [1900-?], kpt. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 26 XII 1900. W WP od 1919. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Mianowany ppor. sł. st. piech. w 1921. służył w 51 pp. Do stopnia por. awansowany 1 IV 1922. Długoletni oficer 51 pp w Brzeżanach, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony w 1925 z 51 pp do Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 6 w Zaleszczykach na stanowisko instruktora i d-cy kadrowego plutonu ćwiczebnego  CKM. W1 929 przeniesiony do 54 pp w Tarnopolu. Z dniem 3 IV 1932 skierowany z 54 pp na 3 miesięczny kurs dowódców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Po ukończeniu kursu powraca do macierzystego pułku. Do stopnia kpt. sł. st. piech. awansowany 1 I 1934. Następnie pełni m. in. funkcję d-cy kompanii. W latach 1937-1939 dowodził 1 kompanią CKM w I batalionie 54 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM w I batalionie 54 pp w składzie 12 DP, a od 14 IX 1939 w składzie oddzielnego zgrupowania  3 psp dowodzonego przez ppłk-a J. Czubryta. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,932;Dz. Pers. Nr 111 z 24 X 1925; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Martyni Witold
    [1913-1940],kadet, ppor. sł. st.  kaw. [1937], pośm. por. [2007]/katyń/
    Ur. 10 IV 1913 w Dobryszycach. Uczęszczał do gimnazjum w Łodzi, potem od 1929 uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X1937 z przydziałem do 25 p. uł. w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu w 3 szwadronie 25 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 4 szwadronie 25 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 25 p. uł. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Pośmiertnie mianowany decyzją MON z 5 X 2007 por. kaw.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937;J. Basiński. 25 Pułk Ułanów. Pruszków 1995;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Martysz Bazyli
    [1906-1979], kpt. lek. wet.[1939]
    Ur. 18 x 1906 w Filiposburgu w stanie Pensylwania w USA, syn Bazylego /1874-1945/ płk WP  i naczelnego kapelana wyznania prawosławnego w WP i Olgi z d. Nowik. W 1912 powraca z USA do Polski/pod zaborami/i zamieszkał w Sosnowcu, gdzie jego ojciec został mianowany proboszczem parafii prawosławnej. Po wybuchu I wojny świtowej w VIII 1914 został ewakuowany z rodzina w głąb Rosji. Mieszkał w Moskwie, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej. W 1919 za zgodą władz sowieckich powraca z rodziną do Polski Początkowo mieszka w Sosnowcu potem w Warszawie, gdzie ukończył gimnazjum z maturą. Absolwent Wydziału Weterynarii UW w Warszawie, gdzie uzyskał dyplom lekarza wet. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Awansowany do stopnia ppor. rez. 1 XII 1932. Pracował w swoim zawodzie. W 1935 powołany do służby czynnej w WP i mianowany 1 III 1935 por. sł. st. wet. z przydziałem do 3 p. szwol. w Suwałkach, gdzie pełni funkcję lek. wet. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lek. wet. 3 p. szwol. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym brygady. Po reorganizacji od 20 IX 1939 walczy w składzie Brygady Kawalerii „Edward”. Uczestnik walk 3-5 IX 1939 pod Kockiem. Po uniknięciu niewoli niemieckiej z grupą oficerów  żołnierzy przedzierał się w kierunku południowo-wschodnim. Dostaje się do niewoli sowieckiej. Więziony w łagrze w rejonie Archangielska. Po podpisaniu umowy Majski-Sikorski w VIII 1941 zostaje zwolniony z łagru. Od IX 1941 służył w Armii Polskiej w ZSRR, z która zostaje w 1942 ewakuowany przez Iran na Bliski Wschód. Od 1943 w II Korpusie Polskim gen. W. Andersa. Walczył m. In. pod Monte Cassino. Po ewakuacji oddziałów polskich do Wlk. Brytanii w 1946 mieszkał tam przez pewien okres czasu. Po odnalezieniu za pośrednictwem PCK swej żony Zinaidy wyjechał z nią do Kanady i tam osiadł na stałe. Zmarł w Toronto w V 1979.
    Żonaty od 13 II 1938 z Zinaidą Litwinowicz.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976; Przegląd Kawalerii. Londyn 1979.

     
    Maruszczak Edward Franciszek
    [1901-?], por. sł. st. kaw.[1928]
    Ur. 04 IV 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1923-1924 na kursie unitarnym w Szkole Podchorążych Piechoty. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1926 z przydziałem do 6 p. uł. w Stanisławowie n stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928 służył  nadal w 6 p. uł., gdzie pełni różne funkcje. Ukończył w Centrum Wyszkolenia łączności w Zegrzu kurs dla oficerów kawalerii. Po 1935 przeniesiony do 9 psk w Grajewie, gdzie pełni w latach 1937-1939 funkcję d-cy plutonu łączności. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności 9 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk od Grajewa na Lubelszczyznę. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. nr 32 z 15 VIII 1926; Rocznik oficerski 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 ; Z. Gnat-Wieteska.9 psk. Pruszków 1999.

     
    Marx Jerzy
    [1896-1963], kpt. sł. st. art.[1928]
    Ur. 22 VII 1896. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. Od XI 1918 w WP. W stopniu ppor. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 18 pap. Za męstwo okazane na polu walk odznaczony VM kl. 5. Po wojnie weryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 18 pap, potem w 1923 w 29 pap. Długoletni oficer 29 pap w Grodnie, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany 1 I 1928 do stopnia kpt. sł. st. art. dowodził baterią. Z dniem 10 I 1932 przeniesiony z 29 pal do Flotylli Rzecznej w Pińsku na stanowisko oficera artylerii. W latach 1938-1939 słuchacz w Szkole Uzbrojenia w Warszawie. W VIII 1939 powraca do sztabu artylerii Flotylli Rzecznej w Pińsku. W kampanii wrześniowej 1939 był d-cą oddział pieszego marynarzy zorganizowanego z załóg kanonierek flotylli pińskiej. Walczył pod Jasiołdą, potem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał  w oflagu II B w Arnswalde, potem od V 1942 w oflagu II D w Gross-Born. W 1945 ewakuowany w głąb Niemiec. Po uwolnieniu z niewoli w V 1945 pozostał na Zachodzie. Po wojnie na Zachodzie, był  działaczem politycznym, członek Rady Głównej Stronnictwa Pracy i członek Rady Jedności Narodowej.
    Odznaczony: VM kl. 5, SKZ
    Zmarł w Londynie 15 IV 1963. Pochowany na cmentarzu Streatham Park w Londynie.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001.

     
    Marynowski Tadeusz Witalis
    [1898-1943], powstaniec śląski, oficer sł. st. saperów WP, kpt. [1933], w konspiracji ZCZ/ZWZ/AK, mjr [1941], ps. „Marynka”, „Olczak”, „Witalis”.
    Kierownik /szef / ZO Okręg u Warszawa – Województwo ZWZ, Obszaru Warszawskiego ZWZ/AK IX 1940-VII 1942.
    Ur. 07 IV 1898 w majątku Beradz pow. Sandomierz. Syn Bolesława i Wandy z d. Tańskiej. Dzieciństwo spędził z rodzicami w Rosji. W IV 1918 po ukończeniu sześciu klas Komisarowskiej Szkoły Technicznej w Moskwie powrócił do Polski i zamieszkał w Warszawie. Uczęszczał krótko na Wydział Techniczny WWP, zamierzając podjąć studia w Wyższej Szkole Handlowej.Od XI 1918 służy ochotniczo w WP. W czasie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 zostaje ciężko ranny. W 1921 w stopniu ppor. sł. st. saperów uczestniczy w III Powstaniu Śląskim. Po ukończeniu w 1921 Szkoły Podchorążych Piechoty i Szkoły Podchorążych Saperów w Warszawie przydzielony w 1921 do 10 pułku saperów. Zweryfikowany w 1922 przez MSWojsk. w stopniu por. sł. st. saperów z starszeństwem 01 V 1921. Od 1924 był wykładowcą w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy, a następnie służył w 8 batalionie saperów w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. saperów 1 I 1933. Od 1935 w 16 kompanii saperów. Od XII 1937 szef Wydziału Pracy w komendzie Głównej Junackich Hufców Pracy w MSWojsk. Jednocześnie od 1928 wchodził w skład Rady Nadzorczej Związku Rewizyjnego Spółdzielni Wojskowych, opublikował także kilka prac z zakresu spółdzielczości. Od X 1938 słuchacz nadzwyczajny Wydziału Społecznego SNP w Warszawie.W kampanii wrześniowej 1939 oficer w dowództwie saperów Armii „Prusy”. Po zakończeniu działań wojennych powraca do Warszawy. Czynny w konspiracji od XII 1939. Początkowo działa w organizacji Związek Czynu Zbrojnego jako oficer organizacyjny. Po wejściu ZCZ we IX 1940 w skład KN przeszedł do ZWZ zostając kierownikiem /szefem/ Związku Odwetu Okręgu Warszawa-Województwo ZWZ. Rozkazem KG ZWZ nr L. 21/BP z 11 XI 1941 mianowany majorem sł. st. saperów. Od początku 1942 kierownik Związku Odwetu w utworzonym Obszarze Warszawskim ZWZ/AK. Utrzymywał kontakty m.in. z Wydz. Sabotażu PS, któremu dostarczał materiałów sabotażowych, środków walki dywersyjnej i instrukcji minerskich.
    Aresztowany 07 VII 1942 i osadzony 08 VII 1942 na Pawiaku, skąd został wywieziony do obozu na Majdanku, gdzie został zamordowany w X 1942.
    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; T. Strzembosz. Oddziały szturmowe konspiracyjnej Warszawy 1939-1944. W-wa 1983; J. Gozdawa – Gołebiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; A. K. Kunert. Słownik konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 2. W-wa 1987.

     
    Marynowski Zdzisław
    [1900-1939], kpt. sł. st. uzbr.[1931]
    Ur. 12 IX 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od 15 II 1920 do 1 VII 1920 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Absolwent klasy „25”. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 VIII 1920. do stopnia por. awansowany  1 IV 1922 służył w 70 pp, skąd w 1923 został odkomenderowany do Szkoły Broni Chemicznej, przemianowanej później na Szkolę Gazową, gdzie pełnił różne funkcje. Etatowo przeniesiony do korpusu oficerów uzbrojenia. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. Po 1935 przeniesiony do Dowództwa Obrony Przeciwlotniczej MSWoj. w warszawie na stanowisko kierownika referatu obrony p/gaz. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kierownika referatu obrony p/gaz. W dowództwie OPL kraju z m. p. w Lublinie. Poległ 9 IX 1939 w Lublinie podczas bombardowania przez lotnictwo niemieckie od wybuch bomby.
    Pochowany na  Cmentarzu Parafialnym w Wierzchowiskach.
    Odznaczony: KW2x,ZKZ, SKZ2x,
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Marzec Bolesław
    [1897-1939], kpt. sł. st. piech.[1929]
    Ur. 15 V 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 19118. Walczył jako podoficer w stopniu sierż. potem st. sierż. w szeregach 7 pp Leg. w wojnie polsko-bolszewickiej. Odznaczony za okazane męstwo na polu walki VM kl. 5. ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty w Wielkopolskiej Szkole Piechoty. Mianowany w 1920 ppor. sł. st. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 7 pp leg. w Chełmie, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1929. Po ukończeniu kursu dla dowódców kompanii dowodził m. in. kompanią w 7 pp Leg. W latach 1937-1939 d-ca  1 kompanii w I batalionie  7 pp Leg. w kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 kompania I batalionu 7 pp leg. w składzie 3 DPLeg. Walczył pod Iłżą i w rejonie Starachowic, potem na Lubelszczyźnie. Ciężko ranny podczas walk przebywał w szpitalu w Tomaszowie Lub., gdzie w X 1939 zmarł w wyniku odniesionych obrażeń.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lub.
    Odznaczony: VM kl, 5, KN, KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R., Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1993. Kraków 2006

     
    Marzec Jan
    [1919-1939], kapr. pchor. piech.[1939]
    Ur. 13 X 1919. Ukończył szkolę średnią. Od 1938 w Szkole Podchorążych Piechoty. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 44 pp w składzie utworzonej na Lubelszczyźnie 13 BP płk-a W. Szalewicza. Poległ w walce z wrogiem 23 IX 1939  w m. Justynówka.
    Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.

     
    Maskowicz Stanisław Miro 
    [1899-?],  kpt. sł. st. piech.[1933]
    Ur. 14 V 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP ukończył kurs podchorążych piechoty w Wielkopolskiej Szkole Piechoty. Minowany ppor. sł. st. Piech. w 1920.Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 14 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 V 1921.Długoletni oficer 14 pp we Wacławku, gdzie pełnił różne funkcje. Z dniem 1 IV 1930 przeniesiony z 14 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu w kompanii granicznej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. Piech. 1 I 1933.  W VI 1934 przeniesiony z KOP do 5 psp w Przemyślu, gdzie pełnił m. In. funkcję d-cy kompanii. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera gospodarczo-materiałowego 5 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 5 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 5 psp. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II C w Woldenbergu.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Powojenne losy n/n.
    Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Moś. 5 psp. Pruszków 1996: tenże; Strzelcy Podhalańscy 1919-1939. Kraków 1989.

     
    Masłowski Wiktor Stanisław
    [1905-?], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 29 X 1905. Uczęszczał do gimnazjum. Po zdaniu matury od 01 X 1926 do 15 VII 1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 62 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Przeniesiony z dniem 1 V 1935 z 62 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Czortków”, gdzie pełnił funkcję d-cy plutonu łączności baonu. Do stopnia kpt. sł. st. piech. awansowany 19 III 1938. Do mobilizacji w 1939 w Baonie KOP „Czortków” d-ca plutonu łączności. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 163 pprez. w składzie 36 DPRez. Uczestnik walk na szlaku bojowym 163 pp rez. 
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 6 z 18 IV 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; J. Pomorski.

     
    Masłowski Włodzimierz
    ppor. rez. kaw./nota biograficzna w pracy „Suwalszczyzna 1939-1944”

     
    Mastek Stanisław  Marcin
    [1892-?], kpt. sł. st. int.[1924]
    Ur. 06 IV 1892. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 4 pp Leg. . Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym nr I. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia kpt. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Po 1926 przeniesiony do Instytutu Technicznego Intendentury. W 1931 służył w Wojskowych Zakładach Zaopatrzenia  Intendentury i Taborów, potem w Kierownictwie Centralnego Zaopatrzenia Intendentury. W latach 1938-1939 w Kierownictwie Zaopatrzenia Intendentury na stanowisku p. o. kierownika  grupy odbiorczej w Centrali Odbiorczej Materiałów Intendentury. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy batalionu ochrony składów  polowych SGO „Polesie”
    Odznaczony; VM kl. 5, KN, KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Masztak Stanisław Franciszek
    kadet, ppor. piech./nota biograficzna w pracy „Obrona Warszawy i Modlina w 1939”

     
    Maślanka Józef
    [1909-1941], por. sł. st. piech.[1935], w ZWZ/AK ps. „Filanowski”, „Rotecki”
    Ur. 21 II 1909. Ukończył szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 9 pp Leg. w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu dla oficerów piechoty. W latach 1938-1939 pełnił funkcję d-cy plutonu łączności. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności 9 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył na szlaku bojowym pułku pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu działań unika niewoli i powraca do Zamościa. Od XI 1939 czynny w konspiracji SZP/ZWZ. Współorganizator struktur konspiracyjnych na terenie Zamościa i powiatu. Od XI 1939-VIII 1940 z-ca d-cy powiatowego SZP, potem z-ca k-dta Obwodu ZWZ Zamość. Zdekonspirowany i zagrożony aresztowaniem wyjechał z terenu Zamościa na teren Janowa Lub., gdzie w okresie IX 1940-III 1941 pełnił funkcję z-cy k-dta Obodu ZWZ Janów Lub. Kwaterował w nadleśnictwie Lipa. Aresztowany przez Niemców 28 III 1941 i uwięziony w Zamościu, potem w Lublinie.Po zakończeniu ciężkiego śledztwa /w w VII 1941 przebywał w wiezieniu na Zamku w Lublinie, gdzie zachorował na tyfus. Wywieziony 13 X 1941 do KL Oświęcim, gdzie 26 x 1941 został rozstrzelany.
    Żona Elżbieta Maślanka – nauczycielka w Białowoli/areszt. Przez gestapo 26 V 1941 / nie przyznała się do działalności konspiracyjnej/ z braku dowodów została 15 VII 1941 zwolniona. Pracowała jako nauczycielka  w szkole Nr 2 w Nowym Mieście. W 1943 przeszła do pracy w Zespole Gmin w Zamościu
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Grygiel. ZWZ-AK w Obwodzie Zamojskim 1939-1944. W-wa 1985;I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995.

     
    Matheis Józef
    [1897-?], kpt. sł. st. piech.[1928]
    Ur. 16 II 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 53 pp, skąd został po 1925 przeniesiony do 3 pp Leg. w Jarosławiu, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. Długoletni oficer 3 pp Leg. gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera mobilizacyjnego 3 pp Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy batalionu „M”  utworzonego w 3 pp Leg. Walczył na czele batalionu w obronie Jarosławia, Radymna.
    Wojnę przeżył. Po wojnie w kraju.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Matkowski Arkadiusz
    [1901-?], kpt. int. dypl.[1935]
    Ur. 19 I 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył m. in. na froncie białorusko-litewskim. Od 1 XII 1920-18 III 1921 na kursie w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. W stopniu podch. art. przydzielony do 19 pap. Mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 IV 1921cłuzył nadal w 19 pap. Do stopnia por. awansowany 1 IV 1923. Po 1926 przeniesiony do 3 pac w Wilnie. W 1928 służył w 3 pac z przydziałem do  3 kompanii artylerii pieszej w Wilnie. Przeniesiony z 3 pac do 1 pal w Wilnie. Absolwent normalnego kursu intendentów Wyższej szkoły Wojennej w warszawie, gdzie  studiował w okresie X 1932-XI 1934. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu por. dypl. int. Przydzielony do Szefostwa Intendentury DOK IX w Brześciu nad Bugiem, Do stopnia kpt. dypl. sł. st. int.  awansowany 1 I 1935. Przeniesiony później z DOK IX do DOK I w Warszawie na stanowisko kierownika referatu administracyjnego w Wydziale Ogólnym. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera int. W Oddziale IV sztabu Armii gen. E. Przedrzymirskiego. Walczył na Lubelszczyźnie. W latach X 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Po wojnie powrócił do kraju.
    Odznaczony: KW, SKZ. KZWLŚr.
    Dalsze losy n/n
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii/1914-1921/. Pruszków 2003; Dz. Pers. Nr 38 z 8 X 1921;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Roczniki oficerskie 1923,19324,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Matolski Leon
    [1893-1940], mjr. lek. wet.[1936], poś. ppłk  lek. wet.[2007]
    Ur. 23 III 1891 w Iwanczanach pow. Zbaraż, syn Piotra i Marii z d. Plett. Absolwent Gimnazjum w Bochni. Przez trzy semestry studiował na UJ w Krakowie, potem przeniósł się do Akademii Weterynaryjnej we Lwowie, gdzie uzyskał w VII 1923? dyplom lekarza weterynarii. Powołany do służby w armii austriackiej ukończył szkołę oficerską. Mianowany chor. służył w taborach. W latach I wojny światowej walczył na froncie włoskim. Od XI 1918 w WP.W stopniu ppor. tab. Służy w dowództwie 1 DP Leg. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920.Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. tab. Służył nadal w 1 DP Leg. Następnie w Kadrze Okręgowego Szpitala Koni Nr 5. W 1923 przydzielony do 23 pap w Będzinie na stanowisko młodszego lekarza weterynarii. Awansowany 1 VII 1925 do stopnia kpt. sł. st. wet. Długoletni oficer 23 pap/pal w Będzinie. W okresie od 4 XI 1929 II 1930 przebywał na kursie doskonalenia zawodowego przy Wojskowej Pracowni Weterynaryjnej . Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. wet. 1 I 1936.W latach 1936- 1939 pełnił funkcję st. lekarza wet. w 23 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby weterynaryjnej 23 DP w składzie Armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dywizji m. in. na Lubelszczyźnie. Po 17 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku, skąd został wywieziony 12 IV 1940. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim.
    Odznaczony: ZKZ
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany ppłk lek. wet.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000; Dz. Pers. nr 20 z 23 XII 1929

     
    Matolski Władysław Franciszek
    [1896-+?], kpt. piech./adm./ [1924], w LWP mjr
    Ur. 8 IV 1896. Uczestnik  I  wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. Piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 65 pp w Grudziądzu, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 1 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony w XI 1928  z 65 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza, z przydziałem do  pułku KOP Sarny, gdzie pełni m. In. funkcję - kmdta Rejonu PW302 „Polesie” Sarny przy pułku KOP „Sarny”. Do mobilizacji w Komendzie Powiatowej PW „Wołyń”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii PW w składzie pułku KOP „Sarny”. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie dostała się do niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu. Po uwolnieniu n zniewoli w 1945 powraca do raju. Służył w wojsku z przydziałem do wojsk Ochrony Pogranicza, gdzie pełni odpowiedzialne funkcje.
    Odznaczony: KN, KW4x, SKZ2x,
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001;J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Matusiak Stanisław
    [1907-1939], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 25 IX 1907. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w Batalionie Fortecznym „Mikołów”.
    Poległ w walce 12 IX 1939 . Pochowany na cmentarzu parafialnym w  Tarnobrzegu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Matuszek Eryk
    [1902-1962], rtm. sł. st. kaw. [1935], w PSZ
    Ur. 6 XII 1902 w m. Kulczyny na Wołyniu, syn Wincentego i Marii. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1927 z przydziałem do 8 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Długoletni oficer 8 p. uł. Ukończył kurs dla dowódców szwadronu w CWKaw. w Grudziądzu. Awansowany do stopnia rtm. sl. st. kaw. 19 III 1935. W latach 1937-1939 pełnił w 8 p. uł. funkcję oficera administracyjno materiałowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 szwadronu 8 p. uł. oraz oficera informacyjnego pułku. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 8 p. uł. od Krakowa na Lubelszczyznę. Po zakończeniu kampanii wrześniowej unika niewoli i przedostaje się przez Węgry do Francji, gdzie, służy w PSZ. Od XII 1939 organizował zalążek szwadronu pod nazwą 1 szwadron kawalerii w m. Paompont, potem w 1 Oddziale Rozpoznawczym 1 DGren., gdzie dowodził 2 szwadronem. Uczestnik kampanii francuskiej do 21 VI 1940. Po klęsce Francji ewakuuje się do Wlk. Brytanii.  Po wojnie w kraju. Mieszkał w Krakowie przy ul. Kona.
    Zmarł w Krakowie 30 V 1962.
    Żonaty z Aurelią z d. Antosz.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr o8909
    St. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Dla Podoficerów Bydgoszczy. Klasa Kawalerii 1922-1938. W-wa 1989; Rocznik oficerski 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975

