<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Lubelszczyzna - 1939 r.

  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " A - B "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " C - F "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " G - J "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " K "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " L - O "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " P - R "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " S - Ś "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " T - Ż "


  • Lubelszczyzna - 1939 r.

    nazwiska osób na literę  G -  J




    Na podstawie indeksu książki pt. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku autorstwa Ludwika Głowackiego opracowuję noty biograficzne uczestników walk na Lubelszczyźnie we Wrześniu 1939. Indeks zawiera głównie nazwiska oficerów – od funkcji d-cy plutonu do funkcji d-cy armii.

    Jednocześnie zwracam się z prośbą o wszelkie uwagi, sprostowania i uzupełnienia.

    Tadeusz Łaszczewski






    Gabriel /Gabryel/Jakub
    [1904-1963], kpt. sł. st. art. [1938], w konspiracji PLAN/BCh/AK mjr ps. „Kuba”, „Ramon” vel Jakub Węglowski
    Po 1945 używał nazwiska Gabriel-Węglowski Jakub
    Ur. 19 IV 1904. Ukończył Seminarium Nauczycielskie uzyskując dyplom nauczyciela szkół powszechnych. W latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 22 pap w Przemyślu. Ewidencyjnie podlegał PKU Nisko. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 24 pap w Jarosławiu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W IV 1935 przeniesiony z 24 pal do 32 dal w Rembertowie. Ukończył kurs dowódców baterii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1938. W latach 1938-1939 k-dt Szkoły Podoficerskiej 32 dal w Rembertowie, a w VIII 1939 d-ca 3 baterii 32 dal W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii I dywizjonu 32 pal przydzielonego do 33 DP Rez. w składzie SGO „Narew”. Jego bateria wspierała działania bojowe m. in. 134 pp rez. Walczył nad Bugiem i Narwią. W czasie okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej w Warszawie. Początkowo oficer wydziału wojskowego w organizacji Polska Ludowa Akcji Niepodległościowej „PLAN”, a po rozbiciu przez gestapo działa w ZWZ/AK na terenie Inspektoratu Radom ZWZ/AK w Okręgu Radomsko-Kieleckim ZWZ/AK. W latach 1941-1944 był wykładowcą na zastępczych kursach konspiracyjnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty AK. W działaniach bojowych prowadzonych w ramach akcji „Burza” w 1944 bierze udział na stanowisku szefa sztabu i z-cy d-cy 72 pp AK zmobilizowanego w Inspektoracie Radom AK. Awansowany w konspiracji do stopnia mjr-a. Po wojnie w kraju. Zagrożony aresztowanie wyjechał na Wybrzeże. Mieszkał z rodziną w Pucku, gdzie zmarł 15 VI 1963. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Żona Józefa z Redestewiczów, żołnierz AK ps. „Baśka”, syn Andrzej
    J. Łukasiak: Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże; Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 6 z 18 IV 1935;P. Zarzycki. 32 Dywizjon Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998; J. Drewnowski - K. Koźniewski. Pierwsza bitwa z gestapo. W-wa 1965; W. Borzobohaty. „Jodła”. W-wa 1988

     
    Gabriel Ludwik
    [1899-1940], mjr sł. st. sap. [1939], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 10 VIII 1899 w Rzeszowie, syn Franciszka i Amali z Lenartowiczów. Ukończył gimnazjum w Rzeszowie. Od XI 1918 służy w 18 pp, przemianowanym na 10 pp. Bierze udział w wojnie polsko-ukraińskiej XII 1918 – 1919. Absolwent kursu Szkoły Podchorążych Piechoty i Saperów  w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. sap. w 1919. Następnie służy w 2 p. saperów. Awansowany do stopnia por. 1 II 1921. W latach 1924-1925 ukończył kurs dla oficerów saperów. Nadal służy w 2 p. sap. Przeniesiony w 1930 z 2 p. sap. do Batalionu Elektrotechnicznego. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1933. Był m. in.      d-cą kompanii reflektorów  plot. Do stopnia mjr-a awansowany 19 III 1939. Do IX 1939 dowodził 11 kompanią reflektorów plot., a od 1 IX 1939 dc-a Zgrupowania Reflektorów Przeciwlotniczych. Do 6 IX 1939 Zgrupowanie Reflektorów Plot. Działa w rejonie Warszawy. Rozkazem z 6 IX 1939 d-cy OPL Warszawa Zgrupowanie otrzymało przydział do OPL Lublin. Po dotarciu do Lublina 9 IX 1939 otrzymuje rozkaz wymarszu w kierunku na Lwów. 11 IX 1939 po dotarciu 11 kompanii reflektorów w rejon Zamościa, potem w kierunku na Łuck. W dniu 17 IX 1939 po napaści Sowietów na Polskę oddział reflektorów otrzymał rozkaz zniszczenia sprzętu, a następnie postanowiono maszerować  na Dubno-Brody-Złoczów- Stanisławów w kierunku granicy z Węgrami. W rejonie Złoczowa 19 IX 1939 oddzil zostaje otoczony przez pancerne wojska sowieckie. Po poddaniu się zostaje wzięty do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Zamordowany w Charkowie w IV lub V 1940 przez funkcj. NKWD.
    Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Kabata. Batalion Elektrotechniczny. Pruszków 1994; Charków. Księga cmentarna. Warszawa 2003

     
    Gabryel Jan
    [1887-?], mjr rez. piech. [1919]
    Ur. 26 X 1887. Uczestnik i wojny światowej. W WP od XI 1918. Bierze udział w stopniu kpt. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu majora sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 78 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Łuck. Później w Oficerskiej Kadrze Okręgowej Nr II Lublin – Korpus Oficerów Piechoty Rezerwy.
    Mjr 1 VI 1919 po weryfikacji – Korpus Ofic.. Piechoty. W kampanii wrześniowej 1939 należy do organizatorów batalionu wartowniczego w Lublinie. Dowodzony przez niego batalion wszedł jako I batalion w skład Grupy  płk M. Ocetkiewicza. Uczestniczy w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski Rezerw 1934.

     
    Gabryel Stanisław Tadeusz
    [1904-?], inż. ppor. rez. art.[1932]
    Ur. 20 XI 1904. Absolwent szkoły średniej, potem ukończył wyższe studia uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w okresie VII 1928- 20 IV1929 w 1 baterii szkolnej szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 4 dak. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 4 dak w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 2 baterii 5 dak w składzie Krakowskiej Brygady kawalerii Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 5 dak.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Z. Gnat-Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Gabryś Jan
    [1913-1939], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 23 XI 1913.Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1935-1936 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 23 DP. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta II Batalionu ON „Oświęcim” w składzie 203 pp rez. 55 DP rez., potem d-ca  3 plutonu w 1 kompanii CKM I batalionu 73 pp.  Walczył z Niemcami od Śląska na Lubelszczyznę. Ciężko ranny 20 IX 1939 w walce pod Tomaszowem Lub., zmarł w szpitalu wojskowym w Zwierzyńcu. Pochowany na cmentarzu wojennym w Zwierzyńcu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989.

