<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Lubelszczyzna - 1939 r.

  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " A - B "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " C - F "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " G - J "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " K "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " L - O "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " P - R "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " S - Ś "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " T - Ż "


  • Lubelszczyzna - 1939 r.

    nazwiska osób na literę  K




    Na podstawie indeksu książki pt. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku autorstwa Ludwika Głowackiego opracowuję noty biograficzne uczestników walk na Lubelszczyźnie we Wrześniu 1939. Indeks zawiera głównie nazwiska oficerów – od funkcji d-cy plutonu do funkcji d-cy armii.

    Jednocześnie zwracam się z prośbą o wszelkie uwagi, sprostowania i uzupełnienia.

    Tadeusz Łaszczewski



    Kabata Piotr
    [1895-1979], kpt. sł. st. piech.[1934], w ZWZ/AK, mjr [1944]ps. „Wujek”, „Żar”
    Ur. 10 X 1895 w m. Pocieszka k. Staszowa, syn Józefa i Anny z d. Prostak. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Solcu nad Wisłą. Od II 1915 do VII 1917 w Legionach Polskich. Służył m. in. w 6 pp LP. Po kryzysie przysięgowym w Legionach w VII 1917 czynny w POW na Lubelszczyźnie. W XI 1918 bierze udział w rozbrajaniu Austriaków. Ukończył kurs oficerski w Dęblinie. W WP od XI 1918. Jako ochotnik bierze udział w I Powstaniu Śląskim w 1919. Jako sekcyjny walczy w obronie Śląska Cieszyńskiego. Służył m. In. w Oddziale II SG, potem w 25 pp. Walczy w wojnie polsko-bolszewickiej 1919 w szeregach 25 pp. Dowodził kompanią, a następnie w 1920 był adiutantem gen. L. Żeligowskiego d-cy Korpusu Wojsk Środkowej Litwy. Podczas walk był 4 –krotnie ranny. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 78 pp. W X 1922 przeniesiony na własną prośbę do rezerwy z przydziałem do 78 pp. Do 1924 pracował jako nauczyciel szkoły powszechnej. Od I 1925 ponownie służy w wojsku. Przyjęty do służby w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1925 dowodził kompanią w 78 pp w Baranowiczach. Przeniesiony w II 1931 z 78 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do 12 Batalionu KOP w Skalacie na stanowisko d-cy plutonu łączności. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1934. W latach 1934-1936 kmdt Powiatowy PW i WF w Buchaczu. W 1936 przeniesiony do 83 pp w Kobryniu. W latach 1937-1939 z-ca oficera mobilizacyjnego 83 pp, potem d-ca obrony plot. w Kobryniu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu PW w 183 pp rez. w składzie 60 DP Rez. Walczył na Lubelszczyźnie w składzie SGO „Polesie”. Po bitwie pod Kockiem 5 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Radomiu skąd uciekł w X 1939 i powrócił w rodzinne strony. Podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ/AK. Od III 1940 kmdt Podobwodu ZWZ-AK Szydłów w Obwodzie ZWZ-AK Busko. Jednocześnie od 1943 d-ca oddziału dywersyjnego. Uczestnik wielu akcji dywersyjnych przeciwko siłom okupanta. W ramach akcji „Burza”  w VII1944 zmobilizował w lasach w rejonie Staszowa oddział partyzancki, który nie dotarł w miejsce koncentracji sił AK. Otoczony przez wojska sowieckie oddział został rozbrojony. Aresztowany przez sowietów więziony w obozie przyfrontowym NKWD nr 49 w Przemyślu, potem wywieziony do łagrów w ZSRR. 15 X 1944 przywieziony do obozu nr 178-454 w Diagilewie-Riazaniu, skąd został odesłany 6 VII 1947 do obozu nr 158 w Czerepowcu, potem odesłany do obozu nr 150 w Griazowcu skąd 2 X 1947 zostaje odesłany do obozu nr 437 w Bogorodskoje, a 5 X 1947 odesłany do obozu nr 284 w Brześciu nad Bugiem. Repatriowany do Polski 3 XI 1947. W V 1949 aresztowany w Cieszynie przez UB i uwięziony. Wyrokiem WSR Kielce został skazany na karę śmierci zamienioną na karę 10 lat więzienia. Więziony w Kielcach, Płocku i Goleniowie. Zwolniony z więzienia w 1956. Mieszkał w Koniecpolu.
    Awansowany w AK do stopnia majora IX 1944.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW3x, MN, SKZ, Medalem za Wojnę 1918-1921.
    Zmarł 24 VII 1979 w Koniecpolu. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Żonaty z Heleną z Wojciechowiczów. Miał synów: Wiesława i Zbigniewa oraz córkę Alinę.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931;R. Rybka –K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Wróblewski. SGO Polesie”. W-wa 1989; W. Borzobohaty. „Jodła”. W-wa 1988; Uwięzieni w Ostaszkowie i Riazaniu. W-wa 2002. B. Szwedo. Biogram P. K. /w:/Kawalerowie VM Ziemi Sandomierskiej. Sandomierz 2001

     
    Kaczanowski Gotfryd Stefan Józef
    [1905-?], kpt. dr med.[1934], w PSZ mjr
    Ur. 2 IX 1905. Po ukończeniu gimnazjum wstępuje do Szkoły Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiuje na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, uzyskując w 1929 dyplom lekarza med. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 III 1929. Odbywał staż w Szpitalu Szkolnym w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego. Po zdaniu egzaminów otrzymał stopień dr med. Po odbyciu stażu przydzielony do 66 pp w Chełmnie na stanowisko młodszego lekarz sanit. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Po 1932 lekarz sanit. 66 pp. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1934. Przeniesiony w X 1934 z 66 pp do Centrum Wyszkolenia Sanitarnego na stanowisko specjalisty w chorobach nerwowych. W latach 1937-1939 był st. ordynatorem oddziału nerwowego w 6 Szpitalu Okręgowym we Lwowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 503 kompanii sanitarnej w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Podczas działań wojennych dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w łągrach. Od IX 1941 w Armii Polskiej w ZSRR. Od I 1942 był st. lekarzem 24 pp. Wraz z pułkiem 23 III 1942 ewakuowany do Iranu, potem w Palestynie. Awansowany do stopnia majora sł. st. sanit. Po utworzeniu II Korpusu Polskiego od 1943 pełnił funkcję szefa służby zdrowia 5 Kresowej Dywizji Piechoty. Brał udział w kampanii włoskiej. Uczestnik bitwy pod Monte Cassino. Po wojnie w IX 1946 ewakuowany do Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony VM kl. 5, SKZ
    Dz. Pers. Nr 11 z 9 VII 1929; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Żaroń. Armia Polska w ZSRR, na Bliskim i Środkowym Wschodzie. W-wa 1981.

     
    Kaczmarski Józef Ludwik
    [1906-?],kadet,  kpt. sł. st. art. [1939]
    Ur. 22 IV 1906 w Lipsku. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W 1920 ochotniczo walczył w szeregach 6 pp Leg., w wojnie polsko-bolszewickiej. Ranny w obronie Płocka. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 9 pap w Białej Podlaskiej na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1932. Przeniesiony X 1934 z 9 pal do 31 pal w Toruniu, gdzie pełni różne funkcje. W VI 1937 przeniesiony z 31 pal do Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu na stanowisko oficera 1 baterii ćwiczeń. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. Funkcję pełnił od 18 VI 1937 do VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 2 dywizjonu artylerii zmotoryzowanej Warszawskiej Brygady Panc.-Motorowej płk S. Roweckiego. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Panc. – Motorowej w 1939. W-wa 1988.

     
    Kaczorowski Józef Władysław
    [1911-?], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 21 III 1911. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1933 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 51 pp w Brzeżanach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu 8 kompanii III batalionu 51 pp. W kampanii wrześniowej 1993 d-ca 7 kompanii III batalionu 51 pp w składzie 12 DP. Walczył na szlaku bojowym 51 pp.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;L. Zachuta. 51 Pułk Piechoty. Pruszków 1992

     
    Kaczorowski Maksymilian Stanisław
    [1901-?], por. lek. wet.[1939]
    Ur. 6 VI 1901. Absolwent gimnazjum. Studiował weterynarię uzyskując dyplom lekarza weterynarii. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy. Mianowany ppor. rez. 1 IX 1925 z przydziałem do 8 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Powołany do służby czynnej i mianowany ppor. sł. st. z starszeństwem od 19 III 1936. Służył jako lekarz wet. w 8 p. uł. do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza wet. 8 p. uł. Uczestnik walk na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kaczorowski Mieczysław Alfons
    [1907-?], mgr, kpt. aud.[1937]
    Ur. 2 I 1907. Absolwent gimnazjum, potem w wyższe studia prawnicze uzyskując dyplom mgr-a praw. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Powołany w stopniu ppor. sł. st. z starszeństwem od 1 II 1932 do służby czynnej z przydziałem do WSO Nr 5 w Krakowie, potem w 1932 przydzielony do 20 pp, gdzie odbywał przeszkolenie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Następnie pełnił funkcję sędziego śledczego WSO V w Krakowie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sąd. 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby sprawiedliwości Krakowskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym brygady.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kaczyński Tadeusz
    [1910-?], por. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 24 X 1910. absolwent gimnazjum. W okresie od 16 VIII 1930 do 30 VI 1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 18 p. uł. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 18 p. uł. w Grudziądzu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W pułku pełnił różne funkcje m. in. w latach 1938-1939 był oficerem administracyjno-materiałowym. W 1939 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko d-cy 1 plutonu w szwadronie KOP „Niewirków”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 2 szwadronie dywizjonu kawalerii KOP „Niewirków”. Walczył na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933;St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kaczyński Witold Franciszek
    [1910-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 2 IV 1910. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na dywizyjnym kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 23 DP przy 73 pp w Katowicach. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 kompanii I batalionu 11 pp w składzie 23 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 11 pp os śląska na Lubelszczyznę. Poległ w walce 16 IX 1939 w rejonie m. Banachy. Pochowany na cmentarzu wojennym w Soli.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Kade Tadeusz
    [1902-?], kpt. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 24 II 1902. Ukończył szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 30 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W 1934 przeniesiony z 30 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Berezwecz”. Początkowo d-ca plutonu, potem d-ca 2 kompanii szkolnej strzeleckiej w Baonie odwodowym KOP „Berezwecz”. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii w I batalionie 2 pp KOP w składzie 2 BGór. Podczas walk 3 IX 1939 zostaje ranny w ciężkich walkach z Niemcami w rejonie Węgierskiej Górki. Następnie w niewoli niemieckiej. Od X 1939 do IV 1945 przebywał w oflagu VII A w Murnau.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa-Pułtusk. 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Kaiser Józef
    [1897-1939], ppłk dypl. sł. st. art. [1939]
    Ur. 6 VII 1897. Ukończył gimnazjum. W WP od XI 1918. W wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 bierze udział w stopniu ppor. sł. st. art. w szeregach 4 pap. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 4 pap. W latach 1921-1923 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu por. SG przydzielony do Oddziału Ogólnego w DOK VIII Toruń na stanowisko referenta. 17 XII 1924 awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W 1925 przeniesiony do 3 pac, skąd w 1927 został przeniesiony do Oddziału Wyszkolenia w DOK II w Lublinie. W 1929 przeniesiony z DOK II do Oddziału IV Sztabu Głównego WP. Z dniem 18 II 1931 przeniesiony z Oddziału IV SG do Szefostwa Komunikacji przy Sztabie Głównym. Z dniem 2 IV 1932 skierowany ze Szt. Głównego na 5 miesięczny kurs dla oficerów art. w Szkole Strzelania Artylerii w Toruniu. W 1933 przeniesiony z Sztabu Głównego do 18 pal w Ostrowi Maz. na stanowisko d-cy dywizjonu. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st. art. 1 I 1934. W 1934 przeniesiony z 18 pal na stanowisko szefa sztabu 28 DP, skąd został przeniesiony po 1935 do 5 pal na stanowisko d-cy II dywizjonu. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. art. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej   1939 bierze udział na stanowisku szefa Oddziału I w dowództwie Grupy Armii gen. Stefana Dęba – Biernackiego. Poległ w walce z wrogiem we IX 1939.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4, ZKZ, SKZ
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 16 z 11 VI 1927; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 6 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 13 z 15 XI 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 28 IX 1933; Dz. Pers. Nr 4 z 5 II 1934: Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Kajdy Julian
    [1914-?], ppor. sł. st. piech.[1936], w SZP/ZWZ/AK por./kpt. ps. „Bem”
    Ur. 3 XII 1914. Absolwent gimnazjum w Sosnowcu z 1933. W latach 1933-1934 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor.. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1937-1939 dowodził 1 plutonem 1 kompanii CKM I batalionu 20 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii CKM II batalionu 20 pp w składzie 6 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 20 pp od Krakowa na Lubelszczyznę. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przebywał w Miechowie, gdzie oficjalnie był zatrudniony w Zarządzie Drogowym. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK na terenie Obwodu SZP/ZWZ/AK. Należał do grona organizatorów zrębów konspiracji na terenie Miechowa. Po utworzeniu sztabu Inspektoratu ZWZ/AK Miechów w 1940 pełnił funkcję adiutanta inspektora, szefa sztabu oraz kierował konspiracyjna łącznością inspektoratu. Aresztowany 1 VI 1942 w Miechowie przez funkcj. gestapo i wywieziony do Krakowa i tam uwięziony na Montelupich. Przeszedł ciężkie śledztwo. Nikogo nie wydał, a z racji pełnionych funkcji wiedział bardzo dużo. Wysłany do KL Oświęcim, który przeżył. Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; B. M. Nieczuja-Ostrowski. Inspektorat AK „Maria” w walce. T. 1. W-wa 1995; Ł. Grzywacz-Świtalski. Z walk na Podkarpaciu. W-wa 1971; W. Ważniewski. Walki partyzanckie nad Nidą 1939-1945. W-wa 1969.

     
    Kajetanowicz Aleksander
    [1903-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 27 III 1903. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 61 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Z dniem 3 XI 1931 skierowany z 61 pp na dwutygodniowy kurs informacyjny dla referentów oświatowych we Lwowie. Przeniesiony ok. 1935 z 61 pp do 2 batalionu strzelców w Tczewie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1937 dowodził 1 kompanią w 2 batalionie strzelców. W 1939 przeniesiony z 2 batalionu strzelców do 73 pp w Katowicach na stanowisko d-cy 3 kompanii w I batalionie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii, potem w końcowej fazie walk na Lubelszczyźnie dowodzi II batalionem 73 pp w składzie 23 DP.
    Odznaczony: SKZ
    Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 6 23 III 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989

     
    Kajzer Władysław
    [1911-1939], por. sł. st. art.[1939]
    Ur. 12 VI 1911 w  Dolnym Gutsdorfie, syn Franciszka. Ukończył szkołę średnią. Jego rodzice mieszkali w Ustroniu. W okresie od 11 VIII 1931 do 29 VI 1932 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 21 pal. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 5 dak w Krakowie, a od 1939 w Oświęcimiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 pełnił funkcję oficera zwiadowczego w 3 baterii 5 dak, potem  d-cy plutonu łączności 5 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności 5 dak w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Poległ w walce z Niemcami 6 IX 1939 w Bogucicach. Pochowany na cmentarzu w Bogucicach k. Buska zdroju.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; inf. Boba Kolberga z USA.

     
    Kalabiński Stanisław
    [1890-1941], płk sł. st. piech. [1927]
    Ur. 15 XI 1890 w Sosnowcu, syn Michała /urzędnika/ i Tekli z d. Szkac. Od 1897 uczęszczał do szkoły realnej, a następnie do szkoły Handlowej w Będzinie, gdzie 1 1908 zdał maturę. W 1905 brał udział w strajku szkolnym. W latach 1908-1910 studiował na Wyższych Kursach Szkoły Handlowej Zielińskiego w Warszawie. Od 1910 był studentem UJ w Krakowie. W okresie nauki szkolnej i studiów brał aktywny udział w działalności organizacji Młodzieży Niepodległościowej ‘Zarzewie” oraz w skautingu. W VII 1911 uczestniczył w I kursie instruktorów skautowych w Krakowie, był członkiem zarzewiackiej sekcji do sprawy chełmskiej. Należał także do Legii Niepodległości. Jednocześnie od 1911 członek Polskich Drużyn Strzeleckich. Ukończył kursy podoficerskie w Warszawie i Rabce. Od jesieni 1912 dowodził 5 plutonem szkoły podoficerskiej PDS w Warszawie. W XII 1913 jako członek komisji szkolnej stanowiącej kierowniczy organ „Pet”-u  z Warszawy uczestniczył w zjeździe w Krakowie. Od III 1914 uczył jako instruktor w szkole podchorążych PDS w Warszawie. Był d-cą plutonu w kompanii instruktorów skautowych. Od 6 II do 15 V 1914 był wykładowcą terenoznawstwa na kursie dla II zastępu 1 plutonu Kompanii Drużyny Warszawskiej PDS w Warszawie. Od 15 VII do 2 VIII 1914 uczestniczył w Kursie Szkoły Oficerskiej w nowym Sączu. Po przerwaniu kursu 2 VIII 1914 wyjechał do Krakowa i tam wstąpił 6 VIII 1914 do Oddziału J. Piłsudskiego. Używał ps. „Lech”. Przydzielony do 9 kompanii dowodzonej przez Władysława Uzdowskiego w V batalionie M. Tokarzewskiego. Odbył kampanię kielecką w VIII 1914. po reorganizacji Oddziału i utworzeniu Legionów Polskich służy w 2 kompanii 5 pp LP. Minowany 9 X 1914 ppor. piech. 21 V 1915 w bitwie pod Konarami zostaje ranny. Przebywa na leczeniu szpitalnym w Krakowie. Od X 1915 dowodził kompanią 5 pp LP. 4 VI 1916 zostaje ranny po raz drugi. Po wyleczeniu ran powraca do 5 pp LP. 1 XI 1916 mianowany por. piech. Walczył na Wołyniu, skąd q2 X 1916 5 pp LP zostaje wycofany z frontu do Baranowicz, a w XI 1916 przewieziony koleją na teren Królestwa Polskiego. W następstwie kryzysu w LP 16 VII 1917 zostaje zwolniony z Legionów i internowany i uwięziony w obozie w Beniaminowie, skąd w III 1918 został zwolniony. Od 1 IV 1918 dowodził kompanią w szkole podoficerskiej przy Inspektoracie Szkół Piechoty PSZ w Ostrowi Maz. 1 IX 1918 mianowany kpt. piech. Od 1 XI 1918 dowodzi w szkole batalionem i po rozbrojeniu Niemców przeszedł do WP. Był od 1-31 III 1919 d-cą szkoły podoficerskiej w Zegrzu dla formowanych 1 i 2 DP Leg. Od 1 IV 1919 dowodzi III batalionem 3 pp Leg. Z dniem 1 IV 1920 awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 10 IX 1920 obejmuje dowództwo 24 pp, którym dowodzi do VI 1930. Podczas walk na froncie wojny z bolszewikami 29 IX 1920 zostaje ranny. Po wyleczeniu ran w szpitalu powraca do służby w 24 pp. W 1921 ukończył kurs dla wyższych dowódców w Warszawie. 3 II 1922 zweryfikowany w stopniu ppłk-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1922 ukończył w Rembertowie kurs dla dowódców pułków. 1 I 1927 awansowany do stopnia płk-a sł. st. piech. Z dniem 18 VI 1930 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy Brygady KOP „Grodno”. Przeniesiony w 1936 przeniesiony na stanowisko d-cy piechoty dywizyjnej 30 DP w Kobryniu. Z dniem 24 VIII 1939 mianowany d-cą 55 DP Rez., którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczył na czele dywizji na szlaku bojowym od Mikołowa na Śląsku na Lubelszczyznę, Uczestniczył w ciężkich walkach Osiekiem i Baranowem oraz pod Tomaszowem Lub. I 19 IX 1939 pod Ulowem, gdzie po zaciętych walkach udało mu się wydostać z okrążenia z swym sztabem i grupą około 300 żołnierzy. 23   IX 1939 nie mając środków do dalszej walki w rejonie Rawy Ruskiej rozwiązał podległy mu oddział. Na początku X 1939 przedostał się do Warszawy, gdzie na początku XI 1939 został aresztowany przez Niemców i 25 XI 1939 osadzony w oflagu IX C w Rothenburgu12 IV 1940 wydany funkcj. gestapo z Kassel. Więziony w Kassel był tam przesłuchiwany i torturowany. 26 IV 1940 osadzony w KL Buchenwald. Przez cały czas pobytu w obozie był przetrzymywany w karcerze i torturowany. Pomimo stosowania tych metod prze gestapowców odmówił podpisania fałszywego oświadczenia, iż we IX 1939 wydał rozkaz rozstrzeliwania niemieckiej ludności cywilnej. Przewieziony 25 VI 1941 do więzienia gestapo w Radomiu.15 VIII 1941 na rozkaz szefa policji bezpieczeństwa dystryktu radomskiego został zamordowany.
    Odznaczony: VM kl. 5 i pośmiertnie kl. 4, KN, PR 4 kl., KW 4x, ZKZ
    Żonaty od 1922 z Klarą Kiatkin. Miał synów Stanisława Tadeusza, historyka /2 VIII 1923-8 X 1980/ i Bolesława, prof. inż budownictwa /19 VIII 1927-10 V 1980/.
    CAW. Akta personalne 8947; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. II. W-wa 2006;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 199o;W. Stebnik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.T. Łaszczewski. MSUDN 1939-1956. T. 12. Kraków2007

     
    Kalenkiewicz Maciej
    [1906-1944], inż. kpt. sł. st. sap. [1936], w PSZ/AK mjr [1941] ppłk[1944], cichociemny, ps. „Kotwicz”, „Bóbr”, „Kotwica”, „Maciej” vel Jan Kaczmarek
    Ur. o1 VII 1906 w m. Pancenicze k. Wołkowyska, syn Jana /ziemianina/ i Heleny z d. Zawadzkiej. W latach 1916-1920 uczęszczał do Gimnazjum Nauczycieli i Wychowawców w Wilnie, potem, w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1927 w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. z starszeństwem od 15 VIII 1926. Od 19278 służy w 1 p. sap. w Modlinie. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Od IX 192 instruktor w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów, a od 1929 w centrum Wyszkolenia Saperów. W 1930 skierowany służbowo na studia na Wydział Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej, które ukończył w 1935 uzyskując dyplom inżyniera urządzeń i komunikacji miejskich. Następnie powraca do Centrum Wyszkolenia saperów. Awansowany 1 I 1936 do stopnia kpt. sł. st. sp. obejmuj dowództwo 4 kompanii w I batalionie saperów Modlinie. Jednocześnie wykładowca w Szkole Podchorążych rezerwy saperów. Od 1938 słuchacz WSWoj. w Warszawie – promocja 1938-1940. Ukończył 1 rok studiów. Dalsze studia przerywa wybuch wojny. Na podstawie rozkazu NW z 2 X 1944 mógł używać tytułu oficera dypl. W VIII 1939 przydzielony do sztabu Suwalskiej Brygady Kawalerii. Kieruje budową umocnień nad Kanałem Augustowskim i Biebrzą. Od 15 IX 1939 pełni funkcję adiutanta taktycznego w 110 p. uł. w Grupie gen. Wacława Przeździeckiego, potem od 28 IX 1939 oficer sztabu Oddziału Wydzielonego WP mjr-a H. Dobrzyńskiego „Hubala”, którego był później z-cą. Brał udział w starciach zbrojnych z Niemcami w Górach Świętokrzyskich i Lasach Starachowickich. I pod Chodkowem. 2 XII 1939 opuszcza oddział i przez Węgry, Włochy dociera 24 XII 1939 do Paryża. Od I 1940 słuchacz kursu aplikacyjnego saperów w Wersalu. Od 15 III 1940 instruktor na kursie w centrum wyszkolenia Saperów. Od V 1940 pracuje w biurze KG ZWZ w Paryżu, potem w Angers. Po klęsce Francji ewakuuje się do Wlk. Brytanii. Obejmuje wówczas dowództwo kompanii saperów w rejonie Biggar w Szkocji wchodzącej w skład 1 Brygady Strzelców. Od x 1940 pracuje w Oddziale III Sztabu NW w Wydziale Studiów i Szkolenia Spadochronowego. Był współtwórcą koncepcji lotniczej łączności z krajem oraz polskich wojsk spadochronowych. Skok do kraju w nocy z 27/28 XII 1941. Po skoku zostaje ranny podczas walki z patrolem niemieckim. Po dotarciu do Warszawy odbywa tzw. kwarantannę. W I 1942 otrzymał przydział do Komendy Głównej ZWZ/AK na stanowisko kierownika referatu operacyjnego w Oddziale III. Oficjalnie występuje jako Jan Karczmarek właściciel przedsiębiorstwa branży piśmienno-papierniczej. Należał do grona najbliższych współpracowników gen. St. Tatara, współtwórca planu powszechnego powstania. W II 1944 zostaje skierowany przez KG AK na teren Okręgu AK Nowogródek z zadaniem unormowania stosunków w tym okręgu. Na początku III 1944 brał udział jako pełnomocnik KG AK w rozprawie WSS nad rtm. Józefem Świdą. Od połowy III 1944 przejmuje dowództwo Zgrupowania, w którego skład wchodzą I i II batalion, później VIII batalionu „Bohdanka”. Przeprowadza szereg akcji bojowych przeciwko Niemcom. W IV 194 nawiązał kontakty z ppłk A. Krzyżanowskim – kdtem Okręgu AK Wilno celem podjęcia odpowiednich ustaleń do „Operacji Ostra Brama”. W VI 1944 wydziela z swego Zgrupowania Oddział „Bagatelka” o sile 600 żołnierzy i wyrusza na jego czele na pomoc Zgrupowaniu Stołpeckiemu. 24 VI w rejonie m. Lwie zostaje w starciu z Niemcami ciężko ranny w ramię. Bierze jeszcze udział w walce w rejonie majątku Kwiatkówka. 29 VI 1944 w wyniku wywiązania się gangreny przetransportowany do szpitala polowego w antoniszkach, gdzie dr Wł. Żemojtel przeprowadził operację amputacji ręki. Przebywał potem w szpitalu polowym w Onżadowie. 9 VII 1944 melduje się u „Wilka” w Wołkorabiszkach i powraca do swego oddziału, z którym przesuwa się w kierunku Puszczy Prudnickiej, potem w Puszczy Ruskiej, gdzie walczy z sowieckimi oddziałami NKWD. 5 VIII 1944 przejmuje od kpt. dypl. St. Sędzia a dowództwo nad Podokręgiem Nowogródek. Awansowany przez gen. T. Komorowskiego k-dta AK 18 VIII 1944 ppłk-a sł. st. sap. 21 VIII 1944 ginie wraz z 35 żołnierzami w bitwie z oddziałem NKWD pod Surokontami w pow. Lida.
    Odznaczony: VM 5 kl., KW 2x,ZKZ z M.
    Żonaty Ireną Erdman. Miał 2 córki; Danutę i Agnieszkę.
    Rocznik oficerski 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Erdman. Droga do Ostrej bramy. W-wa 1990; J. Tucholski. Cichociemni. W-wa 1985; K. Krajeński. Na Ziemi Nowogródzkiej. „Nów”- nowogródzki Okręg AK. W-wa 1997; NKWD o Polskim Podziemiu. W-wa 1997; Słownik Polski walczącej na Kresach Północno-Wschodnich Rzeczypospolitej. Bydgoszcz 1995.

     
    Kalicki Janusz Mariusz Gabryel
    [1908-1939], ppor. rez. art.[1932]
    Ur. 9 II 1908. Absolwent gimnazjum. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 21 pal w Bielsku. Ewidencyjnie podlegał PKU Sosnowiec, potem PKU Warszawa M II. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 pal Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie. Poległ w walce z wrogiem 25 IX 1939 w Garbniku k. Krasnobrodu. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krasnobrodzie. Po ekshumacji przez rodzinę pochowany na cmentarzu w Rejowcu.
    J. Łukasiak Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów. Pruszków 2005

     
    Kalicki Marian
    [1907-1939?], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 11 XI 1907. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Baonie Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 8 pp Leg. Ewidencyjnie podlegał PKU Lublin M. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta III batalionu 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył z Niemcami pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie.
    Wg niepotwierdzonych informacji miał zginąć w walce pod Brzuchaczowem.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.

     
    Kalicki Tadeusz Dominik
    [1911-1939], ppor. rez. art.[1938]
    Ur. 4 VIII 1911. Ukończył gimnazjum. W okresie od 18 IX 1935-28 VI 1936 odbywał służb wojskową w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 5 pac w Krakowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 5 pac. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Ciężko ranny w walce zmarł 3 X 1939 w szpitalu w Tomaszowie Lub. Pochowany na cmentarzu  parafialnym w Tomaszowie Lub.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Podchorążych. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;P. Zarzycki. 5 Pac. Pruszków 1996

     
    Kalina Jan
    [1909-?], por. sł. st. art.[1938]
    Ur. 26 X 1909. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 11 VIII 1931 - 29 VI 1932 odbywał służbę wojskową w 9 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 24 pal. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 21 pal w Bielsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu w szkole podoficerskiej oraz jednocześnie oficer zwiadowczy w III dywizjonie 21 pal stacjonującym w Cieszynie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera w sztabie d-cy artylerii dywizyjnej 21 DPGór. Uczestnik walk na szlaku bojowym 21 DP Gór. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kalina Mikołaj
    [1902-?], ppor. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 12 XI 1902. W WP od 1923. Ukończył szkolę podoficerską i służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 27 p. uł. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 szwadronie 27 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 3 szwadronie 27 p. uł. w składzie Nowogródzkiej brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa Kawalerii 1922-1938.W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kalinowski Bronisław Jan
    [1911-1973], por. sł. st. piech.[1938], w konspiracji AK, kpt. , ps. „Piotr”
    Ur. 1 III 1911. Absolwent gimnazjum. W latach 1931-1932 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 45 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W 1938 przeniesiony do 1 batalionu pancernego. W latach 1938-1939 przebywał na kursie dla oficerów broni pancernej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy 41 DPRez. Walczył na szlaku bojowym 41 DP Rez. m. in., na Lubelszczyźnie.  Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji AK. Bliższy przydział nieznany. W konspiracji awansowany do stopnia kpt. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Poznaniu, gdzie zmarł w 1973
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 4 x
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Kalinowski Eugeniusz
    [1904-1939], ppor. rez. piech.[1932]
    Ur. 22 II 1904. Absolwent Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 72 pp w Radomiu. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Podczas kampanii wrześniowej 1939 walczył z Niemcami jako d-ca 1 plutonu 4 kompanii II batalionu 180 pp rez. w składzie 50 DPRez.  Walczył z wrogiem na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 3 X 1939 w Serokomli. Pochowany na cmentarzu w Serkomli.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Kaliński Jan Marian
    [1902-1944], kpt. dypl. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 31 X 1902. Absolwent szkoły średniej. W latach 1928-1931 W Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem 1929-1931 w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 6 psp w Samborze na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I1934. W latach 1936-1938 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1938. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. piech. został przydzielony na stanowisko I oficera sztabu 21 DPGór. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 21 DPGór. w składzie Armii „Kraków””. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 21 DPGór. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Węgry, potem do Francji, skąd zostaje skierowany do formowanej w Syrii Brygady Strzelców Karpackich, gdzie pełni funkcję kwatermistrza. Walczył w Tobruku, gdzie został ranny 28 VIII 1941. Po reorganizacji brygady od 1943 w II Korpusie Polskim, pełnił funkcje kwatermistrza 3 DSK. Poległ w walce 16 I 1944 w m. Casamasina we Włoszech.
    Odznaczony: KW
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn 1973; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986.

     
    Kaliński Władysław
    [1891-1952], płk dypl. sł. st. [1932]
    Ur. 22 V 1891 w Rohatynie woj. w Małopolsce Wschodniej. Uczył się w siedmioklasowej szkole realnej, maturę zdał w 1912. Czynny od 1912 w Związku strzeleckim. Od 3 VIII 1914 w Legionach Polskich. Służył w 3 kompanii III baonu 1 pp LP. Walczył na szlaku bojowym 1 pp LP. Podczas działań na Wołyniu w stopniu sierż. dowodził plutonem. 15 VI 1916 podczas walki zostaje ciężko ranny i stracił oko. 1 XI 1916 mianowany został chor. piech. 1 I 1917 ppor. piech. Po kryzysie przysięgowym we IX 1917 wcielony do armii austriackiej i przydzielony do 20 pp, z którym został skierowany na front włoski. W III 1918 ukończył sześciotygodniowy kurs szturmowy przy 12 DP w Cessalto. Od XI 1918 w WP. Przyjęty w stopniu por. piech. od 15 XII 1918. Dowodził od 12 III do 29 V 1919 - 7 kompanią 1 pp Leg. Następnie w zastępstwie od 29 V 1919 do 10 VII 1919 dowodził II baonem 1 pp Leg., a od 16 IX – 4 XII 1919 ponownie dowodzi 7 kompanią. Brał udział w wyprawie wileńskiej. Walczył na froncie litewsko-białoruskim, na Łotwie, potem w 1920 w wyprawie kijowskiej. Podczas walk 10 VI 1920 został ranny pod Wasylkowem. Do stopnia kpt. sł. st. piech. awansowany z starszeństwem od 1 IV 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. piech., z starszeństwem od 1 VI 1919. W okresie 19 IX 1920-21 VII 1922 pełnił funkcję kierownika Wydziału Wyszkolenia w I Departamencie Broni Głównych  MSWoj., a od 21 VII -30 XI 1922 dowodził batalionem w 36 pp w Warszawie. Od 30 XI 1922-1 X 1924 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 1 XII 1924 awansowany do stopnia ppłk SG sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Po ukończeniu WSWoj. został przydzielony do Biura Ścisłej Rady Wojennej na stanowisko referenta. W okresie 3 III 1926-26 VI 1927 pełnił funkcję kierownika referatu w Oddziale III Sztabu Generalnego WP. W okresie 27 VI 1927 – 1931 pełnił funkcję d-cy 3 Półbrygady KOP, potem w  1931 d-ca Pułku KOP „Głębokie”. Awansowany 1 I 1932 do stopnia płk-a dypl. sł. st. piech. W okresie od 2o IX 1931- 1936 dowodził 48 pp. W latach 1936-1939 dowodzi piechotą dywizyjną 14 DP. Latem 1939 mianowany d-cą 13 DP, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Armii „Prusy”. Walczył m. in. pod Tomaszowem Maz. Po rozbiciu 13 DP przez Niemców z częścią dywizji przedostał się na wschodni brzeg Wisły, potem przebija się do Warszawy, gdzie 20 IX 1939 odtworzył 13 DP. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Wyjechał z Niemiec do Wlk. Brytanii  i tam osiadł na stałe w Londynie.
    Zmarł w Londynie 13 VIII 1952. Pochowany na Cmentarzu St. Mary’s Catholic Cementary.
    Żona Kalińska Maria /1903-1983/
    Odznaczony: VM kl. 5, KN,3x, PR 4 kl., ZKZ
    Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931;Roczniki oficerskie 1923,1924,1924,1932;W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917.Słownik biograficzny. T. II. W-wa 2006;W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995

     
    Kalkstein –Stoliński Tadeusz Jacek
    [1904-1940], ppor. rez. kaw.[1932], pośm. por. [2007]
    Ur. 13 VIII 1904 w Walentynowie, syn Stanisława i Pauliny z Zakrzewskich. Ukończył gimnazjum, potem studiował w Wyższej Szkole Handlowej w Poznaniu, którą ukończył w 1931. Jako harcerz brał udział w Powstaniu Wielkopolskim w 1919. W latach 1925-1927 służył w 15 p. uł. w Poznaniu. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 IX 1932  z przydziałem do 7 psk. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. W latach 1937-1938 odbywał ćwiczenia wojskowe w 7 psk jako oficer żywnościowy. Pracował w Banku Ziemian oraz w Państwowym Banku Rolnym w Poznaniu. Zmobilizowany w VIII 1939 do 7 psk z przydziałem do szwadronu marszowego, z którym został skierowany do Ośrodka Zapasowego Wielkopolskiej Brygady Kawalerii w Kraśniku. Dowódcą szwadronu był rtm. Aleksander Sitek. Walczył na Lubelszczyźnie. w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany por. kaw.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003;J. S. Tym. 7 Pułk Strzelców Konnych Wielkopolskich. Pruszków 1999.

     
    Kalman Stanisław
    [1908-1940], por. sł. st.  lek. wet. [1937], pośm. kpt. [2007] /Charków/
    Ur. 20 V 1908 w Budach Wolińskich pow. mławski, syn Andrzeja i Zuzanny z Piaseckich. Absolwent gimnazjum oraz Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie w 1933 otrzymał dyplom lekarski. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w Oddziale Szkolnym Weterynarii w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki  i ćwiczenia odbywał w 1 p. szwol. w Warszawie. Awansowany 1 I 1935 do stopnia ppor. rez. wet. Z dniem 12 IX 1936 powołany do służby czynnej z starszeństwem w stopniu ppor. od 1 V 1935 z przydziałem do m19 p. uł. na stanowisko lekarza wet. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcję lek. wet. w 19 p. uł. w Ostrogu na Wołyniu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza wet. 19 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 19 p. uł. w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany kpt. sl. st. wet.
    Z. Gnat-Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996; J. Łukasiak. Wołyńska szkołą Podchorążych Rezerwy artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w wP 1935-1939. Kraków 2003; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Kalpas Ryszard
    [1906-1940], kpt. sł. st. sap.[1939], pośm. mjr[2007]
    Ur. 31 XII 1906 w Samarakandzie, syn Antoniego i Aldony z Radziejewskich. Uczęszczał 2 lata do gimnazjum rosyjskiego w Kokandzie, potem w latach 1917-1918 w Kobielowie. W końcu 1918 wyjeżdża z rodzicami z Turkiestanu z zamiarem powrotu do Polski. W drodze przez Persje i Kaukaz rodzina zatrzymuje się w Konstantynopolu, gdzie uczęszczał do gimnazjum angielskiego zdając w 1924 maturę. W tym samym roku powraca do Polski. W Warszawie chcą nostryfikować swe świadectwo dojrzałości wstępuje do I Gimnazjum, które ukończył w 1927. Od 1 IX 1927 do 30 VI 1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. Następnie w latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 15 VIII 1931 z starszeństwem od 15 VIII 1930 z przydziałem do Batalionu Elektrotechnicznego na stanowisko d-cy plutonu. Od 1 X 1932 młodszy oficer w kompanii reflektorów polowych, potem od 14 x 1932 instruktor  w kompanii szkolnej. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W x 1936 ukończył kurs psychotechniczny. 1 VII 1937 odkomenderowany do 32 pp na 6 miesięczny kurs dla młodszych oficerów. Po powrocie do batalionu elektrotechnicznego mianowany instruktorem w kompanii szkolnej, a od 10 I 1938 zostaje mianowany d-ca plutonu podchorążych rezerwy, potem od 25 VI 1938 pełni funkcję adiutanta baonu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 19 III 1939. Następnie na kursie w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Zakwalifikowany do studiów w WSWoj. w Warszawie. Uprawiał czynnie sport. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy oddziałów zmotoryzowanych ppłk-a dypl. W. Zymsa w składzie Artylerii grupy „Dubno”. Walczył z Niemcami i po 17 IX 1939 z Sowietami. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 19409 w Lesie Katyńskim.
    Żonaty od 1936 z Ireną Rolla-Dobińską.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr sap.
    Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000; WPH Nr 2. W-wa 1991

     
    Kałuża Paweł Leon
    [1903-?], ppor. rez. piech. [1932]
    Ur. 8 III 1903. absolwent szkoły średniej. Służbę wojskowa odbywał w batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 58 pp w Poznaniu. Ewidencyjnie podlegał PKU Szamotuły. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta Batalionu Fortecznego „Chorzów”. Walczył na szlaku bojowym batalionu w skaldzie Grupy Fortecznej Obszaru warownego „Katowice” w składzie Armii „Kraków”.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934;

     
    Kałymon Jan Marian
    [1907-?], kpt. sł. st. piech.[1937], w konspiracji ZWZ/AK , mjr [1944] ps. „Teofil”
    Ur. 07 VIII 1907. Absolwent szkoły średniej. W latach 1926-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Długoletni oficer 20 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 20 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 20 pp. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK na terenie Inspektoratu Rejonowego AK Miechów. Podczas akcji „Burza” dowodził 116 pp AK w składzie 106 DP AK. Awansowany do stopnia mjr-a piech. 11 XI 1944.
    Powojenne losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka- K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;Kamila. Kamila. Michał Ostrowski. Rzeczpospolita partyzancka. W-wa 1991

     
    Kamala – Kurhański Anatol
    [1916-1939], wachm. podch. kaw. /ppor. [193
    Ur. 1916. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 21 IX 1936 do 15 VII 1937 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 p. szwol. Po odbyciu ćwiczeń w 1938 awansowany do stopnia podch. wach. rez. kaw. Zmobilizowany w 1939 do WP i mianowany ppor. rez. kaw. Walczył w kampanii wrześniowej 1939 jako z-ca d-cy 2 plutonu w składzie 2szwadronu Warszawskiego Pułku Ułanów. Poległ w walce 18 IX 1939 w Krasnymstawie na Lubelszczyźnie.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krasnymstawie.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926=-1939. Pruszków 1992; J. St. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów J. Piłsudskiego. Pruszków 1995.

     
    Kamieński Jan
    [1908-1939], ppor. sł. st. art.[1936]
    Ur. 31 VI 1908. W WP od 1930 jako podoficer zawodowy. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 6 pal w Krakowie na stanowisko młodszego oficera baterii. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w pułkowej szkole podoficerskiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 baterii III dywizjonu 6 pal w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył Z Niemcami na szlaku bojowym 6 pal. Poległ w walce 16 IX 1939 w lesie Podlesie k. Aleksandrowa. Pochowany na cmentarzu woj. Aleksandrów-Sigła
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; Kraków 2006; J. Pabich. Niezapomniane karty. Z dziejów 6 pal. Kraków 1982;

     
    Kamieński Konrad
    [1899-1939], kpt. sł. st. piech.[1930], od w st. sp. 1934.
    Ur. 26 VIII 1899. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. w 1920. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie służył w 64 pp. Awansowany do stopnia por. 1 VI 1921. Długoletni oficer 64 pp, gdzie pełnił różne funkcje.  Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1930. Przeniesiony w 1931 z 64 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy kompanii granicznej. Z dniem 31 VIII 1934 przeniesiony z KOP w stan spoczynku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu 55 DPRez. Poległ w walce z Niemcami 18 IX 1939 na Lubelszczyźnie.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934.

     
    Kamieński Tadeusz
    [1910-?], ppor. rez. kaw.[1935[
    Ur. 9 III 1910. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 1 szwadronu 10 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 10 p. uł., który zakończył walką na Lubelszczyźnie w składzie SGO „Polesie”. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. S. Wojciechowsjki. 10 Pułk Ułanów Litewskich.

     
    Kamiński Anioł Antoni
    [1914-?], ppor. sł. st. art. [1937]
    Ur. 30 IV 1914. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1934 w szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem do 30 pal na stanowisko d-cy plutonu. W latach1938-1939 był d-cą plutonu w 1 baterii I dywizjonu 30 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy Kresowej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym brygady. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Tajny Dz. Pers. nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kamiński Antoni
    [1908-?], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 13 VI 1908. Ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie po rozbiciu swego oddziału dołączy do 2 p. ł. w składzie Brygady Kawalerii „Plis” i dowodził 2 plutonem w 4 szwadronie. Podczas walk 3 X 1939 zostaje ranny.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003 J. Wróblewski. SGO ‘Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Kamiński Jan
    [1908-1939], ppor. rez. piech.[1931]
    Ur. 24 VI 1906. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem do 22 pp w Siedlcach. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 95 pp rez.  zmobilizowanego przez 22 pp Siedlce dla  39 DP Rez. Walczył na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 26 IX 1939 w rejonie Aleksandrowi.
    Pochowany na cmentarzu wojennym Aleksandrów-Sigła
    Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Kamiński Jan
    [1904-?], por. sł. st. kaw. 1936]
    Ur. 27 III 1904. W WP służył od 1926. Po ukończeniu szkoły podoficerskiej kawalerii pozostaje w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 3 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W okresie 1938-1939 pełnił funkcję    z-cy d-cy szwadronu zapasowego 3 p. uł. stacjonującego w Bochni. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu marszowego, a od 10 IX 1939 d-ca 3 szwadronu 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 3 p. uł. od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989.

     
    Kamiński Jan Olimpiusz
    [1893-1986], oficer sł. st. art. WP, ppłk [1936], w PSZ, płk [1943]
    Ur. 17 XII 1893 w Ciechanowie, syn Karola i Marii z d. Jełowieckiej. Ukończył szkołę powszechną w Ciechanowie, a następnie uczęszczał do gimnazjum w Warszawie, gdzie w 1913 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie nauki w gimnazjum działał w młodzieżowej organizacji niepodległościowej. Od 1913 studiuje na Wydziale Medycznym UW w Warszawie. Po wybuchu I wojny światowej Wydział Medyczny UW zostaje przeniesiony wraz z studentami do Rostowa n/Donem. W 1915 zostaje wcielony jako sanitariusz do armii rosyjskiej i pełni służbę na froncie do 1916. Następnie wcielony do jednostki artylerii brał udział w walkach na froncie niemiecko-rosyjskim do 1917. Jesienią 1917 wstępuje do I KP na Wschodzie dowodzonego przez gen. J. Dobór-Muśnickiego. Służy w artylerii awansując do stopnia ogniomistrza. Po rozwiązaniu I KP w VI 1918 powraca do kraju i działa w POW. Od XI 1918 w WP. Ukończył kurs szkoły podchorążych artylerii w Toruniu. W latach 1919-1920 w stopniu ppor. art. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w 3 pap, gdzie dowodził baterią. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1928 i przeniesiony z 3 pap do sztabu 3 DP. W VII 1929 przeniesiony do 25 pal w Kaliszu na stanowisko d-cy dywizjonu z jednoczesnym skierowaniem na kurs d-ców dywizjonów w CWArt. w Toruniu. Następnie do 1936 służył w 25 pap/pal w Kaliszu na stanowisku d-cy dywizjonu, potem II z-cy d-cy pułku. Do stopnia ppłk awansowany 1 I 1936. Przeniesiony z 25 pal do 21 pal w Bielsku na stanowisku z-cy d-cy pułku. W X 1938 mianowany d-cą 2 dak w Dubnie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 dak w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył 1 IX 1939 w bitwie pod Mokrą, potem Wolą Cytrusową, a w odwrocie wraz z Wołyńską Brygadą Kawalerii przebija się do Modlina, skąd brygada zostaje przerzucona na Lubelszczyznę. Uczestniczy w walkach pod Suchowolą i Krasnobrodem. Po walce 27 IX 1939 pod Przemyślem dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Krakowie-Płaszowie, skąd 7 XI 1939 udało mu się zbiec. W I 1940 udało mu się przekroczyć granicę węgierską, a następnie przedostać do Francji, gdzie wstępuje do WP. W IV 1940 mianowany d-cą organizowanego, w Coëtquidan 4 pac przeznaczonego dla 4 DP. Na początku VI 1940 pułk zostaje rozwiązany, a oficerów i żołnierzy przeniesiono do 4 pal. Obejmuje wówczas dowództwo I dywizjonu 4 pal w składzie 4 DP. Po klęsce Francji ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie zostaje przydzielony do 4 Kadrowej Brygady Strzelców. Następnie m. in. d-ca kompanii oficerskiej, a od IX 1941 w 1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej, gdzie pełnił funkcję d-cy dywizjonu artylerii, a następnie d-cy II batalionu. W I 1943 awansowany do stopnia płk sł. st. art. Od I 1943 do III 1944 pełnił funkcję z-cy d-cy brygady. Przeniesiony do sztabu NW WP w Londynie. We IX 1944 uczestniczy w operacji desantowej „Market - Garden”. Walczył pod Arnhem. Po powrocie w x 1944 do Wlk. Brytanii do I 1945 oficer sztabu NW WP. Od I 1945 do X 1946 pełnił funkcję z-cy d-cy artylerii I Korpusu PSZ w Wlk. Brytanii. W XI 1946 powraca do Polski. Od 1947 do 1967 pracuje na różnych stanowiskach w administracji państwowej i gospodarczej. Od 1967 na emeryturze. Aktywnie uczestniczy w ruchu kombatanckim i wśród młodzieży. W 1963 opublikował swoje wspomnienia pt. „Od konia i armaty do spadochronu”.
    Zmarł w Warszawie 14 IV 1986. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Żonaty. Miał syna Zdzisława – żołnierza AK poległego podczas Powstania Warszawskiego.
    VM kl. 4 nr 00209, kl. 5, KW4x, ZKZ,
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. MSWoj. Nr 11 z 6 VII 1929; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; W. K. Stasiak. W locie szumią spadochrony.    W-wa 1991.

     
    Kamiński Marian
    [1910-?], por. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 26 V 1910. Absolwent gimnazjum. W latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydział do 82 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu w 82 pp, potem d-ca plutonu na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 30 DP przy 82 pp w Brześciu nad Bugiem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM I batalionu 182 pp rez. w składzie 60 DP Rez. Brał udział w walkach z wrogiem od Kobrynia na Lubelszczyznę, gdzie pułk wchodził w skład SGO „Polesie”. Po zakończeniu walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II D w Gross-Born, potem w I 1945 ewakuowany w głąb Niemiec, gdzie przebywał w oflagu w Sandbostel. Po uwolnieniu z niewoli pozostał na Zachodzie. Mieszkał w Republice Federalnej Niemiec.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 Periodyk „Rzeczpospolita Podchorążacka” Nr 3. Ostrów Maz.-Komorów 1992 J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. w-wa 1989.

     
    Kamiński Stefan
    [1897-1966], kmdr ppor.[1939]
    Ur. 26 VI 1897. Ukończył gimnazjum. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od 15 VIII 1920-15 II 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii Poznaniu – II kurs zawodowy. Mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 III 1921 z przydziałem do 18 dac. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1920 służył w 1 pac, skąd w V 1924 został przeniesiony do 12 dak w Ostrołęce., po 1926 przeniesiony z 12 dak do 14 dak w Białymstoku, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1930. Dowodził baterią do 1932. Z dniem 10 I 1932 przeniesiony z 14 dak do Flotylli Pińskiej, gdzie pełnił m. in. funkcję oficera artylerii w Dowództwie Flotylli Pińskiej. W 1934 został mianowany kpt. marynarki w korpusie oficerów rzeczno-brzegowych. Z dniem 1 VIII 1934 objął dowództwo na monitorze rzecznym ORP „Horodyszcze”, potem ponownie oficer artyleryjski. Awansowany 19 III 1939 do stopnia kmdra ppor. sł. st. W 1939 mianowany d-cą II dywizjonu bojowego, z którym brał udział w działaniach bojowych podczas kampanii wrześniowej 1939. Od 11 IX 1939 dowodził batalionem marynarzy i pododcinkiem „Mosty Walońskie”, a następnie od 20 IX 1939 został d-cą  III batalionu marynarzy  który wszedł w skład 182 pp rez. w składzie 60 DP Rez.  SGO „Polesie”. Walczył z wrogiem na Polesiu i  Lubelszczyźnie. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w m. in.  oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Wlk. Brytanii, gdzie od 3 VI 1945 znajdował się w dyspozycji szefa Kierownictwa Marynarki Wojennej. Od Vii 1945 do III 1947 był instruktorem Pomocniczej Morskiej Służby Kobiet. Po rozwiązaniu Marynarki Wojennej pozostał na stałe w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 25 X 1966 w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11738, KW, SKZ,
    Z. Moszumański-Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Kamiński Włodzimierz Sławomir
    [1902-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 01 IX 1902. Absolwent szkoły średniej. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 5 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 1 I 1931. Po ukończeniu kursu doskonalenia dla dowódców kompanii dowodził m. in. kompania. Awansowany 19 III 1937 do stopnia kpt. sł. st. piech. W 1938 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Batalionu KOP „Nowe Święciany” na stanowisko d-cy kompanii odwodowej. We IX 1939 bierze udział na stanowisku  d-cy 2 kompanii CKM w II batalionie  1 pp KOP 1 BPGórs. W trakcie walk z Niemcami został 5 IX 1939 ranny pod Kasiną Wielką.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001;

     
    Kamionko Ludwik
    [1908-?], ppor. rez. piech.[1932]
    Ur. 20 I V 1908. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 85 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Wilno M. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w Batalionie „Olek” utworzonym w Małkini d-ca mjr A. Wilczyński. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 znalazł się na terenie okupowanym przez Sowietów. Aresztowany przez funkcj. NKWD był więziony w łagrach. Po podpisaniu układu Majski-Sikorski od IX 1941 służył w Armii Polskiej w ZSRR, gdzie pełnił funkcję adiutanta I batalionu w 23 pp. Następnie ewakuowany wraz z Armią Polską z ZSRR przez Iran na Bliski Wschód. Od 1943 słuzba w II KP.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; T. Kryska-Karski. Piechot Polska 1939-1945. Z. 13. Londyn 1973.

     
    Kamocki Andrzej
    [1906-?], por. rez. kaw.[1938]
    Ur. 13 III 1906. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 16 VIII 1931 do 30 VI 1932 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 psk w Garwolinie. Przeniesiony do rezerwy we Ix 1932 w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 na stopień ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1934. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany d stopnia por. rez. kaw. 1 I 1938. Zmobilizowany w 1939 do WP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu CKM w szwadronie CKM i broni ciężkiej pod dowództwem rtm. A. Zawiszy w składzie 1 psk zmot. Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku m. in. na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988

     
    Kania Roman Leon
    [1903-?], kpt. piech. [1937] w AK ps. „Rygiel”
    Ur. 11 XI 1903. w latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 55 pp w Lesznie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Po 1935 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie na stanowisko instruktor. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. w latach 1937-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii I batalionu szkolnego Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii 1 pułku strzelców konnych zmot. w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym 1 psp zmot. m. in. na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przebywał na terenie pow. Dębica. Czynny w konspiracji ZWZ/AK od 27 XI 1941. Przeprowadzał na terenie Obwodu AK Dębica scalenie oddziałów AK i BCh. W okresie I –VII 1944 pełnił funkcję oficera szkoleniowego obwodu. W okresie akcji „Burza” od VIII 1944 był d-cą II Ogniska walki na terenie Obwodu Dębica AK. W konspiracji do I 19145.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1932; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988; A. stańko. Gdzie Karpat progi.. W-wa 1984; G. Ostasz-A. Zagórski. Akcja „Burza” w Inspektoracie AK Rzeszów. Kraków 2003.

     
    Kania Wojciech
    [1912-1991], por. sł. st. piech.[1939], w PSZ kpt./mjr/ppłk
    Ur. 1 IV 1912 w Łodygowicach k. Żywca, syn Józefa i Katarzyny z d. Duraj. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum w Bielsku gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 21 DPGór. przy 4 psp w Cieszynie, a następnie w latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 4 psp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu ppanc. w 4 psp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził kompanią ppanc. 4 psp w składzie 21 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku. 16 IX 1939 podczas walk w rejonie Dzikowa dostał się do niewoli niemieckiej, skąd po kilku dniach udało mu się zbiec w rejonie Bieżanowa z transportu kolejowego jeńców wiezionych do oflagu w Niemczech. Po powrocie w rodzinne strony do Łodygowic ukrywał się, potem angażuje w działalność konspiracyjną w ZWZ. W I 1940 podejmuje nieudaną próbę przekroczenia granicy z Słowacją w rejonie Pilska, Ujęty przez policję słowacką zostaje zawrócony do kraju. W III 1940 ponownie podejmuje udana tym razem próbę przedostania się na Zachód. Dociera na Węgry, gdzie w Budapeszcie otrzymał p0moc i zaopatrzył w dokumenty. Przez Jugosławię przedostał się do Splitu, skąd statkiem wypłynął do Libanu. W m. Homs w Syrii wstępuje do Brygady Strzelców Karpackich, gdzie otrzymał przydział do dywizjonu art. ppanc. W końcu IX 1940 wraz z brygadą zostaje przetransportowany do Egiptu. Z dniem 12 I 1941 Brygada zostaje przemianowana na Samodzielną Brygadę Strzelców Karpackich. Walczy na stanowisku d-cy 1 baterii w Samodzielnym Dyonie Przeciwpancernym SBSK. Podczas walk 17 XII 1941 zostaje ciężko ranny pod Gazelą. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. z starszeństwem od 11 XI 1941. Do II 1942 przebywał na leczeniu szpitalnym, po czym powraca do swego pododdziału. Od VIII 1942 zostaje d-cą dywizjonu ppanc. przy 1 Karpackim Pułku Artylerii, a następnie przy 3 Karpackim Pułku Artylerii Ppanc. II KP. Uczestnik kampanii włoskiej. Walczył pod Monte Cassino, Pesaro, Ankoną, na linii Gotów i Monte Fortuno. Awansowany w I 1945 do stopnia mjr-a sł. st. bierze udział w walkach na stanowisku z-cy d-cy 8 batalionu 3 DSK. Po zakończeniu działań wojennych służy we Włoszech, a we IX 1946 wraz z oddziałem przetransportowany do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 powrócił do kraju. Podejmuje pracę w komisji Ankietowej przy CUP, a potem po ukończeniu wyższego kursu administracji pracował w PKPG. W 1950 przeniesiony formalnie do rezerwy. Następnie do czasu przejścia na emeryturę pracował w zakładach przemysłu materiałów budowlanych. Aktywnie działał w ruchu kombatanckim. Pełnił m. in. funkcję przewodniczącego Środowiska Podhalańczyków i Karpatczyków b. żołnierzy PSZ, działającego w Bielsku Białej. Brał udział w spotkaniach z młodzieżą. W 1981 awansowany do stopnia ppłk-a w st. sp. Był honorowym członkiem Koła SPP w Komorowie. Zmarł 05 V 1991 w Bielsku- Białej. Pochowany na miejscowym cmentarzu przy ul. Grunwaldzkiej.
    Żona Bronisława z d. Rudomino-Dusiacka.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 10618; KW3x, Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino, Military Cross, Italy Star, Africa Star , Krzyżem OOP.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; T. Kryska-Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn; Biuletyn Koła SPP Nr 1. Komorów 1992.

     
    Kaniewski Honoriusz Mirosław
    [1908-1939], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 29 I 1908. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych  Rezerwy 1 DP przy 5 pp Leg. w Wilnie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 1 pp Leg. w Wilnie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 1 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Poległ w walce z Niemcami 23 IX 1939 w Antonówce. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Kantor Edward Antoni
    [1902-?], kpt. sł. st. piech.[1934], mjr w st. sp.
    Ur. 2 VI 1902. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty, Mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IX 192o służył w 4 pp Leg. w Kielcach. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1922. Z dniem 13 II 1925 przeniesiony z 4 pp Leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza. W 1930 przeniesiony z KOP do 2 psp w Sanoku. Awansowany 1 I 1934 do stopnia kpt. sł. st. piech. dowodził m. in. w 2 psp kompanią. W latach 1937-1939 d-ca 2 kompanii CKM w II batalionie 2 psp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 samodzielnego Batalionu CKM w składzie 22 DPGór. Walczył na szlaku bojowym 4 Baonu CKM m. in. pod niecieczą, gdzie baon uległ po walce z czołgami niemieckimi rozproszeniu. Z częścią baonu dołączył wówczas do 16 pp. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Sanoku.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925: Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975

     
    Kantorski Sylwester
    [1908-?], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 14 XII 1908. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935  do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. Podczas kampanii wrześniowej 193 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 kompanii, którą dowodził kpt. W. Henzell w składzie 8 pp Leg. Zgrupowania 3 DP Leg. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-939. Kraków 20903; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.

     
    Kański Eugeniusz
    [1911-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 27 IX 1911. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 21 DPGór. W Cieszynie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. Podczas kampanii wrze śniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w III batalionie 3 psp w składzie 21 DPGór. Poległ w walce 19 IX 1939 w rejonie m. Ulów.
    Pochowany na cmentarzu wojennym Rotunda w Zamościu
    R. Rybka – K. Stefan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.Kraków 2003.

     
    Kański Jan Witold
    [1898-1944], rtm. sł. st. kaw.[1936], w PSZ mjr [1940], pośm. ppłk [1944]
    Ur. 10 VI 1898. W WP od XI 1918. Ukończył kurs podchorążych kawalerii. Mianowany ppor. kaw. 1 VI 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 24 p. uł. Do stopnia por.  awansowany 1 VI 1920. Długoletni oficer 24 p. uł., gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia rtm. 1 I 1936. Po ukończeniu kursu dla dowódców szwadronu dowodził szwadronem. W latach 1937-1939 d-ca 3 szwadronu 24 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-ca 3 szwadronu 24 p. uł. w składzie 10 Brygady Kawalerii Panc.-Motorowej płk-a St. Maczka. Walczył nad Sanem w rejonie Jarosławia. 19 IX 1939 wraz z brygada przekracza granicę z Węgrami. Internowany w obozie, skąd po ucieczce przedostał się do Francji, gdzie służy w PSZ w odtworzonym 24 p. uł. Bierze udział w kampanii francuskiej, potem od VI 1940 w Wlk. Brytanii. W 1942 24 p. uł. przekształcono w pułk pancerny. Od XI 1943 dowodzi 24 p. uł. panc. Uczestnik kampanii 1944 we Francji.
    Poległ 29 VIII 1944. Pochowany na British War Cementary At Bayeux.
    VM kl. 5 nr 0498, KW, MN
    Pośmiertnie mianowany ppłk kaw.
    Roczniki oficerski 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kański Władysław
    [1900-1939], mjr sł. st. art.[1939]
    Ur. 5 XI 1900. Absolwent szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Przeniesiony do artylerii ukończył kurs dla młodszych oficerów artylerii. Służył od 1922 w 12 pap. Do stopnia por. awansowany 1 VI 1921. W 1926 przeniesiony do Kadry Oficerów artylerii z jednoczesnym przydziałem do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie w okresie 1926-1927 pełnił funkcję instruktora, a od 22 I 1927-29 IV 1929 był adiutantem k-dta szkoły. W 1929 przeniesiony do 5 pac w Krakowie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1930 dowodził m. in. baterią. Po 1935 przeniesiony z 5 pac do Flotylli Pińskiej, gdzie pełnił funkcje oficera art. w I dywizjonie bojowym. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 19 III 1939. W VIII 1939 przeniesiony na Oksywie, gdzie objął funkcję d-cy dywizjonu artylerii w składzie Lądowej Obrony Wybrzeża. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. Walczył w obronie Wybrzeża. Ciężko ranny 18 IX 1939 zmarł 19 IX 1939 w szpitalu w Babich Dołach. Pochowany na cmentarzu w Redłowie.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kapis Aleksander
    [1914-?], ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 22 X 1914. Absolwent szkoły średniej. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi z. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 52 pp w Złoczowie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 dowodził plutonem w 2 kompanii I batalionu 52 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu 52 pp w składzie 12 DP. Brał udział w walkach pod Iłżą 8-09 IX 1939.
    Wg podawanych inf. poległ 9 IX 1939 pod Iłżą i pochowany jest na cmentarzu wojennym w Iłży. Wg innych inf. pod Iłżą był ranny, potem przedostał się do Francji. Uczestnik kampanii francuskiej w VI 1939 na stanowisku oficera kompanii w III batalionie 2 p. gren. W składzie 1 DGren. Odznaczony VM kl. 5 nr 08921.
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska-Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn.

     
    Kappel Kazimierz Marian
    [1909-1952], por. sł. st. kaw.[1936], w AK rtm.
    Ur. 08 I 1909. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w latach 1930-1931 w
    Baonie Podchorążych Rezerwy Nr 7 w Śremie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w plutonie szkolnym kawalerii. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 11 p. uł. w Ciechanowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 pełnił funkcję d-cy plutonu łączności 11 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym, pułku od Ciechanowa na Lubelszczyznę. Podczas okupacji czynny w konspiracji AK. Bliższy przydział n/n. Po wojnie w Wlk. Brytanii. Zmarł 9 I 1952 w Londynie. Pochowany na n cmentarzu St. Mary, s Roman Catholic Cementary w Londynie.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989 K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995.

     
    Kapuściński Janusz
    [1898-1998],mjr sł. st. kaw.[1938], w PSZ ppłk
    Ur. 24 II 1898 w majątku Kordos w Wielkopolsce, syn Władysława i Albertyny  z d. Szudzińskiej. Absolwent gimnazjum. Uczestnik Powstania Wielkopolskiego w szeregach 1 p. uł. wielkopolskich. W VIII 1919 d-ca 2 plutonu 1 szwadron 1 p. uł. Wlkp., potem w od v 1920 w 15 p. uł. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Odkomenderowany z 15 p. uł. do Centralnej Szkoły Kawalerii w Grudziądzu, gdzie był d-cą plutonu w szwadronie szkolnym. Przeniesiony z dniem 15 VII 1926 do Kadry Oficerów Kawalerii z równoczesnym przydziałem do Szkoły Podoficerów Zawodowych Kawalerii we Lwowie na stanowisko instruktora. W 1927 przeniesiony do 15 p. uł. Awansowany 1 I 1928 do stopnia rtm. sł. st. kaw. dowodził szwadronem. Z dniem 23 XI 1931 przeniesiony z 15 p. uł. do sztabu Brygady Kawalerii „Poznań”  na stanowisko oficera sztabu. Przeniesiony w III 1932 z Brygady Kawalerii „Poznań” do 26 p. uł. w Barnowiczach na stanowisko d-cy szwadronu. Przeniesiony w 935 z 26 p. uł. do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko instruktora. Awansowany do stopnia mjr –a sł. st. kaw. 19 III 1938. w 2 psk w Hrubieszowie, gdzie pełni funkcję d-cy szwadrony zapasowego. Należał do czołowych jeźdźców. Brał udział w wielu zawodach hippicznych. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II dyonu konnego Ośrodka Zapasowego Wołyńskiej Brygady Kawalerii, potem w Zgrupowaniu Kawalerii Grupy „Dubno”. Walczył pod Kamionką Strumiłową, Rawą Ruską, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. OdX 1939-IV 1945 w niewoli niemieckiej w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II Korpusu Polskiego. Od VIII 1945 był z-cą d-cy pułku ułanów karpackich. W 1946 ewakuowany do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji mieszkał w Londynie. Od 1975 mieszkał w Kanadzie.
    Zmarł 25 XII 1998. Pochowany na cm. weteranów „Field Of Honour” w Pointe Claire
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x, ZKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 28 z 19 VII 1926; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 2 z 6 II 1935; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kaputa Józef Andrzej
    [1896-?], kpt. sł. st. art.[1925], od w st. sp. od 1934.
    Ur. 4 III 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od Xi 1918. W stopniu ppor. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 23 pap, skąd został odkomenderowany w 1923 do Komendy Uzupełnień Koni Nr 15 w Katowicach. W 1924 powraca do 23 pap. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1925. Później d-ca baterii. Przeniesiony w 1931 z 23 pal do Głównej Składnicy Uzbrojenia Nr 2,  a w 1932 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Z dniem 31 VIII 1934 przeniesiony w stan spoczynku z dyspozycji d-cy ok. VIII. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy baterii haubic 100 mm do 19 IX 1939 w V dyonie 20 pal
    Odznaczony: KW, KN,SKZ
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934.

     
    Karaffa – Korbut Ludwik
    [1895-1939], mjr sł. st. piech.[1930]
    Ur. 14 V 1895. Ukończył szkołę średnią. Po wybuchu i wojny światowej w 1914 wcielony do służby w armii rosyjskiej. Walczył na froncie zachodnim. Od XI 1917 służy w I Korpusie Polskim w Rosji. Przyjęty do służby w WP w stopniu ppor. od 10 III 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. Mianowany 1 IV 1920 por. sł. st. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 19 pp we Lwowie, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1930. Mianowany k-dtem Obwodowym PW przy 19 pp. W 1930 skierowany z 19 pp na praktyki do 1 pac jako kandydat do WSWoj. W 1931 przeniesiony z 19 pp do 64 pp w Grudziądzu na stanowisko d-cy batalionu. W latach późniejszych pełnił funkcję kwatermistrza 64 pp. w latach 1937-1939 pełnił funkcję II z-cy d-cy oraz kwatermistrza 64 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi batalionem marszowym 64 pp, który dotarł do Ośrodka Zapasowego 64 pp w Radomiu. Brał udział w walkach pod Iłżą , gdzie poległ w nocy z 8/9 IX 1939. Pochowny na cmentarzu wojennym w Iłży.
    Odznaczony: KW2x,ZKZ,SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Karandyszowski Ignacy
    [1898-+?], mjr sł. st. piech.[1938]
    Ur. 25 I 1898. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 65 pp w Grudziądzu, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. Następnie m. in. d-ca kompanii. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu w CWPiech. w Rembertowie awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech.. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca II batalionu 7 pp Leg. w Chełmie. P{podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi II batalionem 7 pp Leg. w skaldzie 3 DP leg. Walczył pod Iłżą, w rejonie Starachowic, potem na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej gdzie przebywał w latach 1939-1945. Po wojnie powrócił do kraju. Żył w X 1969.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Karasiński Jerzy Włodzimierz
    [1909-+?], por. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 27 XII 1909. Absolwent szkoły średniej. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 4 psp w Cieszynie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. Przeniesiony w 1938 do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu łączności Baonu KOP „Orany”. Po mobilizacji w III 1939 przeniesiony do 4 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 4 psp w składzie 21 DPGór. Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 4 psp. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i przedostaje się do Francji, gdzie wstępuje do PSZ.  Uczestnik kampanii francuskiej w w szeregach 4 pułku strz. pieszych w składzie 2 DPStrz.op zakończeniu kampanii francuskiej wraz z częścią 2 DStrz. zostaje internowany w Szwajcarii. Po wojnie mieszkał w Szwajcarii i tam zmarł.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karsi. Piechota Polska 1939-1945. Londyn

     
    Karbowski Władysław Jan
    [1899-1988], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 3 VI 1899. Uczęszcza do gimnazjum. Elew Szkoły Podchorążych Piechoty PSZ w Ostrowi Maz.- Komorowie. Mianowany ppor. w 1918. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920, potem w Iii Powstaniu Śląskim. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 18 pp. Z dniem 20 IX 1922 przeniesiony z 18 pp do Dowództwa 28 DP na stanowisko p. o. oficera sztabu piechoty dywizyjnej. W 1924 przeniesiony do 30 pp w Warszawie, potem po 1926 do 82 pp w Brześciu nad Bugiem. Z dniem 1 IX 1929 przeniesiony z 82 pp do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie na stanowisko instruktora. W VIII 1930 przeniesiony do 82 pp. Z dniem 1 III 1931 przeniesiony z 82 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. w latach 1938-1939 był d-cą 8 kompanii III batalionu w 36 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu w samodzielnym referacie personalnym Armii „Modlin”. Funkcję pełnił do 26 IX 1939. Brał udział w walkach z Niemcami. Po zakończeniu działań wojennych w niewoli niemieckiej. Przebywał od X 1939 w oflagu VII A w Muranu. Po uwolnieniu 29 IV 1945 z niewoli wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II Korpusu Polskiego. Po demobilizacji w 1947 powrócił do kraju.
    Współautor pracy pt. Armia „Modlin” 1939 wydanej w 1987.
    Zmarł 20 VIII 1988 w Warszawie.
    Odznaczony: KW4x,MN,SKZ
    Dz. Pers. Nr 4 z 13 I 1923; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Roczniki oficerskie 1923,1924,928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003.

     
    Karcher August
    [1900-1940], mjr dypl. sł. st. piech. [1935]
    Ur. 07 I 1900 w Nadwornej woj. stanisławowskie, syn Edmunda i Rozalii z Rowińskich. Uczęszczał do szkoły powszechnej w Nadwornej, a w latach 1910-1914 uczył się w II Gimnazjum Polskim w Stanisławowie. 15 IX 1915 wstępuje ochotniczo do Legionów Polskich. Służył w 1 pp LP. Uczestniczył w walkach na froncie wołyńskim. W II 1918 wcielony do armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej. 2 VI 1919 wstępuje w stopniu kpr. do WP. Wcielony do 1 pp Leg. gdzie pełnił funkcję instruktora do 7 II 1920. Od 2 VI 1920 do 31 V 1920 był d-cą plutonu i walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej. W czasie walk zostaje ranny. Do 11 VIII 192o przebywał na leczeniu szpitalnym. Po wyjściu z szpitala ponownie walczy na froncie. Po wojnie od 8 VIII 1921 do 20 X 1921 przebywał na kursie dowódców kompanii w DCW Piech. w Rembertowie. Od 3 II 1922 do 31 X 1923 uczęszczał na wojskowe kursy maturalne w Wilnie, gdzie zdał maturę. Następnie dowodzi kompanią, a od 10 XI 1924 pełnił funkcję adiutanta batalionu, potem od 19 VII 1925 do 31 X 1927 był kwatermistrzem 1 pp Leg. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1927. W latach 1929-  IX 1931 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu szkoły przydzielony z dniem 1 IX 1931 do sztabu 11 DP. Przeniesiony z dniem 15 XI 1932 do Wojskowego Biura Historycznego na stanowisko kierownika referatu. Przeniesiony z dniem 17 III 1934 na stanowisko d-cy 5 kompanii w II batalionie w 1 pp Leg., potem od 25 IX 1934 d-ca 9 kompanii podoficerskiej. Awansowany 1 I 1935 do stopnia mjr-a dypl. sł. st. piech. W latach 1935-1937 był d-cą I batalionu w 1pp Leg. Przeniesiony w 1937 do III Oddziału Sztabu Głównego WP na stanowisko kierownika referatu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer oddziału III w dowództwie Grupy Armii gen. St. Dęba-Biernackiego. Walczył na szlaku bojowym Grupy gen. St. Dęba – Biernackiego. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Katyniu.
    Odznaczony VM kl. 5, KN,KW4x,ZKZ, SKZ
    Żonaty, miał córkę Barbarę.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934 W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000; WPH Nr 2 /1991. Biogram A. K. opr. Halina Trocka.

     
    Karcz Jan
    [1892-1943], płk dypl. kaw./gen. bryg. - biogram w pracy Obrona Warszawy i Modlina


    Kardaś Leon
    [1897-1939], mjr  sł. st. piech.[1938]
    Ur. 23 XII 1897 w Chinowie woj. łódzkie. Uczęszczał do szkoły realnej. Po ukończeniu 6 klasy w 1915 wstępuje do Legionów Polskich, gdzie służył do 1918. Od XI 1918 służy w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany ppor. sł. st. piech. 15 IV 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Na przełomie 1920-1921 ukończył kurs doszkalający dla młodszych oficerów piechoty. Długoletni oficer 7 pp Leg. w Chełmie. W 1930 ukończył kurs w Centralnej szkole Strzelniczej. Awansowany 1 I 1931 do stopnia kpt. sł. st. piech. W 1933 przeniesiony z 7 pp Leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza. W 1935 ukończył kurs w CWPiech. w Rembertowie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 19 III 1938. Od 30 V 1938 z-ca d-cy baonu KOP „Stopce”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu 96 pp rez. w składzie 38 DPRez. Podczas walk z Niemcami 15 IX 1939 pod Nowosiółkami został ciężko ranny. Zmarł w szpitalu w Mościskach 23 IX 1939 w wyniku odniesionych ran.
    Żonaty – syn /1923/i córka /1925/
    Odznaczony: MN, SKZ,
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Karge Tadeusz Aleksander
    [1894-1940], kpt. sł. st. int. [1936], pośm. mjr[2007]
    Ur. 20 I 1894 w Podgórzu, woj., krakowskie, syn Józefa i Sabiny z Gumułków. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego. Służył w armii austriackiej,. Walczył na froncie włoskim, gdzie dotał się do niewoli. Następnie w Armii gen J. Hallera we Francji. Pełnił m. in. funkcję adiutanta , a w 1919 d-ca plutonu. Do kraju powrócił w IV 1919. Następnie w WP od 1 IX 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył jako oficer adm. -gosp. w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym Nr VI we Lwowie, skąd został odkomenderowany w 1924 do Rejonowego Zakładu Gospodarczego w Tarnopolu, potem w Złoczowie.  W 1927 przeniesiony do Marynarki Wojennej, gdzie pełnił funkcję oficera adm.- gospodarczego w siłach lądowych MW. Awansowany do stopnia kpt. int. 1 I 1936. W latach 1937-1939 w Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej w Toruniu, potem od 1938 w Bydgoszczy, gdzie pełnił funkcję kierownika nauk wydziału administracyjnego oraz jednocześnie kwatermistrz szkoły w Bydgoszczy. Ewakuowany w końcu VIII 1939 z szkołą na Wołyń. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr int.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000.

     
    Karnowski Witold
    [1909-1939], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 9 IV 1909. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 3 psp w Bielsku. Ewidencyjnie podlegał PKU Pszczyna. Podczas kampanii wrześniowej 19039 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 1 kompanii I batalionu 75 pp w składzie 23 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 75 pp. Poległ w walce 18 IX 1939 w rejonie m. Biały Słup k. Zwierzyńca. Pochowany na cmentarzu w Zwierzyńcu.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Przemsza-Zieliński. Ksiega Wrześniowej Chwały Pułkó Śląskich. T. 1. Katowice 1989.

     
    Karolak Włodzimierz Stanisław
    [1913-?], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 20 XI 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 2 pp Leg. na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii I baonu 2 pp Leg. w Staszowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii w I baonie/mobilizowanym przez 2 pp Leg./ 94 pp rez. w Grupie „Sandomierz”. Walczył z Niemcami na linii obronnej na rzece Wiśle, potem na Lubelszczyźnie.
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Karolus  Stanisław Jan
    [1898-1970], mjr sł. st. piech.[1935], w PSZ ppłk
    Ur. 03 IX 1898. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 12 pp. Do stopnia kpt. awansowany 1 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony po 1925 z 12 pp do Centralnej Szkoły Strzelniczej z jednoczesnym przeniesieniem do kadry Oficerów Piechoty. Przeniesiony z b. Centralnej Szkoły Strzelniczej do II batalionu 73 pp. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1935. W IV 1935 mianowany d-cą baonu w 73 pp, potem przeniesiony w VI 1935 z 73 pp do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy batalionu. W latach 1937-1939 d-ca II batalionu 11 pp. Podczas kampanii wrześniowej 193 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 11 pp w składzie 23 DP armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 11 pp od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i przedostaje się do Francji, gdzie służy w 3 p. gren. 1 DGren. Podczas kampanii francuskiej w VI 1940 dowodzi I batalionem 3 p. gren. W składzie 1 DGren. Uczestniczy w walkach na froncie. Po rozwiązaniu swego batalionu przedostał się do Wlk. Brytanii, gdzie służył w 4 DP.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony Zmarł 17 IV 1970
    VM kl. 4 i 5, KW, ZKZ, MN
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989J. Smoliński. 3 Pułk Grenadierów Śląskich. Pruszków 1995

     
    Karpów Zbigniew Marian
    [1912-?], ppor. sł. st. art.[1937], w PSZ por.
    Ur. 13 X 1912. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 5 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 11 pal. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 IV 1937 /promocja opóźniona/z przydziałem do 6 dak w Stanisławowie. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 baterii 6 dak. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego w 1 baterii 2 Dywizjonu Artylerii Zmotoryzowanej w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. w latach 1943-1945 był oficerem 3 pal w składzie 3 Dywizji Strzelców Karpackich w składzie II Korpusu Polskiego. Uczestnik kampanii włoskiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Karwat Jerzy
    [1899-?], rtm. sł. st. kaw. [1930], mjr [1967]
    Ur. 20 VI 1899. W WP od XI1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920. Absolwent III Kursu Centralnej Szkoły Kawalerii w Grudziądzu. Z dniem 1 VIII 1922 mianowany ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do 25 p. uł. Awansowany do stopnia por. 1 I 1921 służył w 25 p. uł. w Prużanie, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony w 1928 z 25 p. uł. do 7 p. uł. w Mińsku Maz. Do stopnia rtm. sł. st. kw. Awansowany 1 I 1930. WE 7 p. uł. pełni funkcję m. in. d0cy szwadronu, a w latach 1937-1939 d-ca szwadronu zapasowego 7 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 szwadronu 7 p. uł., a od 19 IX 1939 d-ca 4 szwadronu marszowego 7 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Po wojnie mieszkał w Wlk. Brytanii. Mianowany przez MON w Londynie majorem kaw. w st. sp. w 1967.
    Odznaczony; SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 40 z 21 X 1922; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. MON Londyn Nr 22/1967

     
    Karwatowski Walerian
    [1903-?], mgr ppor. rez. piech.[1932], w AK ps. „Jargiełło”
    Ur. 5 IX 1903. Absolwent gimnazjum oraz Wydziału Prawa UW w Warszawie, gdzie uzyskał dyplom mgr-a praw. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z przydziałem do 8 pp Leg. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Do 1939 był adwokatem w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 12939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 3 kompanii Ckm w III batalionie 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 8 pp leg. m. in. pod Iłżą 8-9 IX 1939, potem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Powrócił do Warszawy, gdzie podejmuje działalność konspiracyjną w AK. Pełnił m. in. funkcję oficera sądowego w Batalionie AK „Kiliński”. Uczestnik Powstania Warszawskiego.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.

     
    Karwowski Janusz Klemens Zygmunt
    [1907-?], ppor. rez. kaw.[1933]
    Ur. 21 V 1907. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie od 15 VIII 1929 do 28 VI 1930 w Szkole Podchorążych rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 3 p. szwol. Przeniesiony do rezerwy we IX 1930 w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 3 p. szwol. w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Białystok. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 2 szwadronie 9 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 9 psk od Grajewa na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; Z. Gnat-Wieteska. 9 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1999

     
    Karyszkowski Stefan Henryk
    [1899-?], kpt. sł. st. piech. [1933]
    Ur. 22 VII 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył szkołę podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsk0-bloszewickiej 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. piech.  z przeniesieniem do rezerwy. Jako oficer rez. pozostawiony w służbie czynnej. Służył w 22 pp, gdzie pełni różne funkcje. W 1927 przeniesiony do KOP, skąd zostaje przeniesiony w 1930 do 22 pp. awansowany do stopnia kpt. 1 I 1933 był m. in. d-cą kompanii w 22 pp. Przeniesiony w 1937  do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do baonu KOP „Sienkiewicze”, gdzie dowodził 1 kompanią graniczną „Pieszczanniki”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku na stanowisku d-cy 1 kompanii Baonu KOP „Sienkiewicze” w składzie Brygady KOP „Polesie”. Jednocześnie z-ca d-cy baonu. Walczył n Polesiu i Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony; KW, MN,SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939/. W-wa-Pułtusk 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Kaseja Michał
    [1897- po 1970?], mjr  sł. st. piech.[1939]
    Ur. 6 IX 1897. Uczestnik i wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Służył w 57 pp w Poznaniu. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IV 1921. W 1926przeniesiony do Centralnej Wojskowej Szkoły Gimnastyki i Sportu w Poznaniu na stanowisko adiutanta. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1932. Przeniesiony w 1932 do 38 pp, gdzie pełni różne funkcje m. in. d-ca kompanii, potem adiutant pułku. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 19 III 1939. Latem 1939 przeniesiony z 38 pp do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko d-cy I batalionu, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 3 DP Leg. Walczył pod Iłżą 8-9 IX 1939, potem na Lubelszczyźnie, gdzie 23 IX 1939 w walkach pod Tarnawatką zostaje ranny. Prawdopodobnie uniknął niewoli. Od jesieni 1944 służył w wojsku. Wcielony do Ii Armii WP walczył jako d-ca batalionu na froncie wojny z Niemcami. Awanswony do stopnia ppłk-a piech.
    Po demobilizacji w kraju. Autor kilku książek dot. historii II wojny światowej.
     Odznaczony: KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 20 z 8 V 1926; Roczniki oficerskie 1924,928,1932 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.

     
    Kasprzycki Kazimierz Józef
    [1912-?], kadet, por. sł. st. art.[1939], w PSZ kpt.
    Ur. 23 I 1912. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydzielam do 7 pac w Poznaniu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. w latach 1938-1939 pełnił funkcję z-cy d-cy pułkowej szkoły podoficerskiej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera w plutonie artylerii w Batalionie Fortecznym „Sarny”. Walczył z wrogiem m. in. na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód. Służył w Brygadzie Panc. gen. st. Maczka we Francji, potem w Wlk. Brytanii, gdzie służy w 1 DPanc. Po wojnie zdemobilizowany pozostał na Zachodzie. Początkowe w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie zmarł w II 1983.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kasprzycki Norbert
    [1898-?], por. sł. st.  piech.[1922], od 1929 w st. sp. od 1930.
    Ur. 21 VII 1898. Uczestnik I wojny światowej. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany 1 III 1920 ppor. piech. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Awansowany 1 III 1922 do stopnia por. sł. st. piech. długoletni oficer 31 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony ok. 1930 w stan spoczynku. W 1933 miał przydział do Korpusu Oficerów Piechoty – grupa oficerów w stanie spoczynku. Oficerska Kadra Okręgowa Nr V. Ewidencyjnie podlegał PKU Zawiercie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach w szeregach 178 pp rez. w składzie 50 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Kasprzycki Tadeusz Adam
    [1891-1978], gen. dyw. WP[1936]
    Ur. 16 I 1891 w Warszawie, syn Józefa i Marii ze Staworzyńskich. Uczęszczał do gimnazjum rządowego w Kielcach i Chełmie. Brał udział w 1905 w strajku szkolnym. Od 1905 uczył się w polskim gimnazjum gen. P. Chrzanowskiego w Warszawie, gdzie w 1909 zdał maturę z odznaczeniem. W latach 1909-1912 studiował na Wydziale Nauk Ścisłych Uniwersytetu Sorbona w Paryżu. Oraz jednocześnie studiował  w Escole des science sociales w Paryżu. Od 1911 członek ZWC. Był m. in. k-dtem oddziału paryskiego ZWC. Od 1912 studiuje na Wydziale Nauk Społecznych i Prawa Międzynarodowego na Uniwersytecie w Genewie.  W Szwajcarii dowodził zorganizowanym przez siebie oddziałem ZWC i ZS, później oddziałem ZS w Szwajcarii i w południowej Francji. Z ramienia ZWC wyjeżdżał do zaboru rosyjskiego z różnym zadaniami. W VIII 1913 ukończył w Stróży letni kurs oficerski otrzymując po zdaniu egzaminu odznakę tzw. „Parasol”. Latem 1914 przyjechał do Krakowa, gdzie od VII 1914 był d-cą kompanii robotniczej, a potem kompanii zagranicznej w oficerskiej szkole letniej na Oleandrach.2 VIII 1914 wyznaczony d-cą 1 kompanii kadrowej, z którą 6 VIII 1914 wyruszył w pole. Od 8 VIII 1914 pełni funkcję oficera operacyjnego w Oddziale J. Piłsudskiego, potem w 1 pp Leg.  i I Brygady. Mianowany 9 X 1914 por. piech., a 1 I 195 kpt. piech. Uczestniczył w kampanii wojennej I Brygady do połowy IX 1915. Skierowany 14 IX 1915 do Warszawy, gdzie objął Komendę Naczelną POW. Po utworzeniu Tymczasowej Rady stanu od I-VI 1917 był równocześnie szefem sekcji ogólnej i organizacyjnej jej Komisji Wojskowej. Od VII 1917 wraz z Komendą POW przeniósł się do Lublina. Po aresztowaniu J Piłsudskiego od 22 VII 1917 bierze udział tworzeniu organizacji „A”,  a po objęciu Komendy Głównej POW przez płk-a E. Rydza odsunął się od prac w POW. W okresie tworzenia się rządu lubelskiego mianowany został mjr piech. służył w organizowanym przy nim MSWoj. Powołany przez J. Piłsudskiego na stanowisko adiutanta generalnego Naczelnika Państwa i Naczelnego Wodza 11 XI 1918. i zajmował to stanowisko do XI 1919. W XI 1919 wyjechał na studia w Wyższej Szkole Wojennej w Paryżu, równoległe studiował na Wydziale Dyplomatycznym Escole des science politiques et ěconomiques/Dyplom uczelni uzyskał w 1921/. Był hospitantem w pułkach piechoty w Grenoble i Nancy i w dowództwie korpusu. Po powrocie do kraju zweryfikowany w stopniu ppłk-a SG sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Pełnił m. in. funkcję szefa wydziału i z-cy szefa wydziału, potem szefa Oddziału III a Biura Ścisłej Rady Wojennej oraz szefa Oddziału III SG. Awansowany do stopnia płk-a SG 1 VII 1923. W 1924 odbył kilkumiesięczny kurs dla wyższych dowódców wojskowych w Metzu /Francja/. Od III 1927 do VII 1931 pełnił funkcję d-cy 19 DP. Mianowany gen. bryg. 1 I 1929. Od VII 1931 do 1934 z-ca I wiceministra Spraw wojskowych. W latach 1934-1936 I wiceminister Spraw Wojskowych. Mianowany 1 I 1936 gen. dyw. W okresie 936-17 IX 1939 pełnił funkcję ministra Spraw Wojskowych. Po kampanii wrześniowej 1939 internowany w obozie w Rumuni, skąd w 1944 przez Turcję przybył do Wlk. Brytanii. Współorganizator Szkoły Nauk Politycznych i Społecznych Polskiego Uniwersytetu w Londynie. W 1954 emigruje do Kanady, gdzie zmarł 4 XII 1978 w Montrealu.
    Zmarł 4 XII 1978 w Montrealu/Kanada/. Pochowany w Columbarium przy kościele św. Andrzeja Boboli w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5, PR 3 kl., KN, KW3x, ZKZ
    Żonaty; Syn Tadeusz /2 III 1923 - + 22 V 1985/
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; T. Kryska-Karski –St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001.