     
    Matuszek Rudolf Józef
    [1892-1949], ppłk sł. st. piech.[1928]
    Ur. 02 III 1892 w Kaczycach pow. Cieszyn, syn Karola i Krystyny z d. Bauck. Uczęszczał do Seminarium Nauczycielskiego w Bielsku, które ukończył w 1911. Od 1 III 1912 do 30 IX 1913 pracował jako nauczyciel w polskiej szkole w Ochabach na Śląsku. Aktywnie działał w Związku Strzeleckim. Wcielony 1 X 1913 do służby w armii austriackiej z przydziałem do 31 pułku strzelców, skąd zostaje skierowany do Szkoły Oficerskiej Rezerwy w Opawie. Po wybuchu I wojny światowej 1 VIII 1914 służył w 31 pstrz. Walczył na froncie wschodnim. Mianowany 1 X 1914 chor. piech. dowodził plutonem Brał udział w XI 1914 w walkach pod Krzywopłotami, gdzie zostaje ranny. W VI 1915 w walce pod Annopolem zostaje drugi raz ranny. 1 IX1915 mianowany ppor. piech., a 31 I 1918 mianowany por. piech. dowodził kompanią. Od XI 1918 w WP. Od I 1919 bierze udział w wojnie polsko-ukraińskiej na stanowisku d-cy kompanii, potem III batalionu 1o pp, potem walczy na froncie wojny polsko bolszewickiej 1919-1920.  Awansowany 19 VII 1919 do stopnia kpt. sł. st. piech. Za męstwo i odwagę okazana na polu walki odznaczony został VM kl.5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr-a- sł. st. piech. z starszeństwem od  VI 1919 dowodził nadal III batalionem 10 pp stacjonującym w Łowiczu. W 1924 odkomenderowany przejściowo do Batalionu Szkolnego Piechoty Nr 4 na stanowisko d-cy baonu.  Z dniem 1 I 1928 awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. W XI 1928 przeniesiony na stanowisko    k-dta Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty przy DOK X w Przemyślu. W XI 1929 przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy 15 pp w Dęblinie. W I 1930 przeniesiony do 36 pp, gdzie w latach 1930-1933 pełni funkcję z-cy     d-cy 36 pp w Warszawie. W I 1934 mianowany k-dtem Szkoły Podoficerskiej Piechoty dla Małoletnich Nr 3 w Nisku. Wiosną 1939 mianowany d-cą 16 pp w Tarnowie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 16 pp w składzie 6 DP.  Walczył z Niemcami 1 IX 1939 w obronie Pszczyny. 2 IX 1939 zostaje ranny w walce pod Ćwiklicami, pułku nie opuścił. Bierze udział w walkach odwrotowych w kierunku Sanu. Wraz z oddziałami 6 DP próbuje się przebijać w kierunku Lwowa. 20 IX 1939 po kapitulacji 6 DPpod Cieszanowem dostał się do niewoli niemieckiej. W latach X 1939-IV 1945 przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu 29 IV 1945 z niewoli powrócił do kraju. Zamieszkał w rejonie Lublińca, gdzie prowadził gospodarstwo rolne.
    Zmarł w 1949.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 2358, KW4x, ZKZ, Medalem 10 Lecia Odzyskania Wolności. Medalem Pamiątkowym za wojnę 1918-1921.
    Żonaty od 19 IX 1926 z Heleną Kozzieło-Wojciechowską. Miał córkę Marię/ur. 1927/ i syna Romana/ur. 1930.
    Dz. Pers. Nr 22 z 22 VII 1922;Dz. Pers. Nr 14 z 5 I 1928;Dz. Pers. nr 1 z 21 I 1930;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K.Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Stebnik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; B. Szewdo. Biogram R. M. /w:/MSBUDN 1939-1956. T. 10. Kraków 2004.

     
    Matuszewic Jan
    [1909-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 1 XII 1909. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 145 VIII 1934 z przydziałem do 2 psp w Sanoku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 198. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii I baonu 2 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 2 psp w składzie 22 DPGór. Podczas walk 8 IX 1939 zostaje ranny. Dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Matuszewicz – Dunin Władysław Teodor
    [1892-+?], mjr  sł. st. kaw.[1928]
    Ur. 11 V 1892. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. 1 IV 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 26 p. uł., gdzie pełnił różne funkcje. W 1923 pełnił funkcję adiutanta  Sztabowego i p.o. d-cy kadry Szwadronu Zapasowego 3 p. szwol. Przeniesiony w 1924 do 26 p. uł., potem po 1926 do Korpusu Ochrony Pogranicza. Awansowany 1 I 1928 do stopnia mjr-a sł. st. kaw. Przeniesiony w 1929 z KOP do 7 psk na stanowisko kwatermistrza. Przeniesiony w IV 1930 z 7 psk do 14 DP na stanowisko szefa taborów  przy dywizji piechoty. Po 1934 przeniesiony w stan spoczynku. Podczas kampanii wrześniowej 1939  był d-cą placu w Kamieniu Koszyrskim. Dowodził odcinkiem obrony
    Odznaczony: VM kl. 5, KW3x,
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928, 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 6 VII 1929; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930;

     
    Matuszewski Jan II
    [1897-?], mjr sł. st.  art.[1937]
    Ur. 27 I 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Wałczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej 1919-01920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 7 pac, skąd został odkomenderowany w 1922  na stanowisko instruktora do szkoły Podoficerów Zawodowych Artylerii w Toruniu, później w 1924  w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 VII 1923. Po 1925 powraca do macierzystego 7 pac, gdzie dowodzi m. in. baterią. Z dniem 1 IV 1930 skierowany z 7 pac na 5 miesięczny kurs dla dowodców dywizjonu w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu powraca do macierzystego 7 pac . Z dniem 1 IV 1931 przeniesiony z 7 pac do 28 pap , gdzie dowodzi baterią, potem w VI 1933 przeniesiony z 28 pal do sztabu 18 DP na stanowisko ofiera artylerii.  W latach 1938-1939 dowodził II dywizjonem w 29 pal. Awanswony do stopnia mjr-a sł. st. art. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II dywizjonu 29 pal w składzie 29 DP. Walczył na szlaku bojowym pułku pod Piotrkowem Tryb., nad Pilicą, potem w walakch odwrotowych. Po śmierci ppłk-a T. Graffa obejmuje dowództwo pzostałości pułku. Po przeprawie 14 IX 1939  sie na wschodnią stronę Wisły, dołączył z swym oddziałem do Zgupowaniu 13 DP. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 8z 28 VI 1933;P. Zarzycki. 29 pal. Pruszkow 1999

     
    Matuszewski Mieczysław
    [1907-?], mgr por. rez. piech.[1938]
    Ur. 25 X 1907. Absolwent gimnazjum, potem ukończył wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty  DOK VI. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. Piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 44 pp . Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów M. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń 1 I 1938 zostaje awansowany do stopnia por. rez. piech. i przydzielony do 52 pp w Złoczowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 52 pp w składzie 12 DP. Walczył m. In. na Kielecczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Matysek Wacław
    [1912-?], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 27 IX 1912. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 3 DP przy 9 pp Leg. w Zamościu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 kompanii I batalionu 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. walczył pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie.
    R. Ryba – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Matysiak Bronisław
    [1912-1939], por. sł. st. art. [1938]
    Ur. 2 V 1912. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 11 VIII 1931- 29 VI 1932 odbywał służbę wojskową  w 4 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, potem w latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do  pal we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 służył w baterii KOP „Kleck” na stanowisku oficera ogniowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach z wrogiem na stanowisku oficera ogniowego baterii KOP „Kleck” na szlaku bojowym baterii w składzie Grupy KOP gen. W. Orlika- Rűckemana. Walczył  z Sowietami pod Szackiem i Wytycznem, skąd udało się baterii wycofać. Później w składzie V dywizjonu 20 pal walczył pod Kockiem. Poległ 5 X 1939 w rejonie gajówki Ofiara. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Woli Gułowskiej.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Matzner Tadeusz  Bronisław 
    [1909-?], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 14 III 1909. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 15 XI 1929 do 27 VII 1930 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. Piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do  85 pp w Nowowilejce na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony po 1936 do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Batalionu Fortecznego KOP „Małyńsk”, gdzie w latach 1938-1939 był oficer  w plutonie 1 kompanii. W IV 1939 przeniesiony do Batalionu Fortecznego „Mikołów” na Śląsku.  W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy Batalionu Fortecznego „Mikołów” przydzielonego do grupy „Jagmin”. Gen. J. Sadowskiego. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym grupy od Śląska na Lubelszczyznę.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Mayblum Szymon Józef 
    [1895-1939], mjr. sł. st.  żand.[1935]
    Ur. 28 VI 1895 w Brzeżanach, syn Maurycego i Augusty z Oczeretów. Ukończył gimnazjum w Brzeżanach. Służbę wojskową odbywał w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. adm. Z starszeństwem od 1 XII 1920. Służył jako oficer kancelaryjny  w PKU Warszawa. Przeniesiony po 1925 do żandarmerii wojskowej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1927. W 1928 służył w dowództwie żandarmerii  MSWoj. w Warszawie, skąd został z dniem 1 XI 1930 przeniesiony do 1 dywizjonu żandarmerii w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. żandarmerii 1 I 1935. Pełni funkcję z-cy d-cy 1 dywizjonu żandarmerii. Przeniesiony w XI 1934 do dywizjonu żandarmerii KOP.  W latach 1934-1939 pełnił funkcję z-cy d-cy dywizjonu żandarmerii KOP. Podczas kampanii wrześniowej dowodził Batalionem Sztabowym Grupy KOP. 18 IX 1939 z polecenia d-cy Grupy KOP  gen. W. Orlik-Rückemanna przeprowadzić miął „szybkie dochodzenie” i ukarać winnych  mieszkańców miejscowości Bereźno, którzy wystawili bramę powitalną dla A. Cz.  W nocy z 28/29 IX 1939 w lesie na wschód od wsi Mielniki , po krótkiej walce dostał się do sowieckiej niewoli. Rozstrzelany przez Sowietów.
    Odznaczony KN, SKZ, MI.
    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934.

     
    Mayer Stanislaw Witold 
    [1899-1982], mjr. dypl. sł. st. art. [1935], w PSZ ppłk [1946], płk w st. sp. [1961], gen. bryg. 19 III 1972]
    Ur. 7 VIII 1899 we Lwowie. Ukończył gimnazjum z maturą. Od 1916 d0 VII 1917 żołnierz Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym we IX 1917 wcielony do armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej rezerwy artylerii. W WP od XI 1918. Mianowany z dniem 15 XII 1918 ppor. sł. st. art. służył w 1 pap jako młodszy oficer baterii. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 1 pap, gdzie pełni różne funkcje. Ukończył kurs dla dowódców baterii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1927. W okresie X 1927-IX 1929 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 IX 1931 przydzielony do WSWoj. na stanowisko wykładowcy taktyki artylerii. Przeniesiony z dniem 15 I 1935 z WSWoj. do 1 pal w Wilnie. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. art. 1 I 1935. Mianowany w I 1935 d-cą II dywizjonu w 1 pal w Wilnie, którym dowodził do XI 1937. W 1937 pełnił przejściowo funkcję     z-cy d-cy pułku. Od XI 1937 do III 1939 ponownie w WSWoj. w Warszawie, gdzie był wykładowcą taktyki artylerii. W okresie III 1939-IX 1939 oficer Oddziału III w sztabie Armii „Modlin”, potem w dowództwie Armii gen. E. Przedrzymirskiego i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Kampanię wrześniową zakończył na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w oflagach, głownie w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch. Od VII 1945 do 1947 pełni funkcję szefa sztabu    d-cy artylerii II Korpusu Polskiego. Awansowany 1 I 1946 do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. art. Po demobilizacji w 1947 pozostał na stałe w Wlk. Brytanii. Działacz kombatancki. Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów. Mianowany 1 I 1961 płk dypl., a 19 III 1972 mianowany zostaje gen. bryg. Mieszkał w Londynie. Przez wiele lat pracował jako nauczyciel w polskiej szkole sobotniej. Był także    k-dtem Brygadowego Koła Młodych „Pogoń”, członkiem Koła Lwowian i Koła oficerów dyplomowanych.
    Zmarł 12 VI 1982 w Londynie. w Wlk. Brytanii. Spopielony
    Odznaczony; VM kl. 5, PR4kl.,KW4x,ZKZ, MN
    Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. Warszawie. Londyn 1969;T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001.

     
    Mayer Stefan Kazimierz 
    [1894-?], mjr sł. st. piech.[1933]
    Ur. 20 VIII 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej  1919-1920 w  szeregach 23 pp . Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 23 pp. Awansowany 1 VII 1923. Przeniesiony w 1924 do  66 pp, gdzie pełni różne funkcje. Mianowany z dniem 1 IV 1928 w 1928 kwatermistrzem 1 Batalionu Strzelców w Chojnicach. Z dniem 1 IX 1928 przeniesiony z 1 Batalionu Strzelców w Chojnicach do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. W okresie 1928-1929  d-ca 3 kompanii szkolnej, potem 1929-1931 d-cy 6 kompanii szkolnej. Przeniesiony w 1931 z Szkoły Podchorążych Piechoty do 64 pp w Grudziądzu na stanowisko k-dta Obwodowego PW przy 64 pp. Do stopnia mjr-a sł. st. piech. awansowany 1 I 1933. Z dniem 1 V 1933  przeniesiony z 64 pp do 79 pp na stanowisko d-cy batalionu. Po 1936 przeniesiony do 4 psp na stanowisko d-cy batalionu. W latach 1938-1939 pełnił funkcję k-dta Dywizyjnego Kursu Podchorążych Rezerwy Piechoty 21 DPGór. przy 4 psp w Cieszynie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 4 psp w składzie 21 DPGór. Uczestniczył w walkach z wrogiem na szlaku bojowym III batalionu 4 psp.
    Odznaczony:KN,KW2x,ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Maykowski Stanisław Janusz
    [1908-1939], por. sł. st.  piech.[1936]
    Ur. 5 X 1908. Absolwent szkoły średniej. W latach 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie. W latach 1931-19323 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 13 pp w Pułtusku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony po 1936 z 13 pp do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie, gdzie był d-cą plutonu w 7 kompanii II baonu szkolnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu 114 pp rez. w składzie 41 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 114 pp.  Poległ na Lubelszczyźnie 26 IX 1939 w rejonie Aleksandrowa.
    Pochowany na cmentarzu wojennym w Aleksandrowie.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski. Piechota Polska. Z. 13. Londyn IX 1973.

     
    Mazarski Jan Nepomucen  A.,
    [1909-?], ppor. rez. art.[1933]
    Ur. 06 III 1909. absolwent szkoły średniej. W okresie 17 VIII 1929- 21 VI1930 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej w  Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 14 dak. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 14 dak w Białymstoku. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Zmobilizowany w VIII 1939 do 30 pal w Brześciu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach baterii zapasowej 30 pal przydzielonej do Załogi Twierdzy Brześć . Walczył na stanowisku adiutanta Grupy Załogi „Brześć nad Bugiem”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000 ; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Mazoń Władysław Piotr
    [1903-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 13 V 1903. Uczęszczał do szkoły średniej. Absolwent Oficerskiej Szkoły Piechoty. Promowany na stopień ppor.  sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 5 psp w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Długoletni oficer 5 psp., gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. w latach 1937-1939 d-ca plutonu pionierów w 5 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu p/gaz. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 5 psp w składzie 22 DPGór. W czasie walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Rocznik oficerski 1928,1932; W. Moś. 5 psp. Pruszków 1996

     
    Mazulis /Mażulis?/Hieronim 
    [1908-?], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 27 II 1908. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 15 XI 1929 do 27 VII 1930 w Batalionie  Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. Piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 1 pp Leg. W Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 był d-cą 5 kompanii w II batalionie 1 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939  bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii w II batalionie 1 pp Leg. W składzie 1 DP Leg. Walczy z wrogiem nad Narwią, potem na Lubelszczyźnie, gdzie po reorganizacji 1 DP Leg. Walczy na stanowisku II adiutanta 1 pp Leg. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006.

     
    Mazur Aleksander
    [1904-?], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 14 II 1904. Ukończył szklone średnią. W okresie 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopni por. awansowany 1 I 1932. Przeniesiony w 1933 z 7 pp Leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu w kompanii granicznej. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938 i przeniesiony na stanowisko d-cy 6 kompanii II batalionu 28 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii CKM II batalionu 298 pp w składzie 10 DP. Po rozproszeniu sił 10 DP wraz z II baonem przebił się na Lubelszczyznę, gdzie w walczy z Niemcami na stanowisku d-cy batalionu zorganizowanego w Otwocku z rozbitków 10 DP i innych oddziałów w składzie 28 pp. Od 27 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004

     
    Mazur Augustyn
    [1903-1939], pp0r. rez. piech.[1932]
    Ur. 24 IX 1903. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 i 1932 z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr 5- grupa oficerów rez. piech. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. Piech. z starszeństwem od 1 I 1932. Ewidencyjnie podlegał PKU Królewska Huta/Chorzów/. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 75 pp w składzie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 75 pp od Śląska na Lubelszczyznę. Podczas walk na Lubelszczyźnie zostaje ciężko ranny. Przebywa w Szpitalu w Tomaszowie Lub. Gdzie zmarł  w wyniku odniesionych obrażeń 29 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lub.
    Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Mazur Jan
    [1895-1939], por. rez. piech.[1919]
    Ur. 8 II 1895. Uczestnik I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie weryfikowany w stopniu por. rez. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919.  Służył w 79 pp, skąd później został przeniesiony do 75 pp. Ewidencyjnie podlegał w 1933 PKU Królewska Huta/Chorzów/. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy improwizowanego szwadronu kawalerii w grupie „Kowel” . Walczył z wrogiem na szlaku bojowym grupy. Poległ w walce 24 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Grabowcu.
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Mazur Jan Stanisław Kostka
    [1908-?], por. sł. st. łączn.[1936]
    Ur. 7 VII 1908.Absolwent gimnazjum. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W latach 1933-1934 na kursie aplikacyjnym. Promowany 15 VIII 1934 do stopnia ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1933 z przydziałem do I Batalionu Telegraficznego z jednoczesnym skierowaniem do 5 p. uł. w Ostrołęce w celu odbycia praktyk. Po odbyciu praktyk powraca do I Batalionu  Telegraficznego. Awansowany 1 I 1936 do stopnia por. sł. st. łącz. w latach 1937-1939 dowodził plutonem telefonicznym w szwadronie łączności Mazowieckiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności w pułku KOP „Rokitno”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym, pułku KOP „Rokitno”
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1989.

     
    Mazur Władysław
    [1914-?], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 21 XI 1914. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w latach 1935-1936 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 3 DP Leg. przy 9 pp Leg. w Zamościu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany 1 I 1938 do stopnia ppor. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 1 kompanii CKM I batalionu 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym, 7 pp Leg. m. in./ pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Mazurek Adam
    [1898-?], kpt. rez.  art. [1939]
    Ur. 19 VI 1898. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. art. z starszeństwem od 1 vI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 23 pap. Ewidencyjnie podległą PKU Kraków M. 19 III 1939 awansowany do stopnia kpt. rez. art. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 baterii III dywizjonu 22 pal w składzie 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 22 pal.
    Dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 19355-1939. Kraków 2003;

     
    Mazurek Bronisław Jan
    [1914-1939], ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 15 IX 1914. Absolwent gimnazjum. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938z przydziałem do 8 pp Leg. W Lublinie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 był d-cą 1 plutonu 6 kompanii II batalionu 8 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na  stanowisku d-cy 1 plutonu 6 kompanii II batalionu 8 pp Leg. W składzie 3 DP Leg. Poległ 98/9 IX 1939 w walkach pod Iłżą.
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.

     
    Mazurek Józef
    [1893-1959], mjr dr med.[1938], ppłk [1945]
    Ur. 17 XI 1893 we wsi Brote pow. Krasnystaw. W 1913 ukończył w Chełmie szkołę średnią. W latach 1913-1913 służył w armii rosyjskiej. W latach 1915-1918 studiował medycynę na Uniwersytecie Kijowskim. W końcu 1918 powraca do kraju. W I 1919 wstępuje do wojska. Przydzielony do 36 pp LA w Warszawie. W stopniu sierż. sł. sanit. 13 III 1919 zostaje przydzielony do Szpitala Ujazdowskiego, gdzie pracuje jako pomocnik lekarza na chirurgii, potem oddziale zakaźnym. Mianowany ppor. sł. st. sanit. w 1920. 17 III 1921 odkomenderowany na studia lekarskie na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W V-VI 1921 bierze udział w III Powstaniu Śląskim.  1 VIII 1921 mianowany por. sł. st. sanit. z przydziałem do II batalionu sanitarnego, potem przydzielony w 1923 na stanowisko młodszego lekarza w 24 pp. 17 V 1926 otrzymał dyplom doktora wszechnauk lekarskich. Po otrzymaniu dyplomu lekarskiego był krótko lekarzem w centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. W okresie 7 XI 1926 do XI 1929 był lekarzem Centralnej Szkoły Wojskowej Gimnastyki i Sportów w Poznaniu. Jednocześnie pracował jako ordynator w 7 Szpitalu Okręgowym w Poznaniu. Po utworzeniu w Warszawie Wojskowego Instytutu WF obejmuje 7 XI 1929  tam funkcję naczelnego lekarza i pełni do 20 V 1932. Awansowany 1 I 1931 do stopnia kpt. sł. st. sanit. W latach 1932-1934 pracuje w Szpitalu Ujazdowskim, potem w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego, potem ordynator w 1 Szpitalu Okręgowym. Od 7 I 1935 do 7 XI 1938 kierownikiem WF w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego Młodzieży Akademickiej. Wykładowca teorii WF na Wydziale Humanistycznym UW. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 19 III 1938. Od XI 1938 naczelny lekarz CIWF.  24 VIII 1939 mianowany szefem sanitarnym formowanej 55 DPRez. W kampanii wrześniowej 1939 szef sanit. 55 DPRez. Walczył pod Osiekiem, Baranowem i Ulowem 19 IX 1939. Podczas okupacji niemieckiej 1939-1941 przebywał w Warszawie i pracował jako lekarz w klinice położniczej. W latach 1941-1944 pracuje jako lekarz Ubezpieczalni Społecznej w Tomaszowie Lub. 31 X 1944 zmobilizowany do wojska i przydzielony na stanowisko szefa służby sanitarnej Oficerskiej Szkoły Piechoty Nr 3, potem kierownik fizykoterapii w szpitalu wojskowym w Poznaniu. Awansowany 27 IV 1945 do stopnia ppłk-a sł. st. sanit. Od 4 X 1946 kierownik Wydziału Medycznego w Oficerskiej szkole Instruktorów sanitarnych Łodzi. W 1947 na własną prośbę zostaje zwolniony z wojska i przeniesiony do rezerwy. Pracował następnie w Szpitalu Powiatowym w Tomaszowie Lub. jako lekarz położnik-ginekolog.
    Od 1913 uprawiał wioślarstwo. Brał udział w licznych zawodach krajowych i międzynarodowych. Uprawiał czynnie też inne dyscypliny sportowe.
    Zmarł w II 1959.
    Żonaty z Aliną – Marią Hulanicką. Małżeństwo był bezdzietne.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932. Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego. Warszawa VI 1934; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Mazurek Stanisław
    [1910-1940], por. sł. st. art.[1939], pośm. kpt.[2007]
    Ur. 8 II 1910. Syn Ludwika. Absolwent szkoły średniej. W okresie 11 VIII 1930-29  VI 1931  odbywał służbę wojskową w 3 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 10 pac. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 9 pal w Siedlcach na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany 19 III 1939 do stopnia por. sł. st. art. W latach 1938-1939 d-ca 1 baterii I dywizjonu 24 pal w Jarosławiu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 baterii III dywizjonu 51 pal. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 51 pal. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany kpt. art.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000 J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr12 z 15 VIII 1934;  R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Mazurek Stefan
    [1909-?], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 25 III 1909. Ukończył szkolę średnią. W latach 1930-1931 w batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 był d-cą 5 kompanii II batalionu 8 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył z Niemcami w rejonie Iłży 8-9 IX 1939. Podczas przebijania się na Lubelszczyznę został 14 IX 1939 w rejonie Puław wzięty do niewoli niemieckiej. Przebywał m/ in. w oflagu II A w Neubranderburgu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Lublinie w 1974.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.