     
    Gabryś Jan Rudolf
    [1891-1940], ppłk dypl. sł. st. piech. [1924], pośm. gen. bryg. [2007]
    Ur. 1 I 1891 w Krakowie, syn Pawła i Marceli z Odziomków. Absolwent gimnazjum w Krakowie. Uczestnik I wojny światowej. Służył w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerów piechoty.  W WP w stopniu por. sł. st. od XI 1918. W szeregach 13 pp bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia kpt. w 1919. Po wojnie służy w 13 pp. w latach 1921-1922 na kursie doszkolenia w WSWoj. w Warszawie. Zweryfikowany w 1922 w stopniu mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1922-1926 pełni funkcję szefa wyszkolenia w DOK V w Krakowie. Nadetatowo w 44 pp. Awansowany do stopnia ppłk-a SG sł. st. piech. 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. W 1926 przeniesiony z DOK V do Biura Ogólno-Organizacyjnego MSWoj. w Warszawie. Jednocześnie przydzielony do Kadry Oficerów Piechoty. W 1928 przeniesiony z Biura Ogólno-Organizacyjnego MSWoj. do 32 pp w Modlinie na stanowisko z-cy d-cy pułku, później d-ca pułku. Przeniesiony z dniem 1 IV 1932 z 32 pp na stanowisko kmdt PKU Jarocin, a następnie od 1934 kierownik Okręgowego Urzędu WF i PW DOK V w Krakowie. Od 1938 d-ca baonu ON „Cieszyn”  Śląsko- Cieszyńskiej Półbrygady ON. Z dniem 11 VII 1939 mianowany d-cą 52 pp w Złoczowie. Pułkiem dowodzi podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 12 DP. Brał udział w walkach pod Iłża 8 IX 1939. Po wydostaniu się z okrążenie przebijał na Wschód. Po 17 IX 1939 nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: ZKZ, MN, OP 5, Medalem za wojnę 1918-1921
    Pośmiertnie mianowany w X 2007 postanowieniem prezydenta RP gen. bryg.
    Dz. Pers. Nr 33 z 16 IX 1922; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 55 z 31XII 1926; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.
     

    Gabzdyl Teofil
    [1898-1939],por. rez. piech.[1919]
    Ur. 22 II 1898. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 3 psp. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 3 psp. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Zmobilizowany w 10939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 52 kompanii CKM plot. OPL Oświęcim, potem walkach odwrotowych od Oświęcimia n Lubelszczyznę, gdzie uczestniczy w walkach w składzie Grupy bojowej płk M. Ocetkiewicza. Poległ w walce 23 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Grodku.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Gacki Tadeusz Hieronim
    [1909-1984], por. sł. st. łącz.[198]
    Ur. 30 IX 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W latach 1934-1935 przebywał na kursie aplikacyjnym. Promowany w 1935 do stopnia ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1934 z przydziałem 1 batalionu telegraficznego. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. w latach 1938-1939 d-a plutonu radio w szwadronie łączności Suwalskiej Brygady Kawalerii w Suwałkach. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu radio w szwadronie łączności Suwalskiej Brygady Kawalerii, potem po reorganizacji w Brygadzie Kawalerii „Zaza” w składzie SGO „Polesie”. Po kapitulacji SGO ‘Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej Od X 1939-IV 1945 przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu zniewoli 29 IV 1945 pozostał na emigracji. Służył w PSZ. Po demobilizacji mieszkał w Wlk. Brytanii. Był trzykrotnym mistrz armii w tenisie. Był tez krótkofalowcem.
    Zmarł 6 III 1984 Londyn. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995.

     
    Gacoń Franciszek
    [1910-?], por. sł. st. art. [1936]
    Ur. 14 IX 1910. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w latach 1930-1931 w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy  Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 10 pac. Ewidencyjnie podlegał PKU Ostrowiec Świętokrzyski. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 6 pal w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1938 pełnił funkcję oficera administracyjno-materiałowego 6 pal. W 1938 ukończył specjalny kurs w dziedzinie topografii w I Dywizjonie Pomiarów Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu objął dowództwo plutonu topograficzno-ogniowego w 6 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu topograficzno-ogniowego 6 pal w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym od Krakowa na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933;J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;  R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pabich. Niezapomniane karty. Z dziejów 6 pal. Kraków 1982

     
    Gaczyński Tadeusz
    [1913-1939],  plut. podch. rez. piech. [1937]
    Ur. w 1913. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty 12 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 54 pp w składzie 12 DP. Poległ 9 IX 1939 podczas walk w rejonie Iłży. Pochowany na cmentarzu w Iłży.