     
    Kasprzyk Artur Józef
    [1899-?], kpt. sł. st. art.[1936]
    Ur. 24 IV 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 12 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Po 1924 przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów artylerii. Po ukończeniu kursu dla młodszych oficerów artylerii przydzielony do 21 pap w Bielsku. Przeniesiony w 1933  z 21 pal do 73 pp w Katowicach na stanowisko k-dta Ośrodka WF. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony po 1935 do 24 pal w Jarosławiu, gdzie dowodził m. in. 2 baterią I dywizjonu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii dywizyjnej 22 DPGór. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu XI B w Braunschweigu, potem od IV 1940 w oflagu II C w Woldenbergu, gdzie aktywnie działał w jenieckiej konspiracji wojskowej na niwie sportowej.
    Powojenne losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; J. Olesik. Oflag II C. Woldenberg. W-wa 1988

     
    Kasprzyk Jerzy
    [1907-1939], por. sł. st. kaw. [1936]
    Ur. 28 VII 1907. Absolwent gimnazjum. W latach 1929-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 7 p. uł. w Mińsku Maz. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. w latach 10938-1939 pełnił funkcję p. o. d-cy 4 szwadronu 7 p. uł. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 szwadronie dywizjonu KOP „Niewirków”. Poległ w walce 29 IX 1939 w rejonie m. Domaczewo nad Bugiem 
    St. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; J. Wróblewski. SGO „Polesie”. W-wa 1989.

     
    Kasprzyk Stanisław Michał
    [1911-?], kadet, por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 16 XI 1911. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 5 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por., awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 1 DP przy 5 pp Leg. w Wilnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 31 Samodzielnej Kompanii CKM plot. na taczankach zmobilizowanej przez 5 pp Leg. dla 1 DP Leg. Walczył na szlaku bojowym 1 DP Leg. pod Pułtuskiem, Wyszkowem, Kłuszynem, Wołyniami, potem na Lubelszczyźnie pod Tarnawatką.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20056;

     
    Kasprzykiewicz Wilhelm Jakub 
    [1896-1940], ppłk dypl. sł. st. piech.[1938], pośm. płk [2007]
    Ur. 05 VII 1896 w Nowym Sączu, syn Antoniego i Katarzyny z Mordarskich. Uczęszczał do gimnazjum w Nowym Sączu. Maturę zdał w 1915 w Pradze. Członek Związku Strzeleckiego. Studiował na Wydziale Prawa i Administracji UJ w Krakowie. Ukończył 4 semestry. Od VIII 1914 służył ochotniczo w 2 pp Legionów Polskich. W latach 1915-1917 służył w armii austriackiej. Ukończył szkołę oficerską w Opawie, oraz kurs aspirantów oficerskich. Podczas walk na froncie włoskim dostał się w VI 1917 do niewoli włoskiej, gdzie przebywał do XI 1918. Od XI 1918 służba w polskich oddziałach we Włoszech, potem odkomenderowany do Francji z przydziałem do Armii gen. J. Hallera, z którą powrócił w IV 1919 do Polski. Mianowany ppor. piech. z starszeństwem od 1 V 1918, do stopnia por. awansowany 20 XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko- ukraińskiej w 1919, potem na froncie wojny polsko-bolszewickiej, W 1920 pełnił w 47 pp m. in. funkcję adiutanta baonu, potem, d-cy kompanii, oficera wywiadu, potem referent personalny w dowództwie 11 DP. W VIII 1920 dowodził 12 kompanią 47 pp i walczył w obronie Warszawy. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony z 47 pp do 48 pp, gdzie dowodzi kompanią. Przeniesiony po 1924 z 48 pp do 18 pp, potem do sztabu 11 DP na stanowisko referenta. Od X 1929 do IX 1931 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopni mjr-a sł. st. piech. 1 I 1930. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony z dniem 1 IX 1931 do23 DP w Katowicach na stanowisko szefa sztabu. Funkcje pełni do 1934. W okresie II 1934- X 1937 oficer w składzie osobowym Inspektoratu Armii gen. L. Piskora. Od X 1937- kierownik Samodzielnego Referatu Ogólnego sztabu DOK III w Grodnie. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. 19 III 1938. Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer Oddz. IV sztabu armii Prusy. Walczył z wrogiem na szlak bojowym Armii „Prusy”. W nieznanych okoliczno ściach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 w Lesie Katyńskim przez funkcj. NKWD.
    Odznaczony VM kl. 5, KW, ZKZ, SKZ
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany płk dypl. piech.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929:Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 2 z 26 I 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000 WPH Nr 1/1993; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Kasztelowicz Franciszek
    [1894-1966], mjr sł. st. piech.[1937]
    Ur. 06 XII 1894 w Szalowej, syn Józefa i Marii z d. Przybyły. Uczęszczał do gimnazjum. Maturę zdał w1915 w Wiedniu. W 1915 powołany do służby w armii austriackiej walczył na froncie rosyjskim, gdzie w 1916 dostał się do niewoli skąd powraca we IX 1918. Od XI 1918 w WP z przydziałem do 1 psp w Nowym Sączu. W szeregach 1 psp bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył nadal w 1 psp w Nowym Sącz. W 1920 podjął studia na Wydziale Prawa UJ w Krakowie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 VII 1925. Przeniesiony z 1 psp do sztabu 21 DPGór. w Bielsku na stanowisko oficera sztabu. Przeniesiony w 1931 z sztabu 21 DPGór. do 78 pp w Baranowiczach, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. W 78 pp służył do 1934. Przeniesiony z dniem 10 IX 1934 z 78 pp do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie na stanowisko d-cy kompanii i wykładowcy. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 19 III 1937. Przeniesiony w 1937 z Szkoły Podchorążych Piechoty do 45 pp w Równem na stanowisko d-cy batalionu. W latach 1938-1939 d-ca I batalionu 45 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I Batalionu 45 pp w składzie 13 DP. Walczył m. in. pod Tomaszowem Maz., potem w walkach odwrotowych. 11 IX 1939 wraz z części 45 pp przeprawia się przez Wisłę w rejonie Magnuszewa. Walczył na Lubelszczyźnie. Po rozbiciu oddziałów 13 DP unika niewoli. 2 X 1939 powraca do rodzinnej Szalowej i ukrywa się tam do 1941. Latem 1941 przenosi się do majątku Zbożenna k./ Przysycha, gdzie pracuje jako administrator. Podejmuje działalność konspiracyjna w ZWZ/AK. Po wojnie pracuje w hutach szklą w Piotrkowie i Wymiarach, a od 1955 przenosi się do Jasła i tam pracuje jako główny księgowy.
    Zmarł w 1966 w Jaśle.
    Żonaty. Żona Maria /+1978/, miał córkę Helenę zam. Gajda /+1991/
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934.

     
    Kasztelowicz Jan
    [1896-1959], członek PDS, oficer sł. st. piech. WP, ppłk [1939]
    Ur. 10 XII 1896 w Piwnicznej pow. Nowy Sącz, syn Józefa /pracownika kolei/ i Marii z d. Przybyły. Szkołę powszechną ukończył w Jaśle, a następnie uczył się w Seminarium Nauczycielskim w Krośnie. Od 1913 członek Drużyn Strzeleckich. W końcu 1914 wraz z rodzina został ewakuowany do Czech. W VIII 1916 zdał maturę w Krośnie, a następnie wcielony do armii austriackiej przydziałem do 32 pułku piechoty obrony krajowej „Neu Sandez”. Szkolenie rekruckie odbył w baonie zapasowym 32 pułku w Bochni. W I 1917 skierowany do szkoły oficerskiej rezerwy w Opawie, po czym w szeregach 32 pułku stanowiącego odwód 106 DP walczy nad Piavą na froncie włoskim, potem w Tyrolu. W IV 1918 przeniesiony z pułkiem w rejon Olkusza i Pińczowa. W V 1918 mianowany chor. piech. Od VIII 1918 walczy na froncie zachodnim we Francji, gdzie do X 1918 uczestniczył w walkach pod Verdun. W X 1918 przez Luksemburg Bawarię, Wiedeń, Budapeszt i Muszyne powrócił do Nowego Sącza, dokąd dotarł 9 XII 1918. W tym samym miesiącu na ochotnika wstępuje w stopniu ppor. do 1 psp. Od 16 I 1919 dowodzi plutonem 2 kompanii, potem 4 kompanii I baonu. Uczestniczy w walkach z Ukraińcami pod Rawą Ruską, Bełżcem i Magierowem. Po zakończeniu walk stacjonuje z swoją jednostką w Stanisławowie, potem w Kołomyi, a od XII 1919 w Śniatyniu. W czasie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 w czasie wyprawy kijowskiej dowodził 4 kompanią 1 psp. Brał udział w obronie Brześcia, potem w kontrofensywie znad Wieprza, potem walczy z bolszewikami pod Białymstokiem, Grodnem i Oszmiana. Po wojnie nadal służy w 1 psp. W V 1922 awansowany do stopnia por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do 1924 d-ca 2 kompanii w 1 psp. 15 VIII 1924 awansowano go do stopnia kpt. sł. st. W 1924 przeniesiony do 61 pp w Bydgoszczy, a następnie instruktor w Centrum Wyszkolenia Strzeleckiego Piechoty w Toruniu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. z starszeństwem od 1 I 1932. Przeniesiony w IV 1932 z Centralnej Szkoły Strzelniczej do 1 pp Leg. na stanowisko d-cy baonu. W 1935 przeniesiony z 1 pp Leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy Baonu „Niemenczyn”. Od 1937 należał do Związku Organizacji Wolność i Uczestników Walk o Niepodległość z Formacji b. Armii Austriackiej. W 1938 przeniesiony KOP do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy taktyki piechoty. Do stopnia ppłk-a sł. st. piech. awansowany 19 III 1939. W VIII 1939 przeniesiony do 6 pp w Wilnie, gdzie objął funkcję d-cy III baonu 6 pp w składzie 1 DP. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczy z wrogiem pod Wyszkowem i Kałuszynem. 12 IX 1939 po rannym d-cy  6 pułku płk S. A. Englu objął dowodzenie 6 pp Leg. i wyprowadził go z okrążenia i doprowadził na Lubelszczyznę, gdzie uczestniczy w bitwie pod Tomaszowem Lub. W dniu 23 IX 1939 podczas walk w rejonie Krasnobrodu zostaje ranny i wzięty do niewoli niemieckiej, skąd 25 IX 1939 zbiegł z obozu przejściowego i powrócił do Rembertowa. W X 1939 ujęty przez Niemców i uwięziony. W XI 1939 wywieziony do obozu jenieckiego Przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Po zakończeniu wojny w II 1945 powrócił do kraju. Prześladowany przez UB, był często wzywany na przesłuchania. Podejmował pracę w wielu miejscach na Ziemiach Zachodnich, ale z inspiracji UB zwalniany. Przez pewien okres czasu pracował jako magazynier w szkole górniczej w Katowicach. Poważnie chory na serce był operowany, następnie przeszedł na rentę inwalidzką. W końcu lat pięćdziesiątych mieszkał z rodziną w Rabce, gdzie zmarł 28 VI 1959. Pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym. 
    Odznaczony: VM kl. 5, nr 1890, KW 2x, SKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Odznaką Honorową „Orląt”.
    Był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa miał syna Tadeusza. Po raz drugi żonaty z Heleną Machowską. Z tego związku miał syna Tomasza /ur. 1931/, lekarza i córkę Annę /ur. 1935/.
    Roczniki oficerskie 1924,1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20006; T. Gąsiorowski. Biogram J. K [w:] MSUDN 1939-1956, t. 7. Kraków 2001; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. nr 6 z 18 IV 1935.

     
    Kaszubowski Franciszek
    [1912-?], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 11 IX 1912. Ukończył szkołę średnia. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 2 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w Batalionie KOP„Łużki”. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937. We IX 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta w batalionie Fortecznym „Sarny”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arsnswalde, potem II B w Gross Born.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Kaszubski Eugeniusz Franciszek
    [1899-1989], kpt. sł. st. art.[1936]
    Ur. 27 XI 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik walk na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od o1 III -1 XII 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Mianowany ppor. sł. st. art. 1 IV 1922 z przydziałem do 28 pap w Zajezierzu na stanowisko młodszego oficer baterii. Do stopnia por. awansowany 1 I 1924. Przeniesiony w 1927 do Pułku Manewrowego Artylerii w Toruniu przekształconego 1 I 1932 w 31 pal. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. W 1936 przeniesiony z 31 pal do KOP z przydziałem do Dywizjonu Artylerii Lekkiej KOP „Czortków”, gdzie objął funkcję d-cy 2 baterii. Po mobilizacji w 1939 d-ca 2 baterii w składzie 36 dal rez. Bateria miała wejść w skład 40 pal rez. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 w składzie 36 dal rez. Walczył w rejonie Dębicy, skąd bateria wycofała się 8 IX 1939 w rejon Niska. Od 11 IX 1939 bateria weszła w skład II dywizjonu 6 pal 6 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym baterii. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po wojnie pozostał na emigracji. Początkowo po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 przebywał w Niemczech, potem w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tam osiadł na stałe.
    Zmarł w Stanach Zjednoczonych 27 X 1989
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 10 z 30 IV 1922 Z. Moszumański - Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/Pruszków 2003 Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932 R.Rrybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998 O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001.

     
    Kaszubski Ryszard Artur
    [1908-?], por. sł. st. sanit. lek. med. [1937], w PSZ kpt.
    Ur. 17 V 1908. Absolwent gimnazjum, potem studiów medycznych. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Sanitarnych. Awansowany do stopnia ppor. rez. z starszeństwem od 1 I 1935. Powołany z dniem 19 V 1935 do służby czynnej w stopniu ppor. sł. st.  z starszeństwem od 1 IV 1935. Po odbyciu stażu w Szpitalu w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego przydzielany do 7 p. uł. w Mińsku Maz. na stanowisko lekarza sanit. pułku. do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. 7 p. uł. Walczy m. in. na Lubelszczyźnie. W czasie wojny służył w 2 Warszawskiej brygadzie Pancernej podległej d-cy II Korpusu Polskiego we Włoszech. Awansowany do stopnai kpt. pełnił funkcję szefa służby sanitarnej brygady. Brał udział w kampanii włoskiej 1944-1945.
    Powojenne losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 10173.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935=-1939. Kraków 2003 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; Koszycki. Żarom. Armia Polska w ZSRR, na Bliskim i Środkowym Wschodzie. W-w 1981

     
    Kaszycki Karol
    [1909-?], por. sł. st.  żand.[1938], w PSZ kpt.
    Ur. 30 VII 1909. Absolwent gimnazjum. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie i Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 43 pp w Dubnie na stanowisko d-cy plutonu.. Przeniesiony po 1934 do Centrum Wyszkolenia Żandarmerii w Grudziądzu, gdzie ukończył kurs dla oficerów żandarmerii. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938 -1939 pełnił funkcję młodszego oficera w szwadronie ochronnym z 1 Dywizjonu Żandarmerii w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby żandarmerii 23 DP w składzie Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 23 DP od Śląska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji 23 DP na Lubelszczyźnie w niewoli niemieckiej. Przebywał od X 1939 do IV 1945 w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II korpusu Polskiego. Awansowany do stopnia kpt. Po demobilizacji w 1946 przebywał początkowo w Wlk. Brytanii skąd wyjechał do stanów zjednoczonych i tam osiadł na stałe.
    Dz. Pers. Nr z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kaube Franciszek Józef
    [1911-1940], kadet, por. sł. st. kaw.[1938], pośm. rtm. [2007]
    Ur. 1 XI 1911 w m. Herne w Westfalii w Niemczech, syn Franciszka i Heleny z Kajów. Do kraju powrócił z rodzicami w 1919. Mieszkał w Grudziądzu, gdzie uczęszczał do gimnazjum. Po ukończeniu 4 klasy  naukę kontynuuje w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem do 17 p. uł. w Lesznie na stanowisko d-cy plutonu w szwadronie CKM. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Podczas kampanii wrześniowej 1939 w Ośrodku zapasowym W Kraśniku, gdzie został d-cą szwadronu CKM. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Organizował m. in. obronę przeciwlotniczą w Kraśniku. Po bombardowaniu Kraśnika załoga Ośrodka Zapasowego otrzymała rozkaz opuszczenia Kraśnika i udania się w kierunku Równego. Po 17 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 w Lesie Katyńskim przez funkcj. NKWD.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie rtm. kaw.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W—wa 2001; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Kaufman Władysław
    [1908-1989], oficer sł. st. piech. WP, ppor. [1933], por. [1937], w konspiracji ZWZ/AK, kpt. [1943], mjr [1944], ps. „Bogusław” vel Borowski. Więzień łagrów sowieckich, więzień polityczny PRL.
    Kmdt Inspektoratu V Białystok AK 30 XI 1943 – 8 VIII 1944. Okręg ZWZ/AK Białystok.
    Ur. 12 XI 1908 w Białymstoku. Syn Juliana i Marii z d. Borowska. Uczęszczał do gimnazjum im. Zygmunta Augusta w Białymstoku, gdzie w 1929 zdał maturę. Od IX 1930 do VIII 1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 5 w Krakowie, następnie od IX 1931 do VIII 1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1933 z przydziałem do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 19 III 1937. W 1938 służył w Batalionie Fortecznym KOP „Sarny” na stanowisku oficera plutonu w 3 kompanii. Po ukończeniu kursu dla dowódców kompanii w CWPiech. w Rembertowie został przeniesiony w 1939 do 11 pp na stanowisko d-cy kompanii. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi początkowo 2 kompania forteczną, potem przemianowaną na 7 kompanię III baonu 11 pp. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. W czasie walk pod Banachami 15 IX 1939 zostaje ciężko ranny w rękę. Przebywał w szpitalu wojskowym. W końcu 1939 powraca do Białegostoku znajdującego się pod sowiecką okupacją i zamieszkał na stałe. Podejmuje od IV 1940 Organizator plutonów szkieletowych, następnie oficer wyszkolenia. Od 1 XII 1942 do 31 XI 1943 był i zastępcą k-dta Obwodu AK Białystok-miasto. Jednocześnie szef referatu III K. O. AK Białystok-miasto. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 11 XI 1943. Z dniem 30 XI 1943 mianowany przez k-dta Okręgu AK Białystok ppłk-a sł. st. W. Liniarskiego „Mścisława” k-dtem Inspektoratu Rejonowego V AK Białystok w skład, którego wchodziły obwody: Białystok-miasto, Białystok-powiat i Sokółka. Inspektoratem dowodził do 08 VIII 1944. Po wejściu wojsk sowieckich do Białegostoku ujawnił się przed dowództwem wojsk sowieckich. 08 VIII 1944 delegowany przez k-dta KOB AK „Mścisława” jako przedstawiciel AK do rozmów z sowietami. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 11 XI 1944. Aresztowany przez NKWD 08 VIII 1944 i uwięziony. Wywieziony w VIII 1944 samolotem do Moskwy i uwięziony w więzieniu Lefortowo, gdzie był przesłuchiwany. We IX 1944 przewieziony do obozu w Charkowie, skąd zostaje odesłany do obozu nr 178-454 w Riazaniu – Diagilewie, gdzie przybył 04 i 1946. W dniu 06 VII 1946 odesłany do obozu nr 158 w Czerepowcu, potem od 02 X 1947 przebywa w obozie nr 150 w Griazowcu, następnie w obozie nr 437 w Bogorodskoje, skąd 05 X 1947 odesłano go do obozu nr 284 w Brześciu. Repatriowany do Polski 03 XI 1947 przez obóz PUR w Białej Podlaskiej. Po powrocie do Polski przebywał początkowo w Białymstoku. Zagrożony aresztowaniem wyjechał z tego terenu i zamieszkał we wsi Nieznamierowice pow. Opoczno, gdzie podjął pracę zawodową w charakterze introligatora. Był inwigilowany przez funkcjonariuszy UB. W dniu 1 XII 1952 wyjechał służbowo do Warszawy, gdzie zostaje zatrzymany przez funkcj. MBP i uwięziony. Aresztowany pod zarzutem przynależności do nielegalnej organizacji przez WPR Warszawa 04 XII 1952, sygnatura akt Pr 352/52. Po ciężkim 9 miesięcznym śledztwie wyrokiem WSR Warszawa z dnia 22 VIII 1953, sygnatura akt Sr 372/53 zostaje skazany na karę 12 lat więzienia oraz kary dodatkowe. NSW w Warszawie nie uwzględnił apelacji i 30 XII 1953 zatwierdził wyrok wydany przez WSR Warszawa. Skazany z art. 126,156 KKWP i 86 § 2 KKWP. Nie zaliczono mu do kary okresu tymczasowego aresztowania. Początek wykonania kary 22 VIII 1953 zaś upływ kary 22 VIII 1965. Więziony w ZK Warszawa I /Mokotów/, skąd przewieziono go do CWK w Rawiczu i tu osadzono 31 I 1954. Wywieziony z CWK Rawicz do ZK Strzelce Opolskie 07 VI 1955. Na podstawie amnestii z 27 IV 1956 NSW w Warszawie złagodził mu karę do lat 8, potem do lat 4 zaliczając mu jednocześnie okres tymczasowego aresztowania od 04 XII 1952. Zwolniony z więzienia jesienią 1956.Po odzyskaniu wolności osiedlił się w Gdańsku, gdzie mieszkał przy ul. Głębokiej 12/33.
    Pracował zawodowo do 1973. Utrzymywał kontakty z „Mścisławem” i środowiskiem białostockiej AK. Brał udział w uroczystościach poświęcanych AK. Wchodził w skład Rady Okręgu Białystok AK. Był awansowany przez MON do stopnia ppłk-a.
    Złożył relację z okresu kampanii wrześniowej 1939 i spisał wspomnienia z działalności konspiracyjnej.
    Zmarł w Gdańsku 11 XI 1989. Pochowany 17 XI 1989 w Katedrze Białostockiej w Białymstoku.
    Rodziny nie założył. Po 1956 używał nazwiska Kaufman – Borowski.
    Odznaczony VM kl. 5 / za kampanie wrześniową 1939/, KW 2x, SKZ z M.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; J. Przemsza – Zieliński. Wrześniowa Księga Chwały Pułków Śląskich. Katowice 1989; Z. Gwozdek. Białostocki Okręg ZWZ-AK 1939-1945, t. I, Białystok 1993, t. II, Białystok 1994; tenże: Białostocki Okręg AK /w:/AK-rozwój organizacyjny. W-wa 1996; W. Żarski – Zajdler. Ruch oporu na białostocczyźnie 1939-1944. Cz. 1-4. Referat materiałowy. W-wa 1967; K. Krajewski – T. Łabuszewski. Białostocki Okręg AK-AKO VII 1944 – VIII 1945. W-wa 1997; Ks. S. Kossakowski. Byłem adiutantem „Mścisława”. Rajgród 1989; W. Liniarski. Odtwarzanie Sił Zbrojnych w Okręgu AK Białystok. W-wa 1971, mps.;J. Kułak. Pierwszy rok sowieckiej okupacji. Białystok 1944-1945. Białystok 1996; tenże: Białostocczyzna 1944-1945 w dokumentach podziemia i oficjalnych władz. W-wa 1998; Uwięzieni w Staszkowie i Riazaniu. W-wa 2002; I. Caban. Polacy internowani w ZSRR w latach 1944-1947. Lublin 1990; Księga ewidencyjna CWK Rawicz nr 355/54; USC Gdańsk. Skrócony akt zgonu nr 4553/89.

     
    Kawa Zygmunt Jan
    [1913-?], kadet, por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 11 XII 1913.Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 82 pp w Brześciu nad Bugiem, na stanowisko d-cy plutonu w 9 kompanii III batalionu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził kompania sztabową 60 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Brał udział w walkach pod Kockiem. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 podobno dostał się do sowieckiej niewoli i zginął w Rosji w 1940.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006. J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Kawecki Antoni Władysław
    [1903-?], por. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 12 VI 1903. Służył w WP od 1925 jako podoficer zawodowy kawalerii. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 7 p. uł. w Mińsku Maz. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony z 7 p. uł. do KOP z przydziałem do szwadronu KOP „Bystrzyca”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 4 szwadronie 7 p. uł. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 19239 przedostał się przez Węgry na Bliski Wschód, gdzie służy w Brygadzie Strzelców Karpackich. Od 19340 był d-cą szwadronu broni towarzyszącej w Dywizjonie Rozpoznawczym przy Brygadzie Strzelców Karpackich, przemianowanym 29 V 1940 na Dywizjon Ułanów Brygady Strzelców Karpackich przemianowanego 5 II 1941 na Pułk Ułanów Karpackich. Uczestnik walk na szlaku bojowym pułku. Walczył w kampanii włoskiej1944-1945.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony; KW, SKZ
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932 St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa Kawalerii 1922-1938. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Kawecki Ryszard Kwiryn 
    [1903-1939], kpt. sł. st. art. [1937]
    Ur. 31 III 1903. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1922-1923 w szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenia na kursie unitarnym. w latach 1923-1925 w Oficerskiej szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 Z przydziałem do 7 pap w Częstochowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Przeniesiony w 1929 z 7 pap do 43 pp na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. Przeniesiony w 1932 z 43 pp do 2 dak w Dubnie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1937. w latach 1937-1939 d-ca 23 baterii w 2 dak. Podczas kampanii wrześniowej 19039 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii 2 dak w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Poległ w walce z Niemcami 08 IX 1939 w m. Wola Cyrusowa.
    Dz. Pers. Nr 98 z 02 X 1925;Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1924, 1928,1932 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2o06; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.

     
    Kazanowski Jan
    [1896-1939], ppłk sł. st. piech.[1939]
    Ur. 4 IX 1896 w Moszczenicy pow. Gorlice. Ukończył gimnazjum z maturą. W latach 1914-1918 żołnierz Legionów Polskich. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany 1 IV 1920 do stopnia por. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1922 ukończył kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej dla młodszych oficerów piechoty. Służył w 51 pp, skąd w 1924 został przeniesiony do 16 pp, gdzie dowodził kompanią. W 1928 ukończył w CWPiech. kurs doszkolenia. W latach 1928 – 1931 w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie był d-cą kompanii. Awansowany do stopni mjr-a sł. st. piech. 1 I 1931. Przeniesiony z Korpusu Kadetów Nr 1 do 26 pp w Gródku Jagiellońskim. Mianowany k-dtem obwodowym PW przy 26 pp. W 1933 przesunięty z stanowiska k-dta PW przy 26 na stanowisko d-cy batalionu w 26 pp. Przeniesiony z 26 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Z dniem 9 XI 1936 mianowany d-cą Baonu KOP „Snów”. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził I batalionem 1 pp KOP w składzie 1 BGór. Podczas walk pod Dachnowem 15 IX 1939. Poległ 20 IX 1939 w walce resztek 1 BGór. pod Łosińcem. Pochowany na cmentarzu wojennym w lesie Łosiniec.
    Odznaczony: KN, KW2x,ZKZ
    Żonaty, miał syna Władysława /1925-2006/inż. kadeta, żołnierza AK.
    Roczniki personalne 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa-Pułtusk 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998 W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Kądzielawa Witold Andrzej
    [1916-1941], ppor. sł. st. kaw. [1937]
    Ur. 1 III 1916. ukończył gimnazjum. W latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w plutonie szkolnym kawalerii. W latach 1935-1937 w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 2 p. szwol. w Stargardzie. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 2 szwadronie 2 p. szwol. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w szwadronie nadwyżek z 2 p. szwol. , rtm. J. Tyblewskiego, potem w szwadronie kawalerii dywizyjnej w kombinowanej dywizji gen. J. Wołkowickiego. Brał udział w walkach w obronie przepraw przez Wisłę, potem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, potem do Wlk. Brytanii. 
    Zmarł 5 I 1941 w Wlk. Brytanii. Pochowany na cmentarzu Welle Hill w Perth.
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kądziołek Jerzy
    [1916-1939], ppor. rez. art.[1935]
    Ur. 25 VI 1910. Służbę wojskową odbywał w latach 1932-1933 w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 6 pal w Krakowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 7 baterii III dywizjonu 6 pal w składzie 6 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 6 pal. Poległ w walce 16 IX 1939 w m. Aleksandrów. Pochowany na cmentarzu wojennym  Aleksandrów – Sigła.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka - K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003 J. Pabich. Niezapomniane karty. Kraków 1982

     
    Kąkolewski Wiktor
    [1901-?], kpt. sł. st. piech. [1938]
    Ur. 07 VII 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Oficerskiej szkole Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 29 pp w Kaliszu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Po 1935 przeniesiony z 29 pp do 65 pp w Grudziądzu. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. w latach 1938-1939 pełnił funkcję d-cy 5 kompanii w II batalionie z 65 pp stacjonującym w Gniewie n/Wisłą. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta w 165 pp rez. w składzie 36 DP Rez. sformowanej dla Armii „Prusy”. Walczył na szlaku bojowym 165 pp rez. m. in. na Kielecczyźnie w rejonie Skarżyska Kamienna, potem po przeprawie przez Wisłę na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929 Rocznik oficerski 1932; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kentro Bolesław
    [1895-1954], mjr sł. st. kaw. [1930]
    Ur. 08 II 1895. Uczęszczał do szkoły średniej. Po wybuchu I wojny światowej w VIII 1914.wcielony do armii rosyjskiej. Ukończył kurs szkoły oficerskiej kawalerii w Twerze. Od 1915 służył w stopniu korneta w 1 p. uł. Walczył na froncie zachodnim. Od 1917 w I Korpusie Wschodnim. Awansowany do stopnia ppor. kaw. Od XI 1918 w WP. Służy w 1 p. uł. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany w 1920 do stopnia por. kaw. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 1 p. uł. gdzie dowodził szwadronem. Z dniem 15 I 1926 skierowany z 1 p. uł.  na 1 - szy 6 miesięczny kurs samochodów pancernych przy Obozie Szkolnym wojsk Samochodowych.  Po 1926 przeniesiony z 1 p. uł. do 3 p. szwol. na stanowisko d-cy szwadronu. W 1929 przeniesiony z 3 p. szwol. do 1 p. uł. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1930. W 1930 przeniesiony z 1 p. uł. do 2 dywizjonu samochodów panc. na stanowisko z-cy d-cy. Przeniesiony z dniem 1 VII 1931 z b. 2 dywizjonu samochodów panc. do 2 pułku panc. W 1931 urzędowo zmienia datę ur. z 8 XI 1895 na 21 XI 1895. W 1934 przeniesiony w 1934 z 2 p. panc. do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko kwatermistrza. W latach 1938-1939 pełnił funkcję pomocnika d-cy Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu  ds. gospodarczych. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 4 p. uł. od 15 IX 1939. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Wojnę przeżył.
    Zmarł w 1954.
    Odznaczony KW4x, ZKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. nr 14 z 22 III 1926; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 193o; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931: Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kerth Erwin
    [1909-?], ppor. rez. kaw. [1933]
    Ur. 14 III 1909 w Olkuszu. Uczęszczał do Gimnazjum w Olkuszu, gdzie w 1929 zdał maturę. W okresie od 15 VIII 1929 do 28 VI 1929 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 3 p. uł. w Tarnowskich Górach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 3 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Miechów. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 szwadronie 5 psk. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku od Dębicy ma Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Kessling Wacław
    [1906-2000], kpt. dr med. [1938], w PSZ ppłk
    Ur. 11 X 1906 w Wiśniewie pow. ciechanowski. Uczęszczał do I Gimnazjum w Mławie, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1933 w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiuje na Wydziale Lekarskim UW uzyskując w 1933 dyplom lekarski. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 VII 1933. Odbywał staż w Szpitalu CWSanit. w Warszawie.  Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony do szwadronu KOP Niewirków na stanowisko lekarza sanit. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 lekarz szwadronu KOP „Niewirków”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza szwadronu Kop „Niewirków”, potem był m. in. lekarzem sanit. w Grupie Kawalerii „Chełm” ppłk. E. Wani.
    Po wojnie w Wlk. Brytanii. Działacz społeczny.
    Zmarł w Londynie 10 II 2000. Pochowany na cmentarzu Streatham w Londynie.
    Żona Wanda z d. Kraszka /24 IX 1913-8 VIII 1997/
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001.

     
    Kędzierski Bolesław Józef
    [1907-?], por. lek. wet.[1938]
    Ur. 17 II 1907. Absolwent gimnazjum, potem studiów weterynaryjnych. Dyplom lekarza wet. uzyskał w 1933. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w Oddziale Szkolnym Weterynarii w szkole Podchorążych Rezerwy artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 17 pal w Gnieźnie.  Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. sł. wet. 1 XI 1935. Powołany do służby czynnej w WP w stopniu ppor. z starszeństwem od 1 XI 1935. Przydzielony na stanowisko lekarza wet. w 2 psk w Hrubieszowie. Awansowany do stopnia por. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza wet. 2 psk w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 psk.
    Dalsze losy n/n
    Z. Gnat – Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996 J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kędzierski Bronisław
    [1901-?], por. rez. piech.[1939]
    Ur. 09 VIII 1901. Służb ę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 28 pp w Lodzi. Ewidencyjnie podlegał PKU Łódź M. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w III batalionie 28 pp w składzie 10 DP. Wrz z III baonem 28 pp brał udział w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie w końcowej fazie walk był d-cą szwadronu na wozach w skaldzie pułku „Bohdan”.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2006.

     
    Kędzierski Zbigniew Stefan
    [1904-?], kpt. sł. st. żand.[1939]
    Ur. 11 VI 1904. Absolwent szkoły średniej. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1926-1928 w Szkol Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W latach 1928-1929 w Szkole Podchorążych Inżynierii na kursie aplikacyjnym. Jednocześnie w Kadrze oficerów Saperów. Mianowany 15 VIII 1929 ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1928 z przydziałem do 2 batalionu saperów na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Po 1935 przeniesiony do Szkoły Żandarmerii w Grudziądzu, gdzie ukończył kurs dal oficerów żandarmerii wojskowej. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu Kraków w 5 Dywizjonie Żandarmerii. Awansowany 19 III 1939 do stopnia kpt. sł. st. żand. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu konnego żandarmerii w skłdzie Krakowskiej Brygady Kawalerii, potem w sztabie podgrupy „Radom” płk-a dypl. B. Kowalczewskiego. Brał udział w walkach pod Zagańskiem.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2005

     
    Kędzior Karol
    [1907-?], por. sł. st. piech.[1934], w PSZ, kpt. [1945]
    Ur. 28 X 1907. Absolwent gimnazjum. W latach 1928-1929 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 6 psp w Samborze na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po 1936 przeniesiony z 6 psp do 3 psp w Bielsku z przydziałem do III batalionu stacjonującego w Boguminie na stanowisko d-cy 3 kompanii CKM. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii w I batalionie 3 psp w składzie 21 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku od Bielska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wstępuje do Polskich Sił Zbrojnych. Służył w 5 batalionie 3 Dywizji Strzelców Karpackich II Korpusu Polskiego w Włoszech. W 1946 ewakuowany z dywizją do Wlk. Brytanii.
    Odznaczony KW
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. 13. Londyn 1973;W. Moś. 3 Pułk Strzelców Podhalańskich. Pruszków 1992.

     
    Kętrzyński Wojciech
    [1918-1983], kpr. podch. kaw./ w konspiracji UBK/AK, kpt., ps. „Wołkowyski”
    Ur. 1918. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał od 3o IX 1938 do 15 VII 1939 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a praktyki w 3 psk w Wołkowysku. W stopniu kpr. podch. rez. kaw. bierze udział w szeregach 3 psk w kampanii wrześniowej 1939. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 3 psk m. in. na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji SGO „Polesie” unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej działa w konspiracji niepodległościowe. Czynny w Uderzeniowych Batalionach Kadrowych, gdzie pełnił kierownicze funkcje m. in. szef sztabu. Był dwukrotnie ranny w walkach z wrogiem na Wileńszczyźnie, Podlasiu. Awansowany do stopnia kpt. Po wojnie w kraju. Był historykiem, publicystą i aktywnym działaczem społecznym.
    Zmarł 01 VII 1983 w Warszawie.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992;
     
     
    Kiczak Wilhelm Maciej
    [1898-1940], mjr  sł. st. piech.[1936], pośm. ppłk[2007]
    Ur. 10 I 1898. Syn Szymona. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 79 pp, gdzie pełni różne funkcje. Z dniem 15 II 1925 odkomenderowany z 79 pp na 5- miesięczny kurs normalny do Centralnej Szkoły Strzelniczej w Toruniu. Po ukończeniu kursu  w 1925  przeniesiony z 79 pp do 6 pp Leg. w Wilnie, a w 1927 w Kadrze Oficerów Piechoty z jednoczesnym przeniesieniem do Centrum Wyszkolenia Strzeleckiego Piechoty, potem w CWPiech. w Rembertowie,. Awansowany 1 I 1929 do stopnia kpt. piech. W końcu 1932 został przeniesiony do 3 Batalionu Strzelców w Rembertowie. Awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr-a sł. st. piech. W 1936 przeniesiony do 3 DP Leg. w Zamościu na stanowisko oficera sztabu. W latach 1938-1939 służył w centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, gdzie był wykładowcą taktyki piechoty. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu 3 DP Leg., a od 19 IX 1939 po reorganizacji d-ca III batalionu sformowanego z resztek 6 pp Leg. w składzie 1 pp Leg. 1 DP Leg. Walczył na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW4x, SKZ
    Dz. Pers. Nr 39 z 2 IV 1925; Roczniki oficerskie 1923,1924,928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000.

     
    Kiedacz Zbigniew Stanisław
    [1911-1944], por. sł. st. kaw.[1935], w PSZ rtm. [1940], mjr [1944], ppłk [1944]
    Ur. 15 IX 1911 w Drohobyczu, syn Mikołaja /prawnika/ i Zofii ze Strzetelskich-Dwernickich. Od 1919 mieszkał w Poznaniu. Absolwent gimnazjum im. K. Marcinkowskiego, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. Działał aktywnie w harcerstwie. Od 16 VII 1928 do 21 IV 1929 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Do 20 IX 1929  odbywał praktyki w 7 dak w Poznaniu. Po odbyciu ćwiczeń w 1930 mianowany podch. ogniomistrzem art. rez. Od 28 X 1930-15 VIII 1932 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. sł. kaw. 15 II 1932 z przydziałem do 15 p. uł. w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu w szwadronie szkolnym. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W 1937 był z-cą d-cy szwadronu. W 1938 ukończył w CWPiech. kurs unifikacyjny oraz staż łączności w 3 p. lotniczym. Od 3 XI 1938 słuchacz WSWoj. W Warszawie – promocja 1938-1940. Od Vii 1939 przebywał na praktykach w sztabie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Podczas kampanii wrześniowej 199 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego sztabu Nowogródzkiej Brygady Kawalerii, potem w GO Kaw. gen. W. Andersa. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym brygady. m.in. na Lubelszczyźnie. Podczas walk dostał się do niewoli sowieckiej. Od 1 X do 29 X 1939 przebywał w obozie w Szepietówce skąd 29 X 1939 udało mu się zbiec i przez Węgry dotarł do Francji, gdzie ukończył 3 miesięczny kurs dla oficerów sztabu w Centre d’E tat w Compicgne.3 V 1940 mianowany rtm. sł. st. kaw. W kampanii francuskiej w VI 1940 bierze udział jako oficer oddział III sztabu 4 DP. Po klęsce Francji ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie służy w sztabie 10 Brygady Kawalerii Pancernej jako oficer operacyjny, potem  od  X 1940 do VII1941 był d-cą szwadronu w 10 Oddziale Rozpoznawczym. Następnie ponownie w sztabie 10 Brygadzie Kaw. Panc. Na oczątku 1942 zgłasza się ochotniczo do służby w formowanej przez gen. ?W. Andersa Polskiej armii w Rosji Sowieckiej. Od I do IV 1942 był szefem Wydziału I w Oddziale II Dowództwa Armii Polskiej w Rosji Sowieckiej. Z dniem 9 IV 1942 obejmuje dowództwo Batalionu „S”, który po ewakuacji do Iraku został 8 X 1942 przekształcony w 15 p. uł., potem w 15 kawalerii panc. Mianowany 1 III 1944 mjr sł. st. kaw. Podczas kampanii włoskiej dowodzi pułkiem i walczy z Niemcami m. n. Pod Monte Cassino. Za czyny bojowe został rozkazem Naczelnego Wodza WP Nr 1606/Tjn./Pers. 44 z 1 VIII 1944 mianowany ppłk sł. st. kaw. Poległ 23 X 1944 pod Civitella di Romana od wybuch miny. Pochowany na cmentarzu /Santa Sofia, potem po ekshumacji na cmentarzu wojennym w Bolonii.
    Żonaty od XI 1943 z Anną Romanowską – ochotniczką PSWK w Kairze. Potomstwa nie miał.
    Odznaczony: VM kl. 5 /pośmiertnie/, 
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932;
     

    Kiedrzyński Marian
    [1895-1975], mjr sł. st. art.[1939]
    Ur. 2 II 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 48 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. rez. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 48 pp. W XII 1923 powołany do służby czynnej w WP w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 XII 1923 z przydziałem do 48 pp. Po 1924 przeniesiony do Korpusu Oficerów Artylerii. Po ukończeniu kursu dla oficerów artylerii p[przydzielony do 16 pal w Grudziądzu. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1932.Przeniesiony z 16 pal do Szkoły Podchorążych Piechoty na stanowisko wykładowcy i instruktora. Do stopnia mjr-a sł. st. art. awansowany 19 III 1939. W 1939 był instruktorem artylerii w II batalionie szkolnym, w Szkole Podchorążych Piechoty. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 81 dal przydzielonego do 39 DP rez. Uczestnik walk na szlaku bojowym 81 dal.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x,MN, SKZ
    Po wojnie w kraju.
    Zmarł w 1975. Pochowany na cmentarzu Kole w Częstochowie
    Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928, 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939., Kraków 2006.

     
    Kielar Karol Mieczysław
    [1915-?], ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 22 VIII 1915. Absolwent szkoły średniej. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowie Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 2 psp w Sanoku na stanowisko d-cy plutonu w 1 kompanii I batalionu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu 2 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 psp.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939.Kraków 1989.

     
    Kiełb Czesław
    [1914-1939], ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 22 XI 1914. Absolwent szkoły średniej. W latach 1935-1936 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 8 pp Leg. w Lublinie. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu w 2 kompanii I batalionu 8 pp leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 kompanii I batalionu 8 pp Leg. w składzie 3 DPLeg.  Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 8 pp Leg. m. in. pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie. Poległ 19 IX 1939 w walce w m. Zastawie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krasnymstawie. 
    Tajny Dz. Personalny Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Kiełbasa Władysław
    [1893-1939], ppłk sł. st. piech.[1938]
    Ur. 31 XII 1893 w Ptaszkowej pow. grybowski, syn Antoniego i Agaty z d. Kogut. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Ptaszkowej, a od 1906 do I Gimnazjum w Nowym Sączu, gdzie w 1914 zdał maturę. W X 1914 powołany do służby w wojsku austriackim. Przydzielony do 20 pp. Ukończył kurs oficerów rezerwy. Walczył na froncie rosyjskim, potem włoskim Mianowany w 1916 ppor. piech., a w 1918 por. piech. Był członkiem organizacji „Wolność”. Od XI 1918 w WP. Przydzielony do 1 psp w Nowym Sączu. W 1919 zatwierdzony w stopniu por. sł. st. piech. Od IX 1919 dowodził III batalionem 1 psp stacjonującym na pograniczu czeskim. Od IV 1920 dowodził 9 kompanią 1 psp. Bierze udział w „wyprawie kijowskiej”. Walczył w obronie Brześcia, potem w kontrofensywie znad Wieprza, potem walczy o Białystok i Grodno. Po zakończeniu wojny pozostaje w wojsku jako oficer zawodowy. W V 1922 mianowany kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Dowodził m. in. 5 kompania w 1 psp. Awansowany 1 I 1928 do stopnia mjr-a sł. st. piech. Przeniesiony z 1 psp w 1928 do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko kwatermistrza Batalionu KOP „Nowe Troki”. W I 1932 przeniesiony z KOP do 27 pp w Częstochowie na stanowisko d-cy batalionu. Od 1937 był członkiem Związku Organizacji Wolność i Uczestników Walk o niepodległość Formacji b. Armii Austriackiej. Awansowany 19 III 1938 do stopnia ppłk-a sł. st. piech. i przeniesiony do 73 pp na stanowisko d-cy II batalionu stacjonującego w Oświęcimiu. Jednocześnie k-dt Garnizonu Oświęcim. W ramach przygotowań do wojny kierował organizacją obrony odcinka fortecznego Mikołów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 73 pp w składzie 23 DP. 1 IX 1939 dowodził oddziałem osłonowym na obronnym w Mikołowie, a 2 IX 1939 prowadził swój batalion do kontrataku pod Wyrami. W czasie walki został ciężko ranny od podlaska pocisku artyleryjskiego. Zmarł 2 IX 1939 w szpitalu w Mikołowie. Pochowany na cmentarzu w Mikołowie.
    Odznaczony VM kl. 4 nr 11875, kl. 5 nr 1886, PR, KW2x, ZKZ, MN, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i innymi.
    Żonaty z Stefanią Pulit/1887-1965/, miał syna Jerzego/1929/, leśnika, córki Zofię/1921/, Marię /1923-1947/
    Jedną z ulic w Oświęcimiu nazwano jego imieniem.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,.1932 R. Rybka– K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989;J. Giza. Biogram W. K. /w:/ MSBUDN 1939-1956. T. 11. Kraków 2005; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932

     
    Kiełczewski Bohdan Jakub
    [1905-1939], inż., por. rez. kaw. [1936]
    Ur. 12 IV 1905. Absolwent gimnazjum, potem ukończył studia wyższe uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Kawalerii przy Brygadzie Kawalerii. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem do 10 p. uł. w Białymstoku. Ewidencyjnie podlegał PKU Białystok. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936. Ukończył kurs dla dowódców szwadronu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadronu 10 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 10 p. uł. Podczas walk z wrogiem 29 IX 1939 zostaje ciężko ranny w rejonie Jawidz-Wymysów nad Wieprzem.
    Zmarł w wyniku odniesionych obrażen8 X 1939 w szpitalu w Radomiu
    Pochowany na cmentarzu Komunalnym w Radomiu
    Rocznik oficerski rezerw 1934 R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003 J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Kiełczewski Stefan
    [1897-1939], mjr sł. st. piech.[1935]
    Ur. 17 IV 1897. Uczęszczał do gimnazjum. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W okresie 3 I 1919-21 III 1919 w Szkole Podchorążych Piechoty-klasa „L”. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 84 pp skąd został w 1922 odkomenderowany do Centralnej Szkoły Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 1 w Chełmnie na stanowisko instruktora szkoły na kursach dla podoficerów, potem kursów dla młodszych oficerów piechoty. Przeniesiony po 1924 do 62 pp w Bydgoszczy. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. Dowodził m. in. w 62 pp kompanią. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1935 zostaje mianowany d-cą batalionu w 62 pp. Przeniesiony z 62 pp do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, gdzie w latach 1938-1939 pełnił funkcję wykładowcy taktyki piechoty. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 9 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył m. in. pod Iłżą 8-9 IX 1939, potem na Lubelszczyźnie w składzie Zgrupowania 3 DP Leg. Poległ w walce z Niemcami 22 IX 1939 pod Cześnikami. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    Odznaczony KN, KW 4x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 9 z 28 VI 1935; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kiełpsz Józef
    [1885-1939], rtm. sł. st. kaw.[1919] od 1929 w st. sp.
    Ur. 8 VI 1885. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 vI 1919 służył w 3 p. uł., gdzie pełnił m. in. funkcje adiutanta sztabowego w 1923, potem w 1924 odkomenderowany do MSWoj., a następnie ponownie w 3 p. uł. W 1929 przeniesiony w stan spoczynku. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. Podczas kampanii wrześniowej 13 walczy w szeregach 3 p. uł. Poległ 8 IX 1939 podczas bombardowania Lublina. Pochowany na cmentarzu przy ul. Unickiej w Lublinie.
    Odznaczony: KW 2x, SKZ, MI
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934.

    Kierczyński - Kieruczenko  Karol Kazimierz
    [1904-1973], por. sł. st. kaw.[1933], w AK   rtm. ps. „Kruk”
    Ur. 3 XI 1904. Absolwent gimnazjum. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1930 z przydziałem do 10 p. uł. w Białymstoku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony w 1931 z 10 p. uł. do 3 p. uł. w Tarnowskich Górach. W 1934 przeniesiony z 3 p. uł. z garnizonu Tarnowskie Góry do 3 szwadronu 3 p. uł. stacjonującego w Pszczynie. W latach 1937-1939 był d-cą 3 szwadronu CKM. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu CKM 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Podczas walk zostaje ranny. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK na terenie Inspektoratu ZWZ/AK Miechów w Okręgu Kraków ZWZ/AK. Od 27 VII 19844 d-ca dywizjonu Kawalerii Dywizyjnej 3 p. uł. kryptonim „Kwiaciarnia” . Brał udział w walkach z Niemcami prowadzonymi w ramach akcji „Burza”. Po woj. nie w kraju. Mieszkał w Krakowie, gdzie zmarł 22 XII 1973 .
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12170 /za kampanię wrześniową 1939/
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930;St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. nr 14 z 22 XII 1934.J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989;B. M. Nieczuja-Ostrowski. Rzeczpospolita Partyzancka. W-wa 1991

     
    Kierglewicz Jan Zygmunt
    [1910-?], kadet,  por. br. panc.[1938]
    Ur. 24 V 1910. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 132-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 1 Pułku Artylerii Najcięższej na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Ukończył kurs techniczny dla oficerów artylerii zmotoryzowanej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera technicznego II dywizjonu artylerii Warszawskiej brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym brygady. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934;J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Kiersnowski Bohdan Antoni
    [1907-1982], por. sł. st. kaw.[1937], w PSZ rtm./mjr
    Ur. 29 VIII 1907. Ukończył gimnazjum OO Jezuitów w Wilnie, gdzie zdał maturę. Wstępuje do służby w WP. Przydzielony do kawalerii. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy - klasa Kawalerii. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 13 pułku ułanów w Nowowilejce na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 pełnił funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego w 13 p. uł. Podczas walk na Lubelszczyźnie pełnił funkcję kwatermistrza w oddziale ppłk E. Wani. Później służył w PSZ na zachodzie. Awansowany do stopnia rtm., potem mjr-a. Po wojnie zdemobilizowany wyjechał z Wlk. Brytanii do Kanady. Awansowany w 1962 /Zarządzenie nr 8/1962/przez MON w Londynie do stopnia ppłk-a kaw.
    Zmarł 17 VII 1982 w Kanadzie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13732
    Żona Aleksandra z d. Markuszewska. Miał córki: Jadwigę i Jolantę
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy 1922-1938. Klasa Kawalerii. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kiersnowski Teodor
    [1909-+?], kpt. sł. st. sanit. dr med. [1938]
    Ur. 5 VIII 1909. Absolwent gimnazjum. Następnie w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiuje na Wydziale Lekarskim UW w Warszawie uzyskując dyplom lekarski w 1933. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 IV 1933. Następnie na stażu w szpitalu  w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego. Po odbyciu stażu przeniesiony z dniem 15 X 1934 do 77 pp w Lidzie na stanowisko lekarza sanit. pułku. Do stopnia por. awansowany 1I 1935. W okresie 1938-1939 na praktyce szpitalnej w Szpitalu Podchorążych Sanitarnych w CWSanit. w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sanit. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. III batalionu 180 pp rez. w składzie 50 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Kiersz-Leliwa Wiesław Kajetan
    [1907-1944], por. sł. st. kaw.[1933], w PSZ kpt. [1940], mjr art. [1944]
    Ur. 2 X 1907 we Lwowie. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 1 we Lwowie, gdzie otrzymał w 1927 świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1929 z przydziałem do 6 psk w Żółkwi na stanowisko   d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 1935 przebywał na kursie dla oficerów kaw. w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. Przeniesiony później do 10 Dywizjonu Przeciwpancernego 10 BK w Rzeszowie na stanowisko d-cy 1 szwadronu, którym dowodzi podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 10 Brygady Kaw. Panc. w składzie armii „Kraków”. Do 18 IX 1939 walczył na szlaku bojowym brygady. 18 IX 1939 po przekroczeniu granicy zostaje internowany w Rumunii. Następnie przedostaje się do Francji i tam służy w odtworzonej we Francji Brygadzie Panc. gen. St. Maczka, a od VI 1940 w Wlk. Brytanii, gdzie był d-cą dywizjonu ppanc. 10 BK Panc. 1 dywizji Pancernej gen. St. Maczka. Brał udział w walkach w Normandii. Poległ w walce 08 VIII 1944 pod Caen.
    Pośmiertnie awansowany do stopnia mjr-a.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12171, KW3x
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kierszniewski Feliks
    [1895-+?], kpt. sł. st. łącz.[1933]
    Ur. 14 VIII 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 3 p. łacz., a w 1924 w 1 p. łącz., Skąd został odkomenderowany w 1924 do szefostwa łączności w DOK VIII w Toruniu. W 1925 przeniesiony do Obozu Szkolnego Wojsk Łączności na stanowisko instruktora., potem w Centrum Wyszkolenia Łączności, skąd został przeniesiony w 1931 2 Grupy Łączności na stanowisko oficera sztabu. Przeniesiony z 2 Grupy Łączności do kompanii telegraficznej 3 DP Leg. w Zamościu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łącz. 1 I 1933. W latach 1936-1939 d-ca łączności 3 DP Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łącz. 3 DP Leg., potem na Lubelszczyźnie d-ca 3 kompanii łączności w składzie 39 DP Rez.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 6 23 III 1932;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kierzkowski Władysław
    [1890-+?], kpt. adm.[1938]
    Ur. 22 V 1890. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Mianowany por. adm. 1 XII 1922. Służył m. in. w 1923 w PKU Ciechanów jako oficer kanc. Przeniesiony po 1926 do PKU Grudziądz na stanowisko oficera kanc. Awansowany 19 III 1938 do stopnia kpt. i przeniesiony w stan spoczynku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku płatnika Batalionu Motorowego saperów w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu walk w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, a od V 1942 w Gross Born.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Kieszkowski Roman Ryszard
    [1909-?], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 24 II 1909. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w latach 1931-1932 w 4 kompanii Szkoły Podchorążych Rezerwy w Zambrowie. Praktyki odbywał w 70 pp. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. piech. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 9 pp Leg. w Zamościu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 kompanii dowodzonej przez kpt. W. Henzella z 163 pp rez. w składzie I batalionu 8 pp Leg. w Zgrupowaniu 3 DP Leg. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939; H. Żelewski. Dzieje Bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.

     
    Kietliński Mieczysław Paweł
    [1913-?], ppor. rez. art. inż.[1938]
    Ur. 25 I 1913. Absolwent gimnazjum, potem ukończył wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Służę wojskową odbywał w okresie 18 IX 1935- 28 VI 1936 w 4 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 18 pal w Ostrowi Maz. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 18 pal.. Ewidencyjnie podlegał PKU Małkinia. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział początkowo w 18 pal, potem w Ośrodku Zapasowym Artylerii Lekkiej w Zalesiu k. Kobrynia. Walczył potem na Lubelszczyźnie w składzie utworzonego w Zalesiu V dywizjonu 20 pal.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Kiffer Jan
    [1906-1982], kpt. sł. st. sap.[1939]
    Ur. 7 VII 1906. Absolwent szkoły średniej. Od 1 X 1926-15 VII 1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-30 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 15 VIII 1930 z starszeństwem od 15 VIII 1929 z przydziałem do Batalionu Elektrotechnicznego. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W latach 1937-1939 słuchacz Wyższej Szkoły Inżynierii w Warszawie. Awansowany 19 III 1939 do stopnia kpt. sł. st. sap. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 3 zmotoryzowanej kompanii saperów z 30 bonu saperów  – w dyspozycji dowódcy saperów Armii gen. E. Przedrzymirskiego. Walczył na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Po wojnie powrócił do kraju.
    Odznaczony: BKZ
    Zmarł w Warszawie 12 VI 1982
    Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Rocznik oficerski 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2003.

     
    Kijowski Jan
    [1892-1983], płk sł. st. art.[1939], w PSZ.
    Ur. 21 III 1892 w Hołoskowie – Głębokiej k. Stanisławowa, syn Marka i Katarzyny. Uczęszczał do gimnazjum. Był członkiem Związku Walki czynnej oraz Związku Strzeleckiego. Od VIII 1914 żołnierz Legionów Polskich. Początkowo służył jako kanonier w 1 baterii, potem w patrolu wywiadowczym 3 baterii. Walczył w kampanii karpackiej i bukowińskiej do czasu rozbicia 3 baterii pod Bałamutówką 10 V 1915. 1 V 1916 awansowany do stopnia chor. art., a 1 XI 1916 do stopnia ppor. art. był oficerem 1 part. LP. Po kryzysie przysięgowym od VII 1917 służył w Polskim Korpusie Posiłkowym, potem w baterii polowej Polskiej Sile Zbrojnej. 12 X 1918 Rada Regencyjna potwierdziła jego stopień por. art. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 1 part. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył następnie w 3 pap w Wilnie, gdzie dowodził baterią, potem w 1923 p. o. d-cy III dyonu. 17 XII 1924 awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924.Mianowany d-cą III dywizjonu 3 pap. Od 1 IV 1925 przebywał na 6 miesięcznym kursie dla dowódców dywizjonu w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu powraca do 3 pap. Przeniesiony w 1928 do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Do stopnia ppłk-a sł. st. art. awansowany 1 I 1931. Następnie mianowany k-dtem Szkoły Podoficerów Zawodowych Artylerii. W końcu 1932 przeniesiony z Centrum Wyszkolenia Artylerii do 8 pac w Toruniu na stanowisko z-cy d-cy pułku. Od 19 VIII 1938-23 VIII 1939 d-ca 23 pal w Będzina. Awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział nas stanowisku d-cy artylerii dywizyjnej 23 DP oraz przejściowo 55 DP Rez. Kierował m. in. przeprawą Armii „Kraków” pod Baranowem. Uczestnik bitwy pod Tomaszowem Lub. Od 24 IX 1939 w niewoli niemieckiej w rejonie m. Leśniowce k. Jaworowa. Po kilku dniach udało mu się zbiec, a następnie przedostał się na Węgry, potem do Francji, gdzie organizował jednostki artylerii. W Vi 1940 przedostaje się do Wlk. Brytanii, gdzie pełnił funkcję k-dta Centrum Wyszkolenia Artylerii Polskiej w Cowdenbeath w Szkocji. W 1947 został zdemobilizowany. Mieszkał w Wlk. Brytanii. W 1972 powrócił do kraju i zamieszkał w Warszawie, skąd w 1977 przeniósł się do córki Hanny w Skawinie.
    Zmarł o6 III 1983 w Skawinie. Pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.
    Odznaczony: VM kl. 5 i 4 nr oo221, ZKZ, KN, KW4x
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII1924; Dz. Pers. Nr 37 z 29 III 1925; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; L. Szóstek. 23 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; USC Skawina. Skrócony akt zgonu nr 42/1983; W. K. Cygan. Oficerowie LP. 1914-1917. Słownik biograficzny. T. II. W-wa 2006; W. Bartosz. Biogram J. K. /w;/MSBUDN 1939-1956. T. 11 z 2005.

     
    Kijuć Jerzy
    [1911-?], por. sł. st. art.[1939]/Suwalszczyzna/

     
    Kilarski Edward
    [1902-1940], por. rez. piech.[1936], pośm. kpt.[2007]
    Ur. 24 IX 1902 w Brzozowie n Podkarpaciu, syn Wawrzyńca i Józefy z Barańskich. Po ukończeniu szkoły ludowej rozpoczął naukę w Gimnazjum w Brzozowie. Do 1918 ukończył trzy klasy. W XI 1918 przerwał naukę i wstąpił do Milicji Ludowej. Po kilku miesiącach powrócił do nauki w gimnazjum. Od 15 VII 1920 w WP. Przydzielony do 18 pp w Przemyślu, potem walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej, gdzie walczy do 1 XII 1920 w 5 kompanii 144 pp. z dniem 1 XII 1922 zwolniony z wojska podejmuje pracę jako nauczyciel szkół powszechnych w powiecie słonimskim. W 1925 po zdaniu egzaminów uzyskał pełne kwalifikacje nauczycielskie. Ukończył w 1928 Wyższy Kurs Nauczycielski przy Państwowym Instytucie Robót Ręcznych w Warszawie. W 1928 przeniósł się do Nowogródka, gdzie pracuje w swoim zawodzie. Był aktywny społecznie. Pełnił m. in. funkcję prezesa Związku Nauczycielstwa Polskiego, dyrektora kasy „Samopomoc”, członka Macierzy Szkolnej, członka Związku Strzeleckiego. Ukończył skrócony kurs w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty przy Szkole Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 8. Mianowany w 1930 ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1929 z przydziałem do 80 pp w Słonimiu, gdzie odbywał VII-VII 1931 sześciotygodniowe ćwiczenia wojskowe. W 1934 ukończył kurs dla dowódców kompanii w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. piech. Odbył kolejne ćwiczenia wojskowe w 77 pp w Lidzie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii CKM w II batalionie 178 pp rez. w składzie 50 DPRez. Walczył na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 prawdopodobnie powraca do Nowogródka. Aresztowany przez funkcj. NKWD i osadzony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Żonaty z Sabiną z Jaroszewskich. Miał syna Zbigniew i córkę Halinę.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie kpt. piech.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003 WPH Nr 2. W-wa 1992; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Kintzi Ryszard Adolf
    [1908-?], kpt. sł. st. piech.[1938], w PSZ
    Ur. 30 XII 1908. Ukończył gimnazjum. W okresie 1 IX 1927-30 VI 1928 w Szkole Podchorążych Piechoty – klasa 58. W latach 1928-1930 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 40 pp we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 1934 przeniesiony z 40 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutony w kompanii granicznej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1938. W latach 1938-1939 dowodził 2 kompanią I batalionu 8 pp Leg. Latem 1939 przeniesiony z 8 pp Leg. do 73 pp na stanowisko d-cy kompanii. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 53 dywizyjnej kompanii kolarzy. Uczestnik walk na szlaku bojowym 23 DP. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w łagrach. Od IX 1941 w Armii Polskiej w ZSRR, potem na Bliskim Wschodzie i II KP.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kiok Ludwik
    [1902-1972], ppłk sł. st. art.[1936]
    Ur. 20 VII 1892 w Warszawie, syn Ludwika i Wandy. Uczęszczał w Warszawie do szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w armii rosyjskiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej artylerii. Walczył na froncie I wojny światowej. Awansowany do stopnia ppor. Od jesieni 1917 służy w artylerii I Korpusu Wschodniego gen. J. Dowbór-Muśnickiego. Od XI 1918 w WP. W stopniu por. służy w 1 pap. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany 1 IV 1920 do stopnia kpt. art. dowodził baterią. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony z 1 pap do 3 pac w Wilnie. Odkomenderowany w 1923 z 3 pac do Obozu szkolnego Artylerii w Toruniu na stanowiło wykładowcy Centralnej Szkole Strzelania, a w 1924 był wykładowcą w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W 1925 przeniesiony z DCWPiech. W Rembertowie do 3 pac w Wilnie. W okresie od 26 V 1926 do 17 VI 1927 dowodził 14 dak w Białymstoku. Następnie w dyspozycji d-cy DOK III w Grodnie. W 1927 przeniesiony z dyspozycji d-cy DOK III do Obozu Szkolnego Kawalerii, od 1928 Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko wykładowcy przedmiotu nauki o broni i artylerii. Awansowany do stopnia ppłka sł. st. art. 1 I 1936. Przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy 16 pal w Grudziądzu., a od VI 1938 d-ca 4 dak w Suwałkach, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie suwalskiej Brygady Kawalerii GO „Narew”, a po reorganizacji w Brygadzie Kawalerii „ Edward” . Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie walczył m. in. pod Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w jenieckim obozie przejściowym w Radomiu, skąd został wywieziony w XI 1939 do oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie służył w II Korpusie Polskim. Był przydzielony do 3 pal II KP. Po ewakuacji w 1946 do Wlk. Brytanii zostaje zdemobilizowany. Był wybitnym oficerem artylerii. Po demobilizacji powrócił do kraju. Mieszkał w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 14 II 1972.
    Żona Zofia Gabriela z d. Struczewska.
    Odznaczony: VM kl. 5 /za wojnę z bolszewikami/, KN, KW4x,OP kl. 5, MI
    Rocznik oficerski 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 119 z 12 XI 1925; Dz. Pers. Nr 27 z 29 XI 1927; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kiraga Józef
    [1910-1939], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 1 I 1910. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w latach 1932-1933 w 2 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 15 pp w Dęblinie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany na stopień ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 84 pp w Pińsku. Ewidencyjnie podlegał PKU Łuniniec. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do Ośrodka Zapasowego 84 pp z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 184 pprez. w składzie 60 DPRez. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Poległ w walce z Niemcami 5 X 1939 pod Wolą Gułowską.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Woli Gułowskiej.
    J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Kirchmayer Witold Jacek  Marian
    [1905-1977], kpt. dypl. sł. st. art. [1936], mjr
    Ur. 19 V 1905 w Krakowie, syn Jana i Marii. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 21 pap w Białej na stanowisko   d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Przeniesiony w 1931 z 21 pap do 5 dak w Oświęcimiu. Ukończył kurs d-ców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1936. W latach 1936-1937 dowodził bateria w 5 dak. W latach 1937-1939 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. W stopniu kpt. dypl. sł. st. art. został przydzielony do sztabu 6 DP. W kampanii wrześniowej 193 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego 6 DP w składzie armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 6 DP od Krakowa na Lubelszczyznę. Brał udział 18-19 IX 1939 w bitwie pod Tomaszowem Lub. Po kapitulacji 6 DP 20 IX 1939 pod Cieszanowem w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Aktywnie działał w jenieckiej konspiracji obozowej. Był wykładowcą na tajnych kursach artylerii dla oficerów i podchorążych. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Krakowie. Zajmował się m. in. historią wojskowości. Awansowany po wojnie do stopnia mjr-a w st. sp.
    Zmarł 2 VIII 1977 w Krakowie.
    Żona Krystyna z d. Dębska.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986;W.Chocianowicz. W 50 –lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Kisiel Feliks
    [1909–+?], oficer sł. st. piech. por. [1936],w konspiracji ZWZ/AK, kpt. [1941], ps. „Benon”, „Szczęsny”.
    Kmdt Inspektoratu ZWZ/AK Bielsko XII 1941 – IX 1942. Okręg Śląsk ZWZ/AK.
    Ur. 12 V 1909 w Sosnowcu. Uczęszczał do gimnazjum w Sosnowcu, gdzie w 1929 zdał maturę. W latach 13 XI 1929- 27 VII 1930 w Batalionie Podchorążych Piechoty Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Od IX 1930 do VIII 1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1932 z przydziałem do 73 pp w Katowicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Ukończył w Modlinie kurs specjalistyczny dla oficerów w zakresie saperstwa. Po powrocie do 73 pp mianowany d-cą plutonu pionierów. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził plutonem pionierów 73 pp. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Podczas bitwy 16 IX 1939 pod Banachami został ranny. Przebywał w szpitalu. Unika niewoli i powraca do rodzinnego Sosnowca. Podczas niemieckiej okupacji od początku 1940 czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Sosnowca. W 1941 pełnił funkcję szefa Oddz. V. o /łączność operacyjna/ w sztabie Komendy Okręgu Śląskiego ZWZ. Awansowany 11 XI 1941 do stopnia kpt. sł. st. W XII 1941 mianowany przez ppłk H. Kowalówkę – k-dta K.O Śląsk ZWZ k-dtem Inspektoratu Rejonowego ZWZ/AK Bielsko. Początkowo kierował podległą strukturą z Sosnowca i Katowic. Na teren inspektoratu przybył w III 1942. Jego działalność nie doprowadziła do uzdrowienia stosunków na tym terenie. Jego współpracownik R. Dembowicz okazał się później agentem gestapo, który doprowadził do kolejnych aresztowań i rozbicia struktur inspektoratu. We IX 1942 gestapo przystąpiło do masowych aresztowań wśród działaczy AK.
    Zdekonspirowany i zagrożony aresztowaniem usiłował uciec do GG. W dniu 25 IX 1942 aresztowany na przejściu granicznym w Suchej i uwięziony. Po śledztwie zostaje skierowany do obozu koncentracyjnego. Wojnę przeżył. Mieszkał w Polsce. Żył w 1979.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; J. Przemsza – Zieliński. Księga wrześniowej chwały pułków śląskich, t. 1. Katowice 1989; Z. Janke – Walter. W AK na Śląsku. Katowice 1986; J. Niekrasz. Z dziejów AK na Śląsku. Katowice 1993; M. Starczewski. Ruch oporu na Górnym Śląsku i w Zagłębiu Dąbrowskim 1939-1945. Katowice 1988.

     
    Kisiel Tadeusz Bernard
    [1915-?], ppor. sł. st. art. [1938], w ZWZ/AK, kpt. ps. „Rawicz”, „Skalski”
    Ur. 20 VIII 1915. Absolwent szkoły średniej. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenia na kursie unitarnym. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1938 z przydziałem do 3 pal Leg. w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 8 baterii III dywizjonu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 9 baterii III dywizjonu 3 pal Leg. przydzielonego do artylerii 39 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji niemieckiej żołnierz konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK. Był m. in. oficerem KG WZ/AK, gdzie pracował w referacie O de B Frontu Wschodniego w Oddziale II. Uczestnik Powstania Warszawskiego. Dowodził kompania. Ciężko ranny 5 IX 1944 na Powiślu. Po upadku powstania w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli przebywał m. in. w Londynie, skąd powrócił później do kraju. Mieszkał w Zamościu i pracował jako urzędnik w Fabryce Mebli.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Z. Tarasiewicz. Wspomnienia żołnierza. W-w 1994; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 P. Zarzycki. 3 P{ułk Artylerii Lekkiej Legionów. Pruszków 2005; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główn AK. 1939-1945. W-wa 1990.

     
    Kisiel – Kiślański Mikołaj Edward
    [1912-?],ppor. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 31 I 1912. Absolwent gimnazjum. W okresie od 19 IX 1933 do 15 VII 1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 p. szwol. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 11 p. uł. w Ciechanowie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 pełnił funkcję d-cy plutonu w szwadronie CKM 11 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu CKM w szwadronie Ckm 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; tenże: Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kisiel – Zahorański Arkadiusz
    [1893-1940], kpt. mar.[1919], pośm. kmdr ppor.[2007]
    Ur. 19 III 1893 w Warszawie, syn Stanisława. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918 w stopniu por. marynarki wojennej. Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej jako oficer rezerwy pozostawiony w służbie czynnej i zweryfikowany w stopniu kpt. MW z starszeństwem od 1 VII 1919. Służył w Nadzorze torpedowców jako Nadzór II rezerwy. Po 1925 przeniesiony na stanowisko referenta do Dowództwa Floty. Z dniem 1 XI 1930 został odkomenderowany z dowództwa floty na 6 miesięczny kuta taktyczny przy Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej w Toruniu. Po ukończeniu kursu powraca na uprzednio zajmowane stanowisko. Przeniesiony w 1932 z Dowództwa Floty do Kierownictwa Marynarki Wojennej w Warszawie na stanowisko referenta. Przeniesiony 1933 w stan spoczynku z przydziałem do Korpusu Oficerów Marynarki wojennej w stanie spoczynku. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach na Polesiu i Lubelszczyźnie. Po 17 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: SKZ
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany komandorem ppor./mjr/
    Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932;Roczniki oficerskie 1923,1924, 1928,1932;Rocznik oficerski rezerw 1934. J. Wróblewski. SGO „Polesie”1939. W-wa 1989;Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Kisielewski Józef
    [1891-+?], kpt. sł. st. art.[1923]
    Ur. 15 III 1891. Uczestnik I wojny światowej. W 21 V 1917 – 23 VII 1917 w Szkole Podchorążych Artylerii przy 1 p. art. w Górze Kalwarii. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 12 pap. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 12 pap/. Awansowany 1 VII 1923 do stopni kpt. sł. st. art. Długoletni oficer 12 pap, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-c baterii. Przeniesiony w 1934 z 12 pal do sztabu 12 DP w Tarnopolu na stanowisko II oficera sztabu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii dywizyjnej 12 DP. Brał udział w walkach na Kielecczyźnie.
    Odznaczony: KN, KW2x,SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii. /1914-1921/. Pruszków.

     
    Kiss Jan
    [1892-+?], ppłk sł. st. uzb. [1936]
    Ur. 18 X1892. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu por. bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art.  z starszeństwem od 1 VI 1919.  służył w 5 pac w Krakowie, gdzie dowodził m. in. baterią. Do stopnia    mjr-a sł. st. art. awansowany 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony z 5 pac z do Okręgowego Szefostwa Artylerii na stanowisko referenta art. Jednocześnie w kadrze oficerów artylerii. Przeniesiony w 1928 z 5 Okręgowego Szefostwa Artylerii do 29 pap/pal na stanowisko d-cy dyonu. W 1932 przeniesiony z 29 pal do 4 pal na stanowisko z-cy d-cy pułku.  W 1933 przeniesiony z 4 pal do 5 Okręgowego Szefostwa Uzbrojenia na stanowisko szefa uzbrojenia. Minowany jednocześnie mjr sł. st. uzbrojenia z starszeństwem od 15 VIII 1924. Do stopnia ppłk-a sł. st. uzb. awansowany 1 I 1936. W latach 1936-1939 pełnił funkcje szefa uzbrojenia w DOK v Kraków. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa uzbrojenia Armii „Kraków”. Uczestnik walk na szlaku bojowym armii „Kraków”. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 119 z 12 XI 1925; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932: Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kiszkowski Aleksander
    [1892-1940], ppłk sł. st. piech.[1934], pośm. płk [2007]
    Ur. 22 V 1892 w Stepanówce na Ukrainie. Syn Adolfa i Konstancji z Siwków. Ukończył szkolę średnią, potem studia prawnicze na Uniwersyteckie w Kijowie. W 1916 wcielony do armii rosyjskiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej piechoty. W stopniu chor. brał udział w walkach na froncie. Awansowany do stopnia ppor. w 1917. Od jesieni 1917 służył w I Korpusie Wschodnim gen. J. Dowbór-Muśnickiego. W XI 1918 brał udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. Od XI 1918 w WP. W stopniu por. piech. bierze udział w latach 1918-1920 w wojnie polsko-ukraińskiej XII 1918-VI 1919. Walczył w obronie Lwowa, potem w okresie 1919-1920 w wojnie polsko-bolszewickiej. Za męstwo okazane na polu walki został odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 nadal służył w 19 pp we Lwowie, gdzie pełnił różne funkcję m. in. d-ca kompanii. W 1924 przeniesiony do dowództwa piechoty 5 DP we Lwowie, skąd zostaje w 1926 przeniesiony do macierzystego 19 pp. Mianowany mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1928. W 1928 przeniesiony z stanowiska d-cy kompanii 19 pp do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przydziałem do Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 6 w Zaleszczykach na stanowisko wykładowcy, potem d-cy BPRP Nr 6. Po likwidacji baonu w 1929 został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, gdzie w latach 1929-1931 był d-cą II baonu szkolnego, a w latach 1931-1933 d-cą baonu CKM. W 1933 przeniesiony do 2 pp Leg. w Sandomierzu na stanowisko d-cy batalionu. Awansowany 1 I 1934 do stopnia ppłk-a sł. st. piech. W 1934 przeniesiony z 2 pp Leg. do 70 pp w Pleszewie na stanowisko z-cy d-cy pułku. W latach 1938-1939 pełnił funkcję I z-cy d-cy 70 pp w Pleszewie. W VIII 1939 rozkazem d-cy 17 dP płk dyp. M. Mozdyniewicza został mianowany d-cą Ośrodka Zapasowego 17 DP w Skierniewicach, ewakuowanym później na Lubelszczyznę.  We IX 1939 bierze udział na stanowisku k-dta Ośrodka Zapasowego 17 DP „Gniezno”, potem d-ca oddziału utworzonego w tym ośrodku z nadwyżek 70 pp i 16 pp z 6 DP. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie z Niemcami i Sowietami. w składzie grupy płk-a T. Zieleniewskiego. Po kapitulacji grupy pod Momotami Górnymi od 2 x 1939 w niewoli sowieckiej. Przewieziony etapowo do obozu w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V w Charkowie.
    Odznaczony: VM, KW2x, ZKZ, MN
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany płk piech.
    Żonaty z Zofią Gleb-Koszańską, miał córkę Alinę i syna Przemysława.
    Dz. Pers. Nr 19 z 6 V 1926; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 15 z 23 IX 1929: Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003 J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003.

     
    Kiśluk Jan
    [1908-?], por. sł. st. łącz. [1934]
    Ur. 17 VII 1908. Absolwent szkoły średniej. W latach 1928-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie, potem w okresie 1931-1932 na kursie aplikacyjnym. Promowany 15 VIII 1932 na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1931 z przydziałem do 7 batalionu telegraficznego w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 d-ca szwadronu łączności Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 szwadronu łączności w skaldzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym brygady. Uczestnik bitwy pod Mokrą, potem na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: BKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Kiwerski Wojciech
    [1910-1944], kadet, oficer dypl. sł. st. saperów, kpt. [1939], w konspiracji ZWZ/AK, mjr [1943], ppłk [1944, gen. bryg. [1990], ps. „Dyrektor”, „Kalinowski”, „Lipiński”, „Oliwa”, „Rudzki”, „Ziomek”
    Kmdt Okręgu AK Wołyń II 1942 –IV 1944
    Ur. 23 V 1910 w Krakowie, syn Władysława-Wojciecha /lekarza/ i Marii z d. Rogalskiej. Po ukończeniu szkoły powszechnej od 1921 uczęszczał do Gimnazjum im. Stanisława Staszica w Lublinie, a od IX 1923 w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie przeniesionego w 1926 do Chełmna, gdzie w VI 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od VI 1928 do VIII 1931 uczy się w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. saperów z starszeństwem od 15 VIII 193o z przydziałem do 3 batalionu saperów w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu, a od XI 1934 d-ca plutonu w kompanii przepraw rzecznych baonu mostowego. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1933. Od VII 1937 do VIII 1939 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 oficer operacyjny 33 DP Rez., a następnie po wcieleniu oddz. 33 DP Rez. do 41 DP Rez., od 20 IX 1939 oficer operacyjny 41 DP Rez. Walczył z wrogiem pod Kockiem w Grupie Operacyjnej „Polesie”. Po kapitulacji polskich oddziałów 5 X 1939 przebywa krótki okres czasu na Lubelszczyźnie, skąd wyjechał w XI 1939 do Warszawy. Czynny w konspiracji ZWZ/AK od I 1940, zaprzysiężony przez mjr F. Niepokulczyckiego „Franek”, „Teodor”. Początkowo wchodził w skład tzw. sztabu dywersji /referatu III c /w Oddziale III KG ZWZ a od IV 1940 był oficerem operacyjnym i z-cą F. Niepokulczyckiego k-dta nowoutworzonego Związku Odwetu KG ZWZ. Jednocześnie od do 1942 oficer operacyjny w Dowództwie Saperów w Oddziale III KG ZWZ/AK. Od 1942 d-ca Oddziałów Dyspozycyjnych utworzonych w ramach Kedywu K-dy Gł. AK. Rozkazem KG AK nr L. 65/BP z 11 XI 1943 mianowany mjr dypl. sł. st. saperów. Należał do czołowych organizatorów walki bieżącej AK prowadzonej głównie siłami Kedywu Dowodził osobiście wieloma akcjami dywersyjno-zbrojnymi na terenie Warszawy. W XII 1943 wyznaczony przez KG AK na szefa sztabu Okręgu AK Wołyń. Wyjechał z Warszawy, ale nie zdołał dotrzeć na Wołyń. Po zmianie rozkazu wyjechał ponownie 2 II 1944 i po przybyciu na Wołyń objął funkcję k-dta Okręgu AK Wołyń i jednocześnie d-cy 27 WDP AK. Mianowany ppłk dypl. sł. st. sap. 12 IV 1944.
    Poległ 18 IV 944 w walce w chutorze Dobry Kraj w niewyjaśnionych do końca okolicznościach.
    Odznaczony: VM kl. 5 /1943/ i pośmiertnie 1 VII 1944 VM kl. IV, KW
    20 XI 1989 sprowadzono do kraju jego szczątki, a 20 VI 1990 uroczyście je pochowano na Cmentarzu Powązkowskim w kwaterze batalionu „Zośka”. 20 IV 1990 mianowany przez prezydenta RP gen. bryg.
    Żona Izabela Kiwerska.
    Rocznik oficerski MSWoj. 1932;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 2. W-wa 1987; T. Strzembosz. Oddziały szturmowe konspiracyjnej Warszawy 1939-1944. W-wa 1983; M. Fijałka. 27. WDP AK. W-wa 1986;W. Romanowski. ZWZ-AK na Wołyniu 1939-1944. Lublin 1993; Księga Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001

     
    Kiwiński Stefan
    [1902-1962], ks. kap. rez.[1939]
    Ur. 1 IX 1902 we wsi Wołkowszczyzna parafia Dubinki w powiecie wileńsko-trockim, syn Franciszka i Joanny z Giedrysów. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Dubinkach, ale wojna przerwała jego edukację. Od 1918 uczył się w szkole miejskiej w Wilnie, potem w Gimnazjum im. Zygmunta Augusta, o po ukończeniu 4 klasy wstępuje do Seminarium Duchownego w Wilnie najpierw dla klas licealnych, potem kontynuował studia teologiczne m. in. na wydziale Teologicznym Uniwersytetu Stefana Batorego. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1929. Początkowo pracował jako prefekt w Komajach, wiosną 1930 skierowany do Hożej, gdzie pomagał schorowanemu proboszczowi. Następnie pracuje w parafii farnej w Grodnie. W 1931 przeniesiony do Ejszyszek, gdzie był wikariuszem w miejscowej parafii. W 1933 skierowany do Kirjanowiec w dekanacie lidzkim,  z zadaniem zorganizowanie parafii. Od 11 I 1934 jest proboszczem w Narwaliszkach w dekanacie oszmiańskim. Tu pracuje do wojny w 1939 roku. Mianowany 28 IV 1939 kapelanem rez. WP z starszeństwem od 1 I 1939. Po mobilizacji VIII 1939 skierowany do 13 p. uł. w Ośrodku Zapasowym Wileńskiej Brygady Kawalerii w Nowej Wilejce. Podczas kampanii wrześniowej 1939 przechodzi wraz z oddziałem na Litwę i tam zostaje internowany. Od 19 IX 1939 do 12 VII 1940 przebywał w obozach w Połądze i w Witkowiszkach. Po zajęciu Litwy przez wojska Sowieckie wywieziony do obozu w Kozielsku, gdzie został uwięziony 15 VII 1940. Następnie wywieziony do obozu w Griazowcu. Służył potajemnie pomocą duchową polskim żołnierzom. Po podpisaniu umowy Majski -Sikorski został 2 IX 1941 zwolniony z obozu. Wstępuje do Armii Polskiej w ZSRR gen. W. Andersa. Od X 1941 był kapelanem w Ośrodku Zapasowym 5 DP. Ewakuowany w 1942 wraz z armią gen. W. Andersa na Bliski Wschód. Od wiosny 1942 był kapelanem 7 pal, potem od końca 1942 kapelan 6 DP, a po reorganizacji kapelan 3 DSK. Uczestnik kampanii włoskiej w 1944-1945. Po wojnie w Wlk. Brytanii, gdzie pracował w hotelach dla zdemobilizowanych żołnierzy, potem jako duszpasterz ludności cywilnej. Uhonorowany godnością kanonika  honorowego.
    Zmarł 23 II 1962 w Longborourgh.
    R. Rybka – K. Stefan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. 1-13. Londyn 1970-1974

     
    Klaczyński Wacław Michał
    [1887-1939], płk sł. sł. piech.[1931]
    Ur. 8 X 1887 w majątku Szymany pow. Mińsk Maz., syn Wacława. Absolwent szkoły średniej. Studiował filozofię na UJ w Krakowie. Od 1911 członek Związku Strzeleckiego. Ukończył kurs podoficerski ZS. Od VIII 1914 służy w Oddziale J. Piłsudskiego, potem e Legionach Polskich. Od IX 1914 dowodził II plutonem 3 kompanii, potem 2 kompanii II Baonu.9 X 1914 mianowany ppor. piech. Walczył m. in. pod Łowczówkiem, gdzie w zastępstwie od 23 XII 1914 do 10 II 1915 dowodził kompanią, a następnie do IV 1915 dowodzi nadal plutonem. Następnie dowodzi plutonem  i kompanią kolejno w 1 i 5 pp LP. W czasie kryzysu w Legionach w VII 1917 został zwolniony z Legionów i do VIII 1918 był internowany przez Niemców w Beniaminowie. Po zwolnieniu od VIII 1918 działa w POW. W XI 1918 kierował rozbrojeniem Niemców w pow. krasnostawskim oraz hrubieszowskim. W WP od XI 1918. Sformował II batalion 35 pp, którym dowodził przez cały okres wojny. 17 XII 1918 mianowany por. piech., a w 1920 kpt. piech. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W 1921 zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Dowodził w zastępstwie 35 pp. Po wojnie mianowany z-cą d-cy 5 pp Leg. 17 XII 1924 mianowany ppłk sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W 1925 nadal na stanowisku z-cy d-cy 5 pp Leg. w Wilnie. Przeniesiony w 1926 na stanowisko d-cy 75 pp, którym dowodził do 1936?. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. piech., 1 I 1931. Od X 1936 II d-ca piechoty dywizyjnej 23 DP, potem od VIII 1939 d-ca Grupy Fortecznej Obszaru Warownego „Śląsk”.Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi Grupą Forteczną Walczył z Niemcami na szlaku bojowym od Śląska na Lubelszczyznę. Poległ w walce 18/19 IX 1939 w m. Maziły. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, PR kl. 4,KW 4x, pośmiertnie odznaczony VM kl. IV.
    Żonaty z Matyldą Józefą z Derychów, miał 2 synów.
    Dz. Pers. Nr 55 z 22 V 1925; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. II. W-wa 2006

     
    Kleban Eugeniusz
    [1909-1987], kpt. sł. st. łącz.[1938], w PSZ mjr  dypl., inż. dr socjologii
    Ur. 25 IX 1909 w m. Czerwelicza k. Stanisławowa w Małopolsce. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie, potem 1930-1931 w kursie aplikacyjnym. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. z przydziałem do 5 batalionu telegraficznego w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony po 1935 do 1 p. radiotelegraficznego w Warszawie. Awanswony 19 III 1938 do stopnia kpt. sł. st. łącz. Od XI 1938 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Promocja 1938-1940. Ukończył 1 rok studiów. W VIII 1939 przydzielony do 10 DP w Łodzi na stanowisko oficera łączności. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności w sztabie 10 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 10 DP. z częścią oddziałów 10 DP przebił się na Lubelszczyznę, gdzie brał udział w walkach z Niemcami. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem od V 1942 w oflagu II d w Gross-Born. W 1943 wysłany z grupa oficerów polskich z innych obozów do Katania, gdzie Niemcy prowadzili prace ekshumacyjno-identyfikacyjne polskich oficerów pomordowanych w 1940. w 1945 ewakuowany z częścią jeńców z oflagu w Gross-Born w głąb Niemiec. Po uwolnieniu z niewoli w IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie służył w II Korpusie Polskim gen. W. Andersa. Ewakuowany z oddziałami II KP z Włoch do Wlk. Brytanii w 1946 zostaje zdemobilizowany. Wyemigrował wówczas do Stanów Zjednoczonych, gdzie pracował jako inżynier elektryk oraz studiował socjologię. Po uzyskaniu w 1965 doktoratu został prof. socjologii w Wagner College w stanie Nowy Jork, a w 1969 szefem Wydziału Socjologii i Antropologii. Od 1973 był dyrektorem Polskiego Instytutu Naukowego, potem prezes Centrum Polsko-Słowiańskiego 1975-1976 Od 1973 był także członkiem Instytutu Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku. Od 1978 na emeryturze.
    Zmarł 09 X 1987 w Nowym Jorku. Pochowany w polskiej Częstochowie w Doyleston.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14086, KW
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Porwit, Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986;W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Kleczkowski Jerzy
    [1911-1944], ppor. sł. st. piech. [1936], żołnierz AK por. [1942], kpt. ?„Bogusław”, „Bogusław-Jan”, Jan”, „Jurek” „Ryś”
    Ur. 19 V 1911 w Isakogorce /Rosja/. Uczęszczał do Gimnazjum Państwowego w Tczewie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach IX 1932- IX 1933 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 15 DP przy 65 pp w Grudziądzu. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 12 pp w Wadowicach na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca oddziału zwiadu 12 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadu 12 pp w składzie 6 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 12 pp od Wadowic na Lubelszczyznę, gdzie podczas walk 21 IX 1939 dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu, skad zbiegł w grupie 5 oficerów WP w nocy z 18/19 III 1942 i dotarł do Warszawy, gdzie podejmuje działalność konspiracyjna w szeregach AK. Był d-cą warszawskiego zespołu oddziału „OSA” – Organizacja Specjalnych Akcji. Zespół działał na terenie GG. Od II 1943 wchodzi w skład „Kedywu” jako oddział dyspozycyjny Kedywu KG AK krypt. „Kosa”. W okresie VI-VII 19943 po aresztowaniu wielu żołnierzy oddziału przeszedł do „Poli” –Oddział dyspozycyjny „kedywu” KG AK „Motor” i dowodził tam grupą nazwaną od jego ps. „Bogusława”. Brał udział w nieudanym zamachu w Krakowie na gen. F. W. Krügera 20 IV 1943 oraz w udanej akcji 12 VIII 1943 zdobycia 105 mln zł. przeprowadzonej przy ul. Sentorskiej-Miodowej w Warszawie. Aresztowany w wyniku donosu konfidenta razem z por. E. Madejem 22 XII 1943 w mieszkaniu znajomej J. Kuberskiej. Uwięziony n Pawiaku. Rozstrzelany przez Niemców 10 II 1944 przy ul. Barskiej 4 w publicznej egzekucji.
    W AK awansowany 11 XI 1942 d stopnia por. sł. st. piech. Wnioskowany w VIII 1943 o awans do stopnia kpt. oraz o odznaczenie VM kl. 5.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13361
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Tomiczek-M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989;J. olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944. T. 2. W-wa 1987;T. Strzembosz. Oddziały szturmowe konspiracyjnej Warszawy 1939-1944. W-wa 1983.