    Mazurkiewicz Edward
    [1910-1998], kpt. sł. st. piech. [1939], w PSZ mjr dypl. [1946]
    Ur. 23 VI 1910. Absolwent gimnazjum w Charbinie w 1928. W okresie 17 IX 1928- 28 VII 1929 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. w latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechot w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany 15 VIII 1931 na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por., awansowany 1 I 1934. Po zdaniu egzaminów i odbyciu stażu od 1938 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie – promocja 1938-1940. W VIII 1939 przydzielony do sztabu 1 DP Leg. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego sztabu 1 DP Leg. Brał udział we walkach nad Narwią i Bugiem, potem na Lubelszczyźnie. Uniknął niewoli niemieckiej i przedostał się na Węgry, gdzie został internowany w obozie, skąd udało mu się uciec a następnie przedostać do Francji. Służy w PSZ. W kampanii francuskiej bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii broni towarzyszącej I batalionu 1 p. gren. W składzie 1 DP Gren. Po zakończeniu walk dostał się do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał od 1 VII 1940 do 15 III 1945. Po uwolnieniu z niewoli służył w PSZ. Mianowany w 1946 mjr dypl. piech. Po demobilizacji pozostał na stałe w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 8 IX 1998 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Kensington w Londynie.
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001

     
    Mazurkiewicz Edward
    [1898-1940], kpt. sł. st. piech. [1937], pośm. mjr [2007]
    Ur. 4 V 1898 w Pilźnie, syn Wincentego i Walerii z Bronowskich. Od 1916 żołnierz Legionów Polskich, członek POW. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 3 pp Leg. Długoletni oficer 3 pp Leg. w Jarosławiu, gdzie pełnił różne funkcje. Odkomenderowany w 1924 do PKU Nisko na stanowisko oficera instruktażowego. Potem ponownie w macierzystym pułku. Przeniesiony w 1934 z 3 pp Leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie pełnił m. in. funkcję d-cy plutonu, potem adiutanta w pułku KOP „Sarny”. Awansowany 19 III 1937 do stopnia kpt. sł. st. Do mobilizacji w 1939 pełni funkcję I adiutanta w pułku KOP „Sarny”, potem przydzielony do 97 pp rez. na stanowisko II adiutanta. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 97 pp rez. w składzie 38 DP, potem w składzie 1 LP Leg. na stanowisku oficera informacyjnego. Walczył na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli i był więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Odznaczony: KN, SKZ, Medalem  za wojnę 1918-1921
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośm. majorem  piech.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001 Charków Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Mazurkiewicz  Jan Stanisław 
    [1907-?], ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 31 VIII 1907. Od 1929 służy w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 53 pp w Stryju na stanowisko d-cy plutonu w 4 kompanii II batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 9 kompanii III batalionu 164 pp rez. zmobilizowanego przez 53 pp w Grupie„Sandomierz”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Mazurkiewicz Kazimierz
    [1895-+?], mjr sł. st. piech. WP[1934]
    Ur. 15 II 1895. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 68 pp we Wrześni, skąd został ok. 1927  przeniesiony do 50 pp w Kowlu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1928, gdzie m. in. dowodził kompanią. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu zostaje awansowany 1 I 1934 do stopnia mjr sł. st. piech. i mianowany d-cą I batalionu 50 pp. Baonem dowodził do lata 1939. Latem 1939 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko d-cy mobilizowanego tam 2 batalionu strzelców 94 pp rez. dla 39 DP Rez. Z rozkazu dowództwa 2 batalion 94 pp rez. zostaje przeznaczony dla obrony Warszawy. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi II batalionem 94 pp rez., który wszedł w skład utworzonego 1 pułku obrony Pragi. W obronie Warszawy walczy do kapitulacji. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW, ZKZ, MN
    Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. K. Wroniszewski. Barykada Września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.

     
    Mazurkiewicz Wiktor
    [1908-?], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 5 IX 1908. Absolwent szkoły średniej. W okresie 17 IX 1928- 28 VII1929 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 5 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po 1936 przeniesiony do 75 pp. W latach 1937-1939  d-ca plutonu 4 kompanii CKM 75 pp W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 4 kompanii CKM IV Batalionu Fortecznego 75 pp „Chorzów”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym batalionu od Śląska na Lubelszczyznę.
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
     
     
    Mażewski Władysław
    [1896-1980], mjr sl. st. piech.[1928]
    Ur. 06 IX 1896 w Stanisławowie w Małopolsce Wschodniej, syn Wincentego i Albiny. Uczęszczał do gimnazjum realnego. W latach 1914-1917 żołnierz 3 pp Legionów Polskich. Od XI 1918 w WP. Dekretem z dnia 18 III 1919 mianowany z dniem 1 III 1919 ppor. sł. st. piech. Służył w 3 pp Leg. w którego szeregach brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. 1 IV 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 3 pp Leg., gdzie dowodził m. in. kompanią. Przeniesiony w I 1925 z 3 pp Leg. do Wojskowego Instytutu  Naukowego na okres do 31 XII 1925. W  1926 do 62 pp w Bydgoszczy. Do stopnia mjr-a sł. st. piech. awansowany 1 I 1928. Mianowany w IV 1928 d-cą III batalionu 62 pp. Przeniesiony w 1929 do 61 pp na stanowisko d-cy batalionu, a w 1932 przeniesiony z 61 pp do 77 pp w Lidzie na stanowisko kwatermistrza pułku, potem przesunięty na stanowisko d-cy batalionu. Po 1935 przeniesiony z 77 na stanowisko kmdta KRU Bielsk Podlaski, a w V 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy I batalionu w 75 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi I batalionem 75 pp oraz Oddziałem Wydzielonym „Rybnik” i kieruje 1 IX 1939 obrona Rybnika. Następnie walczy jako d-ca I batalionu 75 pp w składzie 23 DP od Śląska na Lubelszczyzn e. Podczas walk był ranny. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau, skąd został uwolniony 29 IV 1945. Po uwolnieniu z niewoli służył w Polskich Siłach Zbrojnych. Po demobilizacji w 1948 powrócił do kraju. Od 1951 mieszkał na stałe w Gliwicach.
    Zmarł w Gliwicach 12 V 1980.
    Odznaczony VM kl. 5, KN,KW4x,ZKZ
    Żona Jolanta z d. Philip
    Zmiana pisowni nazwiska - Mażewski Władysław  ur. 9 IX 1896 na Mażewski Władysław Roman ur. 6 IX 1896
    Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 36 z 1 IV 1919;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Dz. Pers. Nr 2 z 9 I 1925; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1 . Katowice 1989

     
    Mączewski Jerzy Michał
    [1911-?], ppor. rez. kaw.[1937]
    Ur. 29 IX 1911. Absolwent gimnazjom. W okresie od 19 IX 1934 do 15 VII 1935 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, potem praktyki w 8 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 7 p. uł. w kampanii wrześniowej 1939 bierz udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 szwadronie  marszowym 7 p. uł. Brał udział m. in. na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939.W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan, Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
     

    Mączewski Władysław
    [1894-1979], ppłk sł. st. kaw. WP[1933]
    Ur. 24 III 1894. absolwent szkoły średniej. Od VIII 1914 żołnierz Legionów Polskich. Służył w szwadronie kawalerii W. Beliny-Prażmowskiego potem w 1 p. ułanów LP. Ukończył kurs podoficerów jazdy. Od XI 1918 w WP. Początkowo służył w 2 p. ułanów, potem w 11 p. ułanów. Dekretem NW WP z 14 IV 1919 mianowany z dniem 1 IV 1919 ppor. sł. st. kaw. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany w 1920 do stopnia por. kaw. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Wieloletni oficer 11 p. uł. w Ciechanowie, gdzie różne funkcje m. in. d-ca szwadronu. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1928. Przeniesiony w 1928 z 11 p. uł. do 15 p. uł. w Poznaniu na stanowisko kwatermistrza. W 1931 przeniesiony z 15 p. uł.  do 8 p. uł. w Krakowie na stanowisko z-cy d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk –a sł. st. kaw. 1 I 1933. W latach 1938 - 1939 dowodzi 11 p. ul. w Ciechanowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczy z Niemcami od 1 IX 1939 na kierunku Przasnysz-Ciechanów, potem na przedpolach Warszawy, a następnie na Lubelszczyźnie, gdzie resztki pułku wchodziły w skład 41 DP dowodzonej przez gen. W. Piekarskiego. Po kapitulacji oddziałów polskich w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach, głownie w VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 pozostał na Zachodzie. Służył w II Korpusie Polskim. Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Działał środowiskach kombatanckich kawalerzystów.
    Zmarł 20 II 1979 w Londynie.
    Odznaczony: VM, KN, OP5, KW4x, SKZ
    Dz. Rozkazów wojskowych Nr 45 z 26 IV 1919; Dz. Pers. nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; Przegląd Kawalerii nr 93. Londyn 1979.

     
    Mączka Jan
    [1912-1939], ppor. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 14 XII 1912. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 10 p. uł. w Białymstoku na stanowisko d-cy plutonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy 10 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 10 p. uł. W końcowej fazie kampanii wrześniowej 1939 walczył na Lubelszczyźnie. Ciężko ranny zmarł w szpitalu w Lublinie 5 X 1939. Pochowany na cmentarzu wojskowym w Lublinie.
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937;St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;R. Rybka K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. S. Wojciechowski. 10 Pułk Ułanów. Pruszków 2007.

     
    Mączyński Stefan Mieczysław
    [1891-1966], ppłk dypl. sł. st. art. [1936]
    Ur. 16 VII 1891 w Kaszycach pow. Jarosław. Ukończył gimnazjum. Absolwent Wydziału Prawa  Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i Akademii Eksportowej w Wiedniu. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii austriackiej. Ukończył kurs oficerów rezerwy artylerii. Od XI 1918 w WP. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. Służył w 4 pap. W okresie od 1 X – 6 XII 1919 przebywał n kursie dowódców baterii w Rembertowie. Uczestnik wojny polsko - bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 4 pap, potem 29 pap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Był m. in. w latach 1922-1923 p. o. k-dtem Kadry Baterii Zapasowej 29 pap. Następnie przeniesiony do Kadry Oficerów Artylerii z przydziałem do Komendy Obszaru Warownego Wilno. Z dniem 1 VII 1924 z 29 pap do 1 pap na stanowisko d-cy 1 dyonu. Z dniem 20 VII 1925 został przydzielony celem odbycia stażu przed podjęciem studiów w WSWoj. do 23 p. uł. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 15 VIII 1925. Z 1 pap został skierowany na studia do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, gdzie przebywał od 1 XI 1925 do X 1927. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu mjr-a SG sł. st. art. został z dniem 2 XI 1927 do Kadry Oficerów Artylerii z jednoczesnym przydziałem do sztabu DOK III na stanowisko kierownika referatu. W 1928 przeniesiony z DOK III w Grodnie do Inspektoratu Armii w Wilnie na stanowisko referenta. W 1929 przeniesiony z Inspektoratu Armii w Wilnie do Inspektoratu Armii w Warszawie na stanowisko II oficer sztabu. Następnie oficer GISZ, skąd został przeniesiony do 29 pal na stanowisko d-cy dywizjonu. Z dniem 15 IX 1935 przeniesiony z 29 pal do 15 pal na stanowisko z-cy d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl.. sł. st. art. 1 I 1936. W latach 1937-1939 w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, gdzie pełnił funkcję I oficera sztabu Komendy CWArt. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa Oddziału I sztabu Armii „Modlin”. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie. W latach 1939-1945 przebywał w niewoli niemieckiej m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po wojnie w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 17 VI 1966. Pochowany na cmentarzu w Pwllheli.
    Odznaczony: ZKZ
    Dz. Pers. Nr 74 2 VIII 1924; Dz. Pers. Nr 74 z 17 VII 1925 Dz. Pers. Nr 115 z 30 X 1925; Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 9 z 23 IV 1928; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; Z. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/Pruszków 2003; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969 T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990 K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach północnej Walii. Kraków 2004.

     
    Mecugoff Leon
    [1897-+?], ppłk sł. st. sap.[1939]
    Ur. 1897 w pow. Wołkowysk. Uczęszczał do szkoły średniej w Rydze, gdzie w 1916 zdał maturę. W 1916 powołany do służby w armii rosyjskiej z skierowaniem na przeszkolenie w Petersburskiej Szkole Chorążych Wojsk Technicznych. Po ukończeniu szkoły w VII 1917 mianowany chor. sap. walczył jako     d-ca plutonu saperów w baonie saperów  na froncie kaukaskim. W 1918 wstąpił do organizowanego w Tyflisie polskiego oddziału wojskowego. Brał udział w jego składzie w walkach nad Morzem Czarnym aż do rozbrojenia oddziału w VII 1918. W końcu 1918 powrócił do kraju. W I 1919 wstępuje do wojska Polskiego. Do VIII 1919 służył w Przyfrontowym Inspektoracie Werbunkowo-Zaciągowym obwodu Litewsko-Białoruskiego. Od VIII 1919 d-ca kompanii w 2 batalionie saperów w składzie Dywizji Litewskio-Białoruskiej. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie ukończył kurs doszkalający dla oficerów saperów w Kościuszkowskim Obozie Szkolnym Saperów. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 9 p. saperów. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 XII 1924 dowodził kompanią. W 1927 przeniesiony z 9 p. saperów do batalionu mostowego, gdzie dowodzi m. in. kompanią. W 1929 przeniesiony na stanowisko d-cy kompanii szkolnej w batalionie mostowym. Awansowany 1 I 1931 do stopnia mjr-a sł. st. sap. W 1931 przeniesiony na stanowisko oficera sztabu do spraw wyszkolenia. W 1932 skierowany z batalionu mostowego na 6 miesięczny kurs taktyczny dla oficerów sztabowych saperów przy WSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu kursu powraca do batalionu mostowego. Na stanowisko z-cy d-cy batalionu, a następnie od 10 XII 1935 do XI 1936  był d-cą Batalionu Mostowego. Przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie, gdzie pełnił m. in. funkcję dyrektora nauk. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. sap. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy saperów Grupy Operacyjnej „Bielsko” w składzie Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym GO„Bielsko”. Uczestnik walk n Podkarpaciu i Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 17 z 25 VI 1927; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Mederski Stanisław
    [1906-?], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 27 III 1906. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na dywizyjnym Kursie Podchorążych rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935.  W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 3 kompanii CKM III batalionu 163 pp rez. w składzie 36 DPRez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 163 pp rez.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse w oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Medwicz Roman Andrzej Józef 
    [1914-2002],  ppor. rez. kaw.[1938], w AK por./rtm. rez. ps. „Morski” 
    Ur. 30 XI 1914w Krakowie. Absolwent szkoły średniej. Ukończył wyższe studia prawnicze uzyskując dyplom mgr-a praw. W okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki i ćwiczenia aplikacyjne odbywał w 8 p. uł. w Krakowie. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938. Po awansie przeniesiony z 8 p. uł. do 5 psk w Dębicy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w 1 szwadronie 5 psp w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem pod Wodnikami, potem Szczekocinami i walkach odwrotowych aż na Lubelszczyznę. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i powraca do Krakowa. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK. Był m. in. żołnierzem „Żelbetu”, potem 1 Pułku Strzelców Podhalańskich. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Krakowie.
    Zmarł 19 VI 2002 w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu Rakowieckim.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW.
    St. Radomyski. Szkoła Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935- 1939. Kraków 2006; E. Juśko  - M .Małocięć. Histori 5. Pułku Strzelców Konnych 1807-1939. w-w 2009.

     
    Mehoffer  Tadeusz
    [1895-1939], dr por. rez. aud.[1919]
    Ur. 14 VIII 1895. Uczestnik I wojny światowej. Ukończył wyższe studia prawnicze. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. rez. z starszeństwem od 1 VI 1919 z przydziałem do Grupy Oficerów Sądowych. Ewidencyjnie podlegał PKU Katowice. Przed wojną był m. in. wiceprokuratorem Sadu Okręgowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako sędzia sadu wojskowego w Grupie Fortecznej Obszaru Warownego „Katowice”. Poległ w walce z Niemcami 18 IX 1939 w rejonie m. Maziły na Lubelszczyźnie. Pochowany na cmentarzu w Łosińcu.
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski 1934.

     
    Meijer Józef
    [1889-1957], inż. ppłk sł. st. uzbr.[1929]
    Ur. 24 VIII 1889. Absolwent szkoły średniej. Studiował n politechnice uzyskując dyplom inżyniera. Od 7 VIII 1914 służył w Oddziale j. Piłsudskiego. Był z-cą d-cy 12 kompanii strzeleckiej, potem od 12 -14 VIII 1914 dowodzi 1 kompanii V baonu, potem d-ca plutonu w I baonie. 9 X 1914 mianowany ppor. piech. Następnie służy w 4 kompanii V baonu 7 pp LP. Podczas walki 21 V 1915 zostaje ranny w bitwie pod Konarami. Przebywał na leczeniu szpitalnym. Po wyleczeniu się powrócił do I Brygady LP. W 1917 służył w 1 pp LP. Od XI 1918 w WP. Zweryfikowany w stopniu mjr-a z starszeństwem od 1 VI 1919. Był m. in. w 1922- 1923  p. o. d-cą batalionu sztabowego 27 pp, potem w 1925 pełnił funkcję kwatermistrza 27 pp. Przeniesiony w 1928 z 27 pp do 39 pp, gdzie dowodzi I baonem.  Z dniem 20 X 1928 skierowany na 2 miesięczny kurs normalny w CSS. Awansowany 1 I 1929 do stopnia ppłk-a sł. st. piech. Przeniesiony z 39 pp do 2 psp w Sanoku na stanowisko d-cy batalionu. Przeniesiony w 1931 z 2 psp do 9 Okręgowego Szefostwa Uzbrojenia na stanowisko p. o. szefa, potem szef. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa uzbrojenia w sztabie GGO „Polesie”. Brał udział w walkach n Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku, potem od V 1940 w Juchnowie, gdzie był polskim k-dtem obozu. Po podpisaniu umowy Majski-Sikorski w VIII 1941został zwolniony z obozu. Nasteponie służy w Armii Polskiej w ZSRR. Ewakuowany jesienią 1942 przez Irak na Bliski Wschód, od 1943 w II KP. Po wojnie w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 25 I 1957. Pochowany na cmentarzu St. Mary’s.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN,OP5,KW3x
    Dz. Pers. Nr 22 z 22 VII 1922; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995/tu jako Maar-Meyer Józef/

     
    Meinhardt  Mikołaj
    [1900-?], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 22 III 1900. Po odbyciu służby zasadniczej wojskowej pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy, W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 73 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu w 6 kompanii IV batalionu w 73 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii gospodarczej 73 pp w składzie 73 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 73 pp od Śląska na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006J. Przemsza – Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Meleniewski Józef
    [1898-1940], mjr dypl. sł. st. sap. [1932], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 23 X 1898 w Kodymie na Podolu, syn Henryka i Walerii. Absolwent szkoły średniej z maturą. Ukończył kurs pionierów w Nowym Dworze oraz kurs oficerski w Jarosławiu. Do VI 1918 służył w I Korpusie Wschodnim w Rosji. W WP od XI 1918 z przydziałem do 25 pp. Mianowany ppor. sł. st. piech. 23 I 1919.Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 25 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Ukończył kurs uzupełniający dla oficerów saperów. Po ukończeniu kursu zostaje przeniesiony do 8 p. saperów, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. sł. st. sap. 1 VII 1925. W 1927 przydzielony do Kadry Oficerów Saperów. W latach 1927-1929 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. został w stopniu kpt. SG przydzielony w stopniu kpt. dypl. na stanowisko oficera sztabu 11 DP. Przeniesiony w 1931 z sztabu 11 DP do dowództwa DOK X w Przemyślu na stanowisko referenta sap. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st. sap. 1 I 1932. Od 1 VIII 1937 II oficer sztabu inspektora armii w Wilnie. W latach 1938- 1939  pełni funkcję I z-cy d-cy 3 batalionu saperów w Wilnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 81 batalionu saperów. Uczestnik walk na szlaku bojowym 81 batalionu saperów w składzie 13 DP. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: KW, ZKZ, MN
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie ppłk sap.
    Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 45 z 26 IV 1919; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Mendefik Antoni Zbigniew
    [1912-1939], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 1 VI 1912. Ukończył gimnazjum. W okresie 1930-931 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przebywał na rocznym kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 54 pp w Tarnopolu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W 1937 przeniesiony z 54 pp do 73 pp w Katowicach na stanowisko d-cy plutonu w IV batalionie. Podczas kampanii wrześniowej 1993 bierze udział na stanowisku oficera łączności IV batalionu fortecznego w składzie 23 DP. poległ w walce 19 IX 1939 w m. Bełżec. Pochowany na cmentarzu wojennym Rotunda w Zamościu. 
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Merian Stanisław
    [1904-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 19 XI 1904. Od 1926 w WP. Służył jako podoficer zawodowy. W Latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 52 pp w Złoczowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu w 5 kompanii II batalionu 52 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii w II batalionie 52 pp w składzie 12 DP. Uczestnik walk pod Iłżą 8-9 IX 1939, potem na Lubelszczyźnie. 
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Merkisz Jan
    [19o6-1939], kadet,  por. sł. st. piech.[1932]
    Ur. 16 V 1906. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1927 zdał maturę. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 69 pp w Gnieźnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W 1934 przeniesiony z 69 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu. W 1938 przeniesiony z KOP do 25 pp w Piotrkowie Tryb., gdzie w latach 1938-1939 był d-cą 2 kompanii I batalionu 25 pp w Piotrkowie Tryb. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 25 pp w składzie 7 DP. Poległ w walce z wrogiem 8 IX 1939 pod Szydłowcem. Pochowany na cmentarzu w Szydłowcu.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006