     
    Gadomski Antoni
    [1901-?],ppor. rez. art.[1925]
    Ur. 25 III 1901. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Dywizjonie Szkolnym Artylerii. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 VII 1925 z przydziałem do 28 pap. Ewidencyjnie podlegał PKU W-wa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 81 dal w składzie 39 DP Rez. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Gadomski Bohdan
    [1906-1940], kadet, kpt. br. panc.[1938], pośm. mjr 2007.
    Ur. 18 X 1906 w Humaniu, syn Jana i Celiny. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 9 pap w Białej Podlaskiej na stanowisko d-cy plutonu. W 1929 przeniesiony z 9 pap do 9 pac. Ukończył kurs w centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. Następnie przeniesiony w 1930 do Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie, gdzie ukończył kurs aplikacyjny dla oficerów broni pancernej. Awansowany do stopnia por. 1 I 1931. W 1931 po ukończeniu kursu przeniesiony do 3 p. panc. w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Od VI 1934 służy w 6 batalionie czołgów i samochodów pancernych we Lwowie, potem po reorganizacji w 6 batalionie pancernym, gdzie był instruktorem, potem d-cą plutonu łączności, a następnie adiutant batalionu. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca kompanii pancernej w 6 batalionie pancernym. W VIII 1939 przydzielony do II batalionu pancernego w Żurawicy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 111 samodzielnej kompanii czołgów lekkich zmobilizowanej przez II batalion panc. w Żurawicy. Od 9 IX 1939 walczy w rejonie Łukowa na Lubelszczyźnie. Po rozbiciu kompanii walczył w grupie T. Zieleniewskiego. Po kapitulacji grupy 2 X 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV 1940.
    Pośmiertnie decyzją MON  z 5 X 2007 mianowany mjr br. panc.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Rocznik oficerski 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Nawrocki. 2 Batalion Pancerny. Pruszków 1992; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Gadomski Tadeusz Jerzy
    [1895-1940], dr med. mjr. [1932], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 24 IV 1895 w Warszawie, syn Klemensa i Heleny. Absolwent szkoły średniej, potem student medycyny w Akademii Wojskowo-Lekarskiej w Petersburgu. Powołany 1 VIII 1915 do służby wojskowej w armii rosyjskiej. Uczestnik walk na froncie I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie kontynuuje studia medyczne. Absolwent Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie uzyskał dyplom lekarski. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Służył w 24 p. uł. , potem w 9 batalionie sanitarnym, skąd został przeniesiony do 16 p. uł. w Bydgoszczy na stanowisko lekarza sanit. Do stopnia mjr0-a awansowany 1 I 1932. Przeniesiony w 1932 z 16 p. uł. do 15 pal w Bydgoszczy na stanowisko lekarza sanit. pułku. W XI 1932 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Kadry oficerów sanitarnych. Ewidencyjnie podlegał PKU Bydgoszcz M. Pracował jako lekarz internista w Ubezpieczalni Społecznej w Bydgoszczy, oraz prowadził prywatną praktykę.  Zmobilizowany 3 IX 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Uczestnik walk na szlaku bojowym brygady. W nieznanych okolicznościach dostał się po 20 IX 1939 do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany ppłk sl. sanit.
    Żona Halina ze Zbierzchowskich.
    Roczniki oficerskie 924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z23 III 1932; Rocznik oficerski rezerw 1934; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Gadomski Wacław
    [1892-1939], mjr sł. st. art.[1931]
    Ur. 4 IV 1892. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. służył w stopniu ppor. w 14 pap. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za okazane męstwo i odwagę okazana na polu walki odznaczony VM kl. 5. zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Wieloletni oficer 14 pap. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Ukończył w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu kurs dla dowódców baterii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1931. Przeniesiony w 1931 z 14 pap w Poznaniu do 20 pal w Prużanie na stanowisko d-cy III dywizjonu. W latach 1937-1939
    20 pal- III z-ca d-cy i kwatermistrz. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy nadwyżek 20 pal. Poległ w walce 15 IX 1939 w Puszczy Rudzkiej. Pochowany w Ratnie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW3x,SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Gadomski Zdzisław Eugeniusz
    [1905-1983], por. sł. st. kaw.[1932], w PSZ rtm./mjr dypl.
    Ur. 1 I 1905. Ukończył szkolę średnią. W okresie od 20 IX 1926-1 24 IV 1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii, potem w latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1929 z przydziałem do 1 p. szwol. na stanowisko d-cy plutonu. Z dniem 31 I 1931 przeniesiony w stan nieczynny na przeciąg 3 miesięcy. Z dniem 31 V 1931 przedłużono stan nieczynny o dalsze 3 miesiące. Z dniem 1 IX 1931 powołany ze stanu nieczynnego do służby stałej i wcielony do 1 p. szwol. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 1 I 1932. W latach 1937-1939 w słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy Warszawskiego Pułku Ułanów  zorganizowanego 13 IX 1939 w Radzyniu. Uczestniczy w walkach na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód, gdzie służył w PSZ w Wlk. Brytanii. Od 9 III 1944 do 6 VII 1944 studiował w brytyjskiej szkole wojskowej Staff College Camberlay. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. kaw. Po wojnie zdemobilizowany mieszkał w Wlk. Brytanii. Zmarł 3 III 1983 w Londynie.
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; tenże: Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Gadzaliński Grzegorz Bożydar
    [1905-1939], kpt. sł. st. sap.[1936]
    Ur. 9 V 1905. Absolwent szkoły średniej. W latach 1923-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbył przeszkolenie na kursie unitarnym. W okresie 1924-1926 w Szkole Podchorążych Inżynierii. Mianowany ppor. sł. st. sap. 15 VIII 1926 z przydziałem do 2 pułku saperów kolejowych. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Przeniesiony w 1929 z 2 p. sap. kol. do 2 baonu mostów kolejowych, potem w 1931 do 1 Dywizjonu Pociągów Pancernych. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca 5 kompanii w 2 Batalionie Saperów w Puławach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy armijnego Batalionu Saperów Armii „Prusy”. Poległ w Walce z Niemcami 10 IX 1939.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Puławach.
    Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Gaj Leon
    [1912-?], ppor. rez. sap.[1938]
    Ur. 4 IV 1912. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów w Modlinie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. sp. z starszeństwem od 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 65 kompanii sap. w składzie SGO „Polesie”. Uczestnik walk pod Kockiem. Następnie w niewoli niemieckiej. Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Gajdaczek Józef Franciszek
    [1911-1939], mgr ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 27 X 1911. Ukończył szkołę średnią, potem wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 3 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 6 pp Leg. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 73 pp w Katowicach. Ewidencyjnie podlegał PKU Katowice. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 10 kompanii IV batalionu fortecznego 73 pp. – grupa forteczna „Katowice” w składzie Armii „Kraków”. Poległ w walce z Niemcami 17 IX 1939 w rejonie Józefowa. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Łosińcu.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Gajdamowicz Stanisław
    [1907-1939], por. rez. piech.[1937]
    Ur. 4 VIII 1907. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 77 pp w Lidzie. Ewidencyjnie podlegał PKU Lida. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1937 do stopnia por. w kampanii wrześniowej 193 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii w i batalionie 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył pod Iłża 8 IX 1939, potem na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 23 IX 1939 w Suminku. Pochowany na cmentarzu wojennym w Antoniówce.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Gajewski-Ostoja Józef
    [1908-1970], por. sł. st. kaw. [1939], w AK rtm. ps. „Tomek”
    Ur. 19 III 1906 w Warszawie, syn Władysława i Zofii z d. Rejchacz. Uczęszczał do szkoły średniej. Od 1928 w WP. Służył jako podoficer zawodowy. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy – klasa kawalerii. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 11 p. uł. w Ciechanowie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 w 2 psk w Hrubieszowie, gdzie dowodził plutonem ppanc. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 19 III 1939. W kampanii wrzesnowej1939 bierze udział na stanowisku d-cą plutonu ppanc. 2 psk w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowy, 2 psk m. in. 1 IX 1939 pod Mokrą, potem w bojach odwrotowych i na Lubelszczyźnie do 22 IX 1939. Uniknął niewoli i ukrywał się na Lubelszczyźnie. Od końca 1939 czynny w konspiracji niepodległościowej. Działał w organizacji o nazwie Powstańcze Oddziały Specjalne „Jerzyki”, której k-dtem był por. rez. J. Strzałkowski. Organizował sieć konspiracyjną POS „Jerzyki” na terenie powiatów Krasnystaw i Tomaszów Lub. Następnie przeniesiony do sztabu Komendy Głównej POS „Jerzyki” w Warszawie, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. W ramach akcji scaleniowej znalazł się w szeregach AK. Ukończył kurs dywersyjny i został przydzielony do „Wachlarza” , gdzie zostaje mianowany z-cą d-cy II Odcinka i d-cy Ośrodka dywersyjnego w Kijowie. Po rozwiązaniu „Wachlarza” w 1943 zostaje przydzielony do Komendy Okręgu AK Wołyń. Latem 1943 powraca do Warszawy, a następnie skierowany na Podlasie, gdzie zorganizował i dowodził od X 1943 oddziałem partyzanckim. W VII 1944 z oddziałem dołączył do 2 Wołyńskiej dywizji Piechoty, która zostaje wycofana z Wołynia na Lubelszczyznę. W skaldzie 27 WDP AK bierze udział w walkach na Lubelszczyźnie jako d-ca szwadronu kawalerii/bez koni/. Po rozbrojeniu dywizji prze sowietów uniknął aresztowania i ukrywał się. Po rozwiązaniu AK w 1945 działa strukturach konspiracji poakowskiej DSZ/WiN. Działa w komórce wywiadowczej i kontrwywiadowczej krypt. „Cyrk” kierowanej przez Stanisława Karolkiewicza „Ryskiego” wchodzącej w skład sieci wywiadowczej „Liceum”. Mieszkał w Warszawie. Zatrzymany przez funkcj. UB w Warszawie i uwięziony. Postanowieniem WPR w Warszawie zostaje aresztowany. Po zakończeniu śledztw więziony na Mokotowie. Wyrokiem WSR Warszawa, sygn. akt nr Sr 698/46 z dnia 5 XI 1946 został skazany na karę 15 lat więzienia z art. 86 § 1 i 2 KKWP. Był świadkiem na procesie I ZG WiN. w I 1947 przewieziony z ZK Warszawa Mokotów do CWK Wronki. 20 V 1954 zostaje wywieziony z CWK Wronki do ZK w Kłodzku. Na podstawie amnestii w 1956 zwolniony z więzienia. Powraca do Warszawy. Działa w organizacji kombatanckiej. Po rehabilitacji awansowany zostaje do stopnia ppłk-a
    Zmarł w Warszawie 6 X 1970. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 3x
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy 1922-1938. Klasa kawalerii. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 2 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1998; C. Chlebowski. Wachlarz. W-wa 1985;M. Fijałka. 27 WDP AK. W-wa 1986; W. Romanowski. ZWZ-AK na Wołyniu 1939-1944. Lublin 1993; Informator o osobach skazanych za szpiegostwo w latach 1944-1984. Lublin 1994; A. Zagórski. Zrzeszenia WiN w dokumentach, t. VI, cz. 3. Wrocław 2000;Ksiega ewidencyjna CWK Wronki Nr 96/1947; Księga Główna Ewidencyjna CWK Wronki nr 1989/1951; zbiorowe: Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny Wojskowy w Warszawie. W-wa 1989. 