     
    Kleczyński Bohdan
    [1900-1944], mjr dypl. sł. st. pilot [1939] w PSZ ppłk[1941]
    Ur. 04 XII 1900 w Kijowie, gdzie uczęszczał do gimnazjum Polskiej Macierzy. Był członkiem drużyny skautowej. Maturę zdał w XI 1918 w Krakowie. Brał udział w szeregach oddziału jazdy ochotniczej  majora Jaworowskiego w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W czasie walk ranny i awansowany do stopni kaprala. W latach 1920-1921 studiował na UW. W okresie 1921-1922 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem 1922-1923 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1923 z przydziałem do 12 pp w Wadowicach na stanowisko d-cy plutonu. W 1924 przeniesiony do 61 pp w Bydgoszczy. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. W latach 1924-1925 odbył przeszkolenie w pilotażu i służył w 4 p. lot., później w Centralnej Szkole Podoficerskiej Pilotów w Bydgoszczy jako instruktor. W latach 1931-1933 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony do Departamentu Aeronautyki MSWoj. Do stopnia kpt. dypl. awansowany 1 I 1934. W latach 1935-1936 był d-c 53 Samodzielnej Eskadry Towarzyszącej w Porubanku k. Wilna. W latach 1936-1938 studiował w francuskiej Wyższej Szkole Wojennej w Paryżu. W latach 1938 – 1939 był wykładowcą taktyki lotnictwa w Wyższej Szkole Wojennej. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego w sztabie d-cy lotnictw Armii „Modlin”. Podczas walk zostaje ranny i wzięty do niewoli niemieckiej, skąd udało mu się zbiec i w końcu 1939 przedostać się do Francji, potem w vi 1940 do Wlk. Brytanii. Od IX 1940 służył w 305 Dywizjonie Bombowym. Awansowany do stopnia ppłk-a w 1941. Od 4 IV-9 VIII 1941 dowodził 305 Dywizjonem Bombowym. Brał udział w lotach na Nimcy i Holandię. Odszedł z dywizjonu ze względów zdrowotnych. Przeniesiony do służby w Inspektoracie Lotnictw w Londynie. Towarzyszył gen. W. Sikorskiemu w jego podróży do Stanów Zjednoczonych. W latach 1942-1943 był attache lotniczym w ambasadzie polskiej w Waszyngtonie. W latach 1943-1944 był wykładowcą, potem dyrektorem nauk w Wyższej Szkole Lotniczej w Peebles w Szkocji.
    Zmarł 20 III 1944 w Edynburgu. Pochowany na cmentarzu w Newark.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr o9170, KN, KW3x, SKZ
    Dz. Pers. Nr 44 z 3 VII 1923;Dz. Pers. Nr 52 z 29 VII 1923; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 2 z 26 I 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; B. Polak. Biogram B. K./w:/Kawalerowie VM 1792-1945. T IV /1939-1945, cz. I. Koszalin 1995.

     
    Kledzik Zygmunt Jan
    [1897-1977], kpt. sł. st. piech.[1928], w PSZ mjr
    Ur. 30 III 1897. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1915-1917 żołnierz Legionów Polskich, potem po kryzysie przysięgowym służy w Polskim Korpusie Posiłkowym. W okresie 13 V -23 XI 1918 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Absolwent klasy „E”. Od XI 1918 w WP. Służy w 6 pp Leg. Dekretem NW z dnia 14 IV 1919 zostaje z dniem 1 IV 1919 mianowany ppor. sł. st. piech. W szeregach 6 pp Leg., bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 6 pp Leg., gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. Przeniesiony w 1933 z 6 pp Leg. do 69 pp w Gnieźnie, na stanowisko d-cy kompanii. W 1935 przeniesiony z 69 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy 2 kompanii granicznej „Chominka” w Baonie KOP „Kleck”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 96 pp rez. w składzie 38 DPRez. Podczas walk zostaje 20 IX 1939 ranny pod Hołoskiem. Dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w łagrze. Od X 194 w WP w ZSRR, gdzie dowodził I batalionem w 16 pp w składzie 7 DP. Ewakuowany z7 DP do Iranu, potem Iraku. Po reorganizacji służy w utworzonym II Korpusie Polskim gen. W. Andersa. Brał udział w kampanii włoskiej. Podczas walk ranny. Przeniesiony do Wlk. Brytanii, gdzie od 1 VIII 1945 do 15 IV 1945 był d-cą bazy CWP w Szkocji. Po demobilizacji mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 3 VI 1977. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW3x, MN,
    Dziennik Rozkazów wojskowych Nr 45 z 26 IV 1919; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995 T. Kryska-Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn 1973.

     
    Klee Alfred Ryszard Otto
    [1914-?], ppor. rez. sap. [1937]
    Ur. 2 VI 1914. Absolwent Szkoły Podchorążych Saperów w Modlinie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. sap. z starszeństwem od 1 I 1937. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy plutonu technicznego 2 kompanii przeprawowej Batalionu Motorowego Saperów w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym batalionu. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Wzięty do niewoli przebywał od X 1939 w oflagu II B w Arnswalde, potem od V 1942 w oflagu II D w Gross Born.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP od 1935-1939. Kraków 2003; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Kleeberg Franciszek
    [1888-1941], gen bryg.[- ], poś. gen. dyw. [1943]
    Ur. 1 II 1888 w Tarnopolu, syn Emila i Józefy z d.  Kuschėe. Ukończył Korpus Kadetów w Hranicach. Maturę zdał w 1905 w Wiedniu. Następnie studiował na Wydziale Artylerii w Wojskowej Akademii Technicznej w Mödling. Mianowany ppor. art. 18 XII 1908 służył w 2 pułku haubic we Wiedniu. Do stopnia por. art. mianowany 1 V 1913. Następnie był m. in. d-cą baterii. Od 1913 studiował w Akademii Sztabu Generalnego. W Viii 1914 po wybuchu wojny przydzielony do 5 BGór., walczył na froncie serbskim. W I 1915 przeniesiony do VIII Korpusu na front galicyjski, od III 1915 walczył w składzie XXV BP w Karpatach na stanowisku oficera sztabu. 1 V 1915 mianowany kpt. SG art. Z dniem 8 V 1915 przeniesiony do II Brygady Legionów Polskich na stanowisko oficera sztabu, potem od 16 VI 1915 do 8 V 1916 był oficerem sztabu i z-cą szefa sztabu Komendy LP, potem oficer sztabu III Brygady LP. Od II 1917 do VII 1917 z-ca d-cy 1 part. LP, potem od 18 VI 1917 d-ca I dyonu. Mianowany mjr SG art. 30 VIII 1917. Podczas kryzysu przysięgowego czynnie przeciwstawiał się akcji antyprzysięgowej. Od VII –XII 1917 szef wyszkolenia PSZ, następnie XII 1917-IV 1918 k-dt kursu wyszkolenia art. w Garwolinie, skąd został odwołany do armii austriackiej służył w sztabie XLIV BP na froncie włoskim. Od Xi 1918 w WP. Awansowany do stopnia ppłk-a SG Art. 15 XI 1918 od 18 XI 1918 do 19 III 1919 był szefem sztabu Dowództwa „Wschód” oraz z-cą szefa sztabu DOGen. Kraków. Od III 1919 do VII 1920 szef sekcji organizacyjnej, potem z-ca szefa Departamentu I MSWoj. – Oddział I SG. Od X 1920 do 1922szef sztabu DOGen. w Poznaniu. Zweryfikowany w stopniu płk-a sG art. z starszeństwem od 1 VI 1919.  Od X 1922 do I 1923 d-ca p. d. 14 DPO, potem od I 1923 do V 1924 d-ca 14 DP. Od VI 1924-V 1925 na specjalnym kursie w francuskiej WSWoj. Od XI 1925-III 1927 II dyrektor nauk w WSWoj. w Warszawie. Mianowany gen. bryg. 1 I 1928. Od III 1927-1934 d-ca 29 DP. W latach 1934-1937 d-ca DOK III w Grodnie, potem 1937- 9 IX 1939 d-ca DOK IX w Brześciu nad Bugiem. Organizator i d-ca SGO „Polesie”, którą dowodził podczas kampanii wrzesniowejj 1939 w walce z wrogiem na Lubelszczyźnie 9 IX – 6 X 1939.Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywł w oflagu IB w twierdzy Koënigstein k. Drezna, gdzie zachorował ciężko na serce. Umieszczony w szpitalu wojskowym w Weisser Hirsch zmarł tam 5 IV 1941. Pochowany na cmentaru Neustadt w Dreźnie.
    Pośmiertnie 1 I 1943 został mianowany gen. dyw.
    W 1969 sprowadzono jego prochy do kraju i pochowano na cmentarzu wojennym w Kocku.
    Odznaczony: VM kl. III i V Pr 4 kl., KW 4x,
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. krakó 2006; Z. Mierzwiński. Generałowie II Rzeczypospolitej. W-wa 1990; T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; W. K. Cygan. Oficerowie LP. Słownik biograficzny. T. II. W-wa 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie”. W-wa 1989; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990.

     
    Kleeberg Juliusz
    [1890-1970], gen. bryg.[1937]
    Ur. 30 III 1890 w Trembowli, syn Emila i Józefy z d. Kuschėe. W 1907 ukończył wojskową szkołę realną w St. Pölten, potem Wydział Kawalerii w Terezjańskiej Akademii Wojskowej w Wiener Neustadt. Mianowany 10 VIII 1910 ppor. kaw. służył jako  zawodowy oficer kawalerii armii austriackiej. Podczas I wojny światowej dowodził w stopniu por. kaw. plutonem, potem szwadronem.We IX 1915 przeniesiony do Legionów Polskich służył w Komendzie Legionów, potem w dowództwie III Brygady LP i ponownie do IX 1917 w Komendzie Legionów. Mianowany 26 XI 1916 rtm. kaw. W okresie od 31 I -30 III 1917 ukończył kurs Sztabu Generalnego w Warszawie. Po kryzysie przysięgowy w VII 1917 przeszedł do Polskiej Siły Zbrojnej. Przydzielony do Inspektoratu Wyszkolenia. Od I 1918 dowodził kursem wyszkolenia kawalerii Mińsku Maz. 12 X 1918 mianowany mjr SG kaw. i skierowany na stanowisko attachė wojskowego przy poselstwie polskim na Ukrainie. Funkcję pełnił do 24 II 1919. Do 14 VI 1919 pełnił funkcję szefa sztabu 1 DP Leg. Brał udział w wyprawie wileńskiej. Od VI 1919 do III 1920 szef sztabu Inspektoratu Jazdy. Jednocześnie był wykładowcą taktyki kawalerii Szkole Sztabu Generalnego w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk-a SG kaw. 1 VI 1919. Od III 1920 do X 1920 szef sekcji w Misji Zakupów  w Paryżu. Od X 1920-II 1922 słuchacz we francuskiej Wyższej Szkole Wojskowej w Paryżu. Od II 1922 do XI 1923 pełni funkcję dyrektora nauk w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Od XI 1923 do I 1928 był attachė wojskowym w Paryżu. 17 XII 1924 awansowany do stopnia płk-a SG sł. st. kaw. z  starszeństwem od 15 VIII 1924. Po powrocie do kraju od I 1928 do III 1930 był d-cą 5 psk. Od 25 III 1930 do VII 1939 dowodził VI Samodzielną Brygadą Kawalerii, przemianowaną później na Podolską Brygadę Kawalerii. Mianowany gen. bryg. 19 III 1937. Od VIII 1939 z-ca d-cy DOK II w Lublinie i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, gdzie od XI 1939 do VI 1940 był attachė wojskowym i k-dtem Placu w Paryżu. Po klęsce Francji w VI 1940 do IV 1943 był konspiracyjnym d-cą WP w tym kraju. Od I 1944 do XII 1944 przedsawiciel rządu RP ds. opieki nad uchodźcami we Włoszech, potem szef wojskowej delegacji RP przy Sztabie Wojsk Sprzymierzonych. Od XII 1944 pozostaje w dyspozycji MON. Po demobilizacji wyjechał do Australii i tam osiadł na stałe. Zginął w wypadku samochodowym 4 VII 1970 w Sydney. Pochowany na cmentarzu Ashfield.
    Odznaczony: Polonia Restituta kl. 4, KW 4x, ZKZ, MN, francuską Legią Honorową i innymi medalami.
    Żonaty z Haliną Przejmo-Olszyńską , miał syna Andrzeja /1920/
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;T. Kryska-Karski - St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. II. W-wa 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj, W Warszawie. Londyn 1969;Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich. W-wa IV 1917.

     
    Kleiber Józef  Wincenty
    [1892-1985], ppłk inż. sł. st. art.[1934], płk [1964]
    Ur. 22 II 1892 w Rudniku pow. Myślenice, syn Floriana i Anny z Jetelów. Ukończył w 1912 I Wyższą Szkołę Realną w Krakowie. W latach 1912-1914 studiował na Politechnice Lwowskiej. Od VIII 1914 był członkiem Polowych Drużyn Strzeleckich. Od 10 VIII 1914 służył w Oddziale J. Piłsudskiego, a po reorganizacji przydzielony do artylerii. Jako celowniczy służył w 5 baterii walczącej w składzie I Brygady Legionów. Od 20 III 1916 był d-cą plutonu w 1 baterii haubic. 1 IV 1917 mianowany chor. art. Po kryzysie przysięgowym w Legionach Polskich w VII 1917 zostaje wcielony do armii austriackiej. Od 19 IX 1917 był d-c plutonu w austriackiej II Specjalnie Grupie Artylerii przebywającej od 23 IX do 18 X 1917 na pozycjach pod Hrubieszowem. Od 15 XI 1917 przebywał na oficerskim kursie artylerii w Pozsony/Bratysławie/, a po ukończeniu kursu od 15 III do 19 XI 1918 służył jako d-ca  plutonu i oficer zwiadowczy 1 baterii 12 pap na froncie włoskim. 1 V 1918 mianowany chor. art. armii austriackiej. Po powrocie do kraju od 20 XI 1918 służy w WP. Początkowo młodszy oficer baterii zapasowej 2 krakowskiego pap. 31 I 1919 mianowany ppor. sł. st. art. i przeniesiony do 9 pap, potem od 15 VI 1919 był adiutantem baterii zapasowej, następnie od 10 IX 1920 oficer materiałowy i z-ca kmdt-a kadry tej baterii. Awansowany 18 XII 1919 por. art. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920.  Mianowany 10 IX 1920 kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 IV 1920. Po zakończeniu wojny w XII 19120preniesiony do Komendy Miasta i Placu we Lwowie. Jednocześnie kontynuował studia na Wydziale Komunikacyjno-Mierniczym Politechniki Lwowskiej uzyskując w 1923 dyplom inżyniera. W 1922 zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 3 V 1922 słuzy w baterii zapasowej 9 pap, 24 V 1922 przeniesiony do 24 pap, a po ukończeniu studiów od 4 IV 1923 był adiutantem pułku. Od 15 VII 1923 do 16 X 1924 był oficerem w WIG w Warszawie. Od 17 X 1924 dowodził 6 baterią 24 pap, a od 20 XI 1925 II dywizjonem 24 pap. Awansowany 1 I 1927 do stopnia mjr-a sł. st. art. 05 II 1927 mianowany kwatermistrzem 24 pap. Przeniesiony w VI 1929 na stanowisko z-cy d-cy 1 dyonu pomiarów artylerii w Toruniu. Awansowany do stopni ppłk-a sł. st. art. 1 I 1934. Od 28 XII 1938 d-ca 2 dywizjonu pomiarów artylerii w Rembertowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był do 30 IX 1939 d-cą Ośrodka zapasowego Pomiarów Artylerii, a od 30 IX do 6 X 1939 oficerem sztabu w improwizowanej 50 DP Rez. dowodzonej przez płk w st. sp. O. Brzozę-Brzezinę. Brał udział w walkach pod Kockiem3-5 X 1939. Od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II Korpusu Polskiego. W 1946 ewakuowany z 2 KP do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 osiadł w Wlk. Brytanii. Awansowany w 1964 przez prezydenta A. Zaleskiego do stopnia płk-a. MON Londyn 12 /1964. W 1973 powrócił do kraju. Zamieszkał w Krakowie.
    Zmarł w Krakowie 14 II 1985. Pochowany na cmentarzu w Jarosławiu.
    Odznaczony: VM kl. 5 i 4 nr oo213, KN,KW,ZKZ
    Zmarł 14 II 1985 w Krakowie. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Jarosławiu.
    Żonaty z Leontyną Sokołowską, miał z nią syna Jana Alfreda /23 XII 1923/ i córkę Marię/11 IV 1927/ , inżyniera, zamężną Ratayską
    Dz. Pers. Nr 2 z 22 I 1927; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. II. W-wa 2006; P. Zarzycki. Artyleria Pomiarowa. Pruszków 1998; J. Wróblewski. SGO ‘Polesie” 1939.Ww-wa 1989.

     
    Klementowicz Marian
    [1897-1939], por. rez. piech.[1939]
    Ur. 3 X 1897. Uczestnik I wojny światowej. W latach 1919-1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 1 IX 1932 z przydziałem do 30 pp w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach 19 III 1939 awansowany do stopnia por. rez. piech. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w batalionie marszowym 30 pp. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie w grupie płk. L. Koca. Poległ 29 IX 1939 w m. Polichna. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Polichnie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003

     
    Klementowski Stanisław
    [1894-1945], ppłk sł. st. piech.[1931]
    Ur. 22 I 1894. Uczęszczał do gimnazjum. Od VIII 1914 w Legionach Polskich. Od 14 I 1915 do 14 V 1915 był uczniem szkoły podchorążych LP w Marmaros-Sziget i w Kamieńsku. Po ukończeniu kursu przydzielony do 4 kompanii 4 pp LP. W składzie 4 pp LP wyruszył 15 VII 1915 na front. Walczył na Lubelszczyźnie i Wołyniu. 15 XII 1915 mianowany chor. piech., a 1 VII 1916 ppor. piech. Wiosną 1917 przebywał na kursie wyszkolenia nr 4. Od XI 1918 w WP. Minowany 15 XI 1918 przez płk-a B. Roję por. piech. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służy w 45 pp, gdzie pełni funkcję p. o. kmdt-a  kadry batalionu zapasowego 45 pp, w 1924 kmdt składnicy wojskowej 45 pp. Awansowany 17 XII 1924 mjr sl. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Od 1925 był d-cą I batalionu 45 pp. Przeniesiony ok. 1926 do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy III batalionu, a w 1928 mianowany d-cą I batalionu. W 1930 przeniesiony z 21 pp do Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 5 w Krakowie na stanowisko d-cy. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. 1 I 1931. Z dniem 15 VII 1932 przeniesiony z Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 5 do 20 pp na stanowisko z-cy d-cy pułku. W 1934 przeniesiony z 20 pp do DOK VIII w Toruniu na stanowisko kierownika Okręgowego Urzędu WF i PW. W latach 1938-1939 pełnił funkcje z-cy dyrektora Państwowego Urzędu WF- PW w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy odwodu o sile 3 bat. grupy „Włodzimierz” Następnie po demobilizacji grupy walczy w szeregach 19 BP/ 86 pp/ Brał udział w walkach w rejonie Tomaszowa Lub. Po kapitulacji od 27 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IX C w Rotenburgu, potem od 1940 w oflagu VI B w Dössel, gdzie zmarł 16 I 1945 na gruźlicę.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW3x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924;Dz. Pers. Nr 55 z 22 V 1925; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 2 z 26 I 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. II. W-wa 2006
     

    Klepacki Michał
    [1908-1939], por. sł. st. art.[1937]
    Ur. 6 V 1908. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 18 pal w Ostrowi Maz. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w baterii art. KOP „Kleck”.  Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego w baterii haubic 100 mm z b. baterii KOP „Kleck”. Walczył na Lubelszczyźnie. Ciężko ranny 5 X 1939 w rejonie leśniczówki Ofiara. Zmarł w X 1939 w szpitalu w Radomiu. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Radomiu.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933.

     
    Klepacki Michał Sławomir Narcyz
    [1893-1939], kpt. sł. st. int.[1928]
    Ur. 1 XII 1893. Uczestnik I wojny światowej. Służył w Polskiej Sile Zbrojnej. W okresie od 13 V 1918 – 23 XI 1918. Absolwent Klasy „E” Szkoły Podchorążych Piechoty. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 1 pp Leg., gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st.  1 I 1928.  Służył w dowództwie III w Grodnie, skąd został przeniesiony 8 pp Leg. w Lublinie, gdzie pełnił m. in. funkcje k-dta powiatowego PW Lublin-powiat przy 8 pp Leg. w Lubartowie. Zwolniony z stanowiska w 1931. W 1931 urzędowo zmienił imię z Michał na Michał Sławomir Narcyz. Przeniesiony jesienią 1932 z 8 pp Leg. do dowództwa DOK II w Lublinie na stanowisko referenta. Ukończył kurs dla oficerów intendentury. W latach 1937-1939 w Biurze Administracji Armii MSWoj., gdzie pełnił funkcję kierownika referatu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa int. 41 DP Rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 41 DP Rez. Poległ 28 IX 1939 w rejonie Leśniczówki Majdan Siemiatycki. Pochowany na cmentarzu wojennym w Aleksandrowie
    Odznaczony: KW, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939.   W-wa 1989.

     
    Klepaczko Zbigniew Stanisław Jerzy
    [1913-?], kadet, ppor. sł. st. piech.[1936], w PSZ por.
    Ur. 26 III 1913. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. w latach 19838-1939 dowodził plutonem w 2 kompanii CKM II batalionu 11 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM w 203 pp rez. w składzie 55 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 2020 pp rez. od Śląska na Lubelszczyznę. W latach 1943-1945 oficer sztabu 3 Dywizji Strzelców Karpackich.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Kleszczyński Edward
    [1892-1984], mjr rez. kaw.[1919]
    Ur. 6 IX 1892 w majątku Skrzeszowice pow. Miechów, syn Bogusława i Heleny z d. Czarnowskiej. Uczył się w gimnazjum w Krakowie, gdzie w 1909 zdał maturę. Następnie studiował w Wyższej Szkole Rolniczej w Wiedniu oraz równoległe w Akademii Handlowej. Przez pewien okres czasu był prezesem stowarzyszenia studentów polskich „Ognisko”. Był też członkiem PDS. Latem 1914 przebywał w majątku rodzinnym, gdzie dołączył 4 VIII 1914 do patrolu W. Prażmowskiego. Awansował kolejno do stopnia wachm. kaw. dowodził 1 plutonem ! szwadronu. Od 1916 d-ca 4 plutonu 3 szwadronu1 p. uł. LP. 20 XI 1914 mianowany ppor. kaw. Służył potem w 2 szwadronie, potem oficer broni pułku. W VII 1917 mianowany adiutantem 1 p. uł. LP. Wraz z swoim d-cą mjr M. Zaruskim, oskarżony został o bunt i aresztowany. W dniach 31 X – 3 XI 1917 sądzony w Przemyślu. Uniewinniony i zwolniony. Po zwolnieniu z Legionów powraca do swego majątku. W końcu 1917 uzyskał absolutorium w Wyższej Szkole Rolniczej w Wiedniu. Jednocześnie działa aktywnie w POW. W XI 1918 formował w rejonie Jędrzejowa szwadron  kawalerii. 15 XII 1918 obejmuje w Lublinie dowództwo szwadronu radomskiego, z którym walczył na froncie ukraińskim do 3 IV 1919. 17 XII 1918 mianowany por. kaw. Od IV 1919 wcielony z szwadronem jako 1 szwadron do 11 p. uł. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Podczas walk o Wilno 19 IV 1919 został ranny. Dekretem L. 1872 z dn. 2 I 1920 z dniem 1 I 1920 mianowany warunkowo rtm. kaw. – przydział 11 p. uł. W okresie 11-28 VII 1919 zastępczo dowodził 11 p. uł. 15 VII 1920 mianowany mjr sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 IV 1920. Następnie pełnił funkcję   z-cy d-cy 11 p. uł. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr-a kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy. Zajmował się prowadzeniem swego majątku Radziemice oraz żony w Czechach. W 1923 wraz braćmi założył spółkę Hodowli Roślin. W 1928 wybrany z listy BBWR posłem w okręgu wyborczym nr 42 z pow. Kraków, Olkusz, Oświęcim i Miechów. Opracował w komisjach rolnej, reform rolnych i administracyjnej. Ponownie wybrany na posła w 1932 oraz w 1935 na senatora i był nim do 1938. Współpracował z okręgowym Towarzystwem Rolniczym w Miechowie i jako jego wiceprezes z krakowską Izbą Rolną. Od 1934-1939 jej prezes. Był także radnym gminy i wydziału powiatowego w Miechowie. Był działaczem Związku Legionistów Polskich. Podczas kampanii wrześniowej 1919 bierze udział ochotniczo w szeregach 11 p. uł. pełniąc nieetatowo funkcję III z-cy pułku. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie, gdzie 27 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej, z której udało mu się zbiec. Podczas okupacji czynny w konspiracji niepodległościowej SZP/ZWZ/AK. W jego m majątku w Radziemicach przebywał m. in. gen. T. Bór-Komorowski. Od 1942 był członkiem sztabu Inspektoratu Rejonowego AK Miechów. W 1942 aresztowany przez Niemców był więziony w Krakowie i Warszawie. Zwolniony w 1943. W 1944 awansowany do stopnia ppłk-a rez. kaw. W VIII 1944 objął dowództwo zorganizowanej przez siebie Krakowskiej Brygady Kawalerii AK. Po rozwiązaniu AK  I 1945  był poszukiwany przez funkcj. MBP. Przedostał się do 1 DPanc. W Niemczech, potem wysłany do II KP w Włoszech i służył tam w 1 p. uł. W 1946 wraz z oddziałami II KP ewakuowany w Włoch do Wlk. Brytanii i tam zdemobilizowany. Osiadł w Wlk. Brytanii. Następnie wyjechał w 1950 na stałe do Stanów Zjednoczonych. Brał aktywny udział w działalności politycznej . W okresie od 28 XI 1951 – 30 XI 1953 z ramienia Ligi Niepodległości Polski wchodził w skład IV Rady Narodowej RP. Działał aktywnie w Stowarzyszeniu Polskich Kombatantów, w Kongresie Polonii Amerykańskiej, należał do członków zarządu Instytutu Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku.
    Zmarł 20 I 1984 w Nowym Jorku. Pochowany na polskim cmentarzu w Doylestown.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, PR  kl. 4, KW2x,ZKZ
    Żonaty z Ireną Mieroszewską.
    Dz. Pers. Nr 5 z 14 I 1920; Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; Ł. Grzywacz-Świtalski. Z walk na Podkarpaciu. W-wa 1971. W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. II W-wa 2006; MSBUDN 1939-1956. T. 7. Kraków 2001.

     
    Klewenhagen Alfons vel Zygmunt Marian
    [1911-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 20 VI 1911. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 15 DP przy 62 pp w Bydgoszczy. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 61 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w batalionie marszowym z 61 pp. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Poległ w walce z Niemcami w nocy z 19/20 IX 1939 w Zamościu. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Klewszczyński Włodzimierz
    [1895-+?], ppłk art. sł. st.[1934]
    Ur. 24 III 1895. Uczestnik i wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 4 pac. Awansowany do stopni por. w 1920. Z męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po woj. nie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1921-1924 służył w 4 pac. Z dniem 15 I 1924 przeniesiony z 4 pac do Obozu Szkolnego Artylerii w Toruniu do 15 VII 1924. Przedłużono do 15 I 1925 odkomenderowanie do Komendy Obozu Szkolnego Artylerii w Toruniu. Następnie pozostaje w Obozie Szkolnym Artylerii przemianowanym potem na Centrum Wyszkolenia Artylerii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1928. Z dniem 1 XI 1929 przeniesiony z CWArt. w Toruniu do 1 pap w Wilnie na stanowisko d-cy dyonu. Przesunięty w 1930 z stanowiska d-cy dyonu na stanowisko kwatermistrza 1 pal, a z dniem 1 V 1932 mianowany ponownie d-cą  dyonu w 1 pal. Przeniesiony w 1932 jesienią 1932 z 1 pal do 3 dap na stanowisko d-cy. Awansowany 1 I 1934 do stopnia ppłk-a sł. st. art. dowodził 33 Dywizjonem Artylerii Lekkiej w Wilnie. Przeniesiony w 1935  z 33 dal do 24 pal na stanowisko z-cy d-cy pułku. Po 1936 przeniesiony z 24 pal do Flotylli Pińskiej na stanowisko d-cy artylerii. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach na Polesiu, potem Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch i wstąpił do II KP. Przydzielony do 3 karpackiego pal 3 DSK. Ewakuowany w 1946 do Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: VM kl. 5, ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 4z18 I 1924; Dz. Per. Nr 78 z 12 X 1924; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VII 1935;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Klich Józef Marian Antoni
    [1908-?], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 21 VII 1908. Absolwent gimnazjum. W latach 1929-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 16 pp w Tarnowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu pionierów w 16 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów 16 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 16 pp od Tarnowa na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n    
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Klich Mieczysław Wojciech Stanisław
    [1913-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 23 IV 1913. Syn Jana i Stanisławy zd. Rath. Ukończył  szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 3 psp w Bielsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca oddziału zwiadu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadowczej 3 psp w składzie 21 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934;

     
    Klier Edward Leopold Antoni
    [1904-1973], kpt. sł. st. art.[1939]
    Ur. 06 III 1904. Absolwent szkoły średniej z 1923.W okresie od 12 IX 1923- 1 VII 1924 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 3 pap w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Przeniesiony w 1930 do 5 pap/pal we Lwowie, skąd został po 1935 przeniesiony do 3 pal w Zamościu. W latach 1938-1939 d-ca baterii remontów w 3 pal.  Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 baterii w II dywizjonie zmobilizowanym przez 3 pal dla 51 pal rez. w składzie 39 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Po wojnie pozostał na emigracji. Mieszkał w Wlk. Brytanii
    Zmarł 3 XII 1973  w Wrexham. Pochowany na Wrexham Cementary.
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Roczniki oficerskie 1928,1932; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach północnej Walii. Kraków 2004.

     
    Klimas Stefan Jan
    [1911-?], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 11 X 1911. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 73 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii CKM I batalionu 73 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM I batalionu 73 pp. Podczas walk  zostaje ranny. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12497
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 X 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Przemsza – Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Klimontowicz Lucjan Władysław
    [1900-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 21 VI 1900. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 1 I 1936 z przydziałem do 70 pp w Pleszewie, potem Oficerska Kadra Okręgowa Nr VII Poznań. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w podgrupie dowodzonej przez ppłk-a A. Kiszkowskiego. Poległ w walce 29 IX 1939 w m. Polichna. Pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty podczas kampanii 1939. Lublin 1969

     
    Klimowicz Czesław
    [1907-?], kadet, por. sł. st. kaw. [1936]
    Ur. 22 IV 1907 w Białymstoku. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw.  1 XII 1931 /promocja opóźniona/  z przydziałem 10 p. uł. w Białymstoku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 pełnił funkcję d-cy plutonu łączności 10 p. uł. i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie do 6 X 1939.
    Dalsze losy n/n.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. S. Wojciechowski. 10 Pułk Ułanów Litewskich. Pruszków 2007

     
    Klincewicz Bolesław
    [1914-?], ppor. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 15 VI 1914. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934- 1935 w Szkole Podchorążych Piechoty, a w latach 1935-1937 w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 13 p. uł. n stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu w 3 szwadronie 13 p. uł. w Nowowilejce. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku d-cy plutonu w 2 szwadronie 13 p. uł. w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-w 1989; Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kliś Bronisław Edward
    [1912-1972], por. sł. st. piech.[1939], w PSZ kpt./mjr
    Ur. 29 IX 1912. Absolwent szkoły średniej z maturą. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X1935 z przydziałem do 9 pp Leg. w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca oddziału zwiadu 9 pp Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadu 9 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył m. in. pod Iłżą 8-9 IX 19039, potem na Lubelszczyźnie, gdzie zostaje ranny 24 IX 1939. Po zakończeniu kampanii wrzesniowejj 10939 przedostał się na Bliski Wschód, gdzie służył w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich, potem w 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Ukończył w Szkocji Wyższa Szkołę Wojenną w 1944. Uczestnik kampanii włoskiej w skaldzie 3 batalionu strz. karpackich. Z męstwo i odwagę odznaczony VM kl. 5 W1946 ewakuowany z oddziałami II KP z Włoch do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 zamieszkał na stałe w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 09224 , KW.
    Zmarł 18 VIII 1972 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Streatham Park  w Londynie.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939;W. Chocianowicz. w 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001.

     
    Kloc Eugeniusz
    [1910-1944], kadet,  por. sł. st. art.[1937]
    Ur. 15 II 1910. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 8 pal w Płocku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. Przeniesiony z 8 pal do Flotylli Pińskiej na stanowisko oficera artylerii. W VIII 1939 przeniesiony na Oksywie, gdzie zostaje d-cą 2 baterii Morskiego Dywizjonu Artylerii Lekkiej i na tym stanowisku walczy w kompanii wrześniowej 1939. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu, potem w oflagu II D w Gross Born. Za działalność konspiracyjną został wydany we IX 1944 gestapo i osadzony w KL Muthausen, gdzie został zamordowany 1 XII 1944.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988

     
    Klochowicz Kazimierz Albin
    [1896-1970], ppłk dypl. sł. st. piech., [1938], w PSZ płk
    Ur. 01 III 1896. Ukończył szkołę średnią z maturą. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W okresie od 9 XI 1918 do 13 XII 1918 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Absolwent kursu klasy „J”. Mianowany ppor. piech. 15 XII 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany 1 IV 1920 por. sł. st. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył m. in. w 62 pp, skąd został odkomenderowany w okresie 1921-1924 do Szkoły Podchorążych Piechoty na stanowisko instruktora oraz wykładowcy nauki o broni. W latach 1924-1925 służy w 62 pp, gdzie pełni różne funkcje. W latach 1925-1927 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj., w stopniu kpt. SG sł. st. piech. został przydzielony do sztabu DOK VII w Poznaniu na stanowisko referenta. Przeniesiony w 1929 z DOK VII do Oddziału III Sztabu Głównego. Awansowany 1 I 1931 do stopnia mjr-a dypl. sł. st. piech. W 1934 przeniesiony z Oddziału III Sztabu Głównego WP do 9 pp Leg. n stanowisko d-cy batalionu. Awansowany 19 III 1938 do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. W latach 1938-1939 pełnił funkcję szefa sztabu Obszaru Warownego „Wilno”. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca pułku piech. zorganizowanego z różnych oddziałów. W składzie Grupy „Dubno”. W latach 1940-1945 podobno służył w PSZ. Po wojnie osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Aktywny działacz polityczny i kombatancki. W okresie 1965-1966 był m. in. ministrem Informacji i dokumentacji w emigracyjnym rządzie Aleksandra Zawiszy.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14401, KN, ZKZ
    Zmarł w Wlk. Brytanii 18 VI 1970
    Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927;Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969

     
    Klubiński Kazimierz Władysław
    [1910-1945], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 4 III 1910. Po ukończeniu gimnazjum odbywa w latach 1931-1932 w Batalionie Podchorążych w Piechoty Różanie, potem w latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-c 1 kompanii CKM w I batalionie 8 pp Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii Ckm I batalionie 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył m. in. pod Iłżą    8-9 IX 1939, potem na Lubelszczyźnie w Zgrupowaniu 3 DP Leg, płk-a St. Tatara. Podczas walk 14 IX 1939 w rejonie Sieciechowa dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II A w Prenzlau, potem w oflagu VI B w Dössel. Po uwolnieniu z niewoli 1 IV 1945 przebywał w szpitalu w Dössel, gdzie zmarł 10 VIII 1945.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984

     
    Kluczewski Wacław
    [1907-+?], kpt. sł. st. art.[1939], w PSZ mjr[1943]
    Ur. 01 IX 1907. Absolwent szkoły średniej. W okresie 17 IX 1928-28 VII 1929 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 23 pal w Będzinie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1934. W latach 1938-1939 d-ca 7 baterii III dywizjonu 23 pal. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 baterii III dywizjonu 23 pal w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 23 pal od Będzina na Lubelszczyznę. W nieznanych okolicznościach po 17 IX 1939 prawdopodobnie podczas przedzierania się na Węgry dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w łagrach. Po podpisaniu umowy Majski-Sikorski w 1941 zwolniony z łagrów. Służył w Armii Polskiej gen. W. Andersa w ZSRR, gdzie był oficerem w sztabie art. 7 DP. Z 7 DP ewakuowany na Bliski Wschód. Następnie służył od 1943 na stanowisku d-cy baterii, potem III dywizjonu w 6 Lwowskim pal w 5 Kresowej Dywizji Strzelców II KP. Uczestnik kampanii włoskiej 1944-1945.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 08686
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza – Żieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I/ Katowice 1989;

     
    Kluczyński Jerzy Marceli Paweł
    [1893-1939], mjr dr med. [1939]
    Ur. 16 I 1893. Absolwent gimnazjum z maturą, potem studiował medycynę. W WP od XI 1918,. Bierze udział jako podlekarz w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany ppor. sł. sanit. 1 VIII 1920. Po wojnie służył w 9 batalionie sanitarnym. Mianowany 1 VIII 1922 por. sł. st. sanit. Przeniesiony do 5 psp w Przemyślu na stanowisko młodszego lekarza. Odkomenderowany następnie na wydział Lekarski UJ w Krakowie w celu dokończenia studiów medycznych. Jednocześnie przeniesiony do V baonu sanitarnego. W 1925 przeniesiony do Zbrojowni Nr 3, skąd został przeniesiony w 1926 do 1 p. sap. kolejowych.  Studia ukończył w 1926 uzyskując dyplom lekarza med., potem tytuł dr med. W 1926 z kadry oficerów sanit. przeniesiony do V baonu sanitarnego. Przeniesiony w 1930 z V baonu sanitarnego do 5 batalionu telegraficznego na stanowisko lekarza sanit., a w 1931 do 8 p. uł. w Krakowie na stanowisko lekarza sanit, pułku. Awansowany 1 I 19322 do stopnia kpt. sł. st. sanit., a do stopnia mjr-a sł. st. sanit. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza sanit. Krakowskiej Brygady Kawalerii. Poległ 3 IX 1939 w bitwie pod Woźnikami.
    Roczniki oficerski 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 23 z 18 VI 1926; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego.  W-wa VI 1934.

     
    Kluczyński Zdzisław Walerian
    [1905-?], por. sł. st. żand.[1935]
    Ur. 30 X 1905. Ukończył szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 39 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony do Korpusu oficerów żandarmerii. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Żandarmerii w Grudziądzu kurs dla oficerów żand. po ukończeniu kursu przydzielony do 9 dywizjonu żandarmerii w Brześciu nad Bugiem na stanowisko oficera śledczego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera żandarmerii w Kwaterze Głównej SGO „Polesie”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie”. W-wa 1989.

     
    Klukowski Zygmunt
    [1885-1959], dr med. kpt. rez.[1919], żołnierz ZWZ/AK ps. „Ludwiński”
    Ur. 25 I 1885 w Odessie, syn Jordana i Felicji. W 1892 wraz z rodzicami wyjechał do Moskwy, gdzie uczęszczał do gimnazjum, Działał w tajnej uczniowskiej organizacji konspiracji skupiających młodzież polską. Maturę zdał w 1904. Po zdaniu matury zapisał się na medycynę na Uniwersytecie w Moskwie. W 1905 uczestniczy w strajkach studenckich. Po zamknięciu Uniwersytetu w Moskwie przez władze carskie przenosi się na Wydział Lekarski UJ w Krakowie. Był członkiem „Spójni” i z polecenia PPS zajmował się przerzutem „bibuły” do Warszawy. W 1911 ukończył studia uzyskując dyplom lekarski. Pracował jako lekarz. W X 1919 obejmuje funkcję dyrektora szpitala sejmikowego im. Św. Katarzyny w Szczebrzeszynie, z którym związał się na całe życie. Prowadzi też prywatną praktykę. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. rez. i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do kadry zapasowej 2 Szpitala Okręgowego w Lublinie. Ewidencyjnie podlegał PKU Zamość. Brał aktywny udział w życiu społecznym Szczebrzeszyna. Zbierał materiały dot. historii medycyny, historii regionu, był bibliofilem, posiadał kilkutysięczny księgozbiór. Cieszył się uznaniem bibliofilów polskich. Był m. in. członkiem Towarzystwa Miłośników Książki w Krakowie. Pracował dodatkowo jako nauczyciel higieny w miejscowym seminarium nauczycielskim. Uprawiał czynnie sport. Prowadził dziennik. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK. Pełnił funkcję lekarza oddziałów partyzanckich, był tez kierownikiem Biura Informacji i Propagandy W Sztabie Inspektoratu AK Zamość. Był także po wojnie w 1947  świadkiem jednego z procesów norymberskich funkcjonariuszy Głównego Urzędu Rasy i Osadnictwa SS w sprawie pacyfikacji Zamojszczyzny. Po wojnie założył z kilkoma mieszkańcami Szczebrzeszyna Komitet Odbudowy Szkół. Z jego inicjatywy otwarto Miejską Bibliotekę Publiczną. Odznaczony za działalność społeczną ZKZ. W 1950 został aresztowany przez funkcj. UB i uwięziony. Skazany przez Sąd Powiatowy w Lublinie na 2 lata więzienia w zawieszeniu. Powtórnie aresztowany 3 VII 1952 w związku z działalnością syna Tadeusza, który działał w organizacji „Kraj”, syn Tadeusz skazany na karę śmierci i rozstrzelany 31 VI 1953 w więzieniu na Mokotowie. Dr Z. K został skazany na 10 lat więzienia. W latach 1952-1956 więziony na Zamku w Lublinie, na Mokotowie w Warszawie i CWK Wronki. Zwolniony z więzienia w 1956 powrócił do Szczebrzeszyna i nadal prowadził praktykę lekarską. Zrehabilitowany przez władze PRL był wyróżniony nagroda wojewódzką w 1957, a w 1958 odznaczony KKOOP.
    Zmarł w szpitalu w Szczebrzeszynie 23 XI 1959. Pochowany z honorami na miejscowym cmentarzu parafialnym.
    Rocznik oficerski 1923,1924;Rocznik oficerski rezerw 1934; Z. Mańkowski – I. Caban. ZWZ-AK w Okręgu Lubelskim 1939-1944. Lublin 1971;I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995.

     
    Klus Paweł
    [1908-1939], por. rez. piech.[1938]
    Ur. 31 XII 1908. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 19 III 1938. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 73 pp w składzie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 73 pp od Śląska na Lubelszczyznę. Poległ w walce 23 IX 1939 w m. Pohucie. Pochowany na cmentarzu wojennym Rotunda w Zamościu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Kluza Karol
    [1894-1939], por. rez. sap.[1919]
    Ur. 29 XI 1894. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-190. Służył w 5 p. sap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sap. i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 5 batalionu saperów. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 157 kompanii saperów zmobilizowanego przez 5 batalion sap. w Krakowie. Walczył w składzie armii „Kraków”. Ranny podczas walk na Lubelszczyźnie przebywał w szpitalu w Zamościu, gdzie w wyniku odniesionych ran zmarł 10 X 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Kłoczewiak Kazimierz Paweł
    [1904-?], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 15 I 1904. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 83 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU W-wa M III. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta w 183 pp rez. w skaldzie 60 DP. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934 J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Kłopotowski Bronisław Bartłomiej
    [1906-?], por. sł. st. piech.[1931]
    Ur. 24 VIII 1906. Ukończył szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 31 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W 1936 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Snów”, gdzie do mobilizacji w 1939 dowodził 2 kompanią strzelecką. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I Batalionu KOP „Snów” w składzie 1 BGór. Podczas walk 15 IX 1939 ranny pod Dachnowem.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa-Pułtusk 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Kłopotowski Jerzy
    [1891-+?], rtm. rez. kaw.[1939]
    Ur. 22 X 1891. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 16 p. uł. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. 1 IX 1921. W 1923 odkomenderowany z 16 p. uł. do dowództwa DOK VII w Poznaniu na stanowisko oficera ordynansowego d-cy DOK. Długoletni oficer 16 p. uł. W 1924 ponownie oficer 16 p. uł. Z dniem 1 VII 1928 przekazany do dyspozycji k-dta kadry, a w 1932 w dyspozycji szefa Departamentu Kawalerii MSWoj. W 1933 przeniesiony do rezerwy z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I w Warszawie – grupa oficerów rez. kaw. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Awansowany do stopnia rtm. kaw. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 19839 bierze udział na stanowisku oficera Oddziału IV w sztabie Dowództwa Grupy Armii gen. St. Dęba-Biernackiego.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 11 z 24 VII 1928;Roczniki oficerskie 1923,1934,1928, 1932; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1989.

     
    Kłopotowski Michał
    [1894-1940], mjr dypl. sł. st. kaw. [1936], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 20 IX 1894 w Tłumaczu, syn Franciszka i Rozalii z Pawłowskich. Uczęszczał do gimnazjum realnego. Członek Drużyn Strzeleckich. Od VIII 1914 żołnierz Legionów Polskich, a od 1918 w 1 p. uł. 5 dywizji syberyjskiej na Syberii. Po powrocie do kraju w 1920 został wcielony do 18 p. uł. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 18 p. uł., gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany 1 I 1928 do stopnia rtm. sł. st. Przeniesiony w 1928 z 18 p. uł. do 2 p. uł. na stanowisko d-cy szwadronu. Jako kandydat do WSWoj. powołany na praktykę w innych broniach 1930 odbywał staż w 24 pap, potem w 18 pp oraz kurs próbny przy WSWoj. w Warszawie. W okresie 1930-1932 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu rtm. dypl. został z dniem 1 XI 1932 przydzielony na stanowisko I oficera sztabu do Brygady Kawalerii „Białystok”. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st. kaw. 1 I 1936. Od 1936 szef sztabu 6 Samodzielnej Brygady Kawalerii, a następnie w latach 1937-1939 był wykładowcą przedmiotu służba sztabów w WSWoj. w Warszawie. Latem 1939 przydzielony do Oddziału IV sztabu Armii „Kraków”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera Oddziału IV sztabu Armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym Armii „Kraó”. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Wieziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 4569, KN, KW 2x
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany ppłk dypl. kaw.
    Dz. Pers. Nr 38 z 10 X 1922; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Kłopotowski Michał
    [1901-?], rtm. sł. st. kaw. [1937]
    Ur. 18 I 1901., Ukończył gimnazjum. W WP od 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie w WP. W okresie od 4 VIII 1921 – 7 VII 1922 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. Absolwent klasy 41. W okresie VIII 1922-IX 1923 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1923 z przydziałem do 19 p. ułanów w Ostrogu na Wołyniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por.  awansowany 1 IX 1925. Długoletni oficer 19 p. uł. gdzie pełni różne funkcje. Skierowany z dniem 7 I 1930 na 5 miesięczny kurs do szkoły Gazowej. W okresie od 3 IV 1932 przebywał n trzymiesięcznym kursie dla dowódców szwadronów CKM w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Warszawie. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. 19 III 1937. W latach 1938-1939 dowodził 1 szwadronem liniowym 19 p. uł. Przeniesiony latem 1939 z 19 p. uł. do 1 psk w Garwolinie na stanowisko d-cy 1 szwadronu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 szwadronu 1 psk w składzie Warszawskiej Brygady Panc.-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony KW
    Dz. Pers. Nr 61 z 18 IX 1923;Dz. Pers. Nr 62 z 23 IX 1923; Dz. Pers. nr 8 z 31 III 1930;Dz. Pers. nr 13 z 9 XII 1932;St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;Rocznik oficerski 1924, 1928,1932;Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Kłosiewicz Bolesław Marian
    [1905-?], inż. archit., por. rez. łącz. [1937]
    Ur. 25 VI 1905. Absolwent gimnazjum. Następnie ukończył wyższe studia. Z zawodu inżynier architekt. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Łączności. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. łącz. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem do Centrum Wyszkolenia Łączności. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. łącz. 1 I 1937. w kampanii wrzesniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu telegraficznego w 11 szwadronie łączności Podlaskiej brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym szwadronu. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerki rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Kłosiński Edward
    [1914-2003], ppor. sł. st. kaw.[1938]
    Nota biograficzna w „Suwalszczyzna 1939-1944”

     
    Kłosiński Władysław Antoni
    [1912-?], ppor. rez. kaw.[1935]
    Ur. 26 VI 1912. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od 16 VIII 1931 do 30 VI 1932 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 4 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 szwadronie 4 p. uł. w składzie Wileńskiej Brygady kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym, 4 p. uł. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Kłoskowicz Franciszek
    [1896-+?], mjr dypl. sł. st. piech. [1935]
    Ur. 9 X 1896. Absolwent szkoły średniej z maturą. Czasie I wojny światowej służył w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy. Walczył na froncie włoskim. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Dekretem NW WP L. 2632 19 II 1921 z dniem 1 IV 1920 zatwierdzony w stopniu por. sł. st. piech. Służył w 14 pp we Włocławku, skąd w 1924 został przeniesiony do 67 pp w Brodnicy. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. W 67 pp pełnił funkcję d-cy kompanii. W latach 1929-1931 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. z dniem 1 IX 1931 został przydzielony do sztabu 19 DP. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st. piech. 1 I 1935. w latach 193-1939 d-ca I batalionu w 19 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa Oddziału IV sztabu i kwatermistrza w GO „Śląsk”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym GO „ Śląsk” od Śląska n Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli przebywał w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Kanady i tam osiadł na stałe.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: ZKZ
    Dz. Pers. Nr 8 z 26 II 1921; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Roczniki oficerskie 1923,924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. w 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Kłosowski - Rola Antoni Eugeniusz
    [1899- 1967], członek ZS, oficer sł. st. piechoty WP, kpt. [ 1924], żołnierz ZWZ/AK, ps. „Jeż”, „Sęk”, „Wiktor”, „Żar” /zwany Wujas/ vel Zenon Krupski.
    Kmdt Dzielnicy Południowej – IR Lwów-miasto AK IV 1943 – IX 1944. Okręg Lwów AK.
    Ur. 30 I 1899 w Skołyszynie pow. Jasło. Syn Klemensa /urzędnika magistratu/ i Emilii z d. Kassebe. Uczył się w seminarium realnym w Białej, potem seminarium w Krośnie. W 1914 należał do Związku Strzeleckiego. Ukończył Szkołę Podoficerską ZS. Prowadził drużynę skautów. Od 18 VIII 1914 służył w 1 pp Leg., potem do 30 VIII 1917 w służbie etapowej I Brygady. 11 X 1917 wcielony do armii austriackiej, gdzie do 30 I 1918 był słuchaczem szkoły oficerskiej rezerwy w Opawie. Skierowany do 32 pp do 22 IX 1918 d-ca plutonu w tym pułku. Od 1 XI 1918 d-ca oddziału Obrony Lwowa, w stopniu sierż. Od 6 I 1919 służył w Oddziale Organizacyjnym Kwatermistrzostwa Frontu Galicyjskiego. 1 XII 1919 mianowany szefem sekcji kurierów 6 armii, od 1 VI 1920 w stopniu ppor. kierownik kancelarii Wydziału IV DO- Gen. Lwów, a od 1 IV 1921 kierownikiem kancelarii i referatu ogólnego w szefostwie sanitarnym DO-Gen. Lwów. 21 V 1921 został asystentem oficera sądowego we Lwowie, ale 12 X 1921 przeniesiony do 54 pp, gdzie był m. in. d-ca kompanii i adiutantem pułku. W tym okresie w Tarnopolu zdał egzamin maturalny. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. z starszeństwem 1 VI 1919. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 15 VIII 1924. 14 XII 1925 przeniesiony do 49 pp, gdzie był adiutantem I, a potem III baonu. We IX 1926 przeniesiony do 17 pp w Rzeszowie na stanowisko d-cy 7 kompanii III baonu. W VI 1930 przeniesiony do 43 pp w Dubnie na stanowisko d-cy 3 kompanii 1 baonu baonu stacjonującego w Dubnie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził II baonem 43 pp. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. 06 IX 1939 jego baon poniósł ciężkie straty w bitwie z przeważającymi siłami wroga pod Będkowem.
    Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przebywał na Podkarpaciu, gdzie działał w konspiracji wojskowej. Od jesieni 1941 przebywał we Lwowie. Czynny w konspiracji ZWZ/AK. Od IV 1943 był k-dtem Dzielnicy Południowej w IR Lwów miasto AK. W końcu VI 1944 z powodów zdrowotnych urlopowany. We Lwowie oficjalnie pracował w niemieckiej Fabryce Mebli Giętych. Po akcji „Burza” w VIII 1944 powraca na stanowisko k-dta Dzielnicy Południowej w IR Lwów – miasto AK/NIE. Funkcję pełni do IX 1944. We IX 1944 opuścił Lwów i wyjechał do Polski. Osiadł w Bieczu, gdzie pracował w Fabryce Pieczywa Cukierniczego „Kasztelanka”.
    Zmarł w Bieczu 06 I 1967 i został pochowany na miejscowym cmentarzu na Górze Salomona.
    Odznaczony: Krzyżem I brygady, KN /1931/, Srebrnym Krzyżem Zasługi /1937/.
    Żonaty z Kazimierą Zofią z d. Kania. Miał syna Lesława Kazimierza /ur.1921/żołnierza AK i córkę Danutę Janinę /ur.1924/
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; G. Mazur – J. Węgierski. Słownik Biograficzny konspiracji Lwowskiej 1939-1944. Katowice 1997; J. Węgierski. Obsada osobowa Lwowskiego Obszaru SZP/ZWZ/AK/NIE w latach 1939-1945. Kraków 2003.

     
    Kłosowski Franciszek
    [1899-+?], mjr dypl. sł. st. piech. [1936]
    Ur. 19 IX 1899. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 2918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych w Bydgoszczy. Po wojnie zweryfikowany w stopniu ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 10 pp. Długoletni oficer 10 pp, gdzie pełnił różne funkcje. w 1924 odkomenderowany z 10 pp na stanowisko oficera Placu Skierniewice., potem ponownie w 10 pp. Awanswony 1 I 1928 do stopnia kpt. sł. st. piech. dowodził kompanią w 10 pp. W 1929 przeniesiony z 10 pp do sztabu DOK Iv w Łodzi na stanowisko referenta w Samodzielnym Referacie Informacyjnym. W latach 1932-1934 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. piech., zostaje przydzielony do sztabu DOK V w Krakowie na stanowisko referenta. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st. piech. 1 I 1936. W latach 1937-1939 w Oddziale I Sztabu Głównego na stanowisku kierownika Samodzielnego Referatu Broni Technicznych. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 39 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po wojnie w Wlk. Brytanii, skąd wyemigrował do Argentyny i tam osiadł na stale.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 2o z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Kłoss Bogusław Jerzy
    [1903-1939], kadet,  rtm. dypl. sł. st. kaw.[1935]
    Ur. 10 VI 1903. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. Jako kadet ochotniczo brał udział w 1920 w wojnie polsko-bolszewickiej. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1926 z przydziałem do 1 psk w Garwolinie na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Przeniesiony w 1929 z 1 psk do 4 psk w Płocku. W latach 1934-1934 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1935. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu rtm. dypl. przydzielony do sztabu Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. W latach 1938-1939 d-ca 1 szwadronu w 8 psk w Chełmnie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego w sztabie Pomorskiej brygady Kawalerii, potem w Brygadzie Kawalerii płk A. Zakrzewskiego. Walczył z Niemcami na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 21 IX 1939 w Nadolnym-Małoniż. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Łaszczowie.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929;Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kmicic – Skrzyński /Skrzyński-Kmicic/ Ludwik 
    [1893-1972], gen. bryg. [1938]
    Ur. 26 VIII 1893 w Odessie, syn Stanisława i Józefy – Elżbiety z Arciszewskich. Uczył się w I Gimnazjum Klasycznym w Tyflisie. Był w tym okresie czasu członkiem rosyjskiej bojówki partii socjal-rewolucyjnej. W 1911 zagrożony aresztowanie wyjechał do Belgi, gdzie podejmuje studia na Wydziale Chemicznym Politechniki w Leodium. Był członkiem „Filarecji”. Od 1912 członek Związku Strzeleckiego. Ukończył kurs podoficerski W 193 przenosi się na studia do Nancy, gdzie zorganizował pluton strzelecki i objął jego dowództwo. W VII 1914 był uczestnikiem letniego kursu oficerskiego w krakowskich Oleandrach. 2 VIII 191 wyruszył w pole w patrolu W. Beliny-Prażmowskiego. Do V 1915 służył w 1 szwadronie kawalerii, potem od 8 V 1915 do 1 II 1916 był żołnierzem 3 kompanii II baonu 5 pp LP. Awansowany do stopnia sierż. 17 VII 1915 zostaje kontuzjowany w bitwie pod Urzędowem Od 1 II 1916 służy ponownie w kawalerii z przydziałem do 4 szwadronu 1 p. uł. LP. Od 2 IX 1916 szef szwadronu, potem od 3 X 1916 d-ca plutonu w 1 szwadronie 1 p. uł. LP. 1 XI 1916 mianowany chor. kaw. Podczas pobytu pułku w Ostrołęce w 1917 był instruktorem w szkole oficerskiej 1 p. uł. LP. Mianowany 1 IV 1917 ppor. kaw. Od 26 VI 1917 d-ca 4 plutonu w 5 szwadronie. Podczas kryzysu w Legionach w VII 1917 zwolniony z Legionów Internowany przez Niemców w obozie w Beniaminowie, gdzie przebywał do początku VII 1918. Od 1 XI 1918 uczestniczy w rozbrajaniu Niemców w Chełmie. Był adiutantem rtm. G. Orlicza-Dreszera d-cy Okręgu Wojskowego w Chełmie. Od 14 XI 1918 d-ca wojskowy w powiecie Włodawa, gdzie formował 1 szwadron 1 p. szwol. 17 XII 1918 mianowany por. kaw. Brał udział w wyprawie wileńskiej. 20 IV 1919 zostaje mianowany  II z-cą d-cy 1 p. szwol.6 VII 1919 zostaje ciężko ranny w bitwie z bolszewikami pod Budsławem. 1 I 1920 mianowany rtm. sł. st. kaw. W czasie ofensywy kijowskiej wiosną 1920 był szefem sztabu VII Brygady jazdy. W połowie V 1920 powraca do 1 p. szwol. Na stanowisko d-cy I dyonu i jednocześnie z-cy d-cy pułku/ 15 VII 1920 mianowany mjr sł. s t. kaw. z starszeństwem od 1 IV 1920. Od 16 VII 1920 dowodzi 16 p. uł., którym dowodził do 26 III 1921. Od III –X 1921 na kursie d-ców szwadronów w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Od X 1921 jako p. o., potem etatowo dowodzi 11 p. uł. Zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. kaw. Z starszeństwem od 1 VI 1919. Do stopnia ppłk0-a sł. st. kaw. Awansowany 1 VII 1923. Od XI 1924 do X 1925 był słuchaczem kursu doszkalającego w WSWoj. W Warszawie. Po ukończeniu kursu od X 1925 był szefem sztabu 2 DKaw., potem od 1926 szef Wydziału Ogólno-Organizacyjnego Departamentu Kawalerii MSWoj. Od 27 VI 1927 do III 1929 pełnił funkcję oficera instrukcyjnego w Korpusie Ochrony Pogranicza. 1 I 1928 mianowany płk SG sł. st. kaw. Z dniem 2 III 1929 obejmuje dowództwo XVIII Brygady Kawalerii, potem zwanej „Białystok, a następnie Podlaska B.Kaw. Ukończył w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych kurs dla wyższych dowódców. Mianowany 19 III 1938 gen. bryg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi Podlaska Brygada Kawalerii w ramach sGO „Narew”, potem po reorganizacji od 20 IX 1939 w SGO „Polesie”. Walczył z Niemcami w Prusach Wschodnich, pod Sowietami oraz pod Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. In. W oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie służył przejściowo w II KP. Ewakuowany do Wlk. Brytanii w 1946 zostaje zdemobilizowany. Mieszkał krótko w Londynie, skąd wyjechał do Manchesteru i tam zamieszkał na stałe. Pracował do 1963 jako robotnik, potem urzędnik niższej rangi. Jednocześnie aktywnie uczestniczył jako sekretarz Koła Przyjaciół Instytutu w pracach Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie, był działaczem Stowarzyszenia Polskich Kombatantów i Skarbu Narodowego zjednoczenia.
    Zmarł 14 II 1972 w Manchesterze. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, 4 i 3, KN, PR 4 kl., KW 9x, ZKZ
    Żonaty z Stefanią Wąsowiczówną. Z tego związku miał synów: Andrzeja i Władysława żołnierzy AK poległych w Powstaniu Warszawskim. Po raz drugi żonaty z Marią Irena z Dziewanowiczów Chechowiczową.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP. Słownik biograficzny. T. IV. W-wa 2006; T. Kryska –Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. W Warszawie. Londyn 1969.

     
    Knapik Franciszek Teodor
    [1907-+?], kpt. sł. st. piech. [1939], w PSZ mjr
    Ur. 23 XI 1907. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 17 IX 1928 do 28 VII 1929 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 43 pp na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 adiutant d-cy II baonu 43 pp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1939. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 43 pp pod Tomaszowem Maz., potem w walkach odwrotowych. Z częścią 45 pp przebił się na Lubelszczyznę, gdzie walczy na stanowisku adiutanta d-cy 43 pp w składzie kombinowanej grupy gen. J. Wołkowickiego. W czasie wojny służył m. in. w II KP. Uczestnik kampanii włoskiej. Walczył od jesieni 1944 w szeregach 11 Wołyńskiego Batalionu Strzelców 4 Brygady Strzelców z 5 DSK.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14163
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2000; M. Bielski. SGO „Piotrków 1939”. W-wa 1991.

     
    Knapik  Karol
    [1900-+?] ,por. rez. piech.[1939]
    Ur. 04 XI 1900. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1931 z przydziałem do 79 pp w Słonimiu. Ewidencyjnie podlegał PKU Baranowicze. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 19 III 1939 do stopnia por. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii II batalionu 18o pp rez. w składzie 50 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II B w Arnswalde, potem od V 1942 w oflagu II d w Gross Born.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie 1939”. W-wa 1989.

     
    Kneblewski Lucjan Mieczysław
    [1910-?], mgr, por. rez. kaw.[1937]
    Ur. 26 X 1910. Ukończył gimnazjum i zdał maturę, a następnie wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. 1 I 1937. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w 2 szwadronie marszowym z 1 p. szwol. Walczył z Niemcami na Lubelszczyźnie. W końcowej fazie walk wraz z 1 szwadronem z 1 p. szwol. walczy w Grupie ppłk E. Wani. Po zakończeniu działań wojennych losy n/n. wojnę przeżył.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2002; J. S. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Pruszków 1995.

     
    Knopp Tadeusz Euzebiusz
    [1894-?], ppłk sł. st. piech.[1937]
    Ur. 14 VIII 1894 w Borszczowie. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy. W WP od XI 1918. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919 -1920. W 1920 zatwierdzony w stopniu por. sł. st. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 2 psp w Sanoku, gdzie dowodził m. in. kompanią. Do stopnia mjr-a sł. st. piech. awansowany 1 I 1928. W 1929 przeniesiony do Centralnej Szkoły Strzelniczej, skąd zostaje w 1930 przeniesiony na stanowisko kwatermistrza do 26 pp w Gródku Jagiellońskim, potem przesunięty na stanowisko d-cy batalionu. Awansowany 19 III 1937 do stopnia ppłk-a sł. st. piech. Przeniesiony do 64 pp w Grudziądzu na stanowisko I z-cy d-cy. W VIII 1939 mianowany d-cą Ośrodka Zapasowego 16 DP, z którym został przeniesiony do Radomia. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy OZ 16 DP, potem d-ca improwizowanego pułku zorganizowanego w Ośrodku Zapasowym 16 DP. Na czele pułku walczył z Niemcami w grupie „Kielce”. Uczestnik walk na Kielecczyźnie, potem Lubelszczyźnie. Dalsze jego losy n/n.
    Wg publikacji Katyń – Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk znajduje się na liście jeńców obozu w Starobielsku.
    Odznaczony: KN, KW 4xZKZ
    Dz. Pers. Nr 5 z 21 II 1928; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr8 z 31 III 1930; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Knothe Jerzy
    [1910-?], ppor. rez. art. mgr [1936]
    Ur. 21 XI 1910. Absolwent gimnazjum. Ukończył wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w latach 1933-1934 w baterii szkolnej art. plot. w Szkole Podchorążych Szkole Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 6 daplot. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszaw M IV. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficer ogniowego w baterii art. plot. w Grupie płk M. Ocetkiewicza. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Z. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003.

     
    Knycz Zdzisław Stanisław Michał
    [1898-+?], kpt. sł. st. art.[1935] 
    Ur. 07 IX 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w WP jako podoficer zawodowy art.  Absolwent Oficerskiej Szkoły dla Podoficerów w Bydgoszczy – klasa artyleryjska 1923-1925. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VII 1925 z przydziałem do 3 pap w Zamościu na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Następnie d-ca 2 baterii w I dywizjonie 3 pal Leg. Przeniesiony w 1939 z 3 pal do 21 pal, gdzie dowodził 4 baterią. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 baterii II dywizjonu 21 pal w składzie 21 DPGór. Uczestnik walk na szlaku bojowym 21 pal.
    Odznaczony: KN, KW
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1925; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Kobiaszwili Eugeniusz Szymon
    [1902-1976], rtm. dypl. kaw.[1934]
    Ur. 28 VII 1902. Pochodził z Gruzji, skąd przyjechał do Polski. W okresie od 5 VIII 1922 do 3 VII 1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 VII 1925. Jako oficer kontraktowy został przydzielony do 18 p. uł. Do stopnia por. awansowany  1 VII 1927. W latach 1933-1935 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia rtm sł. st. kaw. 1 I 1934. Po ukończeniu WSWoj., w stopniu rtm. dypl. sł. st. kaw. został przydzielony do sztabu Pomorskiej Brygady Kawalerii na stanowisko I oficera sztabu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu Pomorskiej Brygady Kawalerii, potem w szef sztabu w kombinowanej Brygadzie Kawalerii płk-a A. Zakrzewskiego. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Zwolniony z oflagu podobno w czasie wojny służył w oddziale gruzińskim zorganizowanym przez Niemców. Po wojnie znalazł się w Stanach Zjednoczonych, gdzie osiadł na stałe.
    Zmarł 13 V 1976 w Arlington /Vancuver  USA.
    Pochowany na cmentarzu gruzińskim w Leuville k. Paryża
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Przegląd Kawalerii Nr 83/1976;Londyn 1976

     
    Kobielski Bolesław Zbigniew
    [1911-?], por. sł. st. łącz.[1934]
    Ur. 14 X 1911 w Sobołówce. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. 15 VIII 1932 z starszeństwem od 15 VIII 1931 z przydziałem do 6 batalionu telegraficznego na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. łącz. 1 I 1934. W latach 1937-1939 dowódca szwadronu łączności w Kresowej Brygadzie Kawalerii i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczy e rejonie Piotrkowi Tryb. potem w walkach odwrotowych. w końcowej fazie walk uczestniczy w bojach na Lubelszczyźnie w składzie Grupy Kawalerii gen. W. Andersa.
    Odznaczony: BKZ
    Dalsze losy n/n.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Koblański Lucjan
    [1910-?], ppor. rez. kaw.[1938], w ZWZ/AK por. ps. „Lubicz”.
    Ur. 9 VII 191o. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 19 IX 1934- 15 VII 1935 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 4 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 4 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 szwadronie 4 p. uł. w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Biała Podlaska, gdzie dowodził m. in. IV Rejonem Małaszewice. Awansowany do stopnia por. rez. Przeniesiony potem na stanowisko kwatermistrza w sztabie Obwodu AK Biała Podlaska, potem od III 1944 w sztabie Inspektoratu AK Radzyń Podlaski. Podczas akcji „Burza” w 1944 pełnił funkcje kwatermistrza w oddziale OP 34 – 34 pp AK.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926 -1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935 -1939. Kraków 2003;I.Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995.
     

    Kobrzyński Roman Eugeniusz
    [1901-+?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 9 I 1904. Uczęszczał do gimnazjum. Od 1 IX 1925 do 1 VII 1926 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 75 pp w Chorzowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. Przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Batalionu KOP „Sarny”, gdzie pełnił funkcję adiutanta batalionu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta Batalionu Fortecznego KOP „Sarny”. Zginął podczas okupacji zamordowany przez Niemców.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kobylarz Stanisław Michał
    [1904-+?], kpt. sł. st. art.[1936]
    Ur. 23 IX 1904. Absolwent Szkoły średniej. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 5 pap we Lwowie na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Długoletni oficer 5 pap/pal, gdzie pełnił różne funkcje. Z dniem 5 V 1930 odkomenderowany z 5 pap na 4 miesięczny kurs dla oficerów zwiadowczych w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu powrót do 5 pal. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony z 5 pal do Wołyńskiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, od VII 1936 – 1938 był instruktorem w baterii szkolnej. W 1938 przeniesiony do 6 pal w Krakowie. W latach 1938 1939 pełnił funkcję d-cy 3 baterii w I dywizjonie 6 pal orz jednocześnie d-ca pułkowej Szkoły Podoficerskiej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii, a od 2 IX 1939 d-ca I dywizjonu 6 pal w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Krakowa na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem od V 1942 w oflagu II D w Gross Born.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927;Dz. Pers. nr 11 z 18 VI 1930; Rocznik oficerski 1928,1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 200o; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Pabich. Niezapomniane karty. Kraków 1982.

     
    Kobyliński Wacław
    [1907-1980], kpt. sł. st. piech. [1938]
    Ur.16 IX 1907. Absolwent gimnazjum. W latach 1927-1928 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-193o w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 193o z przydziałem do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Długoletni oficer 1 pp Leg. w Wilnie, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. w latach 1938-1939 pełnił funkcję adiutanta 1 pp Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta 1 pp leg. w składzie 1 DP leg. Walczył nad Narwią, potem na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945  przebywał w oflagu Nr II B w Arnswalde, potem od V 1942 w oflagu II D w Gross - Born. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał w Gdańsku, gdzie zmarł 9 II 1980.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; r. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006

     
    Koc Leon Wacław
    [1892-1954], płk dypl. sł. st. piech.[1934],
    Ur. 23 IX 1892 w Suwałkach, syn Włodzimierza. Od 1902 uczył się w gimnazjum rządowym w Suwałkach. Był członkiem tajnego kółka samokształceniowego. W 1905 po strajku szkolnym przenosi się do 7 klasowej szkoły handlowej w Suwałkach, którą ukończył w 1910 zdaniem egzaminu maturalnego. Dodatkowo w 1911 zdał eksternistycznie maturę z zakresu 8 klasowego gimnazjum klasycznego. Od 1910 studiował literaturę i historię sztuki na Wydziale Filozoficznym UJ w Krakowie i Uniwersytecie Lwowskim we Lwowie. Od III 191 członek ZWC i ZS. Ukończył kurs oficerski ZS. W VIII 1913 uczestniczył w letniej szkole oficerskiej w Stróży. Wybuch I wojny światowej 1 VIII 1914 zastał go w Druskiennikach, skąd przyjechał do Warszawy i brał udział w tworzeniu POW. Dowodził kompanią szkolną, potem szkołą podoficerską. Jednocześnie do 1 XII 1915 był członkiem oddziału lotnego. Od 1 XII 1915 służy w I Brygadzie Legionów. Mianowany 2 XII 1915 ppor. piech. zostaje przydzielony do 5 pp LP i od 20 I 1916 dowodzi 1 plutonem 4 kompanii. Walczył na Wołyniu i brał udział w bitwie pod Kostiuchnówką. Od 8 VII 1916 w zastępstwie dowodzi kompanią. W okresie przeszkalania Legionów przebywał na kursie wyszkolenia nr 2. W VII 1917 w przebraniu sierż. Udał się do obozu internowanych legionistów w obozie w Szczypiornie. Był jedynym oficerem nierozpoznanym przez Niemców. Wrza z wszystkimi internowanymi legionistami przewieziony z Szczypiorna do Łomży. Zwolniony z obozu 15 VII 1918. Od VII 1918 k-dt Okręgu POW Warszawa Miasto. 1 XI 1918 wysłany jako łącznik KN nr 1 do KN nr 4 w Lublinie. Bierze udział w pracach wojskowo-organizacyjnych Tymczasowego Rządu Ludowego Republiki Polskiej. Od 18 XI 1918 do końca XI 1918 przeprowadzał odbieranie broni od ewakuujących się żołnierzy niemieckich w punkcie granicznym w Mławie. Następnie od 1 XII 1918 d-ca kompanii w obozie szkoleniowym w Jabłonnie, potem do 10 III 1919 z zastępstwie d-ca baonu 2 pp Leg. Przeniesiony na stanowisko referenta wyszkolenia DOGen. Warszawa i do 3 I 1920 zajmował stanowisko I referenta sztabowego oficerów Inspektoratu Piechoty. Jednocześnie od IX-XI 1919 przebywał na kursie d-ców batalionu w szkole aplikacyjnej oficerów piechoty. 1 XII 1919 mianowany kpt. piech. Od 2 I-17 IV 1920 przebywał jako słuchacz w Szkole Sztabu Generalnego w Warszawie. Po przerwaniu kursu pełnił funkcję z-cy szefa sztabu 17 DP. W XII 1920 powraca do szkoły. Po ukończeniu kursu WSWoj. w X 1921 zweryfikowany w stopniu mjr-a SG sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do V 1924 pełnił funkcję szefa sztabu 1 DP Leg. w Wilnie. Następnie do 15 X 1924 dowodził baonem 6 pp Leg., a następnie do 6 XI 1926 pełnił funkcję III referenta w Inspektoracie Armii Nr I gen. E. Rydza-Śmigłego. Jednocześnie był w tym okresie czasu odkomenderowany jako referent do Oddziału IV Sztabu Generalnego. Od 7 XI 1926 do 11 V 1927 sprawował funkcję d-cy Obozu Warownego „Wilno”. 1 I 1927 mianowany ppłk SG sł. st. piech. Od 1 VI 1927 szef sztabu DOK II w Lublinie, potem od 9 VII 1931 d-ca 66 pp w Chełmnie. 1 I 1936 mianowany płk dypl. sł. sł. piech. obejmuje funkcję szefa Wojskowego Instytutu Naukowo-Oświatowego. W 1937 mianowany pomocnikiem d-cy DOK II Lublin. W latach 1937-1939 pełnił też funkcję II z-cy k-dta Koła 5 pp LP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku pomocnika d-cy DOK II. Od 13 IX 1939 był k0dtem Garnizonu Kowel, a po wkroczeniu Sowietów na terytorium Polski 17 IX 1939 zorganizował ł grupę o sile ok. 3 pułków, z którą walczył Niemcami i Sowietami na Lubelszczyźnie. 27 IX 1939 jego oddziały weszły w skład grupy płk-a dypl. T. Zieleniewskiego. 1 X 1939 po bitwie z Sowietami pod Momotami dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku, skąd został wywieziony w XII 1939 do Moskwy i osadzony na Łubiance. Skazany 17 XII 1940 na pobyt w łagrach, gdzie przebywał od 20 IV-11 IX 1941 w Workutłagu w Komi.  Po podpisaniu układu Majski-Sikorski w VIII 1941 został zwolniony z łagru we XI 1941. Służył w armii polskiej w ZSRR, potem po ewakuacji z ZSRR na Bliskim Wschodzie.
    Dalsze losy n/n
    Po wojnie przebywał w Wlk. Brytanii. Zmarł w 1954. Pochowany na cmentarzu Wolvercote w Oxford.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN z M, Pr 4 kl., KW4x, ZKZ
    Żonaty miał syna Wacława – Teodora/1922-1990/
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. II. W-wa 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969

     
    Koc Władysław
    [1910-?],por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 18 V 1910. Absolwent gimnazjum. W latach 1931-1932 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, a w latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W 19389 ukończył kurs dla oficerów w zakresie pionierstwa. Podczas kampania wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył pod Iłża, potem na Lubelszczyźnie.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żelewski. Dzieje Bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.

     
    Koch Władysław
    [1904-1944], ppor. rez. kaw.[1932], w ZWZ/AK ps. „Mistrz”
    Ur. 26 VIII 1904. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 15 VIII 1929 do 28 VI 1930 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych rezerwy kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 11 p. uł. w Ciechanowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 26 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 szwadronie marszowym 7 p. uł. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK. Początkowo działa na terenie Obwodu ZWZ/AK Węgrów, gdzie pełnił funkcję     k-da Rejonu I Stoczek, potem od 1944 w Warszawie. Pełnił m. in. funkcję z-cy d-cy plutonu 11 08 w pułku AK „Jeleń”.
    Poległ 13 IX 1944 w walce podczas Powstania Warszawskiego przy ul. Śniadeckich.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; „Jeleniowcy. Wspomnienia żołnierzy Pułku AK „Jeleń”. W-wa 1989

     
    Kochanek Władysław
    [1910-?],por. rez. piech.[1938]
    Ur. 9 V 1910. Służbę wojskową odbywał w latach 1931-1932 w 2 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty Zambrowie. Praktyki odbywał w 55 pp. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 6 psp w Samborze. Ewidencyjnie podlegał PKU Sanok. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1938 do stopnia por. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 2 psp w składzie 22 DPGór. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 2 psp.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w 1935-1939. Kraków 2003; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Kochański Bronisław
    [1898-?], rtm. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 10 I 1898. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 3 dyonie taborów, później w 3 szwadronie taborów. Następnie służba w 19 p. uł. Awansowny do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1938. W latach 1938-1939 pełnił m. in. funkcje adiutanta 19 p. uł. oraz d-cy szwadronu gospodarczego 19 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrz dywizjonu rozpoznawczego w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Kochański Jan Kazimierz
    [1914-1944], ppor. sł. st. kaw.[1937], CC, w SZP/ZWZ/AK ps. Alojzy”, „Jarma”, „Maciek”, por. [1942], vel Maciej zubowicz.
    Ur. 9 II 1914 we Lwowie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. Absolwent Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 1 p. szwol. w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-c plutonu w 1 szwadronie 1 p. szwol. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego i informacyjnego 1 p. szwol. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 dostał się do niewoli, skąd udało mu się zbiec. Od jesieni 1939 podejmuje działalność konspiracyjną w SZP. Skierowany na Litwę w celu ustalenia szlaków przerzutowych. W XII 1939 jako kurier został wysłany na Węgry, skąd przedostał się do Francji, gdzie bierze udził w kampanii francuskiej w Vi 1940. Walczył na stanowisku d-cy plutonu motocyklowego w 21 p. uł. 10 BKPanc.,  potem w Wlk. Brytanii, gdzie służył w 24 p. uł. 10 BKPanc. Po zgłoszeniu się do pracy konspiracyjnej w kraju zaprzysiężony 11 XII 1941 przeszedł przeszkolenie w pracy wywiadowczej. Skok do kraju w nocy z 3/4 III 1942. Przydzielony do wywiadu ofensywnego Oddziału II KG AK, gdzie był kierownikiem komórki bezpieczeństwa wywiadu. Zagrożony aresztowaniem w VI 1943 został przeniesiony do Oddziału II Komendy Obszaru AK Lwów, gdzie zajmował się sprawami technicznymi. Aresztowany razem z żoną Zofią 1 XI 1943 przy ul. Kleparowskiej we Lwowie pod przybranym nazwiskiem Maciej Zubowicz. Przewieziony na śledztwo z Lwowa do Warszawy. 16 II 144 wyprowadzony z celi na Pawiaku. Od tego czasu ślad po nim zaginął. Prawdopodobnie rozstrzelany w ruinach getta.
    Odznaczony: VM kl. 5.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Tajny Dz. Awansowy Nr 4 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Tucholski. Cichociemni. W-wa 1985; tenże: Spadochroniarze. W-wa 1991; J. Węgierski. Komendy Lwowskiego Obszaru i Okręgu Armii Krajowej 1941-1944. Kraków 1997.

     
    Kociatkiewicz Władysław 
    [1904-1940], kadet, kpt. rez. art.[1939], pośm. mjr [2007]
    Ur. 01 VIII 1904 w Warszawie, syn Władysława i Marii z Jaworskich. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 2 w Modlinie, gdzie w 1922 otrzymał świadectwo dojrzałości. Jako kadet brał udział w 1920 w wojnie polsko-bolszewickiej oraz w 1921 w III Powstaniu Śląskim. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany 1 X 1924 na stopień ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VII 1923 z przydziałem do 17 pap na stanowisko młodszego oficera baterii, potem przeniesiony do 10 pac. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. W 1926 przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 1 pan. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M. III. 19 III 1939 awansowany do stopnia kpt. rez. W VIII 1939 zmobilizowany do 30 pal w Brześciu. Następnie przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Lekkiej Nr 9 w Kobryniu, następnie z części oficerów ośrodka odszedł do Pińska. W nieznanych okolicznościach po 17 IX 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr art.
    Odznaczony: KW
    Dz. Pers. nr 9 z 26 IV 1928; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001 J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 102 z 01 X 1924; Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka –K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Kociejowski Stanisław
    [1901-?], rtm. sł. st. kaw.[1934]
    Ur. 10 VIII 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent 11 klasy Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy- klasa kawalerii. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 VIII 1922 z przydziałem do 3 psk na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VI 1924. Służył nadal w 3 psk w Wołkowysku, skąd został przeniesiony w 1930 do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do szwadronu kawalerii KOP „Zaleszczyki”. Awansowany do stopnia rtm. 1 I 1934. w latach 1937-1939 d-c szwadronu KOP „Zaleszczyki”. Przeniesiony latem 1939 z KOP do 11 p. uł. w Ciechanowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 szwadronu 11 p. uł. Walczył na szlaku bojowym 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii, od 13 IX 1939 w składzie Warszawskiego Pułku Ułanów zorganizowanego w Radzyniu Podlaskim. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 40 z 21 X 1922; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kocielski Lucjusz /Lucjan Erazm/
    [1911-?], ppor. rez. art.[1936]
    Ur. 25 XI 1911. Absolwent gimnazjum. W okresie od 18 IX 1933- 29 VI 1934 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki i ćwiczenia odbywał w 23 pal w Będzinie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 23 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Będzin. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 6 baterii II dywizjonu 23 pal w składzie 23 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 23 pal od Będzina na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie jego losy n/n. Prawdopodobnie w niewoli niemieckiej.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000 R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WQP 1935-1939. Kraków 2003 J. Przemsza – Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989; L. Szóstek. 23 Pal. Pruszków 1997.