    Merklejn Kazimierz  Wincenty
    [1909-1997], kadet, por. sł. st. łączn.[1935]
    Ur. 22 I 1909 w Łodzi. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych inżynierii w Warszawie. Promowany 15 VIII 1933 na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1932 z przydziałem do 7 batalionu telegraficznego w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 był d-cą Manewrowego Plutonu Łączności w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 50 kompanii łączności zmobilizowanej dla 39 DPRez. Kompania została przydzielona do obrony Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Działał w jenieckiej konspiracji obozowej. Po uwolnieniu zniewoli w 1945 powrócił do kraju. Po wojnie w kraju długoletni pracownik Biura Studio i Projektów Łączności w Warszawie.
    Zmarł 8 I 1997 w Szczecinie. Pochowany na cmentarzu centralnym w Szczecinie.
    Odznaczony VM, KW.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001 Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; 

     
    Mertens Modest
    [1900-?], por. rez. kaw.[1922]
    Ur. 8 VII 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 XII 1922 służył w 19 p. uł., gdzie pełnił różne funkcje. W 1929 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr II- Grupa oficerów w st. sp. W 1933 ewidencyjnie podlegał PKU Równe. W kampanii wrześniowej 21939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie CKM w grupie kawalerii „Dubno”. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Metelski Wacław
    [1896-?], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 27 IX 1896. Uczestnik I wojny światowej. Od XI 1918 służył w WP. W stopniu ppor. służy w 73 pp. Do stopnia por. awansowany 1 VI 1921. W 1923 odkomenderowany z 73 pp do Centralnej Szkoły  Podoficerów Zawodowych nr 2 w Grudziądzu. W 1924 powraca do macierzystego pułku gdzie pełni różne funkcje. W 1934 przeniesiony z 73 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-1939 w 5 batalionie telegraficznym, gdzie pełni funkcję oficera administracyjno-materiałowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii CKM w składzie IV batalionu fortecznego z 75 pp w składzie Grupy Fortecznej Obszaru warownego „Katowice”. Walczył z wrogim na szlaku bojowym grupy.
    Dalsze losy n/n 
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932 Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Meyer Konstanty
    [1898-1989], kpt. dypl. sł. st. int. [1937], od 1945 w PSZ mjr[1946]
    Ur. 18 IX 1898 Butrymowicze na ziemi wileńskiej. Absolwent szkoły średniej z maturą. Od 27 X 1918 do 14 VI 1919 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie – klasa „G”. Minowany ppor. piech. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany po weryfikacji  por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 X 1921 Służył w 35 pp, potem w 1 psp w Nowym Sączu, skąd został przeniesiony wiosną w 1931 do Szkoły Wysokogórskiej, potem jesienią 1931 do 41 pp w Suwałkach. W 1935 ukończył WSInt. w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. int. 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełni funkcję oficera int., w sztabie Suwalskiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa  int. Suwalskiej brygady Kawalerii, a po reorganizacji od 20 IX 1939 szef int. Brygady Kawalerii „Zaza” w składzie SGO „Polesie”. Walczył m. in. pod Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch i tam wstępuje do II Korpusu Polskiego, gdzie pełni funkcję szefa służby pieniężnej Jednostek Poza dywizyjnych II Korpusu. Awansowany w 1946 do stopni mjr-a. Po ewakuacji oddziałów II kP od 1946 w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 pozostał na stałe w Wlk. Brytanii. Był działaczem kombatanckim. Od IX 1981 był mieszkańcem Osiedla Pentrhos.
    Zmarł 6 V 1989 w Penrhos. Pochowany na cmentarzu w Pwllheli.
    Odznaczony: KW2x, SKZ
    Od 1948 żonaty z 1vJulią Skwarecką. /30 X 1901-20 X 1993/
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931;W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach północnej Walii.

     
    Meyer Hugo Edmund
    [1902-?], por. rez. piech.[1935]
    Ur. 02 IX 1902. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1927 z przydziałem do 22 pp w Siedlcach. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany do stopnia por. rez. 1 I 1935. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii w I batalionie 95 pp rez. w składzie 39 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Meyer Jerzy Zbigniew
    [1906-1939], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 21 III 1906. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 67 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Bydgoszcz M. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 kompanii CKM w I batalionie 44 pp w składzie 13 DP. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 44 pp m. in. pod Tomaszowem Maz. , potem w walkach odwrotowych. Poległ w walce 10 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Puławach. 
    Rocznik oficerski rezerw 934

     
    Męczarski Antoni Mieczysław
    [1904-1960], rtm. sł. st. kaw. [1938]
    Ur. 7 XI 1904. Absolwent szkoły średniej. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkoleni na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przyodziałem do 7 p. uł. w Mińsku Maz. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Wieloletni oficer 7 p. uł. Po ukończeniu kursu dla dowódców szwadronu awansowany 19 III 1938 do stopnia rtm. sł. st. kaw. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 bierze udzia na stanowisku d-cy 4 szwadronu 7 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii, potem od 25 IX 1939 w Grupie płk –a T. Zieleniewskiego. 2 X 1939 udało mu się wyprowadzić szwadron z okrążenia sowieckiego w rejonie wsi Wrzelowiec.
    Po wojnie w kraju. Zmarł  26 III 1960.
    Odznaczony VM kl. 5, SKZ
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928 Rocznik oficerów kawalerii 1930 Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K./ Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Mędrzycki Zenon Jerzy
    [1905-?], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 28 VIII 1905. W WP od 1927. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany n stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 2 pp w Radomiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 był d-cą 1 kompanii CKM w I batalionie 72 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 117 samodzielnej kompanii CKM na taczankach w składzie 28 DP. Wraz z kompanią wycofuje się w walkach odwrotowych na Lubelszczyznę, gdzie walczy pod Rejowcem w skaldzie 29 Rezerwowej Brygady Piechoty.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 

     
    Mianowski –Bigay  Leonard
    [1912-1939], ppor. rez. br. panc.[1937]
    Ur. 5 XI 1912. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych przydzielony do korpusu oficerów rez. broni pancernych. Awansowany do stopnia ppor. rez. br. panc. 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział nas stanowisku d-cy II plutonu w szwadronie TK 51 dywizjonu panc. Krakowskiej Brygady Kawalerii. Poległ w walce z Niemcami 9 IX 1939 w m. Pastwiska. Pochowany na cmentarzu wojennym w Iłży.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2006

     
    Miazga Leon 
    [1907-1973], por. sł. st. sap. [1935] w PSZ kpt./mjr/ ppłk 
    Ur. 31 VIII 1907 w Kątach pow. Biłgoraj. Uczęszczał do 8 klasowego Gimnazjum Humanistycznego w Janowie Lub., gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie 15 XI 1929 do 27 VII 1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie n kursie unitarnym, potem praktyki do X 1930. Następnie w latach 1930-1932 w szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W okresie 1932-1933 przebywał n kursie aplikacyjnym. Promowany 15 VIII 1933 na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1932 z przydziałem do 8 batalionu saperów w Toruniu na stanowisko d-cy plutonu i instruktora. Do stopnia por. sł. st. sap. awansowany 1 I 1935. W XII 1936 przeniesiony do Brygady KOP „Podole” z przydziałem do kompanii saperów KOP „Czortków”, gdzie w latach 1937-1939 d-cą plutonu zmotoryzowanego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach na stanowisku d-cy plutonu zmotoryzowanego z kompanii saperów „KOP „Czortków” w składzie 1 Pułku Kawalerii KOP. Walczył z Niemcami m. in. n Lubelszczyźnie. Od 2 x 1939 w niewoli sowieckiej. Wieziony w łagrach, skąd został zwolniony po podpisaniu umowy Majski -Sikorski w VIII 1941. Po zwolnieniu z łagru od IX 1941 służy w Armii Polskiej w ZSRR, z którą został ewakuowany przez Irak na Bliski Wschód. Następnie d-ca 2 kompanii saperów w 3 batalionie saperów 3 DSK II Korpusu Polskiego. Uczestnik kampanii włoskiej 1944-1945. Podczas walk odznaczył się męstwem i odwagą oraz skutecznym wykonywaniem zadań. W 1946 ewakuowany do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tam zamieszkał na stałe w Chicago. Zorganizował w Chicago Stowarzyszenie Saperów Polskich.
    Odznaczony: VM kl. 5 10621 i 4 kl. nr ooo95, KW 2x
    Zmarł w X 1973 w Chicago. 
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001.

     
    Michalak Alfred
    [1902-?], ppor. rez. kaw.[1927]
    Ur. 9 XI 1902. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii Nr 1 w Suwałkach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1927 z przydziałem do 3 p. szwol. W Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Grodno. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 4 szwadronie 3 p. szwol. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do SGO „Narew”, potem po reorganizacji w składzie Brygady Kawalerii „Edward”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 3 p. szwol. od Suwałk na Lubelszczyznę. 
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Michalczuk Aleksander
    [1906-1939], kpt. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 26 VI 1906. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 17 IX 1928 – 28 VII 1929 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach X 1929- VIII 1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 3 psp w Bielsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 dowodził 7 kompania III batalionu  3 psp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. Piech. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta 3 psp w składzie 21 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 3 psp od Bielska n Lubelszczyznę. Poległ 19 IX 1939 pod Ulowem w walce z Niemcami.
    Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu
    D. Pers. Nr 6 z 15 VIII 193; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989. 

     
    Michalik Henryk
    [1911-2002] oficer sł. st. kaw. ppor.[1939], w PSZ por./rtm/
    Ur. 29 IX 1911 w Andrzejewie, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej, potem uczył się w szkole średniej. Od 1930 służył ochotniczo w wojsku z przydziałem do 5 p. uł. w Ostrołęce. Ukończył Szkolę Podoficerską Kawalerii. Służył w wojsku jako podoficer zawodowy. Od 20 IX 1936 do VI 1938 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów – klasa kawalerii- w Bydgoszczy. Po likwidacji szkoły został przeniesiony w 1938 do Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu z przydziałem do 2 plutonu szkolnego . Praktyki odbywał w 1 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 1 p. uł. na stanowisku dowódcy 2 plutonu w 2 szwadronie 1 p. uł. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, potem od 20 IX 1939 w składzie Brygady Kawalerii „Edward” podporządkowanej w końcowej fazie kampanii wrześniowej dowódcy SGO „Polesie”. Rozkazem NW wP z 13 IX 1939 został mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VIII 1939.  Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Podczas walk 13 IX 1939 pod Olszewem był ranny. Podczas walk pod Kockiem 2-5 IX 1939 został ranny po raz drugi. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. In. w oflagu IV c w Coldiz, potem w Lubece. Po uwolnieniu  zniewoli w V 1945 wyjechał do Włoch i tam wstępuje do służby w II Korpusie Polskim gen. W. Andersa. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw., potem awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. Ewakuowany w 1946 do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 powrócił jako inwalida wojenny do kraju. Mieszkał w Sopocie. Od 1919 działą aktywnie jako członek Rady fundacji na Rzecz Jazdy Polskiej w Grudziądzu. Awansowany 25 VII 2000 do stopnia mjr w st. sp.
    Zmarł w Gdańsku 15 XI 2002.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy –klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1989; tenże: Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; 

     
    Michalik Jan
    [1890-?], ppłk sł. st. art.[1937]
    Ur. 28 V 1890. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 1 pac. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony po 1926 z 1 pac do Departamentu Art. MSWoj. Do stopnia mjr-a sł. st. art. awansowany 1 I 1928. w 1928  przeniesiony do   7 pac w Poznaniu na stanowisko d-cy I dyonu 7 pac. W 1930 przesunięty z funkcji d-cy dyonu na stanowisko kwatermistrza 7 pułku. W 1933 przesunięty na stanowisko d-cy dyonu. Awansowany 19 III 1937 awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. Przeniesiony na stanowisko I z-cy d-cy 9 pac. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy Ośrodka Zapasowego Artylerii Ciężkiej w Chełmie Lub.
    Odznaczony: KW, ZKZ, MN
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 5 21 II 1928;Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Michalik Stanisław Jan
    [1913-?]. ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 19 XI 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, a w latach 1934-1936 w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VI 1936 z przydziałem do 15 pp w Dęblinie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 2 kompanii CKM I batalionu 15 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii CKM w II batalionie 94 pp rez. w składzie 39 DPRez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 94 pp rez.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Michalski Czesław
    [1910-?], ppor. rez. kaw.[1935]
    Ur. 14 X 1910. Absolwent gimnazjum z maturą. W okresie od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych rezerwy artylerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 p. szwol. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych minowany na stopień ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 1 p. szwol. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach Warszawskiego Pułku Ulanów na stanowisku d-cy plutonu w 2 szwadronie. Walczył na Lubelszczyźnie. Dalsze losy n/n.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Michalski Józef
    [1909-1939], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 13 III 1909 . Po ukończeniu szkoły średniej obywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 11 pp w Tarnowskich Górach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 11 pp w skaldzie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 11 pp o Tarnowskich Gór  na Lubelszczyznę. Podczas walk na Lubelszczyźnie zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu w Chełmie, gdzie zmarł w wyniku odniesionych obrażeń 24 X 1939.
    Pochowany na cmentarzu wojennym w Chełmie-Strupin Duży.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Michalski Marceli Kazimierz
    [1899-1939], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 4 XII 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-1920. Mianowany do stopnia por. sł. st. piech. 1 V 1921 służył nadal w 21 pp. W 1923 przeniesiony do 77 pp, gdzie pełnił rożne funkcje.  Przeniesiony w IV 1930 z 77 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu w kompanii granicznej. W VI 1934 przeniesiony z KOP do 75 pp w Rybniku, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany  19 III 1937. W latach 1937-1939 dowodził 1 kompanią w I batalionie 75 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 10 kompanii strzeleckiej IV baonu 75 pp przydzielonego do Grupy Fortecznej „Katowice”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym grupy fortecznej od Śląska na Lubelszczyznę. Poległ w walce 17 IX 1939 w m. Józefów. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Łosińcu.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934.

     
    Michalski Władysław Ignacy
    [1892-1940], płk dypl. sł. st. piech.[1938], pośm. gen. bryg.[2007]
    Ur. 26 VI 1892 w Rozdzielni w Beserabii, syn Ignacego i Karoliny z Twardowskich. Ukończył szkołę średnią z maturą. W latach 1914-1917 służył w armii rosyjskiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej. Mianowany chor. piech., potem ppor. piech. Od jesieni 1917 służy w 1 Korpusie Polskim w Rosji. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach IV armii, potem III Powstania Śląskiego. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem odf 1 VI 1919 Służył w 74 pp. Ukończył kurs WSWoj. w Warszawie w 1922. W stopniu kpt. SG przydzielony do sztabu 27 DP. Awansowany 1 VII 1923 do stopnia mjr-a SG sł. st. piech. Przeniesiony po 1925 z 74 pp do 50 pp na stanowisko d-cy batalionu, potem do sztabu 29 DP. Do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony w 1931 d0 22 pp na stanowisko z-cy d-cy pułku. Od 30 I 1936 do 4 VI 1938 d-ca 86 pp. Awansowany do stopnia płk-a dypl. sł. st. piech. 19 III 1938. Przeniesiony do sztabu DOK II Lublin. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV  lub V 1940.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ, SKZ, MN, Medal za Wojnę 1918-1921.
    Prezydent RP pośmiertnie mianował go  5 X 2007 gen. bryg.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Michałowski Jan
    [1896-?], rtm. sł. st. tab.[1936], pośm. mjr [2007]
    Ur. 25 V 1896 w Święcanach na Wileńszczyźnie, syn Wiktora i Salomei ze Świrkowskich. Absolwent szkoły średniej, potem student USB w Wilnie. Uczestnik i wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach Dywizji Litewsko-Biłoruskiej. Zweryfikowany w stopniu  por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 1922 służy w 3 dyonie taborów na stanowisku oficera administracyjno-materiałowego. W 1928 służył przejściowo w 3 Okręgowej Składnicy Taborów. W 1932 w kadrze oficerów 3 dyonu taborów. Awansowany 1 I 1936 do stopnia rtm. sł. st. tab. i przeniesiony do DOK IX, gdzie pełnił funkcję oficera ordynansowego d-cy DOK. W kampanii wrześniowej 1939 bierze do 17 IX 1939 udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy SGO „Polesie”. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Wieziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 w Lesie Katyńskim przez funkcj. NKWD.
    Odznaczony: SKZ
    Decyzją MON z 5 X 2007 został pośmiertnie mianowany mjr tab.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Michel Marian Piotr
    [1915-?],  ppor. rez. art.[1938]
    Ur. 24 IX 1915. absolwent szkoły średniej. W okresie od 18 IX 1935 do 28 VI 1936 odbywał służbę  wojskową w 4 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy  Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki i ćwiczenia odbywał w 3 pal w Zamościu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 3 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Zamość. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu, potem  oficera zwiadu 9 baterii III dywizjonu z 3 pal przydzielonego do wspierania działań 39 DP Rez. Uczestnik walk na szlaku bojowym dywizjonu. Po walkach pod Cześnikami 22 IX 1939 zaginął.
    J. Łukasiak. Wołyńska szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000 R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Zarzycki. 3 pal. Pruszków 2005; Z. Tarasiewicz. Wspomnienia żołnierza. W-wa 1994.

     
    Michelis Dionizy Kazimierz
    [1905-1966], por. sł. st. kaw.[1934]
    Ur. 09 X 1905. Syn Maksymiliana. Ukończył szklone średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu . Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1931 z przydziałem do 3 p. szwol. w Suwałkach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. w latach 1937-1939 d-ca plutonu łączności 3 p. szwol. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 3 p. szwol. a od 14-17 IX 1939 dowodził 3 szwadronem 3 p. szwol. Po 20 IX 1939 przekroczył z grupą żołnierzy i oficerów granicę z Litwą, gdzie zostaje internowany w obozie jenieckim. Po zajęciu w VI 1940 terenu Litwy przez wojska sowieckie dostał się do niewoli sowieckiej. Wieziony m. in. w Griazowcu, potem w łagrach. Po podpisaniu umowy Sikorski-Majski w VIII 1941 został zwolniony z łagru. Od IX 1941 służy w Armii Polskiej gen. W. Anders w ZSRR, gdzie dowodzi zwiadem konnym 15 pp. Ewakuowany w 1942 z ZSRR przez Iran na Bliski wschód. Po reorganizacji od 1943 służy w II Korpusie Polskim gen. W. Andersa. Służył m. In. w 5 p. przeciwpancernym. Uczestnik kampanii włoskiej 1944-1945. Awansowany do stopnia rtm. W 1945 dowodził szwadronem w 25 p. uł. Ewakuowany w 946 do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 powrócił do kraju. Mieszkał w Olsztynie, gdzie zmarł 0 XII 1966
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Michniewicz Marian
    [1913-?],  ppor. sł. st. kaw.[1937], płk w st. sp.
    Ur. 10 III 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie n kursie unitarnym. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 5 p. uł. w Ostrołęce. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 2 szwadronie 5 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 2 szwadronie 5 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na szlaku bojowym pułku m. in. na Lubelszczyźnie. Wojnę przeżył. Brał udział w zjazdach kawalerzystów w Grudziądzu.
    Żyje/2008
    Tajny Dz. Pers. Nr z 15 X 1937; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybak – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Michniewski Stanisław
    [1900-+?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 13 IV 1900. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od 1919. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany 1 I 1921 ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 67 pp w Brodnicy. Do stopnia por. awansowany 1 I 1923. W 1923 przejściowo odkomenderowany do sztabu 4 DP, skąd w 1924 powraca do macierzystego pułku. Długoletni oficer 67 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony w 1934 z 67 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Bonu KOP „Sienkiewicze”, gdzie był m. In. d-cą plutonu, potem kompanii. Awansowany 19 III 1937 do stopnia kpt. sł. st. piech. dowodził kompanią odwodową Baonu KOP „Sienkiewicze”. W V 1939 mianowany z-cą d-cy utworzonego Baonu KOP „Hel”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku d-cy kompanii odwodowej w batalionie KOP „Sienkiewicze” dowodzonym przez ppłk-a  J. Daszkiewicza w składzie Brygady KOP  „Polesie”. Uczestnik walk z Sowietami, potem Niemcami na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr  11 z 7 VI 1934; R. Ryba – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-939. Pruszków 1998.