     
    Gajewski Kazimierz
    [1909-?], por. sł. st. art.[1937]
    Ur. 10 II 1909. Absolwent gimnazjum. W okresie 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 9 pal w Białej Podlaskiej na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-39 d-ca 1 baterii  I dywizjonu 9 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 baterii II dywizjonu 61 pal rez. zmobilizowanego przez 9 pal dla 41 DP Rez. Uczestniczy w walkach na Lubelszczyźnie w składzie Grupy płk-a W. Filipkowskiego. Brał udział w walce z oddziałami sowieckimi w rejonie m. Łomoty. Po kapitulacji oddziału udało mu się zbiec i uniknąć niewoli sowieckiej.
    Po wojnie w kraju. Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933;R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 9 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996

     
    Gajewski Wacław Joachim
    [1909-1939], ppor. rez. art., inż.[1936]
    Ur. 5 IX 1909. Absolwent gimnazjum oraz ukończył wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inż. Służbę wojskową odbywał w latach 1931-1932 w 9 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 28 pal w Zajezierzu. Ewidencyjnie podlegał PKU Radom. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w I dywizjonie 51 pal rez. w składzie 39 DPRez. Walczył na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 22 IX 1939 w  rejonie m.  Cześniki. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Gajewski Zdzisław Franciszek
    [1908-1940], por. sł. st. sap. [1935], pośm. kpt. [2007]
    Ur. 02 IV 1908 w Warszawie, syn Józefa i Janiny z Wasiaków. Absolwent gimnazjum w Warszawie. w okresie 1929=-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany 15 VIII 1933 na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1932. Służył w 7 batalionie saperów. Awansowany do stopnia por. 1 I 1935. Następnie d-ca plutonu w batalionie szkolnym w Szkole Podchorążych Saperów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii w 3 batalionie saperów przydzielonego z 3 DP Leg. do 39 DPRez. Uczestnik walk z Niemcami na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 w Lesie katyńskim.
    Żonaty, miał córkę Marię.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie kpt. sap.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Galica Adam
    [1906-1980], rtm. dypl. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 18 VI 1906 w Krakowie, syn Andrzeja i Józefa z Jaroszów. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1926 zdał maturę. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej, potem w latach 1927-1929 w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. 15 VIII 1929 z przydziałem do 3 p. uł. w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W 3 p. uł. pełni różne funkcje. w okresie XI 1936-X 1938  słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Do stopnia rtm. awansowany 19 III 1938. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu rtm. dypl. sł. st. kaw. został przydzielony na stanowisko I oficera sztabu w Suwalskiej Brygadzie Kawalerii. podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu Suwalskiej Brygady Kawalerii, potem po reorganizacji w składzie Brygady Kawalerii „Zaza” SGO „Polesie”. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Służył w PSZ. Po demobilizacji mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 24 IV 1980 w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: VM nr 124oo
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraów 2006; M. Porwit. Spojrzenie poprzez moje życie. W-wa 1986; W. Chocianowicz. W 50- lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969

     
    Galicki Romuald
    [1906-1968], kpt. sł. st. łącz.[1938]
    Ur. 7 II 1906. Absolwent szkoły średniej. W latach 1927-1928 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym, potem w latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. w okresie 1930-1931 na kursie aplikacyjnym. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z starszeństwem od 15 VIII 1930 z przydziałem do 7 batalionu telegraficznego w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Po 1936 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Batalionu Fortecznego „Sarny”. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W latach 1938-1939 oficer łączności Batalionu Fortecznego KOP „Sarny’. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności Batalionu Fortecznego KOP „Sarny”. Walczył z Niemcami i Sowietami na Lubelszczyźnie. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Zmarł w 1968 w kraju.
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Galimski Konstanty
    [1901-1940], rtm sł. st. kaw.[1937], poś. mjr[2007]
    Ur. 14 II 1901 w Łohojsku na Białorusi, syn Michała i Zofii z Góreckich. W latach 1918-1920 w szeregach Pułku Ułanów Grodzieńskich bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie  ukończył SPRez. przy Brygadzie Jazdy. /1922/, potem Szkołę Oficerską dla Podoficerów w Bydgoszczy 1924-1926. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1926 z przydziałem do 25 p. uł. w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Przeniesiony w 1929 z 25 p. uł. do 11 p. uł. w Ciechanowie, gdzie pełni różne funkcje. Ukończył kurs dla dowódców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. 19 III 1937. w latach 1938-1939 z-ca oficera mobilizacyjnego 19 p. uł. w Ostrogu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu Ckm 19 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 19 p. uł. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Wieziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 w Charkowie przez funkcj. NKWD.
    Odznaczony: Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mj0rem kaw.
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1989;Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003


    Galocz Leopold
    [1904-?], por. sł. st. art.[1939]
    Ur. 31 III 1904. W WP od 1927. Służył jako podoficer art. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy 1932-1935. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 1 pac na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 pełnił funkcję oficera zwiadowczego 1 pac w Modlinie. Przeniesiony wiosną 1939 z 1 pac do baonu KOP „Sarny”. Przeniesiony latem do Węgierskiej Górski na stanowisko d-ca artylerii fortu „Waligura”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy artylerii fortu „Waligura”.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Galus Rudolf
    [1891-1940], kpt. sł. st. piech. [1919]pośm. mjr[2007]
    Ur. 27 V 1891 w Sułkowicach pow. Myślenice, syn Józefa i Agnieszki z Lisowskich. Ukończył szkolę realną. W latach 1914-1917 był żołnierzem i Brygady Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym w Legionach został wcielony we IX 1917 do armii austriackiej. Ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy. Walczył na froncie włoskim. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sl. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył kolejno w 12 pp, potem od 1923 w 69 pp, a w latach 1925-1928 w sztabie 17 DP, potem w 77 pp, skąd został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie od 10 III 1931 pełni funkcje kwatermistrza  Batalionu KOP „Snów”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 1 pp KOP w składzie 1 Brygady Górskiej. Uczestnik walk na szlaku bojowym 1 pp KOP. Walczył m. in. w rejonie Żywca, Rabki, potem w walkach odwrotowych i na Lubelszczyźnie w rejonie m. Łosiniec. Po 20 IX 1939 dostał się w nieznanych okolicznościach do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr piech.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Gałaj Czesław Stanisław
    [1916-?], ppor. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 20 VII 1916. Absolwent szkoły średniej. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywa przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopien ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 9 psk w Grajewie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-39 d-ca plutonu w 4 szwadronie 9 psk. W kampanii wrześniowej 19039 dowodzi 2 plutonem 4 szwadronu 9 psk . Poległ  w walce 13 IX 1939 w rejonie m. Domanowo.
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat – Wieteska. 9 Pułk strzelców Konnych. Pruszków 1999.