     
    Koczwara Józef
    [1889-1978], płk sł. st. br. panc.[1936]
    Ur. 16 III 1889 w Mokrzyskach pow. Brzesko, syn Juliana i Jadwigi  z d. Wesołowskiej. W latach 1903-1911 uczył się w gimnazjum w Bochni, gdzie w 1911 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie nauki w gimnazjum od 1909 był członkiem „Zarzewia”. Od 1911 studiuje na Wydziale Prawa UJ w Krakowie. Był członkiem Akademickiego Koła TSL. W latach 1912-1913 przebywał na kursie abiturientów Akademii Handlowej. Od 1913 pracował jako urzędnik w prywatnej firmie w Tarnowie. W VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich. Służył w stopniu strzelca w 1 pp LP, potem od I 1915 w 1 p. uł. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 1 p. uł. LP. Awansowany do stopnia kpr., potem st. wachmistrza. Po kryzysie przysięgowym w Legionach w VII 1917 jako poddany austriacki został wcielony do armii austriackiej. Ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy. W stopniu chor. walczył na froncie włoskim. W 1918 mianowany ppor. kaw. Od XI 1918 w WP. Dekretem NW WP z 14 IV 1919 mianowany z dniem 1 IV 1919 ppor. sł. st. kaw.  Przydzielony do 11 p. uł. w którego szeregach bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany 1 IV 1920 do stopnia por. kaw. Podczas walk na froncie został ranny. Przebywał na leczeniu szpitalnym w szpitalu w Krakowie. Po wojnie pozostał 2 służbie stałej. Zweryfikowany w 1922 w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1921-1922 był instruktorem na kursie podchorążych kawalerii w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Przeniesiony w 1922 do 11 p. uł. w Ciechanowie na stanowisko kwatermistrza pułku. W VII 1924 mianowany k-dtem pułkowej szkoły podoficerskiej. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 VII 1925. W II 1927 przeniesiony do 5 psk w Tarnowie na stanowisko kwatermistrza. Awansowany 1 I 1930 do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. i przeniesiony do 18 p. uł. w Grudziądzu na stanowisko z-cy d-cy. W VI 1930 przeniesiony do Broni Pancernej i mianowany d-cą 2 Dywizjonu Samochodów Pancernych, potem od VII 1931 był d-cą 2 p. panc. W V 1934 powraca do służby w kawalerii. Od V 1934 z-ca d-cy 2 p. uł. w Suwałkach, a w IV 1935 zostaje mianowany d-cą 2 p. uł. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. kaw. 1 I 1936. W latach 1937-1939 dowodził I Grupą Pancerną, następnie d-ca broni pancernej Armii „Prusy” i na tym stanowisku walczy w kampanii wrześniowej 1939. 19 IX 1939 przekracza granicę z Węgrami. Internowany w obozie w m. Eger, skąd w VII 1941 zbiegł i przedostał się do kraju. Po przybyciu do Warszawy nawiązał kontakty konspiracyjne z ZWZ. Po zaprzysiężeniu pełnił funkcję szefa Wydziału Broni Szybkich w Oddziale III KG ZWZ/AK, później Główny Inspektor WSOP w KG AK. Brał udział w Powstaniu Warszawskim. Po upadku powstania od 2 X 1944 w niewoli niemieckiej. Przebywał początkowo w obozie w Lamsdorf, potem od XI 1944 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Płochocinie k. Warszawy, gdzie pracował jako księgowy w miejscowym gospodarstwie rolnym, potem przekształconym w PGR. Po przejściu na emeryturę mieszkał u swego brata Juliana w Morzyskach.
    Zmarł 6 V 1978 w Tarnowie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Szczepanowie k. Tarnowa.
    Odznaczony: VM kl. 5, PR kl. 5, KW4x, KN, ZKZ
    Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 45 z 26 IV 1919; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Bartosz. Biogram J. K. /w:/MSBUDN 1939-1056. T. 4. Kraków 1999; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990. J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986

     
    Koczyk Marian
    [1904-1939], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 2 VII 1904. Absolwent szkoły średniej. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w 2 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 6 pp. Leg. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 na stopień  ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 6 pp Leg. w Wilnie. Ewidencyjnie podlegał PKU W-wa M IV. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta II batalionu 6 pp leg. w składzie 1 DP Leg.  Walczył nad Narwią i Bugiem oraz na Lubelszczyźnie, gdzie po reorganizacji 1 DP Leg. dowodził plutonem w kompanii CKM 1 pp Leg. Poległ w walce 23 IX 1939 w rejonie Antoniówki.
    J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;W. Markert. 6 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2001

     
    Koellner – Zawisza Zbigniew Henryk
    [1893-1943], mjr sł. st. piech.[1928]
    Ur. 11 VII 1893. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1919. W stopniu por., bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 77 pp, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia mjr-a sł. st. awansowany 1 I 1928. Przeniesiony w V 1928 z 77 pp do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy batalionu. Przeniesiony w 1932 z 11 pp na stanowisko k-dta Placu w Rzeszowie. W 1934 przeniesiony z stanowiska k-dta Placu Rzeszów  na stanowisko k-dta PKU Pińczów. W latach 1937-1939 był k-dtem KRU Pińczów.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy batalionu wartowniczego w składzie Grupy Obrony „Stalowa Wola” od 10 IX-14 IX 1939 doraźnie przydzielonej do 6 DP. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. E czasie wojny aresztowany przez Niemców i osadzony w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu, gdzie został zamordowany 11 X 1943
    Odznaczony: KN, KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934.

     
    Kogut Antoni Józef
    [1905-1944], oficer sł. st. WP/KOP, kpt. [1938], w konspiracji ZWZ/AK, ps. „Kruszyna”, „Kuna”, „Mścisław”.
    Kmdt Obwodu ZWZ/AK Mielec III 1941 – II 1944. Okręg ZWZ/AK Kraków.
    Ur. 17 I 1905 we wsi Korzeniów pow. Dębica. Syn Józefa. Szkołę powszechną ukończył w Przecławiu. Uczęszczał następnie do gimnazjum w Dębicy, gdzie w 1927 zdał maturę. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych w Różanie, potem od IX 1928 – VIII 1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1930 z przydziałem do 49 pp w Kołomyi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1933. Po ukończeniu kursu dla oficerów w zakresie CKM mianowany w 1933 d-cą kompanii CKM w 49 pp. W 1935 jako wzorowy oficer przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Centralnej Szkoły Podoficerskiej KOP w Osiowcu na stanowisko d-cy kompanii szkolnej CKM. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piechoty 19 III 1938. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 w zmobilizowanym z kadry szkoły 135 pp rez., gdzie dowodzi 1 kompanią CKM I baonu. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 135 pprez. Po 17 IX 1939 uczestniczy w bitwie z sowieckim agresorem, potem pod Kockiem w grupie gen. F. Kleeberga, gdzie dowodził I baonem 135 pprez. Po kapitulacji od 05 X 1939 w niewoli niemieckiej, skąd po kilku dniach udało mu się zbiec. Ukrywał się na terenie pow. Mielec. Od XII 1939 czynny w konspiracji ZWZ/AK. Do III 1941 oficer szkoleniowy Obwodu ZWZ Mielec, a od III 1941 do II 1944 k-dt Obwodu ZWZ/AK Mielec. Po aresztowaniach dokonanych przez Niemców w I-II 1941 na terenie obwodu Mielec ZWZ przeprowadził reorganizację i odbudowę struktur ZWZ na podległym terenie. Odtworzył sztab obwodu. Organizacją dowodził prężnie i operatywnie odnosząc wiele sukcesów. Oficjalnie mieszkał i pracował w Chorzelowie. Z jego inicjatywy zorganizowano komórki dywersyjno-sabotażowe. Organizował szkolenie wojskowe.
    W I 1944 kpt. rez. S. Łuczyński „Boryna” z polecenia k-dta Okręgu AK Kraków przeprowadzał kontrolę na terenie IR AK Tarnobrzeg i Obwodu AK Mielec dot. sprawy samowolnego przeprowadzania akcji zbrojnych w celu zdobycia pieniędzy przez niektórych oficerów dywersji z IR AK Tarnobrzeg i Obwodu AK Mielec. Na skutek tendencyjnego przedstawienia sprawy przez „Borynę” k-dtowi okręgu z stanowiska inspektora zostaje odwołany mjr W. Tumanowicz „Jagra” oraz kpt. A. Kogut „Kruszyna” – wybitni d-cy konspiracji ZWZ/AK. „Jagra” zostaje przekazany do dyspozycji k-dta okręgu, natomiast kpt. „Kruszynę” oskarżono o wydanie zgody na przeprowadzenie akcji i po przesłuchaniu dokonanym przez „Borynę” i „Świdę” /Z. Sobotę /- kpt. A. Kogut został 17 II 1944 zastrzelony w lesie chorzelowskim przez patrol likwidacyjny „Kedywu” z Rzeszowa podległy „Świdzie”. W efekcie tych działań została zdezorganizowana działalność AK na tym terenie. Miejsce pochówku tego wielce zasłużonego żołnierza konspiracji niepodległościowej pozostaje nieznane.
    Kpt. „Boryna” zostaje „wynagrodzony” stanowiskiem k-dta IR AK Tarnobrzeg. Aresztowany 25 III 1944 przez Niemców w Krakowie zginął w 1944 w obozie koncentracyjnym w Gross – Rosen. Z. Sobota szef Kedywu” w Podokręgu AK Rzeszów był potem szefem sztabu Podokręgu Rzeszowskiego AK. Po wielu latach okazało się, że był agentem niemieckim potem współpracował z NKWD i MBP. Największe korzyści z tej sprawy odnieśli Niemcy.
    Rodziny nie założył.
    Rocznik oficerski MSWoj. 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczpospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP-ZWZ-AK 1939-1945. Kraków 1994; A. Zagórski. Okręg Kraków AK /w:/ AK – rozwój organizacyjny. W-wa 1996; K. Łubieński. Kartki z wojny. W-wa 1971; Kopie przesłuchań przeprowadzonych przez „Świdę” i „Borynę”. / Zbiory własne/

     
    Kohaut Tadeusz Czesław
    [1902-1966], rtm. sł. st.[1936]
    Ur. 11 VIII 1902 w Jarosławiu, syn Władysława i Eleonory z Bogdanowiczów. Absolwent gimnazjum w Jarosławiu. Od Xi 1918 ochotniczo służy w 10 pp w Przemyślu. Uczestniczy w wojnie polsko-ukraińskiej. Od IV 1919 w szeregach 36 pp walczy w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie służy nadal w WP. W okresie 12 IX 1923- 1 VII1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, którą ukończył w IV 1924, potem odbywał praktyki w pułku kawalerii. Od X 1924 do VIII 19326 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1926 z przydziałem do 22 p. uł. w Brodach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. W okresie od 22 IX – 21 XII 193o przebywał na kursie dla oficerów w Centralnej Szkole Strzelniczej. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii kurs dla d-ców szwadronu CKM. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1936. Przeniesiony do 2 psk w Hrubieszowie. W latach 1937-1939 był k-dtem Szkoły Podoficerskiej CKM Wołyńskiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu CKM 2 psk w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. W czasie bitwy pod Mokrą 2 IX 1939 został ciężko ranny. Przebywał w niewoli niemieckiej m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 służy w PSZ na Zachodzie. Przydzielony do 16 Samodzielnej Brygady Pancernej. Od 30 VIII 1946 pracował w Archiwum i Muzeum Sił Zbrojnych. Zdemobilizowany 9 IX 1948. Mieszkał w Wlk. Brytanii, potem wyjechał do Kanady. Mieszkał w Ottawie.
    Zmarł 12 IX 1966 w Ottawie /Kanada/
    Odznaczony: VM kl. 5 13736
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Roczniki oficerskie 1928,1932;Dz. Pers. nr 1 z 28 I 1931;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków”. W-wa 1991; G. Łukowski. Biogram T. Cz. K. Kawalerowie VM 1792-1945. T III/1939/cz. I. Koszalin 1997; Przegląd Kawalerii nr 45. Londyn 1966.

     
    Koiszewski Mikołaj Antoni
    [1885-1942], płk kaw. st. sp.[1919]
    Ur. 14 XI 1885 w Warszawie, syn Mikołaja i Jadwigi z Kraszewskich. Uczył się w Korpus Kadetów w Nowogrodzie i Połtawie. Od IX 1904 służy w armii rosyjskiej. Ukończył Mikołajewską Szkolę Oficerską Kawalerii. Mianowany chor. kaw. służył w 5 p. uł. , potem kolejno ppor. por. rtm. W czasie I wojny światowej walczył na froncie Zachodni,. W 1915 ranny pod Drzyświatami. Od XII 1917 w I Korpusie Wschodnim, później w 5 Dywizji Syberyjskiej. Do kraju wrócił w VII 1920. Służył w Grupie gen. Sadowskiego, dowodził m. in. 12 p. uł. W nocy z 9/10 X 1920 dowodził osobiście brawurowym atakiem na Korosteń na czele 3 spieszonych szwadronów. Za ten czyn odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu płk-a sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 1 I 1921 do 1 VI 1924 był   d-cą 12 p. uł., potem od 1 VI 1924 do 17 XI 1926 d-cą XIII Brygady Kawalerii. Następnie przeniesiony  w 1927 do Kadry Oficerów Kawalerii z przydziałem do dyspozycji szefa Departamentu II MSWoj. Przeniesiony z dyspozycji Szefa Departamentu II MSWoj. do komendy Placu Lublin, gdzie objął funkcję k-dta Placu miasta Lublin, potem w 1930 członek Oficerskiego trybunału Orzekającego – Biuro Personalne MSWoj. Od 1932 w dyspozycji szefa Departamentu Kawalerii MSWoj. Przeniesiony w stan spoczynku z dniem 28 II 1933. Mieszkał w Lublinie i utrzymywał się z emerytury. Podczas kampanii wrześniowej 1939 brał udział w działaniach na Lubelszczyźnie. Wzięty do niewoli przebywał w obozie przejściowym w Radomiu skąd udało mu się zbiec i następnie przedostać do Warszawy. Aresztowany w Warszawie został wywieziony 13 IX 1942 do KL Oświęcim, gdzie został zamordowany w 1942.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 251, KW 2x, KN
    Od 1911 żonaty z Niną Jazykow miał córkę Helenę /1912-1953/
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928, 1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930;Dz. Pers. Nr 15 z 23 V 1927; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931 /tu zmiana daty ur. z 7 IX 1879 na 14 XI 1885/; M. Rezler. Biogram M. K. [w:] Kawalerowie VM 1792-1945. T. II /1914-1921/cz. 1. Koszalin 1991.

     
    Kojder Józef
    [1895-1940], mjr sł. st. piech.[1938], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 9 XI 1895 w Mieżyńcu pow. przemyski, syn Wincentego i Marii z Juśkiewiczów. Uczęszczał do gimnazjum w Przemyślu. Członek Związku Strzeleckiego. W latach 1914-1917 żołnierz 1 pp LP, a od 1917 działa w POW. Od XI 1918 w WP. Początkowo służy w kompanii borysławskiej, potem w Baonie Strzelców Sanockich. Brał udział w wojnie z Ukraińcami. Od 1919 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 1 pp Leg., potem od 1920 w 167 pp., przemianowanym później na 75 pp. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 75 pp pełnił różne funkcje m. in. d-ca plutonu, kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 VII 1923. Przeniesiony w 1925 z 75 pp do 9 batalionu KOP „Kleck” na stanowisko d-cy kompanii. W 1930 przeniesiony z KOP do 78 pp na stanowisko d-cy kompanii. W 1933 przeniesiony z 78 pp do KOP z przydziałem do Baonu KOP Iwieniec na stanowisko d-cy kompanii. Przeniesiony po 1936 z KOP do 34 pp. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 19 III 1938. W latach 1938-1939 k-dt obwodowy Obwodu PW Nr 34 przy 34 pp Biała Podlaska. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II baonu utworzonego przez 34 pp dla 95 pp rez. w składzie 39 DPRez. Uczestnik walk n Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV lub v 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany ppłk piech.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 7152, KN, KW4x, SKZ, Medalem za Wojnę 1918-1921.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 8 28 VI 1933: R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Kokoszka Józef
    [1894-?], ppłk sł. st. piech.[1936]
    Ur. 13 XI 1894 w Świlczy k. Rzeszowa. Uczęszczał do gimnazjum w Rzeszowie. W latach 1914-1918 żołnierz 2 pp I Brygady Legionów Polskich. Brał udział w kampanii karpackiej i wołyńskiej. Od XI 1918 WP. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 1 pp Leg. Awansowany do stopnia por. 1 IV 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 1 pp Leg., potem od 1922 w 56 pp, gdzie pełnił różne funkcję m. in. d-ca kompanii. Do stopnia mjr-a sł. st. piech. awansowany 1 I 1927. W IV 1927 mianowany d-cą II batalionu 56 pp w Krotoszynie. W 1929 przeniesiony macierzyście do kadry oficerów piechoty z jednoczesnym przeniesieniem z 56 pp do Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 2 w Biedrusku na stanowisko d-cy. Z dniem 1 XI 1932 przeniesiony z Batalionu Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 2 do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy Baonu KOP. Do stopnia ppłk-a sł. st. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony do 58 pp w Poznaniu na stanowisko I z-cy d-cy pułku. W końcu VIII 1939 mianowany d-cą Ośrodka Zapasowego 14 DP, z którym ewakuował się na Lubelszczyznę. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy Ośrodka Zapasowego 14 DP, potem dowodzi batalionem zorganizowanym w ośrodku i przydzielonym do 29 Brygady Piechoty przydzielonej do 39 DP Rez. Walczył z Niemcami na Lubelszczyźnie. Po wojnie w kraju.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 71 18, KN, KW, ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1923,1924, 1928,1932; Dz. Pers. Nr 15 z 23 V 1927; Dz. Pers. Nr 11 z 6 VII 1929; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kokot Józef Marcin
    [1912-1939], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 26 I 1912. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku   d-cy  plutonu moździerzy 2 kompanii CKM II batalionu z /ON Oświęcim/ 203 pp rez. w składzie 55 DP Rez. Walczył z wrogiem na szlaku bo0jowym pułku. Podczas walk w Puszczy Solskie 16 IX 1939 zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu polowym, gdzie zmarł 21 IV 1939. Pochowany na cmentarzu w Zwierzyńcu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Kolańczyk Stefan
    [1914-?], ppor. sł. st. art.[1936]
    Ur. 28 VII 1914. Absolwent gimnazjum. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 9 baterii szkolnej szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 4 pal. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 3 pal w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu w 7 baterii III dywizjonu 3 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 3 pal w składzie 3 DP Leg. Brał udział w walkach n Kielecczyźnie, potem n Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Tenże Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Tajny Dziennik Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 2005.

     
    Kolasiński Stanisław
    [1916-1996], ppor. sł. st. piech.[1938], w PSZ, por. [1942], kpt. [1946] cc ps. „Śmiga”, „Ulewa” vel Stanisław Brela, vel Stanisław Wilkosz
    Ur. 16 XI 1916 w Mokrzyskach pow. Brzesko n Podkarpaciu, syn Ferdynanda – Feliksa i Anny z d. Madej. Absolwent gimnazjum w Brzesku, gdzie w 1935 zdał maturę. W latach 1935-1936 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 30 DP przy 82 pp w Brześciu nad Bugiem, potem w latach 1936-1938 w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 6 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1928-1939 d-ca 2 plutonu 2 kompanii w I batalionie 6 pp Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-c d-cy 31 dywizyjnej kompanii kolarzy 1 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 1 DP leg. m. in. nad Narwią, pod Pułtuskiem, Wyszkowem, Kałuszynem, potem na Lubelszczyźnie, gdzie walczy 23 IX 1939  pod Tarnawatką. Podczas walk zostaje ranny. Leczył się do 15 XI 1939 w szpitalu w Zamościu, skąd zbiegł i ukrywał u rodziny w Tarnowie. 5 I 1940 k. Solinki  przedostał się na Węgry, a stamtąd skąd do Francji. Bierze udział w szeregach 8 pp w składzie 3 DP udział w kampanii francuskiej. Po klęsce Francji ewakuował się w 21 VI 1940 do Wlk. Brytanii, gdzie został przydzielony do I Brygady Strzelców. Awansowany do stopnia por. 1 I 1942. Przeszkolony od 16 X 1942 w dywersji i zaprzysiężony 31 I 1943. Skok do kraju w nocy z 13/14 III 1943 na Placówkę „Kra”. Od 14 III do 15 VI 1943 przebywa na aklimatyzacji. Następnie otrzymuje przydział do Kedywu Okręgu AK Lwów. Od 16 V 943 był d-cą I oddziału dyspozycyjnego, potem od 30 III 1944 do 15 VI 1944 dowodził samodzielnym oddziałem leśnym. Brał udział w wielu akcjach dywersyjnych oraz akcjach odwetowych przeciw UPA. W VI 1944 przeniesiony na d-cę 2 kompanii 19 pp AK w rejonie Prus k. Lwowa. 19 VII 1944 aresztowany wraz z dużą grupa mężczyzn Polaków i wywieziony n Węgry, potem do Wiednia. Od 5 VIII 1944 do 20 IV 1945 przebywał w obozie pracy „Vocie” w Hamburgu, skąd uciekł i ukrywał się do spotkania żołnierzy amerykańskich 2 V 1945. 5 V 1945 znalazł się w Wlk. Brytanii. Od VI 1945 do 16 IX 1946 służył w 4 DP PSZ na zachodzie jako d-ca kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1946, potem służy w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. Po demobilizacji i ukończeniu kursu tapicerskiego pracował w tym zawodzie. Od 10 XI 1951 do III 1953 przebywał w Niemczech Zachodnich gdzie pracował w Delegaturze WiN. Po powrocie do Londynu w 1953 pracuje kierownik potem właściciel sklepu. Do czasu przejścia na emeryturę w 1983 czynny w organizacjach kombatanckich. Był członkiem m. in. koła Spadochroniarzy Cichociemnych AK, gdzie był wiceprezesem, a od 1987 prezesem Koła. Pełnił także inne funkcje. W 1996 powrócił do kraju. Mieszkał w Tarnowie, gdzie zmarł 16 XI 1996. Pochowany na miejscowym cmentarzu Komunalnym.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x,ZKZ z M
    Żonaty od 1977 z Krystyną Wasilewskich.
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Tucholski. Cichociemni. W-wa 1985; Tenże; spadochroniarze. W-wa 1991; G. Mazur-J. Węgierski. Konspiracja Lwowska 1939-1944. Słownik biograficzny. Katowice 1997; J. Garliński. Politycy i Żołnierze. W-wa 1991.

     
    Kolasiński Tadeusz Jan
    [1902-1943], kpt. dypl. sł. st. art.[1936]
    Ur. 21 X 1902 w Lesku. Absolwent gimnazjum. W okresie 1923-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 7 pac w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por., awansowany 15 VIII 1928. Z dniem 1 x 1931 przeniesiony z 7 pac w Poznaniu do Dyonu Pomiarów Artylerii w Toruniu. Ukończył kurs d-ców baterii w CWArt. W latach 1933-1935 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Do stopnia kpt. dypl.  sł. st. art. Awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 był d-cą 2 baterii I dywizjonu 12 pal w Tarnopolu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 12 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 12 DP. Po rozbiciu dywizji przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie był oficerem w biurze gen. K. Sosnkowskiego. W III1940 skierowany na kurs do francuskiej Szkoły Wojennej w Paryżu. W VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii. Przebywał w Szkocji i tam służył w Brygadzie Strzelców. 
    Zmarł 11 X 1943 w m. Perth w Szkocji.
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926;Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2005; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Kolenda Jan
    [1905-+?], por. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 14 V 1905. Absolwent szkoły średniej. W okresie 17 IX 1928-28 VII 1929 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty. W Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech.15 VIII 1931 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu w 9 kompanii III batalionu 7 pp Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów w składzie 1 pułku strzelców pieszych zmot.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno - Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Kolendowski Edmund Izydor
    [1898-?],mjr sł. st. piech.[1935], po 1945 ppłk/płk
    Ur.4 IV 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Brał udział w szeregach 1 p. strz. lwowskich przemianowanym 8 IV 1919 na 38 pp. w walkach na froncie ukraińskim. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 38 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1927 dowodził kompanią. W 1927 przeniesiony z 38 pp do kadry oficerów piechoty z przeniesieniem z dniem 20 XI 1927 do Biura Personalnego MSWoj. w Warszawie, potem do Oficerskiej Szkoły Piechoty na stanowisko instruktora, skąd powraca do 38 pp. Przeniesiony w 1931 z 38 pp do KOP na stanowisko d-cy kompanii. Do stopnia mjr-a sł. st. piech. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony do 18 pp w Skierniewicach, gdzie dowodził batalionem, potem pełnił funkcję kwatermistrza oraz jednocześnie II z-cy d-cy pułku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był d-cą nadwyżek 18 pp, potem d-ca I batalionu 1 rez. pułku piech. sformowanego 14 IX 1939 w rejonie Rejowca z nadwyżek 18 pp w składzie 29 Brygady Piech. Podczas walk na Lubelszczyźnie był ranny. Po kapitulacji oddziałów polskich znalazł się w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Służył w WP. W 1945 dowodził 12 pp w składzie 4 DP.
    Odznaczony: KN, KW2x,SKZ
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 27 z 29 XI 1927; Dz. Pers. nr 27 z 29 XI 1927; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
     

    Kollak Marian Józef
    [1913- 1939], mgr, ppor. rez. kaw. [193]
    Ur. 7 IX 1913. Absolwent gimnazjum z 1934. Służbę wojskową odbywał od 19 IX 1934-15 VII 1935 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, potem do IX 1935 praktyki w 7 p. uł. w Mińsku Maz. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych w 7 p. uł. awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 7 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 szwadronie 7 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami w rejonie Chorzele-Pułtusk. 3 IX 1939 podczas walk zostaje ciężko ranny. Przewieziony do szpitala w Warszawie, gdzie 9 IX 1939 zmarł w wyniku odniesionych obrażeń.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992;R. Rybka – K. Stefan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Kolm Ryszard
    [1910-1995], por. sł. st. piech.[1936], profesor socjologii
    Ur. 26 III 1910. Absolwent gimnazjum. W latach 1927-1928 w szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 52 pp w Złoczowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 193-1939 był d-cą plutonu łączności w 52 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 52 pp w składzie 12 DP. Walczył na Kielecczyźnie. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II E, potem w oflagu II d w Gross-Born. W 1945 ewakuowany z grupą jeńców w głąb Niemiec. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 pozostał na Zachodzie. Początkowo w Brytanii, skąd wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie ukończył wyższe studia uzyskując stopień dr-a. Był profesorem socjologii i wykładowcą na Uniwersytecie Katolickim w Waszyngtonie.
    Zmarł 6 II 1995 w Stanach Zjednoczonych
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Biuletyn SPP „Rzeczypospolita Podchorążacka” Nr 2/1995

     
    Kolmer Alfred
    [1903-?], ppor. rez. kaw.[1929]
    Ur. 2 XI 1903. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii Nr 3 w Śremie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1929 z przydziałem do 8 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Żywiec. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie kawalerii dywizyjnej 21 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 21 DPGór.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Kołakowski Izydor
    [1908-1939], por. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 23 VI 1908 w Miłoszewicach pow. Przasnysz, syn Damazego i Julii z Ropelewskich. Od 1915 uczył się w 7 klasowej szkole powszechnej, a po jej ukończeniu od 1922 uczęszczał do Gimnazjum Humanistycznego w Przasnyszu. Po ukończeniu 5 klasy gimnazjum w X 1927 wstępuje ochotniczo do służby w WP. Służbę wojskową odbywa w 1 p. łącz. Ukończył pułkową szkolę podoficerską. Mianowany st. szer., potem w XII 1930 kpr. Po ukończeniu służby czynnej pozostaje w wojsku jako podoficer zawodowy. W IV 1930 mianowany plut. sł. st. Od VIII 1931 służy w 3 batalionie telegraficznym w Grodnie. Od X 1931 do VIII 1934 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy – klasa kawaleryjska. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 14 VIII 1934 z przydziałem do 9 psk w Grajewie na stanowisko d-cy plutonu, potem instruktor w pułkowej szkole podoficerskiej, potem oficer oświatowy. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 pełnił jako p. o. funkcję d-cy 3 szwadronu w 9 psk. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 szwadronie 9 psk, potem dowodzi 3 szwadronem w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył na terenie Prus Wschodnich. Poległ w walce 13 IX 1939 w Domanowie.
    Pośmiertnie odznaczony VM kl. 5 nr 11882. Od 1969 Szkoła Podstawowa w Romanowie nosi jego imię.
    Od I 1939 był żonaty z Wandą z d. Malczewska.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1989; R . Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934;Z. Gnat-Wieteska. 9 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1999 ; Grajewiak. Pl.

     
    Kołodziejczyk Andrzej
    [1895-1940], mjr sł. st. piech.[1937], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 18 XI 1895 w Sułoszowej pow. olkuski, syn Piotra i Agnieszki z Dolnych. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Warszawie w 1914. W latach 1914-1918 żołnierz Legionów Polskich. Ukończył w 1917 kurs oficerski. W WP od XI 1918. Podczas wojny polsko-bolszewicka 1919-1920 dowodzi 3, potem 5 kompanii 28 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 77 pp. W 1923 został odkomenderowany z 77 pp do Centralnej Szkoły Strzelniczej. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1925. W 1928 nadal służył w Centrum Wyszkolenia Strzeleckiego. Etatowo w 77 pp. Z dniem 31 III 1931 przeniesiony CSS do 73 pp w Katowicach na stanowisko d-cy kompanii. W 1934 przeniesiony z 73 pp do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko instruktora. Awansowany 19 III 1937 do stopnia mjr-a sł. st. piech. i przeniesiony do 48 pp na stanowisko d-cy batalionu. W latach 1938-1939 d-ca I batalionu 48 pp w Stanisławowie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi I baonem 48 pp w składzie 11 DP. Walczył w rejonie Jasła, potem od 11-13 IX 1939 pod Przemyślem i od 16-18 IX 1939 w Lasach Janowskich, potem, w walkach odwrotowych w kierunku Lwowa. Podczas walk ranny pod Łososina. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Wieziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Odznaczony: KN, SKZ, Medalem za wojnę 1918-01921.
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany ppłk piech.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 11  z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975 Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Kołodziejski Józef
    [1909-1939], ppor. rez. art.[1933]
    Ur. 28 XI 1909. Absolwent szkoły średniej. W okresie 11 VIII 1930-29 VI 1931 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 7 pal w Częstochowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Kutno. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 3 baterii 6 pal w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 6 pal od Krakowa na Lubelszczyznę. Poległ w walce 16 IX 1939 w lesie Podlesie.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Górecku Kościelnym.
    Odznaczony: KW
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Pabich. Niezapomniane karty. Kraków 1982

     
    Kołowrocki Tadeusz
    [1904-?], por. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 10 VII 1904. Ukończył szkołę średnią. W latach 1928-1929 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różnie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 9 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1979. W latach 1937-1939 pełnił funkcje oficera administracyjno-materiałowego 79 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 179 pp rez. w składzie 50 DP Rez. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Kołtowski Kazimierz
    [1913-1939], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 26 VIII 1913. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w okresie 1934-1935 na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 12 DP przy 54 pp w Tarnopolu. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 1 kompanii 51 pp w składzie 12 DP przydzielonej do armii „Prusy”. Walczył na kielecczyźnie. Poległ w walce z Niemcami 9 IX 1939 pod Iłżą. Pochowany na cmentarzu w Iłży.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Kołtun – Rozłucki Władysław
    [1910-1939], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 14 X 1910. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 45 pp. Walczył na szlaku bojowym 45 pp pod Tomaszowem Maz., potem na Lubelszczyźnie. Podczas walk został ciężko ranny. Zmarł 21 IX 1939 w szpitalu Bobolanum w Lublinie.
    Pochowany na cmentarzu wojennym w Lublinie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Kołwzan Antoni
    [1905-1940], por. sł. st. piech.[1939], pośm. kpt.[2007]
    Ur. 3 XII 1905 w m. Motowilicha w Rosji, syn Kazimierza i i Wacławy z Piotrowiczów. Uczęszczał do szkoły średniej. Od 1928 służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 86 pp w Helenowie k. Mołodeczna na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu w 2 kompanii I batalionu 86 pp. Awansowany 19 III 1939 do stopnia por. sł. st. piech. W 1939 przeniesiony z 86 pp do 28 pp w Łodzi. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadu 28 pp w składzie 10 DP. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów unika niewoli. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV lub V 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Komander Jan Piotr Stanisław
    [1898-?], kpt. sł. st.  piech.[1924]
    Ur. 12 VI 1898. W wP od XI 1918. Uczestnik Wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920.Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Mianowany ppor. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 36 pp w Warszawie, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony z dniem 1 IX 1928 z 36 pp do Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty 6 a w Rawie Ruskiej na stanowisko instruktora. Przeniesiony w 1931 z Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 6a do 73 pp w Katowicach, gdzie był m. in. d-cą kompanii. Przeniesiony po 1934 na stanowisko kmdta 173 Obwodu PW przy 73 pp, potem jednocześnie w latach 1938-1939 d-ca sosnowieckiego Baonu Obrony Narodowej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 201 pp rez. w skaldzie 55 DP Rez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928;Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Komarnicki Józef
    [1906-1978], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 27 XII 1906. Ukończył szkołę średnią. W okresie 15 XI 1929- 27 VII 1930 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 84 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d- ca plutonu w 4 kompanii II batalionu 84 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii CKM w II batalionie 184 pprez. w składzie 60 DP Rez. „Kobryń”. Uczestnik walk na Polesiu i Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Lublinie, gdzie zmarł w V 1978.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939.W-wa 1989.

     
    Komornicki Andrzej Maria Józef
    [1910-1970], por. rez. art. [1937]
    Ur. 23 X 1910. Absolwent gimnazjum. W okresie VII 1928- 20 IV 1929 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 6 dak. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany 1 I 1932 do stopnia ppor. rez. art. z przydziałem do 6 dak. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń zostaje 1 I 1937 awansowany do stopnia por. rez. art. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów M. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera obserwacyjnego 2 dak w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Ciężko ranny 23 IX 1939 pod Jacnią. Przebywał w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Zmarł 1970 w m. Słowianówko pow.  Złotów
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy artylerii. Pruszków 20oo; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Komornicki –Nałęcz Stanisław
    [1898-1940], mjr sł. st. art.[1934], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 26 VIII 1898 Równem, syn Prota /inż. chemika/ i Ewy z Niesiołowskich. Maturę zdał w 1916 w Wiedniu. Od 10 V 1916 służy w armii austriackiej. Walczył na froncie rosyjskim. Od 9 XI 1918 w WP. Walczył z załodze pociągu pancernego „Piłsudczyk” na froncie wojny polsko-ukraińskiej, a od IV 1919 na froncie wojny polsko-bolszewickiej. W 1919 mianowany ppor. art. Wyróżnił się 20 III 1920 pod Machowem. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony w 1923 do 23 pap na stanowisko      d-cy plutonu. Do stopnia kpt. awansowany 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Następnie m. in. d-ca baterii w 23 pap. W 1930 przeniesiony z 23 pap do Biura Ogólno-Organizacyjnego MSWoj. na stanowisko referenta. Z dniem 8 IV 1931 skierowany z Biura Ogólno-Organizacyjnego MSWoj. na 5 i ½ miesięczny kurs udoskonalający oficerów artylerii. Po ukończeniu kursu powraca do służby na poprzednie stanowisko w Biurze Ogólno-organizacyjnym MSWoj. Z dniem 1 VIII 1933 przeniesiony do 17 pal z Biura Ogólno-Organizacyjnego MSWoj. w Warszawie na stanowisko d-cy baterii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1934. Następnie od IV 1934 d-ca II dywizjonu, potem III dywizjonu w 17 pal w Gnieźnie. Od XII 1938 I z-ca d-cy 13 dak w garnizonie Brody. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy dywizjonu armat 75  mm w załodze „Brześć nad Bugiem”. Walczył w obronie Brześcia. Następnie w niewoli sowieckiej. Wieziony w obozie przejściowym w Szepietówce, potem w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub w V 1940.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 5182, ZKZ
    Żonaty z Izabelą z Szulców. Miał syna Jacka/1933/, córki Izabelę /1934, Marię /1938/
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośm. ppłk art.
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930Dz. Pers. Nr 8 z 3 VIII 1931Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;Roczniki oficerskie 1924,1928,932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; G. Łukowski. Biogram St. K. /w:/ Kawalerowie VM kl. 5 1792-1945. T. II /1914-1921/, cz. 1. Koszalin 1991.

     
    Komorowski Janusz
    [1905-1993], kadet, rtm sl. st. kaw. [1938], w PSZ mjr/ppłk
    Ur. 05 X 1905 w Wiśniowej. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1926-1928 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 1 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Jeździec polskiej ekipy olimpijskiej w 1936. Od 1937 oficer w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu w Grupie Sportu Konnego.. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1938. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 1 p. uł. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Walczy na szlaku bojowym pułku. Od 20 IX 1939 po reorganizacji z pozostałością 1 p. uł. wchodzi w skład Brygady Kawalerii „Edward”. W składzie SGO „Polesie” walczy pod Kockiem. Od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau, skąd został uwolniony 29 IV 1945. Po wojnie pozostał na zachodzie. Początkowo służył w II Korpusie Polskim we Włoszech, a po ewakuacji oddziałów II KP od 1946 w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia mjr-a kaw. Po demobilizacji w 1948 pracował jako instruktor jazdy brytyjskich olimpijczyków. Z Wlk. Brytanii wyemigrował do Argentyny, skąd powrócił do kraju w 1972.
    Zmarł w Warszawie 24 XI 1993. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Komorowski Tadeusz Marian
    [1895-1966], oficer sł. st. kaw. WP, płk [1933], w ZWZ/AK, gen. bryg.[1940], gen. dyw. [1944], ps. „Bór”, „Gajowy”, Korczak”, „Lawina”, „Prawdzic”, „Znicz” vel Jerzy Korabski
    Ur. 01 VI 1895 w Chroborowie pow. Brzeżany, syn Mieczysława /administratora majątku/ i Wandy z d. Zalewskiej. Od 1905 do 1913 uczęszczał do VIII Gimnazjum we Lwowie, gdzie otrzymał w 1913 świadectwo dojrzałości. Od IX 1913 służył w armii austriackiej. Do III 1915 studiował w Akademii Wojskowej w Wiedniu. Następnie dowodził plutonem na froncie rosyjskim i włoskim. Awansowany do stopnia por. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od  XI 1918-20 VIII 1920 służył w 9 p. uł., gdzie dowodził m. in. szwadronem KM, potem od 1 I 1920 dyonem, a następnie z-ca d-cy pułku. Awanswoany do stopnia rtm. 19 VIII 1920. Od 20 VIII-31 VIII 1920 dowodził przejściowo 12 p. uł. Podczas walk 31 VIII 1920 ranny w bitwie pod Komarowem. Następnie ponownie od 1 IX 1920 do III 1924 w 9 p. uł. Mianowany mjr sł. st. kaw. 1 VII 1923. W latach 1922-1923 był odkomenderowany do Oficerskiej Szkoły Artylerii , gdzie był instruktorem jazdy konnej. W okresie III 1924-1926 był z-cą d-cy 8 p. uł. W latach 1926-XI 1927 pełnił funkcję k-dta Szkoły Podoficerów Zawodowych, potem XI 1927-XI 1938 d-ca 9 p. uł. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. kw. 1 I 1928. a do stopnia płk-a sł. st. kaw. 1 I 1933. W okresie od XI 1938 do VIII 1939 był k-dtem Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. W okresie VIII 1939-IX 1939 d-ca Ośrodka Zapasowego Kawalerii w Garwolinie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi do 14 IX 1939 Zgrupowaniem Kawalerii Garwolin. Walczy na Lubelszczyźnie. Od 14 IX-22 IX 1939 z-ca d-cy Kombinowanej Brygady Kawalerii płk-a A. Zakrzewskiego. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 działa od X 1939 na terenie Krakowa w konspiracji niepodległościowej. Był współzałożycielem organizacji wojskowej o nazwie „Kaerge”.  Od 8 II 1940 do VIII 1941 pełnił funkcję k-dta Obszaru Krakowskiego ZWZ. Mianowany gen. bryg. 3 V 1940. Zagrożony aresztowanie odwołany formalnie z funkcji w VIII 1941. Po opuszczeniu Krakowa latem 1941 ukrywał się w Warszawie. Od IX 1941 VII 1943 pełni funkcje z-cy      k-dta Gł. ZWZ/AK, jednocześnie od jesieni 1941 pełnił funkcję k-dta Obszaru Zachodniego ZWZ/AK z siedzibą w Warszawie. Po aresztowaniu przez gestapo gen. S. Roweckiego został mianowany z dniem 17 VII 1943 k-dtem Gł. AK. Awanswony 1 III 1944 do stopnia gen. dyw. Dowodził walkami AK podczas Powstania Warszawskiego 1 VIII -2 X 1944. Po upadku powstania w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu Langwasser k. Norymbergi, potem w IV C w Colditz, a od IV 1945 w obozie Markt-Pongau  Mianowany Naczelnym wodzem WP od 5 X 1944 do 5 V 1945. Po uwolnieniu z niewoli 4 V 1945 w Londynie, gdzie od 28 V 1945 do 8 XI 1946 pełnił funkcję naczelnego wodza PSZ. Od Vii 1947 do IV 1949 był premierem rządu emigracyjnego, od XII 1949 do III 1954 członek Rady Politycznej, potem od VII 1956 do śmierci był obok gen. W. Andersa i E. Raczyńskiego członkiem Rady Trzech. Od 1956 utrzymywał się z pracy w pracowni tapicerskiej. Współorganizator Koła AK, gdzie pełnił kierownicze funkcje.
    Zmarł 24 VIII 1966 w Bletchley. Pochowany na cmentarzu Gunersbury w Londynie.
    Żonaty Irena Lamezan-Solins /1904-1968/. Miał synów Adama /1942/ i Jerzego /1944/
    Odznaczony: VM kl. 2, 3,4 i 5 nr 3001; PR 1 i 4 kl., KW3x, ZKZ z M.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930;A. Przybyszewski. 9 Pułk Ułanów Małopolskich. Pruszków 2002; J.S. Przybyszewski.12 Pułk Ułanów Podolskich. Pruszków 2003;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; B. Polak .Biogram T. K./w:/Kawalerowie VM 1792-1945. T. V. 1939-1945., cz. I. Koszalin 1999; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990;

     
    Kompf Romuald Tomasz
    [1907-1986], urzędnik, oficer rez. piechoty WP, ppor. [1932], por. [1936], od 1938 oficer kontraktowy WP. Żołnierz konspiracji ZWZ/AK, kpt. [1944], ps. „Rokicz”.
    Kmdt Obwodu ZWZ/AK Włodawa. Okręg Lublin ZWZ-AK.
    Ur. 30 XII 1907 Różanka pow. Włodawa. Pochodził z rodziny inteligenckiej. Po ukończeniu szkoły powszechnej kształci się w Gimnazjum im. Stefana Czarnieckiego w Chełmnie, potem w Państwowej Szkole Średniej im. J. M. Roeslerów w Warszawie, gdzie w 1926 uzyskał świadectwo dojrzałości. W latach 1926-1927 odbył służbę wojskową w Baonie Podchorążych Nr 7a w Jarocinie. Do rezerwy przeniesiony w stopniu tytularnego kpr. podch. rez. piechoty. Od 1928 pracował jako urzędnik w Kasie Chorych w Włodawie, potem Ubezpieczalni Społecznej w Chełmie. Po odbytych obowiązkowych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piechoty z starszeństwem 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 34 pp w Białej Podlaskiej. Ewidencyjnie podlegał PKU Chełm.
    Po 1933 pracował jako urzędnik w Starostwie Powiatowym w Włodawie jako urzędnik do spraw rolnych. Po kolejnych ćwiczeniach odbytych w 1934 i 1935 awansowany do stopnia por. rez. 1 I 1936. Od 1938 służy w WP jako oficer kontraktowy na stanowisku  k-dta PW i WF w Radzyniu Podlaskim. 
    W VIII 1939 zmobilizowany i wcielony do 1 pp Leg. w Wilnie. Walczył w kampanii wrześniowej 1939 na szlaku bojowym pułku m.in. pod Suchowolą i Krasnobrodem na Lubelszczyźnie. Był adiutantem d-cy III baonu 1 pp Leg. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i powraca do Włodawy. Aresztowany przez Niemców jesienią 1939 zostaje osadzony w przejściowym obozie jenieckim w Radomiu, skąd ucieka i powraca do Włodawy, gdzie się ukrywa pod przybranym nazwiskiem.
    Od początku 1940 czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Włodawa. Należał do grona organizatorów sieci konspiracyjnej na tym terenie. Od I 1940 k-dt Obwodu ZWZ/AK Włodawa. Funkcję pełnił do lata 1942. Następnie z-ca k-dta obwodu. Awansowany do stopnia kpt. rez. 03 V 1943. Od VI 1944 do VII 1944 d-ca Zgrupowania Oddziałów Partyzanckich AK, potem d-ca III batalionu 7 pp Leg. AK. 16 VI 1944 dowodził III baonem 7 pp Leg. AK w walkach z Niemcami we wsi Pieszkowola i Włoskowola. Od 26 VI 1944 w szeregach 27 WDP AK na Lubelszczyźnie, gdzie pełni różne funkcje m.in. od 30 VI 1944 do 20 VII 1944 p. o szefa sztabu, potem oficer operacyjny. W IX 1944 wstępuje do WP z przydziałem do RKU Lublin na stanowisko kierownika referatu PW i WF. Do V 1945 w stopniu mjr-a był k-dtem RKU Lublin. Aresztowany w V 1945 przez informacje wojskową pod zarzutem przynależności do nielegalnej organizacji i przekazywania informacji wojskowych. W trakcie konwoju wykorzystując chwilę nieuwagi konwojentów uciekł. Ukrywa się następnie w Tarnowie, gdzie pracował jako urzędnik w Starostwie Powiatowym. We IX 1945 ujawnił się przed Komisją Likwidacyjną ds. AK i wyjechał z Tarnowa do Kłodzka, gdzie mieszkał i pracował do 1951.
    W 1951 zamieszkał na stałe w Kielcach. Przez wiele lat pracował jako urzędnik w instytucjach gospodarczych. Od 1948 był członkiem PPS, potem SD.
    Zmarł w Kielcach 22 VIII 1986. Pochowany na cmentarzu w Włodawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1934-1939. Kraków 2003; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; tenże: Lubelski Okręg AK. Lublin 1996; I. Caban – Z. Mańkowski. ZWZ-AK w Okręgu Lubelskim 1939-1944. Lublin 1971; M. Fijałka. 27 WDP AK. W-wa 1986.

     
    Konachewicz Longin
    [1890-?], mjr dr med.[1931]
    Ur. 15 X 1890. Absolwent gimnazjum, potem studiował medycynę uzyskując w 1916 dyplom dr med. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Służył w V Batalionie Sanitarnym. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. sanit. Służył w 11 pp  na stanowisku lekarza sanit. Długoletni oficer 11 pp. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. sanit.  1 I 1931. w latach 1937-1939 był st. lekarzem w 11 pp w Tarnowskich Górach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby sanit. 23 DP w skaldzie Armii „Kraków”.
    Walczył na szlaku bojowym 23 DP.
    Dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego VI 1934.

     
    Konarzewski Romuald
    [1906-?], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 24 II 1906. Absolwent szkoły średniej. W 1932 ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 52 pp w Złoczowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 pełnił funkcję adiutanta 52 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta 52 pp w składzie 12 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kondracki Borys
    [1895-1944?], ppłk sł. st. art.[1937]
    Ur. 4 VI 1895. Ukończył szkołę średnią.
    W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w m. in. w 20 pap, gdzie pełnił w 1922-192 funkcję p. o. d-cy I dywizjonu. Przeniesiony w 1924 do 1 pułku artylerii górskiej na stanowisko p. o. d-cy II dywizjonu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 VII 1925. W 1925 przeniesiony do 18 pap w Ostrowi Maz.  na stanowisko kwatermistrza pułku. Przeniesiony w 1927 z funkcji kwatermistrza 18 pap na stanowisko d-cy II dywizjonu 18 pap. Przeniesiony w 1931 z 18 pap do 7  pap /pal w Częstochowie na stanowisko d-cy dywizjonu. W 1933 przesunięty w 7 pal z funkcji d-cy dywizjonu na funkcję kwatermistrza pułku. W 1935 ponownie przesunięty z funkcji kwatermistrza 7 pal na stanowisko d-cy dywizjonu w 7 pal. w 1938 przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy 12 pal. w Złoczowie. Awansowany do stopni ppłk-a sł. st. art. 19 III 1939. Od VIII 1939 dowodzi 6 pal w Krakowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 6 pal w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Krakowa na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau, gdzie zmarł w 1944 ?
    Odznaczony: VM kl. 5, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927;Dz. Pers. nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 6 z 18 IV 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pabich. Niezapomniane karty. Z dziejów 6 pal. Kraków 1982; W. Steblik. Armia „Kraków”  1939/. W-wa 1975.

     
    Konkorski Jan
    [1906-+?], kadet, kpt. dypl. sł. st. art.[1938]
    Ur. 13 VII 1906. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1925-1927 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII `927 z przydziałem do 27 pap we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 5 VIII 1929. Długoletni oficer 27 pap/pal. W latach 1937-1939 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1938. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony latem na stanowisko oficera art. w sztabie 23 DP w Katowicach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu 23 DP w składzie armii „Kraków”. Walczył od Śląska na Lubelszczyznę m/. in. Pod Tomaszowem Lub. Do niewoli niemieckiej dostał się 24 IX 1939 pod Jaworowem. W latach 1939-1945 w oflagu.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2003; Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    M. Porwit. Spojrzenie poprzez moje życie. W-wa 1986.

     
    Konopacki Jan
    [1896-1939], kpt. sł. st. piech. [1937]
    Ur. 18 XII 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył kolejno w 61 pp w Bydgoszczy /1923/, potem w 18 pp /1924/, a następnie w 73 pp /1928/. Po 1935 przeniesiony z 73 pp do 28 pp w Łodzi. Awansowany do stopnia kpt. sl. st. piech. Przeniesiony do grupy oficerów administracyjnych. W latach 1938-1939 był kierownikiem Ośrodka WF w przy 28 pp w Łodzi. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu 10 DP. Z częścią sił 10 DP przedarł się na Lubelszczyznę, gdzie walczy z Niemcami. Poległ w walce 26 IX 1939 w rejonie Aleksandrowi. Pochowany na cmentarzu wojennym Aleksandrowie.
    Odznaczony: KW, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924, 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Konopacki Tadeusz Lucjan
    [1895-+?], kpt. sl. st. art.[1936]
    Ur. 27 V 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP d XI 19818. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 7 pap. W okresie od 15 VIII 1930-15 II 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. w stopniu podch. art. powraca do 7 pap. Mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1921 służy nadal w 7 pap. Do stopnia por. awansowany 1 III 1923. W 1924 odkomenderowany przejściowo z 7 pap do DOK IV, skąd powraca do 7 pap. Przeniesiony w 1926 z 7 pap do Centrum Wyszkolenia Strzeleckiego w Rembertowie, skąd zostaje przeniesiony w 1927 do Centralnej Wojskowej Szkoły Gimnastyki i Sportu w Poznaniu, a w 1928 przeniesiony z Centralnej Wojskowej Szkoły Gimnastyki i sportu do 1 pac w Modlinie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. przeniesiony do administracji wojskowej z przydziałem do Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, gdzie był d-ca kompanii podoficerskiej. Latem 1939 przydzielony do 3 pal w Zamościu na stanowisko oficera broni i p/gaz. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera broni 3 pal w skaldzie 3 DP Leg. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 3 pal.
    Dalsze losy n/n
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/Pruszków; Dz. Pers. Nr 32 z 13 VIII 1921; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; P. Zarzycki. 3 pal. Pruszków 2005; Konopna. Rybka – Konopna. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Konopka Jan
    [1900-?], oficer sł. st. piechoty WP/KOP kpt. [1935], w konspiracji ZWZ/AK, mjr [1943] , ppłk, ps. „Rola“ , „Szymon”
    Kmdt Rejonu VII /Otwock/. Obwód ZWZ-AK Warszawa-powiat VI 1940-III 1942. Okręg Warszawa-Województwo ZWZ. Obszar Warszawski AK.
    Ur. 18 XI 1900. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1919-1920 brał udział jako ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 1 I 1923 z przydziałem do 33 pp w Łomży na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1925. Po awansie d-ca kompanii. Od 1930 oficer w sztabie DOK II w Lublinie. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 1 I 1935. W 1937 przeniesiony do Korpusu Ochrony pogranicza z przydziałem do Centralnej Szkoły Podoficerskiej KOP w Osowcu na stanowisko d-cy 3 kompanii szkolnej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 d-ca II batalionu piechoty 135 pp rez. w składzie 33 DP rez. W końcowych walkach kampanii wrześniowej 1939 wraz z resztkami dowodzonego przez siebie batalionu bierze udział w bitwie pod Kockiem. Unika niewoli niemieckiej. Przebywał na terenie Otwocka. Podczas okupacji czynny w konspiracji ZWZ/AK. Od IV 1940 do III 1942 pełni funkcję k-dta Rejonu VII Otwock w Obwodzie Warszawa-powiat ZWZ-AK. Następnie przeniesiony na teren Podokręgu Północnego AK „Browar”, „Tuchola”, gdzie od VI 1942 do V 1943 pełnił funkcję szefa Oddziału I /organizacyjnego/ w sztabie Podokręgu Północ AK, a od 02 VI 1943 do 19 I 1945 pełni funkcję szefa sztabu Podokręgu z siedzibą w Warszawie. Jednocześnie od VI 1943 do 19 I 1945 szef Oddziału III sztabu Podokręgu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 11 XI 1943. Po wojnie zweryfikowany w stopniu ppłk sł. st.
    Odznaczony: KW, SKZ z M.
    Dalsze losy n/n.
    Żył w 1965r.
    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; R. Rybka - K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. Samodzielna Grupa operacyjna „Polesie” 1939. W-wa 1989; O Niepodległą i granice. Korpus Ochrony Pogranicza 1924-1939. Warszawa – Pułtusk 2001; J. Z Sawicki. VII Obwód Okręgu Warszawskiego AK „Obroża”. W-wa 1990; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; Lublin. Lublin. Piskunowicz. Działalność AK na Północnym Mazowszu-Podokręg Północny „Tuchola” /w:/ Z dziejów walk na Kurpiach. W-wa 1999.

     
    Konopka Stefan
    [1899-1940], kpt. sł. st. art.[1936], pośm. mjr [2007]
    Ur. 02 IX 1899 w Częstochowie, syn Józefa i Franciszki z Organów. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1917-1918 czynny w POW pod ps. „Soplica”. Od XI 1918 w WP. Służył w 8 pp Leg., potem 1919-1920 był instruktorem na kursach podoficerskich. Następnie z Batalionu Zapasowego 8 pp Leg. skierowany do Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Absolwent 5 klasy. Mianowany z dniem 15 II 1921 ppor. sł. st. piech. Po ukończeniu szkoły powraca do 8 pp Leg. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 II 1921. W 1923 odkomenderowany na kurs dla topografów w Oficerskiej Szkole Topografów. Po ukończeniu kursu powraca do macierzystego 8 pp Leg. Po 1925  ukończył kurs doskonalający dla młodszych oficerów  art. w Toruniu. Przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów artylerii z przydziałem do 7 pap, skąd zostaje przeniesiony w 1931 do 2o pap. W 1932 przeniesiony z 20 pal do 30 pal. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. kpt. 1 I 1936. Przeniesiony z 30 pal do 32 pal, gdzie dowodzi baterią. Później w latach 1938-1939 pełnił funkcję referenta art. w Inspektoracie Armii „na odcinku Polesie”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca d-ca 7 baterii III dywizjonu 32 pal. Podczas walk 17 IX 1939 ranny we Włodawie. Następnie przebywał w szpitalu polowym. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Wieziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Odznaczony: KW, Medalem Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921.
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany mjr art.
    Dz. Pers. Nr 8 z 26 II 1921; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 IX 1932;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Konopna. Rybka – Konopna. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Konopka Wojciech Maria Kazimierz Stanisław
    [1909-?], por. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 05 XI 1909. Absolwent gimnazjum. W okresie od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w szkole Podchorążych Rezerwy kawalerii w Grudziądzu. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do p. uł. w Mińsku Maz. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 2 szwadronie 7 p. uł. i jednocześnie d-ca plutonu kolarzy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy 7 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 7 p. uł.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; tenże: Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939./ W-wa 1998;

     
    Konopka Mikołaj Maria Ignacy Kazimierz 
    [1911-?], ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 21 XII 1911. Absolwent szkoły średniej. W okresie 20 IX 1935 do 15 VII 1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. rez. kaw. 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 4 szwadronie 8 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 8 p. uł.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Konstantynowicz Henryk
    [1903-?],por. sł. st. kaw.[1929]
    Ur. 24 I 1903. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1924-1925 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii Nr 2 w Ostrołęce. W latach 1925-1927 w Oficerskiej szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1927 z przydziałem do 4 psk w Płocku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Przeniesiony po 1935 z 4 psk do 16 p. uł. w Bydgoszczy, gdzie pełnił m. in. funkcje d-cy plutonu w 2 szwadronie, a w 1939 d-ca szwadronu gospodarczego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu gospodarczego 16 p. uł. w składzie Pomorskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 16 p. uł. z częścią szwadronu przedarł się na Lubelszczyznę., gdzie walczy na stanowisku d-cy 1 szwadronu /na wozach/ w skaldzie pułku „Bohdan”. Po zakończeniu walk w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927;Rocznik oficerski 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie”.W-wa 1989.

     
    Kontek Stanisław
    [1904-1940],ks. st. kap.[1938]
    Ur. 04 XI 1904 w Nieledwiu na Lubelszczyźnie, syn Jana i Agnieszki z Jastrzębskich. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Putnowicach k. Chełma Lub. , potem był uczniem Seminarium Nauczycielskiego w Chełmie. W 1920 zgłosił się ochotniczo do grupy dywersyjn0-partyzanckiej mjr-a Jaworskiego. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej jako, żołnierz piechoty , potem kawalerii. Brał udział w walkach pod Kijowem, gdzie dostał się do sowieckiej niewoli, skąd przy pomocy miejscowych Polaków zbiegł w Kijowie i przez 8 miesięcy się ukrywał, a następnie przedostał się przez granicę do Lisznej k. Chełma, gdzie mieszkała jego rodzina. Kontynuuje naukę w gimnazjum w Kowlu. Po ukończeniu 6 klasy gimnazjum w 1921 wstępuje do Seminarium Duchownego w Lublinie. Maturę zdał jako ekstern w lubelskim Gimnazjum im. St. Staszica. Seminarium ukończył w 1926. Ze względu na młody wiek nie otrzymał święceń kapłańskich. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym UW w Warszawie uzyskując w 1931 dyplom mgr-a filozofii. 11 IV 1927 wyświęcony na kapłana. Początkowo proboszcz parafii w Urzędowie Lub. Od 1934 w duszpasterstwie wojskowym. Mianowany w 1934 kapelanem X Wojskowego Szpitala Okręgowego w Przemyślu. W 1938 mianowany st. kapelanem i mjr-em został mianowany szefem służby duszpasterskiej garnizonu przemyskiego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby duszpasterskiej 22 DPGór. Przeszedł szlak bojowy od Olkusza przez Staszów, Krasnystaw do Chełma Lub. 23 IX 1939 po rozwiązani Frontu Północnego z resztkami 22 DPGór. ruszył przez Wołyń na południe. Na początku X 1939 w rejonie Włodzimierza Wołyńskiego dostał się do niewoli sowieckiej. Początkowo więziony w obozie przejściowym w Szepietówce , skąd został przewieziony do obozu w Starobielsk, a 24 XII 1939 do obozu w Kozielsku.
    Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 194o w Lesie Katyńskim.
    R. Rybka – K. Stefan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;W. Bartosz. Biogram St. K. /w:/MSBUDN 1939-1945. T. 4. Kraków 1999; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000; Kapelani wrześniowi.    W-wa 2001.

     
    Konwerski Czesław
    [1896-1959], ppłk dypl. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 5 II 1896. Absolwent gimnazjum z maturą. Służbę wojskową odbywał w armii niemieckiej. Ukończył kurs szkoły oficerskiej. Uczestnik I wojny światowej. Walczył w Powstaniu Wielkopolskim od I 1919. Od III 1919 walczy na stanowisku m. in. d-cy kompanii w szeregach II batalionu 2 Pułku Strzelców Wielkopolskich – Grupa Zachodnia. W szeregach 2 PSWlk. W skaldzie 1 DSWlk. Bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. 10 XII 1919 2 PSWlkp. Został przemianowany na 56 pp. Za męstwo okazane na polu wlki odznaczony został VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1921 uczestniczył w III Powstaniu Śląskim, potem ponownie w 56 pp w Krotoszynie, skąd w 1923 zostaje odkomenderowany do sztabu 14 DP, a następnie w 1924 oficer w Biurze Ścisłej Rady Wojennej. W okresie od 1 XI 1924 do  X 1926 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. z dniem 1 11X 1926 zostaje przydzielony do Biura Ogólno-Organizacyjnego II wiceministra. Etatowo nadal w 56 pp, potem w 1927 do DOK III w Grodnie na stanowisko referenta. Awansowany do stopnia mjr-a SG sł. st. piech. 1 I 1929. W 1931 przeniesiony z DOK III do 76 pp na stanowisko d-cy batalionu, potem po 1935 przeniesiony do DOK II w Lublinie, gdzie pełnił m. in. funkcję szefa Wydziału Mobilizacji i Uzupełnień. Do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. awansowany 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer sztabu Armii „Lublin”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W latach wojny w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w IV 1945 wstępuje do II Korpusu Polskiego we Włoszech. Ewakuowany w 1946 wraz z oddziałami II KP do Wlk. Brytanii, gdzie po demobilizacji osiadł na stałe. Działacz kombatancki, wiceprezes Głównej Komisji Rewizyjnej SPK. Mieszkaniec Osiedla w Penrhos od początku 1958.
    Zmarł 27 XI 1959 w Penrhos. Pochowany na cmentarzu Wrehxham Cementary.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN,KW, ZKZ
    Żonaty z Elwirą- Marią ur. 28 X 1901 w Łodzi zmarłą 3 V 1994. Pochowana Columbarium przy kościele św. Andrzeja Boboli.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr Dz. Pers. Nr 42 z 11 X 1926; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach północnej Walii. Kraków 2004.

     
    Kopeć Antoni
    [1909-1983],lek. med. por. sł. st. sanit. [1937], po 1945 dr med.
    Ur. 7 VI 1909 we wsi Jasień pow. Rawa Maz., syn Rocha i Agnieszki. Absolwent Gimnazjum w Rawie Maz. Po zdaniu matury wstępuje na Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego uzyskując 1 V 1993 dyplom lekarski. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Odbywał staż w Zakładzie Położniczym św. Elżbiety i w Szpitalu św. Stanisława w Warszawie. Awansowany do stopnia ppor. rez. sł. sanit. 1 I 1935 z przydziałem do 3 dak w Podgrodziu. Od 1936 pracował jako lekarz w szpitalu w Wilnie. Prowadził też prywatna praktykę w Podbrodziu. Jako oficer rez. został powołany do służby czynnej. Przemianowany z dniem 19 V 1936 w stopniu ppor. z starszeństwem od 1 IV 1935 z przydziałem do 3 dak. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. Później przeniesiony do 1 psk. W czasie kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza 1 psk zmot. Walczył na szlaku bojowym 1 psk zm. w skaldzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Podczas walk na Lubelszczyźnie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie przejściowym w Krakowie od X 1939 do II 1940 skąd został zwolniony. Od III 1940 do 1942 pracował jako lekarz w Szpitalu więziennym oraz w Klinice Ginekologiczno-Położniczej Szpitala św. Łazarza w Krakowie. W 1942 zwolniony z pracy przez Niemców. Następnie od 1942 pracuje w Ubezpieczalni społecznej w Czyzynach i Wyciężu. Po wojnie w latach 1945-1947 pracuje w szpitalu PCK w Igołomii, potem przez kilka miesięcy w szpitalu Ubezpieczalni społecznej w Opolu i Zawadzkiem. O 1 XII 1947 zamieszkał w Chwałowicach k. Rybnika. Podejmuje pracę jako lekarz zakładowy w kopalni Chwałowice. Był organizatorem i kierownikiem ambulatorium i Izby chorych dla górników. 18 XII 1948 uzyskał stopień dr med. na Uniwersytecie Wrocławskim. Do 1956 prowadził także poradnię dla dzieci. W latach 1948 -1958 był asystentem w szpitalu w Rybniku. Od 1950 miał także dyżury w Pogotowiu Ratunkowym PCK. W 1965 orzeczeniem Obwodowej Komisji Lekarskiej zliczony do III Grupy inwalidzkiej. Jednak nadal pracuje. Od XII 1977 na emeryturze. Pracuje w niepełnym wymiarze jako lekarz zakładowy.
    Żonaty z Marią Warmuzek. Miał córkę Irenę oraz synów Jerzego i Andrzeja.
    Zmarł 22 XII 1983. Pochowany na cmentarzu w Chwałowicach.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej w 1939. W-wa 1988.

     
    Kopeć Feliks
    [1895-1940], ppłk sł. st. kaw. [1936]
    Ur. 9 IX 1895 w Brańsku /Rosja/. W latach I wojny światowej służył w kawalerii armii rosyjskiej, potem od 1917 w stopniu st. wachmistrza w Korpusie Polskim na Wschodzie, gdzie służył w szwadronie kawalerii. W WP od XI 1919 służył w 14 p. ułanów. Ukończył kurs szkoły podchorążych jazdy. Mianowany ppor. sł. st. kaw. W I 1920 przeniesiony z 14 p. uł. do 1 p. uł. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 14, potem 1 p. uł. p. ułanów. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany z dniem 1 IV 1920. Po wojnie zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii kurs doszkalający dla dowódców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm 1 VII 1923. Długoletni oficer 1 p. uł., gdzie dowodził szwadronem liniowym, potem zapasowym. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 1 I 1929. Przeniesiony w III 1931 z 1 p. uł. do 27 p. uł. w Nieświeżu na stanowisko kwatermistrza pułku. Z dniem 1VI 1933 przeniesiony z 27 p. uł. do 25 p. uł.  w Prużanie na stanowisko z-cy d-cy pułku. Do stopnia ppłk sł. st. kaw. awansowany 1 I 1936. Po 1936 przeniesiony z 25 p. uł. do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko inspektora kawalerii Grupy „Północ” Wilno. Po alarmowej mobilizacji w III 1939 mianowany d-cą formowanego w rejonie Wielunia 1 Pułku KOP „Rokitno”, przemianowanego w V 1939 na 1 Pułk Kawalerii KOP. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 p. kaw. KOP przydzielonego do armii „Łódź”. 4 IX 1939 pułk zostaje przydzielony do Kresowej Brygady Kawalerii płk J. Grobickiego. Po ciężkich walkach odwrotowych pułk 9 IX 1939 dotarł do Warszawy, skąd został z rozkazu gen. J. Rómmla skierowany w rejon Otwocka. 13 IX 1939 uczestniczy w składzie GO Kaw. gen. W. Andersa w natarciu na Mińsk Maz., potem po wycofaniu się w rejon Zamościa bierze udział w walkach na Lubelszczyźnie w składzie grupy dowodzonej przez płk dypl. T. Zieleniewskiego, potem grupie kawalerii dowodzonej przez płk W. Płonkę w rejonie Chełma. Walczył z Niemcami i Sowietami. Po kapitulacji 30 IX 1939 przed Sowietami od 2 X 1939 w niewoli sowieckiej. Wywieziony etapowo przez Biłgoraj do obozu NKWD w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w V lub VI 1940.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 4451, VM kl. 4 nr oo228, KW 4x, SKZ
    Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931, dz. Pers. Nr 8 z 23 VI 1933; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerski kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.

     
    Kopeć Teodor Piotr
    [1906-?], kadet, por. sł. st. kaw.[1933]
    Ur. 28 IX 1906 w Wiślicy. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie i Chełmnie, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1929 w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł st. kaw. 15 VIII 1929 z przydziałem do 25 p. uł. w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Po 1935 przeniesiony do 10 p. uł. w Białymstoku, gdzie w latach 1917-1939 pełnił m. in. funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku d-cy 4 szwadronu 10 p. uł. Walczył na szlaku bojowym 10 p. uł. w składzie Podlaskiej brygady Kawalerii, a po reorganizacji od 20 IX 199 w składzie Brygady Kawalerii „Edward” podporządkowanej SGO „Polesie”. Po kapitulacji SGO „Polesie” 6 X 1939 uniknął niewoli i przedostał się w końcu 1939 do Francji, gdzie brał udział w składzie dywizjonu rozpoznawczego 1 DGren. W kampanii francuskiej w VI 1940. Po klęsce Francji ewakuował się do Wlk. Brytanii. Służył w PSZ.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12425, KW 2x
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Koper Edward
    [1910-?], por. sł. st. art.[1935]
    Ur. 13 X 1910. Absolwent szkoły średniej. W okresie 15 XI1929- 27 VII 1930 w szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 23 pal w Będzinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 był instruktorem baterii w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku pomocnika oficera operacyjnego 6 DP. Walczył na szlaku bojowym 6 DP od Krakowa na Lubelszczyznę. Wojnę przeżył.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers.Nr 9 z 15 VIII 1932; J. Łukasiak. Wołyńska szkołą Podchorążych Rezerwy artylerii. Pruszków 2000 tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;W. Steblik. Armia „Kraków” 1939., W-wa 1975.

     
    Koper Józef
    [1899-1974], mjr sł. st. piech.[1938]
    Ur. 5 VII 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty w Bydgoszczy. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1921 służył w 15 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Po 1925 przeniesiony do 64 pp w Grudziądzu. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1930 dowodził kompanią w 64 pp. Do stopnia mjr-a sł. st. piech. awansowany 19 III 1938. w latach 193801939 d-ca II batalionu 8 pp Leg. którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 3 DP Leg. walczył na szlaku bojowym 8 pp Leg. m. in. pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie w Zgrupowaniu 3 DP Leg. podczas walk 14 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II A w Neubranderburg oraz II D w Gross-Born. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Lublinie, gdzie zmarł w 1974.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Rocznki oficerskie 1923,1924,1928,1932; H. Żelewski. Dzieje Bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Koperski Zygmunt
    [1910-?], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 14 XII 1910. Absolwent gimnazjum. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 3 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki i ćwiczenia wojskowe odbywał w 7 pp Leg. w Chełmie. W 1935 awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 7 pp Leg. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 2 kompanii I batalionu 7 pp Leg. Walczył z Niemcami pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie w Zgrupowaniu 3 DP Leg.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Kopytowski Czesław
    [1897-?], mgr, kpt. sł. st. art. [1932]
    Ur. 16 VI 1897. Absolwent gimnazjum z maturą. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 2 pac. W okresie 1 XII 1919-15 VI 1920 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Po ukończeniu szkoły w stopniu podch. powraca do 2 pac. Dekretem NW WP Nr L. 2425 z 9 XI 1920 mianowany z dniem, 1 X 1920 ppor. sł. st. art. Po wojnie zweryfikowany w stopnia por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 XI 1921. Przeniesiony w 1922 do 10 pac. W latach 1923-1925 przebywał na 2 letnim kursie w Oficerskiej Szkole Topografów. Po ukończeniu kursu przydzielony do 7 pac w Poznaniu. Absolwent wydziału Prawa Uniwersytetu Poznańskiego, gdzie otrzymał dyplom mgr-a praw. Przeniesiony z dniem 1 IX 1931 z 7 pac w Poznaniu do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu na stanowisko wykładowcy. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1932. Od 12 X 1932 był wykładowcą przedmiotu terenoznawstwa w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Po 1935 przeniesiony do 1 pan na stanowisko d-cy 1 baterii w I dywizjonie. w latach 1938-1939 był jednocześnie d-cą pułkowej Szkoły Podoficerskiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 1 baterii w 11 dan. Uczestnik walk na przedpolach Warszawy, potem na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Z. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-921/. Pruszków 2003; Dz. Pers. Nr 46 z 1 XII 1920; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; P. Zarzycki. 1 pan. W-wa 1991.

     
    Korabiowski Bernard
    [1892-1939 ?], mjr lek. wet.[1930]
    Ur. 24 I 1892 w Małopolsce. Ukończył gimnazjum, potem studiował weterynarię. Od VIII 1914 żołnierz Legionów Polskich. Służył m. in. w 1 pp LP. Podczas walk w XII 1914 pod Łowczówkiem zostaje ranny. W I 1915 przebywał w szpitalu rezerwowym w Neuhaus. 1 XII 1916 mianowany chor. lek. wet.. Wiosną 1917 służył w szpitalu koni. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. Podczas przejścia przez front w nocy 15/16 II 1918 pod Rarańczą został wzięty do niewoli austriackiej. Był w grupie oskarżonych w procesie legionistów w Marmaros-Sziget 8 VI-30 IX 1918. Po abolicji procesu został zwolniony. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany stopniu kpt. medyka wet. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1923 został odkomenderowany w celu dokończenia studiów do Akademii Medyczno-Weterynaryjnej we Lwowie. Dyplom lekarza wet. uzyskał w 1925. Jako lekarz wet. od 1925 służył w 12 dak , potem 1 p. szwol. Awansowany 1 I 1930 do stopnia mjr-a lek. wet. Następnie po 1932 był referentem w Wydziale Wojskowym Ministerstwa Rolnictwa i Reform Rolnych. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza wet. w Mazowieckiej Brygadzie Kawalerii.
    Odznaczony: KN, KW
    Podobno zginął we IX 1939.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. II. W-wa 2006.  

     
    Korbel Witold
    [1914-1999], kadet, por. sł. st. art. [1938]
    Ur. 01 II 1914 w Krakowie, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej, potem kształcił się w Korpusie Kadetów nr 1 we Lwowie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 14 dak w Białymstoku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Uprawiał czynnie jeździectwo. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 1 baterii 14 dak, potem po rannym kpt. A. R. Paulo od 5 IX 1939 adiutant d-cy 14 dak w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii w SGO „Narew”, potem po reorganizacji od 20 IX 1939 w składzie Brygady Kawalerii” „Plis”, podporządkowanej SGO „Polesie”. Uczestnik walk pod Kockiem. Od 6 x 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem od V 1942 w oflagu II D w Gross-Born. Uwolniony z niewoli w 1945. Do kraju powrócił 15 II 1945. Mieszkał na Śląsku. Pracował w spółdzielczości spożywców. Wieloletni prezes i przewodniczący Górnośląskiego Klubu Kadetów II RP. Dzięki jego inicjatywie zbudowano pomnik  i  kadeta Zygmunta Kuczyńskiego oraz patronat  nad 1o p. art. mieszanej w Kędzierzynie-Koźlu.
    Odznaczony: BKZ 
    Zmarł 12 XII 1999.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 14 Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków 2001

     
    Korbut Józef
    [1894-?], kpt. rez. piech.[1924]
    Ur. 4 XII 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 4 psp, skąd został przeniesiony w 1924 do 3 psp. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony po 1925 z 3 psp do 85 pp. W 1929 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr 5. – grupa oficerów piech. w st. sp. Ewidencyjnie podlegał PKU Bielsko na Śląsku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku k-dta Kwatery Głównej 21 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 21 DPGór.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928 Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Korcyl Jan
    [1898-?], kpt. sł. st. piech.[1923] w st. sp. od 1930
    Ur. 9 XII 1898. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 84 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł.  st. piech. 1 VII 1923 służył nadal w 84 pp. Przeniesiony z dniem 31 I 1930 z dyspozycji d-cy DOK IX w stan spoczynku z  przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr 5 – grupa  oficerów w stanie spoczynku. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu 184 pp rez. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Korczak Marian
    [1897-1940], ppłk sł. st. kaw.[1939], pośm. płk [2007]
    Ur. 08 IX 1897 w Wilnie, syn Józefa i Marii z Michałowskich. Absolwent szkoły średniej. Od XI 1918 w WP. Ukończył w Centralnej Szkole Jazdy w Grudziądzu kurs oficerski. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 I 1919 służył w 10 p. uł. 17 XII 1924 awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony po 1925 z 10 p. uł. do kadry oficerów kawalerii z jednoczesnym przeniesieniem do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych, skad zostaje przeniesiony w 1928 do 10 p. uł. na stanowisko d-cy szwadronu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1933. Przeniesiony z dniem 1 IV 1933 z 10 p. uł. do 1 p. uł. na stanowisko d-cy szwadronu zapasowego, potem do 7 psk na stanowisko kwatermistrza, potem z-cy d-cy. Przeniesiony do 25 p. uł. na stanowisko z-cy d-cy. W latach 1938-1939 pełnił funkcję z-cy d-cy 25 p. uł. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 25 p. uł w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym brygady. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Wieziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie katyńskim.
    Wielokrotny uczestnik i zwycięstwa konkursów hippicznych.
    Odznaczony KN,KW,SKZ
    Żona Zofia z d. Korybut-Daszkiewicz, córka Maria.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie  płk kaw.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000.

     
    Kordas Jan
    [1909-?], por. sł. st. art.[1934]
    U. 14 XII 19o9. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 17 IX 1928- 28 VII1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różnie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 01 XI 1931 /promocja opóźniona/ z przydziałem do 5 pac na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1938-1939 d-ca 2 baterii I dywizjonu 5 pac w Krakowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii haubic 23 dywizjonu artylerii ciężkiej. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym dywizjonu.
    Dz. Pers. Nr 14 z 23 XII 1931; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Korkiewicz Jan
    [1898-1940], ppłk sł. st. piech.[1939], pośm. płk[2007]
    Ur. 19 VI 1898 w Majdanie Średnim pow. nadwórniański, syn Władysława i Agaty z Ciesielskich. Uczęszczał do gimnazjum. Od 1915 w 1 p. uł. Legionów Polskich. W WP od 1919 d-ca – kompanii w 1 pp Leg., potem w 201 pp, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył na froncie litewsko-białoruskim i w zdobyciu Wilna. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 24 pp. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1923 dowodził m. in. kompania w 24 pp. Przeniesiony z 24 pp do Kadry Oficerów Piechoty z jednoczesnym przydziałem do Oficerskiej Szkoły Piechoty na stanowisko instruktora. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1932. W 1932 mianowany d-cą batalionu szkolnego w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. W 1937 przeniesiony na stanowisko d-cy batalionu w 37 pp w Kutnie. W latach 1938-1939 w Kadrze Oficerów Piechoty z jednoczesnym przydziałem do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, gdzie był wykładowcą przedmiotu taktyka piechoty. Awansowany 19 III 1939 do stopnia ppłk-a sł. st. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II baonu mobilizowanego przez 37 pp w Kutnie dla 145 pp rez. z 44 DP Rez. Wraz z częścią 145 pp rez. wycofywał się w kierunku Warszawy, potem na Lubelszczyznę, gdzie dowodził resztkami 145 pp z 44 DPRez. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW, SKZ, KZLŚr. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921.
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany płk piech.
    Dz. Pers. Nr 27 z 29 XI 1927; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;T. Kryska – Karski. Piechota Polska1939-1945. Z. 13. Londyn 1973; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Korkozowicz Jan Marek
    [1891-1968], płk dypl. sł. st. piech.[1933], w ZWZ/AK ps. „Barski”
    Ur. 7 X 1891 w Garwolinie. Uczęszczał do szkoły średniej. W 1905 brał udział w strajku szkolnym. Maturę zdał w Kaliszu. Od 1911 członek drużyny skautowej w Kaliszu, potem w Polskich Drużynach Strzeleckich. Uczestniczył jako żołnierz 1 kompanii w kursie tej organizacji w Nowym Sączu od 15 VII-2 VIII 1914. Po przerwaniu kursu wyjechał do Krakowa, gdzie wstępuje do oddziału J. Piłsudskiego. Służył w 3 kompanii I Baonu 1 pp LP. Wyróżnił się w walce pod Czarkowami, gdzie zostaje 23 IX 1914 ranny. Od 1915 służy w 8 kompanii 4 pp LP. 20 VIII 1915 mianowany chor. piech. Walczył na Lubelszczyźnie i Wołyniu. 1 IV 1916 mianowany ppor. piech. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 działa w POW. W 1918 kierował okręgiem POW Warszawa – Prowincja. W XI 1918 uczestniczył w rozbrajaniu Niemców. Od Xi 1918 w WP. 2 XII 1918 mianowany por. sł. st. piech. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany 1 IV 1920 do stopnia kpt. Dowodził m. in. kompanią 1 pp Leg., potem szefem Oddz. II DOG, następnie p. o. d-cy pułku i d-ca baonu. Po wojnie zweryfikowany w stopniu majora sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 pełnił funkcję referenta wyszkolenia pułku, potem od 1922 asystent taktyki w Szkole Podchorążych w Warszawie. W latach 1924-1925 d-ca batalionu w 36 pp. W okresie X 1925-X 1927 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Podczas przewrotu majowego w 1926 opowiedział się po stronie J. Piłsudskiego. Awansowany 1 I 1927 do stopnia ppłk-a sł. st. piech. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu ppłk-a SG sł. st. piech. został przydzielony do 17 DP w Gnieźnie na stanowisko szefa sztabu dywizji. Później kolejno pełnił funkcję szefa Oddziału Ogólnego DOK, potem szef sztabu DOK IX w Brześciu nad Bugiem, z-ca d-cy pułku. Następnie d-ca 61 pp w Bydgoszczy/1932/ i /1935/. Awansowany do stopnia płk-a dypl. sł. st. piech. 1 I 1933. Mianowany d-cą piechoty dywizyjnej 3 DP Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy piechoty dywizyjnej 3 DP Leg. Walczył pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie. Po rozbiciu 3 DP Leg. Od 20 IX 1939 dowodzi improwizowaną 19 Brygadą Piechoty. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się 22 X 1939 na Węgry, gdzie został internowany w obozie. Od jesieni 1941 dowodzi Okręgiem ZWZ-AK na Węgrzech. Jednocześnie z-ca szefa Bazy Nr 1. Używał ps. „Barski”. Po wojnie w VIII 1945 powrócił do Polski. Mieszkał i pracował w Warszawie.
    Zmarł 23 III 1968 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, PR 4 kl., KW 6x, KZ z M, ZKZ
    Żonaty, miał córkę.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Lista starszeństwa oficerów LP. Warszawa 1917; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. II. W-wa 2006. 
     
    Kornicki Ryszard
    [1910-1998], kadet, oficer sł. st. art. WP, por. [1935], konspiracji ZWZ/AK/NIE/DSZ, kpt. [1944], działacz WiN, ps. „Drzymała”, „Rysiek”, „Ryszard”.
    Kierownik Rady WiN Przemyśl IX 1946-IX 1947. Okręg /Wydział/ Rzeszów WiN.
    Ur. 17 VII 1910 w Krems /Austria/. Syn Władysława / oficera armii austriackiej i WP/i Amelii z d. Roth. W 1918 mieszkał z rodzicami w Osieku /Jugosławia, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej. Jesienią 1918 powraca z rodzicami do Polski i zamieszkał najpierw w Krakowie, potem we Lwowie, gdzie w 1922 ukończył szkołę powszechną. W latach 1922-1926 był uczniem Lwowskiego I Gimnazjum Matematyczno – Przyrodniczego im. M. Kopernika. W 1926 zdał egzamin i został przyjęty do Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1930 zdał egzamin maturalny. W 1930 w Szkole podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne i odbył kurs unifikacyjny. Następnie do VIII 1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 7 baterii 10 pac w Przemyślu - Pikulicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. art. awansowany 1 I 1935. Następnie d-ca baterii w 10 pac. W V 19378 przeniesiony do 5 psp w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu art.. w I 1939 zdał egzaminy do MSWoj. w Warszawie, gdzie studia miał rozpocząć od X 1939. Wybuch II w. ś 01 IX 1939 uniemożliwia mu naukę w MSWoj.
    W kampanii wrześniowej 1939 walczy z wrogiem na stanowisku d-cy plutonu art. 5 psp w składzie 22 DP Gór. Przeszedł szlak bojowy 5 psp od Przemyśla przez Krzeszowice, Trzebinię, Olkusz, miechów i Stopnicę. Wykazał się męstwem i odwagą na polu walki pod Owczarzami i Prusami i 11 IX 1939 podczas przeprawy oddz. WP przez Wisłę w rejonie Połańca. Podczas walk pod Jaślanami zostaje ranny. Nadal dowodzi plutonem art. 5 psp. 19 IX 1939 płk J. S. Woźniakowski podjął decyzje o rozwiązaniu zgrupowania, którym dowodził. Tego samego dnia w rejonie Majdanu d-ca 5 psp ppłk A. Żółkiewski rozwiązał pozostałość 5 psp. W grupie żołnierzy plut. art. i kilku oficerów 5 psp wraz z d-cą 5 psp ppłk A. Żółkiewskim udaje się w kierunku Łańcuta. W okolicach Markowej dowiedział się o agresji sowieckiej na Polskę, co spowodowało rozwiązanie grupy. Powraca wówczas do Przemyśla. 10 X 1939 zostaje ujęty przez Niemców w Przemyślu i skierowany do przejściowego obozu jenieckiego w Krakowie. Na skutek odnowienia się ran i choroby umieszczony został w szpitalu św. Łazarza w Krakowie, potem w klinice chirurgicznej, skąd go przeniesiono do szpitala PCK w Krakowie. 19 XII 1939 zostaje jako inwalida wojenny zwolniony z szpitala. Powraca do rodziny w Przemyślu.
    Od I 1940 podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ/AK w Obwodzie ZWZ Przemyśl. W latach 1940 – 1943 pełnił funkcję oficera wywiadu, potem szefa referatu wywiadu i kontrwywiadu w K. O ZWZ/AK Przemyśl. Oficjalnie zatrudniony jako buchalter w jednej z firm na terenie Przemyśla. Używał ps. „Drzymała”. W VII 1943 w wyniku dekonspiracji zagrożony aresztowaniem zostaje przeniesiony do Lwowa, gdzie zajmował się pracą w wywiadzie. W VII 1944 po wkroczeniu wojsk sowieckich do Lwowa przedostał się do Przemyśla, gdzie działa w sztabie IR AK przemyśl. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 11 XI 1944. Po rozwiązaniu 19 I 1945 AK działa w strukturach konspiracji po akowskiej NIE/DSZ/WiN. Mieszka w Przemyślu i pracuje jako księgowy. W DSZ kierował komórką wywiadu w sztabie Obwodu DSZ Przemyśl, potem od IX 1945 w Radzie Powiatowej WiN Przemyśl. Bliski współpracownik ówczesnego kierownika Rady WiN Przemyśl kpt. W. Koby „Marcina”. Od x 1946 kierownik Rady WiN Przemyśl. Prowadził głównie działalność propagandową, kolportaż prasy i wywiadowczą. 01 X 1947 zatrzymany w Przemyślu przez grupę funkcj. Z PUBP Przemyśl i WUBP Rzeszów pod zarzutem przynależności do nielegalnej organizacji WiN. Po wstępnych przesłuchaniach w PUBP Przemyśl zostaje przewieziony do WUBP Rzeszów na dalsze śledztwo. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała z datą 06 X 1947 WPR Rzeszów. Przeszedł ciężkie ubowskie śledztwo. W trakcie przesłuchań bity i torturowany w celu wymuszenia zeznań. Po zakończeniu śledztwa w V 1948 więziony w ZK Przemyśl. Wyrokiem WSR Rzeszów z dnia 18 V 1948 na sesji wyjazdowej w Przemyślu, sygnatura akt Sr. 333/48 zostaje skazany na karę dożywotniego więzienia z art. 86 KKWP i art. 7 Dekretu z 13 VI 1946 oraz kary dodatkowe. WSR Rzeszów przewodniczył kpt. Oswald Szept. NSW w Warszawie nie uwzględnił jego wniosku rewizyjnego i utrzymał wyrok wydany przez WSR Rzeszów w mocy. Po uprawomocnieniu się wyroku zostaje przewieziony z ZK przemyśl do CWK we Wronkach i tu osadzony 03 XII 1948. Jako więzień antypaństwowy i wróg ludowej demokracji był szykanowany przez personel więzienny. Odbywał karę w najgorszych warunkach /betonowe posadzki w celi i nieogrzewane zimą cele, pod byle pretekstem karany karcerem lub innymi karami. W pojedynczej celi przebywał 2 lata. Uznany przez władze komunistyczne za więźnia niepoprawnego. Początek wykonania kary WSR wyznaczył od 18 V 1948. Jego rodzina była również represjonowana przez władze administracyjne i UB. Prośby kierowane do władz o ułaskawienie pozostawały bez odpowiedzi. Ostatecznie Decyzja Rady Państwa z 19 VIII 1955 karę dożywocia zmieniono mu na karę 15 lat więzienia. Jednocześnie zaliczono do kary okres tymczasowego aresztowania od 01 X 1947. Początek wykonania kary 01 X 1947, upływ kary 01 X 1962.
    23 VI 1956 przewieziony z CWK Wronki do więziennego gospodarstwa rolnego MBP w m. Kawcze k/Rawicza. 10 VIII 1956 WSG w Krakowie wydał postanowienie o udzieleniu mu ze względu na stan zdrowia przerwy rocznej w odbywaniu kary od 16 VIII 1956 do 16 VIII 1957. Zwolniony z więzienia w Kawczu 16 VIII 1956. Powraca do Przemyśla. Jednak z uwagi na jego działalność niepodległościową był inwigilowany przez SB. Nie mógł w Przemyślu uzyskać odpowiedniej pracy by utrzymać rodzinę. W efekcie wyjechał we IX 1957 do brata zam. w Zabrzu, gdzie później sprowadził swą rodzinę i zamieszkał tam na stałe. W VIII 1957 przedłużono mu przerwę zdrowotną, a 14 I 1958 sąd WOW w Warszawie wydaje postanowienie o złagodzeniu 15 lat więzienia do lat 10. Pozostała do odbycia część kary warunkowo mu darowano.
    Od X 1956 pracował w Przedsiębiorstwie Robót Termoizolacyjnych w Zabrzu na różnych stanowiskach. Do 30 IX 1976 t.j. do czasu przejścia na emeryturę był kierownikiem Bazy Materiałowej.
    Był członkiem Związku Inwalidów wojennych, a po 1989 członkiem Związku Więźniów Politycznych Okresu Stalinowskiego, Związku Kadetów II Rzeczypospolitej, a od 23 III 1990 członkiem Stowarzyszenia Żołnierzy AK i WiN. Awansowany do stopnia mjr-a w st. sp.
    23 III 1993 sąd WOW w Warszawie, sygnatura akt Cs. Un 459/92 wydał postanowienie o unieważnieniu wyroku wydanego przez b. WSR Rzeszów z 18 V 1948 jako wydany za działalność na rzecz odzyskania niepodległości.
    Mieszkał w Zabrzu przy ul. Królewskiej 16. Ostatnie lata swego życia spędził pod opieką córki Krystyny w Krynicy Zdroju.
    Zmarł 11 VI 1998 w Krynicy Zdroju. Pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu w Krynicy Zdroju.
    Żonaty z Czesławą /1914-1988/, miał syna Jerzego /1938/, córkę Krystynę /1940/ i córkę Martę zmarłą w dzieciństwie. Jego ojciec został aresztowany i zamordowany przez NKWD.
    Odznaczony: KW, SKZ z M,, Krzyżem AK, KP.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003. T. Łaszczewski. Biogram R. K. /w:/ MSBUDN 1939-1956, t. 9. Kraków 2003 tam pozostała bibliografia.