     
    Miciński Wacław
    [1900-1940], kpt. sł. st. piech.[1934], pośm. mjr[2007]
    Ur. 28 IX 1900 w Kijowie, syn Józefa i Stanisławy z Masztakowskich. Absolwent gimnazjum realnego. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 31 pp. Od 4 VIII 1921 do 7 VII 1922 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, potem w latach IX 1922- VII 1923 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1923 z przydziałem do 14 pp we Włocławku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 1 VII 1925. Z dniem 22 III 1926 odkomenderowany na 3 i pół miesięczny kurs w Centralnej Wojskowej Szkole Gimnastyki i Sportu w Poznaniu. Po ukończeniu kursu powraca do 14 pp, gdzie pełni funkcje m. in. instruktora WF. Przeniesiony w 1928 na stanowisko oficera – instruktora WF do szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1934. Przeniesiony z dniem 15 IX 1934 z Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie do 73 pp w Katowicach na stanowisko d-cy kompanii, potem w I Okręgowym Urzędzie PW i WF, gdzie pełnił funkcję kmdt-a Legii Oficerskiej Uczelni. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku   d-cy II batalionu 116 pp rz. w składzie 41 DP. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach po 17 IX 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: KW.
    Decyzją MON z 5 X 200 mianowany pośmiertnie mjr piech.
    Dz. Pers. nr 62 z 29 VII 1923; Dz. Pers. Nr 19 z 6 V 1926; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. W-wa 2006.Charków. Księga cmentarna.W-wa 2003

     
    Midura Franciszek
    [1891-1939],mgr, mjr sł. st. aud. [1931]
    Ur. o3 X 1891. ukończył gimnazjum z maturą. Brał udział w I wojnie światowej w szeregach armii austriackiej. Ukończył kurs szkoły  oficerskiej rezerwy. W WP od Xi 1918 w stopniu ppor. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany 1 IV 1919 do stopnia por. sł. st. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 2 psp w Sanoku, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-cy kompanii. Przeniesiony z dniem 1 IX 1928 z 2 psp do Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 9 a w Łukowie na stanowisko d-cy kompanii. Przeniesiony z dniem 1 IX 1929 z rozwiązanego Baonu Podchorążych Rez. Piechoty Nr 9 a do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, gdzie w latach 1929-1931 pełnił funkcję d-cy kompanii szkolnej. Jednocześnie studiował na Wydziale Prawa UJ w Krakowie, gdzie uzyskał w 1931 dyplom naukowy mgr-a praw. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1931. W 1931 przeniesiony z  Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie do WSO Nr V w Krakowie w celu odbycia praktyki sądowej. Później do VIII 1939 sędzia orzekający WSO V w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby sprawiedliwości Grupy Fortecznej Obszaru Warownego Śląsk”. Walczył na szlaku bojowym grupy. Podczas walk ranny.
    Zmarł w Krakowie 4 X 1939
    Odznaczony: MN, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. nr 1 z 28 I 1931;Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Miechurski Stanisław
    [1897-?], kpt. sł. st. żand.[1933] 
    Ur. 18 VI 1897. Uczęszczał do C.K. II Gimnazjum w Nowym Sączu. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. służył jako oficer żandarmerii wojskowej w 10 Dywizjonie Żandarmerii w Przemyślu, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony w I 1931 z 10 Dywizjonu Żandarmerii do Centrum Wyszkolenia Żandarmerii w Grudziądzu na stanowisko instruktora. Awansowany 1 I 1933 do stopnia kpt. sł. st. żand. Po 1935 przeniesiony z Centrum Wyszkolenia Żandarmerii do 9 Dywizjonu Żandarmerii w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu żandarmerii Pińsk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 94 plutonu żandarmerii w SGO „Polesie”, która ochraniała Kwaterę Główna SGO „Polesie” . Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; 

     
    Miecznikowski Stanisław
    [1904-?], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 25 IX 1904. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1 X 1926- 15 VII 1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie., gdzie odbywał przeszkoleni na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. Sł. ST. Piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 75 pp w Chorzowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 75 pp pełni różne funkcje. Ukończył kurs unifikacyjny dla dowódców kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1938. w latach 1938-1939 dowodził 8 kompanią strzelecką III batalionu 75 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 8 kompanii III batalionu 75 pp. w składzie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Chorzowa na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza – Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Mielczarek Walerian
    [1899-1988], por. sł. st. piech.[1929], w konspiracji ZWZ/NOW/NSZ kpt. [1943], mjr [1944], ps. „Orkan”, „ Stanisław”, „Wołyniak”, vel Stanisław Wołyniak
    Ur. 29 VII 1899 w Batum na Kaukazie. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 50 pp w Kowlu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Długoletni oficer 50 pp. W latach 1938-1939 w Kowalskim Batalionie ON na stanowisku d-cy 1 kompani Kowel i jednocześnie kmdt PW na pow. kowelski. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii sztabowej w Batalionie Fortecznym „Mikołów” przydzielonej do Grupy „Jagmin”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym GO „Jagmin”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Podczas okupacji czynny w konspiracji ZWZ/ NOW, potem od 1942  w NSZ, gdzie pełnił funkcję szefa łącz. Komendy Okręgu NSZ Kielce. Awansowany do stopnia kpt. 11 XI 1943. Od 6 VIII 1944 szef łącz. Brygady Świętokrzyskiej. Był m. in. wykładowcą na kursie podchorążych z zakresu łączności. Rozkazem KG NSZ awansowany 11 XI 1944 do stopnia mjr-a. Od 17 X 19454 członek sądu polowego, przewodniczący komisji egzaminacyjnej  w zakresie łączności i służby wewnętrznej  na brygadowym kursie podchorążych 4-5 I 1945. Od II do 13 VII 1945 pełnił funkcję kwatermistrza brygady, później kmdt bloku V w Coburgu. 22 VIII 1945 oddelegowany do II KP we Włoszech. W 1946 ewakuowany do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji mieszkał w Manchesterze, gdzie zmarł 01 VIII 1988.
    Rocznik oficerski 1928,1932; Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1928; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Bohun-Dąbrowski. Byłem D-cą Brygady Świętokrzyskiej NSZ. Wyd. Wers 1989.

     
    Mielniczuk  Arsenij
    [1906-?], kpt. sł. st. art.[1938]
    Ur. 15 III 1906. ukończył szkołę średnią. W okresie 1 X 1926- 15 VII 1927 w Szkole podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W  latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 17 pap w Gnieźnie n stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Ukończył kurs dowódców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, skąd został przeniesiony do 6 pac we Lwowie. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W 1939 w dyspozycji d-cy 6 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii  30 pal, potem w załodze twierdzy „Brześć” nad Bugiem, potem w Grupie płk. W. Filipkowskiego. Walczył na Lubelszczyźnie. 
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932;R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Mielżyński Jerzy
    [1901-1973], rtm. rez. kaw. [1935]
    Ur. 19 IV 1901. Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent 2 klasy kawaleryjskiej Szkoły Podchorążych. Dekretem L. 2609 z dnia 16 II 1921 mianowany z dniem 1 I 1921 ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do 2 p. uł. Zweryfikowany w stopniu por. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1922.Przeniesiony w 1922 do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 2 p. uł. zajmował się prowadzeniem majątku Drzązgowie pow. Środa Wlk. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany 1 I 1935 do stopnia rtm. rez. kaw. z przydziałem do 2 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Gniezno. Zmobilizowany latem 1949 do WP i cielony do 2 p. uł. w Suwałkach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadronu 2 p. uł. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, a w końcowej fazie kampanii wrześniowej 1939 walczy w składzie Brygady Kawalerii „Plis’ podporządkowanej SGO „Polesie”. Walczył 3-5 X 1939 pod Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 x 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał do IV 1945 w oflagu VII A w Murnau. Uwolniony z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gzie wstępuje do II Korpusu Polskiego. Przydzielony do 14 Wielkopolskiej Brygady Pancernej, gdzie pełnił funkcje z-cy k-dta Kwatery Głównej. W 1946 ewakuowany do Wlk. Brytanii, gdzie po demobilizacji osiadł na stałe.
    Zmarł 03 X 1973 w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11923
    Dz. Pers. Nr 8 z 26 II 1921; Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski Rezerw 1934; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Mierczyński Leon 
    [1912-1940], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 26 I 1912 w Antoninie k. Ciechanowca pow. Bielsk Podlaski. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 82 pp w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. w latach 1937-1939 dowodził plutonem w 1 kompanii CKM I batalionu 82 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 182 pp rez. w składzie 60 DPRez. Uczestnik walk n Lubelszczyźnie. Podczas walk ranny. Ukrywał się w domu swego brata Józefa w Antoninie pow. Bielsk Podlaski. Po wyleczeniu ran wyjechał do Warszawy, gdzie nawiązał kontakty konspiracyjne z gen. M. Tokarzewskim, od którego otrzymał polecenie zorganizowania Podlaskich Batalionów Służby Zwycięstwa Polski. Po powrocie na teren Podlasia organizuje oddziały konspiracyjne na terenie okupacji sowieckiej. Wielu żołnierzy organizacji spalonych ukrywa się przed NKWD. Katem 1940 wyjechał do Warszawy w celu zorganizowania pomocy dla swych żołnierzy. Na teren Podlasie powrócił w X 1940 z rozkazem zorganizowania przerzutu spalonych ludzi na teren okupacji niemieckiej. Podczas przebijania się przez granice został ranny i wzięty do niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w więzieniu w Siedlcach, skąd został przewieziony na Pawiak, gdzie w XII 1940 został zamordowany. 
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; j. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Miernik Jerzy Zenon
    [1908-1977], por. sł. st. art.[1935]
    Ur. 1908. Absolwent gimnazjum. W latach 1929-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 3 pal na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1938-1939 d-ca 1 baterii w I dywizjonie 3 pal. W kompanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii I dywizjonu 3 pal w skaldzie 3 DPLeg. Walczył z wrogiem pod Iłż , potem n Lubelszczyźnie.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał w Warszawie gdzie zmarł  6 XI 1977.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; 

     
    Mierzejewski  Kazimierz
    [1903-?], kpt. sap. inż.[1938]
    Ur. 14 II 1903. Absolwent szkoły średniej z maturą. Absolwent Oficerskiej Szkoły Inżynierii w Warszawie. Promowany w 1928 na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1927. Przeniesiony do kadry oficerów saperów z skierowaniem na kurs aplikacyjny, gdzie przebywał w okresie 1927-1928, potem w 1 p. saperów. Odkomenderowany na studia na Politechnikę Warszawską, którą ukończył uzyskując dyplom inżyniera. Oficer - wykładowca w Centrum Wyszkolenia Saperów, potem. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 19 III 1939. W latach 1938-1939 w rezerwie personalnej przy Inspektorze Saperów oraz kierownik studiów w Wydziale Studiów. W Sztabie Głównym WP. W kampanii wrześniowej 10939 bierze udział na stanowisku oficera w dowództwie saperów w sztabie Grupy armii gen. S. Dęba – Biernackiego. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927;Dz. Pers. nr 3 z 29 I 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Mierzejewski Tadeusz
    [1891-1940], mjr. sł. st. piech./rez. [1939]od 1933 w rezerwie, pośm. ppłk [2007]
    Ur. 28 I 1891 w Warszawie, syn Jana i Jadwigi z Jagiełłów. Po ukończeniu szkoły średniej wcielony do służby w armii rosyjskiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej piechoty. Walczył na froncie I wojny światowej. W latach 1917-1918 czynny w POW. Walczył z bolszewikami. Podczas walk jesienią 1918 dostał się do niewoli sowieckiej. Do kraju powrócił w II 1919. Od II  1919 w WP służył w 21 pp, potem w 16 BP i 8 DP . Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 21 pp, skąd został w 1922 odkomenderowany do
    Departament I Piechoty MSWoj., skład powraca w 1924 do 21 pp. 17 XII 1924 awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Po 1925 odkomenderowany z 21 pp do Biur Pers. MSWoj. na stanowisko referenta  z jednoczesnym przeniesieniem do Kadry Oficerów Piechoty. Z dniem 1 II 1933 przeniesiony z Biura Pers. MSWoj. do dyspozycji Prezesa Rady Ministrów na okres 6 miesięcy z zachowaniem dodatku służbowego. W 1934 powraca do Biura Pers. MSWoj. Z dniem 31 VII 1934 przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 21 pp. Po przejściu do rezerwy pracował na stanowisku dyrektora biura personalnego Naczelnej Dyrekcji Lasów Państwowych. Awansowany 19 III 1939 do stopnia mjr-a rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kierownika samodzielnego referatu personalnego Armii „Modlin”. Walczył na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 w Charkowie przez funkcj. NKWD.
    Odznaczony: KN z M, KW, SKZ
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany ppłk piech.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928, 1932; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939., Kraków 2003; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939.  W-wa 1987; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Mierzikowicz Stanisław
    [1908-?],oficer sł. st. kaw. WP, ppor. [1937], w konspiracji ZWZ-AK, por., ps. „Mirża”, „Strzałkowski”, „Wilga” vel Stanisław Lisek
    Kmdt Rejonu Sobienie Jeziory-Osieck 1940- V 1942. Obwód Garwolin ZWZ-AK.
    Ur. 02 IV 1908. Od 1930 podoficer zawodowy kawalerii WP. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy /klasa kawaleryjska/. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 01 X 1937 z przydziałem do 1 psk w Garwolinie na stanowisko młodszego oficera szwadronu. Był instruktorem w szwadronie szkolnym 1 psk. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 1 plutonu w 2 szwadronie psk i jednocześnie z-ca d-cy szwadronu. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 1 psk. Walczył pod Tomaszowem Lub. 18 IX 1939, gdzie odznaczył się męstwem i odwagą. Odznaczony VM kl. 5. Po zakończeniu działań wojennych unika niewoli i 18 X 1939 przybył do m. Całowania- majątku Teodora Drewitza, chrzestnego sztandaru 1 psk. Po kilku dniach przeniósł się do Radwankowa i rozpoczął prace organizacyjne na terenie Sobienie Jeziory, Wiga, Osiek, Piętrówek i Całowanie. Do organizacji werbował głównie b. żołnierzy 1 psk. W XII 1939 zaprzysiężony do ZWZ przez por. Czesława Benickiego. W latach 1940 -1942 był k-dtem Ośrodka ZWZ-AK Sobienie Jeziory– Osieck w Obwodzie ZWZ-AK Garwolin. Jednocześnie od III 1940 mieszkał w Łucznicy i oficjalnie pracował jako leśniczy w miejscowym nadleśnictwie pod przybranym nazwiskiem Stanisław Lisek. Od X 1941 był także d-cą Ośrodka odtwarzania 1 psk w Garwolinie. Od 1943 był d-cą placówki zrzutowej „Spodek” na terenie gminy Osiek. Brał udział w działaniach prowadzonych podczas akcji „Burza” latem 1944. Awansowany w AK do stopnia por. sł. st. kaw.
    Po wojnie w kraju. Żył w 1978.
    Żona Mieczysława ps. „Tusia”, „Sosenka”
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; Z. Gnat- Wieteska. AK Obwód „Gołąb” – Garwolin. Pruszków 1997.

     
    Mierzwiński Zdzisław Zbyszko Stanisław Juliusz
    [1912-1940], ppor. sł. st. piech.[1936], pośm. por.[2007]
    Ur. 30 III 1912, syn Kazimierza i Janiny. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 75 pp w Chorzowie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 6 kompanii II batalionu 75 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu, a od 4 IX 1939 dowodzi 5 kompania II batalionu 75 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków””. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 75 pp od Śląska na Lubelszczyznę. Po walkach na Lubelszczyźnie przemieszczał się w kierunku granicy z Węgrami. Ujęty przez sowietów i uwięziony w obozie w Staronbielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany por. piech.

    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1 . Katowice 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003. 

     
    Mierzyński Tadeusz Cyprian
    [1899-1987], por. rez. kaw.[1939]
    Ur. 26 IX 1899. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920. Służbę wojskową odbywał na kursie Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych 1 VII 1925 awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z przydziałem do 5 p. uł. w Ostrołęce. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa. Do stopnia por. rez. Kaw. Awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 4 szwadronie 5 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii.
    Po wojnie w kraju.
    Zmarł 4 VI 1987 w Warszawie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse w oficerskie 1935-1939. Kraków 2003

     
    Mierzyński Władysław Jan
    [1903-?], kadet, mjr dypl. sł. st. art. [1939]
    Ur. 07 VII 1903. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1922 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany 01 X 1924 na stopień ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 01 VII 1923 z przydziałem do 10 pap. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. służył nadal w 10 pap, skąd został z dniem 1 VIII 1931 przeniesiony do szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyński na stanowisko instruktora w baterii szkolnej. Awansowany 1 I 1933 do stopnia kpt. sł. st. art. Z dniem 1 IX 1933 powraca do macierzystego 10 pal, potem przeniesiony do Kadry Oficerów Artylerii z jednoczesnym skierowaniem na studia do WSWoj.  Warszawie, gdzie był słuchaczem w okresie XI 1993-X 1935. Po ukończeniu WSWoj. Przydzielony do 1o DP na stanowisko oficera sztabu., potem przeniesiony do 26 pal w Skierniewicach, gdzie dowodził 6 bateria w II dywizjonie. Do stopnia mjr-a dypl. sł. st. art. awansowany 19 III 1939. W III 1939 przeniesiony do Oddziału II organizowanego sztabu Armii „Modlin” na stanowisko oficera oddziału. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach Armii „Modlin”, potem w Grupie Armii gen. E. Przedrzymirskiego. Walczy z wrogiem  na Lubelszczyźnie do 26 IX 1939. Po zakończeniu walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w okresie X 1939-IV 1945 w oflagu VII A w Murnau, skąd został uwolniony 29 IV 1945. Po odzyskaniu wolności pozostał na Zachodzie, służył w PSZ, Po demobilizacji w 1947 wyjechał do Kanady i tam osiadł na stałe.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-w 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; tenże: Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Roczniki oficerskie 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. W Warszawie. Londyn 1939

     
    Miętus Karol
    [1902-1940],  rtm. sł. st. kaw. [1935]
    Ur. 8 I 1902. Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920 W  okresie  od 14 II 1921 do 21 VI 1921 w Szkole Podchorążych  w Warszawie – klasa kawalerii Nr  38. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 XI 1921. Służył w 26 p. uł. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1923. Długoletni oficer 26 p. uł. gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1935. W latach 1936-1939 pełnił funkcję d-cy szwadronu gospodarczego oraz adiutanta 26 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 26 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na szlaku bojowym 26 p. uł. Walczył m. on. na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Zamordowany przez funkcj. NKWD w 1940. Jego nazwisko znajduje się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej.
    Odznaczony; SKZ
    Wzięty do niewoli sowieckiej. Zamordowany przez funkcj. NKWD. 
    Dz. Pers. Nr 9 z 14 IV 1922; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Miga Stanisław
    [1908-1992], por. sł. st. piech.[1936], kpt. rez.
    Ur. 16 IV 1908 w Wadowicach Górnych. Absolwent gimnazjum w Wadowicach. W okresie 1930-931 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywa przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany 15 VIII 1933 na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 12 pp w Wadowicach na stanowisko -d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca 4 kompanii II batalionu 12 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 51 samodzielnej kompanii CKM/przeciwlotniczych/ na taczankach w składzie 6 DP. Od 20 IX 1939 w niewoli niemieckiej, Przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu , a od VII 1940 w oflagu II C w Woldenbergu., gdzie aktywnie działał w jenieckiej konspiracji wojskowej. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Wrocławiu.
    Zmarł 16 I 1992 we Wrocławiu
    Odznaczony: VM kl. 5
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-w 1975.

     
    Migdał Michał
    [1905-?],  ks. kap. rez.[1939]
    Ur. 26 IX 1905. Ukończył Seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana. Mianowany kapelanem rez. 28 IV 1939  z starszeństwem od 1 I 1939. podczas kampanii wrześniowej 1939 był kapelanem 202 pp rez. z 21 DPGór. Po wojnie od 1 IX 1945  był proboszczem parafii w Sierszy. -   był jeszcze w 1955
    Dalsze losy n/n
    Kapelani wrześniowi./opr. W. J. Wysocki/. W-wa 2001;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Migula Ewald
    [1912-?], por. sł. st. piech. [1938], w SZP/ZWZ/AK ps. Oracz”, „Paweł”, „Raróg” , kpt. [1941], mjr [1944]
    Ur. 23 XI 1912 w Krakowie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 19332-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 1 psp w Nowym Sączu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 był   d-cą plutonu w 3 kompanii szkolnej Centralnej Szkoły Podoficerów KOP w Osowcu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta III batalionu 135 pp rez. Walczył z wrogiem na odcinku obronnym Wizna, potem w składzie SGO „Polesie”. Po kapitulacji SGO „Polesie” unika niewoli i przedostaje się do Krakowa. Od początku 1940 podejmuje działalność w strukturach SZP/ZWZ na terenie Krakowa, potem Krzeszowic. W 1941 przeniesiony do sztabu Okręgu Śląskiego ZWZ/ AK, gdzie obejmuje funkcję szefa Oddziału III sztabu. Należał do grona głównych organizatorów konspiracji ZWZ/AK na Śląsku. Awansowany do stopnia kpt. 11 XI 1941. W 1943 organizował Kedywu i oddziały partyzanckie w Beskidzie Śląskim i Żywieckim. Pełnił również funkcję szefa sztabu okręgu. Czynny w konspiracji AK do rozwiązania w I 1945, potem w strukturach poakowskich DSZ do ujawnienia w X 1945. Po ujawnieniu mieszkał i pracował na Śląsku do czasu przejścia na emeryturę w 1973. Był represjonowany.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ z M,
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989;J. Niekrasz. Z dziejów AK na Śląsku. Katowice 1993; Z. Walter-Janke. W AK na Śląsku. Katowice 1986; M. Starczewski. Ruch Oporu na Górnym Śląsku i w Zagłębiu Dąbrowskim. Katowice 1988; A. Dziuba. Podziemie poakowskie w województwie ślasko-dąbrowskim w latach 1945-1947. Kraków 2005.

     
    Migurski  Adrian Wacław
    [1896-1965], por. rez. mar. inż. [1919],  w ZWZ/AK ps. „Prus”
    Ur. 26 XI 1896. Absolwent  szkoły średniej. Ukończył wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inż.  Uczestnik I wojny światowej.  Służył w armii niemieckiej. Walczył ochotniczo na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Przyjęty formalnie do WP 11 VI 1921 w charakterze urzędnika wojskowego. Przydzielony 25 VI 1921 do Warsztatów MW w Modlinie. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. rez. z starszeństwem od 1q VI 1919 –korpus oficerów technicznych Marynarki Wojennej. Z dniem 18 III 1922 przeniesiony do Kierownictwa Marynarki Wojennej w Warszawie. Z dniem  30 IV 1924  przeniesiony do Korpusu Oficerów Rezerwy MW. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w składzie Flotylli Rzecznej-Pińskiej. Był d-cą kolumny samochodowej dowództwa flotylli pińskiej. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Podczas walk dostaje się do niewoli niemieckiej. Przebywał w latach 1939-1940 oflagu II B w Arnswalde. Zwolniony z oflagu  przebywał w Warszawie. Pracuje oficjalnie w firmie Szypolański-Oddział w Międzylesiu. Czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK. Przydzielony do KG AK Oddział III –Wydział Marynarki Wojennej „Alfa” gdzie pełni funkcję szefa łączności. Uczestnik Powstania Warszawskiego. VIII- IX 1944. Wyszedł z stolicy z ludnością cywilną. Po 1945 przebywał na Wybrzeżu. Od 1946 pracuje w Zarządzie Stoczni Polskich w Gdańsku gdzie mieszkał. Był inwigilowany przez funkcj. UB.
    Zmarł w Gdańsku 10 III 1965.
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934;M. Ney-Krwawicz. KG AK. 1939-1945. W-wa 1990.
     