     
    Gałązka Michał
    [1893-1972], płk sł. st. art.[1932], gen. bryg. [1962]
    Ur. 9 IX 1893 w Trzetrzewinie pow. Nowy Sącz, syn Józefa i Marii z Leśników. Uczęszczał do I gimnazjum w Nowym Sączu, gdzie w 1915 zdał maturę. Był od 1914 członkiem Związku Strzeleckiego. Od VIII 1914 w Legionach Polskich. Początkowo był d-cą plutonu w 1 kompanii I batalionu 3 pp LP, a od IX 1914 przeniesiony do I dyonu artylerii, gdzie służył w 2 baterii. Brał udział w kampanii bukowińskiej Wyróżnił się 13 VI 1915 pod Rokitna. Mianowany 1 XI 1916 chor. art. W okresie 17 – 31 I 1917 przebywał na kursie strzeleckim artylerii w Rembertowie. Podczas kryzysu w Legionach w VII 1917 zwolniony z Legionów i 29  IX 1917 wcielony do armii austriackiej. Ukończył kurs w szkole oficerów rezerwy artylerii w Pozsony /Bratysława/, po czym urlopowany celem podjęcia studiów na wydziale Prawa UJ w Krakowie. Jednocześnie działa w POW. skierowany przez POW do I KP w Bobrujsku, gdzie od IV do V 1918 służył w Legii Oficerskiej. 4 V 1918 mianowany ppor. art. W VI 1918 wyjechał do Kijowa, gdzie działa w POW. 21 VI 1918 wyruszył do murmańska, aby droga morska przedostać się do Francji i wstąpić tam do armii gen. j. Hallera. Aresztowany 12 VII 1918 przez bolszewików w Pietrozawodzku był więziony do XI 1918 w Piotrogrodzie. Po zwolnieniu z więzienia 22 XI 1918 przebywał jeszcze w więziennym szpitalu, skąd został zwolniony 6 XII 1918, po czym pociągiem Czerwonego Krzyża wyjechał do Warszawy. Od 13 XII 1918 służy w WP. Mianowany por. art. z starszeństwem od 1 III 1918. Do II 1919 służył w Inspektoracie Artylerii MSWoj., potem dowodził baterią w 1 pag. Od III 1920 był d-cą 1 baterii 1 pap Leg. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920Walczył na Ukrainie, potem w bitwie nad Niemnem. Mianowany w X 1920 kpt. art. z starszeństwem od 1 IV 1920. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie do VII 1923 był p. o. d-cy I dywizjonu 1 pap Leg., potem d-ca. 1 VII 1923 mianowany mjr sł. st. art. Od 1924 kwatermistrz 1 pap Leg., a w VI 1927 mianowany z-cą d-cy 6 pap. Awansowany 1 I 1929 do stopni ppłk-a sł. st. art. Od I 1930 do V 1936 dowodził 14 pal w Poznaniu. Mianowany 1 I 1932 płk sł. st. art. Od V 1936 do VIII 1939 był d-cą I Grupy Artylerii w Warszawie. Działał społecznie w Związku Legionistów, od 1937 był II z-cą k-dta Koła 1 part. Leg.
    Od 25 VIII 1939 do 26 IX 1939 dowodził artylerią Armii „Modlin”. Walczył na Mazowszu i Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów 27 IX 1939 pod Tomaszowem Lub. dostał się do niewoli niemieckiej, skąd 29 IX 1939 zbiegł w Ostrowcu Świętokrzyskim, a następnie przedostał się na Wegry, potem do Francji. Od III-VI 1940 pełnił funkcję k-dta Ośrodka Wyszkolenia Oficerów w Chateaubriand. Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie został k-dtem grupy zbiorowej w obozie w Craford od 23 VI-1 IX 1940. Następnie do II 1941 był d-cą samodzielnej baterii i dyonu, potem do XII 1941 d-ca artylerii Brygady Kadrowej Strzelców. W okresie XII 1941-V 1942 był   z-cą k-dta  Centrum Wyszkolenia Artylerii. W VI 1942 przeniesiony na Bliski Wschód był od VI 1942 do X 1942 d-c artylerii dywizyjnej 4 DP, potem od X 1942 do I 1944 d-ca art. dyw. 5 KDP. Jesinia 1943 uległ ciężkiemu wypadkowi samochodowemu i przebywał na leczeniu w Tel Avivie, potem w szpitalu w Szkocji. Od I 1944 do XII 1944 służył w Ośrodku Zapasowym Artylerii i Centrum Wyszkolenia Artylerii. Następnie do IX 1946 był szefem artylerii dowództwa Jednostek Wojska w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 zamieszkał w Szkocji i pracował jako nocny stróż. W 1954 wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tam osiadł na stałe. W okresie 1954-1959 pracuje jako goniec w American Optical Company. Był członkiem Instytutu Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku oraz Stowarzyszenia Polskich Kombatantów. 15 VIII 1962 prezydent A. Zaleski mianował go honorowym gen. bryg.
    Zmarł 13 V 1972 w Springfield w stanie Massachusets. Urnę z prochami pochowano na cmentarzu przy ul. Nowotarskiej w Zakopanem na kwaterze legionowej.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 2712, KNzM, OP5, KW4x,ZKZ 2x, Medalem za Wojnę 1918-1921
    Żonaty z Zofią Bekman /do 1933/miał syna Jacka /1924/.Od 1941 żonaty po raz drugi z Heleną McRobert, z którą miał syna Michała
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 1 z 21 I 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987; T. Kryska-Karski – St. Zurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; W. K. cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. II. W-wa 2006; J. Kirszak. Biogram M. G. /w:/ MSBUDN 1939-1956. T. 10. Kraków 2004; Zb. Moszumański - Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków.