     
    Korolko Henryk Stanisław
    [1900-1940], kpt. sł. st. art.[1934], pośm. mjr [2007]
    Ur. 8 IX 1900 w Lublinie, syn Stefana i Józefy z Mąkolewskich. Uczęszczał do gimnazjum. W latach nauki w gimnazjum działał aktywnie niepodległościowej Organizacji Młodzieży Narodowej oraz w skautingu w Lublinie. Aresztowany w 1915 i wywieziony w głąb Rosji. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od 15 VIII 1920 do 15 II 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 III 1921 z przydziałem do 3 pap Leg. w Zamościu. Do stopnia por. awansowany 1 III 1923. Długoletni oficer 3 pap/pal Leg. gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1934. W latach 1934-1939 dowodził 4 baterią w II dywizjonie 3 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 baterii w 2 II dywizjonie 3 pal, który został przydzielony do wsparcia działań 39 DP Rez. W czasie walk na Lubelszczyźnie zostaje ranny. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: KN, SKZ
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie mjr art.
    Dz. Pers. Nr 32 z 13 VIII 1921;Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków 2003; Roczniki oficerskie 1923,1924,928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006;Charkow. Księga cmentarna. W-wa 2003; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów. Pruszków 2005.

     
    Korowaj Kazimierz
    [1912-?], por. sł. st. piech. [1939]
    Ur. 02 II 1912. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1933 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 5 kompanii II batalionu 7 pp Leg. w Chełmie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii II batalionu 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył na szlaku bojowym 7 pp Leg. m. in. pod Iłżą 8-9 IX 1939, potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Korpal Antoni
    [1899-+?], mjr sł. st. art.[1935]
    Ur. 15 I 1899 w Koninku pow. Wągrowiec, syn Antoniego i Pelagii z Dorszów. Uczęszczał do gimnazjum w Wągrowcu, gdzie w 1917 zdał maturę. W latach 1917-1918 służył w armii niemieckiej. Uczestnik Powstania Wielkopolskiego. Następnie w WP. Ukończył kurs podchorążych artylerii. Mianowany ppor. 21 I 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art.W1922 ukończył kurs dla Młodszych Oficerów Artylerii. Służył w 15 pap, gdzie pełni różne funkcje. W 1924 w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 VII 1925. Następnie przydzielony do 9 pac n stanowisko oficera zwiadowczego, potem d-cy baterii. W 1929 przeniesiony z 9 pac do 12 pal, gdzie dowodził baterią. Z dniem 02 IV 1932 skierowany z 12 pal  na 5 miesięczny kurs doskonalający dla oficerów art.  w Szkole Strzelania Artylerii w Toruniu. W 1933 ukończył kurs w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W 1934 ukończył kurs doskonalenia plot. w Centrum Wyszkolenia Broni Przeciwlotniczej w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr- sł. st. art. w latach 1935-1937 był d-cą dywizjonu art. w 12 pal. Od 18 X 1937 do mobilizacji w 1939 pełni funkcję z-cy d-cy Batalionu KOP „Sarny”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku
    d-cy Batalionu Fortecznego KOP „Osowiec” Walczył w obronie Osiowca nad Biebrzą, potem walczył na linii obronnej na rzece Słuczy w składzie ZGO „Grodno”, następnie 25 IX 1939 dołączył z baonem do Zgrupowania KOP gen. W. Orlika-Rückemana i walczył z sowietami pod Szackiem.
    Odznaczony: KW, ZKZ,MN
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Korpalski Bronisław
    [1898-+?], mjr  sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 12 V 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 5 p. uł.  Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie jako oficer rez. kaw. pozostawiony w służbie czynnej. Służył nadal w 5 p. uł. W 1924 odkomenderowany do Centrum wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony w 1925 do macierzystego 5 p. uł. Przeniesiony w 1927 do Obozu Szkolnego Kawalerii na stanowisko instruktora WF. Awansowany 1 I 1929 do stopnia rtm. sł. st. kaw. W 1930 przeniesiony z CWKaw. do 5 p. uł. w Ostrołęce na stanowisko d-cy szwadronu. W okresie od 3 IV 1932 przebywał na trzymiesięcznym kursie dla dowódców szwadronu CKM w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Po ukończeniu kursu dowodził szwadronem CKM w 5 p. uł. Awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr-a sł. st. kaw. Następnie w 5 p. uł. pełni funkcję m. in. kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza, potem od 20 IX 1939 po reorganizacji dowodzi dyonem z 5 p. uł. w składzie Brygady kawalerii „Plis”. Uczestniczy w walkach na Lubelszczyźnie w skaldzie SGO „Polesie”. Podczas walk w rejonie Serokomli 3 X 1939 zostaje ranny. Po kapitulacji polskich oddziałów od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu
    IV C w Coldiz, potem II A w Prenzlau. Po wojnie powrócił do kraju. Zmarł w latach pięćdziesiątych. Córka Danuta Dublińska zam. Łódź.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW
    Dz. Pers. Nr 22 z 25 I 1927; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Roczniki oficerskie 1923,924,928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
     
    Chciałbym uściślić i sprostować pewne informacje dotyczące majora kawalerii Bronisława Korpalskiego.
    Z wiarygodnych informacji pochodzących od rodziny wspomnianego oficera mieszkającej do dnia dzisiejszego w Łodzi wiem, że Bronisław Korpalski nie dożył lat 50-tych ubiegłego wieku. O ile dobrze pamiętam zmarł nagle na atak serca tuż przed świętami Bożego Narodzenia w grudniu 1948 roku (mogę potwierdzić tą informację konfrontując ją z zapisem znajdującym się na nagrobku majora na cmentarzu Starym w Łodzi) w pociągu relacji Warszawa - Łódź tuż przed jego wjazdem na peron dworca
    ? na Chojnach. Bronisław Korpalski urodził się we Włocławku i faktycznie służył w 5 pułku ułanów zasławskich stacjonującym w Ostrołęce. Ostatnią bitwą w której uczestniczył w kampanii wrześniowej była bitwa pod Kockiem. Później przebywał w obozach jenieckich. Po wojnie dosłużył się stopnia podpułkownika. Według informacji udzielonych mi przez rodzinę Bronisław Korpalski jako oficer z czasów II RP mógł być zagrożony aresztowaniem w ramach czystek w armii prowadzonych w pierwszych latach po wojnie. Związany z tym stres był najprawdopodobniej przyczyną jego przedwczesnego nagłego zgonu.
    Jeżeli chodzi o rodzinę majora to miał on córkę i syna, dzieci urodzone kolejno w styczniu i grudniu tego samego 1930 roku. Córka skończyła Wydział Lekarski na Akademii Medycznej w Łodzi, natomiast syn Wydział Prawa Uniwersytetu Łodzkiego i przez wiele lat, aż do śmierci wykonywał zawód prokuratora. Mogę stwierdzić, że córka Bronisława Korpalskiego faktycznie do dzisiaj mieszka w Łodzi jednak nie nazywa się Danuta Dublińska jak to zostało napisane w notatce.
    Michał Czechowski 

     
    Korsak Wacław
    [1897-1944], mjr sł. st. piech.[1937]
    Ur. 13 X 1897 w Jakaterynburg. Uczęszczał do szkoły średniej. W 1915 wcielony do służby w armii rosyjskiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej piech. Walczył na froncie I wojny światowej. Od jesieni 1917 w I Korpusie Polskim w Rosji gen. J. Dowbór-Muśnickiego. Przyjęty do WP z dniem 30 XI 1918 i przydzielony w stopniu ppor. piech. z starszeństwem od 15 XI 1918 do Warszawskiego Okręgowego Pułku Piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zatwierdzony dekretem z 28 II 1921 w stopniu por. z starszeństwem od 1 IV 1920. Służył w 83 pp, gdzie pełnił różne funkcje. do stopnia kpt. sł. st. awansowany 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony z 83 pp w Kobryniu do Centralnej Szkoły Strzelniczej, a w 1932 do 2 pp Leg. W Sandomierzu. Awansowany do stopnia  mjr-a sł. st. piech. 19 III 1937. W latach 1937-1938 dowodził I batalionem 9 pp Leg.,  a w latach 1938-1939 d-ca Kursu Podchorążych Rezerwy Piechoty 3 DP Leg. przy 9 pp Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu 9 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył z Niemcami na Kielecczyźnie, potem Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w oflagu X A w Sandbostel,  w oflagu VI B w Dössel, gdzie zginął od wybuchu bomby 27 IX 1944 podczas nalotu alianckich samolotów.
    Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 9 z 7 XII 1918; Dz. Pers. Nr 9 z 5 III 1921; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Koryciński Stanisław Jan
    [1897-+?], mjr sl. st. art.[1939]
    Ur. 08 XI 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Służył początkowo w 3 p. kolejowym. Mianowany por. sł. st.  sap. 1 VI 1921. Od 1924 w 1 pułku kolejowym. Po 1924 przeniesiony do korpusu oficerów artylerii. Ukończył kurs dla młodszych oficerów artylerii w Obozie Szkolnym Art. w Toruniu. Następnie przydzielony do 7 pac w Poznaniu. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. Dowodził m. in. baterią. W 1933 przeniesiony z 7 pac do 1 dywizjonu pomiarów artylerii w Toruniu na stanowisko d-cy baterii. W 1937 przeniesiony do utworzonego 2 dywizjonu pomiarów artylerii na stanowisko d-cy 1 baterii. Do stopnia mjr-a sł. st. art. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 baterii pomiarów artylerii przydzieloną do Armii „Kraków”, potem do GO „Śląsk” i podporządkowanej d-cy artylerii dywizyjnej 55 DPRez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 55 DP Rez. od Śląska na Lubelszczyznę. Walczył m. in. pod Tomaszowem Lub. 20 IX 1939. Po rozwiązaniu baterii w rejonie m. Podklasztor dostał się do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w latach 1939-1945.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928, 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Pruszków1998.

     
    Korzec Izydor Wacław
    [1909-?], ppor. rez. kaw.[1933]
    Ur. 9 V 1909. Ukończył szkołę średnią. W okresie 15 VIII 1929-28 VI 1930 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki i ćwiczenia odbywał w 8 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 8 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Wadowice. Zmobilizowany w 1939 do WP i wcielony do 3 p. uł. . W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 4 szwadronie 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku od Śląska n Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989.

     
    Korzon Bronisław
    [1899-?], rtm. sł. st. kaw. [1935]
    Ur. 22 V 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostaje w wojsku jako podoficer zawodowy kawalerii. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VII 1925 z przydziałem do 3 psk w Wołkowysku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. Długoletni oficer 3 psk. Do stopnia rtm. sł. st. kaw. awansowany 1 I 1935. W latach 1937   1939 k-dt Rejonu PW Konnego 3 psk  w Wołkowysku i jednocześnie oficer mobilizacyjny. W VIII 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu z Ośrodka Zapasowego Nowogródzkiej Brygady Kawalerii od 21 IX 1939. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1925; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1989; Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930;

     
    Korzon Władysław
    [1904-1978], por. sł. st. piech.[1933] w PSZ  kpt./mjr
    Ur. 14 VII 1904. Absolwent gimnazjum. W okresie od 1 X 1926 – 15 VII 1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 193o z przydziałem do 4 pp leg. w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1933. w 1934 przeniesiony z 4 pp Leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu. W 1938 przeniesiony z KOP do 5 pp Leg. w Wilnie, gdzie w latach 1938-1939 był d-cą plutonu ppanc. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii p[panc. 5 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 5 pp Leg. m. in. nad Narwią, pod Knyszynem, Wyszkowem i na Lubelszczyźnie. 23 IX 1939 pod Tarnawatką. W czasie wojny służył w PSZ. Awansowany do stopnia kpt., potem mjr-a sł. st. piech. Po wojnie w Wlk. Brytanii. Działacz kombatancki.
    Zmarł w Londynie 2 VIII 1978. Pochowany na cmentarzu Kensal Green
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995

     
    Korzybski Zdzisław Antoni
    [1915-1939], ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 18 XII 1915. Absolwent gimnazjum. W okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy kawalerii w Grudziądzu. Ćwiczenia odbywał w 1 psk. Do stopni ppor. rez. kaw. awansowany z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 1 psk w Garwolinie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w 3 szwadronie 1 pułku strz. zmot. w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno- Motorowej. Walczył z Niemcami na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 17 IX 1939  Szara Wola. Pochowany na cmentarzu wojennym Rotunda” w Zamościu.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Zaleslki. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Kos Mieczysław Wiktor
    [1908-1939], ppor. rez. art. [1932]
    Ur. 3 IX 1908. absolwent szkoły średniej. W okresie 17 VIII 1929- 21 VI 1930 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awanswony do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 12 pal w Tarnopolu. Ewidencyjnie podlegał PKU Kamionka Strumiłowa. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 64 dywizjonu armat 75  mm przydzielonego do wspierania działań bojowych 55 DP Rez.
    Poległ w walce z Niemcami 2 IX 1939
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Koschembar - Łysakowski Józef Maria  Mateusz Piotr Tomasz Ignacy
    [1910-?], mgr, 
    Ur. 2o IX 1910. ukończył szkołę średnią, potem wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. W okresie od 23 IX 1934- 27 VI 1935  odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopni ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 1 dak w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M I. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 2 baterii 1 dak w skaldzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Z. Gnat – Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1986; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Zarzycki. 1 dak. Pruszków 1999.

     
    Kosiarski Kazimierz
    [1893-1974], płk sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 3 III 1893 w Skierniewicach, syn Ludwika i Zofii. Wychowywał się w Częstochowie, gdzie ukończył gimnazjum. Od 1912 studiował w Wyższej Szkole Technicznej Wawelberga i Rotwanda. W X 1914 wstępuje ochotniczo do 1 p. ułanów LP. Walczy w szeregach 1 szwadronu 1 p. uł. LP. Podczas walk w 1915 zostaje ranny. W 1917 odbył kurs aspirantów oficerskich. W wyniku kryzysu w LP został w VII 1917 internowany w Szczypiornie, potem, w Łomży, skąd został w VIII 1918 zwolniony. Przyjęty do WP w XI 1918. Dekretem z dnia 18 III 1919 mianowany z dniem 1 III 1919 ppor. sł. st. kaw. Służył w 1 p. uł. , potem w 11 p. uł. Brał udział w XII 1918 w walkach o Przemyśl, potem w wojnie polsko-bolszewickiej na froncie litewskim. Podczas walk pod Dyneburgiem w 1919 zostaje ranny. Uczestniczył w walkach w 1920 w wyprawie kijowskiej, potem w bojach odwrotowych. W VII 1920 przeniesiony do 16 p. uł. Zatwierdzony Dekretem L 2548 z 19 I 1921 w stopniu por. z starszeństwem od 1 IV 1920. Po wojnie w 1922 został zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 16 p. uł. dowodził szwadronem. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1927 pełnił od 1928 funkcję kwatermistrza 16 p. uł. Do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. awansowany 1 I 1930 był z-cą d-cy 16 p. uł. w Bydgoszczy. W `1930 przeniesiony z 16 p. uł. do 23 p. uł. w Postawach na stanowisko z-cy d-cy pułku. W 1932 przeniesiony na stanowisko d-cy 18 p. uł. w Grudziądzu. Pułkiem dowodził do 1 II 1938. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. kaw. 19 III 1937. Od III 1938 do IX 1939 dowodził 5 psk w Dębicy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 psk w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii- jednocześnie z-ca d- brygady. Walczył na szlaku bojowym 5 psp od Woźnik, potem Szczekociny, Baranów, Tarnobrzeg i pod Tomaszowem Lub. Na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji Armii „Kraków” od 2o IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał głownie w oflagu VII A w Murnau. Uwolniony z niewoli 29 IV 1945. Po powrocie do kraju został formalnie w 946 zdemobilizowany. Przez wiele lat był dyrektorem Zespołu Państwowych Gospodarstw Rolnych w Cerkwicy k. Gryfic na Pomorzu Zachodnim. Od 1957 utrzymuje kontakty z b. żołnierzami 5 psp i ich rodzinami. Brał osobisty udział w uroczystych świętach pułkowych w Dębicy.
    Zmarł 20 XII 1974. Pochowany na miejscowym cm. parafialnym.
    Odznaczony: VM kl. 4 i 5, KN,KW4x,ZKZ
    Żonaty miał syna Andrzeja /ur. 1929/
    Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 36 z 1 IV 1919; Dz. Pers. Nr 4 z 29 I 1921; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Rocznik oficerów kawalerii 1930;Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930;Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kosiba Kazimierz
    [1893-1942], mjr sł. st. piech.[1928], w SZP/ZWZ
    Ur. 03 VI 1893 w Tarnowie, syn Bronisława i Józefy. Uczęszczał do gimnazjum w Tarnowie. Po wybuchu I wojny światowej 1 VIII 1914 wstępuje 3 IX 1914 ochotniczo do Legionów Polskich. Służył  początkowo w baonie uzupełniającym kpt. A. Galicy, potem w 2 pp LP. Od 17 IX 1915 służy w 3 kompanii 4 pp LP. 15 XII 1915 mianowany chor. piech. dowodził plutonem. Mianowany ppor. piech. 1 XI 1916 dowodził kompanią w 4 pp LP. Odbył całą kampanię karpacką biorąc udział we wszystkich walkach 4 pp Leg. W 1916 walczył na froncie wołyńskim. Podczas kryzysu przysięgowego dowodził 4 kompanią 4 pp LP. Po odmowie złożenia przysięgi na wierność Austrii został wcielony do armii austriackiej z przydziałem do 57 pp, gdzie dowodził m. in. plutonem do X 1918. W WP od XI 1918. Przydzielony do 4 pp Leg. Bierze udział w stopniu por. piech. w wojnie polsko-bolszewickiej 19191-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w nadal w 4 pp Leg. Awansowany 1 I 1927 do stopnia mjr-a sł. st. piech. Przeniesiony w IV 1927 z 4 pp Leg. do 48 pp w Stanisławowie na stanowisko d-cy II baonu. W 1928 przesunięty z funkcji d-cy II batalionu 48 na stanowisko oficera sztabu. W 1929 przeniesiony z 48 pp do DOK VI we Lwowie na stanowisko inspektora wyszkolenia WF i PW przy Okręgowym Urzędzie WF i PW Nr VI z siedzibą we Lwowie. W 1932 przeniesiony z DOK VI do 39 pp w Jarosławiu na stanowisko d-cy batalionu. Po 1935 przeniesiony z 39 pp do 69 pp w Gnieźnie na stanowisko kwatermistrza pułku oraz jednocześnie II z-cy d-cy. Od 24 VIII 1939 d-ca nadwyżek 69 pp. Wraz z oddziałem nadwyżek 69 pp 3 IX 1939 transportem kolejowym wyjechał z Gniezna w kierunku Skierniewic. 7 IX 1929 pod Kutnem oddział został zaatakowany prze niemieckie lotnictwo i bron pancerną ulegając w efekcie rozproszeniu. Doprowadził większą część oddziału do Warszawy, następnie d-ca improwizowanego batalionu piech., z którym 16 IX 1939 został włączony do 116 pp rez. 41 DP Rez. Walczył na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i przedostaje się do rodzinnego Tarnowa. Mieszkał u swoich krewnych przy ul. Piotra Skargi. Po nawiązaniu kontaktów z innymi oficerami jest współorganizatorem struktur konspiracyjnych SZP/ZWZ na terenie Tarnowa, potem w kierownictwie Obwodu i Inspektoratu ZWZ Tarnów. Zagrożony aresztowaniem przez gestapo wyjechał do Krakowa, gdzie w X 1940 został aresztowany przez gestapo i uwięziony, przewieziony do więzienia gestapo w Tarnowie. Przeszedł ciężkie gestapowskie śledztwo z torturami włącznie. 5 X 1941 wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie został zamordowany 9 IV 1942.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW4x, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 15 z 23 V 1927; Dz. Pers. Nr 9 z 23 IV 1928;DZ. Pers. nr 20 z 23 XII 1929;Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; 69 pp. Pruszków; W. K., Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, T. 2. W-wa 2006 A. Pietrzykowa. Region tarnowski w okresie okupacji hitlerowskiej. W-wa – Kraków 1984

     
    Kosicki Mieczysław
    [ 1897-?], por. rez. art. [1932]
    Ur. 25 VI 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Służył w 4 dak . Mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył jako oficer zawodowy w 4 dak. Po wojnie przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 4 dak. Awansowany do stopnia por. rez. art. 2 I 1932. Ewidencyjnie podlegał PKU
    Warszawa M III. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kolumny amunicyjnej 4 dak. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 4 dak. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski Rezerw 1934

     
    Kosiński Kazimierz
    [1912-1940],ppor. sł. st. piech.[1936], w PSZ por.[1940]
    Ur. 20 VIII 1912. Ukończył szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 54 pp w Tarnopolu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 6 kompanii II batalionu 54 pp w Tarnopolu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii II batalionu 54 pp. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, gdzie służy w WP. Przydzielony na stanowisko oficera 3 kompanii w I batalionie 1 p. gren. w składzie 1 DGren. Uczestnik kampanii francuskiej. Poległ w Walce z Niemcami w nocy z 17/18 VI 1940 pod Lagarde we Francji.
    Tajny Dz. Awansowy. Nr 5 z 15 X 1936; Koniński. Rybka – Koniński. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Smoliński. 1 Pułk Grenadierów Warszawy. Pruszków 1995.

     
    Kosiński Roman Józef
    [1904-?], kpt. dypl. sł. st. art. [1936]
    Ur. 31 VIII 1904. Absolwent gimnazjum z maturą. W okresie 1 IX 1924- 1 VIII1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 24 pap w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Nadal służy w 24 pap/pal. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1936. Przeniesiony z 24 pal do 18 pal w Ostrowi Maz. na stanowisko d-cy baterii. W latach 1937-1939 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. art. został przydzielony latem 1939 do sztabu 22 DPGór. na stanowisko kwatermistrza dywizji. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dywizji.
    Po wojnie w Wlk. Brytanii.
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Rocznik oficerski 1928, 1932; M. Porwit. Spojrzenie poprzez moje życie. W-wa 1986; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kosmala Stanisław
    [1906-?], oficer sł. st. piech. WP, por. [1939], w konspiracji ZWZ/AK, kpt., ps. „Pobóg”, „Realista”
    Kmdt Odcinka IV w Obwodzie ZWZ/AK Kraków – miasto
    Ur. 26 XII 1906. Ukończył szkołę powszechną i gimnazjum. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1939. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku dowódcy 1 plutonu w 4 kompanii II baonu 20 pp. W okresie okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Kraków – Miasto. W okresie 1941-1944 kmdt IV Odcinka w Obwodzie ZWZ/AK Kraków. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech.
    Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kosmalski Zygmunt
    [1908-?], ppor. rez. art.[1933]
    Ur. o8 I 1908. Absolwent szkoły średniej. w latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933. Ewidencyjnie podlegał PKU Włocławek z przydziałem do 31 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział początkowo w szeregach 18 pal, potem w V dywizjonie art. 20 pal utworzonym w Zalesiu. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Kossakiewicz Tadeusz
    [1899-1967],mjr sł. st. art.[1938]
    Ur. 03 IX 1899 w Wyszkowie, syn Jana i Aleksandry. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie 04 VIII 1921 – 07 VII 1922 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1924 z starszeństwem od 1 VII 1923 z przydziałem do 1 Pułku Artylerii Najcięższej w Górze Kalwarii na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Długoletni oficer 1 pan. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1930. Ukończył kurs dla d-ców baterii. Przeniesiony w IV 1934 z 1 pan do 1 pac w Modlinie na stanowisko d-cy baterii. Po 1936 przeniesiony z 1 pac do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu z przydziałem na stanowisko wykładowcy strzelania wysokorozpryskowego w Szkole Strzelań Artylerii. Do stopnia mjr awansowany 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu artylerii GO „Śląsk”, „Jagmin” w składzie Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym GO „Jagmin” od Śląska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Zmarł 27 X 1967 w Warszawie.
    Żonaty z Wandą- Marią z d. Narzymska
    Dz. Pers. Nr 102 z 01 X 1924; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932. R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Stebnik. Armia „Kraków”1939. W-wa 1975

     
    Kossakowski Antoni
    [1906-1976], rtm. sł. st. kaw.[1939], w PSZ mjr
    Ur. 18 IX 1906. Absolwent gimnazjum. W okresie 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem n praktykach w pułku kawalerii. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1930 z przydziałem do 3 psk w Wołkowysku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Ukończył kurs dla oficerów kawalerii w zakresie łączności. Następnie m. in. d-ca plutonu łączności w 3 psk. Awansowany 19 III 1939 do stopnia rtm. sł. st. kaw. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 szwadronem 3 psk w skaldzie Suwalskiej Brygady Kawalerii włączonej do SGO „Narew”. Walczył z wrogiem pod Ostrołęka, Łomżą, Zambrowem. Po reorganizacji od 20 IX 1939 uczestniczy w walkach jako d-ca 2 szwadronu 3 psk w składzie Brygady Kawalerii „Edward” podporządkowuj SGO „Polesie”. W dniach 3-5 X 1939 walczył pod wolą Gułowską i Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Radomiu potem od XI 1939 do IV 1945 w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli wyjechał do Włoch i tam wstępuje do II Korpusu Polskiego. Służył m. in. w Karpackim Pułku Kawalerii, potem w 10 Pułku Huzarów. Ewakuowany wraz z pułkiem w 1946 do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji zamieszkał na stałe w Wk. Brytanii. Mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 11 XII 1976.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11888
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Przegląd Kawalerii Nr 85/197. Londyn 1977.

     
    Kossakowski Władysław Wojciech Roman
    [1913 -1984], ppor. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 24 VI 1913 w Chersoniu. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IV 1936/promocja opóźniona/ z przydziałem do 21 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. Później przeniesiony do 11 p. uł. w Ciechanowie, gdzie w latach 1938-1939 pełnił funkcję oficera żywnościowego pułku. W kampanii wrześniowej 1939 d-cą plutonu w 4 szwadronie 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii, a po jej rozbiciu 24 IX 1939 walczył pod Suchowolą w grupie płk M. Ocetkiewicza. Po kapitulacji znalazł się w niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie.
    Zmarł 8 I 1984 w Warszawie
    Odznaczony: KW
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001 St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kossarek Józef
    [1889-?], ppłk sł. st. art.[1932]
    Ur. 25 III 1889. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu por. art. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 2 pac. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 2 pac, gdzie od 1922 pełnił funkcję p. o. d-cy II dyonu.  W 1924 ukończył kurs dla dowóców dywizjonów w Obozie Szkolnym artylerii w Toruniu. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia mjr-a sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Od 1924 dowodził etatowo II dyonem 2 pac. Przeniesiony z 2 pac do 7 Okręgowego Szefostwa Artylerii i Uzbrojenia w DOK VII w Poznaniu na stanowisko referenta. Jednocześnie w kadrze oficerów artylerii. Przeniesiony do 7 Grupy artylerii w Poznaniu, skąd został przeniesiony w 1931 na stanowisko z-cy d-cy 10 pap w Łodzi. Awansowany 1 I 1932 do stopnia ppłk-a sł. st art. Długoletni oficer 10 pal. w latach 1938-1939 I z-ca d-cy 10 pal. Od 24 VIII 1939 dowodzi 10 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 10 pal w składzie 10 DP. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 10 pal. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie m. in. pod Suchowolą i Józefowem. Po rozwiązaniu resztek 10 pal 25 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał do 1945.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x, ZKZ, MN
    Dz. Pers. nr 31 z 28 III 1924; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 10 Kaniowski Pułk Artylerii Lekkiej.

     
    Kossecki Stefan
    [1890-1940?], płk dypl. sł. st. /pośm. gen. bryg.[1964]
    Nota biograficzna „Obrona Warszawy i Modlina”.

     
    Kossman Norbert
    [1908-1939], por. rez. piech.[1936]
    Ur. 15 VII 1908. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Krakowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem do 4 psp. Ewidencyjnie podlegał PKU Wadowice. Po zaliczeniu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. piech. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 kompanii I batalionu 3 psp w składzie 21 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Ciężko ranny w walce zmarł 8 IX 1939 w wyniku odniesionych obrażeń.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Kossobudzki Stefan Leon
    [1908- 1990], kpt. br. panc.[1939], w PSZ mjr
    Ur. 21 VI 1908 w Solszewie pow. Poznań. Absolwent szkoły średniej. W okresie 17 IX 1928- 28 VII 1929 W Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany 15 VIII 1931 na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 44 pp w Równem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po 1935 przeniesiony z 44 pp na kurs aplikacyjny dla oficerów broni pancernej w Modlinie. Przydzielony do 3 batalionu panc. w Warszawie. w 1937 był wykładowcą w Szkole Podchorążych Broni Pancernych w Modlinie. Awansowany do stopnia kpt. sl. st. br. panc. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii 1 baonu czołgów 7 TP przydzielonej doraźnie do Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym brygady m. in. pod Tomaszowem Lub. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał od 1940 w Oflagu II C w Woldenbergu. Ewakuowany w I 1945 w grupie jeńców z Woldenbergu w głąb Niemiec do oflagu VIIA w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 przebywał początkowo w Wlk. Brytanii, skąd emigrował do Kanady.
    Odznaczony VM kl. 5 nr 12175, ZKZ
    Zmarł 30 VI 1990 w Kanadzie.
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Kossowski Lucjan
    [1908-1939], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 11 X 1908. Absolwent gimnazjum. W latach 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 67 pp w Brodnicy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 2 kompanii w Batalionie Fortecznym KOP „Sarny”. W VI 1939 przeniesiony do Batalionu Fortecznego „Mikołów”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii w Batalionie Fortecznym „Mikołów”. Poległ w walce 12 IX 1939. Pochowany na cmentarzu wojennym w Tarnobrzegu.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kossowski Witold
    [1903-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 03 V 1903. W wojsku Polskim służył od 1926 jako podoficer zawodowy. W okresie 1931-1934 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany do stopnia ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 30 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-1939 odkomenderowany z 30 pp do sztabu 1o DP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy 10 DP. Walczył na szlaku Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kostarski Tadeusz
    [1912-1975], ppor. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 24 XI 1912. Absolwent szkoły średniej. W latach 1933-1934 w szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, a następnie odbywa praktyki w pułku kawalerii. W latach 1934-1936 we Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor.. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 2 psk w Hrubieszowie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939     d-ca plutonu w szwadronie CKM. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku     d-cy plutonu potem dowodził szwadronem CKM, 2 psk w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym pułku. Podczas walk ranny 8 IX 1939 pod Wolą Cytrusową. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Za męstwo okazane na polu walki został przedstawiony do odznaczenia VM kl. 5. Po zakończeniu walk unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej. Od 1945 służył w LWP. Brał udział w walkach na froncie. Awansowany do stopni mjr-a sł. st. Zwolniony z wojska w końcu lat czterdziestych. Mieszkał w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 17 VII 1975. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.

     
    Kostek Franciszek
    [1893-+?], mjr sł. st. sap. [1936]
    Ur. 03 X 1893 w Jelnej pow. Łańcut. Ukończył w Jarosławiu szkołę średnią i pracował na kolei. W 1915 powołany do armii austriackiej i przydzielony do 90 pp, gdzie ukończył kurs podoficerski, potem kurs szkoły oficerskiej w Oficerskiej szkole Technicznej w Mödlingu. Po ukończeniu szkoły mianowany chor. sap. służył w 3 batalionie telegraficznym. Walczył na froncie włoskim i albańskim. Podczas powrotu do domu we IX 1918 aresztowany w Drohobyczu przez Ukraińców i uwięziony. W połowie XII 1918 uciekł z więzienia i przedostał się w rodzinne strony. Od XII 1918 w Wojsku Polskim. Z dniem 15 XII 1918 mianowany ppor. sap.  Przydzielony do 14 pp w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu technicznego. Brał udział w składzie 14 pp w walkach na froncie wojny polsko-ukraińskiej. Po wyparciu Ukraińców z Zagłębia Drohobycko-Borysławskiego był k-dtem dworca kolejowego w Drohobyczu, potem w Samborze. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 jako oficer transportowy Szefostwa Kolejowego 4 A. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 1 pułku saperów kolejowych. W latach 1921-1923 był oficerem przewozów kolejowych w Warszawie, potem we Lwowie. W 1923 pełnił funkcje p. o. szefa Wydziału Kolejowego w Stanisławowie. W 1924 ponownie oficer 1 pułku sap. kolejowych. W 1924 ukończył kurs oficerów kolejowych i został wyznaczony d-cą kompanii w 1 pułku kolejowym. Awansowany 1 VII 1925 kpt. sl. st. sap. W 1925 skierowany na roczny kurs udoskonalający dla oficerów saperów przy OSInż. W Warszawie. Po ukończeniu kursu w 1925 mianowany d-cą kompanii szkolnej w 6 p. sap. w Przemyślu. W XII 1928 przeniesiony do 8 p. sap. w Toruniu na stanowisko d-cy kompanii,. Po przeformowaniu w 1929 8 p. sap. na 8 batalion sap. służy w 8 batalionie saperów. W końcu 1929 mianowany kwatermistrzem 8 baonu saperów w Toruniu. W 1933 mianowany z-cą d-cy 4 batalionu saperów. W okresie 1935-1936 przebywał n kursie dla oficerów sztabowych saperów przy WSWoj. w Warszawie. Awansowany 1 i 1936 do stopnia mjr-a sł. st. sap. Po ukończeniu kursu powraca do 4 batalionu saperów na stanowisko z-cy d-cy. W latach 1938-1939 oficer sztabu w 2 Grupie Saperów w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 12 baonu saperów zmobilizowanego przez 4 batalion saperów w Przemyślu dla 2 DP Leg. Od 11 IX 1939 przydzielony wraz z baonem do 6 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami w rejonie Sieniawy, potem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: ZKZ, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 13 z 29 I 1929; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001.

     
    Kostka Andrzej
    [1907-1985], ks. kap. rez.[1939]
    Ur. 13 XI 1907 w Brzozowie.  Ukończył Seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana w 1933. Był wikariuszem w Sanoku. Mianowany kapelanem rez. 28 IV 1939 z starszeństwem od 1 I 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 przydzielony do 165 pp rez. w składzie 36 DP Rez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 165 pp rez. Podczas okupacji pracuje jako duszpasterz w Sanoku.  Po wojnie przeniesiony do diecezji gorzowskiej. Od XII 1946 do VII 1981 był proboszczem parafii we Wschowie.
    Zmarł we Wschowie w 1985. Pochowany we Wschowie. Jego imieniem nazwno ulicę we Wschowie
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Kapelani wrześniowi. /red. W. J. Wysocki./W-wa 2001;

     
    Kostórkiewicz Kazimierz Stefan
    [1908-?], mgr kpt. aud. sł. st. [1935]
    Ur. 19 IX 1908. Absolwent gimnazjum, a następnie ukończył Wydział Prawa UJ w Krakowie uzyskując dyplom mgr-a praw. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy w Krakowie. Mianowany ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 II 1932 z przydziałem do 20 pp w Krakowie. W 1932 powołany do służby czynnej w Wojsku Polskim i przydzielony do Wojskowego Sądu Okręgowego Nr V w Krakowie., potem w prokuraturze przy WSO Nr VIII. Przeniesiony w 1934 do Wojskowego Sądu Rejonowego Stanisławów na stanowisko asystenta. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony następnie do Wojskowej Prokuratury Okręgowej Nr V w Krakowie na stanowisko podprokuratora. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. Funkcje podprokuratora pełnił do VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby sprawiedliwości 6 DP Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym, 6 DP.
    Drze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kostrzewski Jerzy
    [1920-1939], plut. podch. piech.[1939]
    Ur. 1920. Ukończył szkołę średnią. Od 1938 w Szkole Podchorążych Piechoty. W 1939 mianowany plut. podch. piech. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy plutonu w 20 pp. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 20 pp w składzie 6 DP. Poległ w walce 16 IX 1939 w Majdanie Kasztelańskim na Lubelszczyźnie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krasnobrodzie.
    L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.

     
    Kostrzyca Jan
    [1908-1939], kadet, kpt. sł. st. art.[1939]
    Ur. 24 XI 1908 w Sosnowcu. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1928 zdał maturę. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 23 pal w Będzinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 d-ca plutonu artylerii piechoty w 75 pp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu artylerii piechoty w 75 pp w składzie 23 DP armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 75 pp od Chorzowa na Lubelszczyznę, gdzie poległ w walce z Niemcami 20 IX 1939.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930;Rocznik oficerski 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989

     
    Kosz Henryk
    [1908-1960], por. sł. st. kaw.[1935]
    Ur. 01 XI 1908. Absolwent szkołę średniej. W okresie od 15 VIII 1929 do 28 VI 1930 odbywał służbę wojskową w szkole Podchorążych rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 24 p. uł. w Kraśniku. W latach 193o-1932 w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany 15 VIII 1932 na stopień ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do 9 psk w Grajewie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu ppanc. w 9 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu działek ppanc. 9 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 9 psk. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W latach wojny przebywał w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł w Warszawie w I 1960.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; tenże: Zarys Historii szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Z. Gnat-Wieteska. 9 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1999.

     
    Koszutski Jan Kazimierz
    [1911-1986],por. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 14 V 1911. Syn Kazimierza i Ireny z d. Cygańskiej. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie n kursie unitarnym,. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem do 1 psk w Garwolinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. w latach 1938-1939 był p. o. d-cy 4 szwadronu 1 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 szwadronu w 1 psk zmot. w składzie Warszawskiej Brygady Panc.-Motorowej. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 1 psk zmot. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Zmarł w 1986.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 19039. Kraków 2006; W Zleski. W warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Koszutski Stanisław Paweł
    [1903-1982], kadet, kpt. dypl. sł. art.[1937], w PSZ mjr/ppłk
    Ur. 15 VII 1903 w m. Zagość n Kielecczyźnie. Jako kadet bierze udział w 1920 w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczył w szeregach 1 pac, potem VI-VII 1921 w III Powstaniu Śląskim. W 1922 ukończył naukę w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1922-1924 w Oficerskiej szkole Artylerii w Toruniu. Promowany 1 X 1924 ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VII 1923 z przydziałem do 14 dak w na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Przeniesiony w 1927 do 2 dak . Z dniem 10 I 1930 odkomenderowany z 2 dak na 10 miesięczny kurs Szkoły Topografów przy Wojskowym Instytucie Geograficznym w Warszawie. Po ukończeniu kursu przydzielony z dniem 1 XI 1930 do Wojskowego Instytutu Geograficznego w celu odbycia praktyk. Następnie przydzielony do Oddziału IV Sztabu Głównego WP. Prowadził rozpoznanie terenowe na Wołyniu, Polesiu i Nowogródczyźnie. W 1934 przydzielony do 7 pac w Poznaniu. W latach 1935-1937 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. art. został przydzielony na stanowisko I oficera sztabu w Wołyńskiej Brygady Kawalerii. W kampanii w wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza Wołyńskiej Brygady Kawalerii, a od 14 IX 1939 oficer sztabu w GO Kawalerii gen. W. Andersa. Walczył na szlaku Wołyńskiej Brygady Kawalerii od bojów pod Mokrą 1 IX 1939, później w walkach odwrotowych i na Lubelszczyźnie. Przy próbie przekroczenia granicy z Węgrami 27 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Razem z por. Z. St. Kiedaczem i  rtm. Wł. Zgorzelskim zbiegł z obozu w Szepietówce. Następnie przedostaje się do Francji, gdzie od 1940 słuzy w PSZ. Po ukończeniu kursu w Ecloe de Guerre mianowany w 1940 mjr dypl. sł. st. art. pełni funkcję oficera sztabu 3 DP Od VI 1940 w Wlk. Brytanii, gdzie dowodził m. in. Dywizjonem Szkolnym 10 BK Panc., potem od 28 IX 1943 d-ca 2 p. panc. 1 DPanc. gen. St. Maczka. Awansowany w 1943 do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. art. Uczestnik walk we Francji. Wyróżnił się 8 VIII 1944 w bitwie pod Caen Belgii, Holandii i w Niemczech. Po demobilizacji w 1947 przebywał w Wlk., skąd w 1955 wyemigrował do Brazylii. Był autorem licznych artykułów oraz pamiętnika Wspomnienia z różnych pobojowisk. Londyn 1972.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 10515, KW4x, MN
    Zmarł 24 IX 1982 w Sao Paulo w Brazylii.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Dz. Pers. Nr 102 1 X 1923;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;R.Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Dz. Pers. Nr 1 z 21 I 1930;Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; M.. Bielski. GO Piotrków” 1939. W-wa 1991;

     
    Koszyk Zdzisław Zbigniew
    [1914-1939], plut. podch. piech.[1938]
    Ur. w 914. Uczęszczał do szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta II batalionu 6 pp Leg. 1 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 6 pp Leg. m. in. nad Narwią i Bugiem, pod Kałuszynem i na Lubelszczyźnie, gdzie poległ w walce 23 IX 1939 w Antoniówka. 
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lubelskim.
    W. Markert. 6 Pułk Piechoty. Pruszków 2001.

     
    Kościński Jan Antoni
    [1912-1939], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 9 I 1913. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie 1934- 1935 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 2 psp w Sanoku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 2 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 psp. Poległ w walce 8 IX 1939 w m. Płazów na Lubelszczyźnie. Pochowany na cmentarzu wojennym Rotunda w Zamościu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Kot Józef
    [1910-1994], por. sł. st. piech.[1938], w PSZ, kpt.
    Ur. 18 IX 1910. Ukończył szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 4 pp w Cieszynie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-a plutonu strzeleckiego na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 21 DP przy 4 psp w Cieszynie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 4 psp w składzie 21 DP Gór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 4 psp w składzie 21 DPGór. Armii „Kraków”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. podczas wojny przebywał w niewoli niemieckiej, a po uwolnieniu w 1945  służyl w II Korpusie Polski. Po demobilizacji w 194 powraca do kraju. Mieszkał w Katowicach. Wieloletni pracownik Centrali Zbytu Węgla w Katowicach.
    Zmarł 25 IV 1994 w Katowicach. Pochowany na cmentarzu w Katowicach.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; W. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kot Tadeusz
    [1915-?], ppor. rez. kaw.[1938], w konspiracji ZWZ/AK, por. ps. „Szary” „Korab”
    Ur. 14 VII 1915. Absolwent gimnazjum. W okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 odbywał służbę wojskową w szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki i ćwiczenia odbywał w 5 psk w Dębicy. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 5 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 szwadronie 5 psk. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 5 psk od Woźnik na Lubelszczyznę. Walczył m. in. pod Tomaszowem Lub. Po zakończeniu walk unika niewoli i przedostaje się w rejon Krakowa. Czynny w konspiracji początkowo na terenie Miechowa potem w Krakowie. Do konspiracji wprowadzony przez por./rtm. M. Rakoczego. Był oficerem sztabu Inspektoratu K Kraków, potem sztabu K. O. AK Kraków. Po wojnie aktynie uczestniczył w życiu pułkowym. Uczestniczył w spotkaniach podczas świąt pułkowych 5 psk w Dębicy. Opracował kronikę 5 psk.
    Odznaczony: KW, SKZ.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; E. Juśko – M. Małozięć. Historia 5. Pułku Strzelców Konnych 1807-1939. Piekary 2009.

     
    Kotarba Andrzej
    [1909-?],por. sł. st. piech.[1938], w ZWZ/AK ps. „Kuba”
    Ur. 13 I 1909. Ukończył gimnazjum w Przemyślu.  W latach 1931-1932 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 5 psp w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu ppanc 5 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM I batalionie 5 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 5 psp. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i powraca do Przemyśla. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Przemyśl. Pełnił m. in. funkcje oficera taktycznego w sztabie obwodu ZWZ/AK Przemyśl 1942-1944. Po wojnie mieszkał w Przemyślu, gdzie zmarł.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; G. Ostasz. Podziemna Armia. Podokręg AK Rzeszów 2010.

     
    Kotarski Edward
    [1906-1939], ppor. rez. piech.[1931]
    Ur. 20 VIII 1906,. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 1. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1931. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I . Po mobilizacji w VIII 1939 przydzielony do 21 pp w Warszawie, potem w I batalionie 180 pp rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Poległ w walce z Niemcami 3 X 1939 pod Kockiem. Pochowany na cmentarzu wojennym w Kocku.
    Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Kotarski-Przeginia Władysław Józef 
    [1895-1941], ppłk sł. st. kaw.[1939], w ZWZ ps. „Dąb”, „Druh”, „Nadolny”, „Wilk”
    Ur. 29 IX 1895 w Oleszycach pow. Cieszynów, Józefa i Stanisławy z Cechmanowiczów. Uczył się w gimnazjum w Chyrowie, które ukończył w 1913 z wyróżnieniem. W latach 1913-1914 studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim. 17 IX 1914 powołany do służby w armii austriackiej. Ukończył w 1915 kurs szkoły oficerów rezerwy kawalerii i piechoty w Bruck. Służył na stanowisku adiutanta batalionu, potem d-ca plutonu w 83 pp i walczył na froncie rosyjskim. 13 IX 1915 dostał się do niewoli rosyjskiej, skąd został uwolniony 17 IV 1918 przez armię niemiecką. Od 20 IV 1918 do 20 VI 1918 służył jako tłumacz w 5 p. dragonów armii niemieckiej. W WP od 5 XI 1918. Mianowany por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do 20 VII 1920 przebywał we Wiedniu, gdzie był oficerem ordynansowym Pełnomocnictwa Wojskowego Państwa Polskiego, potem d-cą Stacji Zbornej Komisji Wojskowej Likwidacyjnej, a następnie adiutant Kierownictwa Transportowego Wojskowego. Następnie służy w 9 p. uł. , gdzie dowodzi plutonem. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia rtm. sł. st. kaw. 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Dowodzi m. in. szwadronem w 9 p. uł. Od 3 IX 1925-2 II 1927 pełnił funkcję adiutanta 9 p. uł., następnie d-ca szwadronu. Od 1 VII 1929 d-ca 2 szwadronu Szkolnego Dyonu Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Był wykładowcą w Centrum Wyszkolenia Kawalerii, skad 15 IX 1933 został przeniesiony na stanowisko wykładowcy w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1933. W 1938 przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy 19 p. uł. Awansowany 19 III 1939 do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 19 p. uł. w składzie Wołyńskiej b/brygady Kawalerii. Walczył m., in. pod Mokrą, potem w walkach odwrotowych. W ostatniej fazie walk na Lubelszczyźnie dowodził resztkami 19 p. uł. w GO Kaw. gen. W. Andersa. Unika niewoli. Od XII 1939 czynny w konspiracji. Był k–dtem Okręgu Lwów –Wschód ZWZ-1, a jednocześnie od II 1940 z-cą k-dta Obszaru. Komendę Obszaru ZWZ – 1 objął po przekazaniu mu jej przez opuszczającego Lwów płk-a W. Żebrowskiego. Aresztowany 20 IV 1940 przez funkcj. NKWD we Lwowie. Skazany przez Lwowski Sowiecki Sąd Obwodowy  19-20 XI 1940 na karę śmierci. 17 II 1941 wyrok został zatwierdzony przez Sąd Najwyższy ZSRR i 24 II 1941 został stracony. 
    Odznaczony: KW4x, SKZ, oraz w 1944 pośmiertnie VM kl. 5.
    Żonaty od 1926 z Apolonią Jasieńską. Miał córkę Elżbietę – dziennikarkę.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; J. Węgierski – G. Mazur. Konspiracja Lwowska 1939-1944. Słownik biograficzny. Katowice 1997.

     
    Kotaś Józef Władysław
    [1910-1939], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 3 III 1910. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 135 pp rez. Poległ w walce na Lubelszczyźnie 3 x 1939 w folwarku Annopol. Pochowany na cmentarzu wojennym w Kocku.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Koterbicki Marcin Ignacy
    [1913-1940], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 15 XII 1913. Absolwent gimnazjum. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu w 3 kompanii CKM III batalionu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 kompanii CKM III batalionu 20 pp w składzie 6 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 20 pp. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Zamordowany w 1940. Wykazany na tzw. ukraińskiej liście katyńskiej.
    Tajny dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kotliński Ambroży
    [1902-?], por. sł. st. kaw.[1931]
    Ur. 29 XI 1902. Od 1924 służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1926-1928 w Oficerskiej szkole Dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 2 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 1 I 1931. Długoletni oficer 2 p. uł. W latach 1938-1939 p. o. d-ca szwadronu CKM w 2 p. uł. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d -cy plutonu łączności 2 p. uł. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, potem na Lubelszczyźnie w składzie Brygady Kawalerii „Plis” .
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1938. W-w 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kotołowski Wacław
    [1895-+?], kpt. sł. st. piech.[1929], po 1935  w st. sp.
    Ur. 13 IX 1895. Uczestnik I wojny światowej. W szeregach 85 pp bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył m. in. na froncie Litewsko – Białoruskim. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Mianowany por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IX 1920 służył w 85 pp. Z dniem 26 II 1925 przeniesiony z 85 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie dowodził plutonem, potem kompania. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1929. W 1931 przeniesiony z KOP do 4 pp Leg. w Kielcach. Po 1935 przeniesiony w stan spoczynku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 154 pp rez.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ, KZ WLit. Środkowej.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931.

     
    Kotonowicz Piotr Jan
    [1912-?], ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 21 IV 1912. absolwent gimnazjum. W latach 1933-1934 w szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1934-1936 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 15 pp na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 6 kompanii II batalionu 15 pp w Dęblinie. W 1939 przeniesiony z 15 pp do 11 pp w Tarnowskich Górach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 kompanii w III batalionie 11 pp. podczas walk pod Banachami 15 IX 1939 zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Awansowy Nr 3 z 15 X 1936; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Kotowski Alfons
    [1899-1944], oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1934], w konspiracji ZWZ/AK, mjr. [1942?], ps. „Okoń”, „Roman”, „Wiatrak”, „Wiktor”.
    Kmdt Inspektoratu Rejonowego ZWZ/AK Radom V 1941-X 1942. Okręg Radom – Kielce ZWZ/AK.
    Ur. 15 VIII 1899. Uczęszczał do gimnazjum. Od XI 1918 służył ochotniczo w WP. W szeregach 28 pp z Łodzi brał udział w wojnie z Ukraińcami na Wołyniu. Od wiosny 1919 walczy na frontach wojny z bolszewikami. Absolwent 1 kursu w Centralnej Szkole Podoficerów Piechoty Nr 2 w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 1 VIII 1922. Nadal służy w 28 pp w Łodzi, gdzie dowodzi plutonem, a następnie po awansie do stopnia por. sł. st. 1 VIII 1924 kompanią. W 1926 przeniesiony do 44 pp w Równem, gdzie służy do 1934, na stanowisku m.in. d-cy kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piechoty 1 I 1934. W 1934 przeniesiony do 73 pp w Katowicach z przydziałem do II baonu stacjonującego w Oświęcimiu na stanowisko d-cy kompanii. Latem 10939 przeniesiony do 201 pp rez. na stanowisko adiutanta pułku. W szeregach 201 pp rez. bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walkę z wrogiem zakończył na Lubelszczyźnie.
    Podczas niemieckiej okupacji czynny w konspiracji ZWZ/AK na Kielecczyźnie. Przebywał w Radomiu. W okresie V 1941 – III 1942 szef Oddz. I K. O ZWZ/AK Radom – Kielce. Jednocześnie od VI 1941 do X 1942 k-dt Inspektoratu Rejonowego ZWZ/AK Radom. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 03 V 1942 z starszeństwem 19 III 1942. Zatrzymany przypadkowo przez Niemców nie został rozszyfrowany jako oficer AK i zwolniony za łapówkę.
    Przeniesiony następnie do dyspozycji KG AK w Warszawie z przydziałem do II Oddziału KG AK. Pełni m. in. funkcję szefa ekspozytury wywiadu KG AK w Żytomierzu. W XI 1943 przebywał na terenie Obwodu AK Zdołbunów na Wołyniu, skąd wyjechał 15 XII 1943 do Warszawy.
    Od I 1944 działa na terenie Warszawy. Bierze udział w Powstaniu Warszawskim od 1 VIII 1944 do IX 1944. Dowodził batalionem AK „Pięść”. W końcu VIII 1944 przeniesiony na stanowisko d-cy Zgrupowania AK „Kampinos”, którym dowodził do 29 IX 1944. Podczas przebijania się z okrążenia zginął 29 IX 1944 w walce z Niemcami w rejonie Jaktorowa.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 32 z 11 XI 1922; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; W. Borzobohaty. „Jodła”/tu błędnie podano imię Wiktor/; W. Romanowski. ZWZ-AK na Wołyniu 1939-1944. Lublin 1993; M. Ney – Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990.

     
    Kotucz Jan Franciszek
    [1908-1939], kpt. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 27 I 1908 w Gliwicach. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Mysłowicach. W okresie od 17 IX 1928-28 VII 1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W okresie IX 1929-VIII 1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 75 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W 1938 ukończył w CWPiech. W Rembertowie kurs doszkalający dla młodszych oficerów. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca 1 kompanii I batalionu stacjonującego w Rybniku z 75 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 75 pp 23 DP. Wraz z swoją kompanią walczył bohatersko w Niemcami w obronie Rybnika. 1 IX 1939 dostał się do niewoli.  Pod Woszczycami k. Żor. Został z zemsty rozstrzelany przez hitlerowców.
    Pośmiertnie odznaczony VM kl. 5 nr 13738.
    Dz. Pers. Nr 6  z 15 VIII 1931Rocznik oficerski 1932; R. Ryba – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Kotwica Józef
    [1912-+?], ppor. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 8 XII 1912. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 19 IX 1933 do 15 VII 1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 5 psk. W latach 1934-1936 w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor., sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 2 psk. W latach 1937-1939 pełnił funkcję p. o. d-cy szwadronu gospodarczego oraz d-cy plutonu kolarzy. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Podczas okupacji aresztowany przez gestapo i zamordowany.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; tenże: Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Tajny Dz. Pers. Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; s. Piotrowski. W żołnierskim siodle. W-wa 1982.

     
    Kotyła Władysław
    [1910-?], por. sł. st. art.[1938]
    Ur. 13 VIII 191o. W latach 1931-1932 Odbywał służbę wojskową w 9 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 20 pal. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 3 pal w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 oficer plutonu łączności 3 pal.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże; Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934;. R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
     
    Kowal Bronisław Karol
    [1910-?], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 4 VI 1910. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 54 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 54 pp w składzie 12 DP. Walczył na szlaku bojowym 54 pp.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Kowal Marcin
    [1902-?], kpt. sł. st. łącz.[1935]
    Ur. 18 IX 1902. Absolwent szkoły średniej. W okresie 12 IX 1923 – 1 VII 1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kurie unitarnym. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1926. Służył m. in. w 6 batalionie telegraficznym. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Awansowany do stopnia kpt. sl. st. łącz. 1 I 1935. Przeniesiony do Kresowej Brygady Kawalerii na stanowisko d-cy łączności. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności Kresowej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 43 z 13 X 1926;Roczniki oficerskie 1928,1932;R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kowalczewski Bronisław Jan
    [1896-1943], ppłk dypl. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 16 V 1896 w Zgierzu, syn Albina /nauczyciela/ i Jadwigi z Modlińskich. Ukończył w Warszawie Szkołę Handlową, po ukończeniu, której wstępuje na Wydział Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej. Od I 1915 działa w POW. Od 5 VIII 1915 służy w Legionach Polskich, ale z powodów zdrowotnych powraca do pracy w POW. Był k-dtem POW na powiat Węgrów. Od XI 1918 w WP. W stopniu ppor. sł. st. piech. bierze udział w szeregach 22 pp  w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Dowodził plutonem, kompanią. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5 nr 1635. Po wojnie służył nadal w 22 pp. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1921 przeniesiony do 53 pp. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924.W latach 1924 – 1926 odkomenderowany na stanowisko kierownika referatu w Biurze Historycznym Sztabu Generalnego. W latach 1926-1928 słuchacz WSWoj. w Warszawie. W stopniu kpt. SG sł. st. piech. został po ukończeniu WSWoj, w 1928 przydzielony do dowództwa  KOP na stanowisko szefa Wydziału Operacyjn0-Wyszkoleniowego. W latach 1930-1931 był d-cą 6 kompanii 23 Batalionu KOP, potem w latach 1931-1932 oficer II Oddziału Sztabu Głównego. Awansowany 1 I 1932 do stopnia mjr-a dypl. sł. st. piech. W latach 1932-1936 oficer GISZ. Od 1936 dowodził  III baonem 36 pp, a od 1937 ponownie w GISZ. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. 19 III 1938. Od 31 VIII 1939 w Naczelnym Dowództwie WP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy podgrupy „Radom”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie służy w WP. Od 1 II 1940 był d-cą 5 Małopolskiego Pułku Strzelców w składzie 2 DStrz., na którego czele walczy w kampanii francuskiej w VI 1940. Podczas walk w Alzacji 17 VI 1940 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach XII A Hadamar,  IV C w Coldiz, VI B w Dössel, gdzie był k-dtem obozu z nominacji k-dta Gł. AK. Za organizowanie ucieczki jeńców został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie. Zamordowany w KL Buchenwald-Weimar w X 1943.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW, ZKZ z M, SKZ.
    Od 1926 był żonaty z Jadwigą Skulską. Miał córki: Hannę /1927/ i Krystynę /1933/
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; E. Tomkowiak. Biogram B. K Słownik kawalerów VM  1972-1945.  T. II /1914-1921/, cz. 1. Koszalin 1991. 
     

    Kowalczewski Przemysław
    [1910-1939], ppor. rez. kaw.[1933]
    Ur. 19 I 1910. Absolwent gimnazjum. W okresie od 16 VIII 1930 do 30 VI 1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywa do IX 1931 w 12 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 12 p. uł. w Krzemieńcu. Ewidencyjnie podlegał PKU Lublin M. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w szwadronie marszowym 14 p. uł. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 24 IX 1939 w m. Rzyczki k. Rawy Ruskiej. Pochowany na cmentarzu wojennym przy ul. Białej w Lublinie.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Kowalczuk Feliks
    [1907-+?], por. sł. st. piech. [1937]
    Ur. 22 VI 1907. Po ukończeniu szkoły średniej od 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywa przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 dowodził plutonem w 1 kompanii i batalionu 7 pp Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii nadwyżek 7 pp Leg. Wraz z kompania skierowany z Chełma do Kowla. Podczas marszu jego kompania została zatrzymana przez płk-a dyp. St. Künstlera dla obrony mostów drogowego i kolejowego na Bugu w Drohusku. Podczas walk prawdopodobnie dostał się do sowieckiej niewoli i zaginął na terenie ZSRR.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kowalczyk Adam Franciszek
    [1903-1970], kpt. sł. st. lot., pilot [1937], w PSZ mjr/ppłk/płk
    Ur. 1 X 1903 w m. Brzeźno k. Sieradza. Uczęszczał do gimnazjum. W XI 1918 bierze udział w rozbrajaniu Niemców w Zduńskiej Woli. W 1920 wstępuje ochotniczo do WP i bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie kontynuuje naukę w Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczym w Łowiczu, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbył przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. ob. 15 VIII 1928 z przydziałem do 1 p. lotniczego w Warszawie. Ukończył w Grudziadzy wyższy kurs pilotażu. Następnie przydzielony do 112 eskadry myśliwskiej 1 p. lot. Awansowany do stopnia por. sł. st. lot. 1 I 1931. Był m. in. d-cą 112 eskadry. Reprezentował pułk na mityngach myśliwskich. Awansowany do stopnai kpt. sł. st. lot. 19 III 1937. Od 1 IV 1938 pełnił funkcję oficera taktycznego III/1 dyonu myśliwskiego, potem od IX 19398 d-ca IV dywizjonu myśliwskiego 1 p. lot. w kampanii wrześniowej 1939 dowodzi IV dywizjonem w ramach Brygady Pościgowej. W walkach powietrznych zestrzeli dwa samoloty niemieckie. 17 IX 1939 rzutem kołowym przekroczył granicę z Rumunią, skąd przez Bełcik i Bejrut przedostał się do Marsylii we Francji. Następnie w Polskiej Bazie Lotniczej w Lyon-Bron. Odbył przeszkolenie na francuskich samolotach. Od 31 V 1940 d-ca klucza broniącego La Rochelle. 19 VI 1940 ewakuuje się z La Rochelle drogą morską do Plymouth w Wlk. Brytanii, gdzie przeszedł przeszkolenie na samolotach brytyjskich w 607 Squadronie „Country of Durham”. Od XI 1940 obejmuje dowództwo stacjonującego w Northolt dywizjonu 303, którym dowodził do 19 II 1941. Przeniesiony do 317 dywizjonu myśliwskiego, gdzie pełnił funkcję oficera operacyjnego. Następnie oficer łącznikowy w 9, 13 i 14 Grupie Myśliwskiej. Awansowany do stopnia mjr-a. Latem 1943 odbywał przeszkolenie pilota bombowego, które ukończył we IX 1943 w 18 OTU w Finnigley. Następnie służył w 300 dywizjonie bombowym. Brał udział w nalotach na Hannover, Orient, Brest. Od 18 I 1944 d0 1 IV 1944d-ca 300 dywizjonu. Z dniem 1 IV 1944 odszedł z dywizjonu. Skierowany na kurs do Wyższej Szkoły Lotniczej w Feston-Super-Mare. Po ukończeniu szkoły w stopniu ppłk mianowany szefem wyszkolenia i II z-cą szefa sztabu w Dowództwie Polskich Sił Powietrznych w Wlk. Brytanii. Zdemobilizowany w 1947 w stopniu płk-a. Początkowo mieszkał w Wlk. Brytanii, skąd wyemigrował później do Argentyny.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 10788, KW 2 x, SKZ
    Zmarł 7 V 1970 w Buenos Aries w Argentynie.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Król. Polskie Dywizjony Lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945. W-wa 19776; J. Zieliński. 303 Dywizjon Myśliwski Warszawski im. T. Kościuszki. W-wa 2003.

     
    Kowalczyk Marian
    [1903-?],rtm. dypl. sł. st. kaw. [1937]
    Ur. 24 XI 1903. Ukończył gimnazjum z maturą. W latach 12 IX 1923- 1 VII 1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1926 z przydziałem do 26 p. uł. w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Od 24 IV 1930 przebywał na 6 miesięcznym kursie unitarnym broni pancernej w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Warszawie. 1 XII 193o przeniesiony z 26 p. uł. do 2 dywizjonu samochodów panc. Z dniem 1 VII 1931 przeniesiony z przeniesiony z  2 dyw. sam. panc. do 2 p. panc. W 1934 przeniesiony z b. 2 p. panc. do wydzielonej kompanii 1 baonu czołgów i samochodów panc., skład został przeniesiony w 1935 do 8 batalionu pancernego. W latach 1937-1939 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Do stopnia rtm. awansowany 19 III 1937. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I oficera operacyjnego sztabu Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym brygady m. in. na Lubelszczyźnie.
    W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju. Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Kowalewski Antoni
    [1900-?], kpt. sł. st. art. [1936]
    Ur. 2 XII 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. w latach 1923-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 29 pap na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. art. awansowany 15 VIII 1928.Przeniesiony w 1930 z 29 pap do 9 dak. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1936. W latach 1937-1939 pełnił m. in. funkcję adiutanta 9 dak w Barnowiczach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 9 dak w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 9 dak m. in. na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kowalewski Jerzy Witold
    [1908-?], por. sł. st. łącz.[1937]
    Ur. 26 VII 1908. Absolwent gimnazjum. W latach 1930-1931 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W okresie 1933-1934 na kursie aplikacyjnym. Promowany 15 VIII 1934 do stopnia ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1933 z przydziałem do 7 batalionu telegraficznego w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. Przeniesiony następnie na stanowisko d-cy plutonu w szwadronie łączności Wołyńskiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie łączności Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym brygady. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kowalewski Leon
    [1899-?], kpt. dypl. int.[1937]
    Ur. 22 IX 1899. Ukończył gimnazjum z maturą. W WP od  1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Ukończył kurs wojenny szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 XII 1920. Po wojnie służył m. in. w 50 pp. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 1 XII 1922. Po 1925 przeniesiony do 41 pp. Z dniem 22 IX 1930 skierowany z 41 pp na 3 miesięczny kurs dla młodszych oficerów piechoty w Centralnej Szkole Strzeleckiej. Z dniem 1 X 1931 przeniesiony z 41 pp do Szkoły P{podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie na stanowisko instruktora. Ukończył Wyższą Szkołę Intendentury. Awansowany do stopnia kpt. dypl. int. 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera int. w sztabie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 oficer służby int. w sztabie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Kowalewski Stanisław Marian
    [1903-1940], rtm. sł. st. kaw. [1934], pośm. mjr [2007]
    Ur. 14 I 1903 w Nadrożu pow. rypiński, syn Mikołaja i Stanisławy ze Skulskich. Od 1919 ochotniczo służy w WP.W okresie 5 VIII 1922- 3 VII 1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 VII 1925 z przydziałem do 22 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Ukończył w CWKaw. w Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronu. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1934. Przeniesiony w 1937 do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie od 14 IV 1937 do 1939 dowodził szwadronem KOP „Olkieniki”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu kawalerii dywizyjnej 33 DPRez. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie. Dostał się do sowieckiej niewoli 2 X 1939 w m. Bukowo k. Biłgoraja. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV lub V 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr kaw.
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 70  z 4 VII 1925; Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; Charków. Księga cmentarna.

     
    Kowalewski Stefan Jan
    [1915?-1939], wach./ ppor. sł. st. kaw.[1939]
    Ur.1 1915?. Absolwent szkoły średniej. W latach 1936-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1937-1939 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 minowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VIII 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy   d-cy 2 plutonu 3 szwadronu 4 psk w składzie  Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 4 psk. Poległ w walce z Niemcami na Lubelszczyźnie 22IX 1939 w rejonie m. Majdan. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Suchowoli.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989.

     
    Kowalik Kazimierz
    [1906-?],kadet, kpt. sł. st. art.[1939]
    Ur. 10 III 1906 w Olszewnicy Starej. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie i Chełmnie, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 26 pap w Skierniewicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W latach 1937-1939 był d-cą 9 baterii III dywizjonu 27 pal we Włodzimierzu Wołyńskim. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1939. W VIII 1939 minowany d-cą 10 baterii mobilizowanej przez 27 pal dla 62 dal. 10 bateria 27 pal został zmobilizowana dla 62 dal została skierowana na Pomorze i włączona do III dyonu 27 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1o baterii III dywizjonu 27 pal w składzie 27 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 27 DP m. in. nad Bzurą, gdzie dostał się do niemieckiej niewoli, w której przebywał do V 1945.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak./ Szkła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 27 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1999.

     
    Kowalik Mieczysław
    [1907-?],por. sł. st. art.[1934]
    Ur. 11 II 1907. Absolwent szkoły średniej. W latach 1928-1929 w szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 3 pap w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. Sł. st. art. awansowany 1 I 1934. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu kurs dla oficerów łączności artylerii. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu łączności 3 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku ofciera łączności 3 pal. Brał udział w walkach z Niemcami pod Iłża, potem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 2005.

     
    Kowalski Aleksander Władysław
    [1897-?], mgr prawa, por. rez. aud.[1939]
    Ur. 15 I 1897. Uczestnik I wojny światowej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Ukończył wyższe studia prawnicze. Ukończył skrócony kurs szkoły podchorążych piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. 1 VII 1925. W 1933 miał przydział do 5 pp Leg. w Wilnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Lublin M. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany 19 III 1939 do stopni por. rez. Podczas kampanii wrześniowej 1939 początkowo miał przydział do Nowogródzkiej Brygady kawalerii, potem od 21 IX 1939 szef Sądu Polowego w Zgrupowaniu „Drohiczyn Poleski”. Brał udział w wlkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Kowalski Bolesław
    [1893-1940], kpt. sł. st. piech.[1927], pośm. mjr [2007]
    Ur. 10 XII 1893 w Chełmie. Syn Franciszka. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii rosyjskiej. Od końca 1917 żołnierz I Korpusu Wschodniego w Rosji. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. W okresie od 5 VIII 1922 – 5 VII 1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 VII 1923 z przydziałem do 7 pp Leg.  W 1923 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 7 pp Leg. skąd z dniem 13 II 1925 zostaje przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie pełnił rożne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1927. W 1930 przeniesiony z KOP do 39 pp w Jarosławiu na stanowisko d-cy kompanii. W 1932 przeniesiony z 39 pp do PKU Wadowice w celu odbycia praktyki poborowej. Następnie pełni funkcję kierownika II referatu PKU Wadowice. W 1935 przeniesiony w stan spoczynku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadowczej 201 pp rez. w składzie 55 DPRez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 201 pp rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Odznaczony: SKZ, MI
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr piech.
    Żonaty, miał jedno dziecko.
    Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000.

     
    Kowalski Przemysław
    [1913-1939], ppor. rez. kaw. [1937]
    Ur. 2 VI 1913. Absolwent gimnazjum. W okresie od 19 IX 1934 do 15 VII 1935 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 1 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w 1 szwadronie 1 p. uł. w składzie suwalskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji 20 IX 1939 w składzie Brygady Kawalerii „Edward” w SGO „Polesie”. 29 IX 1939 podczas walk w rejonie m. Kijany zostaje ciężko ranny. Umieszczony w szpitalu w Lublinie, gdzie w x 1939 zmarł. Pochowany na cmentarzu wojennym w Lublinie.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Kowalski- Roch Stanisław
    [1899-1945], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1933], w konspiracji ZWZ/AK, mjr [1942], ps. „Konrad”, „Roch”, „Sowa” vel Stanisław Barański vel Bolesław Trębicki vel Twardowski.
    Kmdt Obwodu ZWZ/AK Puławy III –VII 1942, k-dt Inspektoratu Rej. AK Puławy VII 1942 – XI 1944. Okręg Lublin ZWZ/AK.
    Ur. 03 VII 1899 Wołczkowce pow. Śniatyń woj. stanisławowskie. Syn Michała i Izabeli z d. Zdanowicz. Pochodził z wielodzietnej rodziny rolników. Rodzice posiadali duże gospodarstwo rolne. Po ukończeniu szkoły powszechnej kształci się w gimnazjum. W 1916 przerywa naukę i ochotniczo wstępuje do Legionów Polskich. Początkowo żołnierz oddziału rekruckiego w Dęblinie. Po przeszkoleniu skierowany do 4 pp w Łomży, skąd z 4 pp skierowany do walk na front karpacki. Walczy na Bukowinie. Od IX 1917 do II 1918 służy w 3 pp t. j. do czasu rozwiązania Polskiego Korpusu Posiłkowego utworzonego z II Brygady Legionów Polskich. W 1918 uzyskuje w Szkole Realnej w Żywcu świadectwo dojrzałości. Następnie studiuje na politechnice Lwowskiej. W XI 1918 przerywa studia i wstępuje do WP. Skierowany na kurs dla oficerów gospodarczych. Po ukończeniu kursu w stopniu ppor. sł. st. otrzymał przydział do Ministerstwa Spraw Wojskowych. Od 1921 służy w 3 pp w Łomży W 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem 01 VI 1921. Następnie oficer w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym nr 1. w 1924 przeniesiony do 3 pap w Zamościu. W 1925 ukończył Szkołę Młodszych Dowódców Oficerów Art. w Toruniu. Następnie nadal oficer 3 pap. Pełnił m. in. funkcję d-cy plutonu, baterii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1933. Pełni z przerwami funkcję d-cy Szkoły Podoficerskiej 3 pal. W 1938 ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs unifikacyjny dla kapitanów. Jesienią 1939 delegowany do prac specjalnych związanych z mobilizacją w MSWoj. w Warszawie. W VIII 1939 powraca do 3 pal. Po mobilizacji mianowany d-cą 42 dal wystawionego przez 3 pal. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczy w wrogiem w obronie Lwowa. Po kapitulacji Lwowa wycofał się z swymi żołnierzami w kierunku Zamościa. Otoczony przez wojska sowieckie dostaje się do niewoli. Więziony w zamojskiej twierdzy skąd dokonuje udanej ucieczki. W X 1939 przebywa w okolicach Zwierzyńca, gdzie ukrywa się u nadleśniczego inż. Czesława Bończy-Pióro. Od końca 1939 czynny w konspiracji SZP/ZWZ. Używał wówczas ps. „Roch”. Zdekonspirowany zostaje w IV 1940 przeniesiony do Obwodu ZWZ Puławy, gdzie od IV 1940 do 1941 pełni funkcję z-cy k-dta Obwodu, ZWZ Puławy. Od III 1942 do VII 1942 k-dt Obwodu AK Puławy. Następnie od VII 1942 di XI 1944 k-dt Inspektoratu Rejonowego AK Puławy. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 11 XI 1942. Przeprowadził na podległym terenie scalenie lokalnych organizacji konspiracyjnych. Nadzorował całość działań konspiracyjnych w podległych obwodach. Programował bezpośrednią walkę bieżącą z okupantem. W tym okresie posługiwał się fałszywymi dokumentami na nazwisko Bolesław Trębicki lub Stanisław Barański. Był fikcyjnie zatrudniony jako dróżnik w Zarządzie Dróg Publicznych w Puławach. Zameldowany przy ul.Sieroszewskiego w Puławach. Mieszkał także we wsi Młynki u Feliksa Matraszka, potem w Puławach przy ul. Konopnickiej i Słowackiego. W okresie przygotowań do akcji „Burza” opracował plan działań dla sił AK z podległego inspektoratu i przygotował odtwarzanie konspiracyjnego 15 pp „Wilków” AK, którym miał dowodzić. W III 1944 bierze udział w konferencji scaleniowej z BCh. Potem bierze udział w działaniach prowadzonych w ramach akcji „Burza”. Nadal kierował działalnością inspektoratu. Po wejściu wojsk sowieckich na teren inspektoratu nie zaprzestaje działalności konspiracyjnej. Po zakończeniu akcji „Burza” zarządził na początku VIII 1944 rozformowanie oddziałów AK i ukrycie broni i sprzętu. Zdekonspirowany przez NKWD w Kazimierzu Dolnym, gdzie mieścił się sztab inspektoratu. Uniknął dwukrotnie aresztowania przez NKWD. Pierwszy raz wyskoczył oknem zabierając ze sobą radiostację. Potem ukrywał się w Bartłomiejowicach, gdzie także unika aresztowania zmieniając w ostatniej chwili miejsce pobytu. W VIII 1944 ponownie zarządził mobilizację w celu zorganizowania oddziału AK mającego  pójść na pomoc walczącej Warszawie. Wobec niemożliwości przebicia się do Warszawy oddział zostaje zawrócony i ponownie rozformowany. Pozostaje nadal w ścisłym kontakcie z K. O. AK Lublin. We IX-XI 1944 ukrywał się także w Kurowie i Garbowie skąd udał się na początku XI 1944 do Lublina na odprawę z k-dtem Okręgu AK Lublin ppłk sł. st. piechoty F. Żakiem „Wir”. 10 XI 1944 aresztowany pod nazwiskiem Bolesław Trębicki przez NKWD na punkcie kontaktowym przy ul. Chopina, gdzie NKWD zastosowało tzw. „kocioł”. W dniu 02 XII 1944 osadzony w więzieniu Zamku Lubelskim. Poddany okrutnemu śledztwu, które trwało około dwóch miesięcy. Następnie przedstawiono mu akt oskarżenia, a w dniu 02 II 1945 odbyła się rozprawa przed Wojskowym Sądem Garnizonowym w Lublinie. Wyrokiem WSG Lublin został skazany na karę śmierci. Skazany zostaje za to, że będąc oficerem WP nie zgłosił się do poboru oraz, że będąc czynnym członkiem nielegalnej organizacji /AK/ mającej na celu obalenie demokratycznego ustroju Państwa, kontynuował działalność jako jej czynny członek. Wyrok został wykonany w dniu 25 II 1945 na Zamku w Lublinie. Pochowany na cmentarzu we wspólnej mogile przy ul. Unickiej w Lublinie. Ten wielce zasłużony żołnierz AK był przez wiele lat przez władze komunistyczne skazany na zapomnienie.
    W XII 1990 córka Hanna Kowalska wystąpiła z wnioskiem do sądu o rehabilitację swego ojca. W dniu 09 III 1993 na sesji wyjazdowej w Lublinie Sąd Warszawskiego OW uznał wyrok wydany przez b. WSG w Lublinie za nieważny i w pełni zrehabilitował. W świetle ustawy z dnia 23 II 1991 podkreślono w uzasadnieniu wyroku, że przypisywany mu czyn związany był z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.
    Żonaty z Heleną z d. Mścichowska. Miał córkę Hannę, żołnierza AK. Żona z córką do 1942 mieszkały w Zamościu, a potem w Puławach. Miał dwóch braci: Mieczysława i Karola oraz dwie siostry: Eugenię i Stefanię.
    Odznaczony: VM kl. 5, ZKZ z M /1949/, Medalem Wojska Krzyżem AK, Medalem Niepodległości /1932/, Srebrnym Krzyżem Zasługi /1936/.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; R. Daleki. Armia „Karpaty” 1939. W-wa 1979;K. Koźliński. Puławscy żołnierze AK. Puławy 1999; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; I. Caban. Oddziały Partyzanckie AK 15 pp „Wilków”; I. Caban – Z. Makowski. ZWZ-AK w Okręgu Lubelskim 1939-1944. Lublin 1971; i. Caban. Okręg Lubelski AK. Lublin 1996; R. Wnuk. Lubelski Okręg AK-DSZ i WiN 1944-1947. W-wa 2000 T. Łaszczewski. Biogram K. R-S. /w:/MSBUDN 1939-1956. T. 12. Kraków 2007

     
    Kowalski Stanisław V
    [1896-+?], ppłk sł. st. piech.[1938]
    Ur. 12 III 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Zatwierdzony w stopniu por. w 1920. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. w szeregach 21 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 21 pp. W 1924 odkomenderowany do Batalionu Manewrowego w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, skąd powraca w 1925 do 21 pp. Przeniesiony z 21 pp do Departamentu Piechoty MSWoj. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1931. W 1931 przeniesiony z Departamentu Piechoty MSWoj. do 24 pp na stanowisko d-cy batalionu. W 1933 przeniesiony z 24 pp do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie na stanowisko d-cy batalionu CKM, którym dowodził do 1935. W 1935 przeniesiony do 10 pp na stanowisko d-cy batalionu. W 1937 przeniesiony z 10 pp do 72 pp na stanowisko kwatermistrza. Awansowany do stopnia ppłka- sł. st. 19 III 1938. W okresie 1938-1939 pełnił funkcję I z-cy d-cy 72 pp w Radomiu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 93 pp rez. w składzie 39 DP Rez. Walczył z Niemcami na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW3x, ZKZ, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. 2/34; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kowalski Tadeusz
    [1908-1968],dr med. por. sł. st. sanit.[1939]
    Ur. 1 V 1908. Ukończył gimnazjum, potem studia medyczne uzyskując dyplom lekarski. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Sanitarnych. Powołany do służby czynnej i mianowany ppor. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 II 1937. Przydzielony do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko młodszego lekarza pułku. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. II batalionu 11 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Uczestnik walk na szlaku bojowym 11 pp od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę.
    Po wojnie w kraju.
    Zmarł w Warszawie 18 X 1968.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Kowalski Tadeusz Kazimierz
    [1901-1939], inż. ppor. rez. art. [1930]
    Ur. 30 X 1901. Absolwent szkoły średniej. Ukończył wyższe studia uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w okresie VII 1926- 12 IV1927  w I baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii  we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 10 dak. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem do 10 dak. Ewidencyjnie podlegał PKU Kielce. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w II dywizjonie 21 pal w składzie 21 DPGór. Armii „Kraków”. Poległ w walce 19 IX 1939 pod Ulowem na Lubelszczyźnie. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2003; Rocznik oficerski rezerw 1934; Z. Gnat-Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996;
     
     
     
    Kowalski Wincenty
    [1892-1984]. gen. bryg. [1939]
    Ur. 10 X 1892 w Warszawie, syn Józefa i Stanisławy z Żakowskich. Uczył się w gimnazjum rządowym. W 1905 brał udział w strajku szkolnym. Następnie uczy się w gimnazjum im. ks. Konarskiego, potem w Szkole Technicznej H. Wawelberga i S. Rotwanda w Warszawie. Od 1911 studiował na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki w Leodium/ Legie/. W 1912 odbył obowiązkową służbę wojskową w rosyjskiej XII Brygadzie Artylerii w Smoleńsku. Po powrocie do Belgii włączył się w działalność ZWC i Związku Strzeleckiego. W VI 1914 ukończył kurs podoficerski, po czym był uczestnikiem letniego kursu oficerskiego w krakowskich Oleandrach. 3 VIII 1914 przydzielony jako sekcyjny do 1 kompanii kadrowej, z którą 6 VIII 1914 wyruszył w pole. Później służył w 1 part. LP. Przydzielony do 4 baterii jako wywiadowca. Brał udział w działaniach I Brygady. 15 XII 1915 mianowany chor. art., a 1 XI 1916 ppor. art. Podczas kryzysu w Legionach zwolniony 16 VII 1917 z Legionów i internowany przez Niemców w Beniaminowie, gdzie był więziony do III 1918. Po uwolnieniu wyjechał do Krakowa, gdzie po rozbrojeniu Austriaków w XI 1918 utworzył 3 baterię 1 part. Nad którą objął dowództwo. 15 XI 1918 mianowany por. art. Walczył na froncie wojny polsko-ukraińskiej, potem od VIII 1919 na froncie Litewsko- Białoruskim wojny polsko-bolszewickiej. Mianowany kpt. art. w 1919. Od 1 XI 1919 dowodzi 1 dyonem 1 pap Leg. W czasie w wyprawy kijowskiej ponownie dowodzi baterią.. Od 14 V 1920  do 17 VIII 1920 d-ca I dyonu 1 pap Leg. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. z starszeństwem od 1 IV 1920. Od 1 VII 1920 przejściowo dowodził dwoma baonami 5 pp Leg., a od 17 VIII 192o d-ca II baonu 5 pp Leg. W XII 192o po zakończeniu działań wojennych powraca do 1 pap Leg. I pełni funkcję z-cy d-cy pułku, potem, przejściowo p. o. d-cy. Od 4 VIII 1921 przebywał na kursie dowódców baonów w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. W okresie IX 1921 – VIII 1923 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Zweryfikowany w 1922 w stopniu ppłk-a sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po ukończeniu WSWoj. od 27 IX 1923 pełni funkcję II oficera w sztabie Inspektoratu Armii nr 1 w Wilnie. Od 1 III 1926 pełni funkcję szefa Wydziału w Biurze Ścisłej Rady Wojennej, potem od XI 1926 z-ca szefa Oddziału III Sztabu Generalnego. W 1927 ukończył kurs w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych. 1 I 1928 awansowano go do stopnia płk-a SG sł. st. art. Od 26 IV 1928 szef Oddziału III Sztabu Generalnego. Od 5 XI 1928 obejmuje funkcję I oficera sztabu w GISZ. Od 10 XII 1930 z-ca d-cy Obszaru Warownego „Wilno”, potem od XII 1934 do V 1937 d-ca piechoty dywizyjnej 19 DP. Od V 1937 do I 1938 dowodzi 8 DP oraz d-ca garnizonu twierdzy Modlin.  Od I 1938 d-ca 1 DP Leg. Mianowany 19 III 1939 gen. bryg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 DP Leg. W składzie GO „Wyszków”- od 3 IX 1939 d-ca GO „Wyszków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 1 DP Leg. nad Narwią potem na Lubelszczyźnie. Podczas walk kontuzjowany ciężko 23 IX 1939 pod Tarnawatką, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał pół roku na leczeniu szpitalnym. W 1940 przewieziony do oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 służy w PSZ w Paryżu i Londynie. Zdemobilizowany w V 1946 wyjechał z Wlk. Brytanii do Stanów Zjednoczonych, gdzie w 1955 uzyskał obywatelstwo amerykańskie. Aktywnie działał w Stowarzyszeniu Weteranów Armii Polskiej, był też prezesem Rady Stowarzyszeń Polskich Kombatantów, dyrektorem Instytutu Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku a także pierwszym prezesem Polskiej Bratniej Pomocy.
    Zmarł 29 XI 1984 w River Forest, w Illinois. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu parafialnym w Kałuszynie.
    Odznaczony: VM kl. 4 i 5, Pr kl. 2 i 4, KN, KW 4x,ZKZ,.
    Żonaty z Walentyną Gens miał z nią syna Sławomira/6 XII 1917 -17 III 1996/ por. PSZ, oraz córkę Hannę /1924/. Po raz drugi żonaty z Zofią z Małeckich.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. II.     W-wa 2006; Lista starszeństwa oficerów LP. W-wa 1917; R. rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991

     
    Kowarsch / Kowarsz/Adolf
    [1899-+?], kpt. sł. st. piech.[1932]
    Ur. 4 VI 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. W 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 XII 1921 służył w 62 pp w Bydgoszczy. Z dniem 26 II 1925 przeniesiony z 62 pp w Bydgoszczy do Korpusu Ochrony Pogranicza. Przydzielony do Batalionu Szkolnego KOP w Osowcu, później przemianowanego na Centralną Szkołę Podoficerską KOP, gdzie pełnił różne funkcje m. in. oficera materiałowego. Awansowany 1 I 1932 do stopnia kpt. sł. st. piech. Przeniesiony w 1933 z KOP do 52 pp, gdzie pełni różne funkcje m. in. d-ca kompanii. W latach 1937-1939 dowodził 1 kompanią I batalionu 52 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu 52 pp w składzie 12 DP. Walczył m. in. na Kielecczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i przedostaje się do Francji, potem do Wlk. Brytanii, gdzie służy w 1 DPanc. gen. St. Maczka. Brał udział w kampanii 1944-1945 we Francji. Belgii i Holandii. Po demobilizacji w 1947 pozostał w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Szkocji, gdzie zmarł.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11891, MN, SKZ
    Rocznik oficerski 1923,1924,1928,932; Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kownacki Mirosław
    [1900-?], kmdr ppor. sł. st. MW[1938]
    Ur. 16 XII 1900. Absolwent szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Mianowany ppor. w 1921. Do stopnia por. awansowany 1 I 1922. Służył w Marynarce wojennej. W 1923 był instruktorem w Oficerskiej Szkole Marynarki Wojennej, później oficer w Dowództwie Floty. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. Następnie w Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej, gdzie pełni funkcję m. in. wykładowcy. Awansowany 19 III 1938 do stopnia kmdr-a- ppor. sł. st. MW. Do VIII 1939 był dyrektorem nauk wydziału morskiego w Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej w Bydgoszczy. W czasie wojny służył w Polskiej Marynarce Wojennej na Zachodzie, gdzie pełnił różne funkcje, był wykładowcą w Szkole Podchorążych MW. Po wojnie zdemobilizowany przebywał w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Kanady i tam osiadł na stałe.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW3x,SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,932; R. Rybak – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; D. Nawrot. Korpus Oficerski Marynarki Wojennej II Rzeczypospolitej. Gdańsk-Warszawa 2005.