    1939 1940 niewola oflag II B
    1941 - 1945 firma Szypolańksi oddział Międzylesie
    od maja 1946 z Zarządzie Stoczni Polskich
    prześladowany przez bezpiekę

    Żródło: archiwum IPN
    inf. Grażyna Wosińska 03.01.2013

     
    Migurski Ryszard Roman
    [1913-?],  ppor. sł. st. kaw.[1937]
    Nota biograficzna w pracy: Suwalszczyzna 1939-1944.

     
    Mika Andrzej Józef
    [1898-1940], mjr sł. st. piech.[1938], pośm.  ppłk [2007]
    Ur. 14 IX 1898 w Kołaczycach pow. Jasło, syn Michała i Anny z Ślęzaków. Uczęszczał do gimnazjum w Jaśle. W WP od 1919. Uczestnik wojny 1919-1920 w szeregach 20 pp, potem w 1 p. wojsk kolejowych oraz w załodze pociągu panc. „Wilk”, potem „Groźny”. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 45 pp potem  w  5 pp Leg. Przeniesiony z dniem 5 X 1924 z 5 pp  Leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza - przydział 3  Baon KOP „Hoszcza”. Awansowany 1 I 1931 do stopnia kpt. sł. st. piech. Z dniem 1 IV 1931 przeniesiony z KOP do 10 pp Łowiczu na stanowisko d-cy kompanii. Przeniesiony w 1937 z 10 pp do Ośrodka Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie, gdzie pełni funkcje instruktora i wykładowcy. Awansowany 19 III 1938 do stopnia mjr-a sł. st. piech. w latach 1938-1939 kierownik kursów dla adiutantów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II baonu 115 pp rez. w 41 DPRez. Walczył na szlaku bojowym 115 pprez. m. in. na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 w Charkowie przez funkcj. NKWD.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany ppłk Piech.
    Odznaczony: SKZ, Medal za Wojnę 1918-1921.
    Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1924; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Ryba – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Mika Tomasz
    [1898-?], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 30 I 1898. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W V 1920 skierowany do batalionu zapasowego 55 pp, potem w okresie 25 V 1920-18 VIII 1920 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. 15 XII 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 XI 1920. Służył w 55 pp, potem przeniesiony w 1922 do 13 pp, gdzie pełni różne funkcje. Długoletni oficer 13 pp. Przeniesiony w 1929 z 13 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Z przydziałem do pułku KOP „Wilno”, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-1939 pełnił funkcję oficera granicznego oficera granicznego w pułku KOP „Wilno”. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 4 z 29 I 1921;Dz. Pers. nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. nr 13 z 9 XII 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945.  Z. 13. Londyn 1973.

     
    Mikołajczyk Stanisław Franciszek 
    [1911-?], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 24 VIII 1911. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 23 DP . Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935. zmobilizowany w 1939 do PW. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta III batalionu 75 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlak bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989; 

     
    Mikołajczyk Stefan Marian 
    [1910-1940], por. sł. st. kaw. [1934], pośm. rtm. [2007] 
    Ur. 05 II 1910 w Wojtkowie na Wileńszczyźnie, syn Jana i Antoniny z Pawskich. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1931 z przydziałem do 26 p. uł. w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu łączności 26 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był d-cą plutonu łączności Oddziału Kawalerii z Ośrodka Zapasowego Kawalerii Nowogródzkiej Brygady Kawalerii „Łuków”. Brał udział w walkach Niemcami i Sowietami. Dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany rtm. kaw. 
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Mikołajewicz Władysław 
    [1907-?], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 20 XI 1907. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 12 DP. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 i 1934 z przydziałem do 52 pp. Przed wojna pracował jako nauczyciel szkoły powszechnej w m. Tubylcze pow. Borszczów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w III batalionie / Baon KOP „Barszczów”/ 163 pp w składzie 36 DPRez. Walczył m. in.  na Kielecczyźnie. Wojnę przeżył. Po wojnie pracował  w zawodzie nauczyciela w Dobrodzieniu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Mikoszewski   Antoni
    [1909-1939], ppor. rez. kaw.[1937]
    Ur. 8 X 1909. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od 19 IX 1934 do 15 VII 1935 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 3 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie kawalerii dywizyjnej 21 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym szwadronu. Poległ w walce z Niemcami 19 IX 1939 w rejonie Ulowa n Lubelszczyźnie.
    Pochowany na  cmentarzu wojennym „Rotunda” w  Zamościu.
    St.. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Mikoś Tadeusz
    [1894-?], ppłk sł. st. piech.[1939]
    Ur. 21 I 1894. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył  na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 5 pp Leg. Awansowany 1 IV 1920 do stopnia por. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 5 pp Leg., gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony po 1926 z 5 pp Leg. O 30 pp w Warszawie na stanowisko d-cy kompanii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1928.W IV 1928 mianowany oficerem sztabowym 30 pp. Przeniesiony w X 1928 macierzyście z 30 pp do kadry oficerów piechoty z przydziałem do Biura Personalnego MSWoj. na stanowisko referenta. W 1929 powraca do 30 pp, gdzie od 12 VII 1929 do 30 III 1934 był  d-cą III batalionu. Przeniesiony do 1 Okręgowego Urzędu PW i WF na stanowisko inspektora WF i PW, potem k-dt okręgowy  ZS Nr 1. Przeniesiony w 1935 z I Okręgowego Urzędu PW i WF w DOK I do 18 pp  na stanowisko d-cy baonu. W latach 1937-1939 d-ca III baonu 18 pp. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 19 III 1939 i przeniesiony na stanowisko I z-cy d-cy 57 pp w Poznaniu, potem od VIII 1939 z-ca d-cy Ośrodka zapasowego 14 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w dowództwie Ośrodka Zapasowego 14 DP, gdzie dowodził oddziałem, który podporządkowano komandorowi W. Zajączkowskiemu. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW2x, ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 5 z 21 II 1928;Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,19289,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004

     
    Mikuliński Kazimierz  Stanisław
    [1891-1939], kpt. sł. st. piech.[1919]
    Ur. 25 II 1891. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Zatwierdzony w stopniu por. piech. z dniem 1 III 1920.Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. służył w 44 pp, gdzie pełnił różne funkcje. W III 1930 przeniesiony z 44 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Batalionu KOP „Dawigródek” , gdzie dowodził m. in. 1 kompanią Batalionu KOP „Dawigródek” . W kampanii wrześniowej 1939  dowodził 1 kompanią Baonu KOP „Dawigródek” w składzie Brygady KOP „Polesie”
    Poległ 28 IX 1939 w walce z Sowietami pod Szackiem
    Odznaczony; KW2x,SKZ2x,
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998 J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Mikuła  Józef
    [1912-?], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 09 III 1912. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorwie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 2 psp w Sanoku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. Piech. awansowany 19 III 1939. w latach 1938-1939  dowodził plutonem w 2 kompanii I batalionu 2 psp w Sanoku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM I batalionu2 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 2 psp.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Mikuła  Józef Jan
    [1902-?], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 22 VI 1902. Uczęszczał do gimnazjum. W okresie od 01 IX1925- o1 VII 1926 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym  kursie unitarnym. W latach 1926-1938 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. Piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 16 pp w Tarnowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Długoletni oficer 16 pp. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. dowodził kompanią strzelecką, a  w latach 1938-1939 pełnił funkcję adiutanta 16 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta 16 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. 
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006. 

     
    Mikusiński Zygmunt Jerzy
    [1915-?], ppor. sł. st. piech. [1937], w PSZ por.[1945]
    Ur. 19 IV 1915. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany do stopnia ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 2 pp Leg. w Sandomierzu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu w 2 kompanii CKM II batalionu 2 pp Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadu 94 pp rez. w składzie Grupy „Sandomierz”. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, skąd został przeniesiony do oflagu karnego nr VIII w Srebrnej Górze /Fort Ostróg/. W 1941 wywieziony do oflagu VII w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II Korpusu Polskiego z przydziałem do 1 batalionu strzelców karpackich 3 DSK. Awansowany w PSZ do stopnia por. sł. st. piech.
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska-Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn 1973.

     
    Milanowski Franciszek
    [1915-?], ppor. rez. art.[1939]
    Ur. w 1915?. Ukończył szkołę średnią. W okresie 18 IX 1935- 28 VI1936 odbywał służbę wojskową w 5 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Zmobilizowany do WP w 1939 i mianowany ppor. rez. art. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 5 baterii II dywizjonu 51 pal rez. zmobilizowanego prez 3 pal dla 39 DPRez.  przydzielonego do 39 DPRez. Uczestnik walk na szlaku bojowym 51 pal rez.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000

     
    Milbert Feliks 
    [1892-+1943? ], kpt. rez. dr med.[1930]
    Ur. 19 XI 1892 w Sandomierzu, syn Teofila. Absolwent szkoły średniej z maturą. Studiował następnie medycynę. Studia ukończył ostatecznie w 1925 uzyskaniem dyplomu lekarskiego.Uczestnik i wojny światowej. Od XI 1918 w WP. W stopniu ppor. brał udzial w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w1 pułku kolejowym. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 VIII 1920. Później macierzyście przydzielony do V Batalionu Sanitarnego i odkomenderowany na studia medyczne na Wydziale Lekarskiim UJ w Krakowie, gdzie otrzymał w 1925 dyplom lekarski i stopień dr  nauk medycznych. Po odbyciu stażu przydzielony do 6 pap w Krakowie na stanowisko lekarza sanit. pułku. Przeniesiony w 1929 z 6 pap do 2 pp Leg. w Sandomierzu na stanowisko lekarza pułku. Awansowany 1 I 1930 do stopnia kpt. sł. st. sanit. W 1934 służył nadal w 2 pp Leg. Po 1935 przeniesiony w stan spoczynku. Pracował nadal w swoim zawodzie. Zmobilizowany w 1939 do WP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza Zorganizowanej Grupy „Sandomierz“. Walczył z wrogiem na szlaku bojowy, Grupy „Sandomierz“, m. in. na  Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemeickiej. Zmarł w oflagu.
    Jego imieniem nazwno ulicę w Sandomierzu.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. nr 15 z 23 VIII 1929; 

     
    Miler Zdzisław Henryk
    [1911-1997], ppor. rez. kaw.[1935]
    Ur. 03 VIII 1911 w Rydze, syn Walentego i Elwiry z Kalinowskich. Dzieciństwo spędził na Litwie i w Petersburgu, od 1918 w Warszawie. W okresie 1922-193o uczył się w Gimnazjum im. A. Mickiewicza w Warszawie, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1930 studiuje na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W okresie od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki obywał w 13 p. uł. w Wilnie. Po odbyciu służby wojskowej kontynuuje studia. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z przydziałem do 13 p. uł. W I 1937 otrzymał dyplom mgr-a praw. W latach 1937-1939 pracuje na różnych stanowiskach w Banku Gospodarstwa Krajowego w Warszawie. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i przydzielony do 13 p. uł. w Wilnie w którego szeregach bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy plutonu w 3 szwadronie. Pułk wchodził w skład Wileńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady, a po jej rozpiciu z częścią 13 p. uł. przebił się na Lubelszczyznę. Wyróżnił się w walkach pod Suchowolą, potem pod Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem od 1941 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powraca do kraju. Podejmuje pracę zawodową w Spółdzielczym Banku Ogrodniczym w Warszawie. Od 1948 pracuje  w Państwowym Przedsiębiorstwie Budowlanym –Zjednoczenie Warszawskie, początkowo na stanowisku kierownika działu finansowego, potem z-cy dyrektora. W 1955 odwołany z funkcji do dyspozycji Centralnego Zarządu i przesunięty na stanowisko kierownika zaopatrzenia i transportu. Jako wybitny specjalista w tej dziedzinie został mianowany kierownikiem budowy  osiedla mieszkaniowego w Libii. Od 1973 pracuje w Warszawskim Przedsiębiorstwie Robót Drogowych na stanowisku z-cy dyrektora, potem pracował jako z-ca dyrektora d. s ekonomicznych na budowie autostrady w Czechosłowacji. Od I 1978 na emeryturze. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 25 VIII 1997. Pochowany na Cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 /za kampanię wrześniową/
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; www.welecja.pl /Welecja/Życiorysy.

     
    Milewski Edward
    [1894-1951], płk sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 13 X 1894 w Augustowie. Uczęszczał do szkoły średniej. Podczas I wojny światowej służył w armii rosyjskiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej kawalerii. Awansowany kolejno do stopnia chor. potem ppor. walczył na foncie zachodnim. Od 1917 w I Korpusie Polskim w Rosji. Służył  w 1 p. uł. Walczył w 1917 pod Krechowcami. Po rozwiązaniu w VII 1918 I KP powrócił do kraju. Od XI 1918 w WP. Służy w 1 p. uł i jego szeregach bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 1 p. uł. gdzie pełni rożne funkcje m. in. d-cy szwadronu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1927. W latach 1927-1929 był m. in. d-cą szwadronu zapasowego 1 p. uł. W 1929 przeniesiony z 1 p. uł. do 20 p. uł. na stanowisko kwatermistrza. Z dniem 1 IV 1930 przesunięty z funkcji kwatermistrza na stanowisko z-cy d-cy 20 p. uł. Awansowany 1 I  1932 do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. W VI 1934 przeniesiony z 20 p. uł. do 3 p. szwol. na stanowisko d-cy pułku. Awansowany 19 III 1938 do stopnia płk-a sł. st. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 p. szwol., a po reorganizacji d-ca Brygady Kawalerii „Edward“. Walczył w składzie SGO „Polesie” m. in. pod Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 5 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II Korpusu Polskiego. W latach 1945-1947 dowodził 25 p. uł. Po demobilizacji mieszkał w Londynie. Działacz kombatancki.
    zmarł 26 I 1951 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Stretham Park.
    Odznaczony: VM kl, 5, KN, OP 5, KW4, ZKZ
    Żona Emma Milewska z d. Giżycka/26 XI 1900 Rzepnice-24 VII 1974/
    Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;K. Grodziska. Polsie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995.

     
    Milka Kazimierz Michał
    [1913-1939],  ppor. rez. łączn.[1937]
    Ur. 12 I 1913. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych Rezerwy Łączności w Zegrzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. łącz. z starszeństwem od 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności Kwatery Głównej GO „Śląsk”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym GO „Śląsk”. Ranny 17 IX 1939 od bomby, spłonął w zabudowaniach wsi Stara Huta na Lubelszczyźnie.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krasnobrodzie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2006

     
    Miller Michał
    [1902-1975], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 25 IX 1902 w Władywostoku, syn Jana i Jadwigi z Kaszubskich. 27 II 1919 wstąpił do formowanego na Syberii 1 syberyjskiego pułku piechoty włączonym potem do 5 syberyjskiej dywizji piechoty. Wraz z pułkiem przybył 1 VI 1920 do Polski. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej od VII 1920 na Mazowszu. Ranny podczas walk 14 VIII 1920. Po wojnie pozostaje w służbie wojskowej jako podoficer zawodowy. Służył w 41 pp w Suwałkach. W 1924 ukończył Szkolę Podoficerską dla Podoficerów Zawodowych Piechoty. Następnie w latach 1926-1927 w stopniu sierż. podch. przebywa w Szkole Podchorążych Piechoty przy Dok III w Brześciu nad Bugiem. Mianowany z dniem 1 VI 1927 ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 2 pp Leg. w Pińczowie, potem od 1931 w Sandomierzu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VI 1929 pełni w 2 pp Leg. różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 dowodził 6 kompanią II batalionu/jednocześnie kmdt powiatowy PW i ZS Sandomierz. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I  adiutanta d-cy 94 pp rez. w Grupie „Sandomierz”. Walczył na linii obronnej Wisły od Zawichostu do Baranowa Sandomierskiego, a od 13 IX 1939 na linii obrony Wisły i Sanu na odcinku Zawichost-Radomyśl. 15 IX 1939 wraz z całą grupa „Sandomierz” wycofuje się w rejon Janowa Lubelskiego. 20 IX 1939 podczas walk pod Tomaszowem Lub. dostaje się do niewoli niemieckiej. Przebywał w latach 1939-1945 w oflagu VII A w Murnau. Działał w jenieckiej konspiracji wojskowej. Po uwolnieniu  z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch i tam wstępuje do II Korpusu Polskiego. Pełnił m. in. funkcję k-dta placu w Porto San Georgio. Ewakuowany we IX 1946 do Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia mjr-a piech. Po demobilizacji od 1947 służy w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia w Wlk. Brytanii. Z dniem 3 VI 1949 zostaje zdemobilizowany. Zamieszkał wówczas na stałe w Leeds, gdzie pracuje w fabryce jako robotnik fizyczny. Po kilku latach przenosi się do Londynu i pracuje w warsztacie sztucznej biżuterii. Jednocześnie aktywnie działał w środowisku kombatanckim. Awansowany do stopnia ppłk-a rez. piech. Od 1970 był członkiem Kapituły Orderu VM.
    Zmarł 19 IV 1975 w Londynie. Pochowany na Cmentarzu South Ealing.
    Odznaczony: VM kl. 5 Nr 13758, KW,SKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921  innymi.
    Żonaty z Zofią z Horodyskich /1907-?/. Miał córke Danutę /ur. 1936-?/, zamężną Sielewicz. Jego brat mjr sł. st. art. Walenty Miller został zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Dz. Pers. Nr 16 z 11 VI 1927; Rocznik oficerski 1932; R. Ryba –K. Stepan. Rocznik oficerskie 1939. Kraków 2006; B. Szwedo. Kawalerowie VM Ziem Sandomierskiej. Sandomierz 2001; 

     
    Milli Stanisław Hieronim
    [1898-1972], mjr. sł. st. art.[1936]    
    Ur. 30 IX 1898 w Krakowie, syn Antoniego i Heleny. Absolwent gimnazjum realnego  w Krakowie. W latach 1916-1918 służył w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerów artylerii rezerwy. Mianowany chor. art. Przyjęty do służby w WP w XI 1918. Z dniem 15 XII 1918 mianowany ppor. sł. st. art. Po ukończeniu kursu doskonalenia, przydzielony z dniem 31 I 1919 do Krakowskiego Pułku Art. Wałowej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany po weryfikacji do stopnia por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 5 pac, potem w Pociągu Pancernym „Padarewski” - Dywizjon Pociągów Pancernych Nr 9, skąd z dniem 15 VIII 1923 został przeniesiony do 5 pac. Z dniem 1 IV 1925 skierowany  z 5 pac na 6 miesięczny kurs dla dowódców baterii w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu, gdzie przebywa do X 1925. Po ukończeniu kursu d-ca baterii w 5 pac. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1927.  W latach 1928-1936 w Centrum Wyszkolenia Artylerii Toruniu, gdzie był instruktorem w 1 baterii szkolnej, potem wykładowcą z przedmiotu łączności w Szkole Podchorążych Artylerii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. i przeniesiony do 26 pal na stanowisko d-cy dywizjonu, potem  latach 1938-1939 był kwatermistrzem i z-ca d-cy 20 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I dywizjonu 54 pal rez. Dowodzony przez niego dywizjon wspierał działania bojowe Kresowej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie.
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Zmarł w Warszawie 23 VIII 1972.
    Żona Władysława z d. Wolińska. 
    Dz. Pers. Nr 56 z 24 VIII 1923; Dz. Pers. Nr 37 z 29 III 1925; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka- K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Miłkowski Zygmunt
    [1894-1945], członek PDS, oficer sł. st. kaw. WP, ppłk dypl. [1934], w konspiracji SZP/ZWZ/AK, płk ,  ps. „Denhoff”, „Szeliga”, „Wrzos”, „Wars”
    Kmdt Okręgu ZWZ/AK Kraków VI 1941 – XI 1942.
    Ur. 30 X 1894 Zofijówka pow. Czerkasy /Ukraina/. Syn Jana – Karola i Włodzimiery z d. Michałowska. Pochodził z rodziny ziemiańskiej. W 1913 ukończył 8 klasowe gimnazjum w Białej Cerkwi. W latach 1913-1914 studiował rolnictwo na UJ w Krakowie. Od VII 1913 działa w Drużynach Strzeleckich na terenie Krakowa. Uczestniczy w szkoleniach i ćwiczeniach. Latem 1914 przebywał w rodzinnych stronach. Zmobilizowany w 1915 jako poddany rosyjski do armii rosyjskiej. Ukończył szkołę oficerską jazdy w Elizawetgradzie. Przydzielony w stopniu chorążego do 11 p. ułanów. Uczestniczy w walkach na froncie karpackim w Rumuni potem w Małopolscy Wschodniej. 15 XII 1917 wstępuje do III Korpusu Polskiego na Wschodzie. Organizator i d-ca 7 Lekkiej Brygady Kawalerii. Uczestniczy w walkach z bolszewikami i Ukraińcami. Cieżko ranny w bojach pod Niemirowem. W VI 1918 internowany przez Austriaków w Pikowie na Podolu, skąd zbiegł. Następnie czynny w POW w Charkowie i Kijowie. W dniu 09 XI 1918 przebywa w Warszawie, gdzie wstępuje do WP i przydzielony do ochotniczego szwadronu „Odsieczy Lwowa”. Od XII 1918 uczestniczy w walkach o Lwów. Od V 1919 w stopniu por. sł. st. kaw. służył w 12 p. ułanów. Bierze udział jako d- ca szwadronu 12 p. uł. w wojnie polsko-bolszewickiej. Odznaczył się w bojach z wojskami bolszewickimi w okolicach m. Zajęczyce zmuszając bolszewików do wycofania się, czym umożliwił żoł. 13 DP zdobycie wielkiej ilości taborów wroga. Za okazane męstwo na polu walki odznaczono go VM kl. 5. Po wojnie nadal dowodzi szwadronem 12 p. ułanów. Zweryfikowany przez MSWoj. w 1922 w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem 1 VI 1919. Od 1925 szef sztabu 2 Samodzielnej Brygady Jazdy. W 1926 ukończył kurs pancerny i został przeniesiony na stanowisko d-cy 3 szwadronu samochodów pancernych w Poznaniu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1928. Od X 1929 do IX 1931 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Od 1931 do 1935 z-ca d-cy 3 p. pancernego. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. kaw. 1 I 1934. W latach 1935 -1938 dyrektor nauk w CWK w Grudziądzu. Od 1938    d-ca 23 p. ułanów z Postaw na Wileńszczyźnie, którym w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem w rejonie piotrkowi Tryb. Po nocnych walkach w nocy z 8/9 IX 1939 w lasach w pobliżu m. Przysycha wobec niemożliwości kontynuowania walki rozwiązał pułk. Unika niewoli. Do końca działań wojennych ukrywa się. Następnie przedostał się do Warszawy. Czynny w konspiracji ZWZ/AK od VI 1940. Początkowo oficer w Oddziale III KG ZWZ, potem od VII 1940 do VI 1941 inspektor w KG ZWZ. Od VI 1941 do XI 1942   k-dt Okręgu ZWZ/AK Kraków. Odwołany z funkcji z powodu zagrożenia aresztowaniem i przeniesiony do KG AK na stanowisko inspektora KG AK. Od XI 1943 do VIII 1944 pełni funkcję szefa Oddziału IV /kwatermistrzostwo/ KG AK. We IX 1944 wyznaczony na stanowisko k-dta Obszaru Zachodniego. Aresztowany przez Niemców w rejonie Pruszkowa i umieszczony w obozie w Pruszkowie. Nierozpoznany jako oficer AK. Wywieziony z Pruszkowa do obozu koncentracyjnego w Mauthsausen. Zamordowany 06 IV 1945 przez Niemców w podczas ewakuacji filii obozu Mauthaussen w Wierner Neudorf.
    Awansowany w konspiracji AK do stopnia płk-a dypl. sł. st. kaw.
    Odznaczony: VM kl. 5, Orderem Polonia Restituta 5 kl., KN, KW 3x, ZKZ z M, Medalem Pamiątkowym za wojnę 1918-1921. Medalem X Lecia.
    Żonaty od 1935 z Jadwigą z Fischerów – Jaźwińską.
    Dzieci nie mieli.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990; M. Ney – Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; T. Gąsiorowski. Biogram Z. M. /w:/ MSBUDN 1939-1956, t.4. Kraków 1994; Słownik biograficzny kawalerów VM, t. II, cz. I. Koszalin 1991; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP/ZWZ/AK. Kraków 1994; A. Zagórski. Okręg AK Kraków /w:/ AK-rozwój organizacyjny. W-wa 1996; słownik biograficzny Kawalerowi VM 1792-1945, t. II, cz. I. Koszalin 1991.