     
    Gałecki Czesław Julian
    [1906 – 2000], kpt. sł. st. piech. [1939], w konspiracji SZP/ZWZ/AK/DSZ, mjr [1945], ps. „Paproć”, „Wrzos”
    Kmdt Inspektoratu Rejonowego AK/DSZ Tarnowskie Góry/Północ/ Okreg AK/DSZ Ślask
    Ur. 04 X 1906 w Stoczku Łukowskim na Podlasiu. Syn Tytusa i Julianny Świątek. Uczęszczał do szkoły powszechnej, którą ukończył w 1918. Następnie kształci się w gimnazjum w Siedlcach, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. Powołany do służby wojskowej, którą odbywa od IX 1928 do VII 1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Berezie Kartuskiej, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. Od IX 1929 do VIII 1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1931 z przydziałem do 69 pp w Gnieźnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1934. Następnie m.in. d-ca kompanii. Po ukończeniu kursu unifikacyjnego dla dowódców kompanii i uzyskaniu pozytywnej opinii przełożonych zostaje 19 III 1939 awansowany do stopnia kpt. sł. st. W VI 1939 przeniesiony do utworzonego w III Baonu Fortecznego KOP „Małyńsk” stacjonującego w miejscowości Małyńsk gm. Bereźne pow. Kostopol na Wołyniu. W VIII 1939 przeniesiony do Batalionu Fortecznego Mikołów na Śląsku, gdzie objął funkcję adiutanta batalionu. Odbył kampanię wrześniową 1939 w szeregach baonu w składzie 23. DP na szlaku bojowym od Śląska na Lubelszczyznę. Brał udział w walkach pod Tomaszowem Lub., gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Po kilku dniach udało mu się uciec z obozu jenieckiego. Przedostaje się do Sosnowca i tam zamieszkał. Po nawiązaniu kontaktów z ppłk Henrykiem Kowalówką zostaje przez niego zaprzysiężony do Organizacji Orła Białego /OOB/. Następnie od XI 1939 czynny w Służbie Zwycięstwa Polski. Od XI 1939 do I 1940 jest dowódcą powiatowym SZP w Sosnowcu. Następnie do II 1941 oficer sztabu Podokręgu ZWZ Zagłębie. Po włączeniu struktur Podokręgu ZWZ do Okręgu Śląsk ZWZ i utworzeniu Inspektoratu Rejonowego ZWZ Sosnowiec od II 1941 do IV 1942 k-dt Obwodu ZWZ/AK Sosnowiec. Następnie od IV 1942 do III 1943 k-dt Obwodu AK Chrzanów. Zagrożony aresztowaniem odwołany z funkcji i skierowany na kurs dywersyjny do Warszawy. Od V 1943 do VIII 1943 pełni funkcję szefa „Kedywu” Okręgu AK Śląsk. We IX 1943 zagrożony aresztowaniem przez gestapo wyjechał do Generalnej Guberni, gdzie się ukrywał. W końcu 1943 powraca na Śląsk i kontynuuje pracę konspiracyjną w AK. Skierowany przez k-dta Okręgu AK Śląsk ppłk dypl. sł. st. art. z. Janke „Waltera” na teren Tarnowskich Gór z zadaniem organizowania struktur Inspektoratu Rejonowego AK „Północ” w skład, którego weszły obwody: Tarnowskie Góry, Zawiercie, Kłobuck - Krzepice i Lubliniec. W zależności od miejsca postoju inspektora używano nazwy inspektorat Tarnogórski lub Lubliniec. Oficjalnie mianowany k-dtem inspektoratu w I 1944. Pracą inspektoratu kierował pod okupacją niemiecką, a po rozwiązaniu 19 I 1945 AK dowodzi inspektoratem w strukturach po akowskich DSZ do IX 1945 t.j. do czasu ujawnienia struktur Okręgu Śląsk DSZ przez ppłk dypl. Z. Janke „Waltera“ – k-dta okręgu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. sł. piechoty 1 I 1945 /rozkaz KG AK z 23 I 1945/.
    W okresie powojennym mieszkał w Lublińcu. W III 1945 zgłasza się w RKU Lubliniec w celu uregulowania spraw związanych z służbą wojskową. W X 1945 ujawnił się formalnie przed Komisją Likwidacyjną ds. b. AK w Katowicach, której był członkiem. Od 1946 pracuje w Zarządzie Miejskim w Katowicach na stanowisku Naczelnika Wydziału. Od jesieni 1946 pracował w różnych przedsiębiorstwach przemysłowych w Katowicach. Mieszkał w Katowicach. Po 1956 był członkiem koła ZBOW i D w Katowicach. Zajmował się sprawami odznaczeń i awansów dla b. żołnierzy AK.
    W 1989 mimo swego wieku należał do grona inicjatorów utworzenia Stowarzyszenia Żołnierzy AK w Katowicach. Przez kilka lat był honorowym prezesem Zarządu Okręgu ŚZŻAK Katowice.
    Zmarł w Katowicach 05 XII 2000. Pochowany na cmentarzu Katowice – Panewniki.
    Żonaty z Ireną Gałecką.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 2x, ZKZ z M, Medalem Wojska, Krzyżem AK.
    Rocznik oficerski MSWoj. 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; Z. Janke – Walter. W AK na Śląsku. Katowice 1986; M. Starczewski. Ruch oporu na Górnym Śląsku i w Zagłębiu Dąbrowskim 1939-1945. Katowice 1988; J. Niekrasz. Z dziejów AK na Śląsku. Katowice 1993 /wyd. II/; Biuletyn Informacyjny AK nr 2/130 z 2001. Warszawa 2001; USC Katowice. Skrócony akt zgonu nr 3992/2000; Inspektorat AK Sosnowiec. Katowice 2001; A. Dziurok /opr./ Armia Krajowa i konspiracja poakowska na Ziemi Rybnickiej w latach 1942-1947.

     
    Gałecki Witold
    [1894-1939], kpt. sł. st. art. [1923]
    Ur. 2 II 1894. Uczestnik I wojny światowej. W stopniu ppor. art. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 25 pap. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 VII 1923. Po ukończeniu kursu dla dowódców baterii w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu dowodził w 25 pap m. in. baterią. Przeniesiony w 1929 z 25 pap do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, gdzie był 0d IX 1929 m. in. d-cą plutonu i instruktorem w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Artylerii. Ukończył kurs dla dowódców dywizjonów artylerii. Po 1035 przeniesiony do 23 pal w Będzinie, a następnie do sztabu 23 DP w Katowicach, gdzie pełnił funkcje II oficera sztabu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu 23 DP w składzie armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 23 DP od Śląska na Lubelszczyznę. Poległ w walce z Niemcami we wsi Dziewiszeń k. Lubaczowa 29 IX 1939.
    Odznaczony; SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Gancarz Bolesław Ksawery Maciej
    [1893-1944], ppłk sł. st. piech.[], w ZWZ/AK  ps.
     „Pociej”
    Ur. 21 II 1893 w Rudniku nad Sanem, syn Jana i Walerii z d. Koszałka. Po ukończeniu szkoły ludowej w Rudniku uczęszczał do gimnazjum w Przemyślu, gdzie w 1913 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1913-1914 studiował na wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. Od 1913 członek Związku Strzeleckiego. Od 21 1914 w Legionach Polskich. Służył w 4 kompanii VI batalionu 1 pułku LP. Awansowany do stopnia sierż. dowodził od 1915 plutonem. Odbył całą kampanię wojenną na szlaku 1 pp Leg. Polskich I Brygady Legionów. Od XI 1918 w WP. Bierze udział w wojnie z Ukraińcami. 3 XII 1918 w rejonie Radymna dostał się do niewoli ukraińskiej. Przebywał obozie jenieckim w Dolinie, skąd udało mu się zbiec 2 VI 1919. Od VI 1919 służy w 5 pp leg. na stanowisku szefa kompanii. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia ppor. piech. a po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1921 ukończył kurs doszkolenia dla młodszych oficerów w DOGen. Kraków. W 1922 przeniesiony z 5 pp Leg do 74 pp Do stopnia kpt. awansowany 1 VI 1923. Dowodził m. in. kompanią. W 1924 ukończył kurs doszkalania. Z dniem 26 II 1925 przeniesiony z 74 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy kompanii granicznej. W 1927 przeniesiony z KOP do 64 pp w Grudziądzu. Ukończył w CWPiech. w Rembertowie kurs dla dowódców batalionu. Awansowany 1 I 1928 do stopnia mjr-a sł. st. piech. Przeniesiony w 1928 z 64 pp do sztabu 6 DP na stanowisko oficera sztabu, a następnie w końcu 1929 przeniesiony do MSWoj. na stanowisko szefa Wydziału Personalnego. W 1931 przeniesiony z Departamentu Piechoty MSWoj. do 21 pp na stanowisko d-cy batalionu. W 1934 ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs taktyczno-strzelecki. Przeniesiony z dniem 6 XII 1934 z 21 pp na stanowisko d-cy II batalionu 2 pp Leg. w Sandomierzu. W 1937 przeniesiony z 2 pp Leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy Batalionu KOP „Iwieniec”, którego dowództwo objął od 11 V 1937. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 19 III 1939. W IV 1939 przeniesiony do 2 pp Leg. na stanowisko z-cy d-cy pułku. Od 29 VIII 1939 przejął obowiązki k-dta garnizonu Sandomierz. Mianowany d-ca mobilizowanego 94 pp rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 94 pp rez. w składzie Grupy „Sandomierz”. Dowodzony przez niego pułk bronił linii Wisły na odcinku Zawichost-Wielowieś, potem Zawichost –Radomyśl, potem w walkach odwrotowych w kierunku Janowa Lub. Uczestniczy w walkach 20 IX 1939 pod Tomaszowem Lub. Podczas walk ranny. Po kapitulacji polskich oddziałów uniknął niewoli i przedostał się do Przemyśla, gdzie się ukrywał u swego brat Ferdynanda. W 1940 wyjechał do Warszawy, gdzie nawiązał kontakty konspiracyjne z ZWZ. Od XI 1940 do VIII 1942 pełni funkcję inspektora Komendy Rezerw Krajowych KG ZWZ/AK. Zamordowany w VIII 1944 podczas Powstania Warszawskiego na Starówce w Warszawie.
    Żonaty: Żona Maria, miał córkę Elżbietę.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN,ZKZ
    Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927;Dz. Pers. Nr 5 z 21 II 1928; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929;Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Nieodległą i Granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990.