     
    Kozal Władysław
    [1912-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 1 V 1912. Absolwent gimnazjum. W latach 1931-1932 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałom do 37 pp w Kutnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Po ukończeniu kursu doszkalającego w 1939 przeniesiony do 1 pułku strzelców pieszych zmot. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu motocyklowego  z kompanii rozpoznawczej 1 psp zmot. w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym pułku m. in. na Lubelszczyźnie. Podczas walk pod Tomaszowem Lub. 18 IX 1939 zostaje ranny.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Panc. – Motorowej w 1939. W-wa 1988.

     
    Kozanecki Józef
    [1898-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 10 IX 1898. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Skierowany w stopniu sierż. podch. do Szkoły Podchorążych Piechoty. Absolwent 10 klasy Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Mianowany z dniem 1 VIII 1922 ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 81 pp. Po Zweryfikowany w 1923 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VII 1920. Długoletni oficer 81 pp w Grodnie, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. Przeniesiony z 81 pp do 4 psp w Cieszynie, gdzie w latach 1937-1939 był k-dtem Obwodowym PW Cieszyn Wschodni przy 4 psp oraz jednocześnie d-ca 1 kompanii I batalionu Obrony Narodowej Cieszyn Wschodni. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 202 pp rez. w składzie 21 DPGór. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 202 pp rez.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; Dz. Pers. Nr 40 z 21 X 1922

     
    Kozdrój Stefan
    [1897-1939],kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 21 VIII 1897. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 XII 1921 został przydzielony do 74 pp n stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 XII 1923. W 74 pp pełnił różne funkcje. W 1932 przeniesiony z 74 pp w Lublińcu do 7 pp Leg. w Chełmie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936, dowodził kompanią w 7 pp Leg., potem w 1937 przeniesiony do Szkoły Podoficerskiej Dla Małoletnich Nr 1 w Koninie, gdzie do VIII 1939 dowodził 2 kompania szkolną. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył m. in. 78-9 IX 1939 pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie w zgrupowaniu 3 DP Leg. Poległ w walce z Niemcami 23 IX 1939 w m. Antoniówka. Pochowany na cmentarzu wojennym w Antoniówce. Później rodzina ekshumowała zwłoki do Żółkiewki k. Krasnegostawu.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kozicki Józef Jerzy
    [1909-1980], rtm. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 29 XI 1909 w Warszawie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany 15 VIII 193 na stopień ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do 23 p. uł. w Postawach na Wileńszczyźnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii kurs dla dowódców szwadronu. W latach 1938-1939 d-ca 1 szwadronu 23 p. uł. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 szwadronu 23 p. uł. w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii Armii „Prusy”. Walczył z Niemcami pod Piotrkowem Tryb., potem w bojach odwrotowych. Po przeprawie pod Maciejowicami przez Wisłę i rozproszeniu Wileńskiej Brygady Kawalerii uczestniczył w dalszych walkach z wrogiem w składzie brygady kawalerii płk-a A. Zakrzewskiego. Po utworzeniu 3 x 1939 w m. krzywda pułku „Bohdan” był d-cą 1 szwadronu w składzie SGO „Polesie”. Walczył pod Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie służył w 25 p. uł. w składzie II Korpusu Polskiego. W 1946 ewakuowany oddziałem do Wlk. Brytanii, gdzie po demobilizacji osiadł na stałe.
    Odznaczony: BKZ
    Zmarł 1 VIII 1980 w Wlk. Brytanii.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931;Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Koziej Jan Zygmunt
    [1915-1940], ppor. rez. kaw.[1938], pośm. por. [2007]
    Ur. 15 III 1915 w Dąbiu pow. koło, syn Ludwik i Anny z d. Piko. Uczęszczał do gimnazjum w Kole, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie od 20 IX 1935-15 VII 1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a praktyki w 17 p. uł. w Lesznie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw,. z starszeństwem od 1 I 1938. Ukończył Szkołę Główną Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie uzyskując dyplom inżyniera leśnika. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 szwadronie 26 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem n szlaku bojowym pułku. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Podczas przebijania się w kierunku granicy z Węgrami sostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zmordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany por. kaw.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Kozieł Józef
    [1900-?], mjr sł. st. art.[1937]
    Ur. 8 V 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 2 pap. Ukończył wojenny kurs szkoły podchorążych. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 2 pap. Po ukończeniu kursu dla młodszych oficerów art. przeniesiony w 1926 do 4 pap. awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1929. Nadał służy w 4 pap/4 pal, gdzie m. in. dowodzi baterią. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 19 III 1937. w okresie 1937-1939 dowodził I dywizjonem 21 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I dywizjonu 21 pal w składzie 21 DPGór.  Armii „Kraków”. W końcowej fazie walk na Lubelszczyźnie dowodził resztkami I dywizjonu 21 pal i III dywizjonu 65 pal rez. Po kapitulacji polskich oddziałów dalsze losy n/n.
    Odznaczony: KN, KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kozik Jan
    [1906-1958], oficer sł. st. piechoty. WP, por.[1939], w konspiracji ZWZ/AK/NIE, kpt. [1942], ps. „Czerwony”, „Karski”, „Walek”, „Zdzisław”.
    Kmdt Dzielnicy Zachodniej – Inspektorat Rej. ZWZ/AK Lwów XI 1941 – II 1945. Okręg Lwów ZWZ/AK/NIE.
    Ur. 05 XII 1906 Czechowice – Dziedzice. Syn Józefa i Zofii z d. Piórkowska. W dzieciństwie stracił rodziców i wychowywał się u rodziny w Zakopanem, gdzie ukończył szkołę powszechną. Pasjonował się narciarstwem. Jego brat Władysław brał udział Powstaniach Śląskich. Od 15 III 1926 odbywał służbę wojskową w 4 psp w Cieszynie. Ukończył pułkową szkołę podoficerską w stopniu kaprala. W 1927 skierowany na roczny kurs Szkoły Wysokogórskiej w Zakopanem, potem w 1928 na 6 miesięczny kurs dla Podoficerów Zawodowych w Grudziądzu, który ukończył w stopniu plut. W okresie II-III 1930 brał udział w zawodach narciarskich FIS w Oslo, gdzie zajął w indywidualnym biegu wojskowym 16 miejsce. W latach 1930-1932 uczy się w 2 – letniej Szkole WF przy CIF w Warszawie. W 1933 po ukończeniu szkoły był trenerem zespołu narciarskiego WP. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. W 1936 był członkiem Polskiej Ekipy Olimpijskiej na olimpiadzie zimowej w Garmisch - Partenkirchen Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 01 X 1937 z przydziałem do 6 psp w Samborze na stanowisko d-cy plutonu, potem szefa referatu WF.
    W kampanii wrześniowej 1939 d-ca kompanii zwiadu 6 psp. Podczas walk z wrogiem ranny w nogę. Awansowany do stopnia por. sł. st. Po zakończeniu działań wojennych powraca do Sambora, skąd uciekł podczas próby aresztowania przez NKWD i 27 XII 1939 przyjechał do Lwowa. Od I 1940 czynny w konspiracji ZWZ we Lwowie. Po 22 VI 1941 organizator i k-dt Dzielnicy Zachodniej ZWZ-AK w Inspektoracie Rejonowym ZWZ-AK Lwów-miasto. 28 VIII 1942 awansowany do stopnia kpt. sł. st. piechoty. W VIII 1944 d-ca Zgrupowania „Zachód” 5 DP AK, które ostatecznie nie zostało utworzone. W okresie „Burzy” dowodzi siłami AK Dzielnicy Zachodniej. Po zajęciu Lwowa przez sowietów ukrywa się i nadal działa w konspiracji niepodległościowej AK/NIE. Do II 1945 k-dt Dzielnicy Zachodniej AK/NIE. W nocy z 17/18 II 1945 zostaje aresztowany przez NKWD i uwięziony. Skazany przez sąd NKWD na 10 lat katorgi. Więziony we Lwowie, skąd w 1946 zesłano go do Norylska, gdzie pracował niewolniczo do VI 1951 w kopalni węgla. W VI 1953 uznany za inwalidę i zwolniony z obozu. W grupie 200 b. łagrowiczów 18 XII 1953 repatriowany do Polski przez obóz Nr 284 w Brześciu i przekazany władzom PRL. 09 I 1954 więziony w więzieniu w Tomaszowie Lubelskim gdzie przeszedł dwutygodniowe śledztwo. Po dwóch tygodniach zwolniony. Osiadł na stałe w Ząbkowicach Śląskich, gdzie mieszkała jego rodzina. Od 01 V 1954 do 31 VII 1954 pracował w NBP, potem do 01 VIII 1955 pracownik umysłowy w Przedsiębiorstwie Eksploatacji Dróg Publicznych. Następnie do 1957 opiekował się klubami sportowymi. Od 01 VII 1957 pracuje jako referent w PZGS Samopomoc Chłopska.
    Zmarł w Ząbkowicach Śląskich 07 XII 1958.
    Odznaczony: VM kl. 5 /1944/.
    Żonaty z Ireną z d. Petelak, żołnierz AK. Mieli syna Jerzego /ur. 1943/.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; G. Mazur – J. Węgierski. Konspiracja Lwowska. Słownik biograficzny 1939-1944. Katowice 1997; J. Węgierski. Obsada osobowa Lwowskiego Obszaru SZP-ZWZ-AK-NIE w latach 1939-1945.

     
    Kozioradzki Leszek Kazimierz
    [1910-1943], kadet, por. br. panc.[1937], w ZWZ/AK ps. „Aleksander”, „Bohowityn”, „Aleksander”, „ M ęciński”
    Ur. 27 IV 1910 we Lwowie. Kształcił się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie otrzymał w 1929 świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 1 psk w Garwolinie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1936-1937 przebywał na rocznym kursie aplikacyjnym dla oficerów broni pancernej w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Modlinie. Do stopnia por. awansowany  19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w szwadronie pancernym 12 batalionu pancernego w Łucku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szwadronu tankietek 21 dyonu pnc,. Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami m. in. pod Mokrą, potem w bojach odwrotowych i na Lubelszczyźnie. Po reorganizacji od 22 IX 1939 walczy w oddziale Rozpoznawczym GO Kawalerii gen W. Andersa. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Przebywa w rodzinnym Lwowie, gdzie od 1940-1941 działa w konspiracji w Okręgu Lwów-Wschód ZWZ- 1. Od IX 1940 d-ca Okręgu. W XII 1941 skierowany do pracy konspiracyjnej w Związku Odwetu Komendy Obszaru nr 3 ZWZ. W 1942 przeniesiony do Warszawy, gdzie organizował 2 szwadron pionierów AK w dyonie „Zagrobla”. Był też wykładowcą w konspiracyjnej szkole podchorążych rezerwy piechoty AK. 20 V 1943 aresztowany przez Niemców i uwięziony na Pawiaku. Rozstrzelany 29 V 1943 w getcie w Warszawie.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Węgierski. Lwów pod okupacja sowiecką 1939-01941. W-wa 1991;

     
    Koziorowski Jerzy Wincenty
    [1913-1940], ppor. sł. st. kaw. [1936], pośm. por. [2007]
    Ur. 22 I 1913 w Zglenicach Wlk. pow. sierpecki, syn Mariana i Natalii z Dobrzenieckich. Uczęszczał do gimnazjum w Płocku, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie 1932-1933 studiował na Wydziale Prawa UW w Warszawie. Od 19 IX 1933-15 VII 1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 11 p. uł. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 15 p. uł. W latach 1936- 1938 d-ca plutonu w 4 szwadronie 15 p. uł. W 1939 przydzielono go do szwadronu zapasowego 15 p. uł. We IX 10939 wraz z szwadronem zapasowym 15 p. uł. znalazł się w Ośrodku Zapasowym Wielkopolskiej Brygady Kawalerii na Lubelszczyźnie. podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie zapasowym 15 p. uł. w Kawalerii Grupy „Dubno”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim.
    Pośmiertnie mianowany decyzją MON z 5 X 2007 por. kaw.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; tenże: Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W -wa 1989; Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000.

     
    Koziorowski Kazimierz Lubomir
    [1913-1940], ppor. sł. st. art. [1936], pośm. por.[2007]
    Ur. 19 I 1913 w Myszewie pow. sierpecki, syn Jana i Katarzyny z Żuławskich. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 5 dak w Oświęcimiu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 baterii 5 dak. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 5 dak w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 5 dak od Oświęcimia na Lubelszczyznę. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Wieziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Pośmiertnie mianowany decyzją MON z 5 X 2007  por. art.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Kozłowski Florian
    [1900-1940], por. sł. st. uzb.[1926], pośm. kpt. [2007]
    Ur. 24 IV 1900 w m. Niemen pow. Lida, syn Jana i Józefy z Dahiłów. Uczęszczał do szkoły średniej. Był żołnierzem w Armii gen. L. Żeligowskiego. Ukończył kurs szkoły podoficerskiej w 29 pap W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Mianowany ppor. sł. st. 31 VIII 1924 z przydziałem do 1 pap w Wilnie. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. W 1926 ukończył kurs szkoły zbrojmistrzów. Przeniesiony z 1 pp do Zbrojowni Nr 2, potem w Składnicy Uzbrojenia Nr 4 w Łodzi,. Następnie w szefostwie Uzbrojenia DOK IV, gdzie pełnił funkcje kierownika referatu zasobów. We IX 1939 ewakuowany z Łodzi do Lublina, gdzie uczestniczy w obronie Lublina. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Wieziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub v 1940.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany kpt. uzb.
    Dz. Pers. Nr 87 z 29 VIII 1924; Rocznik oficerski 19238,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna.

     
    Kozłowski Jan
    [1910-?], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur.15 X 1910. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 1 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych mianowany w 1935 ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 przydział 83 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Pińsk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta d-cy 179 pp w składzie 50 DP Rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Kozłowski Jerzy Henryk
    [1912-?],ppor. rez. art.[1937]
    Ur. 03 VIII 1912. Absolwent gimnazjum. W okresie 18 IX 1933- 29 VI 1934 odbywał służbę wojskową w 1 baterii w szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 71 pp w Zambrowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Łomża. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 20 pal, potem w utworzonym w Zalesiu V dywizjonie 20 pal. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Kozłowski Roman Jan
    [1913-?], ppor. sł. st. sap.[1937]
    Ur. 13 VIII 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 x 1937 z przydziałem do 5 batalionu saperów na stanowisko d-cy plutonu. W okresie 1938-1939 był instruktorem 1 kompanii w 5 batalionie saperów w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 2 kompanii przeprawowej z Batalionu Saperów Warszawskiej Brygady Panc. – Motorowej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym batalionu. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Kozłowski Tadeusz
    [1911-1939], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 20 VII 1911. Ukończył gimnazjum. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 73 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii II batalionu 73 pp w składzie 23 DP. Walczył na szlaku bojowym pułku. Poległ na Lubelszczyźnie we IX 19239.
    Wnioskowany przez d-cę pułku o odznaczenie VM kl. 5.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Kozłowski Władysław
    [1900-?], rtm. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 5 IX 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W wP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia ppor. kaw. w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 IX 1921 służył w 19 p. uł. w Ostrogu Wołyńskim. Długoletni oficer 19 p. uł. gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia rtm sł. st. kaw. Ukończył kurs dla oficerów kawalerii w zakresie pionierstwa. W latach 1937-1939 d-ca 11 szwadronu pionierów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 11 szwadronu pionierów w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym Suwalskiej Brygady Kawalerii, potem po reorganizacji od 20 IX 1939 w Brygadzie Kawalerii „Edward” w składzie SGO „Polesie. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie m. in. 2-5 X 1939 pod Wolą Gułowska i Kockiem. Od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w latach 1939-IV 1945 w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli służył w PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji w 1947 przebywał w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kozłowski Władysław
    [1905-?], kpt. lek. med.[1938]
    Ur. 14 I 1905. Absolwent gimnazjum. Następnie w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu warszawskiego uzyskując w 1933 dyplom lekarski. Mianowany ppor. sł. st. sanit. 1 III 1933. Po odbyciu stażu w Centrum Wyszkolenia sanitarnego przydzielony do Komendy Portu Wojennego w Pińsku. W 1934 przydzielony do Kadry Szereg. Floty Rzecznej z przydziałem do Szkoły Specjalistów Rzecznych w Berezie Kartuskiej na stanowisko lekarza od dnia 18 I 1934 do 30 IV 1934. Awansowany do stopnia por. 1 I 1935. Następnie pełnił funkcję lekarza sanit. w dowództwie Flotylli Rzecznej w Pińsku. Awansowany 19 III 1939 do stopnia kpt. sł. st. mar. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. Walczył na Polesiu i Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2005;

     
    Kozubal Maciej
    [1909-2002], por. sł. st. piech. [1937]
    Ur. 16 XI 1909 w Szczepańcowej pow. Krosno, syn Jana i Marii z d. Nizieńskiej. W latach 1917-1922 uczył się w szkole powszechnej w Krośnie, potem w latach 1922-1930 w gimnazjum męskim, gdzie otrzymał w 1930 świadectwo dojrzałości. W okresie 11 VIII 1930- 29 VI 1931 odbywał służbę wojskową w 8 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 22 pal w Przemyślu. We IX 1931 przeniesiony do rezerwy w stopniu plut, poch. rez. art. w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 38 pp w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937.. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu w kompanii Ckm, potem na kursie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM w zmobilizowanym przez 38 pp I batalionie 164 pp rez. Walczy w składzie Grupy „Sandomierz” nad środkową Wisłą, potem pod Tomaszowem Lub., gdzie 20 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej, skąd udało mu się wkrótce zbiec z transportu pod Krakowem i powrócić do Przemyśla. Na skutek denuncjacji Ukraińca został aresztowany przez Niemców i osadzony w oflagu VI C w Laufer, potem od VI 1940 w oflagu II B w Arnswalde, a od V 1942 w oflagu II D w Gross Born. Ewakuowany w I 1945 w głąb Niemiec przebywał w oflagu X A w Sandbostel, potem w oflagu X C w Lubece. Po uwolnieniu 2 V 1945 z niewoli przez wojska brytyjskie był d-ca plutonu, później kompanii przewidzianej dla 1 DPanc. Jednak kompania nie została wcielona do 1 DPanc. W XII 1945 powrócił do kraju. Od 1946 pracuje zawodowo w Zakładzie Energetycznym w Jeleniej Górze, potem od XI 1954 we Wrocławiu. Był m. in. inspektorem BHP i jednocześnie prowadził nadzór nad bezpieczeństwem pożarowym zakładu. W 1950 ukończył oficerską szkołę pożarnictwa w Łodzi. W latach 1956-1960 uczęszczał do zaocznego technikum energetycznego uzyskując w 1960 dyplom technika energetyka. Z dniem 31 XII 1975 przeszedł na emeryturę. Zajął się wówczas sprawami kombatanckimi i utrwaleniem pamięci o poległych żołnierzach swego pułku. Autor monografii 38 pp. W 1989 dekretem prezydenta RP w Londynie mianowany został kpt., a w 1990  majorem w st. sp. W V 1990 wybrano go na prezesa wrocławskiego oddziału nowo powstałego Związku Oficerów Służby stałej WP II RP. 21 VII 1999 mianowany został ppłk w st. sp.
    Zmarł we Wrocławiu 3 XII 2002. Pochowany z ceremoniałem wojskowym na cmentarzu św. Henryka przy ul. Bardzkiej w Wrocławiu.
    Odznaczony: Orderem Odrodzenia Polski kl. 5, KW.
    Żonaty z Wandą Mech /1917-1986/. Miał syna Janusza inżyniera i córkę Bożenę lekarza stomatologa.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. 12. Londyn 1973; J. Kirszak. Biogram M. K. /w:/MSBUDN Nr 9. Kraków 2003.

     
    Kozyra Seweryn
    [1905-?], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 5 I 1905. Absolwent gimnazjum. W latach 1926-1927 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty, potem w okresie 1927-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 74 pp w Lublińcu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Po 1935 przeniesiony do 84 pp w Pińsku. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. w latach 1938-1939 kmdt Obwodowy PW przy 84 pp w Pińsku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu 184 pprez. w składzie 60 DP Rez. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie do kapitulacji 5 X 1939.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Kożan Stefan
    [1905-?], kadet, kpt. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 27 VIII 1905. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, potem w Chełmnie, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 84 pp w Pińsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 1936 przeniesiony z 84 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do batalionu KOP „Borszczów”. Do mobilizacji w 1939 dowodził plutonem, potem, 4 kompanią graniczną. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 kompanii III batalionu 163 pp rez. w składzie 36 DP Rez. w składzie Armii „Prusy”. Podczas walk dwukrotnie ranny. Uniknął niewoli i przedostał się do Francji, gdzie służy w PSZ. Podczas kampanii francuskiej w VI 1940 dowodził 1 kompania I batalionu 3 Pułku Grenadierów Śląskich w składzie 1 Dywizji Grenadierów gen. B. Ducha.
    Po wojnie powrócił do kraju.
    Odznaczony: KW 4x, SKZ
    Dz. Pers. Nr 15 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. Kop 1924-1939. W-wa – Pułtusk. 2001

     
    Kożuchowski Henryk Stefan Jerzy, Maciej
    [1911-1943], por. sł. st. art.[1937], w AK, ps. „Hora”, „Ukrop” vel Henryk Kosten
    Ur. 13 I 1911 w Warszawie, syn Stefana i Gertrudy z d. Obojskiej. W latach 1918-1926 uczył się w szkole powszechnej, potem 1926-1931 w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 25 pal w Kaliszu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 21 DP Gór. Podczas walk dostał się 16 IX 1939 do niewoli niemieckiej, skąd zbiegł, ale ujęty następnego dnia. Ponownie ucieka z powodzeniem 19 IX 1939. Przedostaje się do Rzeszowa, a stamtąd 24 IX 1939 udał się w rejon Józefowa –Podkowy Leśnej. Po kapitulacji Warszawy przebywał tam do X 1939. Wyjechał z Warszawy na Łotwę, gdzie przebywał 14-17 X 1939. Internowany przebywał w obozie Walmiera i pracował przy pracach leśnych. 9 XI 1939 wyjechał na leczenie nogi do Rygi. Po uzyskaniu paszportu w polskim konsulacie przez Szwecję, Holandię i Belgię  i dotarł 27 XI 1939  do Francji, gdzie wstępuje do PSZ. Od 28 XI 1939 przydzielony na stanowisko oficera operacyjnego do 2 Pułku Artylerii Lekkiej w 2 Dywizji Strzelców Pieszych. Bierze udział w kampanii francuskiej. Wzięty do niewoli niemieckiej ucieka 1 VII 1940 do Szwajcarii, potem ponownie we Francji w strefie nie okupowanej. Przez Hiszpanię i Portugalię drogą morską wypływa do Liverpoolu w Wlk. Brytanii, gdzie dociera 3 IX 1940. Przydzielony następnie do 7 Brygady Kadrowej Strzelców służył w VII kadrowym dywizjonie artylerii lekkiej na stanowisku oficera baterii. Od 21 VI 1941 w Ośrodku szkoleniowym 4 Brygady Strzelców i 1 Samodzielnej brygady spadochronowej i tam przebywał na szkoleniu do 23 II 1942. Przekazany do dyspozycji Oddziału V Sztabu NW. Odbywał praktykę sztabowa w Londynie. Przeszkolony w dywersji i zaprzysiężony do pracy w kraju 4 IV 1942. Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. art. z starszeństwem od 8 IV 1942. W nocy z 8/9 IV 1941 wykonał skok na placówkę odbiorczą „Łąka” na południowy wschód od Łowicza. Przydzielony po skoku do Okręgu AK Łódź na stanowisko szefa Wydziału III. Początkowo przebywał w Warszawie, gdzie mieścił się sztab Okręgu AK Łódź. W końcu XI 1942 w Warszawie przekazał wytyczne kpt. A. Trybusowi „Gajowi” celem utworzenia „Kedywu” na terenie Inspektoratu Rejonowego AK Piotrków Tryb. Następnie przebywał na terenie Lodzi, gdzie został aresztowany 5 XII 1942 przez gestapo i uwięziony. W VI 1943 zbiegł z więzienia. Niesłusznie oskarżony przez Wojskowy Sąd Specjalny  AK o zdradę i przejście na stronę wroga/wobec sfingowanej ucieczki/ i skazany na karę śmierci. Wyrok wykonano na początku VII 1943 k. wsi Michałów niedaleko Czarnocina. /Podaje się też miejsce śmierci Łódź/. 19 I 1980 Komisja Rehabilitacyjna pod przewodnictwem płka K. Iranka-Osmeckiego z udziałem płk-a J. Będkowskiego, por. F. Paulińskiej, kpt. A. Pilcha i kpt. f. Rybki na podstawie załączonych dokumentów i zeznań świadków z okresu wojny i powojennego jednogłośni zrehabilitowała i uwolniła od postawionych zarzutów śp. Kpt. dypl. H. Kożuchowskiego „Horę” i jednogłośne orzekła, że powrócił on do pełnych praw i przywilejów żołnierza AK. Orzeczenie zostało zatwierdzone 1 II 1980 gen. bryg. T. Pełczyński „Grzegorz” b. szef sztabu AK.
    Żonaty od 1939 z Janiną z Rudzkich. Miał na Jerzego/ur. 1943/
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; E. Wawrzyniak. Na Rubieży Okręgu AK Łódź. W-wa 1988; J. Tucholski. Cichociemni. W-wa 1986; K. A. Tochman. Słownik biograficzny Cichociemnych. T. II. Zwierzyniec 1995.

     
    Krach Stanisław
    [1898-?], kpt. sł. st. piech.[1933]
    Ur. 12 V 1898. W WP od XI 1918. Ukończył w okresie 1 VIII 1920 - 1 I 1921 kurs szkoły podchorążych piechoty w Warszawie. Absolwent 33 klasy Awansowany do stopnia ppor. 1 V 1921. Służył w 16 pp, skąd w 1922 został odkomenderowany do Centralnej Szkoły Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 2 w Grudziądzu, od 1923 w likwidacji. Do stopnia por. awansowany 1 II 1923. Od 1923 ponownie w 16 pp, gdzie pełni rożne funkcje. W 1932 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Do stopnia kpt. sł. st. piech. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony po 1935 z KOP do 3 psp w Bielsku na stanowisko d-cy 6 kompanii w II batalionie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 3 psp w składzie 21 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 3 psp.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. nr 30 z 30 VII 1921; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Woś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Krajewski Adam Stanisław
    [1914-?], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. o3 IV 1914. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 16 pp w Tarnowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 kompanii III batalionu 16 pp w składzie 6 DP. Uczestnik walk na szlaku bojowym 16 pp. Od Tarnowa na Lubelszczyznę
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Rostkowski. Rozkaz. Zapomnieć. Tarnów 2008.

     
    Krajewski Cyryl Antoni
    [1899-?], por. adm. sł. st. [1929]
    Ur. 29 III 1899. Ukończył szkołę średnia. W WP od 1919.Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie pozostaje w wojsku jako podoficer zawodowy. Służył w wojsku jako podoficer zawodowy. Absolwent Oficerskiej Szkoły Administracji. Promowany na stopień ppor. sł. st. adm. 15 VII 1927. Służył w PKU Postawy, skąd został przeniesiony do 1 dywizjonu samochodów pancernych na stanowisko płatnika. Awansowany do stopnia por. 15 VII 1929. Przeniesiony z dniem 1 IX 1931 z 1 dyonu samochodów pancernych do 4 dyonu panc. W 1934 przeniesiony z 4 dyonu panc. do 4 baonu czołgów i samochodów panc. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku płatnika oraz d-cy samodzielnego plutonu gospodarczo-transportowego w Dywizjonie Rozpoznawczym w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Brał udział w walkach na szlaku bojowym plutonu.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 18 z 15 VII 1927; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej brygadzie Pancerno-motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Krajewski Hipolit
    [1912-?], ppor. sł. st. art.[1936]
    Ur. 17 XI 1912. Absolwent szkoły średniej. W latach 1933-1936 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 12 dak na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 służył w 1 dak w Warszawie na stanowisku oficera w plutonie łączności. Walczył na szlaku bojowym 1 dak. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji oddziałów polskich dostał się do niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. W Vi 1940 próbował uciec z oflagu, ale ujęty po kilku dniach został przywieziony ponownie do oflagu.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989.

     
    Krajewski Konrad Marian
    [1899-1977], mjr sł. st. piech.[1939], w LWP gen. bryg. [1953]
    Ur. 29 X 1899 na Kielecczyźnie. Uczęszczał do szkoły średniej. W 1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 34 pp. Absolwent Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Mianowany ppor. sł. st. z starszeństwem od 15 II1921 z przydziałem do bonu zapasowego 34 pp. W 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VII 1920 służył w 9 pp Leg. w Zamościu, gdzie pełni różne funkcje. Odkomenderowany z dniem 7 I 1925 na 5 miesięczny kurs  doszkalania dla młodszych oficerów piechoty w Chełmnie. Przeniesiony po 1926 do 11 pp w Tarnowskich Górach. Przeniesiony w 1931 z 11 pp do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko instruktora i d-cy plutonu. Awansowany doi stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1932. Przeniesiony po 1935 do Centrum Wyszkolenia Piechoty na stanowisko wykładowcy wyszkolenia strzeleckiego i broni. Do stopnia mjr-a sł. st. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 przydzielony z CWPiech. na stanowisko d-cy I batalionu 95 pp rez. w składzie 39 DP Rez. Podczas walk na Lubelszczyźnie pod Cześnikami 25 IX 1939 zostaje ranny i wzięty do semickiej niewoli. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Działał w jenieckiej konspiracji obozowej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. Wcielony do wojska był wykładowcą taktyki piechoty w
    Oficerskiej Szkole Piechoty Nr 2. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech., potem do stopnia płk-a. Od 1947 wykładowca w Centrum Wyszkolenia Piechoty. Mianowany w 1953 gen. bryg. W latach 1955-1963 pracował nadal w szkolnictwie wojskowym. Był m. in. k-dtem Oficerskiej Szkoły Piechoty Nr 3. Od 1963 w stanie spoczynku.
    Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 29 VI 1977. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.
    Odznaczony KN, KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 26 II 1921;Dz. Pers. Nr 26 z 4 III 1925 Dz. Pers. Nr 3 z 26 VI 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie.

     
    Krajewski Stefan
    [1895-1940], kpt. sł. st. art.[1937], pośm. mjr[2007]
    Ur. 15 II 1895 w Łączynie Nowym pow. przasnyski, syn Teofila. Absolwent Szkoły Handlowej w Mławie w 1918. W WP od XI 1918. Początkowo służył w 1 p. inż., potem w baonie zapasowym 6 pp Leg. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Awanswony w 1920 do stopnia ppor., a do stopnia por. sł. st. 1 X 1921. Następnie oficer w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym Nr 1. W 1923 odkomenderowany na Politechnikę w Warszawie. W 1924 w komisji gospodarczej w Centralnej Składnicy Samochodowej. W 1927 ukończył kurs dla młodszych oficerów artylerii w Toruniu. Przeniesiony po ukończeniu kursu do 30 pap, gdzie pełnił różne funkcje m. in. adiutant pułku. Awanswony do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1937. W latach 1938-1939 oficer mobilizacyjny 30 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Lekkiej Nr 9 pal na stanowisko adiutanta. Wraz z częścią ośrodka, skąd odszedł Kobrynia do Pińska, potem w załodze twierdzy Brześć. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Krall Edmund
    [1907-+?], dr med. ppor. rez. sł. sanit. [1935]
    Ur. 28 V 1907 we Wrześni, syn Maksymiliana i Praksedy z d. Pietrowskiej. Ukończył gimnazjum we Wrześni, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. Ukończył wyższe studia medyczne uzyskując dyplom lekarski. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Sanitarnych Rezerwy w Warszawie. Awansowany do stopnia ppor. rez. 1 I 1935 w Korpusie Oficerów Sanitarnych. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. III batalionu 163 pp rez. w składzie 36 DP Rez. Walczył na szlaku bojowym baonu.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Kramar Stanisław
    [1897-+?], mjr dypl. sł. st. piech. [1937], w PSZ ppłk dypl.
    Ur. 14 IX 1897. Absolwent szkoły średniej z maturą. W WP od Xi 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 5 pp Leg. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 15 pp pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony w 1924 z 15 pp do sztabu DOK I w Warszawie. Odkomenderowanie przedłużono do 25 II 1925, potem do jesieni 1925. Od XI 1925 do X 1927 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. SG sł. st. piech. przeniesiony z 15 pp do Biura Ogólno-Organizacyjne MSWoj., potem Oddziału I Sztabu Generalnego WP na stanowisko referenta. Przeniesiony w 1933 ze Sztabu Głównego do DOK I na stanowisko referenta. Awansowany 19 III 1937 do stopnia mjr-a dypl. sł. st. piech. W latach 1937-1939 był d-cą II batalionu w 52 pp w Złoczowie. W kampanii wrzesniowejj 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 36 DPRez. Walczył na szlaku bojowym dywizji. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie brał udział w kampanii francuskiej w VI 1940 na stanowisku szef sztabu 3 p. gren. w składzie 1 DPGren. Po ewakuacji do Wlk. Brytanii oficer sztabu 8 Kadrowej Brygady Strzelców, potem w II Korpusie Polskim we Włoszech.
    Po wojnie mieszkał we Włoszech.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW3x,SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Dz. Pers. Nr 10 z 27 I 1925; Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Per. Nr 8 z 28 VI 1933; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Smoliński.3 Pułk Grenadierów Śląskich. Pruszków 1995.

     
    Krasiński Michał Tadeusz
    [1908- 1939], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 01 X 1908. Absolwent gimnazjum. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 6 kompanii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 72 pp. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany 1 I 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z przydziałem do 82 pp w Brześciu nad Bugiem. Ewidencyjnie podległ PKU Brześć. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 6 kompanii II batalionu 182 pp rez. w składzie 60 DP rez. Walczył na Polesiu, potem na Lubelszczyźnie. Poległ 5 X 1939 w Helenowie. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Krasnokutski Włodzimierz
    [1906-?], por. rez. sap.[1937]
    Ur. 5 IX 1906. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany po stopnia ppor. rez. sap. z starszeństwem od
    ppor. 1 I 1931 z przydziałem do 5 batalionu saperów. Ewidencyjnie podlegał PKU Będzin. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń Awnswoany do stopnia por. rez. sap. 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku referenta w dowództwie saperów 23 dP, potem  d-cy 1 kompanii I batalionu 73 pp w składzie 6 DP. Poległ w walce z Niemcami 20 IX 1939 pod Tomaszowem
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lub.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Ryba – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Krassowski Michał Roch
    [1900-1939], kpt. sł. st. art.[1934]
    Ur. 12 III 1900.Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od 1919. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Awansowany do stopnia ppor. w 1920. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1922 służył w 33 pp w Łomży. Po 1924 przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów artylerii. Kończył kurs doszkalania dla młodszych oficerów artylerii w Szkole Strzelania Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu przydzielony do 27 pap we Włodzimierzu Wołyńskim. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1934. Następnie m. in. d-ca baterii w 27 pal. Po 1935 przeniesiony z 27 pal do 1o pal w Łodzi na stanowisko d-cy baterii. W latach 1937-1939 d-ca 7 baterii w III dywizjonie 10 pal w składzie 10 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II dywizjonu 10 pal w składzie 10 DP. Z częścią 10 DP przebił się n Lubelszczyznę i tam nadal dowodził II dywizjonem 10 pal. Poległ 25 IX 1939 w rejonie Aleksandrowi, kiedy z rozkazu d-cy pułku ppłk-a J. Kossarka wydał rozkaz zdemontowania zamków od dział został zastrzelony w akcie rozpaczy przez rtm kawalerii n/n nazwiska. Pochowany na cmentarzu wojennym Aleksandrów-Sigła.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 10 Kaniowski Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997.

     
    Krautwald Ernest
    [1899-1940], kpt. sł. st. art.[1927]
    Ur. 21 IX 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 6 pap/. Długoletni oficer tego pułku. Skierowany z dniem 1 IV 1925 z 6 pap na 6 miesięczny kurs dowódców baterii w Szkole Strzelania Artylerii w Toruniu. Do stopnia kpt. awansowany 1 V 1927. Dowodził baterią w 6 pap. Przeniesiony w 1929 z 6 pap do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych, a w 1932 przeniesiony z GISZ do 13 dak w Brodach na stanowisko d-cy baterii. W latach 1937-1939 pełnił funkcję I z-cy d-cy w garnizonie Kamionka Stumiłowa. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach na stanowisku oficera zwiadowczego, potem adiutanta 13 dak w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie, potem pod Sądową Wisznią, gdzie jednostka uległa rozbita 26 IX 1939. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Zamordowany w 1940 przez funkcj. NKWD. Jego nazwisko znajduje się n tzw. Ukraińskiej liście Katyńskiej.
    Dz. Pers. Nr 37 z 29 III 1925; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,928,1932; R. Rybak – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Krautwald d’Annau Józef Fryderyk Henryk Ernest 
    [1898-?], ppłk sł. st. art, [1938], w PSZ płk
    Ur. 11 II 1898. Absolwent szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem d 1 VI 1919. Służył w 9 pac. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Po ukończeniu kursu dla dowódców baterii dowodził baterią w 9 pac. Przeniesiony w 1927 do Centrum Wyszkolenia Artylerii, gdzie pełnił szereg funkcji m. in. wykładowcy. Awansowany do stopnia mjr-a 1 I 1931. Następnie w Szkole Strzelań Artylerii, gdzie pełnił funkcje dyrektora nauk. Awansowany 19 III 1938 do stopnia ppłk-a sł. st. art. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy zmobilizowanego 65 pal rez. w składzie 55 DP Rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku przez Proszowice, Osiek Biłgoraj. Po walkach na Lubelszczyźnie unika niewoli i przedostaje się  na Węgry, potem do Francji, gdzie bierze udział w kampanii francuskiej, a po klęsce Francji ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie od VII –IX 1940 dowodzi 2 Pułkiem Artylerii Motorowej. W latach 1942 był d-cą 1 Pułku artylerii Motorowej w składzie 1 DPanc. gen. St. Maczka. Brał udział w walkach w Normandii, Belgii, Holandii Niemczech. Pułkiem dowodził do XI 1945. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. art. Po demobilizacji w 1947 przebywał w Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Krawczyk Michał Kazimierz
    [1910-1939], ppor. rez. kaw.[1937]
    Ur. 28 VIII 1910. Absolwent gimnazjum. W okresie 16 VIII 1931-30 VI 1932 odbywał służbę wojskową w szwadronie szkolnym Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki o odbywał w 6 p. uł. w Stanisławowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy  3 plutonu w 2 szwadronie Warszawskiego Pułku Ułanów w składzie Brygady Kawalerii płk-a A. Zakrzewskiego. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Poległ w walce z wrogiem 19 IX 1939 w Krasnymstawie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krasnymstawie.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926- 1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Krawczyk Stanisław
    [1898-1942], członek POW, oficer sł. st. piechoty WP, kpt. [1935], żołnierz SZP/ZWZ, ps. „Smętny”
    D-ca powiatowy SZP, kmdt Obwodu ZWZ Lubartów XI 1939 – I 1940.Okręg Lublin SZP/ZWZ.
    Ur. 02 XI 1898 w m. Płonka pow. Krasnystaw. Wywodził się z rodziny chłopskiej. Uczęszczał do gimnazjum. Od 1916 działa w ruchu niepodległościowym, członek POW w pow. Krasnystaw. Od XI 1918 służy w WP. Bierze udział w wojnie polsko - bolszewickiej 1919-1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie pozostaje w służbie wojskowej w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1923 – 1925 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 1 VII 1925 z przydziałem do 43 pp w Dubnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. Następnie pełni różne funkcje oficerskie m.in. d-ca kompanii, adiutant pułku. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 1 I 1935.
    W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 7 kompanii III baonu 43 pp. Podczas walk z wrogiem w rejonie Tomaszowa Maz. objął funkcję d-cy III baonu. Otoczony na stanowiskach obronnych przez przeważające siły niemieckich wojsk pancerno-motorowych w nocy z 5/6 IX 1939 przebił się przez pierścień wojsk niemieckich i wyprowadził III baon z okrążenia. 11 IX 1939 w toku przeprawy przez Wisłę zorganizował obronę przeprawy, a po przeprawie bronił pozycji uniemożliwiając wrogowi przejście Wisły. Za wykazanie bohaterskiej podstawy był przedstawiony do odznaczenia VM kl. IV.
    19 IX 1939 walczy pod Falenicą, potem uczestniczy w bitwie pod Tomaszowem Lub. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Ukrywa się w rodzinnej Płonce u swych krewnych, następnie na koloni Romanówek gm. /Rudnik pow. Krasnystaw. W XI 1939 nawiązał kontakty z organizacją SZP i podejmuje działalność konspiracyjna. Mianowany przez mjr-a J. Spychalskiego d-cę wojewódzkiego SZP w Lublinie na stanowisko d-cy powiatowego SZP Krasnystaw. 11 XI 1939 z jego inicjatywy odbyło się zebranie założycielskie SZP w Płonce. W połowie XII 1939 zagrożony aresztowaniem wyjechał do Lublina. Od końca XII 1939 k-dt Obwodu ZWZ Lublin. W końcu I 1940 został w Lublinie aresztowany przez gestapo i uwięziony na Zamku Lubelskim, gdzie przeszedł okrutne gestapowskie śledztwo. Wywieziony do Auschwitz, gdzie został zamordowany 30 X 1942.
    Odznaczony: VM kl. 5 i kl. 4, KN
    Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1925;Dz. Pers. Nr 93 z 16 IX 1925;Roczniki oficerskie MSWoj.;1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; I. Caban – Z. Mańkowski. ZWZ-AK w Okręgu Lublin 1939-1944. Lublin 1971; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995, tenże: Okreg Lublin AK. Lublin 1996.

     
    Krawczyk Władysław
    [1897-1975], ppłk dypl. sł. st. piech. [1939]
    Ur. 23 II 1897 w Krężnicy Jarej pow. Lublin. Uczęszczał do Gimnazjum Filologicznego im. S. Staszica w Lublinie, gdzie w 1915 otrzymał świadectw0 dojrzałości. Po ukończeniu gimnazjum wstępuje do Legionów Polskiej z przydziałem do 1 p. uł. w składzie którego uczestniczy w walkach na froncie. W 1917 ukończył kurs oficerski. W następstwie kryzysu przysięgowego w Legionach został internowany w obozie w Szczypiornie potem w Łomży. Od XI 1918 w WP. Służył w 7 pp Leg. Mianowany 15 XI 1918 ppor. piech. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 7 pp. Leg. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 7 pp Leg., gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. sł. st. piech. awansowany 1 VII 1925. W latach 1928-1929 był odkomenderowany do sztabu 24 DP. W latach 1929-1931 słuchacz Wyższej Szkoły wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. z dniem 1 IX 1931 pozostał w WSWoj. na stanowisku wykładowcy. Awansowany 1 i 1933 do stopnia mjr-a dypl. sł. st. piech. Z dniem 1 IX 1934 przeniesiony z WSWoj. do gabinetu Wojskowego Prezydenta Rzeczypospolitej na stanowisko z-cy szefa Gabinetu. W latach 1937-1939 był wykładowcą taktyki ogólnej piechoty w WSWoj. w Warszawie. Awansowany 19 III 1939 do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu GO „Boruta”. Walczył na szlaku bojowym GO „Boruta”. Dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IV B w Koenigstein w Saksonii, a od VI 1940 w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 przebywał w Niemczech, skąd wyjechał do Włoch i tam od VII 1945 służył w sztabie II Korpusu Polskiego. W 1946 ewakuowany z Włoch do Wlk. Brytanii gdzie służył w Polskim korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. Po demobilizacji w 1949 wyjechał do Kanady, gdzie zamieszkał na stałe. Pracował jako robotnik w fabryce. W 1956 powrócił do Polski. Zamieszkał w Chełmie. Pracował jako kierownik kancelarii Szpitala Miejskiego w Chełmie.
    Odznaczony: KN, OP5, KW2x,SKZ
    Zmarł 22 X 1975 w Chełmie.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Kręcioch Marian Teodor
    [1905-1973], kpt. sł. st. art.[1938]
    Ur. 4 VI 1905 w Nowym Sączu. Absolwent II Gimnazjum w Nowym Sączu im. B. Chrobrego, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie 1 IX 1925- 1 VII 1926 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. w latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 23 pap w Będzinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Ukończył w centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu kurs dla dowódców baterii. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 19 III 1938. w latach 1938-1939 był d-cą 12 baterii w IV dywizjonie 23 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 13 baterii IV dywizjonu z 23 pal w składzie Grupy Fortecznej Obszaru Warownego „Katowice”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym IV dywizjonu od Śląska na Lubelszczyznę, gdzie po kapitulacji polskich oddziałów dostał się do niewolo niemieckiej. Od VI 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli powrócił w 1945 do kraju. Mieszkał i pracował w Nowym Sączu, gdzie zmarł w VII 1973.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Roczniki oficerskie 1928,1932; R., Rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Krokay Walery Marian
    [1914-1982], ppor. sł. st. piech. [1938], w AK por. [1942],kpt., ps. „Siwy”, „Morawa”, „Zawiślak”
    Ur. 23 XI 1914 w Skole pow. stryjski, syn Walerego /mjr dypl. WP/. Absolwent szkoły średniej. W latach 1935-1938 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1938-1939 dowodził plutonem w 1 kompanii I batalionu 20 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii w III batalionie 5 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 5 psp. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przez Węgry przedostaje się do Francji i tam służy w 7 pp 3 DP. Walczy w kampanii francuskiej. Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuuje się do Wlk. Brytanii, gdzie służy w 14 p. uł. 10 BPanc. Po zgłoszeniu się do pracy konspiracyjnej w kraju  zostaje przeszkolony od 4 X- 26 X 1942 na kursie przygotowawczym do pracy wywiadowczej i konspiracyjnej. Po ukończeniu kursu awansowany 11 XI 1942 do stopnia por. sł. st. piech. Zaprzysiężony 29 XI 1942. Od 27 X – 5 XII 1942 na kursie dywersji. Skok do kraju w nocy 20/21 II 1943. Przydzielony do Okreg u AK Wołyń, gdzie pełnił funkcję oficera dywersji na miasto Kowel, potem oficer operacyjny w oddziale partyzanckim „Korda”, potem d-ca II batalionu 43 pp w składzie 27 WDP AK. Od VII 1944 działa w Okręgu Kraków AK na stanowisku z-cy d-cy batalionu „Suszarnia” w składzie 106 DP AK na terenie Inspektoratu AK Miechów. W 1945 przedostał się do Wlk. Brytanii, gdzie przebywał w 1946. W latach późniejszych powrócił do kraju. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 05 IX 1982.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13548, KW
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Tucholski. Cichociemni. W-wa 1985; R. Nuszkiewicz. Uparci. W-wa 1983; M. Fijałka. 27 WDP AK.W-wa 1986; W. Romanowski. ZWZ-aK na Wołyniu 1939-1944. Lublin 1993;J. Turowski. Pożoga. Walki 27 Wołyńskiej Dywizji AK. W-wa 1990.

     
    Kroll Gerard Konrad
    [1909-1939], ppor. rez. piech. [1936]
    Ur. 23 XI 1909. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na dywizyjnym Kursie Podchorążych rezerwy Piechoty 23 DP. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany na stopień ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 74 pp w Lublińcu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 74 pp w składzie 7 DP. Po rozbiciu 74 pp z częścią żołnierzy i oficerów dołączy później do 6 DP. Zginął 15 IX 1939 w Dohorusku od wybuchu bomby podczas nalotu niemieckich samolotów.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Dorohusku
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Kropiński Zenon Władysław
    [1904-?],kpt. dypl. sł. st. art. [1938]
    Ur. 20 XII 1904 w Stryju. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole artylerii w Toruniu. Promowany na stopieni ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 4 dak w Suwałkach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. W latach 1935-1937 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony na stanowisko I oficera sztabu w Wileńskiej Brygadzie Kawalerii. Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. art. 19 III 1938. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza, potem oficer operacyjny Wileńskiej Brygady Kawalerii w składzie armii „Prusy”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady m. in. pod Piotrkowem Tryb., potem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w rejonie Medyki uniknął niewoli i przedostał się do Francji, gdzie służy w PSZ. Podczas kampanii francuskiej w V 1940 bierze udział n stanowisku adiutanta d-cy II dywizjonu 202 Modlińskiego Pułku Artylerii Ciężkiej w składzie 2 Dywizji Strzelców Pieszych. Po zakończeniu walk internowany w Szwajcarii, gdzie zamieszkał po wojnie na stałe.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1928, 1932; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969

     
    Król Jan
    [1896-1939], por. rez. piech.[1919]
    Ur. 24 I 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od 1919. Bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. rez. piech. z przydziałem do 49 pp, potem przeniesiony do 44 pp w Sarnach. Ewidencyjnie podległa w 1933 PKU Sarny. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii z Ochotniczego Batalionu Obrony Lublina. Poległ 16 IX 1939 Rury Jezuickie Pochowany na cmentarzu wojennym w  Lublinie.
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Król Karol Franciszek
    [1908-1939], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 16 X 1908. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w latach 1931-1932 w 5 psp, skąd został skierowany do 2 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 35 pp. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 35 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Łuków. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w oddziale nadwyżek z 35 pp. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Poległ w walce z wrogiem 15 IX 1939 w rejonie Dohoruska. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Dohorusku.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Król Tadeusz
    [-], mjr sł. st. piech. /AK, ppłk/ Król Tadeusz Karol [1896-1969], legionista, oficer sł. st. piech. WP, mjr[1924], w konspiracji ZWZ/AK/NIE/DSZ, ppłk [1 I 1945], ps. „Dołęga”, „Gerwazy”, „Michał”.
    Kmdt Inspektoratu Rej. AK Częstochowa VII 1942 – VIII 1945. Okreg Radom-Kielce AK.
    Ur. 28 XI 1896 we Lwowie. Syn Wiktora i Marii z d. Śliwińska. Uczęszczał do gimnazjum realnego, potem do Szkoły handlowej we Lwowie, gdzie zdał maturę. Od 1912 działa w Drużynach Strzeleckich, gdzie odbył przeszkolenie wojskowe. Od VIII 1914 w Legionach Polskich. Odbył kampanię kielecką. Od III 1915 służy w 2 pp Leg. Ukończył kurs oficerów Legionów. Awansowany 1 IV 1916 do stopnia ppor. Walczył na froncie karpackim. W bitwie pod Rarańczą 15 II 1918 odznaczył się męstwem i odwagą. W bitwie pod Kaniowem 11 V 1918 dowodził 7 kompanią 2 pp Leg. osłaniając odwrót Polskich Oddziałów. Za wykazane męstwo na polu walki odznaczono go VM kl. 5 /nr 7005/. Po zakończeniu walk przedostał się na Kubań i wstąpił tam do Polskiego Oddziału. Do IV 1919 walczył z szeregach 4 DS. gen. L. Żeligowskiego. Awansowany do stopnia por. w V 1919 powraca do Polski i wstępuje do WP. Początkowo służy w 33 pp, potem w batalionie zapasowym 33 pp, z którego zostaje w III 1920 przeniesiony do 2 pp Leg., gdzie dowodził kompanią potem baonu 1919-1920. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany przez MSWoj. w 1922 w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem 1 VI 1919.W latach 1921-1924 pp d-ca II batalionu w 39 pp, potem w 1924 d-ca II baonu w 85 pp w Nowowilejce. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 15 VIII 1924. Przeniesiony z dniem 5 X 1924 przeniesiony z 85 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. W latach 1925-1927 służył w 6 pp Leg., potem w 1 pp Leg. w Wilnie. W okresie 17 I 1927-IX 1927 przebywał na kursie w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. Z dniem 1 x 1927 przeniesiony z 1 pp Leg. do 26 pp na stanowisko d-cy II batalionu. Z dniem 1 IV 1928 przesunięty ze stanowiska d-cy II batalionu 26 pp na stanowisko kwatermistrza 26 pp. Z dniem 1 XII 1929 przeniesiony z 26 pp do PKU Kalisz na stanowisko p. o. kierownika I referatu, potem kierownik tego referatu. W I 1931 przesunięty z funkcji kierownika I referatu na stanowisko k-dta PKU Kalisz. Od 15 VIII 1937 k-dt 18 Baonu, JHP, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Następnie d-ca 178 pp rez. w składzie 50 DP Rez. Walczył z wrogiem na Polesiu, Wołyniu oraz Lubelszczyźnie. Po walkach unika niewoli.
    W latach 1939 – 1941 przebywał na Lubelszczyźnie, gdzie działa w konspiracji ZWZ. Wg niepotwierdzonych informacji pełnił funkcję k-dta Inspektoratu Północnego pod ps. „Bronisław”. Od połowy 1941 w Warszawie. We IX 1942 skierowany przez KG AK do Okręgu Radom-Kielce AK z nominacją na stanowisko k-dta Inspektoratu Rejonowego AK Częstochowa. Funkcję pełnił do rozwiązania AK 19 I 1945. Następnie czynny w strukturach poakowskich NIE/DSZ. Awansowany rozkazem KG AK z 23 I 1945 do stopnia ppłk-a sł. st. piechoty z starszeństwem 1 I1945. W VIII 1945 ujawnił się w ramach akcji „Radosława”. Po rejestracji w RKU w Krakowie zostaje wcielony do WP, ale do 1947 pozostawał bez przydziału. W 1947 przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Krakowie, gdzie pracował zawodowo do czasu przejścia na emeryturę w 1961.
    Zmarł w Krakowie 17 X 1969. Pochowany na cmentarzu w Gdyni.
    Żonaty z Wichelminą z d. Szeranc. Miał syna Adama /ur.1922/, syna Andrzeja /ur. 1923/i córkę Zofię /ur. 1928/.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW 3x, ZKZ z M.
    Dz. Pers. Nr 8 z 6 III 1920; Dz. Pers. Nr 22 z 22 VII 1922;Dz. Pers. Nr 11 z 31 III 1927; Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931/Roczniki oficerskie MSWoj. 1923,1924,1928,1932; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989;W. Borzobohaty. „Jodła”. W-wa 1988; Okręg Radomsko-Kielecki AK. Kielce 1999; słownik biograficzny Kawalerowi VM /1792-1945/,t. II, cz. II. Koszalin 1993; W. Kapczyński, J. Lis, J. Niedbał. Kryptonimy „Hetman” i „Chrobry” AK, cz. 1-3. Włoszczowa; Słownik biograficzny konspiracji częstochowskiej 1999.

     
    Królikiewicz Julian Henryk
    [1896-+?], mjr sł. st. art.[1936]
    Ur. 04 I 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w szeregach 20 pap w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 20 pap. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia kpt. sł. st./ art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Z dniem 1 IV 1925 skierowany z 20 pap na 6 miesięczny kurs dowódców baterii w Szkole Strzelania Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu powraca do macierzystego pułku i dowodzi baterią. w 1927 przeniesiony do pułku manewrowego artylerii w Toruniu. W 1931 przeniesiony do DOK V w Krakowie na stanowisko referenta. W 1933 przeniesiony do sztabu 5 Grupy Artylerii w Krakowie, potem w 1934 z 5 Grupy artylerii do 6 pal w Krakowie. Do stopnia mjr-a sl. st. art. awansowany 1 I 1936. Dowodził w 6 pal baterią, potem od 1936 dywizjonem. W latach 1937-1939 oficer sztabu 5 Grupy Artylerii w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu d-cy artylerii Armii „Kraków”. Służył w PSZ. Od V 1942 w 10 pac utworzonym w Palestynie. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. Od XII 1943 dowodził 10 pac, potem w 1944 przeniesiony do na stanowisko szefa sztabu artylerii 5 Dywizji Strzelców Karpackich. Brał udział w kampanii włoskiej 1944-1945.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 10895 , KN, KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 37 z 29 III 1925; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; P. Żarom. Armia Polska w ZSRR, na Bliskim i Środkowym Wschodzie. W-wa 1981.

     
    Królikowski Adam Józef
    [1901-1939], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 15 XII 1901. Absolwent szkoły średniej. w WP od 19019. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie skierowany do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie przebywał na kursie unitarnym od o3 VIII 1922-3 VII 1923. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1925 z przydziałem do 33 pp w Łomży na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. W 1927 przeniesiony z 33 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu w kompanii granicznej. Przeniesiony w 1933 z KOP do 52 pp w Złoczowie, gdzie pełni różne funkcje, m.in. d-cy plutonu potem kompanii. Awansowany 11 III 1937 do stopnia kpt. sł. st. W latach 1937-1939 był d-cą 1 kompanii Ckm w I batalionie 52 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 kompania CKM w I batalionie 52 pp w składzie 12 DP. Walczył m. in. pod Skarżyskiem Kamienna, gdzie poległ w walce z Niemcami 7 IX 1939.
    Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1925;Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Krubski Jerzy Antoni
    [1900-1967], ppłk dypl. sł. st. piech.[1939], w PSZ płk
    Ur. 13 V 1900. Absolwent gimnazjum z maturą. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. Służył m. in. w 36 pp, gdzie pełni różne funkcje. W latach 1924-1926 słuchacz WSWoj. Z dniem 11 X 1926 po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. SG sł. st. piech. przydzielony do Oddziału I Sztabu Generalnego WP na stanowisko referenta,. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Następnie w składzie osobowym Inspektoratu Armii „Warszawa”, potem, oficer w Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych. Awansowany 1 I 1933 do stopnia mjr dypl. sł. st. piech. Później oficer w Oddziale III Sztabu Głównego. W latach 1938-1939 szef sztabu 12 DP w Tarnopolu. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera kierunkowego do armii „Modlin” z III Oddziału Sztabu Naczelnego Wodza. We IX 1939 przedostał się do Rumunii, potem do Francji, a następnie od VI 1940 w Wlk. Brytanii, gdzie pełnił w latach 1940-1941 funkcję szefa sztabu I Korpusu Polskiego, potem 1943 do 1945 oficer sztabu Naczelnego Wodza. Awansowany do stopnia płk-a  dypl. sł. st. piech. Po demobilizacji osiadł na stałe w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 07 XI 1967 w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: KN, OP 5, KW2x,SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,932; Dz. Pers. Nr 42 z 11 X 1926; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;Wrzesień w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989;T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990.

     
    Krubski Wiesław
    [1910-?], ppor. rez. art.[1936]
    Ur. 19 VI 1910. Absolwent szkoły średniej. W okresie 18 IX 1933-29 VI 1934 odbywał służbę wojskową w 9 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 26 pal w Skierniewicach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii 81 dal w składzie 39 DP.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Kruczała Maksymilian Robert
    [1905-1994], kpt. sł. st. sap.[1939], w PSZ mjr/ppłk
    Ur. 6 V 1905. Absolwent gimnazjum. W okresie 1 IX 1927-30 VII 1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W okresie 1930- 1931 przebywał na kursie aplikacyjnym. Promowany 15 VIII 1931 na stopień ppor. sł. st sap. z starszeństwem od 15 VIII 1930 z przydziałem do 2 batalionu saperów na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Słuchacz WSInż. promocja 1938-1940. Awansowany do stopnia kpt. sł. st/. sap. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy saperów 10 DP. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, gdzie bierze udział w kampanii francuskiej w VI 1930 na stanowisku d-cy kompanii saperów w 2 DGren., potem w Wlk. Brytanii, gdzie był w latach 1941-1944 m. in. instruktorem w zakresie niszczeń i sabotażu na kursach cichociemnych w Wlk. Brytanii, potem służył w 4 DP. Awansowany w PSZ do stopnia mjr-a, potem ppłk-a. Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 25 III 1994 w Londynie. Pochowany w Londynie Columbarium przy kościele św. Andrzeja Boboli/razem z żoną/
    Odznaczony: SKZ
    Żona Kruczała-Święchowska Henryka /1908-8 IX 1995/lekarz dentysta/
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Grodziska. Polskie groby na cmenatrzch Londynu. Kraków 2001

     
    Kruczkowski Kazimierz
    [1898-?], mjr sł. st. piech.[1938]
    Ur. 04 II 1898. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 53 pp w Stryju. W 1927 przeniesiony z 53 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu, potem kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1928. Z KOP przeniesiony w 1933 do 62 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy kompanii. Awansowany do stopnia mjr –a sł. st. piech. 19 III 1938. W latach 1937-1939 był d-cą Kursu Podchorążych Rezerwy Piechoty 15 DP przy 62 pp w Bydgoszczy. W VIII 1939 przydzielany do Ośrodka zapasowego 15 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu zorganizowanego w Ośrodku Zapasowym 15 DP w składzie 94 pp rez. w Grupie „Sandomierz”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 94 pp rez. m. in. na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kruk – Śmigla Jan
    [1895-1976], ppłk dypl. sł. st. piech.[1932]
    Ur. 17 V 1895 w Wiśniowej pow. Wielicki, syn Jakuba i Anny z d. Grabowskiej. W latach 1901-1907 uczył się w szkole powszechnej w Wiśniowej, potem od 1907 do 1914 w IV Gimnazjum Klasycznym w Krakowie, gdzie w 914 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1912 był członkiem Związku Strzeleckiego w Krakowie, gdzie ukończył kurs szkoły podoficerskiej. Następnie dowodził sekcją. Był też członkiem PPS. Od 2 VIII 1914 służy w 2 kompanii I baonu 1 pp LP. W szeregach 1 pp LP odbył całą kampanię Legionową, walczył m. in. pod Laskami w X 1914, gdzie został ranny, 1 VII 1915 pod Tarłowem, 1 VIII 1915 pod Jastkowem. Odznaczył się w bitwie pod Kostiuchnówką 4 VII 1916. Awansowany do stopnia sierż.  piech. dowodził wówczas III plutonem w 2 kompanii I baonu 1 pp LP. W X 1916 po wycofaniu 1 pp LP z frontu stacjonował z pułkiem w Baranowiczach, skąd w X 1916 został przeniesiony do Łomży, a w I 1917 do Zambrowa. Do V 1917 był słuchaczem szkoły oficerskiej LP przy 1 pp LP. Od V 1917 stacjonował z pułkiem w Modlinie. Podczas kryzysu w LP w VII 1917 1 pp został po wyłączeniu żołnierzy i oficerów z terenu Królestwa przeniesiony do Przemyśla i tam rozwiązany. Wcielony do 100 pp armii austriackiej zostaje skierowany na front włoski, gdzie walczy m. in. nad rzeką Piavą, potem pod Cortelano, gdzie zostaje 17 XII 1917 ranny. Po wyjściu z szpitala został przydzielony do kadry zapasowej 20 pp w Tarnowie, gdzie uzyskał czasowe zwolnienie ze służby w celu kontynuowania nauki. W 1918 podejmuje studia na Wydziale Prawa UJ w Krakowie. 1 XI 1918 dowodząc plutonem Legii Akademickiej rozbroił Austriaków i opanował Dworzec Kolejowy w Krakowie. Od 24 II 1919 był d-cą kompanii sztabowej DOG Kielce. Mianowany 19 III 1919 ppor. piech. Od 3 V 1919 d-ca baonu kadry wartowniczej, a od 6 VI 1919 d-ca baonu wartowniczego. Od 02 VII 1919 dowodzi asystencyjną kompanią szturmową DOG Kielce. Od 29 X 1919 d-ca 1 kompanii w III baonie wartowniczym, potem od 12 V 1920 pełni funkcję referenta personalnego w sztabie DOG Kielce. Mianowany por. piech. z starszeństwem od 1 IV 1920. Mianowany 14 X 1920 kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 5 XI 1921 służy w DOK X w Przemyślu. Przeniesiony do 1 pp Leg. Od 22 X 1922 dowodził 7 kompanią w III baonie 1 pp Leg. w Wilnie. W okresie 1 II -30 VI 1923 przebywał na kursie doszkolenia w szkole podchorążych piechoty w Warszawie. Po ukończeniu kursu powraca na stanowisko d-cy kompanii w 1 pp Leg. w 1924 pełnił funkcję k-dta składnicy 1 pp Leg., a od 15 I 1925 adiutant 1 pp Leg., potem od X 1925 p. o. d-cy batalionu, potem od wiosny 1926 oficer PW i WF w 1 pp Leg. W przewrocie majowym w 1926  z całym pułkiem bierze udział po stronie J. Piłsudskiego. Awansowany do stopnia mjr-a 20 IV 1927 z starszeństwem od 1 I 1927. Założyciel i działacz Wojskowego Klubu Sportowego 1 pp Leg. W V 1927 przeniesiony z funkcji oficera PW i WF 1 pp Leg. na stanowisko d-cy II batalionu. Wiosną 1930 przeniesiony z 1 pp Leg. do DOK III na stanowisko inspektora wyszkolenia WF i PW z siedzibą w Wilnie. W okresie 15 X1930- 31 X 1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 XI 1932 w stopniu ppłk-a dypl. sł. st. piech. przydzielony do sztabu 21 DP na stanowisko szefa sztabu. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 1 I 1932. W latach XI 1933 -  1936 był d-cą 2 Batalionu Strzelców w Tczewie. Od XII 1936 pełni funkcję II oficera sztabu Inspektoratu Armii gen. St. Dęba-Biernackiego. Od 28 I 1938 –IX 1939 d-ca 85 pp w Nowowilejce. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 85 pp w składzie 19 DP Armii „Prusy”. Po rozbiciu dywizji 5 IX 1939 pod Piotrkowem Tryb. obejmuje dowodzenie silnym oddziałem złożonym  z resztek 85 pp, 77 pp, I baonu 86 pp, IV dyonu 19 pal oraz taborów Wileńskiej Brygady Kawalerii. Na czele oddziału rozpoczął działania bojowe na tyłach Niemców. W walkach od 18 -20 IX 1939 jego zgrupowanie zostało rozbite. Po uniknięciu niewoli w nocy z 20/21 IX 1939 przepływa z kilkoma żołnierzami Pilicę, potem w nocy z 21/22 IX 1939 przewieziony przez rybaka na wschodni brzeg Wisły, gdzie zostaje ujęty przez Niemców przebywał od 22 IX 1939 kolejno w obozach przejściowych jenieckich w Białej, Ostrołęce, Stablach w Riesenburgu, a od 31 X 1939 w oflagu XVIII A Lienz, potem od 31 V 194o w oflagu II C w Woldenbergu, skąd karnie został przeniesiony 19 VI 1940do karnego oflagu VIII B Silberberg/Srebrna Góra/, potem od 1 XI1940 w oflagu IV C w Coldiz , a od 20 I 1942 w oflagu X C Lubeka, skąd zostaje przeniesiony 30 VIII 1944 do oflagu IV B w Dössel, skąd został uwolniony w 1 IV 1945. Do 5 X 1945 przebywał w Polskim Obozie Wojskowym w Dössel, skąd w XI 1945 wyjechał do Szczecina. Prze dłuższy okres czasu miał kłopoty z znalezienie pracy. Chory mieszkał pod opieką matki w Raciechowicach pow. Myślenice. W I 1946 wstąpił Krakowie do PPS, a od XII 1948 członek PZPR. Jako przedwojenny oficer został w 1950 skreślony z listy członków PZPR. Od VIII 1946 do X 1947 pracował na stanowisku szefa biura aprowizacji Kopalni Węgla Kamiennego „Krystyna” w Tenczynku, potem do IV 1948 bezrobotny. Od V 1948 pracuje na stanowisku kierownika sekcji ochrony, później jako radca prawny w Dolnośląskich Zakładach Wytwórczych Urządzeń Radiowych w Dzierżoniowie.
    Od 1 VI 1964 na emeryturze. Od 1965 mieszkał u córki we Wrocławiu.
    Działał w pracach powołanej przez ZBOWiD Centralnej Podkomisji do spraw Odznaczeń Bojowych za Wojnę Obronną 1939 roku, pod przewodnictwem płk-a dypl. M. Porwita. Został wówczas przewodniczącym Podkomisji ds. Odznaczeń Bojowych za Wojnę Obronną 1939 dla 19 DP.
    Zmarł we Wrocławiu 14 III 1976. Pochowany na cmentarzu św. Rodziny na Sępolnie.
    Odznaczony: V kl. 5, nr 7112-/1922/, KN, KW 2x, ?Orderem Polonia Restituta 5 kl., ZKZ, Medalem za Wojnę 1918-1921
    Autor opublikowanego dziennika z okresu służby w Legionach Polskich.
    Żonaty od 17 IX 1921 z Jadwigą Tokarską. Miał córkę Helenę /ur. 1936/ zamężną Drozd -architekta-
    Dz. Pers. Nr 13 11 III 1926 dodatek nr 13/26; Dz. Pers. Nr 15 z 23 V 1927; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 5 XII 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; J. Kirszak. Biogram J. K-Ś/w:/MSUDN 1939-1956. T. 7. Kraków 2001; W. Markert. 85 Pułk Piechoty. Pruszkow 2003.

     
    Krukierek Bronisław Jan
    [1906-?], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 26 V 1906. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1 X 1926-15 VII 1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1927-1929 w Oficerskiej szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 51 pp w Brzeżanach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Przeniesiony w 1934 z 51 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza n stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1938. Przeniesiony z KOP w 1938 do 12 pp w Wadowicach na stanowisko d—cy plutonu ppanc. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii ppanc. 12 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 12 pp od Wadowic na Lubelszczyznę, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; D. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2006.

     
    Krummel Szach Bey Szczęsny /Szach-Bey Krummel/
    [1905-1984], rtm. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 8 I 1905 na Kijowszczyźnie. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Dla Podoficerów w Bydgoszczy – klasa kawalerii. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1926 z przydziałem do 16 p. uł. w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Po 1935 przeniesiony do 18 p. uł. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu łączności w 18 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu CKM w 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 11 p. uł. m. in. na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w oflagu. Po wojnie w kraju., Mieszkał w Gdyni, gdzie zmarł o2 IX 1984.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy 1922-1938. Klasa kawalerii. W-wa 1989; Roczniki oficerskie 1928,1932 ; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Rocznik oficerów kawalerii 1930.

     
    Krupa Józef Franciszek
    [1906-?], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 7 X 1906. Uczęszczał do szkoły średniej. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 12 pp w Wadowicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 pełnił funkcję d-cy 1 kompanii CKM w I batalionie 12 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM w I batalionie 12 pp w składzie 6 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 12 pp od Wadowic na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Krupiczka Tadeusz Bolesław
    [1898-?], kpt. sł. st. int.[1931]
    Ur. 18 IX 1898. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej 1918-1919 i polsko-bolszewickiej w 1919-1920. Skierowany z frontu do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie przebywał w okresie 10 X 1919-31 III 1920/klasa 22/.Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 IV 1920 z przydziałem do 71 pp w Zambrowie. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919, nadal w 7 1 pp, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. Po 1935 ukończył kurs dla oficerów int. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera int. w sztabie 21 DPGór. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa int. 21 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 21 DPGór. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, gdzie służy  na stanowisku referenta w szefostwie int. 1 DGren. Uczestniczył w kampanii francuskiej w VI 1941.
    Po wojnie mieszkał we Francji.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; w. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Krupiński Tadeusz
    [1899-1940], kpt. br. panc.  rez. [1932], pośm. mjr[2007]
    Ur. 13 I 1899 w Grodzisku Maz., syn Piotra i Marii z Lampiarskich.. Ukończył szkołę średnią. Był członkiem „Sokoła” i POW. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920, uczestniczył m. in. w walkach podczas ofensywy kijowskiej wiosną 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 41 pp. W 1923 był odkomenderowany do Centralnej Szkoły Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 2 w Grudziądzu na stanowisko instruktora. W 1924 przeniesiony do 1 p. czołgów. W 1925 przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 1 p. czołgów. Odbywał ćwiczenia rezerwy w 1 p. czołgów 1930 i w 1932 w 1 p. panc. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. Awansowany 2 I 1932 do stopnia kpt. rez. W 1938 przydzielony do 6 baonu panc. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficer płatnika grupy Fortecznej Obszaru Warownego „Katowice”. Walczył na szlaku bojowym grupy. Walczył na szlaku bojowym Grupy Fortecznej Obszaru warownego „Katowice”. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Odznaczony: KW 4x
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie mjr br. panc.
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Krupnicki Marian Michał
    [1893-1945], kpt. sł. st. adm. /piech./[1925]
    Ur. 20 IX 1893. Uczestnik I wojny światowej. W WP od 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 51 pp w Brzeżanach, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1925. Do wodził m. in. kompanią, był adiutantem pułku, a w kampanii wrześniowej 1939 dowodził I batalionem 51 pp w składzie 12 DP. Walczył na Kielecczyźnie. Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Zmarł w 1945.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 L. Zachuta.1 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych. Pruszków 1992; M. Fieldorf - L. Zachuta. Generał „Nil”. August Emil Fieldorf. W-w 1993.

     
    Kruszewski Jan
    [1888-1977], w LP „Kruk Czarny”, gen. bryg.[1931]
    Ur. 18 VI 1888 w Aleksandrowie pow. Ciechanów, syn Kazimierza i Wiktorii z Kołakowskich. Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Uczęszczał do gimnazjum, skąd został wydalony za udział w strajku szkolnym w 190o5. W 1907 ukończył gimnazjum Polskiej Macierzy Szkolnej w Płocku. Następnie od 1907 studiuje medycynę na Uniwersytecie w Genewie, skąd w 1908 przenosi się na UJ w Krakowie. W 1911 powrócił na dalsze studia do Genewy. Od 1911 był członkiem Związku Strzeleckiego. Ukończył kurs oficerski ZS uzyskując po zdaniu egzaminu odznakę tzw. „parasol”. Latem 1914 uczestniczył w letnim kursie oficerskim w krakowskich Oleandrach. 3 VIII 1914 przydzielony do 1 kompanii kadrowej na stanowisko d-cy IV plutonu. 6 VIII 1914 z kompanią wyrusza na front. 9 X 1914 mianowany ppor. piech., a 1 I 1915 por. piech. Dowodzi 2 kompanią I baonu 1 pp LP. Podczas natarcia na folwark Trzepiórów w nocy z 22/23 V 1915 zostaje ciężko ranny w nogę. Przebywał na leczeniu szpitalnym w szpitalu twierdzy nr 9 i garnizonowym szpitalu nr 15 w Krakowie. Po wyleczeniu ran powrócił 31 XII 1916 do 1 pp LP. Od 1 II do 5 V 1917 był k-dtem szkoły oficerskiej I baonu 1 pp LP, zaś od 5 V do 16 VII 1917 dowodził 11 kompanią na kursie wyszkolenia nr 6. W wyniku kryzysu w Legionach zwolniony z LP. Internowany 23 VII 1917 przez Niemców w obozie w Beniaminowie, skąd został zwolniony 27 III 1918. Po zwolnieniu wstępuje do PSZ, gdzie od 27 IV 1918 do XII 1918vdowodził 9 kompanią 2 pp, potem w 8 pp Leg. Od XII 1918 d-ca baonu rekrutacyjnego w Jabłonnie. Od 5 I 1919 dowodził dwubatalionową Grupą Jabłonna, która prowadziła działania likwidacyjne zamachu płk. M. Januszajtisa. Awansowany do stopnia kpt. piech. 1 III 1919. Od 8 III 1919 do VIII 1919 dowodził zastępczo 1 pp Leg. podczas działań na froncie Litewsko-Białoruskim, potem do 21 II 1920 dowodzi I baonem 1 pp. Do IX 1926 dowodził 1 pp Leg. Mianowany od razu ppłk piech. sł. st. z starszeństwem od 1 IV 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu ppłk-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Z dniem 1 VII 1923 awansowany do stopnia płk-a sł. st. piech. W 1921 był przejściowo d-cą I BP, a w 1923 piechoty dywizyjnej 1 DP Leg. Podczas przewrotu majowego opowiedział się po stronie J. Piłsudskiego. W X 1926 mianowany            d-cą piechoty dywizyjnej 1 DP Leg.  w Wilnie, a od 26 III 1928 dowodzi 1 DP Leg. Ukończył kurs dla wyższych dowódców w Warszawie i we Francji. W okresie od 16 X 1930 do 30 VIII 1939 był dowódcą KOP.  Mianowany 1 I 1931 gen. bryg. WP. Był aktywnym działaczem Związku Legionistów. W latach 1936-1938 był I z-cą Komendanta Naczelnego ZS oraz od 1938 członkiem Komendy Naczelnej. Od 1937 był także członkiem sądu honorowego dla odznaczonych Krzyżem Niepodległości. Podczas kampanii wrześniowej 1939 od 3 IX 1939 objął dowództwo GO „Północnej” w odwodowej armii „Prusy”. Po rozbiciu przez Niemców podległej mu oddziałów pod Tomaszowem Maz. i Piotrkowem Tryb. przedostał się za Wisłę, gdzie od 10 IX 1939 zajął się reorganizacją oddziałów, a 17 IX 1939 został mianowany d-cą GO w ramach Frontu Północnego. Walczył pod Krasnymstawem, Zamościem i w rejonie Cześnik. 27 IX 1939 wraz z oddziałami frontu złożył broń i dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 przez wojska amerykańskie wyjechał do Francji i tam zamieszkał na stałe. Mieszkał też w polskim domu w Lilly –en-Val, gdzie zmarł 28 III 1977. Pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.
    Odznaczony: VM 5 kl., PR 3 i 4 kl., KN, KW 4x, ZKZ  i innymi odznaczeniami polskimi i zagranicznymi.
    Żonaty od 1917 z Ireną Leszczyńską, miał córkę /Marię/ur.1919/
    Lista starszeństwa oficerów LP. W-wa 1917; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. T. II. W-wa 2006; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991

     
    Krygier Czesław Jan
    [1896-?], kpt. sł. st. adm./piech./[1924]
    Ur. 15 V 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 58 pp w Poznaniu, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony w 1930 z 58 pp do PKU Kałusz na stanowisko kierownika II referatu. W 1931 przeniesiony z PKU Kałusz do PKU Szamotuły na stanowisko kierownika I referatu. Po 1935 przeniesiony z PKU Szamotuły do KRU Hrubieszów na stanowisko kierownika I referatu ewidencji. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 6 batalionu „Wilk” utworzonego w Małkini. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 ; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931

     
    Kryński Ludomir
    [1892-1969], płk sł. st. art.[1936]
    Ur. 10 V 1892 w Babinie pow. kozienicki, syn Feliksa i Bronisławy z d Dombrowskiej. Absolwent siedmioklasowej szkoły handlowej Zgromadzenia Kupców w Warszawie. Brał udział w strajkach szkolnych. Maturę zdał w 1911. Powołany do służby w armii rosyjskiej ukończył roczny kurs dla  oficerów rezerwy artylerii. Po wybuchu I wojny światowej 1 VIII 1914 wcielony do armii rosyjskiej. Brał udział w walkach na froncie. Od IX 1917 służy w I Korpusie Polskim w Rosji. Skierowany na front wojny z bolszewikami w celu werbowania ochotników do I KP. Schwytany i uwięziony w więzieniu w Witebsku, skąd po 27 dniach udało mu się zbiec i powrócić do I KP w Bobrujsku. Po rozwiązaniu I KP w VI 1918 powrócił do kraju. W XI 1918 w Modlinie wstępuje w stopniu por. sł. st. art. do WP. Przydzielony w 1919 do 15 Dywizjonu Artylerii Ciężkiej w Poznaniu /późniejszy 8 pac/. W 1919 przeniesiony do 5 dak bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919=-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony został VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1922-1923 przebywał na kursie doszkalania w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Przeniesiony z 5 dak do 4 dak w Suwałkach, gdzie służył w latach 1923-1927.  Początkowo p. o. z-ca d-cy dyonu, a od 1924 kwatermistrz 4 dak.  Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Do 1927 z-ca d-cy i p. o. d-cy 4 dak. W 1927 przeniesiony z 4 dak na stanowisko d-cy I dywizjonu w 12 pap w Złoczowie. W okresie 1929-1931 służy w 21 pal w Bielsku, gdzie pełni funkcję z-cy d–cy. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. 1 I 1931. Przeniesiony w 1931 z 21 pap do 5 dak w Oświęcimiu na stanowisko d-cy dywizjonu. Przeniesiony z 5 dak do 28 pal w Zajezierzu na stanowisko d-cy pułku, którym dowodził od 19 XI 1935-27 XII1938. Awansowany 1 I 1936 do stopnia płk-a sł. st. art. Przeniesiony z dniem 28 XII 1938 na stanowisko d-cy artylerii dywizyjnej 23 DP w Katowicach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził artylerią Grupy Operacyjnej „Śląsk” w składzie Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym GO „Śląsk” od Śląska n Lubelszczyznę. W końcu IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu m. in. VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na emigracji. Osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Leicester, gdzie zmarł 26 I 1969
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW,ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. nr 25 z 31 X 1927;Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. M. Przybyszewski. 28 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 2002 A. M. Przybyszewski. Biogram L. K. /w:/SBUDN 1939-1956. T. 8. Kraków 2001.

     
    Kryński Wacław
    [1898-1980], mjr sł. st. kaw.[1936], w PSZ
    Ur. 8 VIII 1898 w Radomiu, syn Adama i Anny z Majewskich. Uczęszczał do gimnazjum w Lubartowie, gdzie ukończył do 1915 -  7 klas. Maturę zdał w 1921 w gimnazjum im. M. Reja w Warszawie. W 1915 uciekł z domu z bratem Zygmuntem i wstąpił do Legionów Polskich. Po przeszkoleniu awansował na  d-cę sekcji. Służył w I Brygadzie. Od 1917 pod przybranym nazwiskiem Wacław Cieśniński działa w POW. Od XI 19018 w WP. W stopniu podchorążego służy w 1 p. szwol. Walczy na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Podczas walk pod Mińskiem Maz. zostaje ranny. Mianowany ppor. sł. st. kaw. w 1920. Po wojnie nadal w 1 p. szwol. W 1921 zdał maturę w Gimnazjum im. M. Reja w Warszawie. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1920 służył w 1 p. szwol., gdzie pełni różne funkcje. W 1922 ukończył kurs informacyjny, potem w 1927 kurs w zakresie łączności dla oficerów kawalerii. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1929. Przeniesiony w 1930  z 1 p. szwol. do Gabinetu Wojskowego MSWoj. Od 1 I 1931 pełnił funkcję adiutanta do spraw specjalnych J. Piłsudskiego w Gabinecie MSWoj. W 1933 ukończył kurs doszkalający w CWPiech. W Rembertowie. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy, gdzie był m. in. d-cą szwadronu szkolnego. Awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr-a sł. st. kaw. Był też wykładowcą w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. W okresie IV 1937- IX1939 d-ca Dywizjonu Szkolnego Kawalerii KOP w Niewirkowie. k. Równego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 przebijał się z Niewirkowa przez Polesie na Lubelszczyznę. Walczył z Sowietami i Niemcami. Dołączył z dywizjonem 27 IX 1939 w m. Domasiewo nad Bugiem do Podlaskiej Brygady Kawalerii. Od 28 IX 1939 dowodzi dywizjonem kaw. KOP w składzie SGO „Polesie”. Walczył pod Kockiem. Po kapitulacji 6 X 1939 w Horodzieszkach dostał się do niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w obozie jenieckim przejściowym, potem od XI 1939 –IV 1945 przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie w VI 1945 wstępuje do II Korpusu Polskiego. Początkowo służył w 6 p. panc., a od I 1946 –IV 1947 pełnił funkcję z-cy d-cy 25 p. uł. Ewakuowany w IX 1946 z Włoch do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji 26 X 1947 powrócił do kraju. Osiedlił się z odnalezioną rodziną w Toruniu. Przez wiele lat pracował w rolnictwie i cukrownictwie. Ukończył studia na SGGW w Warszawie uzyskując dyplom inż. rolnika. Od 1952 do czasu przejścia na emeryturę pracuje w melioracji na stanowisku głównego specjalisty do spraw zagospodarowania pomelioracyjnego łąk i pastwisk. Aktywnie działa na niwie społecznej. Był członkiem Stowarzyszenia Inżynierów i techników Wodnych i Melioracji oraz Związku Zawodowego Pracowników Rolnych.
    Zmarł w Toruniu 12 VII 1980. Pochowany na cmentarzu przy ul. Gałczyńskiego w Toruniu.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW4x, SKZ
    Od 1925żonaty z Heleną Bogusławską. Miał z tego związku córki: Annę /1927/ i Ewę /1931/
    Opracował pracę pt. Zarys historii wojennej 1 p. szwol.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001

     
    Krystek Stanisław
    [1915?-?], kadet, ppor. sł. st. piech.[1939]
    Ur., w 1915. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1936 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1936-1939 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie. Absolwent tzw. promocji wojennej. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 VIII 1939 n mocy rozkazu NW WP z 13 IX 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 kompanii ckm I Batalionie 79 pp w składzie 20 DP. Walczył n przedpolach Modlina, w obronie Warszawy potem na Lubelszczyźnie jako d-ca 2 plutonu 3 kompanii 1 pułku strz. pieszych zmot. Warszawskiej Brygady Panc.-Motorowej. Podczas walk był 9 IX 1939 ranny.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Krywieńczyk Ludomir
    [1891-1939], por. rez. [1919]
    Ur. 4 VIII 1891. Uczestnik I wojny światowej. W latach 1918-192- brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 1 psp w Nowym Sączu, później przeniesiony do 74 pp w Lublińcu. Podlegał ewidencyjnie PKU Królewska Huta – Oficerska Kadra Okręgowa Nr v Kraków. Pracował w Straży Granicznej w Lublińcu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 74 pp, potem w składzie 6 DP. Walczył na Lubelszczyźnie, gdzie poległ w nocy 21/22 IX 1939 w walce z Niemcami. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Łabuniach.
    Rocznik oficerski 1923,1924l Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Krywko Józef Zbigniew
    [1915-1968], kadet, ppor. sł. st. sap.[1936], w ZWZ/AK por. ps. „Rymsza”
    Ur. o3 V 1915 w Wilnie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1934 w szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kurie unitarnym. W latach 1934 - 1937 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 X 1936 z przydziałem do 3 batalionu saperów w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu, potem w okresie 1938-1939 p. o. d-cy 2 kompanii w 3 batalionie saperów. Podczas kampanii wrześniowej 10939 bierze udział na stanowisku adiutanta dcy 1 batalionu saperów w skaldzie 1 DP Leg. Walczył m. in. pod Pułtuskiem, Myszkowem, Kałuszynem potem na Lubelszczyźnie pod Tomaszowem Lub. i Kockiem. Po kapitulacji sGO „Polesie” unika niewoli/. Przedostał się do Warszawy i podejmuje działalności konspiracyjną w ZWZ/AK. Skierowany do Okręgu Łódzkiego ZWZ/AK kierował dywersją na kolei w rejonie Koluszki-Głowno. W IV 1943 przeniesiony do Kedywu Obwodu AK Koluszki na stanowisko d-cy Ośrodka Dywersji. Od wiosny 1944 pełnił także funkcję II z-cy d-cy obwodu AK Brzeziny- Koluszki. Po rozwiązaniu AK w 1945 wstąpił do wojska i do 1949 był pomocnikiem, potem st. pomocnikiem szefa Wydziału Inżynieryjno-Saperskiego DOW I. W 1949 przeniesiony na stanowisko wykładowcy Katedry Wojsk Inżynieryjnych ASG. W latach 1951-1952 pracował w powołanym zespole do likwidacji spraw związanych z AK. W 1952 został zwolniony z wojska za sprzeciwianie się niesprawiedliwym ocenom działalności AK.
    Zmarł w X 1968.
    Odznaczony: KW, Krzyżem Partyzanckim, ZKZ, SKZ.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; E. Wawrzyniak. Na rubieży Okręgu AK Łódź. W-wa 988;M. Nudziarek /op./Okręg Łódzki AK. Łódź 1988; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001.