     
    Miłoszowski Kazimierz Albin Józef 
    [1909-1939], ppor. rez. piech.
    Ur. 4 III 1909. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty . Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. Piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 67 pp w Brodnicy. Ewidencyjnie podlegał PKU Grudziądz. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział  na stanowisku d-cy 2 plutonu 2 kompanii I batalionu 184 pp rez. 60 DP Rez. Poległ w walce 5 X 1939 w Woli Gułowskiej.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w  Woli Gułowskiej.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; j. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Mincer Włodzimierz Aleksander
    [1910-1944],  ppor. sł. st. kaw.[1938], w PSZ rtm.
    Ur. 6 XII 1910. Absolwent szkoły średniej. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem, praktyki w pułku kawalerii. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 25 p. uł. w latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 szwadronie 25 p. uł. w Prużanie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 szwadronie 25 p. uł. Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 25 p. uł. m. In. na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, potem do Wlk. Brytanii. Służył w 1 DPanc. Gen. St. Maczka. W 1944 bierze udział w walkach w Normandii. Poległ 20 VIII 1944 w bitwie pod Langamerie w Normandii 20 VIII 1944.
    Odznaczony: VM kl. 5.

    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989

     
    Mineyko Tomasz
    [1901-1972], rtm. sł. st. kaw. [1935], w PSZ mjr, ppłk w st. sp.
    Ur. 23 V 1901 na Wileńszczyźnie,  syn Władysława i Marii z d. Oskierko. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 5 VIII 1922 do 3 VIII 1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W okresie IX 1923-VII 1925 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na     stopień ppor. sł. st. kaw. 1 VII 1925 z przydziałem do 1 p. uł. w Augustowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Wieloletni oficer 1 p. uł. Awansowany do stopni rtm. sł. st. kaw. 1 I 1935. Ukończył kurs dla dowódców szwadronów w CWKaw. W Grudziądzu. W latach 1937-1939 dowodził 1 szwadronem w 1 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 szwadronem 1 p,. uł. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku m. in. pod Zambrowem 11 IX 1939, potem na Lubelszczyźnie w składzie SGO „Polesie”. Walczył pod Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w okresie XI 1939-IV 1945 w oflagu nr VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. W latach 1945-1947 w PSZ. Po demobilizacji w 19467 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Newton Abbot w hrabstwie Devon. Działacz kombatancki. Awanswony do stopnia ppłk-a kaw. w st. sp.
    Zmarł 26 V 1972 w Newton Abbot  Wlk. Brytanii. Pochowany na cmentarzu obozu Stover.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW
    Żonaty od 1933 z Anną Kossakowską. Miał synów Michała i Aleksandra i córkę Marię. 
    Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Minkacz  Aleksy
    [1906-1940],  por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 12 II 1906. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 13 XI 1929 do 27 VII 1930 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 6 psp w Samborze na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939  d-ca plutonu w 7 kompanii III Batalionu 6 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 6 psp, a od 9 IX 1939 p. o. d-cy I  batalionu 6 psp w składzie 22 DPGór. Uczestnik walk na szlaku bojowym pułku. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli niemieckiej i powrócił do Sambora. Aresztowany przez funkcj. NKWD został wiosna 1940 zamordowany na Ukrainie. Jego nazwisko znajduje się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;R. Osiński. 6 Pułk Strzelców Podhalańskich. Pruszków 1996;W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Minkiewicz Zenon
    [1908-?], por. sł. st. piech.[1936].
    Ur. 22 VIII 1908. Absolwent szkoły średniej. W latach 1930-1931 w Batalionie  Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 44 pp w Równem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 p. o. d-cy 5 kompanii II baonu 44 pp w Równem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta d-cy pułku. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Uczestniczył w walkach n Lubelszczyźnie w odtworzonym tam 44 pp w składzie kombinowanej dywizji piechoty gen. J. J. Wołkowickiego. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji i tam służy w  WP. W kampanii francuskiej w VI 1940 bierze udział na stanowisku d-cy 4 plutonu w 3 kompanii I batalionu 4 Pułku Strzelców Pieszych w składzie 2 DSP. Po zakończeniu działań znalazł się w Szwajcarii., gdzie zostaje internowany. Po wojnie pozostał na stałe w Szwajcarii.
    Dalsze losy n/n.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska - Karski. Piechot Polska 1939-1945. Londyn.

     
    Miodoński Szymon
    [1889-przed 1968], płk dyp. sł. st. int.[1935]
    Ur. 22 VI 1889. Absolwent Szkoły realnej z maturą. Służył w armii austriackiej. Od 1915 służył w Legionach Polskich. Mianowany chor. prow. 1 I 1917 służył w 1 part. LP. Po kryzysie przysięgowym od VII1917 służył w Polskim Korpusie Posiłkowym, gdzie był m. in. d-cą oddziału sztabowego artylerii. W czasie przejścia II Brygady LP 15/16 II 1918 przez front pod Rarańczą dostał się do niewoli austriackiej. Był oskarżony w procesie legionistów w Marmaros-Sziget od 8VI-30 IX 1918. Po abolicji procesu.  uwolniony. Od XI 1918 w WP. W stopniu ppor. prow.  z starszeństwem od 1 III 1918 przydzielony do sekcji gospodarczej MSWoj. Awansowany do stopnia por. 1 III 1919, a do stopnia kpt. 1 IV 1920. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. int. z starszeństwem od 1 VI 1919. w 1923 służył w szefostwie int. DOK V w Krakowie. Awansowany 1 VII 1923 do stopnia ppłk-a sł. st. int. W 1925 dowodził 5 oddziałem służby intendentury. Ukończył Wyższą Szkołę Intendentury w Warszawie. Następnie ponownie oficer w 5  Okręgowym Szefostwie intendentury. W 1932 był szefem int. DOK. V w Krakowie. Awansowany do stopnia płk-a dypl. sł. st. int. 1 I 1935 pełnił nadal funkcję szefa int. DOK V. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa int. w sztabie Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym Armii „Kraków”. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. W okresie X 1939-IV 1945 w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 209 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Początkowo przebywał w Wlk. Brytanii, skad wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tan osiadł na stałe. Zmarł przed 1968.
    Odznaczony: KN, OP4, KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; W. K. Cygan. Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik biograficzny. T. III.  W-wa 2006

     
    Miodowski Feliks
    [1904-+?], kpt. sł. st. piech.[1939] płk rez.
    Ur. 18 VIII 1904. Uczęszczał do szkoły średniej. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 59 pp w Inowrocławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W 1936 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, gdzie w okresie 1936-1937 pełnił funkcję instruktora w 1 kompanii szkolnej. Następnie w Ośrodku Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie, gdzie pełnił funkcję instruktora w 1 kompanii Batalionu Manewrowego. Awansowany 19 III 1939 do stopnia kpt. sł. st. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii, a od 11 IX 1939 d-ca batalionu zbiorczego utworzonego w Ośrodku Zapasowym „Różan” przydzielonego do 180 pp w składzie 50 DP Rez. „Brzoza”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w latach X 1939-1945. Po wojnie powrócił do kraju. Powołany do służby w wojsku był m. in. d-cą 4 Oddziału Bałtyckiego WOP przemianowanego 20 III 1948 w 12 Brygadę Ochrony Pogranicza. Był też przez pewien okres czasu d-c garnizonu Koszalin. Awansowany kolejno do stopnia mjr-a/ppłk-a /płk-a.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; j. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Mirakowski Henryk
    [1897-1939], kpt. sł. st. żand.[1938]
    Ur. 27 XI 1897. Uczestnik I wojny światowej. Czynny w Polskiej Organizacji Wojskowej/POW/. W WP od XI 1918. Walczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy żandarmerii wojskowej. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. żand. 15 VIII 1928 z przydziałem do 2 dywizjonu żandarmerii w Lublinie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. W latach 1937-1939 służył w 4 dywizyjnie żandarmerii na stanowisku d-cy plutonu żandarmerii Częstochowa. Awansowany 19 III 1938 do stopni kpt. sł. st. żand. W 1939 przeniesiony do 2 dywizjonu żandarmerii w Lublinie. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Poległ  23 IX 1939  m. Podlodów.
    Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu. 
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928;Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006. 

     
    Mirecki Jerzy Stefan
    [1905-1972], kadet, kpt. sł. st.  łączn.[1935]
    Ur. 24 I 1905. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr  1 we Lwowie, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1925-1927 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W okresie 1927-1928 na kursie aplikacyjnym z jednoczesnym przydziałem do Kadry Oficerów Łączności. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1927 z przydziałem do 1 p. łączności, skąd w 1931 został przeniesiony do  Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Służył potem m. in. w 1 batalionie telegraficznym. Przeniesiony w IV 1933 z 1 batalionu telegraficznego do KOP, skąd na początku 1934 zostaje przeniesiony do 6 batalionu telegraficznego. W 1934 przeniesiony 6 batalionu telegraficznego do kompanii telegraficznej 16 DP z m. p. w Grudziądzu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łącz. 1 I 1935.W 1938 przeniesiony Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko d-cy łącz. pułku KOP „Sarny”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności pułku KOP „Sarny”. Walczył na szlaku bojowym pułku. W okresie X 1939-1945 w niewoli.
    Po wojnie w kraju. Zmarł w 1972.
    Odznaczony: KW
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Dz. Pers. nr 3 z 26 III 1931;Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; Dz. Pers. nr 14 z 22 XII 1934; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Mirkowski Roman
    [1909-?], por. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 04 I 1909. Absolwent gimnazjum. W okresie 15 IX 1929-27 VII 1930 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 21 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939  był Instruktorem na kursach w Szkole Jazdy w CWKaw. w Grudziądzu. Podczas  kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadronu marszowego 21 p. uł. w składzie Kawalerii Grupy „Dubno”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. nr 9 z 15 VIII 1932; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Miroński Bronisław
    [1916-1939], plut. pchor. sap.[1938]
    Ur. W 1916. Absolwent szkoły średniej. W latach 1936=1937 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1937-1939 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w stopniu plut. podch. sap. i walczy w szeregach 81 armijnego zmotoryzowanego batalionu saperów. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Poległ w walce  18 IX 1939 w Suścu. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Suścu.
    L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.

     
    Mirzwiński   Stanisław 
    [1911-1939], por. sł. st. sap.[1939]
    Ur. 21 V 1911. Absolwent gimnazjum. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz., Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. st. piech. 15  X 1935 z przydziałem do 6 batalionu saperów na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 w Ośrodku Sapersko-Pionierskim 29 DP w Grodnie na stanowisku d-cy plutonu specjalnego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii saperów 43 b. saperów 33 DP Rez. Poległ w walce z Niemcami 26 IX 1939 w rejonie Aleksandrowa.
    Pochowany na cmentarzu wojennym w Aleksandrowie.
    R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Mischke Wincenty
    [1894-1969], powstaniec wielkopolski, oficer służby st. piech. WP, mjr [1939], w konspiracji „Muszkieterzy”, AK , ppłk, ps. „Henryk”, „Myśliwiecki”
    Ur. 20 I 1894 w Mylinie pow. międzychodzki, syn Adolfa i Walentyny z Maciejewskich. Do szkoły powszechnej uczęszczał w rodzinnej wsi, a po  jej ukończeniu uczył się w szkole handlowej we Wronkach. Uczestniczył w strajku szkolnym. Był członkiem Stowarzyszenia Młodzieży Polskiej w Chrzypsku Wielkim. W 1911wstapił do „Sokoła” w Pniewach. W 1914 ukończył tajny kurs dla naczelników i podnalczelników  „Sokoła”. 30 IX 1914 wcielony do armii niemieckiej Służbę pełnił początkowo w 48 pp, potem w 18 pp. Walczył na froncie rosyjskim. Awansowany do stopnia kaprala został przydzielony do 59 pp, gdzie zajmował się szkoleniem rekrutów. W IV 1917 przeniesiony do 446 pp walczył na froncie zachodnim. W końcu XI 1918 zdezerterował z armii niemieckiej i 26 XII 1918 zgłosił się do Biura Werbunkowego żołnierzy polskich w Poznaniu. Bierze udział w walkach w oddziale straży w Poznaniu. W I 1919 zorganizował w Mylinie oddział powstańczy, którym dowodził w wyzwalaniu Mylina , potem Chrzypska Wielkiego, Sierakowa i Kamionnę. 17 II 1919 odznaczył się w czasie odpierania natarcia niemieckiego na Gralewo. Wraz z oddziale zostaje przydzielony do i batalionu „Grupy Zachodniej” przeformowanego w III 1919 w 2 p. strzel. wielkopolskich. W IV 1919 mianowany sierż. piech. Dowodził kompanią. Walczył w rejonie Zbąszynia. Po złożeniu egzaminu 20 VIII 1919 został mianowany 26 X 1919  ppor. Piech. Od 15 IX 1919 dowodził dowodzi nadal kompanią i walczy na froncie wo9jny polsko-bolszewickiej na Białorusi. 10 XII 1919 2 pswlk. Zostaje przemianowany na 56 pp w składzie 14 DP. Uczestniczy w walkach nad Berezyną . Ranny 1 VIII 1919 przebywał na leczeniu w szpitalu w Grudziądzu , potem do V 1920 w Poznaniu. Z dniem 1 IV 1920 mianowany por. sł. st. piech. Po wyleczeniu powraca do macierzystego pułku i walczy na froncie. Służbę w 56 pp pełnił do V 1924. Przeniesiony z 56 pp do 9 pp Leg. W Zamościu na stanowisko d-cy kompanii, potem adiutanta. Od IX 1931 służy w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie pełni różne funkcje, m. in. instruktora, d-cy plutonu oraz kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1932. W latach 1937-1939 pełni funkcję d-cy 6 kompanii szkolnej II baonu Szkoły Podchorążych Piechoty. W 1938 ukończył w CWPiech. kurs dla dowódców batalionu.  Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 19 III 1939. Od 24 VIII 1939 był d-ca II batalionu szkolnego SPP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 116 pp rez. W składzie 41 DPRez. W składzie GO  „Wyszków”. Walczył nad Bugiem i Lubelszczyźnie. W XI 1939 próbował przedostać się na Węgry z zamiarem dotarcia do Francji. Jednak próba przejścia przez granice słowacka nie powiodła się.  Powraca do warszawy, gdzie włączył się do działalności konspiracyjnej. Działa w konspiracyjnej organizacji „Muszkieterowie” , gdzie zajmuje się organizacją potem wywiadem na Generalną Gubernię i Niemcy. Od 1942 w AK z przydziałem do Wydziału Piechoty KG AK. 11 XI 1943 mianowany ppłk sł. st. piech. Od IV 1944 pełni funkcję inspektora wyszkolenia. W ramach akcji „Burza” był przewidywany na stanowisko d-cy 25 DP AK w skład, której miały wejść odtwarzane 29 pp, 56 pp i 60 pp. Latem 1944 prowadził działania organizacyjne ale ostatecznie nie doszło do sformowania 25 DP AK. Podczas powrotu do Warszawy 1 VIII 1944 został aresztowany prze Niemców jako osoba cywilna i wywieziony na roboty do Niemiec. Po odzyskaniu wolności w 945 powrócił do kraju. Mieszkał w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 20 VI 1969. Pochowany na cmentarzu Powązki.
    Odznaczony: VM kl. 5 /Dekret L. Z dnia 18 IV 1921, KN, KW3x,Krzyż Partyzancki, Krzyż K, Krzyż Wielkopolski.
    Żonaty z Irena Pikunas. Miał syna Janusza. 
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1932; Dz. Pers. Nr 16 z 23 IV 1921; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939,. Kraków 2006; E. Wawrzyniak. Na Rubieży Okręgu AK Łódź. W-wa 1988.

     
    Misiąg Ignacy
    [1891-1942], płk sł. st. piech. piech.[1929]
    Ur. 30 VII 1891 na Podkarpaciu,  s. Jana i Franciszki z d. Krajnig. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej piechoty. Walczył na froncie włoskim w szeregach 90 pp przemianowanym na 14 pp, którym dowodził od 27 X 1918, potem także po przyjęciu do WP. Do WP przyjęty 1 XI 1918 w stopniu por. sł. st. piech. Zatwierdzony w stopniu por. z starszeństwem od 1 XI 1918. W stopniu por. dowodził  organizowanym 14 pp. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Awansowany do stopnia kpt. 1 III 1919, w 1920 zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 25 VII 1920-28 IX 1920 dowodzi ponownie 14 pp, później d-ca baonu. Od 27 X 1920  do 21 VI 1933 ponownie dowodzi 14 pp we Włocławku. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 1 VII 1923, a do stopnia płk-a sł. st. piech. 1 I 1929. Z dniem 20 VI 1933 przeniesiony z funkcji d-cy 14 pp we Włocławku na stanowisko szefa Biura Personalnego  MSWoj. Przeniesiony z Biura Personalnego MSWoj. na stanowisko d-cy piechoty dywizyjnej 6 DP w Krakowie. W VIII 1939 mianowany d-cą oddziału wydzielonego „Ignacy” , którym dowodzi podczas kampanii wrześniowej w składzie 6 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 6 DP. Po kapitulacji 6 DP w rejonie Rawy Ruskiej od 20 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Brunschweigu, gdzie pełnił funkcję starszego obozu. W VI 1940 przeniesiony z grupą jeńców do oflagu II C w Woldenbergu, gdzie pełni także funkcję starszego obozu od 4 VII do 15 XII 1941. Ciężko chory na chorobę Bürgera został zabrany do szpitala w Stargardzie, gdzie amputowano mu obie nogi. Pomimo operacji choroba rozpowszechniała się szybko i zmarł tam 26 I 1942. pochowany na cmentarzu w Stargardzie.
    Odznaczony: VM kl. 5, OP3,KN, KW4x,ZKZ
    Dz. Rozkazów wojskowych Nr 2 z 12 I 1919; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989; I. Kraiński-J. Pekról. 14 pp. W-wa 1992. 

     
    Miska Mieczysław Tadeusz Mikołaj 
    [1912-1939], ppor. sł. st. kaw.[1935]
    Ur. 01 VII1912 w Dębicy, gdzie ukończył gimnazjum. W latach 1932-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 5 psk w Dębicy na stanowisko d-cy plutonu. W okresie 198-1939 d-ca plutonu ppanc. w 5 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu ppanc. 5 psk w składzie Krakowskiej brygady Kawalerii.Walczył na szlaku bojowym pułku. wyróżnił się w walce pod Woźnikami 3 IX 1939, potem pod Szczekocinami i Biłgorajem. Poległ w walce z Niemcami 19 IX 1939 w rejonie Tarnawatki. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka-K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; E. Juśko – M. Małozięć. Historia 5. Pułku Strzelców Konnych 1807-1939. W-wa 2009

     
    Miszczuk Adolf
    [1907-?], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 10 V 1907. Absolwent szkoły średniej. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w  2 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 33 pp w Łomży, gdzie zostaje przydzielony po przeniesieniu do rezerwy. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. Piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 9 pp Leg. W Zamościu. Ewidencyjnie podlegał PKU Zamość. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 7 kompanii III batalionu 7 pp Leg. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 7 pp Leg. W składzie 3 DP Leg. M. In. pod Iłżą 8-9 IX 1939, potem w zgrupowaniu 3 DP Leg. Na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Misztal Józef
    [1912-1940], por. sł. st. art.[1939], pośm. kpt.[2007]
    Ur. 19 II 1912 w Remiszewicach pow. Łódzki, syn Wawrzyńca i Marianny z Majdów.  Absolwent gimnazjum w Koluszkach, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 x 1935 z przydziałem do 21 pal w Białej na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 p. o. d-cy 7 baterii w III dywizjonie 21 pal. Awansowany do stopnia por. 19 III 1919. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 baterii w III dywizjonie 21 pal w składzie 21 DPGór. Armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Białej na Lubelszczyznę. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 uniknął niewoli niemieckiej. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie kpt. art.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; Charków. Księga cmentarna.W-wa 2003.

     
    Mizerski Jerzy
    [1904-1971], kpt. sł. st. piech. [1936]
    Ur. 14 XI 1904. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 1 IX 1924- do 1 VIII 1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, W latach IX 1925 – VIII 1927 w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 29 pp w Kaliszu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 15 VIII 1929. W 1934 przeniesiony z 29 pp do 20 pp w Krakowie, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 pełnił funkcję d-cy plutonu artylerii piechoty w 20 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 6 DP w składzie Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 6 DP od Krakowa na Lubelszczyznę. Po kapitulacji 6 DP w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu, potem od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Działał aktywnie w jenieckiej konspiracji wojskowej. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powrócił do kraju.
    Odznaczony: SKZ

    Zmarł 27 XI 1971 w Warszawie. 
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;Rocznik oficerski 1928,1932; r. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; H. Komiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa  w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989.