     
    Gancarz Ferdynand August
    [1891-?], mjr lek. wet.[1930]
    Ur. 25 V 1891 w Rudniku nad Sanem, syn Jana i Walerii z d. Koszałka. Ukończył szkołę średnią, potem wyższe studia weterynaryjne. Z zawodu lekarz weterynarz. Służbę wojskową odbywał w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Służył w 10 pac jako lekarz weterynarii. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 10 pac w Przemyślu, a okresowo w kadrze Okręgowego Szpitala Nr 10 dla Koni. Od 4 XI 1929 do 3 II 1930 przebywał na kursie doskonalenia przy Wojskowej Pracowni Weterynaryjnej. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 1 I 1930. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby weterynaryjnej 22 DPGór. Walczył zna szlaku bojowym 22 DPGór. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 powrócił do Przemyśla, gdzie pracował jako lekarz weterynarz.
    Odznaczony: ZKZ 
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Ganowicz Lucjan
    [1907-?], por. sł. st. art.[1934]
    Ur. 21 X 1909 w Koninie, syn Stanisława i Zofii z Kaźmierskich. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 23 pal w Będzinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 d-ca plutonu artylerii piechoty w 11 pp w Tarnowskich Górach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu artylerii piechoty w 11 pp w składzie 23 DP armii „Kraków”. Podczas walk zostaje 7 IX 1939 ranny.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; J. Przemsza – Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Garbacki Tadeusz
    [1901-?],por. rez. kaw.[1932]
    Ur. 25 V 1901. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie ukończył kurs szkoły podchorążych Rezerwy kawalerii. Mianowany ppor. rez. kaw. 1 VII 1925. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 5 psk. Ewidencyjnie podlegał PKU Tarnów. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził plutonem konnym w kompanii zwiadowczą 16 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Uczestnik walk na szlaku bojowym 16 pp.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Garbarczyk Roman
    [1895-?], mjr sł. st. piech.[1932]
    Ur. 16 I 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w szeregach 60 pp w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 60 pp w Ostrowie Wlkp. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Przeniesiony po 1925 z 60 pp do Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7 w Śremie na stanowisko instruktora. Przeniesiony w 1932 z Szkoły Podchorążych Rez. Piechoty Nr 7 w Śremie do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy batalionu. Przesunięty w 1935 na stanowisko kwatermistrza 11 pp. W latach 1935-1939 pełnił funkcje II zastępy d-cy i jednocześnie kwatermistrza 11 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 11 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 11 pp od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932;Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Garbiński Jerzy
    [1896-1979], płk sł. st. lot. pilot[1939]
    Ur. 22 V 1896 w Lipiecku /Rosja/. Ukończył szkołę średnią. Od 1914 w Szkole oficerskiej Kawalerii w Twerze, potem w Szkole Pilotów w Gatczynie, którą ukończył w 1916. W latach 1916-1918 walczył jako pilot na froncie rosyjsko-niemieckim. Mianowany w armii rosyjskiej por. lot. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. lot. z starszeństwem od 1 VI 1919. Był m. in. instruktorem pilotażu  w Francuskiej Niższej Szkole Lotniczej., potem służył w 3 p. lot. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. lot. 15 VIII 1924. Był wykładowcą w Szkole Pilotów, potem w Centralnej Szkole Podoficerskiej dla Podoficerów Lotnictwa. Przeniesiony w 1928 do 3 p. lot. na stanowisko d-cy dywizjonu, a w 1931 do 2 p. lot. w Krakowie. W 1933 przeniesiony na stanowisko k-dta Bazy Lotnictwa. W latach 1933-1935 k-dt Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Awansowany 1 I 1934 do stopnia ppłk-a sł. st. lot. Od XI 1936 do VIII 1939 dowodził 5 p. lot. w Lidzie. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. lot. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy lotnictwa Armii „Prusy”, potem Zgrupowania Grupy Armii gen. S. Dęba- Biernackiego. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, potem w Wlk. Brytanii, gdzie służył w Polskich Siłach Powietrznych. Po demobilizacji w 1947 powrócił do kraju. nie został przyjęty do wojska. Prcował na odcinku cywilnym. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 19 IX 1979.
    Odznaczony: KW, ZKZ, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 14 z 45 XI 1928; Dz. Pers. Nr 5 z11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Garczyński Stanisław
    [1910-?],ppor. rez. kaw.[1937]
    Ur. 20 III 1910. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 19 IX 1934 do 15 VII 1935 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 p. szwol. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stonki ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 11 p. uł. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie marszowym 11 p. uł. , potem w 2 szwadronie 11 p. uł. w składzie Warszawskiego Pułku Ułanów. Podczas walk zostaj 22 IX 1939 ranny w Komarowie.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Garlicki Władysław
    [1897-+?], mjr sł. st. art.[1934], w ZWZ/AK ppłk ps. „Bogumił”
    Ur. 8 XII 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył m. in. w 3 pac, skąd został w 1923 przeniesiony do Obozu Szkolnego Artylerii w Toruniu. W XII 1924 awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Następnie po 1925 przeniesiony do 5 pap, gdzie dowodził baterią. Awansowany 1 I 1934 do stopnia mjr-a sł. st. art. W III 1934 przeniesiony z 5 pal do 31 pal w Toruniu na stanowisko d-cy dywizjonu. Po 1935 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy przedmiotu taktyki artylerii. W 1939 przeniesiony do 3 pal w Zamościu na stanowisk- z-cy d-cy. We IX 1939 minowany z-ca k-dta Ośrodka Zapasowego Artylerii Ciężkiej w Chełmie. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 uniknął niewoli. Po czas okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie, gdzie działa w strukturach konspiracyjnych ZWZ/AK. Był m. in. z-ca kierownika wydziału artylerii w KG AK. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art.
    Powstanie warszawskie d-ca odcinka wschodniego Dzielnica Śródmieście - Południe
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Po wojnie w kraju.
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;M. Ney - Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; K. Leski. Życie niewłaściwie urozmaicone. Wspomnienia oficera wywiadu i kontrwywiadu AK. W-wa 1989;