     
    Krzanowski Werner Konrad
    [1915-?], ppor. rez. art.[1937]
    Ur. o4 VIII 1915. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 3 baterii szkolnej w szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 5 pac w Krakowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. art. rez. z starszeństwem od 1 I 1937. Ewidencyjnie podlegał PKU Chorzów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w skaldzie 23 baterii art. plot. w składzie 23 DP. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 23 DP. Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w latach 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Krząkała Tomasz
    [1913-1939], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 7 III 1913. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 23 DP przy 73 pp w Katowicach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w Batalionie Marszowym 75 pp. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym baonu. Poległ 17 IX 1939 w m. Sabaudia pow. Tomaszów Lub. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lub.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989.
     

    Krzemiński Andrzej
    [1909-?], ppor. rez. art.[1933]
    Ur. 31 V 1909. Absolwent gimnazjum. W okresie 11 VIII 1930- 29 VI 1931 odbywał służbę wojskową w 9 baterii szkolnej szkoły Podchorążych rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 8 pal w Płocku. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 8 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Ciechanów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 2 baterii w Dywizjonie Artylerii zmotoryzowanej w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dywizjonu.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Krzemiński Józef Feliks
    [1906-1963], kpt. sł. st. art.[1939]
    Ur. 31 I 1906. Absolwent gimnazjum. W okresie 25 VII 1927- 3 IV 1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 8 pal w Płocku. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 17 pal w Gnieźnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 1936 przeniesiony do szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu, gdzie od 31 VIII 1936 był wychowawcą i instruktorem baterii, potem od 1 IX 1938 z-ca d-cy 5 baterii z II dywizjonu szkolnego. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu 19 BPiech. Walczył z wrogiem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Toruniu, gdzie zmarł 7 III 1963.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;tenże: Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Krzeszkiewicz Jan Józef
    [19o3-1940], kpt. sł. st. piech.[1938], pośm. mjr [2007]
    Ur. 14 X 1903 w Złotym Potoku pow. jędrzejowski, syn Włodzimierza i Bronisławy z Skoroczewskich. Absolwent gimnazjum w Gnieźnie. W okresie od 1 IX 1925 do 1 VII 1926 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie n kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Awansowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 57 pp w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 1 I 1932. W 1933 przeniesiony z 57 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Z przydziałem do Batalionu KOP „Czortów”. Przeniesiony w 1936 z KOP do 9 pp Leg. w Zamościu. 19 III 1938 awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. W latach 1938-1939 d-ca 1 kompanii CKM w  I batalionie 9 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii ppanc. 9 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Ciężko ranny w walkach pod Cześnikami 22 IX 1939. Ewakuowany na Wschód z szpitalem polowym dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr piech.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Krzeszowski Sławomir Zbigniew
    [1894-?], kpt. sł. st. art.[1939], w LWP mjr
    Ur. 27 XII 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. służył w 3 Dyonie Taborów. Po ukończeniu kursu dl młodszych oficerów artylerii został po 1926 przeniesiony z 3 Dyonu Taborów do 9 pap, gdzie pełni różne funkcje. W 1934 przeniesiony z 9 pal na stanowisko oficera sądowego do WSR Siedlce na okres od 1 V 1934 do 30 IV 1936. Przeniesiony w 1936 do Komendy Rejonowej Uzupełnień w Łasku, gdzie pełnił funkcję kierownika II referatu uzupełnień. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1939. W VIII 1939 przydzielony na stanowisko d-cy 1 baterii I dywizjonu zmobilizowanego przez 26 pal dla 54 pal rez. z przeznaczeniem dla 44 dP Rez.W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii I dywizjonu 54 pal rez. Walczył z dywizjonem w skaldzie GOKaw. gen. W. Andersa, a od 17 IX 1939 w GO gen. J. Kraszewskiego. Walczył na Lubelszczyźnie m. in. pod Tomaszowem Lub. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w latach 1939-1945. Po wojnie w kraju. Służył w wojsku. Awansowany do stopnia mjr-a. w latach 1947-1950 był k-dtem Wojskowej Komendy Uzupełnień Ostrołęce.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Krzewicki Julian Edmund
    [1910-1987], oficer sł. st. piech. WP, por. [1938], w konspiracji ZWZ/POZ/AK, kpt. [1943], mjr [1945], ps. „Filip”, „Kruk”, „Lech”, „Szczepan”.
    Kmdt Obwodu AK Gorlice X 1942 – IX 1943 i obwodu Limanowa AK IX 1943 – II 1945. Okręg Kraków AK.
    Ur. 16 VIII 1910 w Rudniku n/Sanem. Syn Józefa i Walerii z d. Gazda. Ojciec był w okresie I w. ś. oficerem armii austriackiej, potem w Polsce naczelnikiem kancelarii Starostwa Powiatowego w Radzyniu i dyrektorem Prasko-Rudnickiej Fabryki Wyrobów Koszykowy i do 1939 burmistrzem miasta Rudnik. Uczęszczał do 4 klasowej szkoły powszechnej w Rudniku, potem do Gimnazjum w Rzeszowie, gdzie w 1931 uzyskał świadectwo dojrzałości. Od IX 1931 do VIII 1932 w Szkole podchorążych Rez. Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Następnie od IX 1932 do VIII 1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1934 z lokatą 230 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu CKM. Następnie d-ca plutonu p/panc. W 1935 zapisał się na Wydział Prawa UJ w Krakowie. Awansowany do stopnia por. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca kompanii p/panc. 20 pp. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 20 pp. pod Pszczyną 1 IX 1939, Bieruniem 03 IX 1939, Aleksandrowem 14 IX 1939,Józefowem 16 IX 1939 Werchatą 20 IX 1939 i Horyńcem 21 IX 1939. Po bitwie w rejonie Horyńca - Zdroju na Lubelszczyźnie 23 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie przejściowym w Przeworsku, skąd transportem kolejowym był wieziony do obozu jenieckiego w Niemczech. Podczas postoju na stacji kolejowej w Rzeszowie 30 IX 1939 udało mu się zbiec. Przedostał się do Rudnika, gdzie przebywała jego żona. Ukrywał się w domu rodzinnym przez okres kilku miesięcy. W XI 1939 podjął nieudaną próbę przekroczenia granicy z zamiarem przedostania się przez Węgry do Francji. Na przełomie I/II 1940 wyjechał z żoną do Gorlic, gdzie zamieszkał u swoich teściów. W II 1940 zaprzysiężony do ZWZ w Gorlicach. Oficjalnie od 01 I 1941 zatrudniony jako urzędnik w Biurze Aprowizacyjnym Zarządu Miasta Gorlice. W VII 1941 po rozbiciu struktur ZWZ w obwodzie Gorlice przez Niemców i masowych aresztowaniach utracił kontakt z ZWZ. Następnie działa w POZ. Uczestniczył we IX 1942 w zebraniu, na którym ustalono scalenie POZ z AK. Od X 1942 k-dt Obwodu AK Gorlice. Odbudowywał struktury obwodu. We IX 1943 jako zagrożony aresztowaniem został przeniesiony na stanowisko k-dta Obwodu AK Limanowa. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 11 XI 1943. W okresie „Burzy” latem 1944 d-ca II batalionu 1 psp AK, którym dowodził w walkach prowadzonych z Niemcami. Jednocześnie nadal k-dt Obwodu AK Limanowa. Oficjalnie funkcje k-dta obwodu pełni do 19 I 1945 t.j. do rozwiązania AK. Od 25 I 1945 zaprzestał działalności konspiracyjnej. Po objęciu władzy przez komunistów utrzymywał kontakty z konspiracją poakowską NIE/DSZ. Od II 1945 będąc bez pracy pozostawał w stałym leczeniu.
    W dniu 25 IX 1945 ujawnił się przed Okręgową Komisją Likwidacyjną ds. AK w Krakowie. Zweryfikowany 22 XI 1945 w stopniu mjr-a sł. st. z starszeństwem 11 XI 1944. Następnie do XI 1945 był przewodniczącym Komisji Likwidacyjnej ds. AK w Limanowej. Od 01 II 1946 zatrudniony w Dyrekcji Wojewódzkiej PZU w Rzeszowie, a od 01 VII 1946 w Inspektoracie PZU w Gorlicach. Mieszkał z rodziną przy ul. Dworskiej 17. Od 1947 był członkiem PPS. W I 1948 aresztowany przez funkcj. PUBP w Gorlicach. Zwolniony z aresztu PUBP Gorlice 15 II 1948. Ponownie aresztowany przez funkcj. PUBP Gorlice 07 II 1950 i uwięziony w miejscowym areszcie. Podczas prowadzonych przesłuchań w celu wymuszenia zeznań był torturowany i maltretowany. 18 V 1950 przewieziony na dalsze śledztwo do aresztu WUBP w Krakowie, gdzie trwała jego dalsza gehenna. Mimo stosowania bestialskich metod nie przyznał się do stawianych mu fałszywych zarzutów. 31 XII 1950 zwolniony formalnie z wojska i przeniesiony do rezerwy. Po umorzeniu śledztwa w sprawie jego rzekomej współpracy z Niemcami i ukrywania broni, postanowieniem Prokuratury Wojewódzkiej w Krakowie nr 16/51 został zwolniony z więzienia 29 IV 1951. Ponownie zatrudniony od 04 VI 1951 w PZU. Szykanowany przez UB. Nękany przez ubowców i wzywany na przesłuchania. Zmuszany do podjęcia współpracy. Zwolniony z pracy w PZU w VIII 1953. Następnie udało mu się podjąć pracę w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Hurtu Spożywczego. Pracował kolejno w hurtowni w Gorlicach jako referent, spedytor i magazynier. W 1956 został całkowicie zrehabilitowany. Otrzymał odszkodowanie za utratę zdrowia podczas pobytu w więzieniach. 24 XII 1958 Komisja Weryfikacyjna potwierdziła jego awans na stopień majora. Od 01 II 1959 pracował jako zastępca dyrektora ds. handlowych. 01 I 1971 zwolniony z obowiązku służby wojskowej. W 1975 przeszedł na emeryturę z stanowiska dyrektora Przedsiębiorstwa Hurtu Spożywczego – Oddział Gorlice.
    Zmarł w Gorlicach 11 VIII 1987 i tu pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ z M, Medalem za Wojnę 1939, Krzyżem AK, Medalem Wojska, Odznaka Grunwaldu i KKOOP.
    Żonaty z Barbarą Stormke. Miał dwóch synów; Jerzego /ur.1946/ i Krzysztofa /ur.1948/.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP-ZWZ-AK 1939-1945. Kraków 1994; Biuletyn AK „Okruchy Wspomnień” nr 6/23. Kraków 1997; A. Zagórski. Okręg Kraków AK /w:/ AK-rozwój organizacyjny. W-wa 1996; A. Kuler. Biogram J. K. /w:/ MSBUDN 1939-1956. T. 3. Kraków 1998 / tam pozostała bibliografia/. USC Gorlice. Skrócony akt zgonu nr 438/1987.

     
    Krzisch Otton
    [1886-1963], gen. bryg.[1939]
    Ur. 26 IX 1886 w m. Pruszanek woj. lwowskie, syn Fryderyka i Anny Holan. Był oficerem artylerii armii austriackiej. Uczestnik I wojny światowej. Od XI 1918 w stopniu kpt. art. służy w wojsku polskim. Od XI – XII 1918 referent dowództwa artylerii we Lwowie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920.  W okresie XII 1918- XII 1919 dowodził 5 pap. w okresie XII 1919-III 1920 dowodził dyonem 5 pap. Awansowany do stopnia mjr-a art. 1 IV 1920. Od III 1920 do X 1926 był zastępcą d-cy, potem w.  z. Od 12 XI 1925 do X 1926 d-ca 16 pap. Zweryfikowany w stopniu ppłk-a sł. st. art. w 1922 z starszeństwem od 1 VI 1919. W okresie X 1926 do X 1933 dowodził 9 pap/pal. Awansowany 1 I 1927 do stopnia płk-a sł. st. art. W okresie X 1933-III 1934 kierownik kursów wyższych dowódców artylerii przy WSWoj. w Warszawie. W okresie III 1934-XI 1935 dowodził ponownie 9 pal. Od XI 1935 do VI 1937 dowodził 9 Grupą Artylerii, potem od VI 1937 -VIII 1939 był k-dtem Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Mianowany 19 III 1939 gen. bryg. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy Artylerii SGO „Narew”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przez Litwę przedostał się do Francji, gdzie od XI do XII 1939 był oficerem w MSWoj. w Paryżu. Od XII 1939-VI 194o był d-cą artylerii we Francji. Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie w okresie VII 1940-I 1941 pozostawał bez przydziału. Przebywał w obozie  Rothsay na wyspie Bute w Szkocji. Od I-VIII 1941 był d-cą artylerii 3 Brygady Kadrowej strzelców I KP w Szkocji, potem VIII 1941-X 1941 d-ca Artylerii Brygady Szkolnej. Od X 1941 do VI 1942 pełnił funkcję k-dta CWArt.  w Szkocji, a następnie od VI 1942 do IX 1943 z-ca d-cy Brygady Szkolnej. W okresie IX-XI 1943 pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Kwalifikacyjnej Oficerów. Od XI 1943 do X 1945 pełnił funkcję z-cy d-cy Jednostek Wojska w Wlk. Brytanii. Od X 1945 do 1946 pozostaje w rezerwie personalnej. Po demobilizacji w 1946 wyjechał z Wlk. Brytanii do Stanów Zjednoczonych i tam osiadł na stałe. 
    Zmarł 30 V 1963 w Los Angeles.
    Odznaczony: VM kl. 5, PR 4 kl., KW, SKZ
    Dz. Pers. Nr 33 z 21 VIII 1926; Roczniki oficerskie 1913,1924, 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu. Pruszków 2000; T. Kryska- Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991J. Krzyś. 16 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998; P. Zarzycki. 9 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996

     
    Krzymowski Zygmunt
    [1909-+?], kadet, por. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 17 V 1909. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 19309 otrzymał świadectwo dojrzałości. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu w 3 kompanii CKM III batalionu 1 pp Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 1 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył nad Narwią, potem na Lubelszczyźnie. po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem od v 1942 w oflagu II d w Gross Bors. W 1945 ewakuowany w grupie jeńców w głąb Niemiec. Uwolniony z niewoli w IV 1945. Po wojnie wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Mieszkał i pracował w Chicago,  gdzie zmarł.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939., Kraków 2006; W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów Józefa Piłsudskiego. Pruszków 2996.

     
    Krzyński Mikołaj
    [1902-1940], kpt. sł. st. piech.[1935], pośm. mjr [2007]
    Po 1934 zmiana nazwiska z Kac na Krzyński
    Ur. 19 VI 1902 w Łodzi, syn Władysława i Eleonory z Herbickich. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 31 VIII 1924 z przydziałem do 44 pp w Równem. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. Przeniesiony w 1930 z 44 pp do 28 pp w Łodzi. Awansowany 1 I 1935 do stopnia kpt. sł. st. piech. W 28 pp pełni rożne funkcje m. in. d-ca 2 kompanii CKM / IX 1933/. Przeniesiony w 1938 do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Berezwecz”, gdzie od VI 1938 był d-cą kompanii CKM. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM w I Batalionie/Berezwecz/ w składzie 2 pp KOP 1 Brygady Górskiej KOP. Uczestniczył w walkach z Niemcami w rejonie węgierskiej Górki i w walkach odwrotowych na Podkarpaciu. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub v 1940.
    Pośmiertnie mianowany decyzją MON z 5 X 2007 mjr piech.
    Dz. Pers. Nr 87 z 29 VIII 1924; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930.Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939., Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w Obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998;Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Krzyszkowski – Odrowąż Jerzy
    [1898-1970],rtm. sł. st. kaw.[1933], w PSZ mjr[1966]
    Ur. 24 IV 1899. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Jako podchorąży bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent 23 klasy kawaleryjskiej Szkoły Podchorążych w Warszawie. Z dniem 1 VII 1922 mianowany ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do 5 psk. W 1923 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 III 1922. Służył w 5 psk w Tarnowie, gdzie pełnił różne funkcje. W 1927 przeniesiony z 5 psk do 8 p. uł., a w 1931 przeniesiony z 8 p. uł. do sztabu 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Krakowie na stanowisko oficera sztabu. Awansowany 1 I 1933 do stopnia rtm. sł. st. kaw. Przeniesiony w 1934 z sztabu 5 Samodzielnej brygady Kawalerii do 3 p. szwol. w Suwałkach na stanowisko d-cy szwadronu. W latach 1937-1939 był d-ca 3 szwadronu 3 p. szwol. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 szwadrony 3 p. szwol. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Podczas walk 14 IX 1939 zostaje ranny. Ponownie obejmuje dowództwo 3 szwadronu 17 IX 1939. Po reorganizacji od 20 IX 1939 walczy na stanowisku d-cy 3 szwadronu 3 p. szwol. w składzie Brygady Kawalerii „Edward” w SGO „Polesie”. Walczył z Niemcami 2-5 X 1939 pod Wolą Gułowską i Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w okresie XI 1939-IV 1945 w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II Korpusu Polskiego. Służył w na stanowisku d-cy szwadronu w 2p. uł. Po demobilizacji w 1947 pozostał na emigracji. Mieszkał w Wlk. Brytanii. Awansowany decyzją MON z 9/66 do stopnia mjr-a kaw. Zmarł w Londynie 10 VIII 1970. Pochowany na cmentarzu  Finchley.
    Odznaczony; VM kl. 5 nr 12444, KN, KW, SKZ
    Dz. Pers. Nr 28 z 19 VIII 1922; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Krzyszkowski Tadeusz
    [1913-1989], por. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 15 II 1913. Po ukończeniu w 1932 gimnazjum wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywa od IX 1932-VII 1933 przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W okresie IX 1933 X 1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 3 p. szwol. w Suwałkach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Był m. in. d-ca plutonu w szwadronie Ckm 3 p. szwol. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w szwadronie CKM 3 p. szwol., potem od 17 IX 1939 dowodzi 4 szwadronem 3 p. szwol. w skaldzie suwalskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji od 20 IX 1939 w skaldzie Brygady kawalerii „Edward” w SGO Polesie”. Walczył z Niemcami 2—5 x 1939 pod Wolą Gułowską i Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” w niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 16 X 1989.
    Odznaczony: KW
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Krzyszkowski Tadeusz
    [1899-?], kpt. sł. st. art.[1931], w AK ps. „Orlicki”
    Ur. 27 XI 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 3 pap. Od 5 I 1920-10 VII 1920 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 XI 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 XII 1920 służył w 6 pap, skąd został w 1922 przejściowo odkomenderowany do Pociągu Pancernego Nr 10 „Bartosz Głowacki”, a w 1924 przeniesiony do 19 pap. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1931. Długoletni oficer 19 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii dywizyjnej 39 DP Rez. Walczył na szlaku ł w 5 p. saperów, skąd w 1922 został odkomenderowany d Komendy Obszaru warownego „Wilno”. bojowym 39 DPRez. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji AK w sztabie Obwodu AK Jędrzejów, gdzie pełnił m. in. funkcje oficera taktycznego w Jędrzejowskim Pułku Piechoty AK. Brał udział w walkach podczas akcji „Burza” latem 1944.
    Dalsze losy powojenne n/n
    Z. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/Pruszków 2003; Dz. Pers. Nr 47 z 8 XII 1920; Roczniki oficerski 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Ropelewski. W Jędrzejowskim Obwodzie AK. W-wa 1986.

     
    Krzyściak Władysław
    [1899-+?],kpt. sł. st. art.[1931], w PSZ mjr
    Ur. 23 VII 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-1920. Absolwent klasy 5 Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty. Z dniem 15 II 1921 mianowany ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 45 pp. W 1921 przeniesiony do rezerwy z przeniesieniem do 8 pap. Powołany do służby czynnej ukończył kurs dla młodszych oficerów artylerii. Zweryfikowany w stopniu por. art. z starszeństwem od 1 VI 1920. Długoletni oficer 8 pap/pal w Płocku, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony w 1933  z 8 pal do 21 pal w Bielsku z pozostawieniem na kursie dla d-ców baterii w Szkole Strzelania Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu pełnił w 21 pal funkcję d-cy baterii. W latach 1937-1939 był d-cą pułkowej szkoły podoficerskiej i równocześnie d-cą 5 baterii w II dywizjonie 21 pal. W kampanii wrześniowej 19 bierze udział na stanowisku d-cy II dywizjonu 21 pal w składzie 21 DPGór. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, gdzie służył na stanowisku oficera sztabu artylerii dywizyjnej 2 DGren. Brał udział w kampanii francuskiej w VI 1940.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11895, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 8 z 26 II 1921; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Krzywiak Stefan
    [1900-1983], kpt. sł. st. piech. [1932], w konspiracji ZWZ/ AK/DSZ/WiN, mjr /ppłk ps. „Lech”, „Profesor”, „Rams”, „Smar” vel Zan, vel Zatorski po 1945 Zan-Krzywiak
    Ur. 17 VII 1900 w Poznaniu, syn Walentego i Marianny z d. Zatorskiej. Do szkoły powszechnej i gimnazjum uczęszczał w Poznaniu. W 1918 po zdaniu matury został wcielony do armii niemieckiej. Po przeszkoleniu skierowany na front zachodni. Jesienią 1918 podczas rewolucji w Niemczech zdezerterował i powrócił do Poznania. Wstępuje na ochotnika do wojska. Skierowany do Szkoły Podoficerskiej w Biedrusku, którą ukończył w trybie przyspieszonym wiosną 1919. Pełnił służbę w Poznaniu. Od jesieni 1919 do V 1920 w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Poznaniu. Mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1920 z przydziałem do 48 pp, w którego szeregach od VI 192o bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Podczas walk na froncie 25 VII 192o- zostaje ciężko ranny w płuca i umieszczony w szpitalu. Po zakończeniu wojny służy nadal w 49 pp stacjonującym w Kołomyi, gdzie m. in. dowodził plutonem. Zweryfikowany w 1923 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od VI 1919. Do 1926 pełnił obowiązki d-cy kompanii, potem adiutanta pułku. Przeniesiony w 1927 z 49 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do 15 Baonu KOP „Ludwikowi”, gdzie pełni funkcje d-cy strażnicy, potem d-cy plutonu, kompanii. Po zachorowaniu na gruźlicę przebywał na leczeniu. Po powrocie do baonu objął funkcje adiutanta baonu. Awansowany        1 I 1932 do stopnia kpt. sł. st. piech. Do 1933 służył w sztabie Brygady KOP „Polesie”, skąd zostaje przeniesiony w 1933 do 51 pp w Brzeżanach, gdzie pełnił m. in. funkcje d-cy pułkowej szkoły podoficerskiej, d-ca kompanii, adiutanta pułku, a w latach 1938-1939 d-ca plutonu łączności.  W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta operacyjnego 51 pp w składzie 12 DP. Walczył z wrogiem w rejonie Skarżyska-Kamiennej, lasach Starchowickich w rejonie m. Grabowiec , gdzie 10 IX 1939 pułk zostaje okrążony przez przeważające sil wroga. W małej grupie oficerów i żołnierzy wydostaje się z okrążenia i po przeprawie przez Wisłę w rejonie Annopola uczestniczy w walkach na Lubelszczyźnie. W pierwszych dniach X 1939 wraz z ppłk E. Fieldorfem d-cą 51 pp  i kpt. M. Krupnickim dotarł do Krakowa. Chory ukrywał się w mieszkaniu Zofii Stefańskiej w Krakowie. 094 XII 1939 czując się odpowiedzialny za sztandar pułku wyjechał w rejon Grobowca, gdzie przy pomocy miejscowego leśniczego udało mu się odnaleźć sztandar 51 pp i przewieść do Krakowa, gdzie ukrywa go u Zofii Stefańskiej. W I 1940 podejmuje działalność konspiracyjną w szeregach ZWZ Okręgu Karków. Latem 1940 zagrożony aresztowaniem wyjechał z Krakowa. Od IX 1940 w Warszawie, gdzie po nawiązaniu kontaktów konspiracyjnych otrzymał przydział do KG ZWZ. Latem 1941 po kpt. T. Borkowskim „Rum” obejmuje funkcję szefa Wydziału OdeB w Oddziale I Organizacyjnym KG ZWZ/AK. 11 XI 1941 awansowany przez K G ZWZ mjr sł. st. piech. Chory na początku 1943 poddaje się operacji, ale pomimo choroby pozostawał na stanowisku. W czasie akcji scaleniowych z polecenia szefa Oddziału I ppłk/płk A. Sanojcy wyjeżdżał do Krakowa i Lwowa, gdzie przeprowadzał rozmowy z przedstawicielami różnych organizacji konspiracyjnych. Z ramienia szefa Oddziału I utrzymywał kontakty stałe z Naczelnikiem Szarych Szeregów F. Marciniakiem, potem z St. Broniewskim. Na przełomie 1943/1944 pełnił przejściowo funkcje szefa Wydziału Organizacyjnego w Oddziale I KG AK. 11 XI 1943 awansowany przez KG AK do stopnia ppłk-a sł. st. piech. N początku 1944 oddelegowany do pracy w tworzącej się organizacji „NIE” z zadaniem przygotowania struktur Obszaru Krakowsko-Ślaskiego tej organizacji. Był bliskim współpracownikiem gen. E. Fieldorfa. Nie brał udział w Powstaniu Warszawskim. Po rozwiązaniu AK w I 1945 działa w strukturach „NIE”, potem DSZ, gdzie pełnił m. in. funkcję szefa organizacyjnego Obszaru Południowego DSZ i z-cy Delegata Obszaru Południowego DSZ płk-a A. Sanojcy. Od Ix 1945 był współorganizatorem orz z-ca prezesa Obszaru Południowego WiN. Utrzymywał kontakty z mjr/ppłk  w. Tumanowiczem –kierownikiem siatki „Ż”. Brał udział w odprawach organizacyjnych. Mieszkał w tym okresie czasu w Krakowie. W końcu X 1945 zatrzymany przez funkcj. WUBP w Krakowie i uwięziony. W czasie przesłuchań nie przyznał się do działalność konspiracyjnej w DSZ i WiN z braku materiałów obciążających został zwolniony. Po zwolnieniu z aresztu umożliwiono mu skorzystanie z amnestii i ujawnienie się z działalności w AK przed Komisją Likwidacyjną ds. AK w Krakowie. Wiosna 1946 wyjechał do Poznania, gdzie zamieszkał z rodziną przy ul. Zacisze.  Podejmuje pracę zawodową. W Vii 1947 córka Zofia przywiozła z Krakowa do Poznania sztandar 51 pp, który 24 IX 1947 przekazał razem z szarfą i gwoździami do Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. W X 1950 w związku z zaostrzoną sytuacją polityczną i wojną w Korei jako b. oficer AK zostaje pod fałszywymi zarzutami zatrzymany przez funkcj. WUBP Poznań i osadzony w areszcie WUPB w Poznaniu. Postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania wydaje WPR Poznań. Więziony w areszcie śledczym w Poznaniu, potem więzień śledczy CWK w Wronkach. Ciężkie warunki więzienne spowodowały u niego nawrót gruźlicy. W IV 1951 zostaje bez procesu zwolniony z więzienia. Szykanowany w rodzinnym Poznaniu przez funkcj. WUBP wyjechał do Warszawy, gdzie zamieszkał na stałe. Dzięki odwadze i przychylności dyrektora Ogrodu Botanicznego UW w Warszawie dr Ludmiły Karpowiczowej w VII 1952 został przyjęty do pracy jako pracownik sezonowy ogrodu do wiosny 1953. Wiosną 1953 po zmianie pracownika personalnego przyznano mu status pracownika technicznego, technicznego następnie techniczno-naukowego. Powierzono mu wówczas dział roślin użytkowych i leczniczych oraz park dendrologiczny z unikatową nowością przywiezioną z Krakowa przez dr Jadwigę Kobędzinę – metasekwoją chińską. Opracował jej rozmnażanie, a wyhodowanymi na swej działce sadzonkami obdarował m. in. Śląski Park Dendrologiczny, ogród botaniczny Akademii Rolniczej w Kortowie, a także ofiarował duże drzewka do nowopowstałego Ogrodu Botanicznego PAN w Powsinie. Wraz z żoną założył na działce w Pyrach własny ogród botaniczny. W 1959 ze względu na zły stan zdrowi przeszedł na rentę. Opublikował wiele cennych prac i był autorem recenzji literatury obcej. Był tez współtłumaczem z niemieckiego pracy pt. Zarys mikologii E. Mullera. Był członkiem rzeczywistym Polskiego Towarzystwa Botanicznego w Warszawie. Mieszkał przy ul. Ludwikowskiej w Warszawie. Zmarł w Warszawie 14 V 1983.
    Żonaty z Marią Tchrsnitz. Z tego związku miał córke Zofię.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW3x,ZKZ z M, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i innymi medalami.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Łaszczewski. Biogram St. K. /w:/ MSBUDN 1939-1956. T. 10. Kraków 2004/tam pozostała bibliografia.

     
    Krzywiec Walerian
    [1891-1939],kpt. sł. st. uzb.[1937]
    Ur. 1 IX 1891. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. uzbrojenia z starszeństwem od 1 VII 1919. Pozostawiony jako oficer rezerwy w służbie czynnej służył w Okręgowym Zakładzie Uzbrojenia Nr VIII -Przetwórnia Materiałów Wybuchowych w Bydgoszczy. W 1924 przeniesiony do Okręgowego Zakładu Uzbrojenia nr 9,  potem do Zakładów Amunicyjnych Nr 1. Przeniesiony z Zakładu Amunicyjnego Nr 1 do warsztatu amunicyjnego Nr 1 celem wyszkolenia. Następnie oficer w departamencie Uzbrojenia MSWoj. Zwolniony w 1929 z zajmowanego stanowiska w Departamencie Uzbrojenia MSWoj. z równoczesnym pozostawieniem na IV kursie doskonaleni oficerów uzbrojenia. Po ukończeniu kursu ponownie w Departamencie Uzb. MSWoj. W 1931 przeniesiony z Departamentu Uzbrojenia MSWoj. do Warsztatu Amunicji Nr 1 na wyszkolenie. W 1934 przeniesiony z Warsztatu Amunicji. Nr 1 do Departamentu Uzb. MSWoj., potem jesienią 1934 przeniesiono go z Departamentu Uzb. MSWoj. do Głównej Składnicy Uzbrojenia Nr 4. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. uzb. 19 III 1937. W latach 1937-1939 w Wytwórni Amunicji Nr 3 w m. Dęba. Na stanowisku asystenta kierownika wytwórni ppłk Jana Szypowskiego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer Warsztatu amunicyjnego Nr 1. Poległ w walce z wrogiem na Lubelszczyźnie 24 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Komarowie.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers,. Nr 11 z 7 VI 1934; Dz. Pers. Nr 13 z 22 XII 1934; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Krzywiec - Hornich Wincenty
    [1894-1978], ppłk sł. st. sap.[1939], w PSZ płk
    Ur. 22 XII 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu por. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 5 p. saperów, skąd w 1922 został odkomenderowany do Komendy Obszaru Warownego Wilno. Po 1926 powraca do macierzystego pułku, gdzie pełni różne funkcje. Z dniem 1 IX 1929 skierowany z 5 p. sap. na 5 miesięczny kurs doskonalenia oficerów sztabowych przy Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie. Awansowany 1 I 1930 do stopnia mjr-a sł. st. sap. w 1930 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie na stanowisko wykładowcy. Przeniesiony w 1931 z Szkoły Podchorążych Inżynierii do 3 Brygady Saperów w Poznaniu na stanowisko I oficera sztabu. W1934 przeniesiony sztabu 3 brygady Saperów do 7 Batalionu Saperów w Poznaniu na stanowisko      z-cy d-cy baonu. Później przeniesiony do Wojskowej Szkoły Inżynierii w Warszawie na stanowisko pomocnika k-dta szkoły. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. sp. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy saperów w GO gen. St. Skwarczyńskiego. Walczył na szlaku bojowym GO gen. St. Skwarczyńskiego. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Węgry do Francji, a po klęsce Francji w VI 1940 do Wlk. Brytanii, gdzie służy w PSZ. W latach 1940-1943 oficer sztabu d-cy saperów I Korpusu Polskiego w Szkocji, potem od 1943 z-ca szefa saperów w sztabie Naczelnego Wodza w Londynie. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. sap. Po wojnie zdemobilizowany pozostał na stałe w Wlk. Brytanii. Działacz kombatancki.
    Zmarł w Londynie 13 VI 1978. Pochowany na cmentarzu Gunersbury w Londynie.
    Odznaczony; KW, ZKZ OBE, MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939., Kraków 2006; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995.

     
    Krzywkowski Miłosz Józef  Adam
    [1893-+?], kpt. sł. st. piech.[1923]
    Ur. 05 X 1893. Ukończył szkołę średnią z maturą. Uczestnik I w0jny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w szeregach 21 pp w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1922 odkomenderowany do Departamentu I Piechoty w MSWoj. na stanowisko referenta. Awansowany 1 VII 1923 do stopnia kpt. sł. st. piech. Po 1924 powraca do macierzystego pułku, gdzie pełni różne funkcje. W 1928 przeniesiony z 21 pp do 36 pp. W 1929 zakwalifikowany do WSWoj. odbywał staż w 2 pap. Z dniem 1 II 1930 skierowany na 4 i pół miesięczny kurs unitarny w Centrum Doświadczalnym w Rembertowie. Powołany z dniem 5 I 1931 do WSWoj. na 2 letni kurs 1930-1932/Rozkaz nr 5/29 poz. 44/. Przeniesiony w 1932 z 36 pp /WSWoj./do 24 pp w Łucku, gdzie pełni różne funkcje. Po 1935 przeniesiony z 24 pp do DOK I w Warszawie na stanowisko kierownika referatu zasobów terenowych. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjny z zgrupowaniu „Kowel” płk-a L. W. Koca. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym grupy.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: KW2x, SKZ
    Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 1 z 21 I 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 1930; Dz. Pers. Nr 6 23 III 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Krzywobłocki Zasław Hubert Henryk
    [1917-1987], ppor. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 22 VIII 1917. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 5 p. uł. w Ostrołęce. W latach 1938-1939 pełnił funkcję d-cy plutonu w 1 szwadronie 5 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 1 szwadronie 5 p. uł. Walczył na szlaku bojowym pułku. Podczas walk na Lubelszczyźnie dowodzi 1 plutonem z dywizjonu ułanów z 5 p. uł. w składzie Brygady kawalerii „Plis”. Wyróżnił się w walkach 2 X 1939 pod Serokomlą. Po wojnie na emigracji. Mieszkał w Argentynie.
    Zmarł 17 I 1987 w m. Mendoza w Argentynie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11896
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-19329. W-wa 1989

     
    Krzyżanowski Edmund Aleksander
    [1894-1940], rtm sł. st. kaw.[1938], pośm. mjr[2007]
    Ur. 12 V 1894 w Kijowie, syn Stanisława i Ryszardy z Cywińskich. Uczęszczał do szkoły średniej w Kijowie. W latach i wojny światowej służył w armii rosyjskiej, potem od końca 1917 w I Korpusie Polskim na Wschodzie. W Wojsku Polskim w stopniu ppor. od 1919 z przydziałem do 6 p. uł. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. QW latach 1921 -1930 był oficerem 19 p. uł. w Ostrogu Wołyńskim, gdzie pełnił różne funkcje. W 930 przeniesiony z 19 p. uł. do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do szwadronu KOP „Olkienniki”. W 1934 przeniesiony do dowództwa Brygady KOP „Grodno”. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1938. Do IX 1939 pełnił funkcję II oficera sztabu Brygady KOP „Grodno”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku podkwatermistrza dywizjonie w dywizjonie kaw. KOP „Niewirków”. Brał udział w walkach z Niemcami i Sowietami. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV lub V 1940 w Charkowie przez funkcj. NKWD.
    Odznaczony: SKZ
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr kaw.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa-Pułtusk. 2001; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Krzyżanowski Roman
    [1911-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 3 x 1911. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 3 DP Leg. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 3 kompanii CKM III batalionu 9 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył m. in. pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 23 IX 1939 na Lubelszczyźnie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Krzyżyński Walery
    [1893-?], mjr sł. st. art.[1937]
    Ur. 22 X 1893. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 15 pap. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924.  Długoletni oficer 15 pap/pal w Bydgoszczy, gdzie pełnił m. in. funkcję d-cy baterii. Przeniesiony w 1933 z 15 pal do sztabu 15 DP na stanowisko oficera sztabu artylerii. Do stopnia mjr-a sł. st. art. awansowany 19 III 1937. w latach 1937-1939 był d-cą III dywizjonu 15 pal w Bydgoszczy. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 22 dac przydzielonego od 5 IX 1939 do Grupy Fortecznej Obszaru Warownego „Katowice”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 22 dac.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Rocznik oficerski 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2003

     
    Książek Franciszek
    [1895-+?], mjr sł. st. piech.[1938]
    Ur. 6 VIII 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej 1918-1919, potem wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 17 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 17 pp, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 15 VIII 1924. Przeniesiony z 17 pp w 1927 do PKU Tarnowskie Góry. W 1931 przeniesiony z PKU Tarnowskie Góry do 11 pp  na stanowisko d-cy kompanii. Po 1936 przeniesiony na stanowisko k-dta PW Obwodu PW przy 11 pp w Tarnowskich Górach. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 19 III 1939. W 1939 był także d-cą Tarnogórskiego 56 Baonu ON. Po mobilizacji dowodził I batalionem 204 pp rez. w składzie 55 DP Rez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 204 pp rez.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN,KW2x
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924 Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Ksionek Lucjan
    [1882-1946], kpt. kapelmistrz [1920]
    Ur. o1 II 1882. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Służbę w WP pełni w stopniu por. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. adm. wojskowej w grupie kapelmistrzów z starszeństwem od 1 XII 1920. Służył m. in. w 29 pp w Kaliszu, gdzie był kapelmistrzem pułkowej orkiestry, potem w 1930 przeniesiony na stanowisko kapelmistrza do 8 pp Leg. w Lublinie. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. W czasie wojny mieszkał w Lublinie. Zmarł tam w 1946.
    Roczniki oficerskie 1928,1932 H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984 Dz. Pers. nr 8 z 31 III 1930.


    Kubalski - Milan Stanisław
    [1894-+?], mjr sł. st. piech.[1937]
    Ur. 20 V 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Służył w 32 pp, skąd został przeniesiony w stopniu ppor. sł. st. piech. w 1919 do 34 pp. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 34 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Od 20 IX 1929 na 3 miesięcznym kursie w Centralnej Szkole Strzeleckiej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1930. Był d-cą kompanii w 34 pp. Przeniesiony w V 1935 z 34 pp do 28 pp, gdzie był d-cą II batalionu do V 1939. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 19 III 1937. Od VI-IX 1939 d-ca I batalionu 28 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu 28 pp w składzie 10 DP., potem z częścią 28 pp przebił się na Lubelszczyznę, gdzie przejściowo dowodzi pozostałością 28 pp, a od 25 IX 1939 d-ca III batalionu 28 pp. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji oddziałów polskich w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach II B w Gross-Born, skąd został w 1945 ewakuowany do oflagu w Sandbostel, potem w Lubece.
    Po uwolnieniu z niewoli przebywał na Zachodzie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14116, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 8 z 25 I 1919; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy 1919-1939. W-wa 2004

     
    Kubalski Tadeusz Stanisław
    [1903-1963], por. rez. art. [1939], architekt, reżyser teatralny
    Ur. 03 I 1903 w Będzinie. Absolwent Gimnazjum im. J. Zamojskiego w Warszawie, gdzie w 1922 zdał maturę. W latach 1922-1928 studiował architekturę uzyskując dyplom architekta. Służbę wojskową odbywał w latach 1929-1930 w 6 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 1 dak. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 1 Dywizjonu Artylerii Konnej w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany 19 III 1939 do stopnia por. rez. art. Pracował w Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w nadzorze budowlanym, potem jako grafik i projektant. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera obserwacyjnego w 1 Dywizjonie Artylerii Konnej w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 1 dak. Walczył pod Kockiem. Od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Od X 1939 do IV 1945 przebywał w oflagu VII A w Murnau, gdzie był m. in. organizatorem teatru obozowego oraz scenarzystą i aktorem. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 przebywał w Wlk. Brytanii, skąd w 1948 powraca do kraju. Podejmuje prace jako aktor w teatralny. W latach 1949-953 studiował w Szkole Dramatycznej uzyskując dyplom reżysera. Występował jako aktor w teatrach warszawskich, potem w Kielcach i Radomiu. W latach 1957-1963 był dyrektorem i kierownikiem artystycznym oraz reżyserem Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu.
    Zmarł 05 VIII 1963 w Kaliszu.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935--1939. Kraków 2003;P. Zarzycki. 1 Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków 1999

     
    Kubasiewicz Mieczysław Stanisław Marek
    [1897-1939], mjr sł. st. piech.[1939]
    Ur. 19 IV 1897. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1914-1917 żołnierz Legionów Polskich. W okresie od 9 I 1919-2 VII 1919 Szkoły Podchorążych Piechoty - klasa ”K” w Warszawie. Mianowany ppor. piech. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 21 pp. W 1921 zweryfikowany w stopniu por. piech. sł. st. z starszeństwem od 1 IV 1920. Z dniem 20 VIII 1923 przeniesiony z 21 pp do Centralnej Szkoły Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 1, gdzie był m. in.      d-cą oddziału sztabu i oficerem administracyjnym. Od 1924 ponownie w 21 pp. Przeniesiony po 1925 z 21 pp do Batalionu Manewrowego w Rembertowie przemianowanego w 1931 na 3 Batalion Strzelców. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1930 był m. in. d-ca kompanii szkolnej w 3 Batalionie Strzelców. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 19 III 1939. Mianowany w 1939 d-cą II batalionu 5 psp w Przemyślu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi II batalionem 5 psp w składzie 22 DPGór.  Zastrzelony 10 IX 1939 w rejonie m. Kłoda-Rytwiany przez dywersanta niemieckiego.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 3 22 I 1921; Dz. Pers. Nr 56 z 24 VIII 1923; Pers. Nr 24 z 13 III 1924; Roczniki oficerskie 1923,1924,928,939; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Kuberski Józef
    [1893-1940], ppłk sł. st. art.[1938], pośm. płk [2007]
    Ur. 26 VIII 1893 w Chełmnie, syn Jana i Julianny z Barnickich. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w armii niemieckiej, gdzie ukończył kurs oficerów rezerwy. Od VIII 1914 uczestniczy w walkach na froncie I wojny światowej. Walczył na froncie wschodnim, potem zachodnim. Od 1919 w WP z przydziałem do 10 dap. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył m. in. pod Kijowem, Mińskiem, Warszawą. Służył kolejno w 20 dac, 29 dac, 3 pac. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1923 służył w 15 pap, gdzie dowodził baterią. W okresie 1 VI 1926-30 IX 1926 przebywał na kursie dla d-ców dywizjonów w Szkole Strzelań Art. w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu. Skierowany z 15 pap.  Awansowany 1 I 1927 do stopnia mjr-a sł. st. art. W 1927 mianowany d-cą III dywizjonu 15 pap Jesienią 1927 przesunięty z stanowiska d-cy dywizjonu na stanowisko kwatermistrza 15 pap. W 1930 przesunięty z funkcji kwatermistrza 15 pap na stanowisko  d-cy dywizjonu 15 pap. Od 1934 do 1935 z-ca d-cy 15 pap. W 1935 przeniesiony z 15 pal do Komendy Obozu Ćwiczeń w Grupie. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. 19 III 1938 i przeniesiony na stanowisko I z-cy d-cy 12 pal w Złoczowie. Od 27 VIII 1939 d-ca 12 pal. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 12 pal w składzie 12 DP w Armii „Prusy”, potem w Grupie Bojowej „Sandomierz”. Po wydostaniu z okrążenia z grup oficerów i żołnierzy przedzierał się na wschód do Złoczowa. Ujęty przez wojska sowieckie był więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV lub V 1940 w Charkowie przez funkcj. NKWD.
    Odznaczony: KW, ZKZ, MN
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany płk art.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 12 Kresowy Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003;Dz. Pers. Nr 28 z 19 VII 1926: Dz. Pers. Nr 17 z 25 VI 1927; Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927: Dz. Pers. Nr 8  z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 193.

     
    Kubiak Jan
    [1914-?], ppor. sł. st. piech.[ 1937]
    Ur. 20 VI 1914. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 2 psp w Sanoku na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 odkomenderowany przejściowo na stanowisko d-cy plutonu na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 22 DPGór. przy 5 psp w Przemyślu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 11 kompanii reflektorów w składzie Grupy „Dubno”.  Walczył z Wrogiem na szlaku kompanii.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kubiak Stanisław Bolesław
    [1910-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 19 II 1910. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta I Batalionu 114 pp rez. w składzie 41 DP Rez. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 114 pp rez. Poległ 26 IX 1939 w Aleksandrowie na Lubelszczyźnie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Kubich Bernard
    [1913-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 22 II 1913. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 15 DP. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach Batalionu Marszowego 61 pp. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Poległ w nocy z 19/20 IX 1939 w Zamościu. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Kubicki Franciszek Zbigniew
    [1897-1967], oficer sł. st. piech. WP, ppłk[1932]
    Ur. 5 III 1897. Uczęszczał do gimnazjum realnego. W czasie I wojny światowej służył w armii austriackiej, gdzie ukończył wojenny kurs dla oficerów rezerwy piechoty. Od XI 1918 w WP. W szeregach 12 pp uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5 i awansowany do stopnia por. Po wojnie służył nadal w 12 pp, gdzie dowodził m. in. kompanią. Zweryfikowany w 1921 w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W XII 1924 awansowany do stopnia mjr starszeństwem od 15 VIII 1924. W V 1925 przeniesiony z 12 pp do 79 pp na stanowisko d-cy I batalionu. W okresie 22 II -21 V 1926 przebywał na kursie w Centralnej Szkole Strzelań w Toruniu. W latach 1928-193o pełnił funkcję kwatermistrza 79 pp. W IV 1930 przeniesiony do KOP na stanowisko d-cy batalionu. Awansowany 1 I 1932 do stopnia ppłk sł. st. piech. W XII 1932 przeniesiony z KOP na stanowisko z-cy d-cy 75 pp. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs dla dowódców pułków. W latach 1938-1939 d-ca 43 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 43 pp w składzie 13 DP. Walczył z Niemcami m. in. pod Tomaszowem Maz. potem w walkach odwrotowych. Po przeprawie przez Wisłę pod Maciejowicami 9 IX 1939 walczy 13 IX 1939 pod Otwockiem i 19 IX 1939 pod Falenicą. Z częścią 43 pp 13 DP przebił się do Warszawy, gdzie zorganizował I batalion 43 pp. Bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch i wstąpił do II Korpusu Polskiego. Służył początkowo w 2 potem w 3 Brygadzie Strzelców Karpackich. Awansowano go do stopnia płk-a sł. st. We IX 1945 po ewakuowany z oddziałami II KP do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 powrócił do kraju. Represjonowany.
    Odznaczony: VM kl. 5, OP5, KW3x,MN, SKZ.
    Zmarł w Polsce w 1967.
    Dz. Pers. MSWoj. Nr 136 z 23 XII 1924;Dz. Pers. nr 15 z 27 III 1926; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945.

     
    Kubiczek Sylwester
    [1904-?], ppor. rez. piech.[1932]
    Ur. 31 XII 1904. Służbę wojskową odbywał w Bonie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 4 psp w Cieszynie. Ewidencyjnie podlegał PKU Pszczyna. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii strzeleckiej w Batalionie Fortecznym „Mikołów”. Walczył na szlaku bojowym baonu.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Kubik Zenobiusz Marian
    [1913-?], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 2 II 1913. Absolwent gimnazjum. W latach 1932-1933 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Rezerwy Piechoty w Różanie, potem w latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 73 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii CKM III batalionu 73 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 kompanii III batalionu 73 pp w skaldzie 23 DP. Podczas walk 2 IX 1939 zostaje ranny. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji i tam wstępuje do PSZ. W kampanii francuskiej w VI 1940 bierze udział na stanowisku oficera w kompanii CKM i broni towarzyszącej II batalionu w 3 PGren. 1 DGren.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989; L. Szóstek. 73 Pułk Piechoty. Pruszków 2002; J. Smoliński. 3 Pułk Grenadierów Śląskich. Pruszków 1995.

     
    Kubin Adam Leon
    [1898-1975], mjr br. panc.[1938]
    Ur. 24 V 1898. Absolwent gimnazjum z maturą. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie 14 II 1921-21 VI 1921 w Szkole Podchorążych Piechoty – klasa 38 w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. w 1921 z przydziałem do 71 pp na stanowisko d-cy plutonu. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 XII 1920. W 1923 odkomenderowany z 71 do Ekspozytury Oddziału II Sztabu Generalnego Nr IV. W 1924 służył nadal w 71 pp. w 1928 przeniesiony z 71 pp do dyspozycji kmdt kadry 71 pp. Przeniesiony potem do 78 pp. Z dniem 3 I 1930 przydzielony jako słuchacz na dwuletni normalny kurs do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1931. W 1932 przeniesiony z WSWoj. do 1 Dywizjonu Pociągów Pancernych w Legionowie. Do stopnia mjr-a sł. st. br. panc. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 oficer sztabu I Grupy Pancernej w Warszawie. W kampanii wrzesniowejj 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 batalionu czołgów lekkich utworzonego w ramach mobilizacji 24-26 VIII 1939 w rejonie Ożarowa przez 3 Batalion Pancerny dla Korpusu Interwencyjnego na Pomorzu. Ostatecznie podporządkowany d-cy Odwodowej Armii „Prusy”. Walczy m. in. pod Sulejowem, potem Głowaczowem, a po przeprawie przez Wisłę skierowany na Lubelszczyznę, gdzie walczy w składzie Armii „Lublin” m. in. 18 IX 1939 pod Tomaszowem Lub. Po kapitulacji polskich oddziałów od 20 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Aktywnie działał w jenieckiej konspiracji wojskowej. Kierował m.in. szkoleniem motoryzacyjnym. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł w 1975.
    Odznaczony: KN z M, KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924, 1928,1932; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 13 z z9 XII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20006; H. Komiczek-M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.

     
    Kubin Jerzy Jan
    [1914-?], por. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 17 VIII 1914. Absolwent gimnazjum. W latach 1932-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. 15 X 1935 z przydziałem do 23 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w szwadronie CKM. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie CKM 23 p. uł., potem na Lubelszczyźnie dowodzi szwadronem CKM w zorganizowanym pułku „Bohdan” .
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kubisz Kazimierz Ludwik
    [1901-?], por. rez. piech.[1936]
    Ur. 10 IV 1901. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I X1929 z przydziałem do 69 pp w Gnieźnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Gniezno. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy improwizowanego szwadronu CKM w dywizjonie Kawalerii KOP „Niewirków”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Kublin Stanisław Leon
    [1895-1979], ppłk dr med.[1939]
    Ur. 15 IV 1895 w Rzeszowie, syn Leona – Julii z d. Bednarskiej. W latach 1902-1906 uczył się w czteroklasowej szkole powszechnej, potem 1906-1913 w II Gimnazjum w Rzeszowie, gdzie w 1913 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od x 1913 studiuje na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego. Po wybuchu I wojny światowej przerywa studia i wstępuje 16 VIII 1914 do Legionów Polskich. Przydzielony do 16 kompanii 4 batalionu 2 pp I Brygady LP. Walczył na froncie rosyjskim w Karpatach. Od 1915 był żołnierzem 4 pp LP I Brygady LP. Awansowany do stopnia sierż. Po kryzysie przysięgowym w LP od IX 1917 służył w armii austriackiej jako podoficer 16 pp. Jesienią 1917 walczył na froncie rumuńskim. Wzięty do niewoli skąd udało mu się zbiec. Od początku 1918 służy w szpitalu polowym nr 514. Od XI 1918 w WP służy w rzeszowskim Pułku Piechoty Ziemi Rzeszowskiej. Od 17 I 1919 walczy w stopniu sierż. 2 kompanii I batalionu 17 pp na froncie ukraińskim. Mianowany 15 VIII 1919 ppor. piech. dowodzi plutonem. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Od VII 1920 w służbie medycznej szpitala polowego nr 209, potem adiutant IV batalionu sanitarnego. 21 IV 1921 zweryfikowany w stopniu kpt. podlekarza z starszeństwem od 1 VI 1919. Jednocześnie odkomenderowany w celu dokończenia studiów na Wydziale Medycznym Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie uzyskując 4 VII 1925 dyplom doktora wszechnauk medycznych. Praktyki odbywał w Szpitalu Okręgowym nr 2 w Chełmie. Następnie do II 1926 był lekarzem sanit. 24 p. uł. w Kraśniku. Od III 1926 naczelny lekarz 12 pal w Złoczowie. Awansowany do stopnia mjr-a 1 I 1931. Od 15 V 196 pełni funkcję naczelnego lekarza 52 pp w Złoczowie. Jednocześnie naczelny lekarz garnizonu k-dt garnizonowej izby chorych w Złoczowie. Ukończył 6 miesięczny kurs dl Szefów Służby Zdrowi Wielkich Jednostek przy WSWoj. w Warszawie. Awansowany 19 III 1939 do stopnia ppłk-a sł. st. sanit. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sanitarnego 12 DP w składzie Armii „Prusy”. W czasie walk 17 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Kielcach, skąd został zwolniony 4 XI 1939. Po powrocie do Rzeszowa prowadził prywatną praktykę. Od V 1941 był lekarzem domowym Ubezpieczalni Społecznej.
    Odznaczony: KN, KW2x
    Zmarł 9 VI 1979 w Rzeszowie. Pochowany na cmentarzu Pobitno w Rzeszowie.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; G. Ostasz. Biogram S. K. /w;/MBUDN 1939-956. T. 3. Kraków 1998

     
    Kucharczyk Józef
    [1905-?], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 10 III 1905. Od 1927 służy w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 82 pp na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu w 8 kompanii 82 pp w Brześciu nad Bugiem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu w 182 pp rez. w skaldzie 60 DPrez. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Kucharczyk Karol
    [1912-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 15 XI 1912. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1932 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywa przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydział do 83 pp w Kobryniu na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu na Dywizyjnym Kursie Dla Podoficerów Nadterminowych 30 DP w Kobryniu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 183 pp rez. w składzie 60 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Kucharski Tomasz
    [1898-?], rtm. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 29 XII 1898. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-920. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 VI 1922  z przydziałem do 27 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VI 1924. w 1928 przeniesiony z 27 p. uł. do 6 psk w Żółkwi, skąd w 1930 zostaje przeniesiony do 26 p. uł. w Baranowiczach. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 19327. W latach 1938-1939 d-ca 3 szwadronu 26 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu gospodarczego 26 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. 14 IX 1939 po walkach w rejonie wiązowej dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932;R. Ryba – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kuchnik Władysław Franciszek
    [1910-1939], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 26 X 1910 Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1932 w Batalionie Szkolnym Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 74 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu w 3 kompanii I batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii gospodarczej 74 pp w składzie 7 DP. Po rozbiciu 7 DP przyłączył się do oddziałów 6 DP. Poległ w walce z Niemcami 19 IX 1939 w m. Narol Wieś.
    Pochowany na cmentarzu wojennym Rotunda w Zamościu.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.,Kraków 2006

     
    Kucz Tadeusz
    [1886-1965], płk sł. st. lek. wet.[1935]
    Ur. 22 VII 1886 w Krakowie, syn Zygfryda i Eleonory. Ukończył gimnazjum, potem studiował weterynarię uzyskując dyplom lekarza wet. W latach 1914-1917 żołnierz Legionów Polskich. Mianowany 10 VI 1915 ppor. lek. wet. Wiosną 1917 służył w szpitalu koni. Po kryzysie przysięgowym od IX 1917 przeszedł do Polskiego Korpusu Posiłkowego. Awansowany do stopnia rtm. w 1917 był lek. wet. rezerwy koni korpusu. Był piłkarzem krakowskiej Wisły, a w 1933 wiceprezes klubu Wisła Kraków. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. lek. wet. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył m. in. w 24 pap. W latach 1922-1925 oficer wet. w Komendzie Okręgowego Szpitala Koni Nr X, potem po 1926 z-ca naczelnego lekarza DOK V w Krakowie. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. wet. 1 I 1928, potem lekarz wet. garnizonu Kraków. W 1934 przeniesiony z Komendy Miasta Kraków do DOK V na stanowisko szefa weterynarii. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. wet. 1 I 1935 pełnił funkcję szefa weterynarii DOK V. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby wet. Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym Armii „Kraków” od Krakowa na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie dostał się do niewoli niemieckiej. W oflagu VII A w Murnau przebywał przez cały okres wojny. Uwolniony z niewoli 29 IV 1945 powrócił do kraju. Mieszkał  przy ul. Łobzowskiej w Krakowie, gdzie zmarł 16 III 1965. Pochowany na cmentarzu Rakowickim.
    Odznaczony: KN, KW, ZKZ
    Żonaty z Ludwiką z d. Kostórkiewicz.
    Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich. W-wa 1917; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. II. W-wa 2006; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934.

     
    Kuczek Andrzej
    [1893-1940], oficer sł. st. kaw. WP, ppłk [1932]
    Ur. 25 XI 1893 w Kokowie k. Wieliczki. Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Krakowie. Od VIII 1914 w Legionach Polskich. W WP od XI 1918. Ukończył kurs oficerów jazdy. Dekretem z dnia 18 III 1919 mianowany z dniem 1 III 1919 ppor. sł. st. kaw. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 9 p. ułanów. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5 i awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. Po wojnie służy nadal w 9 p. uł. Zweryfikowany w stopniu rtm sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Ukończył kurs doszkalający dla oficerów kawalerii w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Dowodził szwadronem. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1927. W latach 1927-1929 pełnił w 9 p. uł. funkcję kwatermistrza pułku. Przeniesiony z 9 p. uł. w XII 1929 do Korpusu Ochrony Pogranicza. Z dniem 1 II 1931 przeniesiony z KOP do 9 p. uł. na stanowisko z-cy d-cy pułku/. Awansowany do stopnia ppłk 1 I 1932. Ukończył w Centrum wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs dla d0wódców pułków. W 1936 przeniesiony z 9 p. uł. w Trembowli na stanowisko d-cy 12 p. ułanów w Białokrynicy k. Krzemieńca. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 12 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach z Niemcami 1 IX 1939 pod mokrą, potem 8 IX 1939 pod Cyrusową Wolą., a następnie w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy. 13 IX 1939 uczestniczy w walkach w rejonie Mińska Maz., gdzie pułk uległ rozproszeniu. Z częścią pułku przebił się na Lubelszczyznę i tam kontynuował walkę z wrogiem w grupie kawalerii „Chełm” dowodzonej przez płk dypl. W. Płonkę, którego został z-cą., a następnie w grupie dowodzonej przez płk dypl. T. Zieleniewskiego. Brał udział 29 IX 1939 w bitwie z Niemcami pod Dzwolą, a następnie 30 IX 1939 z wojskami sowieckimi. Wobec przeważających sił sowieckich i wyczerpania wszelkich środków walki podpisano z sowietami kapitulację. W 2 X 1939 złożono broń. Dostał się wówczas do sowieckiej niewoli. Etapowo przez Biłgoraj przewieziony z innymi oficerami do obozu w Starobielsku. Zamordowany w V lub VI 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 5476, VM kl. 4 nr ooo27, nadany przez NW w 1964 na podstawie ogłoszonych odznaczeń gen. J. Rómmla, KW2x,KN,SKZ
    Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 36 z 1 IV 1919; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20076; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; A. Przybyszewski. 9 Pułk Ułanów Małopolskich. Pruszków 2002; Kawalerowie VM 1792-1945. T. III /1939/, cz. 1 . Koszalin 1997.

     
    Kuczkowski Jan Aleksander
    [1910-1939], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 13 II 1910. Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywa przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 10 pp w Łowiczu na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W 1937 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu Fortecznego „Sarny na stanowisko d-cy plutonu w 3 kompanii. W Vi 1939 przeniesiony do Grupy Fortecznej „Śląsk” na stanowisko d-cy kompanii. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii Grupa Forteczna „Śląsk”. Poległ w walce w m. Ksany 8 IX 1939.
    Dz. Pers. Nr 9 z15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kuczma Włodzimierz Antoni
    [1898-1940], mjr sł. st. piech.[1939], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 12 VI 1898 w Nowym Sączu, syn Onufrego i Władysławy z Kardejów. Ukończył gimnazjum w Nowym Sączu. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. piech. w latach 1919-1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 18 pp. P{o wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 37 pp, skąd w 1922 został przeniesiony do 75 pp. Ukończy w 1924 kurs dla oficerów piechoty w zakresie łączności. Przeniesiony z dniem 5 X 1924 z 75 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu. Z KOP przeniesiony w 1927 do 75 pp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1930. Po 1935  przeniesiony z 75 pp na stanowisko k-dta Obwodowego PW Nr 194 Cieszyn Zachodni przy 4 psp. Awansowany 19 III 1939 do stopnia mjr-a sł. st. W 19239 był d-cą III Baonu ON „Cieszyn II” , którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 jako III baon w składzie 202 pp w składzie 21 DPGór. Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 202 pp rez. w nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckije niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: KW, SKZ
    W 1932 zmienił imię z Włodzimierza na Włodzimierz Antoni.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie ppłk piech.
    Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 9 z 17 III 1927; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Kuczyński Ireneusz Eugeniusz
    [1901-?], por. sł. st.  br. panc.[1929]
    Ur. 2 III 1901. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1 IX 1924- 1 VIII 1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art.. 15 VII 1927 z przydziałem do 1 pac w Modlinie na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Przeniesiony w 1930 z korpusu oficerów artylerii do korpusu oficerów samochodowych z 1 pac do 6 dyw. Samochodowego, skąd w 1933 zostaje przeniesiony do 5 dywizjonu samochodowego. W 1934 przeniesiony z 5 dywizjonu samochodowego do  5 baonu czołgów i samochodów panc., potem w 5 baonie panc. W latach 1937-1939 był kierownikiem warsztatów w 5 baonie panc. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Rocznik oficerski 1928, 1932;

     
    Kuczyński Jan
    [1907-?], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 7 I 1907. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor.. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 18 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Grodzisk Maz. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy II batalionu 95 pprz. w składzie 39 DP Rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 95 pprez. m. in. na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Kuczyński -Iskander Stanisław Bej
    [1907-1940], rtm. dypl. sł. st. kaw.[1939], pośm. mjr dypl. kaw.[2007]
    Ur. 8 X 1907. Syn Stanisława. Absolwent gimnazjum. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1930 z przydziałem do 27 p. uł. w Nieświeżu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W latach 1937-1939 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia rtm sł. st. kaw. 19 III 1939 a po ukończeniu WSWoj. otrzymał dyplom oficera dypl. Od 21 VIII 1939 pełnił funkcję II oficera sztabu Wileńskiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu wileńskiej brygady Kawalerii, potem w sztabie GO Kaw. gen. W. Andersa. Walczył na Lubelszczyźnie. Podczas przebijania się w kierunku granicy z Węgrami dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie mjr kaw.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Kuczyński Tadeusz Bonawentura
    [1904-1940], kpt. sł. st. art.[1937], pośm. mjr [2007]
    Ur. 13 VII 1904 w m. Zagożdzon pow. radomski, syn Antoniego i Leokadii z Leszczyńskich. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. 15 VIII 1927 z przydziałem do 1 Pułk Artylerii Najcięższej na stanowisko d-cy plutonu. Przeniesiony w 1930 z 1 pan do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. Odkomenderowany na studia uniwersyteckie. W 1933 przeniesiony z 8 pp Leg. do 3 pac w Wilnie. Z dniem 14 IX 1935 przeniesiony z 3 pac do Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu na stanowisko wykładowcy balistyki i teorii strzelania. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1937. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii w zmobilizowanym 61 pal rez. dla 41 DP Rez. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 41 DPRez. w walkach z Niemcami na Lubelszczyźnie dowodził baterią spieszoną. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany mjr art.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Rocznik oficerski 1928, 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930;Dz. Pers. nr 11 z 28 IX 1933;Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935;J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Kudelski Stanisław
    [1890-1942], mjr  mgr praw, aud.[1930]
    Ur. 5 V 1890. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia prawnicze. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu kpt. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 45 pp. Po 924 przeniesiony do Korpusu Oficerów Sadowych z jednoczesnym przeniesieniem do Wojskowego Sądu Okręgowego nr III w Wilnie, gdzie pełni różne funkcje m. in. sędziego śledczego. Awansowany 1 i 1930 do stopnia mjr-a sł. st. sąd. Przeniesiony w 1933 z stanowiska sędziego śledczego w WSO Nr III na stanowisko sędziego orzekającego w WSO III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby sprawiedliwości w Dowództwie Grupy Armii gen. St. Dęba – Biernackiego.
    Odznaczony: ZKZ, MN
    Zginął w 1942 w obozie koncentracyjnym w Auschitz-Birkenau
    Rocznik oficerski 1923,1924, 1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006


    Kudelski Władysław Longin  Jan
    [1907-?], ppor. rez. kaw. inż.[1935]
    Ur. 13 III 1907. Ukończył szkołę średnią z maturą, potem wyższe studia uzyskując dyplom inżyniera. W okresie 16 VIII 1931 do 30 VI 1932 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 10 p. uł. w Białymstoku. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 5 psk w Dębicy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w szwadronie CKM 5 psp. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 5 psk w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 19256-1939. Pruszków 1992; E. Juśko-M. Małozięć. Historia 5. Pułku Strzelców Konnych 1807-1939. W-w 2009;Z. Gnat-Wieteska. 5 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 2003.

     
    Kudła Lucjan Jan
    [1898-?], por. adm. /piech.[1935]
    Ur. 16 X 1898. Uczestnik I wojny światowej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 2 pp Leg. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony po 1935 do grupy oficerów administracji. W latach 1937-1939 był wykładowcą na kursach oficerów gospodarczych oraz jednocześnie pełnił funkcję oficera administracyjno-materiałowego w Ośrodku Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie. W kampanii wrześniowej 12939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii „Różan” w III batalionie utworzonym w Ośrodku Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie przydzielonym od 22 IX 1939 do 18o pp rez. w składzie 50 DPRez.
    Odznaczony: BKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-w 1989.

     
    Kuferski Wacław Paweł
    [1898-?], mjr sł. st. piech.[1936]
    Ur. 26 I 1898 w Warszawie. Ukończył siedem klas gimnazjum. Egzamin dojrzałości zdał w 1916. W latach 1916-1918 służba w armii niemieckiej. Walczył na froncie zachodnim przez 1 rok 1 miesiąc i 16 dni. W okresie 27 X 1918-14 VI 1919 w Szkole Podchorążych Piechoty-klasa „G”. Mianowany ppor.1 VII 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył m. in. na froncie białorusko-litewskim. Dowodził plutonem, potem kompanią. Do stopnia por. awansowany 1 XI 1920 służył w 81 pp, gdzie dowodził nadal kompanią strzelecką. Przeniesiony z dniem 1 IV 1925 z 81 pp do 27 pap w celu przeszkolenia. Po przeszkoleniu powraca do macierzystego pułk. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1929. Przeniesiony z dniem 1 X  1929 z 81 pp do z 81 pp do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie na stanowisko instruktora. Z dniem 15 IX 1934 przeniesiony ze Szkoły Podchorążych Piechoty do 76 pp na stanowisko d-cy kompanii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1936. W 1936 przeniesiony z 76 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko z-cy d-cy Batalionu Odwodowego KOP „Wilejka” na stanowisko z-cy d-cy. Od 22 X 1938 d-ca Baonu KOP „Wilejka”. Do mobilizacji w 1939 d-ca batalionu odwodowego KOP „Wilejka”. We IX 1939 d-ca II batalionu 2 pp KOP w składzie 1 BGór. Uczestnik walk na szlaku bojowym pułku.
    Odznaczony: VM, KW4x, ZKZ, MN, KZWLŚr.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 37 z 29 III 1925; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;Roczniki oficerskie 1923,1924,928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kuhn Tadeusz Jan
    [1912-?], ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 9 IX 1912. Ukończył gimnazjum. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 17 pp w Rzeszowie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 dowodził plutonem w 8 kompanii III batalionu 17 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii II batalionu utworzonego przez 17 pp dla 165 pp rez. w składzie 36 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 165 pp.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Awansowany Nr 5 z 15 X 1936;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kukiel – Krajowski Edward Ludomir
    [1909-1940], por. sł. st. kaw.[1935], pośm. rtm. kaw.[2007]
    Ur. 10 VIII 1909 w majątku Ankudy na Wileńszczyźnie, syn Stanisława i Marii. Absolwent Gimnazjum. im. T. Czackiego w Warszawie, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie 15 XI 1929 do 27 VII 1930 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kurie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do 23 p. uł. w Postawach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 23 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy Wileńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady. Prawdopodobnie po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unik niewoli niemieckiej i powrócił na Wileńszczyznę. Aresztowany przez NKWD i uwięziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie rtm. kaw.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Kuksz Maurycy Jerzy Edward
    [1897-1942]. por. sł. st. kaw.[1922], od 1933 w st. sp.
    Ur. 9 VI 1897 w Warszawie. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 XII 1922. Służył w 6 psk, potem po 1925 w 8 p. uł., skąd z dniem 1 X 1929 został przeniesiony do Wojskowego Sądu Rejonowego w Krakowie na stanowisko oficera sądowego n okres do 1 V 1930. W V 1930 przeniesiony do 24 p. uł. w Kraśniku. W 1931 przeniesiony do 3 p. szwol. W 1933 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr 1 Warszawa. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w pieszym szwadronie na podwodach w składzie III dyonu kombinowanego kawalerii Grupy „Dubno”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Przebywał w Tomaszowie Maz. Aresztowany przez Niemców i osadzony w obozie koncentracyjnym w Auschwitz, gdzie zginął 10 IX 1942.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928, 1932; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Kukuła Józef
    [1911-1944], por. sł. st. piech.[1937], w ZWZ/AK ps. „Derwisz”, „Kurek”
    Ur. 14 II 1911 w Krakowie, syn Franciszka i Zofii. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 2 psp w Sanoku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por., awansowany 19 III 1937. Ukończył kurs dla adiutantów. W 1939 pełnił funkcję adiutanta 2 psp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu 2 psp  w składzie 22 DPGór. Ranny 8 IX 1939 pod Staszowem. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej K w Okręgu ZWZ/AK Lublin. Był m. in. k-dtem Rejonu V Niedrzewica Duża -Piotrowice-Bychawa w Obwodzie Lublin-Powiat AK. Brał udział w akcji „Burza”. Po wkroczeniu wojsk sowieckich działa nadal w konspiracji niepodległościowej AK. Aresztowany 18 XI 1944 i  więziony na Zamku Lubelskim. Wyrokiem Komunistycznego Sądu Wojskowego został skazany na karę śmierci. Stracony 14 XII 1944 w Lublinie na Zamku.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; Księgi więzieni na Zamku w Lublinie 1944-1954. T. 1. Lublin 2009

     
    Kulesza – Hanka Stefan
    [1892-], płk sł. st. kaw.[1928]
    Patrz Hanka-Kulesza Stefan

     
    Kulesza Henryk
    [1911-1939], por. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 13 I 1911. Absolwent gimnazjum. W okresie 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 4 psk w Płocku. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 10 psk w Łańcucie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 2 szwadronie 10 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu marszowego z 7 p. uł. w Grupie Kawalerii płk T. Komorowskiego. Ciężko ranny w walce z Niemcami w rejonie Sobienie-Jeziory zmarł 10 IX 1939 w wyniku odniesionych ran.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; tenże: Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kulesza Józef
    [1903-?], kpt. br. panc.[1939]
    Ur. 19 XII 1903. Ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1930 W szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 59 pp w Inowrocławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Po 1934 ukończył kurs dla oficerów broni pancernych, po czym przeniesiony do 2 Dywizjonu Pociągów Pancernych w Niepołomicach, gdzie w latach 1938-1939 pełnił funkcję d-cy skadrowanego pociągu pancernego. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 54 pociągu pancernego, a od 2 IX 1939 po śmierci d-cy kpt. Jana Rybczyńskiego dowodzi tym pociągiem w składzie Armii „Kraków”. W czasie walk pociąg wspierał działania oddziałów 23 DP armii „Kraków”, wycofując się stopniowo dotarł  na Polesie i tam część złogi pod jego dowództwem zostaje włączona do Batalionu Fortecznego „Małyńsk” w składzie Brygady KOP „Polesie”. Brał udział w walkach pod Kockiem 2-5  X 1939.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Kulesza Seweryn Roman
    [1900-1983], mjr sł. st. kaw. [1939]
    Ur. 23 X 1900 w Radomiu, syn Antoniego- Franciszka i Marii z Grzywaczów. Uczęszczał do Gimnazjum im. M. Reja w Warszawie. Maturę zdawał 25 II 1919 w gimnazjum im. M. Reja oraz II część egzaminów przed Komisją Ministerstwa WR i OP w Warszawie 25 II 1920.Od XII 1918 w Wojsku Polskim. W szeregach 1 p. ułanów walczył na froncie wojny polsko-ukraińskiej potem polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty – 27 klasa kawaleryjska w Warszawie, gdzie przebywał w okresie 23 II 1920-20 VI 1920, potem przyfrontowej Szkoły Jazdy w Brodach. Dekretem L. 2609 z dnia 16 II 1921 mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 I 1921 z przydziałem do 13 p. uł. Mianowany por. sł. st. kaw. 1 XI 1921. W 1923 przeniesiony z 13 p. uł. do 10 psk w Łańcucie. W 1929 ukończył w CWKaw. Kurs sportu konnego. W X 1930 przeniesiony z 10 psk do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko instruktora jazdy konnej. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1933. W 1936 przeniesiony do 7 p. uł. w Mińsku Maz., gdzie był d-cą szwadronu zapasowego, w latach 1938-1939 d-cą 1 szwadronu liniowego. Awansowany 19 III 1939 do stopnia majora sł. st. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 szwadronem 7 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestniczył w walkach w rejonie Chorzele-Pułtusk, potem pod Myszkowem i walkach odwrotowych w kierunku Lubelszczyzny. Po rozbiciu pułku dowodził 1 dyonem złożonym z różnych szwadronów pułku w składzie GO Kaw. Gen. W. Andersa. Walczył na Lubelszczyźnie m. in. pod Suchowolą. Po zakończeniu walk powrócił do Mińska Maz. Aresztowany przez Niemców został osadzony w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie służy w II Korpusie Polskim. Przydzielony do 7 p. rozpoznawczego 3 KDP. Ewakuowany w IX 1946 do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji przebywał w Wlk. Brytanii. Zajmował się szkoleniem jeźdźców reprezentacji Irlandii i Belgii. Później wyjechał do Kanady, a następnie mieszkał w Stanach Zjednoczonych.
    W latach międzywojennych należał do grona najzdolniejszych polskich jeźdźców. Brał udział i zwyciężał w wielu konkursach krajowych i międzynarodowych. Był srebrnym medalistą olimpijskim w drużynowym konkursie WKKW w Berlinie w 1936.
    Odznaczony: SKZ
    Zmarł 14 V 1983 w Los Angeles.
    Dz. Pers. Nr 8 z 26 II 1921; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 3 z 14 III 1933;Roczniki oficerskie 1924,1928, 1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Odziemkowski. 7 Pułk Ułanów Lubelskich. W-wa 1989

     
    Kuligowski Tadeusz Feliks
    [1897-?], mjr sł. st. łącz.[1938]
    Ur. 15 VIII 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 1 p. łącz. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Po 1926 służył w I Okręgowym Szefostwie Łączności, a następnie w 1932 oficer łączności w sztabie 12 DP w Tarnopolu, potem oficer w Dowództwie Wojsk Łączności w dyspozycji d-cy łączności. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. łącz. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności 12 DP. Brał udział w walkach na Kielecczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kulig – Lang Stanisław Leopold
    [1895-?], mjr sł. st. piech.[1928]
    Ur. 15 XI 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918.Dekretem z dnia 18 III 1919 mianowany z dniem 1 III 1919 ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 5 pp Leg. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 5 pp Leg. 1 IV 1920 mianowany por. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 5 pp Leg., skąd został w 1921 odkomenderowany do Departamentu I Sekcji Piechoty w MSWoj. na stanowisko referenta., potem przeniesiony do 49 pp, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Po 1926 przeniesiony do 13 pp w Pułtusku, gdzie pełni m. in. funkcję k-dta Obwodowego PW. Do stopnia mjr-a sł. st. piech. awansowany 1 I 1928. W 1929 przeniesiony do Biura Personalnego MSWoj. na stanowisko referenta. Przeniesiony w XII 1930 z Biura Personalnego MSWoj. do 36 pp na stanowisko d-cy batalionu. Z dniem 12 XI 1931 przeniesiony z 36 pp do Komendy Miasta Lublin, skąd z dniem 1 III 1933 zostaje przeniesiony do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko d-cy batalionu, później po 1936na stanowisko k-dta Placu Częstochowa. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 27 pp w składzie 7 DP. Walczył nad Złotym Potokiem, skąd przebił się z częścią swego batalionu w Góry Świętokrzyskie
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW, ZKZ
    Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 36 z 1 IV 1919; Dz. Pers. Nr 4z 29 I 1921; Dz. Pers. Nr 5 z 21 II 1928; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932;Roczniki oficerskie 19234,11924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kulik Antoni
    [1912-1940], por. sł. st. piech.[1939], pośm. kpt. [2007]
    Ur. 15 IV 1912 w Wołkowie pow. Lwowski, syn Wincentego i Katarzyny. Absolwent gimnazjum. W latach 1932-1933 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem o 26 pp w Gródku Jagiellońskim na stanowisko d-cy plutonu. 1W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii I batalionu. Awansowany 19 III 1939 do stopnia por. sł. st. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 203 pp rez. w składzie 55 DPRez. Walczył Niemcami na szlaku bojowym 203 pp rez., potem po rozproszeniu pułku przedostał się do Lwowa i walczył jeszcze w jego obronie. Wzięty do sowieckiej niewoli był więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany kpt. piech.
    R. Rybak – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Kulik Bronisław
    [1897-1979], mjr sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 1 II 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. rez. kaw. i pozostawiony w służbie czynnej. Służył w 8 p. uł., potem od 1924w 4 p. uł. w Wilnie, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany 1 I 1928 do stopnia rtm sł. sł. st. Odkomenderowany z 4 p,. ył. W 1928 do Szkoły Podchorążych Piechoty, gdzie w latach 1928-1929 pełnił funkcję instruktor jazdy konnej, potem w latach 1929-1931 d-ca szwadronu szkolnego. Następnie w 1931 powracado macierzystego 4 p. uł., gdzie dowodzi m. in. szwadronem. W 1933 przeniesiony z 4 p. uł. do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko d-cy szwadronu kawalerii KOP „Druja”. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 19 III 1938. Uprawiał sport konny. Był czynnym jeźdźcem i brał udział w wielu zawodach konnych. Przeniesiony w 1938 do 1 DP Leg. na stanowisko    k-dta Rejonu Konnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kawalerii dywizyjnej 1 DP Leg. Walczył na szlaku bojowym 1 DP Leg. nad Narwią, potem na Lubelszczyźnie, gdzie w końcowej fazie walk dowodził dywizjonem kaw. z 5 p. uł. w składzie SGO „Polesie”. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na emigracji. Mieszkał w Zachodnich Niemczech w RFN, gdzie zmarł 20 XI 1979.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933;J.Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Kulikowski Jan
    [1903-1940], ppor. rez. kaw.[1933], pośm. por.[2007]
    Ur. 08 VI 1903 w Październej pow. stołpecki, syn Franciszka i Sydalii z Jankowskich. Absolwent gimnazjum w Równem, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. Następnie studiował w Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie. Służbę wojskową odbywał w okresie od 25 VII 1927 do 25 IV 1928 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 21 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 23 p. uł., potem do 11 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Pracował jako urzędnik Ubezpieczalni Społecznej w Ciechanowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 4 szwadronie 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Żonaty. Miał żonę Klotyldę i córkę Marię.
    Rocznik oficerski rezerw 1933; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Katyń. Księga cmentarna. W-w 2000

     
    Kulikowski Julian
    [1893-1973], oficer dypl. sł. st. piech., mjr [1919], żołnierz ZWZ/AK, ppłk dypl. [1942], ps. „Drogomir”, „Ryngraf”, „Witold”,„Witold Drohomirski”, vel Michał Wołonin
    Kmdt Okręgu AK Wilno VIII 1944 – I 1945.
    Ur. 28 I 1893 w Mulnikach na Wileńszczyźnie. Syn Józefa /ziemianina / i Jadwigi Ludwiki z Andruszkiewiczów. W 1911 ukończył 8-klasowe gimnazjum w Petersburgu. W V 1914 powołany do służby w armii rosyjskiej. W 1915 ukończył szkołę chorążych oraz kurs wojenny Akademii Sztabu Generalnego w Tomsku. W V 1918 wstąpił jako ochotnik w stopniu kpt. do 5 Dywizji syberyjskiej. 11 XI 1919 awansowany zostaje do stopnia mjr-a z starszeństwem 1 VI 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W IV 1920 oddelegowany do Marynarki Wojennej. W latach 1921-1922 pracował w Departamencie Morskim MSWoj. w Warszawie. W latach 1922-1925 był dowódcą II baonu w 72 pp w Radomiu. W latach 1925-1927 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. W stopniu mjr-a dypl. sł. st. był kolejno szefem wydziału wyszkoleniowego DOK X Przemyśl, zastępcą d-cy 58 pp w Poznaniu i szefem Oddziału I DOK III Grodno. 31 V 1933 przeniesiony w stan spoczynku. Ewidencyjnie podlegał PKU Grodno. Mieszkał w Grodnie. Latem 1939 zmobilizowany do WP. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 jako szef Oddziału Transportowo-Kolejowego w dowództwie Armii „Prusy”. W X 1939 znalazł się na Wileńszczyźnie, gdzie włączył się do działalności konspiracyjnej. Początkowo bez kontaktu z SZP/ZWZ. W III 1940 stanął na czele samodzielnej organizacji konspiracyjnej o nazwie Liga Wojenna Walki Zbrojnej. Jesienią 1941 organizacja LWWZ zostaje podporządkowana ZWZ, gdzie objął funkcje szefa sztabu w K. O ZWZ Wilno, a od IX 1942 szefa Oddz. I K. O AK Wilno. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. w 1942. W VI 1944 po mianowaniu ppłk-a A. Krzyżanowskiego „Wilka” k-dtem połączonych okręgów AK Wilno i Nowogródek i wyjściu sztabu polowego Dowództwa Oddziałów AK do Dziewieniszek, pozostał w Wilnie jako szef sztabu i zastępca nowo mianowanego k-dta Okręgu AK Wilno ppłk-a art. L. Krzeszowskiego „Ludwika”. Po aresztowaniu 17 VII 1944 „Wilka” i „Ludwika” obejmuje funkcję k-dta Okręgów AK Wilno i Nowogródek. Aktywnie działając odtworzył sztab okręgu oraz struktury terenowe. Aresztowany w Wilnie przez NKWD 07 I 1945 i uwięziony. 29 VIII 1945 zostaje przez sąd NKWD skazany na 15 lat katorgi i 5 lat pozbawienia praw obywatelskich. 25 X 1945 zostaje przywieziony do łagru w Workucie z więzienia w Wilnie. 31 V 1949 przeniesiony do łagru o zaostrzonym rygorze – Rieczłagu, skąd został zwolniony 23 VI 1955 i skierowany na zesłanie do Uchty /Komi/. Repatriowany do Polski 13 XII 1955. Po powrocie zamieszkał w Warszawie. W 1965 był przewodniczącym Komisji Weryfikacyjnej ds. odznaczeń żołnierzy AK b. Okręgu AK Wilno działającej przy Zarządzie Głównym ZBOWiD w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 02 X 1973.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN,KW 4x,
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986; L. Tomaszewski. Wileńszczyzna lat wojny i okupacji 1939-1945. W-wa 1999; Słownik Polski Walczącej na Kresach Północno-Wschodnich Rzeczypospolitej, T. I, Bydgoszcz 1995; „Otto” – T. Rawicki. Album 6 Dyspozycyjnej Brygady AK. Gdańsk 1993; Więźniowie łagrów w rejonie Workuty, cz. II. W-wa 2001; J. Wołkonowski. Okręg Wileński ZWZ-AK 1939-1945. W-wa 1996; P. Nowiński. Garnizon Konspiracyjny Miasta Wilna. Toruń 1999; P. Nowiński. Okręg Wileński AK w latach 1944-1948. W-wa 1999; P. Świetlikowski. Wołało Nas Wilno. Poznań 1991; R. Warakomski. Komórka Legalizacyjna Sztabu Okręgu Wileńskiego AK w latach 1939-1947. Bydgoszcz 1996; Armia Krajowa. Szkice z dziejów Sił Zbrojnych Polskiego Państwa Podziemnego /red. K. Komorowski/. W-wa 1999; J. Bohdanowicz. Brygada „Wilhelma”. Oddziały Partyzanckie „Żuka” i „Gozdawy”. Gdańsk 1998.

     
    Kuliński Władysław
    [1911-?],ppor. rez. kaw.[1936]
    Ur. 9 III 1911. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od 19 IX 1933 do 15 VII 1934 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki i ćwiczenia odbywał w 7 p. uł. w Mińsku Maz. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu konnego w kompanii zwiadu 52 pp w składzie 12 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 52 pp.
    St. Radomyski,. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Kulma Julian Józef
    [1907-1939], por. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 19 X 1907. Ukończył szkołę średnią. W okresie 1 IX 1927-1 30 VI 1928 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 84 pp w Pińsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 pełnił funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego 84 pp. W VIII 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego 30 DP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 184 pp rez. w składzie 60 DPRez. Walczyl na Polesiu i Lubelszczyźnie. Poległ 5 X 1939 w walce z Niemcami w Woli Gułowskiej. Pochowany na cmentarzu w Woli Gułowskiej
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Kułagowski Konstanty
    [1898-1977], oficer sł. st. kaw. WP, mjr [1937], w konspiracji SZP/ZWZ/AK, ppłk [1942], ps. „Rabin”, „Rareż”, „Reżyser”, „Zbrożek”.
    Kmdt Obwodu ZWZ/AK Warszawa –Śródmieście XI 1941 – VIII 1944. Okręg Warszawa – miasto ZWZ/AK.
    Ur. 10 III 1898 w Chmielniku pow. Stopnica. Od 1907 do 1914 uczy się w Szkole Handlowej w Kielcach. Od 1912 członek tajnego skautingu i „Zarzewia”. Od VIII 1914 służy jako szeregowiec w 1 pp Legionów Polskich. Od II 1916 telefonista w oddziale telegraficznym 1 pp Leg. Uczestnik kursu oficerskiego1 pp Leg. w Zambrowie. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 internowany w obozie w Szczypiornie, potem w Łomży. Zwolniony w VII 1918. Powraca do Kielc i przygotowuje się do zdania egzaminu maturalnego. Od XI 1918 służy w WP. Przydzielony do 7 p. ułanów. Ukończył kurs w zakresie karabinów maszynowych. Od I 1919 – II 1919 z-ca d-cy plutonu. We IX 1919 skierowany na kurs naukowy dla uczniów - żołnierzy przy DOGen. Lwów, gdzie w IV 1920 uzyskał świadectwo dojrzałości. Powraca następnie do służby w 7 p. ułanów. Od V 1920 uczestniczy w wojnie polsko – bolszewickiej. Od VII 1920 d-ca plutonu karabinów maszynowych w szwadronie KM, a od II 1921 oficer broni i oficer gazowy 7 p. ułanów. Po wojnie od V 1922 d-ca plutonu w szwadronie KM. Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem 1 XI 1920. Od IX 1923 adiutant pułku, potem od XII 1923 ponownie d-ca plutonu KM, a od X 1924 oficer ewidencyjno-personalny 7 p. ułanów. Od IV 1925 d-ca plutonu, potem od IV 1926 oficer gazowy pułku. W okresie od I – IV 1927 odbywa kurs w Centralnej Szkole Strzeleckiej w Toruniu. Od V 1927 – II 1928 p. o d-ca szwadronu, a od II 1928 instruktor wyszkolenia strzeleckiego w obozie szkolnym kawalerii w Grudziądzu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1929. w okresie X 1929 – VI 1930 ukończył kurs d-ców szwadronów w CWK w Grudziądzu, gdzie odbył staż dowódczy. Od XII 1930 d-ca plutonu w 10 psk. W IV 1931 przeniesiony do 7 p. ułanów na stanowisko d-cy szwadronu. Od I 1933 służy w Dowództwie KOP w Warszawie na stanowisku kierownika referatu wyszkolenia kawalerii. Od VII 1933 d-ca szwadronu KOP „Iwieniec” stacjonującego w Wieńcu pow. wołżański woj. nowogródzkie, potem od X 1933 d-ca szwadronu KOP „Hnilice Wielkie” stacjonującego we wsi Hnilice wielkie pow. Zbaraż woj. tarnopolskie. Od VIII do XI 1934 na kursie udoskonalającym w CWP w Rembertowie. Od XII 1934 d-ca szwadronu zapasowego 8 p. ułanów w Lublinie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 19 III 1937. W VI 1939 przeniesiony z 8 p. uł. do organizowanej pod dowództwem płk dypl. sł. st. S. Roweckiego Warszawskiej Brygady Panc. – Motorowej. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca dywizjonu rozpoznawczego w Warszawskiej Brygadzie Panc. – Motorowej. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Jesienią 1939 przebywa w Warszawie, gdzie od X 1939 podejmuje działalność konspiracyjną w SZP/ZWZ. Od XI 1941 k-dt Obwodu ZWZ/AK Warszawa-Śródmieście. Awansowany rozkazem KG AK L. 65/BP z 11 XI 1942 do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. W IV 1944 przeniesiony na stanowisko szefa Wydziału zrzutów Powietrznych w Oddziale V KG AK. Brał udział od 01 VIII 1944 w Powstaniu Warszawskim. Od 02 X 1944 po upadku powstania w niewoli niemieckiej. Po odzyskaniu wolności 02 V 1945 powraca do Polski. Osiedlił się w Łodzi, gdzie zawodowo pracuje w Wojewódzkim Biurze Projektów. W 1963 przeszedł na emeryturę.
    Zmarł w Łodzi 23 VI 1977. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM kl. 5 /1921/, KW 4x, KN /1932/, Krzyżem Zasługi srebrnym.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.  A. Kunert. Słownik konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. II. W-wa 1987 /tam pozostała bibliografia/; Informacja z USC Łódź.