     
    Mizgalewicz Rudolf Leon
    [1897-+?], mjr sł. st. piech.[1932], W ZWZ/AK ps. „Rybak”
    Ur. 29 III 1897. Syn Michała. Ukończył szkołę średnią. W WP od Xi 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 4 pp Leg., gdzie pełni różne funkcje. 17 XII 1924 awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W 1927 przeniesiony do Kadry Oficerów Piechoty z jednoczesnym odkomenderowaniem do Centrum Wyszkolenia Strzeleckiego Piechoty, późniejsza Centralna Szkoła Strzelnicza na stanowisko instruktora. Do stopnia mjr-a sł. st. piech. awansowany 1 I 1932. Przeniesiony w 1932 z b. Centralnej Szkoły Strzelniczej do 4 pp Leg. w Kielcach na stanowisko    d-cy batalionu. Po 1936 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy taktyki piechoty. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu 154 pp rez. w składzie Grupy „Kielce”. Walczył z Niemcami w rejonie Kielc, potem na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK na terenie Rejonu III „Dęby” w Obwodzie Warszaw-Powiat. W 1945 aresztowany przez NKWD i wywieziony do łagru w Borowiczach, a w 1946 do łagru nr 531 w Świerdłowsku. Do kraju powraca w 1947.
    Odznaczony; KN, KW4x,ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 VI 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Uwięzieni w Borowiczach. W-wa 1997.

     
    Młodkowski Jerzy Stanisław
    [1908-?],ppor. rez. kaw.[1935]
    Ur. 22 X 1908. Absolwent gimnazjum. Od 16 VIII 1930 do 30 VI 1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 23 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935. Zmobilizowany w VIII 1939 do wojska. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie CKM 25 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; 

     
    Młot-Fijałkowski Czesław
    [1892-1944], gen. bryg.[1930]
    Ur. 14 IV 1892 w Okalewie pow. Rypin, syn Adolfa i Walerii z Ostrowskich. W latach 1904-1912 uczęszczał do Prywatnej Szkoły Miejskiej w Skierniewicach, gdzie w 1912 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1909 był członkiem tajnej drużyny skautowej. W okresie 1912-1914 studiował na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu w Leodium w Belgii. Jednocześnie aktywnie działał w Drużynach Strzeleckich. Od 1913 był instruktorem , a następnie d-cą kompanii i kmdt Okręgu V PDS w Leodium. Ukończył szkołę podoficerski i kurs oficerski w Nowym Sączu. Od VIII 1914 służy w Legionach Polskich, początkowo w 1 pp LP, potem w 5 pp LP, gdzie dowodzi najpierw plutonem potem kompanią. Mianowany ppor. piech. 5 XI 1914. Walczył na szlaku bojowym I Brygady Legionów. Mianowany 2 XI 1916 por. piech. W VII 1916 podczas walk na Wołyniu zostaje ranny. 1 XI 1916 mianowany kpt. piech. w IV 1917 oddelegowny jako instruktor na kurs wyszkolenia w Ostrowi Maz. Po kryzysie przysięgowym w Legionach od 23 VII 1917 do 23 III 1918 internowany przez Niemców w Beniaminowie, skąd został zwolniony 23 III 1918. Od V 1918 służy w Polskiej Sile Zbrojnej w Ostrowi Maz. Od V-X 1918 dowodził 1 kompanią I batalionu 1 pp. Po przemianowaniu 1 pp na 7 pp Leg. W II 1919 dowodził do X 1919 III batalionem tego pułku. Mianowany 1 XI 1919 mjr piech. Walczył m. in. na Śląsku Cieszyńskim. Od 25 X 1919 do 1 VII 1920 dowodził batalionem zapasowym 42 pp w Białymstoku. W 1920 zweryfikowany w stopniu ppłk-a sł. st. piech z starszeństwem od 1 VI 1919. Od VII do X 1920 był okręgowym inspektorem piechoty w DOGen. Poznań, potem od 9 X 1920 do 16 IX 1926 dowodził 13 pp. W tym okresie czasu od 1 XI 1921 do 3 III 1922 przebywał na kursie dla dowódców pułków. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. piech. 1 VII 1923. Od XI 1926 do II 1928 był   d-cą piechoty dywizyjnej 26 DP w Skierniewicach, a od II 1928 do II 1929 d-ca piechoty dywizyjnej 7 DP w Częstochowie. Od II 1929 do VIII 1939 dowodził 18 DP w Łomży. Mianowany 1 I 1930 gen. bryg.  Od 6 XII 1930 do 3 VII 1931 na kursie w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. 23 III 1939 mianowany d-cą SGO „Narew”. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził SGO „Narew” od 1 – 12 IX 1939. Po rozbiciu SGO „Narew” od 12 IX 1939 do 5 X 1939 przebywał przy sztabie gen. Z. Podhorskiego. Od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał kolejno w oflagach od X 1939-x 1940 w oflagu IV A w Hohnstein, potem od X 1940  do IV 1942 w oflagu VIII E w Johannisbrunn, potem od IV 1942  w oflagu VII A w Murnau, gdzie 17 IV 1944 zmarł na zawał serca. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Żonaty z Ireną Daab/1902-1975/. Z tego związku miał syna Adolfa/ur.18 VIII 1923/  i córkę Marię – Walerię /ur. 9 XII 1933/
    Odznaczony: VM kl. 5, KKOOP, KOOOP, KW4x, ZKZ, KN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;  T. Kryska-Karski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; Dz. Pers. Nr 5 z 20 II 1930. Dz. Pers. Nr 14 z 20IX 1930. W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. III. W-wa 2006.

     
    Mockałło Cyryl Jan
    [1898-1977], dr medycyny, kpt. sł. sanitarnej WP [1934], w konspiracji ZWZ-AK, mjr [1942], ps. „Czesław”, „Korczak” /Korsak/
    Ur. 1o IV 1898. Absolwent gimnazjum z maturą. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W latach 1923-1929 w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiuje na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Po ukończeniu studiów w 1929 otrzymał dyplom lekarski. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 III 1929. Po ukończeniu szkoły podchorążych wcielony do kadry Oficerów Służby Zdrowia z jednoczesnym przydziałem do szpitala szkolnego Szkoły Podchorążych Sanitarnych celem odbycia stażu do dnia 31 X 1929. Z dniem 1 XI 1929 przeniesiony na stanowisko oficera instruktora z dyspozycji k-dta kadry do Szkoły Podchorążych Sanitarnych. Awansowany do stopnia por. 1 I 1931. W 1931 nadal w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego. Przeniesiony z Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w 1933 do 18 pal w Ostrowi Maz. na stanowisko lekarza sanit. pułku. W 1934 urzędowo zmienia datę ur. z 11 IV 1898 na 10 IV 1898. Z dniem 3 XI 1934 skierowany w charakterze hospitanta do WSWoj. w Warszawie, gdzie przebywał na studiach w okresie 3 XI 1934-X 1936. Po ukończeniu MSWoj. przydzielony do 1 Okręgowego Szpitala w Warszawie, gdzie odbywał praktyki. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służy zdrowia w Dowództwie Armii gen. Przedrzymirskiego. Po zakończeniu walk w kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i powraca do Warszawy. Podczas okupacji niemieckiej pracuje jako lekarz oraz czynny w konspiracji ZWZ/AK. Od 1940 w sztabie Okręgu Warszawa-województwo pełni funkcje szef służby zdrowia, potem od I 1942 do 16 IV 1943 szef sł. zdrowia /sanitarny/ w sztabie Obszaru Warszawskiego AK. Rozkazem L. 65/BP KG AK z 11 XI 1942 mianowany mjr sł. st. sanit. Rozkazem szefa oddz. I Komendy Obszaru z 16 IV 1943 przeniesiony do KG AK na stanowisko oficera w szefostwie sł. sanit. KG AK. Uczestnik Powstania Warszawskiego. Od 7 VIII 1944 pełni funkcję szefa służby sanitarnej KG AK na Woli. . Organizował m. in. punkty sanitarne. Po zakończeniu Powstania Warszawskiego opuścił Warszawę. Po wojnie w kraju. Pracował w swoim zawodzie. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 24 VIII 1977.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Lista Starszeństwa Oficerów Zawodowych Korpusu Sanitarnego. W-wa VI 1934; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka- K. Stepan., Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; J. Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992.

     
    Moczulski Stanisław
    [1905-1939], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 10 II 1905. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. z starszeństwem od 1 I 1935. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w 6 kompanii II batalionu 43 pp . Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku m. In. na Lubelszczyźnie. Poległ w walce w m. Podkucie 23 IX 1939. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Modrany Karol  Józef
    [1891-?], mjr sł. st. uzb.[1933]
    Ur. 26 I 1891. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii austriackiej. Ukończył kurs szkoły oficerów art. Z dniem 1 XI 1918 przyjęty do służby z armii austriackiej w stopniu por. art. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919. Dekretem Naczelnego Dowództwa z 19 II 1919 otrzymał przydział na stanowisko zarządcy magazynów wojskowych w Dąbrowie Górniczej. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 20 pap, skąd został przeniesiony w 1922 Oddziału IV sztabu DOK III w Grodnie. Odkomenderowany w okresie od 1 IV 1924 na 10 miesięczny kurs Młodszych Oficerów Artylerii w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu powraca do macierzystego 20 pap, potem przeniesiony do 9 pac, a w 1928 służy dowództwie DOK IX w Brześciu, potem w 9 Okręgowym Szefostwie Uzbrojenia w Brześciu. Przeniesiony w 1929 z b. 9 Okręgowego Szefostwa Art. i Uzbrojenia do 9 pac na stanowisko d-cy I dyonu.  Przeniesiony z 9 pac do 9 Oddziału służby Uzbrojenia, skąd został skierowany z dniem 02 X 1931 na kurs doskonalenia oficerów uzbrojenia w Szkole Zbrojmistrzów. Awansowany 1 I 1933 do stopnia mjr-a sł. st. uzb. Przeniesiony po 1934 na stanowisko szefa uzbrojenia DOK II w Lublinie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa uzbrojenia Armii „Modlin”
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Rozkazów wojskowych Nr 23 z 1 III1919; - Dz. Roz. Woj. Nr 25 z 6 III 1919;Dz. Pers. Nr 31 z 28 III 1924; Dz. Pers. Nr 9 z 27 IV 1929;Roczniki oficerskie 1923,1924,19298,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerskie 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932.
     
     
    Modrzejewski Józef
    [1909-1995], oficer sł. st. art., por. [1936], w konspiracji ZWZ/AK/DSZ, działacz WiN, ps. „Jar”, „Jop”, „Karol”, „Krakus”, „Leon”, „Lis”, „Prawdzic”, „Sęp”, „Wilk”, „Wiktor I” vel Józef Przygaliński vel Stanisław Majewski vel Józef Chojnicki vel Wacławski.
    Kmdt Obwodu ZWZ/AK Jasło 1940 – XI 1944, Inspektoratu Rejonowego AK/DSZ Jasło XII 1944 – VI 1945, Kierownik Rejonu „Południe” WiN /Jasło/ IX 1945 – II 1946, Kierownik Rejonu WiN Kraków VI- IX 1946.
    Ur. 14 II 1909 we wsi Kuźnice pow. Włocławek. Syn Ignacego i Franciszki z d. Mikołajewska. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Kuźnicach i Śmiłowicach. Następnie od 1922 uczęszczał do prywatnego gimnazjum im. J. Długosza we Włocławku, gdzie w 1930 uzyskał świadectwo dojrzałości. W okresie nauki w gimnazjum działał w harcerstwie i uprawiał sport. Od IX 1930 VIII 1931 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim /2 bateria szkolna/. Praktyki odbywa w 5 pac w Krakowie. Od X 1931 do VIII 1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 3 pal w Zamościu na stanowisko młodszego oficera baterii. Następnie d-ca plutonu liniowego w pułkowej kompanii szkolnej Szkoły Podoficerskiej. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 1 I 1936. Od 1936 d-ca baterii, potem d-ca oddziału pomiarowego art. w 3 DP Leg. W 1939 zdał egzaminy do MSWoj. w Warszawie, lecz nauki nie podjął z powodu wybuchu wojny. W kampanii wrześniowej 1939 oficer sztabu 3 DP Leg., potem oficer zwiadowczy i d-ca baterii w dywizjonie art. 3 pal dowodzonego przez mjr-a sł. st. art. M. Kułakowskiego. Walczył z wrogiem pod Iłżą na kielecczyźnie, potem w bojach odwrotowych. Podczas walk pod Tomaszowem Lub. 24 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Przeworsku, skąd transportem kolejowym był wysłano go w X 1939 z innymi jeńcami do obozu w głąb Niemiec. Podczas postoju na stacji kolejowej w Tarnowie przy pomocy polskich kolejarzy uciekł z transportu. Zaopatrzony w cywilne ubranie i dokumenty na nazwisko Józef Przygaliński powrócił w rodzinne strony, gdzie przebywał do początku 1940. 07 I 1940 wyjechał z Włocławka na Podkarpacie z zamiarem przekroczenia granicy i przedostania się do organizowanej we Francji Armii Polskiej. Podczas pobytu w Jaśle u rodziny swego kolegi z WP kpt. Edwarda Kliera, która umożliwiła mu nawiązanie kontaktów konspiracyjnych a w efekcie skierowany do punktu przerzutowego w Krośnie, skąd zostaje skierowany do miejsca Piastowego, gdzie spotkał się z por. rez. łączności S. Pieńkowskim „Strzembosz” i księdzem J. Góreckim, którzy przekonali go, że będzie potrzebny w organizowaniu konspiracji niepodległościowej na Podkarpaciu. W połowie I 1940 został mianowany k-dtem Obwodu ZWZ Jasło. Oficjalnie zatrudnił się w Towarzystwie Ubezpieczeń od Ognia. Charakter pracy umożliwiał mu poruszanie się po terenie obwodu. Zorganizował sztab obwodu i sieć placówek terenowych. Awansowany przez KG ZWZ do stopnia kpt. sł. st. art. 1 VII 1940. Obwodem ZWZ/AK Jasło dowodził przez cały okres okupacji niemieckiej. Unikał aresztowań dzięki przestrzeganiu zasad konspiracyjnych. Po każdych „wsypach” i aresztowaniach odbudowywał struktury obwodu. Poszukiwany przez gestapo często musiał zmieniać miejsca pobytu oraz pseudonimy. Bezpośrednio dowodził szeregiem akcji dywersyjnych na podległym terenie. W okresie „Burzy” dowodził odtworzonym w AK 5 psk. We IX 1944 w warunkach frontowych nawiązał kontakt z d-cą sowieckiego pułku. Gdy odmówił podporządkowania się sowietom został zatrzymany w prowizorycznym areszcie w Ustronnej, skąd udało mu się uciec.. Pozostaje w konspiracji i nadal musi się ukrywać. Do XII 1944 pełni funkcję z-cy k-dta Inspektoratu Rejonowego Jasło oraz Obwodu AK Jasło. Po przekazaniu por. E. Krajewskimu „Żbik” funkcji k-dta Obwodu AK Jasło zostaje w XII 1944 mianowany k-dtem Inspektoratu Rejonowego Jasło AK. Nie podporządkował się rozkazowi płk-a dypl. K. Putka „Zwornego” wcielenia żołnierzy AK Inspektoratu AK Jasło do organizowanej w porozumieniu z NKWD dywizji. Po rozwiązaniu 19 I 1945 AK kieruje nadal Inspektoratem Rejonowym AK w Likwidacji. Jednoczenie organizuje w oparciu o kadry AK struktury NIE/DSZ. Na Podkarpaciu. W VI 1945 podjął nieudaną próbę wyjazdu z kraju do Szwecji. Powraca do działalności konspiracyjnej. Od IX 1945 czynny w WiN. Od X 1945 do II 1946 kierownik Rejonu WiN Krosno „Południe”. Zagrożony aresztowaniem przeniesiony zostaje do Rzeszowa gdzie objął kierownictwo komórki „Ż” w Wydziale WiN Rzeszów. W V 1946 przeniesiony do Krakowa, gdzie od V-IX 1946 pełni funkcję kierownika Rejonu WiN Kraków. Zagrożony aresztowaniem zerwał kontakty organizacyjne i w XI 1946 i przez Czechy przedostał się do Niemiec. W Monachium zgłosił się w placówce II Korpusu WP, skąd go przetransportowano do Włoch do sztabu II Korpusu gen. W. Andersa, gdzie płoszył sprawozdanie z swej działalności. W XII 1946 przed bożym Narodzeniem ostatnim transportem wyjechał z Włoch do Wlk. Brytanii, gdzie po weryfikacji awansowano go do stopnia ppłk-a sł. st. art. Po rozwiązaniu Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia pracował jako robotnik na farmie rolnej w pobliżu Londynu. Uczył się języka angielskiego oraz studiował na korespondencyjnych kursach rolnych. Następnie pracownik metra londyńskiego, potem pracuje przy produkcji lodów.
    W 1949 po ukończeniu kursu techników dentystycznych otrzymał stałą pracę. Na podstawie uchwały kongresu USA o osiedlaniu się w USA polskich weteranów wojny w I 1951 wyjechał do USA i zamieszkał w Filadelfii, gdzie pracował jako technik dentystyczny. Podjął wieczorowe studia inżynierskie, które ukończył uzyskaniem dyplomu inż. Przez 25 lat pracował przy budowach rafinerii naftowych i elektrowni. Od początku pobytu na emigracji w USA aktywnie działał w organizacjach polonijnych i kombatanckich. W latach 1976-1986 kierował kołem AK w Filadelfii. Odwiedził Polskę w 1975 potem w 1989, 1991 i 1992. Autor pracy Akowcy na Podkarpaciu /1973/i Od Armii Krajowej do wojny domowej /1985/ Obie pozycje wydano w Polsce.
    Zmarł w domu dla rekonwalescentów w Voorhees k/New Jersey /USA/ 27 X 1995. Zgodnie z jego ostatnią wola urnę z jego prochami złożono 09 XII 1995 na Kwaterze Grobów Wojennych na starym cmentarzu w Jaśle w asyście kompanii honorowej WP.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ z M, ZKZ z M, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem AK, Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem Wojska.
    Żonaty od 19 III 1944 z Kazimierą Nowak, k-dtką WSK Obwodu AK Jasło. Miał córkę Ewę /ur. w XII 1944/ w szpitalu w Gorlicach. W 1957 po 11 latach rozłąki sprowadził żonę i córkę do USA.
    Jego imię nosi ulica w Jaśle, II Liceum Ogólnokształcące w Jaśle. 14 XII 1995 Rada Miasta Jasła nadała mu pośmiertnie tytuł „Honorowego Obywatela Miasta Jasła”. Jest patronem 21 Dywizjonu Artylerii Mieszanej z 21 Brygady Strzelców Podhalańskich w Rzeszowie. 
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP/ZWZ/AK. Kraków 1994; A. Zagórski. Okręg AK Kraków /w:/ AK-rozwój organizacyjny. W-wa 1996; Ł. Grzywacz-Świtalski. Z walk na Podkarpaciu. W-wa 1971; A. Daszkiewicz. Ruch oporu w regionie Beskidu Niskiego. W-wa 1975; G. Ostasz. Zrzeszenie WiN. Okręg Rzeszów. Rzeszów 2000; T. Biedroń. Schemat organizacyjny WiN. Okręg Kraków /w:/ ZH WiN nr 5. Kraków 1994; Cz. Nowak. Biogram J. M. /w:/ Dzieje Podkarpacia, t. VII. Krosno 2003/ tam obszerna bibliografia/. Z. Zblewski. Okręg Krakowski Zrzeszenia WiN 1945-1948. Kraków 2005.

     
    Mogielnicki Jan Stanisław
    [1912-?], ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 22 VI 1912. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1933-1934 w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 54 pp w Tarnopolu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii Ckm I batalionu 54 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w kompanii ppanc. 54 pp w składzie 12 DP.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Mojsiewicz Norbert
    [1908-?], ppor. rez. sap.[1935]
    Ur. 17 I 1908. Absolwent szkoły średniej. Służb wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. sap. z starszeństwem od 1 I 1935. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera technicznego w zmotoryzowanym Batalionie Saperów w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym batalionu saperów, którym dowodził mjr Adam Golcz.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Mokrzycki Adam
    [1907-?], lekarz med. kpt. sł. st. sanit. [1938]
    Ur. 23 X 1907. Absolwent gimnazjum. W latach 1926-1933 w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiuje na wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, uzyskując w 1933 dyplom lekarski, potem po obronie pracy tytuł doktora med. Mianowany 1 X 1933 ppor. sł. st. sanit. W latach 1933-1934 na stażu w Szpitalu Podchorążych w CWSanit. W Warszawie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Następnie m. in. naczelny lekarz 10 p. uł. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. 10 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył nas szlaku bojowym brygady zakończonym na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 16 z XII 1933; Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego. W-wa VI 1934

     
    Mokrzycki Antoni Władysław
    [1894-+?], mjr sł. st. piech.[1932]
    Ur. 5 VI 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. służył w 51 pp, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. sł. st. piech. awansowany 15 VIII 1924. Przeniesiony w 1930 z 51 pp do 12 DP w Tarnopolu na stanowisko oficera sztabu. W 1931 przeniesiony z sztabu 12 DP do 54 pp. awansowany 1 I 1932 do stopnia mjr-a sł. st. piech. W IV 1932 mianowany d-cą batalionu w 54 pp w Tarnopolu. W latach 19837-1939 pełnił funkcje II z-cy d-cy  oraz kwatermistrza 54 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 54 pp w składzie Grupy „Sandomierz”. Walczył na linii obronnej Wisły, potem na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: KW, ZKZ, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932;

     
    Mokrzycki Zbigniew Bolesław Emil
    [1901-1939], kpt. sł. st. art.[1932]
    Ur. 24 XI 1901. Uczęszczał do gimnazjum. Od 1919 w WP. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1919, potem od 1 XII 1919 do 15 VI 192o przebywał w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Przydzielony do 11 pac w stopniu podch. art. bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Z dniem 1 X 1920 mianowany ppor. sł. st. art. Do stopnia por. awansowany 1 XI 1921. Służył w 1 Pułku Artylerii Najcięższej. Długoletni oficer 1 pan. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1932. Przeniesiony z 1 pan do 1 pac w Modlinie, gdzie w latach 1937-1939 był m. in. d-cą pułkowej szkoły podoficerskiej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II dywizjonu 1 pac. Podczas walk w rejonie Woli Gułowskiej 21 IX 1939 został ciężko ranny. Zmarł 27 IX 1939 w wyniku odniesionych ran.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ
    Z. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii/1914-1921/; Dz. Pers. Nr 46 z 1 XII 1920;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Krakó