     
    Kułakowski- Kościesza Mieczysław Ludwik
    [1896-1942], oficer sł. st. art. WP, mjr [1924], w konspiracji ZWZ, ps. „Waligóra”.
    Kmdt Odcinka II – Obwód Kraków – miasto 1940- 1941. Okręg Kraków ZWZ.
    Ur. 19 VIII 1896 Załoźce. W latach 1914-1917 żołnierz Legionów Polskich. Przeszedł szlak bojowy Legionów Polskich od kampanii na Kielecczyźnie do walk na Wołyniu. Służył w 1 p. art. Legionów. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 internowany. Od XI 1918 oficer art. WP. Służył w 5 pap, w którego szeregach brał udział w stopniu por. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 na stanowisku d-cy baterii. Po wojnie służy nadal w 5 pap we Lwowie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 15 VIII 1924, nadal d-ca baterii, potem d-ca dywizjonu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1934. Z dniem 01 IX 1934 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Artylerii Rezerwy we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko wykładowcy. Z dniem o1 IX 1937 przeniesiony do 3 pal w Zamościu na stanowisko d-cy I dywizjonu, którym dowodził w czasie kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem na Kielecczyźnie i Lubelszczyźnie. 23 IX 1939 w toku walk w rejonie Tomaszowa Lubelskiego dostał się do niewoli niemieckiej, skąd 25 IX 1939 zostaje odbity przez oddział WP. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Krakowie. Czynny od XII 1939 w konspiracji ZWZ. Od początku 1940 do VIII 1941 był k-dtem Odcinka II w Obwodzie ZWZ Kraków-Miasto. Aresztowany na skutek „wsypy” 8 VIII 1941 i uwięziony. Zamordowany w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu w 1942.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1923,1924,1928,1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Art. we Włodzimierzu Wołyńskim; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; Biuletyn AK. Kraków.

     
    Kułakowski Władysław
    [1900-1939], kpt. sł. st. lot. [1933]
    Ur. 19 VI 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Służył w 28 pp. Walczył na froncie wojny polsko-ukraińskiej. W okresie 22 VIII 1919-31 I 1920 w Szkole Podchorążych Piechoty. Mianowany ppor. piech. z starszeństwem od 1 IV 1920. Służył w 28 pp. Do stopnia por. awansowany 1 XI 1921. W 1924 pełnił funkcję adiutanta w Batalionie Szkolnym Piechoty Nr 4. Po 1926 przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów lotnictwa z przydziałem do 2 p. lot. w Krakowie. Ukończył kurs oficerów obserwatorów. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1933. W latach 1933-1934 był kierownikiem Ośrodka PW Lot. w Krakowie. W 1934 odwołany z funkcji i przeniesiony do kadry oficerów lot. W 1935 przekazany do dyspozycji d-cy DOK V Kraków i przeniesiony w stan spoczynku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w kadrze szkoły pilotów. Zginął 5 IX 1939 w Lublinie. Pochowany na cmentarzu wojennym w Lublinie.
    Dz. Pers. Nr 4 z 17  IV 1920; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 14 III 1933; Dz. Pers. Nr 10 z 4 VII 1935.                                                                   

    Kumor Henryk  Konstanty Jan
    [1901-1939], por. rez. piech.[1939]
    Ur. 11 X 1901. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Krakowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 12 pp w Wadowicach. Ewidencyjnie podlegał PKU Nowy Targ. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 19 III 1939 do stopnia por. rez. piech. Po mobilizacji w VIII 1939 przydzielony do  II Batalionu 201 pp rez. W kampanii wrześniowej 19039 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w II batalionie 201 pprez. w składzie 55 DPRez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym II baonu 2010 pp rez. m. in. na Lubelszczyźnie, gdzie poległ 16 IX 1939 w Puszczy Solskiej. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Biłgoraju.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. KLraków 2003

     
    Kumuz Hussein Hadżi Bekir
    [1889-1964], mjr art. kontrakt.
    Ur. 29 XII 1889. Z pochodzenia Czerkies. Służył w Wojsku Polskim jako oficer kontraktowy artylerii. Służył w stopniu mjr-a m. in. w 1 pan na stanowisku d-cy dywizjonu technicznego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 13 dywizjonu art. najcięższej. Walczył z Niemcami na Lubelszczyźnie, skąd przebił się do Lwowa, potem w rejon Tarnopola potem przedostał na Wegry, potem do Francji, a stamtąd do Wlk. Brytanii. Po wojnie mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 28 XI 1964w Wlk. Brytanii. Pochowany na cmentarzu w Brookwood.
    Żona Kumuz Nina /1895-1947/
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach północnej Walii. Kraków 2004; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Najcięższej. Warszawa 1991.

     
    Kunce Rudolf Feliks
    [1907-1939], ppor. rez. piech.[1939]
    Ur. 20 XI 1907. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Awanswony do stopnia ppor. rez. piech. w 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 kompanii I batalionu 12 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 12 pp. Poległ w walce 18 IX 1939 w m. Pary na Lubelszczyźnie. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976.

     
    Kundera Józef
    [1908-?], por. rez. łącz.[1937], w konspiracji ZWZ/AK por./kpt. [1944],ps., „Bartosz”, „Orlik”
    Ur. 14 X 1908. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Rezerwy Łączności. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany 1 I 1933 do stopnia ppor. rez. łącz. z przydziałem do 6 batalionu telegraficznego. Ewidencyjnie podlegał PKU Kielce. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany 1 I 1937 do stopnia por. rez. łącz. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 18 kompanii łączności telegraficznej – kablowej w składzie GO „Śląsk”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym GO „Śląsk” od Śląska na Lubelszczyznę. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i powraca w rodzinne strony do Kielc. Od 1 v 1940 czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Kielce w Okręgu Radomsko-Kieleckim ZWZ/AK. Do XII 1942 pełnił funkcję k-dta Dzielnicy „Wschód” w Kielcach w Obwodzie ZWZ/AK Kielce. W okresie I 1943-VII 1944 pełnił funkcję szefa referatu V łączność w sztabie Obwodu AK Kielce. Od VII 1944 oficer łączności i jednocześnie d-ca plutonu łączności w 4 pp Leg. AK. Walczył z Niemcami w okresie akcji „Burza” latem 1944. Awansowany do stopnia kpt. rez. łącz. we IX 1944. Czynny w konspiracji do 1945.
    Po wojnie w kraju. Relant do książki W. Borzobohatego „Jodła”.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Borzobohaty. Jodła. W-wa 1988.


    Kuniczak Stanisław Bronisław
    [1900-1974], mjr. dypl. sł. st. art. [1938], w PSZ ppłk [1940], płk [1964],gen. bryg. [1972]
    Ur. 15 X 1900 we Lwowie. Uczęszczał do gimnazjum. Czynny w POW a od VII 1916 do II 1918 żołnierz Legionów Polskich. Służył w art. II Brygady Legionów i Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po przejściu II Brygady LP 14/5 II 1918 przez front pod Rarańczą został internowany w obozie Huszt na Węgrzech, a w IV 1918 wcielony do armii austriackiej. Walczył na froncie włoskim. Od XI 1918 w WP. W XI 1918 walczył w obronie Lwowa, potem uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919 w szeregach 5 pap. W okresie 1 XII 1919 – 15 VI 1920 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu, gdzie został skierowany z 5 pap. Po ukończeniu kursu pozostawiony nadetatowo w szkole jako instruktor sportowy w III grupie szkolnej stan na 1 X 1920, potem w 2 kompanii szkolnej I Grupy Szkolnej /18 IX 1920/ Dekretem NW WP nr 2425 z 9 XI 1920 mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 X 1920. Następnie do XII 1920 służba w 1 pap Leg, potem w latach 1921-1924 w 29 pap. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 XII 1920. W latach 1924-1933 służył w 5 pap/pal we Lwowie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1931 dowodził m. in. baterią. W latach 1933-1935 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. art. przydzielony do Oddziału II Sztabu Głównego WP, a następnie przydzielony do Ekspozytury Oddziału II SG w Katowicach na stanowisko z szefa. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer Oddziału II sztabu Armii „Kraków”. Uczestniczy w walkach na szlaku bojowym Armii „Kraków”. Unika niewoli i przedostaje się przez Rumunię do Francji, gdzie wstępuje do PSZ. Od II-VI 1940 na stażu w armii francuskiej. Po klęsce Francji od VI 19140 w Wlk. Brytanii. Od VII 1940 do XII 1943 oficer Oddziału II Sztabu, potem w Oddziale VI Sztabu NW w Londynie. Od XII 1943 do V 1944 wykładowca w WSWoj. w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. art. 15 III 1944. Od V 1944 – II 1945 szef Oddziału Operacyjnego Dowództwa I Korpusu w Szkocji. W okresie II 1945-1946 pełnił funkcję z-cy d-cy 14 pal w składzie 4 DP I KP. Po demobilizacji osiedla się w Londynie. Aktywnie działa w środowisku kombatanckim oraz w Kole Lwowian. Prezes Najwyższej Izby Kontroli w 1974, prezes Gminy Polskiej Zachodniego Londynu, przewodniczący Komisji Rewizyjnej Komitetu Parafialnego kościoła św. Andrzeja Boboli.  Zmarł 14 V 1974. Pochowany na Cmentarzu Chiswick New.
    Awansowany do stopnia płk-a dypl. 15 VIII 1964. Mianowany gen. bryg. 4 V 1972.
    Żonaty z Marią Heleną z d. Georgeon /15 VI 1908 Lwów -16 XI 1987 /
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 46 z 1 XII D1920; Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków 2003; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. w 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;T. Kryska-Karski - St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001.

     
    Kunisz Zygmunt
    [1894-1940], mjr sł. st. art.[1930], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 29 XII 1894 w Staniszczach w Rosji, syn Romualda i Jadwigi z Jasińskich. Absolwent kijowskiej szkoły wojskowej. Służył w armii rosyjskiej w stopniu chor. potem ppor. piech., potem w I KP na wschodzie. Od 1919 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 21 pp oraz w załodze pociągów panc. „Piłsudczyk”, „Szeroki”, „Pogoń”. W czasie walk dostał się do niewoli bolszewickiej. Po powrocie z niewoli w 1922 służył w WP. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył m. in. w 85 pp na stanowisku d-cy kompanii. Przeniesiony w 1924 28 pap w Zajezierzu. Ukończył kurs dla młodszych oficerów artylerii w Szkole Strzelania Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu służy nadal w 28 pap, gdzie pełni m. in. funkcję d-cy baterii. Awansowany 1 I 1930 mjr-em sł. st. art. Od IV 1930 pełni funkcję kwatermistrza 28 pap. W 1933 przesunięty z funkcji kwatermistrza na stanowisko d-cy dywizjonu w 28 pal. W 1935 przeniesiony  z 28 pal do  4 pac na stanowisko kwatermistrza. W latach 1937-1939 pełnił funkcję kwatermistrza oraz jednocześnie II z-ca d-cy 4 pac w Łodzi. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera art. w sztabie d-cy artylerii armii „Prusy”. Walczył na szlaku bojowym Armii „Prusy” m. in. na Lubelszczyźnie. w nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie ppłk art.
    Odznaczony: KW, MN,SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; Dz. Pers. Nr 6 z 18 IV 1935;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

    Zygmunt Kunisz ur. 29.XII.1894r w m. Stawiszcze pow. Taraszczański woj. Kijowskie
    Do zmiany:
    1         W czasie walk 21.X. 1919 dostał się do niewoli bolszewickiej, z której po upływie 2 miesięcy uciekł i zameldował się 24.XII.1919 w dowództwie 8 Dyw. Piechoty. I walczył dalej na froncie do 15.III.1921 w pociągu pancernym”23. Śmierć” funkcja d-ca k.m. zał. I3_4 i  I5_3
    2         Z rocznej listy kwalifikacyjnej  za rok 1938 wynika, że był w stopniu majora, funkcja II zastępca dowódcy pułku, korpus osobowy artyleria, formacja 4 pac zał. I2_5
    wg książki Jędrzeja Tucholskiego „Mord w Katyniu” str. 440-Starobielsk  mjr. Artylerii Zygmunt Kunisz dowódca samodzielnego I dyonu 4 PAC Armii „Łódź”
    inf. Maria Kunisz 27.10.2014 r.
    PS. W kampanii wrześniowej brał jeszcze udział rodzony brat Zygmunta Kunisza – mjr Tadeusz Kunisz ur. 28.XI. 1896 Stawiszcze pow. Taraszcza Ukraina


    Kurasiewicz Stefan Witold
    [1911-1939], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 25 IX 1911. Absolwent gimnazjum. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 x 1935 z przydziałem do 6 psp w Samborze na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu na Dywizyjnym Kursie Dla Podoficerów Nadterminowych 22 DP. awansowany do stopnia por. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku d-cy 1 kompanii CKM I batalionu 6 psp. Poległ w walce 9 IX 1939 pod Broniną k. Buska Zdroju.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Ryba – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; R. Osiński.6 Pułk Strzelców Podhalańskich. Pruszków 1996.

     
    Kurczab Rudolf Piotr
    [1906-?], kpt. lek. wet. [1939]
    Ur. 22 I 1906. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia weterynaryjne we Lwowie uzyskując dyplom lekarza weterynarii. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zaleszczykach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem doi 49 pp w Kołomyi. Ewidencyjnie podlegał PKU Buczacz. W 1935 powołany z dniem 11 III 1935 do służby czynnej w WP i mianowany por. sł. st. wet. z starszeństwem od 1 I 1935. Jednocześnie przeniesiony z 49 pp do 27 p. uł. w Nieświeżu na stanowisko młodszego lekarza wet. W latach 1937-1939 służył w 2 dak w Dubnie na stanowisku lekarza wet. dywizjonu. Awansowany 19 III 1939 do stopnia kpt. sł. st. wet. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza wet. 2 dak w składzie wołyńskiej Brygady kawalerii. Walczył m. in. pod Mokrą, potem w walkach odwrotowych i na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Rocznik oficerski rezerw 1934 dz. Pers. nr 14 z 22 XII 1934.

     
    Kurdziel Antoni
    [1895-+?], kpt. sł. st. piech.[1930]
    Ur. 16 I 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w 1919-1920 w szeregach 56 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1923 odkomenderowany do DOK VII Poznań z przydziałem do Oddziału Administracji Kwatery Głównej. W 1924 ponownie w 56 pp, gdzie pełni różne funkcje. W 1929 przeniesiony z 56 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1930. W KOP był d-ca plutonu, potem kompanii. W 1933 przeniesiony z KOP do 59 pp w Inowrocławiu na stanowisko d-cy kompanii. Po 1935 przeniesiony z 59 pp do 73 pp w Katowicach. W latach 1937-1939 d-ca kompanii, potem adiutant d-cy IV batalionu 73 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy IV batalionu w składzie Grupy Fortecznej „Katowice”. Przejściowo dowodził IV baonem  w walce z Niemcami pod Osiłkiem, potem uczestniczy w walkach na Lubelszczyźnie. w końcowej fazie walk dowodził batalionem o sile około 200 żołnierzy, który 21 IX 1939 dotarł do m. Wereszczyca i tam otoczony przez oddziały niemieckiej dostaje się do niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w niewoli niemieckiej. Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: KN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933.

     
    Kurek Józef
    [1913-1997], ppor. sł. st. piech. [1937], w ZWZ/AK por.kpt.[1945], ps. „Halny”, „Bronisław”
    Ur. 30 XI 1913 Koźmicach Wielkich k. Wieliczki syn Jana i Wiktorii z Pirowskich. Absolwent Gimnazjum im. Jana Matejki w Wieliczce, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 73 pp w Katowicach na stanowisko d-cy plutonu w 5 kompanii II batalionu stacjonującego w Oświęcimiu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii w 201 pp rez. w składzie 55 DPRez. Walczył na szlaku bojowym 201 pp rez. pod Osiekiem, Baranowem Biłgorajem, Ulowem k.Tomaszowa Lub. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej, skąd udało mu się wkrótce zbiec. Powraca w rodzinne strony. Od 1940 czynny w konspiracji ZWZ na terenie Wieliczki. Zagrożony aresztowaniem w 1941 zostaje przeniesiony do Obwodu ZWZ/AK Jędrzejów Okręgu Radomsko-Kieleckim ZWZ/AK, gdzie pełni funkcję z-cy k-dta obwodu, szefa referatu III operacyjnego K.O ZWZ/AK Jędrzejów. Prowadził sprawy wyszkolenia, magazynowania broni i sprzętu. Zorganizował sieć schronów gdzie przechowywano broń i wyposażenie wojskowe. Prowadził szkolenie na kursach podoficerskich i w konspiracyjnych szkołach podchorążych rezerwy. W l. 1943i 1944 zabezpieczał zrzuty lotnicze na terenie obwodu. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. Podczas akcji „Burza” dowodził I batalionem Jędrzejowskiego Pułku AK w sile 3 kompanii. Mianowany jesienią 1944 szefem referatu III sztabu Inspektoratu AK Kielce. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1945. Zagrożony aresztowanie wyjechał w 1945 do Krakowa, gdzie studiuje w WSW. Po ukończeniu studiów i uzyskaniu dyplomu mgr- a WF podejmuje pracę jako nauczyciel WF w Bytomiu, potem po 1950 w Liceum im. M. Kopernika w Bielsku Białej, gdzie pracuje do przejścia na emeryturę.
    Był członkiem Klubu Przyjaciół Wieliczki – Oddział Katowice, członkiem  ŚZŻAK.
    Zmarł 9 X 1997 w Bielsku-Białej. Pochowany na cmentarzu „Kamienica”
    W 1998 nadano jednej z ulic w Wieliczce jego imienia. .
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, KAK
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Borzobohaty. Jodła. W-wa 1988; A. Ropelewski. W Jędrzejowskim Obwodzie AK. W-wa 1986; Biuletyn Przyjaciół SPP w Ostrowi Maz.-Komorowie „Rzeczpospolita Podchorążacka”. Nr 1 /1998.

     
    Kurek Stanisław
    [1908-1940], ks. kap. rez. [1939]
    Ur. 20 X 1908. Ukończył Seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana. Mianowany 28 IV 1939 kapelanem rez. z starszeństwem od 1 I 1939. Przed wojną był kapelanem więzienia w Nieświeżu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kapelana 27 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przebywał w m. Hancewicze na Nowogródczyźnie, gdzie został aresztowany przez funkcj. NKWD i uwięziony w Nieświeżu. Skazany przez sąd NKWD na karę śmierci i rozstrzelany wiosną 1940 w wiezieniu w Mińsku lub Kurortach. 
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. J. Wysoki/opr./ Kapelani wrześniowi. W-wa 2001

     
    Kurek Stanisław
    [1912-?], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 19 VIII 1912. Absolwent gimnazjum. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 5 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 38 pp. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 12 pp w Wadowicach. Ewidencyjnie podlegał PKU Wadowice. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii II batalionu 12 pp w składzie 6 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 12 pp od Wadowic na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. W-wa 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Kurek Wincenty
    [1895-1944], ppłk sł. st. piech. [1934], w PSZ płk [1943]
    Ur. 04 I 1895 w Budach Łańcuckich pow. Łańcut, syn Sebastiana i Marianny z Wojtynów. Uczęszczał do gimnazjum w Jarosławiu, gdzie w 1914 otrzymał świadectwo dojrzałości. Po wybuchu I wojny  światowej  1 VIII 1914 został wcielony do armii austriackiej. Po przeszkoleniu na kursie dla oficerów rezerwy piechoty skierowany we IX 1915 na front wschodni, gdzie dostał się w VII 1916 do niewoli rosyjskiej, skąd powraca do kraju w XI 1918. Wstępuje w XI 1918 do WP z przydziałem do 14  pp. minowany 15 III 1919  ppor. piech. W szeregach 14 pp bierze udział w wojnie polsko-ukraińskiej, potem polsko-bolszewickiej 19191-1920. Dowodzi plutonem, potem kompanią. Do stopnia por. awansowany 1 IV 1920. Po wojnie w 1921 ukończył w Centrum Wyszkolenia DOGen. Łódź kurs informacyjny. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie przeniesiony do 20 pp, skąd zostaje przeniesiony do 75 pp. Odkomenderowany w 1923 z 75 do Sztabu DOK V w Krakowie na stanowisko oficera w Oddziale III. W 1924 oficer w Oddziale Wyszkolenia DOK v Kraków. Po 1925 przeniesiony z 75 pp do 3 psp w Bielsku, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany 1 I 1930 do stopnia mjr-a sł. st. piech. Od IV 1930 dowodził batalionem w 3 psp. Awansowany 1 I 1934 do stopnia ppłk- sł. st. piech. Przeniesiony w 1934 z 3 psp do 30 pp na stanowisko z-cy d-cy pułku. Funkcję pełnił od 4 IV 1934 do 19 III 1939. W 1935 ukończył w CWPiech. w Rembertowie kurs dla dowódców pułków. Z dniem 20 III 1939 mianowany d-cą 28 pp w Łodzi. Pułkiem dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 10 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 28 pp od Łodzi na Lubelszczyznę. Walczył m. in. pod Suchowolą, Krasnobrodem. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej, skąd udało mu się zbiec i na początku 1940 przedostać do Francji, potem do Wlk. Brytanii, gdzie zajmował się szkoleniem żołnierzy w Szkocji. W 1942 skierowany do raku, gdzie obejmuje funkcję
    K-dta Centrum Wyszkolenia Armii, potem w 1943 obejmuje funkcję d-cy 5 Wileńskiej Brygady Piechoty. Bierze udział w kampanii włoskiej. Uczestnik bitwy pod Monte Cassino, gdzie 17 V 1944 poległ w walce na Cole S. Angelo. Pochowany na cmentarzu pod Monte Cassino.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ,SKZ
    Żonaty z Stefania Kurek z d. n/n, miał syna Mieczysława /ur.1923/
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jrno. StrzelcyKaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; B. Polak. Biogram WK/w: /Kawalerowie VM 1792-1945. T. IV /1939-1945/, cz. 1. Koszalin 1995; T. Kryska-Karski. Piechota Polska 1929-1945. Z. 13  Londyn 1973.

     
    Kurkowski Stefan Leon
    [1900-1940], kpt. sł. st. piech.[1937], pośm. mjr[2007]
    Ur. 8 IV 1900 w Łukowie, syn Władysława i Anny z Czubaszków. W WP od VII 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 75 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Długoletni oficer 75 pp w Chorzowie. Przeniesiony w 1935 do KOP. Awansowany 19 III 1937 do stopnia kpt. sł. st. piech. z KOP w 1938 powraca do 75 pp na stanowisko z-cy oficera mobilizacyjnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii w IV batalionie przydzielonym do Grupy Fortecznej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym Grupy Fortecznej „Śląsk”. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Odznaczony: SKZ
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr piech.
    Żonaty, miał córkę Teodorę.
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik Oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000.

     
    Kurnatowski Maksymilian
    [1898-1940?], mjr dypl. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 14 II 1898. Absolwent szkoły średniej z maturą. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 81 pp /1923/, a w 1924 w 83 pp, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony w 1927 z 83 pp do KOP W latach 1928-1930 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. zostaje z dniem 1 XI 1930 przydzielony w stopniu kpt. dypl. do Brygady KOP „Podole” na stanowisko szefa sztabu. Przeniesiony w 1931 z KOP do 83 pp, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia mjr-a dypl. sł. st. piech. awansowany 1 I 1936. Dowodził m. in. batalionem w 83 pp. W 1938 w dyspozycji szefa Biura Personalnego MSWoj. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera oddziału II w dowództwie Grupy Armii gen. St. Dęba – Biernackiego. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym Grupy Armii gen. St. Dęba-Biernackiego na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Zamordowany w 1940 przez funkcj. NKWD. Jego nazwisko znajduje się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej.
    Odznaczony: KW, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Kuropieska Józef
     [1904-1998], kpt. dypl. sł. st. piech. [1935], płk [1946], gen. bryg. [1948]w LWP gen. broni w st. sp. [1988]
    Ur. 25 V 1904 w Jedlni k. Radomia, syn Stanisława i Józefy z d. Cybula. Od 1911 uczył się w szkole powszechnej w Jedlni, potem w Radomiu. Ukończył Seminarium Nauczycielskie. Maturę zdał w 1934. Działał w POW i harcerstwie. W 1920 jako ochotnik brał udział w wojnie polsko0-bolszewickiej. W okresie od 12 IX 1923- 1 VII1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, a w latach IX 1924-VIII 1926 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1926 z przydziałem do 36 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. W 1931 ukończył kurs obserwatorów lotniczych w Dęblinie. W 1932 skierowany na praktyce do Departamentu Piechoty w MSWoj., gdzie przebywał od XII 1932 do 30 IV 1933. W okresie 3 XI1934- X1936 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Awansowany 1 I 1935 do stopnia kpt. sł. st. piech. W latach 1936-1938 pełnił funkcję I oficera sztabu 22 DPGór. w Przemyślu. Od 1938 w Wojskowym Biurze Historycznym w Warszawie na stanowisku kierownika referatu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa Oddziału III /operacyjnego/ w sztabie Grupy Operacyjnej „Bielsko”, „Boruta” gen. M. Spiechowicza w ramach Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym GO m. in. pod Tomaszowem Lub. i Rawą Ruską, Po kapitulacji Polskich oddziałów w Cieszanowie od 20 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Brauschweigu, potem od VI  1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Działał w jenieckiej konspiracji obozowej. W I 1945 ewakuowany z oflagu II C Woldenberg do oflagu X A w Sandbostel, potem do oflagu X C w Lubece, gdzie 3 V 1945 został uwolniony. Po odzyskaniu wolności powraca do kraju. Od 15 V 1945 służba w wojsku. Zweryfikowany w stopniu mjr-a dypl. sł. st. piech. z starszeństwem od 30 VI 1944. Od 15 V 1945 do VI 1945 oficer w Głównym Zarządzie Politycznym WP. W V 1945 awansowany do stopnia ppłka dypl. piech. został przeniesiony do oddziału operacyjnego Sztabu Generalnego. Od IX 1945 do IV 1947 pełnił m. in. funkcję szefa sztabu Polskiej Misji Wojskowej przy Ambasadzie RP w Londynie, potem od II 1946 był attache wojskowym w Wlk. Brytanii. Awansowany w 1946 do stopnia płk-a Po powrocie do kraju w IV 1947 dowodził 15 DP w Olsztynie. Od X 1947 pełni funkcję dyrektora nauk w Akademii Sztabu Generalnego., potem od V 1948 z-ca szefa Sztabu Generalnego. Mianowany gen. bryg. 22 VII 1948. W III 1949 obejmuje obowiązki szefa sztabu Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Aresztowany 13 V 1950 podczas pobytu na poligonie w Orzyszu przez funkcj. Informacji Wojskowej i przewieziony do więzienia Informacji Wojskowej  w Warszawie. Aresztowany pod fałszywymi zarzutami spisku w wojsku. Przeszedł długie ciężkie śledztwo. Maltretowany psychicznie i fizycznie. Nie przyznał się do stawianych zarzutów. Wyrokiem NSW w Warszawie z 25 VI 1952 został skazany na karę śmierci. Do 15 XII 1955 więziony w więzieniu na Mokotowie oczekując przez rok czasu na wykonanie wyroku. 23 VI 1954 Zgromadzenie Sędziów NSW rozpoznało skargę jego  rewizyjną z o2 VII 1952 i uchyliło wyrok przekazując sprawę do uzupełnienia śledztwa. Zwolniony 15 XII 1955 z więzienia na podstawie uchylenia aresztu i zarządzenia jego natychmiastowego zwolnienia z więzienia. Po wydaniu postanowienia Naczelnej Prokuratury Wojskowej o umorzeniu śledztwa z braków  dowodów winy z dnia 25 I 1956 zostaje w III 1956 zrehabilitowany i przywrócony do służby wojskowej. Początkowo w  VI 1956 został redaktorem naczelnym powstającego kwartalnika wojskowego „Wojskowy Przegląd Historyczny”. W latach 1957-1963 był d-cą Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Awansowany w 1958 gen, dyw. Należał do grona oficerów- organizatorów 6 Dywizji Powietrzno-Desantowej. Od XI 1963 do 30 III 1968 był k-dtem Akademii Sztabu Generalnego. Z dniem 31 III 1968 przeniesiony w stan spoczynku. Mianowany w 1988 gen. broni w stanie w spoczynku.
    W latach 1957-1965 był posłem na Sejm. Będąc na emeryturze prowadził aktywną działalność społeczną i polityczną. Autor kilku książek wspomnieniowych  z okresu służby w wojsku 1923-1968.
    Odznaczony: VM kl. 5 za kampanię wrześniową, SKZ, Krzyzem Grunwaldu i innymi odznaczeniami.
    Zmarł 31 VIII 1998 w warszawie. Pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Żonaty. Miał syna Jędrzeja  i córkę Barbarę
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926;Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII1932;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. w 50  lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1959; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988. J. Kuropieska. Nieprzewidziane przeszkody. Kraków 1988;J. Poksiński. „TUN”. Tatar-Utnik-Nowicki. W-wa 1992

     
    Kurowski Adam
    [1897-1979], ppłk dypl. obs. lot. [1939], w AK płk [1943], ps. „ Artur”
    Ur. 30 XI 1897 we wsi Szamrajówka na Ukrainie, syn Władysława i Marii z Górskich. Uczył się w Szkole Handlowej w Kijowie, gdzie w 1916 otrzymał świadectwo dojrzałości. Powołany do służby w armii rosyjskiej. Od IV 1917 służył w 21 Brygadzie Artylerii. Walczył na froncie zachodnim,. Zdemobilizowany w IV 1918 studiował krótko na Politechnice w Kijowie. Od XI 1918 w kraju., wstępuje do WP. Skierowany w stopniu ppor. art. do Oficerskiej Szkoły Artylerii w Rembertowie. W szeregach 2 pap bierze udział od I 1919 w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Początkowo oficer baterii, potem d-ca plutonu a od X 1920 d-ca baterii. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. W okresie od X 1922-VI 1923 przebywał na kursie w Szkole Obserwatorów i Strzelców Lotniczych w Toruniu. Po ukończeniu kursy przeniesiony do 2 pułku lotniczego, gdzie pełnił funkcję obserwatora eskadry. Awansowany do stopni kpt. sł. st. lot. 1 I 1927. Od VII 1928 był d-ca eskadry, a od 1931 d-cą dywizjonu w 2 p. Lot. W okresie 1931-1933 słuchacz WSWoj. Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. był dublantem I oficera sztabu I Grupy Aeronautycznej. Od V 1934 był referentem, potem kierownikiem Wydziału studiów w dowództwie Lotnictwa. Awansowany do stopnia mjr-a 1 I 1935. Od IX 1935 w WSWoj. był wykładowcą, a od 1936 kierownikiem katedry lotnictwa. Od I 1938 pełnił funkcję dyrektora nauk  i z-cy kmdta WSLot. W Warszawie. Awansowany 19 III 1939 do stopnia ppłk-a sł. st. lot. Od III 1939 oficer odcinkowy lotnictwa w sztabie armii „Poznań”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy Lotnictwa Armii „Poznań”. Brał udział w walkach nad Bzurą. Podczas walk w Palmirach 18 IX 1939 zostaje ciężko ranny. Leczył się w szpitalu w Modlinie, gdzie amputowano mu nogę. Po kapitulacji Modlina w szpitalu jenieckim w Warszawie, skąd jako inwalida wojenny został zwolniony w IV 1940. Podczas okupacji mieszkał w Warszawie. Jako inwalida otrzymał koncesję na prowadzenie sklepiku z winami i wódkami na Mariensztacie. Czynny w konspiracji ZWZ/AK. Początkowo działa w BIP, a od 1942 pełnił funkcję z-cy szefa Wydziału Lotnictwa w Oddziale III KG AK. Od IV 1943 zostaje mianowany szefem nowo utworzonego działu operacyjnego w Wydziale Lotnictwa. 11 XI 1943 mianowany płk sł. st. lot. Uczestnik Powstania warszawskiego. Po powstaniu opuścił Warszawę z ludnością cywilną. Po wojnie mieszkał w Bytomiu, gdzie prowadził sklep z zabawkami i materiałami piśmienniczymi. W latach 1945-1947 był wiceprezesem okręgowego Związku Inwalidów Wojennych. W 1950 powrócił do Warszawy. Od VIII 1950 pracuje jako redaktor w Wydawnictwie „Nasza Księgarnia”, potem od VII 1958 redaktor na etacie cywilnym w Wydziale Wydawniczo-Historycznym wojskowego Inspektoratu Lotnictwa. We IX 1964 przechodzi na emeryturę. Jednocześnie od 1956 członek Komisji Historycznej Aeroklubu PRL, a od 1957 członek potem wiceprezes Klubu Seniorów Lotnictwa PRL.
    Autor licznych artykułów poświęconych lotnictwu.
    Zmarł 9 x 1979 w Warszawie. Żonaty z Marią Kurowską.
    Odznaczony VM kl. 5, KW2x, ZKZ, ZKZ z M, KKOOP.
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii/1914-1921/Pruszków 2003; Roczniki oficerskie 1923,924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 19391-945. W-wa 1990; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944. T. 2. W-wa 1987.

     
    Kurowski Tadeusz
    [1900-?],kpt. sł. st. art.[1938]
    Ur. 27 X 1900. Ukończył szkołę średnią. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostaje w wojsku. W okresie 5 VIII1922- 5 VII 1923 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 19 pap na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Po 1934 przeniesiony do Korpusu Oficerów Intendentury. Ukończył kurs dla oficerów intendentury. Awansowany 19 III 1938 do stopnia kpt. sł. st. art. Służył w Szefostwie Intendentury DOK VIII w Toruniu na stanowisku referenta w Samodzielnym Referacie Ogólnym. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 baterii w II dywizjonie 21 pal
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 98 z 02 X 1925; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Roczniki oficerskie 1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Dz. Pers. nr 11 z 18 VI 1930/Urzędowa zmiana daty ur. z 28 XI 1900 na 27 X 1900/

     
    Kurtyka Jan
    [1898-1939], por. rez. piech.
    Ur. 19 V 1898. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919=-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919z ostał przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 5 psp w Przemyślu. W 1933 posiadał przydział do 27 pp w Częstochowie, potem w 73 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Katowice. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 513 plutonu w kompanii CKM pplot.  zmobilizowanej przez. 73 pp. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym swej jednostki. Poległ w walce z wrogiem 23 IX 1939  w m. Podwodów na Lubelszczyźnie.
    Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Kuryś Antoni
    [1907-?], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 16 I 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 73 pp w Katowicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu w 5 kompanii CKM w IV batalionie fortecznym. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu ppanc. w składzie Grupy Fortecznej Obszaru Warownego „Katowice”. Walczył na szlaku bojowym od Śląsk na Lubelszczyznę. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu.
    Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kurzak Józef
    [1914-?], ppor. rez. art.[1938]
    Ur. 7 III 1914. Absolwent gimnazjum. W latach 1935-1936 odbywał służbę wojskową w 3 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii. Praktyki odbywał w 7 pac. W stopniu tytularnego plut. rez. art. przeniesiony do rezerwy. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938. Ewidencyjnie podlegał PKU Pszczyna. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera obserwacyjnego w II dywizjonie 23 pal w składzie 23 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 23 pal w składzie 23 DP.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;L. Szóstek. 23 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997.

     
    Kurzeja Jan Stefan
    [1900-1974], kpt. sł. st. art. [1938]
    Ur. 25 XII 1900. W WP służył jako podoficer zawodowy. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 6 pap w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Służy nadal w 6 pal, gdzie pełni różne funkcje. Ukończył kurs d-ców baterii. Awansowany do stopnia kpt. sl. st. art. 19 III 1938. Od lata 1939 d-ca 8 baterii w III dywizjonie 6 pal. Baterią dowodzi podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczył na szlaku bojowym pułku od Krakowa na Lubelszczyznę. Po kapitulacji pułku w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Krakowie, gdzie zmarł w 1974.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13130
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pabich. Niezapomniane karty. Z dziejów 6 pal. Kraków 1982.

     
    Kurzeja Tadeusz
    [1896-?], mjr sł. st. żand.[1936]
    Ur. 12 I 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. żand. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w V dyonie żandarmerii. Do stopnia kpt. sł. st. żand. awansowany 1 VII 1923. Długoletni oficer 5 dywizjonu żandarmerii wojskowej w Krakowie, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia mjr –a sł. st. żand. 1 I 1936. W latach 1937-1939 pełnił funkcje  I z-cy d-cy 1 dywizjonu żand. w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy żandarmerii w Dowództwie Armii gen. E. Przedrzymirskiego. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym armii.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: ZKZ, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kustroń Józef Rudolf
    [1892-1939], gen. bryg.[1939]
    Ur. 16 X 1892 w Stryju, syn Andrzeja /robotnika kolejowego/ i Magdaleny Fedorykówny. Uczęszczał do gimnazjum klasycznego w Nowym Sączu, gdzie w 1910 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1910 studiował na Wydziale Prawa UJ i w Akademii Handlowej w Krakowie. Od 1910 członek Polowych Drużyn Strzeleckich, a w latach 1912-1914 członek Związku Strzeleckiego. Od VIII 1914 w Legionach Polskich. Służył w IV baonie 2 pp LP, gdzie dowodził plutonem. Mianowany 29 IX 1914 chor. piech. Uczestnik kampanii karpackiej.29 X 1914 ranny w walkach pod Mołotkowem. Mianowany 5 XI 1914 ppor. piech. Od V 1915 dowodzi 8 kompanią 4 pp. Mianowany por. piech. pełnił funkcję adiutanta 4 pp LP. 1 XI 1916 mianowany kpt. piech. W okresie niemieckiego przeszkalania Legionów 4 V 1917 został przydzielony na stanowisko instruktora na kursie wyszkoleniowym nr 4 w Zambrowie. Od 1 VIII 1917 dowodził II baonem 4 pp. Czynny przeciwnik akcji przysięgowej19 VIII 1917 przeprowadził uchwałę o odmowie posłuszeństwa 4 pp LP wobec Komendy Legionów. Od 1 IX 1917 dowodził w zastępstwie 4 pp LP aż do jego rozwiązania. Wcielony 15 IX 1917 do armii austriackiej i przydzielony do formacji marszowych 4 armii we Włodzimierzu Wołyńskim. 15 X 1917 otrzymał przeniesienie do szkoły oficerów rezerwy w Radymnie. Utrzymywał kontakt z b. d-cą 4 pp LP płk B. Roją. W WP od XI 1918. W okresie XI 1918-I 1919 szef Biura Prasowego DOGen. Kraków. Od I 1919-VII 1920 kierownik Wydziału w Oddziale III Sztabu Generalnego. Zweryfikowany w 1921 w stopniu ppłk-a sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od VII-X 1920 w Kontroli Ruchu Kolejowego  i Centralnej Komisji Ewakuacyjnej. Od X 1920 do X 1921 w Oddziale III Sztabu Generalnego. Ukończył kurs informacyjny Oddz. IV SG /20 II-1 III 1921. Od X 1921 d0 16 VIII 1922 był kierownikiem referatu w Wydziale Ogólno-Organizacyjnym Departamentu VII Int. MSWoj. Od 16 VIII 1922 – 11 I 1923 na kursie dowódców baonów w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia Armii w Rembertowie. Od 11 I 1923 do 18 I 1925 był z-cą d-cy 42 pp w Białymstoku. Od I 1925 do I 1930 był d-cą 55 pp w Lesznie Wlk. Mianowany płk sł. st. piech. 1 VII 1925. Podczas przewrotu majowego 1926 opowiedział się po stronie J. Piłsudskiego. 55 pp jako jedyny z 14 DP nie wyruszył na pomoc legalnemu  rządowi w Warszawie. W 1929 ukończył kurs dowódców pułków. Od I 1930 do X 1935 był d-cą piechoty dywizyjnej 16 DP w Grudziądzu. W tym okresie od 10 XI 1931 do 15 VII 1932 ukończył kurs w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych, potem od 12 X 1935 do IX 1939 d-cą 21 DPGór. w Bielsku. Mianowany 19 III 1939 gen. bryg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 21 DPGór. w składzie armii „Kraków”. Ranny w  głowę podczas walki 16 IX 1939 w rejonie wsi Labiedź nie opuścił stanowiska. Poległ 16 IX 1939 w rejonie wsi Koziejówka-Ułazów prowadząc z karabinem w ręku natarcie na pozycje wroga. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Nowym Sączu.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, orderem Polonia Restituta kl. 4, KW4x,ZKZ2x i medalami zagranicznymi. Pośmiertnie odznaczony VM kl. 4.
    Żonaty od 23 X 1916 z Aleksandrą Dagnan, miał z tego związku synów: Stanisława /ur. 18 IV 1918/ Adama/ur.9 VI 1927/ i córkę Krystynę /ur. 14 VI 1922/
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik biograficzny. T. II. W-wa 2006;T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991;W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Kuszewicz Jerzy
    [1909-?], oficer sł. st. art. WP, por.[1935]
    Ur. 23 IV 1909. Ukończył gimnazjum. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 18 pap. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 13 pal w Równem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony z 13 pal do 1 paplot. W latach 1937-1939 d-ca 9 baterii w III dywizjonie 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii I dywizjonu samochodowego art. plot. zmobilizowanym 24 VIII1939 przez 1 paplot. Wraz z dywizjonem zostaje 26 VIII 1939 przydzielony do GO „Śląsk” dla obrony plot. Katowic, a następnie 2 IX 1939 skierowany z baterią w rejon Puław dla obrony przepraw na Wiśle. Wraz z baterią 15 IX 193 z rozkazu gen. L. Piskora wycofuje się w rejon Chełma. Uczestniczy w walkach na Lubelszczyźnie w składzie zorganizowanej 13 Brygady Piechoty.
    Po kapitulacji oddziałów polskich w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.

     
    Kusztra Józef
    [1894-?], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1936]
    Ur. 9 II 1894. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu ppor. dowodził plutonem, potem kompanią w 5 pp Leg. Za okazane męstwo na polu walki został odznaczony VM kl. 5. Do stopnia por. awansowany z starszeństwem od 1 VII 1920. Długoletni oficer 5 pp Leg. w Wilnie, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1929. Z 5 pp Leg. przeniesiony w 1929 do KOP, gdzie był m. i n. d-cą kompanii granicznej. Po ukończeniu kursu dla d-ców batalionu zostaje awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr sł. st. piech. i przeniesiony na stanowisko z-cy I d-cy 1 Morskiego Batalionu Strzelców w Wejherowie. Latem 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy II batalionu 5 pp w Wilnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 5 pp Leg. w składzie 1 DP. Uczestniczy w walkach z Niemcami nad Narwią i Bugiem, potem w bojach pod Kałuszynem oraz na Lubelszczyźnie, gdzie po reorganizacji oddziałów 1 DP dowodzi II batalionem 1 pp Leg.  Walczył pod Antonówką i pod Krasnobrodem gdzie zostaje 25 IX 1939 ranny.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW4x, ZKZ, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; D. Faszcza. 5 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków1994;W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006.
     

    Kuś Stanisław
    [1907-?], por. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 3 V 1907. Ukończył szkolę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 79 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 był d-cą 2 kompanii I batalionu 79 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii w II batalionie 179 pprez. w składzie 50 DPRez. Walczył z Niemcami m. in. na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem od V 1942 w oflagu II D w Gross-Born.
    Dalsze losy n/n.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Kuśmidrowicz Władysław Edmund
    [1899-1967], kpt. sł. st. piech.[1931], w PSZ mjr[1940]
    Ur.24 IX 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1916-1917 był żołnierze Legionów Polskich. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej, potem, polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie 13 VI 1919 – 27 IX 1919 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Klasa 14. Awanswony do stopnia ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 XII 1919 z przydziałem do 25 pp. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 vI 1919. W 1923 był odkomenderowany z 25 pp do PKU Suwałki, następnie w 1924 ponownie w macierzystym 25 pp, gdzie pełni różne funkcje. W 1928 przeniesiony z 25 pp do Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 4 w Łodzi. Przeniesiony z Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 4 do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, gdzie w latach 1929-1931 pełnił funkcję z-cy oficera materiałowego. Awansowany 1 I 1931 do stopnia kpt. sł. st. piech. Przeniesiony z Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty do 29 pp w Kaliszu, gdzie był m. in.   d-cą 5 kompanii w II batalionie. Przeniesiony z dniem 10 IX 1934 z 29 pp do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie na stanowisko instruktora i wykładowcy. Przeniesiony w 1937 do KOP z przydziałem do brygady KOP „Podole” z m. p./ w Czortkowie na stanowisko II oficera sztabu. Uczestnik kampanii wrześniowej w 1939 na stanowisku z-cy kwatermistrza 36 DPRez. Walczył na szlaku bojowym 36 DPRez. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostaje się do Francji, gdzie służył w PSZ. Przydzielony do 3 p. gren. 3 V 940 mianowany mjr-em sł. st. piech. w kampanii francuskiej w Vi 1940 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 1I batalionu 3 p. gren. W skaldzie 1 DGren.  oraz kampanii francuskiej w VI 1940 na stanowisku z-cy d-cy I batalionu 3 pgren. Po zakończeniu walk przebija się z częścią baonu do Szwajcarii, gdzie został internowany. Był m. in. d-cą obozu oficerskiego.  Internowany w Szwajcarii. D-ca obozu oficerskiego. Po wojnie w Wlk. Brytanii. Służba w PSZ. Po demobilizacji mieszkał w Londynie. Aktywny w ruchu kombatanckim.
    Odznaczony: KN, KW4x,SKZ, Croix de Guerre.
    Zmarł 26 VI 1967 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Gunnerbury w Londynie.
    Żona Jadwiga Kuśmidrowicz /19o9-12 I 1985/
    Urzędowo w 1932 zmienił datę ur. z 23 IX 1898 na 24 IX 1899 orzz imię Władysław na Ładysław Edmund.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu., Kraków 1995; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939.W-warszawa 2004; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; J. Smoliński. 3 Pułk Grenadierów Śląskich. Pruszków 1995; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934.

     
    Kuta Józef 
    [1894-+?], ppłk dypl. sł. st. piech. [1938]
    Ur. 16 I 1894. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 54 pp, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony w 1927  z 54 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1929-1931 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Do stopnia mjr-a sł. st. awansowany 1 I 1930. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu mjr dypl. sł. st. piech. zostaje z dniem 1 IX 1931 przydzielony do Brygady KOP „Wilno” na stanowisko szefa sztabu. Do stopni ppłka-a dypl. sł. st. piech. awansowany 19 III1938. W latach 1938-1939 pełnił funkcję szefa sztabu 23 DP w Katowicach. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 23 DP w ramach armii „Kraków” od Śląska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Odznaczony: KW2x, ZKZ
    Dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1923,1924.1928,1932; Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Kutyba Józef Feliks
    [1899-1940], ppłk sł. st. piech. [1939], pośm. płk [2007]/Katyń/
    Ur. 09 II 1899 w Krakowie, syn Jana i Marii z Gomółków. Uczęszczał do szkoły realnej w Krakowie. W latach szkolnych związał się z ruchem niepodległościowym, działał aktywnie w Drużynie Skautowej. Po wybuchu I wojny światowej w VIII 1914 uciekł z domu i wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 2 kompanii I baonu 2 pp LP, potem w 3 pp LP. W szeregach 3 pp LP odbył całą kampanię karpacką, bukowińską, besarabską i wołyńską. Mianowany sierż. piech. W czasie walk wykazał się odwagą i męstwem. Odznaczony VM kl. 5.Po kryzysie przysięgowym w Legionach od VIII 1917 służy w Polskim Korpusie Posiłkowym. Był słuchaczem austriackiej szkoły oficerskiej w Czahorze k. Czerniowiec na Bukowinie. Podczas przejścia II Brygady przez front pod Rarańczą w nocy z 14/15 II 1918 został ujęty  15 II 1918 przez Austriaków i internowany w Szaldobos, potem w Huszt na Węgrzech. Skierowany w VI 1918 na front włoski uciekł do Warszawy, gdzie się ukrywa. Następnie działa w POW. W XI 1918 bierze udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. Od Xi 1918 służy w WP. Przydzielony do Baonu Garnizonu Warszawskiego w I 1919 zostaje skierowany na front wojny polsko-ukraińskiej. Walczył pod Bełżcem i Zuzelą. Wyróżnił się w walkach odwagą i męstwem. W czasie walk w II 1919 ranny przebywał w szpitalu w Zamościu i Krakowie, skąd uciekł i w VII 1920 i w Warszawie wstępuje do 36 pp. Z powodu nie zagojonych ran przydzielony do batalionu zapasowego. Mianowany 1 VII 1919 pp0r. piech. W XI 1919 w składzie 36 pp wyjechał na front wojny polsko-bolszewickiej. W walkach dowodził m. in. kompanią. Do stopnia por. mianowany z starszeństwem od 1 IV 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 36 pp. 1 VII 1923 mianowany kpt. sł. st. piech. Dowodził w 36 pp m. in. kompanią. Skierowany w 1923 na stanowisko instruktora i wykładowcy w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 1 w Ostrowi-Komorowie, a w 1924 do Baonu Manewrowego w Rembertowie, gdzie był m. in. kierownikiem plutonów szkolnych  i dowódca kompanii. W 1927 przeniesiony do 3 psp w Bielsku, gdzie pełnił m. in. funkcję d-cy kompanii szkolnej potem adiutanta pułku. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1932. W 1932 mianowany          k-dtem Obwodowym PW przy 3 psp. W VI 1934 przeniesiony z 3 psp do 35 pp na stanowisko d-cy batalionu. W 1935 przesunięty z funkcji d-cy batalionu na stanowisko kwatermistrza 35 pp. W 1937 przeniesiony z 35 pp do 16 pp na stanowisko d-cy batalionu, potem do 50 pp w Kowlu na stanowisko I z-cy d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. s t. piech. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy odcinka zorganizowanej Grupie „Włodzimierz” dowodzonej przez gen. K. Sawickiego. Walczył w obronie Włodzimierza, później nad Bugiem. Po sowieckiej agresji na Polskę 17 IX 1939 przebywał we Włodzimierzu. 20 IX 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Przewieziony do obozu w Kozielsku. Zamordowany 9 IV 1940 przez funkcj,. NKWD w Lesie Katyńskim.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 7393, KN, KW4x, SKZ, Medalem za Wojnę 1918-1921.
    Żonaty od 1922 z Józefą Skoczek , miał syna Jana /ur. 1922/ i córkę Halinę /ur. 1928/.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000; B. Szwedo. Biogram J. K. /w:/MSBUDN 1939-1956. T. 13. Kraków 2008

     
    Kutrzeba Tadeusz
    / gen. dyw./
    Nota biograficzna w pracy „Obrona Warszawy i Modlina/

     
    Kuza Alojzy Stanisław
    [1905-1989], por. sł. st. piech.[1934], w PSZ mjr
    Ur. 6 V 1905. Absolwent gimnazjum. W okresie od 1 IX 1927 do 30 VI 1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W Latach1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 5 psp w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 był d-cą 6 kompanii w II batalionie 5 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Podczas walk był ranny. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Węgry, potem przez Jugosławię do Francji, gdzie wstępuje do Wojska Polskiego. Służył na stanowisku d-cy plutonu rozpoznawczego w III batalionie 1 p. gren. 1 DGren. Awansowany 3 V 1940 do stopnia kpt. sł. st. piech. Uczestnik kampanii francuskiej w VI 194o. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej, skąd udało mu się zbiec i przedostać do Hiszpanii. Aresztowany przez policję hiszpańska był więziony w obozie w Mirandzie, skąd w V 1943 zbiegł i przez Gibraltar dotarł do Wlk. Brytanii i tam służy w PSZ. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. Po wojnie zdemobilizowany zamieszkał na stałe w Wlk. Brytanii.
    Zmarł w Londynie 18 IV 1989. Pochowany na cmentarzu Streatham Park.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr o8920
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; J. Smoliński. 1 Pułk Grenadierów Warszawy. Pruszków 1995; W. Moś. 5 Pułk Strzelców Podhalańskich. Prusków 1996; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001

     
    Kuziak Marian Tadeusz Ferdynand
    [1913-po 1970], ppor. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 26 XII 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem, odbywał praktyki w pułku kawalerii. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 3 p. uł. w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 dowodził plutonem w 1 szwadronie oraz jednocześnie d-ca plutonu kolarzy 3 p. uł. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 3 p. uł. od Śląska na Lubelszczyznę, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Żywcu i pracował jako nauczyciel szkół średnich w Żywcu. Od 1956 sprawował opiekę nad drużyną harcerską.
    Nie żyje. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Żywcu.
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989.

     
    Kuziel Piotr Aleksander
    [1910-?],por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 10 XI 1910 w Mszanie Dolnej. Absolwent gimnazjum. W latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933z przydziałem do 23 pp we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 służył w KOP z przydziałem do Baonu KOP „Wilejka”, gdzie dowodził plutonem w 1 kompanii szkolnej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii w II batalionie 2 pp KOP /Wilejka/ w składzie 1 Brygady Górskiej KOP. Wlczył z wrogiem na szlaku bojowym 2 pp KOP. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie dostał się do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w latach 1939-1945. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kuzio Rudolf  Stnisław
    [1895-1940], kpt. mar. w st. sp., pośm. komandor ppor. /2007]
    Ur. 30 X 1895 w Smolnicy woj. lwowskie, syn Piotra i Marii z Sorbów. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany por. mar. 1 VI 1920. Po wojnie służył w dowództwie Flotylli Wiślanej, potem przeniesiony do Flotylli Pińskiej. Był m. in. d-cą ORP „Hetman Chodkiewicz”.  Awansowany do stopnia kpt. mar. 1 I 1930. Przeniesiony w 1931 z Flotylli Pińskiej do Szkoły Specjalistów Rzecznych, gdzie w okresie od 26 X 1931 do 10 V 1932 był k-dtem Szkoły. Od 1933 w stanie spoczynku. Przeniesiony do Grupy Oficerów Rzeczno-Brzegowych w stanie spoczynku. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W 1939 zmobilizowany do Flotylli Pińskiej, dowodził ORP „Generał Szeptycki”, potem d-ca kompanii specjalistów. Dostał się po 17 IX 1939 do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Odznaczony: OH „Orlęta” i Gwiazdą Przemyśla
    Żonaty z Bolesławą z Kazimorów.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany komandorem ppor./mjr/ mar.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerski rezerw 1934; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Rocznik oficerski Rezerw 1934 J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Kuźba Kazimierz
    [1910-1980], kadet, por. sł. st. sap.[1938], w PSZ kpt.
    Ur. 22 XII 1910. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1932 zdał maturę. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W latach 1934-1935 przebywał na kursie aplikacyjnym. W 1935 promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 X 1934 z przydziałem do 6 batalionu saperów. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1937-1939 był d-cą kompanii gospodarczej 6 batalionu saperów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kolumny saperskiej w składzie załogi twierdzy brzeskiej, potem walczy na Lubelszczyźnie w składzie grupy płk-a W. Filipkowskiego. Walczył z sowietami. Po kapitulacji grupy 12X 1939 znalazł się w niewoli sowieckiej. Był więziony w łagrach. Od 1942 służba w Armii Polskiej w ZSRR, którą się ewakuował na Bliski Wschód. Po reorganizacji od 1943 w II Korpusie Polskim gen. W. Andersa. Był oficerem 1o batalionu saperów. Awansowany do stopnia kpt. sl. st. sap. Uczestnik kampanii włoskiej w 1944. Walczył pod Monte Cassino, gdzie 12 V 1944 zostaje ciężko ranny. Następnie na leczeniu szpitalnym. Ewakuowany do Wlk. Brytanii, gdzie zamieszkał na stałe.
    Zmarł w Londynie o1 IV 1980. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Zmarł 01 IV 1980 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM nr 11375, KW
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001.

     
    Kuźma Bartłomiej
    [1915-?], ppor. sł. st. kaw.[1938], w PSZ por./rtm.
    Ur. 10 IX 1915 w Karskich pow. Sokołów Podlaski, syn Stefana i Marii  z Poznańskich. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Mołożewie. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Siedlcach z 29 V 1935. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 9 psk w Grajewie. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu w 1 szwadronie 9 psk. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 szwadronu 9 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 9 psk m. in. pod Kockiem. Od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VIIA w Murnau, skąd został uwolniony 29 IV 1945. Od V 1945 służy w II Korpusie Polskim we Włoszech, z przydziałem do Pułku Ułanów Karpackich. W IX 1946 ewakuowany z Włoch do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1946 zamieszkał na stałe w m. Grimsby w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: VM nr 12620, KW, SKZ
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; G. Łukowski. Kawalerowie VM 1792-1945. T III/1939/cz. I. Koszalin 1997

     
    Kuźmiński Antoni
    [1912-?], por. sł. st. art.[1939]
    Ur. 16 V 1912. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 11 VIII 1932 do 23 VI 1933 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 3 dak na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 19328-1939 d-ca plutonu w 2 baterii 3 dak w Podbrodziu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 3 dak w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 3 dak.  11 IX 1939 z baterią dołączył do grupy obrony przepraw przez Wisłę w rejonie  Maciejowic, później na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kuźmiński Tadeusz
    [1895-1953], mjr sł. st. kaw.[1932]
    Ur. 17 IX 1895. Absolwent szkoły średniej z maturą. W latach 1915-1917 żołnierz Legionów Polskich. Służył w 2 p. uł. Odbył kampanię legionową. W WP od XI 1918 w szeregach 2 p. uł. przemianowanym w XI 1918 na 2 p. szwol. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Dekretem L 24 3 z 10 I 1921 minowany z dniem 1 XI 1920 ppor. kaw. z przydziałem do 2 p. szwol.  Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 2 p. szwol. 17 XII 1924 awansowany do stopnia rtm., sł. st. kaw. z starszeństwem od 15 VIII 1924dowodził m. in. szwadronem. W 1931 przeniesiony z 2 p. szwol.  do Inspektoratu Armii D. Konarzewskiego na stanowisko oficera ordynansowego. Do stopnia mjr-a sł. st. kaw. awansowany 1 I 1932. Przeniesiony latem 1932 z GISZ do 22 p. uł. w na stanowisko kwatermistrza, a w końcu 1932 do 17 p. uł. w Lesznie na stanowisko kwatermistrza. Przeniesiony w 1934 z 17 p. uł.  do 8 psk w Chełmnie na stanowisko kwatermistrza. W 1938 przeniesiony do 5 batalionu panc. w Krakowie i przekazany do dyspozycji d-cy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym brygady. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1939 wstępuje do PSZ. Po demobilizacji mieszkał w Wlk. Brytanii
    Zmarł 2 I 1953 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Hampstead Cementary
    Odznaczony: KN, KW2x, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 4 z 29 I 1921; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-
    Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Kuźniak Henryk
    [1913-?], ppor. rez. piech. [1938]
    Ur. 15 I 1913. Absolwent gimnazjum. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 2 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy w Zambrowie. Praktyki odbywał w 11 pp. Po odbyciu praktyk przeniesiony do rezerwy. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awanswony do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 11 pp w Tarnowskich Górach. Ewidencyjnie podlegał PKU Będzin. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy I batalionu 11 pp mjr-a St. Dardzińskiego w składzie 23 DP. Walczył na szlaku bojowym 11 pp od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Kuźniar Eugeniusz Władysław
    [1913-?], ppor. rez. art.[1936]
    Ur. 12 II 1913. Absolwent gimnazjum. W okresie 18 IX 1933- 29 VI1934 odbywał służbę wojskową w szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 22 pal w Przemyślu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 22 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Rzeszów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 8 baterii, dywizjonie od 3 IX 1939 d-ca 8 baterii w III dywizjonie 21 pal w składzie 21 DPGór. Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 21 pal.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Kuźniewicz Marian Jerzy
    [1904-1982], kadet, kpt. sł. st. piech.[1938], w PSZ mjr
    Ur. 23 IV 1904. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. Jako kadet walczył ochotniczo w obronie Lwowa, potem w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. Był dwukrotnie ranny. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziłęm do 52 pp w Złoczowie na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W latach 1933-1936 w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie był oficerem wychowawcą w kompanii kpt. R. Herolda. W 1937 przeniesiony ponownie do 52 pp. Awansowany 19 III 1938 do stopnia kpt. sł. st. piech. W latach 1937-1939 był d-ca 9 kompanii w III batalionie 52 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 9 kompanią III batalionu 52 pp w składzie 12 DP. Brał udział w walkach pod iłża 8-9 IX 1939, potem przebił się na wschodni tereny pod okupacje sowiecką, skąd udało mu się przedostać do Francji i tam służył w PSZ. Podczas kampanii francuskiej w Vi 1940 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy II batalionu w 4 psp 2 Dywizji Strzelców Pieszych gen. B. Prugar-Ketlinga. Po zakończeniu działań zostaje internowany w Szwajcarii, skąd w 1942 uciekł i przez Marsylię przedostaje się do Gibraltaru, potem do PSZ w Wlk. Brytanii, a następnie skierowany do Armii Polskiej na Bliskim Wschodzie, gdzie został d-cą dywizjonu w 5 pułku art. przeciwpancernej II Korpusu Polskiego. W 1944-1945 bierze udział w kampanii włoskiej. Walczył pod Monte Cassino, Anconą i Bolonią. W czasie walk był kilkakrotnie ranny. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. Po demobilizacji w Wlk. Brytanii, potem w kraju. Brał udział w 1979 w I Światowym Zjeździe Kadetów w Rawiczu.
    Zmarł 12 IX 1982 w Wrocławiu. Pochowany na Cmentarzu Grabiszyńskim w Wrocławiu.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW x.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001 Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Künstler Stanisław
    [1892-1971], dr płk dypl. sł. st. art. [1932], gen. bryg. [1964]
    Ur. 02 V 1892 w Józefowie woj. krakowskie, syn Jana i Elżbiety z Wedekerów. Absolwent wyższej szkoły realnej. Studiował na Wydziale Filozoficznym i Prawnym Uniwersytetu Lwowskiego. Od 1912 członek PDS. W VIII 1914 wstępuje do Legionów. Początkowo służył w IV batalionie 2 pp LP, potem przeniesiony do art. Służył jako ogniomistrz w 5 baterii 1 part. LP. 20 VI 1915 mianowany ppor. art. służył w 4 baterii 1 part. Uczestnik kampanii wojennej I Brygady Legionów. Po kryzysie przysięgowym w Legionach od IX 1917 służy w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy. Następnie do XI 1918 działa w POW we Lwowie. Awansowany do stopnia por. Od XI 1918 w WP. Awansowany do stopnia kpt. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od 1 XII -13 XII 1919 na kursie w centrum Studió Artyleryjskich Artylerii w Warszawie. Od XII 1919 dowodził baterią, potem dyonem 2 pap, a od I 1920 do 17 IV 1920 przebywał na wojennym kursie Szkoły Sztabu Generalnego. Po przerwaniu kursu służył jako adiutant dywizji, potem instruktor szkoły podoficerskiej, a następnie w Oddziale III Naczelnego Dowództwa na stanowisku kierownika referatu i szef sekcji Wschód. Od 2 I 1921 do IX 1921 ponownie słuchacz na kursie Szkoły Sztabu Generalnego. Zweryfikowany w stopniu mjr-a SG sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po ukończeniu szkoły od X 1921 do X 1923 pełnił funkcję szefa sztabu 5 DP. W 1922 ukończył studia cywilne na Uniwersytecie Lwowskim uzyskując doktorat. Od X 1923 do X 1927 stał na czele samodzielnego referatu traktatowego Ligi Narodów w Oddziale II Sztabu Generalnego. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia ppłk-a SG sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Od X 1927 do 15 III 1929 pełnił funkcję z-cy d-cy 1 pac, potem od 15 III 1929 do 20 VI 1931 dowodził 1 pac. Przeniesiony z dniem 21 VI 1931 do inspektoratu armii we Lwowie na stanowisko I oficera sztabu. Awansowany 1 I 1932 do stopnia płk-a dypl. sł. st. art. Od III 1937 do VIII 1938 pełnił funkcję oficera do zleceń II wiceministra Swój. gen. A. Litwinowicza. Od VIII 1938 dowodzi 3 Grupą Artylerii. W VIII 1939 obejmuj dowozowo artylerii odwodowej Armii „Prusy”. Od 11-23 IX 1939 dowodził artylerią Frontu Północnego. Brał udział w walkach w rejonie Piotrkowi Tryb. i na Lubelszczyźnie. Po rozwiązaniu frontu przedzierał się na Węgry. Ujęty przez Sowietów był więziony w obozie w Putywlu, potem w Kozielsku. Po likwidacji obozu w Kozielsku przewieziony do obozu w Pawliszczew Borze, a potem w VI 1940 do obozu w Griazowcu. Od 10 X 1940 przewieziony do Moskwy i osadzony na Butyrkach, potem na Łubiance. W związku z deklaracją współpracy z władzami sowieckimi przewieziony 31 X 1940 do Małachówki k. Moskwy. Po podpisaniu w VIII 1941 umowy Majski-Sikorski został zwolniony. Od X 1941 do X 1942 był d-cą artylerii armii Polskiej w ZSRR. Następnie do X 1943 zajmował stanowisko oficera łącznikowego przy dowództwie brytyjskim w Persji-Iraku. Od X 1943 do III 1944 był z-cą szefa sztabu Armii polskiej na Wschodzie, po czym do IV 1945 był szefem sztabu Jednostek Wojska na Środkowym Wschodzie. Następnie do VII 1947 dowodził Jednostkami Terytorialnymi w Egipcie. Po demobilizacji w 194 osiedlił się na stałe w Wlk. Brytanii.  Z dniem 1 I 1964 mianowany przez Naczelnego Wodza WP gen. W. Andersa gen. bryg.
    Zmarł w Londynie 04 I 1971.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, PR 4 kl., KW2x,ZKZ z M
    Żonaty od 1929 z Ewą Alicją Wolfdorf.
    W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słowik biograficzny. T. II. W-wa 2006;Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków2003; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; T. Kryska- Karski- St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991.

     
    Kwaliaszwili Michał
    [1901-1981], rtm. kaw. kontraktowy,  [1938], oficer ZWZ/AK ps. „Bohu 2”, „Michał Czarny”,   mjr [1943],  ppłk rez. [1973]
    Ur. 7 VII 1901 w Gori /Gruzja/syn Wano. Od 1920 służył w wojsku gruzińskim. Ewakuowany z szkoła podchorążych w 1921 do Turcji, potem w Polsce. Od 04 VIII 1921 – 07 VII 1922 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, potem od XI 1922 do X 1923 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu, a następnie od X 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. kaw. 1 VII 1925 z przydziałem do 17 p. ułanów w Lesznie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Wieloletni oficer 17 p. uł. w Lesznie. Ukończył kurs dla dowódców szwadronów w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Awansowany do stopnia rtm. kaw. 19 III 1938. W latach 1938-1939 był z-cą dowódcy szwadronu zapasowego 15 p. uł. 1939.
    W VIII 1939 dowodzi szwadronem marszowym 15 p. uł. z którym został skierowany do Ośrodka Zapasowego Wielkopolskiej Brygady Kawalerii w Kraśniku. W kampanii wrześniowej 1939 walczył na Lubelszczyźnie jako d-ca szwadronu zapasowego 15 p. uł. w składzie kawalerii Grupy „Dubno”. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. 30 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w 1940 w oflagu II C w Woldenbergu, skąd został przewieziony do obozu w Luckenwalde, w VIII 1940 przewieziony do obozu w Ostrzeszowie skąd został wkrótce zwolniony jako obcokrajowiec. Po zwolnieniu z obozu powrócił do Poznania. Utworzył firmę przewozową. Utrzymywał kontakty konspiracyjne. Od I 1941 podczas pobytu w Warszawie został zaprzysiężony do ZWZ z przydziałem do Wydziału Broni Szybkich KG ZWZ/AK, oficer do zleceń specjalnych płk kaw. T. Komorowskiego, a od 1943 oficer do zleceń z siedzibą w Poznaniu. Zajmował się m. in. działalnością wywiadowczą. Awansowany 11 XI 1943 do stopnia mjr-a kaw. W II 1944 aresztowany przez gestapo, więziony w Domu Żołnierza, w Forcie VII w Poznaniu i obozie w Żabikowie. Zwolniony w III 1944. z względów bezpieczeństwa zawiesił działalność konspiracyjną. W VI 1944 ponownie nawiązuje kontakty konspiracyjne w Warszawie, które został zerwane po wybuchu powstania w Warszawie w VIII 1944. Od II 1945 w stopniu mjr-a służy w WP, gdzie pełni funkcję z-cy d-cy jednego z pułków ds. liniowych. Aresztowany 05 IV 1945 w Poznaniu przez funkcj. sowieckiego „Śmiersza” 1 Frontu Białoruskiego. Więziony w sowieckim więzieniu we Frankfurcie nad Odrą. Sądzony w Frankfurcie przez Trybunał Wojenny Grupy Wojsk Okupacyjnych w Niemczech. Skazany 27 VII 1945 na karę 10 lat pozbawienia wolności z art. 58-2 kk RFSRR /Udział w powstaniu zbrojnym/. Przewieziony 21 X 1945 z więzienia w Frankfurcie do Intłagu. Aresztowany ponownie w łagrze został skazany 28 XII 1948 przez Specjalny Sąd Obozowy Intyńskiego ITŁ z art. 58-10, cz. I  KK RFSRR na karę 8 lat pozbawienia wolności z pochłonięciem nie odbytej części kary z poprzedniego wyroku oraz pozbawienie praw na lat 5.  / za kontrrewolucyjną propagandę i agitację. Zwolniony z łagru 23 VI 1955 i skierowany na zesłanie do Inty. Repatriowany do Polski w 1956. Do Poznania powrócił we IX 1956. Przyznano mu wówczas polskie obywatelstwo. Od 1958 pracuje w Centrali Handlowo-Technicznej w Poznaniu, potem przyjęty do służby w LWP. Od 1962 był kustoszem Muzeum Wojskowego w Poznaniu. W 1973 awansowany do stopnia ppłk-a rez.
    Zmarł w Poznaniu 6 VII 1981. Pochowany na cmentarzu przy ul. Wojciechowskiego.
    Żonaty. Troje dzieci.
    Zarys Dziejów Szkół Kawalerii Polskiej. Roczniki SPK. Londyn; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W konspiracji wielkopolskiej 1939-1945. /red. /Z. Szymankiewicz/Poznań 1993; Więźniowie łagrów w rejonie Workuty. Cz. II.  W-wa 2001

     
    Kwapiszewski Michał Konstanty
    [1900-?], por. rez. kaw.[1939]
    Ur. 28 VI 1900. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał Szkole Podchorążych Rezerwy Nr 1 w Suwałkach przy 2 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 I 1928 z przydziałem do 3 p. szwol. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 19 III 1939 do stopnia por. rez. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w na stanowisku d-cy plutonu w 3 szwadronie 11 p. uł. Walczył na szlaku bojowym 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Kwaśniewicz Kazimierz
    [1899-?], mjr sł. st. art.[1936]
    Ur. 14 V 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył m. in. w Okręgowych Zakładach Gospodarczych Nr VIII, skąd w 1923 został przeniesiony do 4 pap. Z dniem 1 IV 1924 skierowany na 10 miesięczny kurs młodszych oficerów artylerii w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu przydzielony do 4 pap w Inowrocławiu. Awansowany 1 VII 1927 do stopnia kpt. sł. st. art. Z dniem 2 IV 1932 odkomenderowany z DOK VII na 5 miesięczny kurs udoskonalający oficerów art. w Szkole Strzelania Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu powraca do DOK VII, skąd zostaje przeniesiony z dniem 15 VII 1933 do 28 pal na stanowisko d-cy baterii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1936. Mianowany w 1936 d-cą dywizjonu w 28 pal. W latach 1937-1939 pełnił funkcję kwatermistrza i II z-cy d-cy 28 pal w Zajezierzu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy nadwyżek 28 pal.  Walczył z wrogiem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW2x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924, 1928, 1932; Dz. Pers. Nr 31 z 28 III 1924; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939., Kraków 2006; A. M. Przybyszewski. 28 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 2002.

     
    Kwiatkiewicz Euzebiusz
    [1916-?], ppor. sł. st. art.[1939]
    Ur. w 1916. Ukończył szkołę średnią. W latach 1936-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1937-1939 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Absolwent tzw. XVI promocji wojennej. Mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VIII 1939 rozkazem NW WP z 13 IX 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera obserwacyjnego w III dywizjonie 6 pal w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 6 pal. Po kapitulacji polskich oddziałów od 20 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem od V 1942 w II D w Gross-Born.
    Dalsze losy n/n
    J. Pabich. Niezapomniane karty. Z dziejów 6 pal. Kraków 1982.

     
    Kwiatkowski Jerzy Józef
    [1898-?], por. rez. art. [1939]
    Ur. 23 II 1898. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu, gdzie przebywał w okresie od 01 XII 1919 do 15 VI 1920. W stopniu podch. art. sł. st. art. przydzielony do 19 pap. Dekretem NW WP L.2425 z 9 XI 1920 mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 XI 1920. Po zakończeniu wojny zweryfikowany w stopniu ppor. art. z starszeństwem od 1 VII 1920 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 28 pap w Zajezierzu. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany 19 III 1939 do stopnia por. rez. art. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 81 dal w składzie 39 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków 2003; Dz. Pers. Nr 46 z 1 XII 1920; Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 193; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.

     
    Kwiatkowski Józef
    [1902-?], por. sł. st. kaw.[1932]
    Ur. 15 III 1902. służbę wojskową odbywał w latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Rezerwy  Kawalerii Nr przy 5 p. uł. w Ostrołęce. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 11 p. uł. w Ciechanowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Długoletni oficer 11 p. uł. W latach 1937-1939 pełnił funkcję d-cy 3 szwadronu w 11 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 szwadronu 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym pułku od Ciechanowa na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kwiatkowski Tadeusz
    [1906-?], mgr ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 1 VIII 1906. Absolwent gimnazjum, potem ukończył studia wyższe uzyskując dyplom magistra. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 2 kompanii CKM w II batalionie 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 7 pp Leg.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2006

     
    Kwiatkowski Tadeusz Jan
    [1898-+?], mjr sł. st. piech.[1938]
    Ur. 23 VI 1898. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 12 pp. W 1926 przeniesiony z 12 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu, potem kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. Przeniesiony w 1933 z KOP do 75 pp, gdzie dowodził m. in. kompanią. Awansowany 19 III 1938 do stopnia mjr-a sł. st. piech. W latach 1938-1939 był d-cą Rybnickiego Baonu ON i k-dtem Obwodowym 175  Obwodu PW przy 75 pp z m. p. w Rybniku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 203 pp rez. /z 54 baonu ON „Rybnik”/. Po rozbiciu baonu podczas walk obronnych w Rybniku z reszta baonu dołączył do 201 pp rez. i walczył z Niemcami na szlaku bojowym 201 pp rez. w składzie 55 DPRez.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Kwiatkowski Wojciech Jan
    [1912-?], ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 22 III 1912. Absolwent gimnazjum. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 16 X 1936 z przydziałem do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu 3 kompanii I batalionu 8 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w kompanii ppanc. 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 8 pp Leg.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 15 X 1936;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.

     
    Kwiatkowski Zdzisław
    [1915+po 1980],ppor. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. w 1915.W latach 1936-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem na praktykach w pułku kawalerii. W latach 1937-1939 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 11 p. uł. na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie CKM. Mianowany ppor. sł. st. kaw. rozkazem NW WP z 13 iX 1939 z starszeństwem od 1 VIII 1939. Walczył na szlaku bojowym pułku m. in. na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po wojnie służył w PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji w 1947 wyjechał do Argentyny, gdzie osiadł na stałe. Zmarł na początku lat osiemdziesiątych w Argentynie.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989.

     
    Kwiatkowski Zygmunt
    [1904-1994], kpt. sł. st. art.[1937], w PSZ mjr
    Ur. 12 VI 1904. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. Jako kadet brał ochotniczo udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 w szeregach 1 kompanii 233 pp. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 1 pap w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Długoletni oficer 1 pal, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W okresie 1938-1939 d-ca szkoły podoficerskiej 1 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii I dywizjonu 1 pal w składzie 1 DP Leg. Walczył nad Narwią, potem na Lubelszczyźnie m. in. pod Tarnawatką, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Uwolniony z niewoli 29 IV 1945. Od Vi 1945 służy w II Korpusie Polskim w e Włoszech. Ewakuowany z oddziałami II KP do Wlk. Brytanii w IX 1946. W latach 1947-1949 służył w Polskim korpusie Przysposobienia i rozmieszczenia w Wlk. Brytanii. W stopniu mjr-a służył po 1949 w Oddziałach Wartowniczych w Niemczech. W 1957 wyemigrował do Stanów Zjednoczonych i zamieszkał w Chicago.
    Zmarł 15 I 1994 w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927 J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000:Rocznik oficerski 1928, 1932;R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1995.

     
    Kwiecień Wacław
    [1906-1939],ppor. rez. sap.[1933]
    Ur. 29 I 1906. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. sap. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 2 batalionu saperów. Ewidencyjnie podlegał PKU Radom. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach na Lubelszczyźnie. Ciężko ranny przebywał w szpitalu w Tomaszowie Lub., gdzie w wyniku odniesionych obrażeń zmarł 29 IX 1939.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lub.
    Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Kwieciński Józef Karol
    [1900-1939], rtm. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 5 VII 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Mianowany ppor. sł. st. kaw. w 1920. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 XI 1920.Służył w 7 psk. Przeniesiony  w 1929 z 7 psk do 27 p. uł. w Nieświeżu. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca 3 szwadronu 27 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 szwadronu 27 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym pułku. Poległ 25 IX 1939 w szarży na niemiecki batalion piechoty pod Morańcami.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Kwieciński Wincenty Jerzy
    [1916-1984], ppor. sł. st. art.[1937], w ZWZ/AK/DSZ/WiN, por. [1943],kpt. [1944]mjr [ 1 I1945], ppłk [ 1 VIII  1945], ps. „D-3”, „Głóg”, „I-1”, „J-1”,„Jur”, „Krzemień”, „Lotny”, „Mańkut”, „Proboszcz”, „S-1”, „VT”, „Witek”, vel Witold Kamiński, vel Stanisław Trzeciak
    Ur. 24 XII 1916 w Słowiańsku gubernia charkowska, syn Włodzimierza i Stanisławy z d. Jass. W 1918 powrócił z rodzicami do kraju. Od 1926 uczył się w gimnazjum w Sandomierzu, a od 1930 w Korpusie Kadetów nr 1 we Lwowie, gdzie w 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Szkołę ukończył jako prymus. Promowany do stopnia ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem wybranym przez siebie do 6 pal w Krakowie. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu w pułkowej szkole podoficerskiej. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 baterii /najmłodszy d-ca baterii w WP/w III dywizjonie 6 pal w składzie 6 DP. Podczas walk 16 IX 1939 został ciężko ranny w walkach w rejonie Aleksandrowi Lub. Leczył się w szpitalach w Krasnobrodzie, Biłgoraju i Zamościu. Zwolniony z szpitala przez Niemców 26 IV 1940 jako inwalida. Po wyleczeniu ran w okresie V-VI 1940 prowadzi działalność konspiracyjną w ZWZ w referacie łączności w sztabie Komendy obwodu ZWZ Opatów. Zagrożony aresztowaniem przenosi się do Warszawy, gdzie działa w strukturach kontrwywiadu Wydziału II Komendy Okręgu Warszawa-Miasto ZWZ/AK. Od X 1942 pełnił funkcję z-cy szefa kontrwywiadu Wydziału II K-dy Okręgu Warszawa AK – por. B. Kozubowskiego,  po jego aresztowaniu od I 1943 – III 1944 pełnił jako p. o. funkcje szefa, potem od 12 VI 1944 mianowany szefem kontrwywiadu Wydziału II K-dy AK Warszawa. Funkcję pełnił także w okresie Powstania warszawskiego. 7 X 1944 wydostał się z Warszawy, a następnie kontynuuje działalność konspiracyjna. Mianowany oficerem d specjalnych poruczeń gen. L. Okulickiego d-cy AK. Mianowany kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 X 1944. Rozkazem KG AK zostaje mianowany mjr sł. st. z starszeństwem od 1 I 1945. Po rozwiązaniu AK od I 1945 pełni funkcję szefa Wydziału Informacji Obszaru centralnego „NIE” z siedzibą w Częstochowie. Po utworzeniu DSZ na Kraj IV 1945 pełni funkcję szefa Wydziału Informacji Obszaru Centralnego DSZ. 1 VIII 1945 mianowany ppłk sł. st. Po aresztowaniu płk J. Mazurkiewicza w VIII 1945 obejmuje funkcję z-cy ppłk-a J. Rybickiego k-dta Obszaru Centralnego DSZ na Kraj. Po rozwiązaniu w VIII 1945 DSZ na Kraj od IX 1945 kontynuuje działalność konspiracyjną w utworzonej we IX 1945 organizacji WiN na stanowisku z-cy prezesa Obszaru Centralnego WiN J. Rybickiego, a po jego aresztowaniu przez UB od XII 1945 prezes obszaru. We IX 1946 z ramienia WiN wszedł w skład utworzonego Komitetu Porozumiewawczego Organizacji Polski Podziemnej. Od X 1946 pełnił funkcję prezesa ZG Zrzeszenia WiN. Zatrzymany prze funkcj. UB 5 I 1947 w Warszawie i uwięziony. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała WPR Warszawa. Wyrokiem WSR Warszawa 27 XII 1947 sygn. Akt Sr 1476/47 został na łączną karę dożywotniego więzienia oraz kary dodatkowe utratę praw publicznych i obywatelskich na zawsze i przepadek mienia na rzecz Skarbu Państwa. Był sądzony przez WSR w składzie: ppłk Franciszek Szeliński- przewodniczący. Mjr Bolesław Libicki i mjr Ignacy Markiewicz – sędziowie. Więziony na Mokotowie, w Rawiczu, potem od XII 1953 w CWK Wronki, skąd został wywieziony do więzienia w Strzelcach Opolskich. Na podstawie amnestii z 26 IV 1956 złagodzono mu karę do 12 lat więzienia. Zwolniony z więzienia 27 IV 1957, a we IX 1957 przyznano mu rentę inwalidzką. Od X 1957 pracował jako akwizytor , potem od VIII 1959 był kierownikiem działu handlowego Zakładów Fotofilmowych spółdzielni Inwalidzkiej „Wspólna sprawa”. Od VIII 1965 z-ca prezesa Rzemieślniczej Spółdzielni „Centrum”, a od VIII 1975 Spółdzielni Inwalidów „Rewar”, a następnie Spółdzielni Inwalidów „Polmedic”. W XI 1980 przeszedł na emeryturę. Aktywny jako dzialacz kombatancki. Od IX 1981 był sekretarzem prezydium Honorowego Komitetu Budowy Pomnika Powstania Warszawskiego 1944.
    Zmarł w Warszawie 15 IX 1984.
    Sąd Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie na wniosek Stowarzyszenia Kombatanckiego WiN wydanym 17 II 1993 postanowieniem sygn. Akt Cs. Un. 165/92 uznało wyrok wydany 27 XII 1947 za nieważny.
    Odznaczony: VM kl. 5, SKZ z M, ZKZ z M, Krzyżem AK.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 19329-1944. T. 2.    W-wa 1987;A. Zagórski. Zrzeszenie Win w dokumentach. T. VI, cz. 2. Wrocław 2000.

     
    Kwieciński Zygmunt
    [1907-?], por. lek.[1939
    Ur. 26 V 1907. Absolwent Gimnazjum. Po zdaniu matury studiuje medycynę uzyskując dyplom lekarski. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Sanitarnych w Warszawie. Awansowany do stopnia ppor. rez. sanit. 1 II 1937. Powołany do służby czynnej zostaje wcielony do 73 pp na stanowisko młodszego lekarza sanit. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza 73 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 73 pp.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka - K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich, T. I. Katowice 1989.

     
    Kwietniak Stefan
    [1913-192], ppor. sł. st. sanit. lek.[1937], żołnierz ZWZ ps. „Żabka”
    Ur. 12 VII 1913 w Częstochowie. W latach 1925-1931 uczęszczał do Państwowego gimnazjum i Liceum im R. Traugutta w Częstochowie, gdzie w V 1931 zdał maturę. Następnie odbywa służbę wojskową w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie. Jednocześnie studiuje na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego w Warszawie uzyskując w 1937 dyplom lekarski. Mianowany ppor. sł. st.. sanit. 1 VII 1937. Staż odbywał w 10 Okręgowym Szpitalu w Przemyślu, potem w Wojskowym Sanatorium w Zakopanem. Po odbyciu stażu przydzielony na stanowisko lekarza sanit. 54 pp w Tarnopolu. W kampanii wrześniowej bierze udział na stanowisku lekarza 54 pp w składzie 12 DP. Uczestniczył w walkach na Kielecczyźnie. W 1940 podjął nieudana próbę przekroczenia granicy z Węgrami. Ujęty przez Niemców był więziony w Jaśle, gdzie został skazany przez hitlerowski doraźny sąd policyjny na karę śmierci za próbę przekroczenia granicy. Wywieziony na miejsce egzekucji ocalał, ponieważ po pierwszych strzałach przewrócił się i został przygnieciony ciałami innych skazańców. Udało mu się uciec z miejsca egzekucji. Wyjechał potem do Warszawy, gdzie działa w strukturach ZWZ. Był lekarzem sanit. II batalionu 7 pułku „Madagaskar”-„Garłuch”. 1 II 1942 bierze udział w odprawie konspiracyjnej dowództwa II batalionu w lokalu konspiracyjnym przy ul. Techników we Włochach. W wyniku zdrady dom, w którym był a prowadzona odprawa został otoczony przez oddział gestapo. W efekcie wtargnięcia gestapowców do lokalu doszło do walki pomiędzy konspiratorami a Niemcami. W czasie walki zginął. Pochowany na cmentarzu przy ul. Techników w jednym grobie z kpt. Z. Jabłońskim „Szubertem” d-cą II batalionu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1945-1939. Kraków 2003; R. Rybka – R. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
     
     
     





     


    4 luty 2010 r. - 15 luty 2011 r.
    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005