     
    Garliński Józef
    [1913-2005], dr  ppor. rez. kaw.[193] w ZWZ/AK por. ps. „Joachim Long”,  „Lasecznik”, „Lipski”, „Long”, „Nitka”, „W-4”
    Ur. 14 X 1913 w Kijowie, syn Jarosława i Wandy z Franciszek. Szymańskiej. W 1920 zamieszkał z rodzina w Polsce. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Warszawie, potem uczy się w Zakładzie Ojców Pijarów w Rakowicach i Jezuitów w Chyrowie. Od 1926 do 1928 kształci się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, potem z powodu choroby 1928-1931 uczy się i leczy gimnazjum sanatoryjnym „Szarotka” w Zakopanem. W latach 1931- 1934 uczył się w Gimnazjum im. Adama Asnyka w Kaliszu, gdzie w VI 1934 otrzymał świadectowe dojrzałości. W okresie od 19 IX 1934 do 15 VII 1935 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu.. Praktyki odbywał w 1 p. szwol. Od 1935 podejmuje studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 1 szwadronu 1 p. szwol., a  od 18 IX 1939 d-ca 1 szwadronu w dywizjonie szwoleżerów Warszawskiego Pułku Ułanów. Walczył pod Krasnobrodem i Suchowolą na Lubelszczyźnie. Podczas walk 23 IX 1939  ranny pod Jacnia dostaje się do niewoli niemieckiej. Przebywał w szpitalu, skąd został zwolniony. Podczas okupacji przebywał w Warszawie. Początkowo działa w organizacji konspiracyjnej „Muszkieterowie”, potem w  ZWZ/AK. Był oficerem KG ZWZ/AK w referacie 998 Wydziału Bezpieczeństwa i Kontrwywiadu  Oddz. II. Kierował wywiadem więziennym. W 1942 na tajnym Uniwersytecie warszawskim uzyskał tytuł mgr-a prawa.  Aresztowany 20 IV 1943  i osadzony na Pawiaku. Po ciężkim śledztwie wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, potem do obozu w Neuengamme k. Hamburga. Po uwolnieniu w 1945 wyjechał do Wlk. Brytanii w XI 1945 znalazł się w Londynie. Był aktywnym działaczem społecznym wśród Polonii. W 1973 uzyskał tytuł dr nowożytnej historii w Londyn School  of Economics and Political Science. Autor wielu książek historycznych, czołowy działacz polskich organizacji kombatanckich w Wlk. Brytanii. Pracuje w firmie ubezpieczeniowej. W latach 1954-1963 prezes ZG Koła AK, od 1975 prezes Koła Związku Pisarzy na Obczyźnie
    Żonaty z Eileen France z d. Short, tłumaczka, żołnierz AK /1912-26 III 1990/. Mieli  syna Jarosława.
    Zmarł w Londynie 29 XI 2005. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5 Nr 11548, KW
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; Franciszek. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995; Franciszek. Leski. Życie niewłaściwie urozmaicone. Wspomnienia oficera wywiadu i kontrwywiadu AK. W-w 1989.

     
    Garwol Franciszek
    [1904-1982], oficer sł. st. art. WP, por. [1938], żołnierz konspiracji ZWZ/AK, kpt. [1943],działacz WiN, mjr 15 XII 1945, urzędnik, ps. „Alina”, „Dziryt”, „Karasiński”, „Karaś”, „Stanisław”, vel Franciszek Tokarczuk vel Zygmunt Grabowski,
    Kmdt Inspektoratu Rejonowego ZWZ/AK Brzeżany 1 II 1942- VI 1944. Okręg ZWZ/AK Tarnopol.
    Ur. 06 VIII 1904 Przysietnica pow. Nowy Sącz. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał do V Gimnazjum im. S. Żółkiewskiego we Lwowie, gdzie w 1927 ukończył 6 klasę. Od 17 X 1927 do 2 X 1931 służył w 5 pal we Lwowie jako podoficer sł. st. art. w 1932 zdał jako ekstern maturę. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany 15 VIII 1934 na stopień ppor. sł. st. art. z przydziałem do 12 pal w dyonie detaszowanym w Tarnopolu na stanowisko młodszego oficera baterii. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 19 III 1938. Od 03 XII 1938 d-ca plutonu art. w 52 pp w Złoczowie. W szeregach 52 pp odbył kampanię wrześniową 1939. Walczył z wrogiem w rejonie Kielc, Iłży i Starachowic. Po zakończeniu kampanii wrześniowej unika niewoli i powraca do Tarnopola znajdującego się pod okupacją sowiecką. Po VII 1941 przebywał w Brzeżanach. Od  końca 1941 czynny w konspiracji ZWZ. Z dniem 1II 1942 mianowany k-dtem Inspektoratu ZWZ/AK Brzeżany z zadaniem zorganizowania struktur inspektoratu. W skład inspektoratu weszły obwody; Brzeżany k-dt por. sł. st. piech. B. Tomaszewski „Bat”, Podhajce k-dt ppor. sł. st. n/n, potem, kpt. sł. st. M. Kollbek „Czop”, „Wicek” i Buczacz, k-dt st sierż./ppor. cz. w. S. Ignatowicz „Stachura”, „Stary”. Aktywne działanie przynosi pozytywne efekty. Powstała sprawnie działająca sieć konspiracyjna inspektoratu. Z jego inicjatywy i pod jego kierunkiem w 1943 przeprowadzono szereg akcji dywersyjno-sabotażowych na liniach komunikacyjnych. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 11 XI 1943. Rozkazem k-dta Okręgu AK Tarnopol ppłk F. Studzińskiego „Radwan” zostaje 10 VI 1944 wyznaczony d-cą Zgrupowania Partyzanckiego AK tworzonego jako batalion odtwarzanej w ramach AK 12. DP. W skład baonu weszły 2 kompania 51 pp AK i 1 kompania 52 pp AK. Rozkazem k-dta Obszaru AK Lwów płk W. Filipkowskiego „Cis”, „Janka” z 30 VI 1944 zostaje mianowany k-dtem utworzonego wtedy Podokręgu AK Tarnopol. Na jego rozkaz 18 VII 1944 podjęto wykonywanie zadań bojowych w ramach akcji „Burza”. Skoncentrowane w lasach na wschód od Brzeżan jego oddziały nie zdążyły wziąć udziału w walkach z Niemcami. 25 VII 1944 otoczone przez wojska sowieckie zostały skierowane do Brzeżan i tu 1 VIII 1944 rozbrojone. Około 100 żołnierzy zgrupowania zostało wcielonych do t.z.w. Istriebitielych oddziałów NKWD. Udało mu się wówczas wyjechać do Lwowa, gdzie się ukrywał. Nadal czynny w konspiracji NIE. Od II – VII 1945 był k-dtem Dzielnicy Północnej NIE w Inspektoracie Lwów NIE. 22 VII 1945 zatrzymany we Lwowie przez NKGB pod fałszywym nazwiskiem. Nierozszyfrowany po trzech tygodniach w VIII 1945 zostaje zwolniony. Wyjechał z Lwowa. Ewakuował się do Polski i jesienią 1945 osiadł w Gliwicach. Podejmuje pracę zawodową na stanowisku zastępcy dyrektora Zjednoczenia Górniczo-Wiertniczego w Gliwicach. Kontynuuje działalność konspiracyjną w Eksterytorialnym Okręgu WiN Lwów, gdzie objął funkcję k-dta Dzielnicy Północ krypt. „Gdynia”. Prowadził ewidencję ludzi i broni, rozdzielał zasiłki dla żołnierzy podległej struktury, sporządzał raporty sytuacyjne i kadrowe. Bezpośrednio, współpracował z mjr/ppłk A. Sawickim k-dtem okręgu. Awansowany do stopnia mjr-a /wniosek 15 XII 1945/. W X 1946 ustalił przyczyny i skutki dekonspiracji komórki wiejskiej rejonu V w Suchej Psinie pow. Głubczyce. W IV 1947 ujawnił się w WUBP Katowice. Zagrożony aresztowaniem przez UB przenosi się do Jabłonowa pow. Żagań na Dolnym Śląsku, gdzie pod nazwiskiem Zygmunt Grzybowski pracował jako księgowy w Powiatowych Zakładach Mleczarskich, skąd go skierowano w 1952 na kurs głównych księgowych w Warszawie. W 1948 był intensywnie rozpracowywany przez UB w ramach sprawy obiektowej „Radwan”. Poszukiwany przez UB. Podczas wyjazdów do Wrocławia korzystał z pomocy por. Czesława Lubelskiego znanego mu z okresu działalności konspiracyjnej w Brzeżanach. Jego żona mieszkająca w Gliwicach była inwigilowana przez WUBP Katowice. Przeglądano jej korespondencję. Prowadzone działania miały na celu ustalenie miejsca jego pobytu i aresztowania. Jednak do 1956 skutecznie się ukrywał. Dopiero 10 VII 1956 ujawnił się w Wydziale IV Departamentu Prokuratury Generalnej w Warszawie, skąd po przesłuchaniu został zwolniony. Powraca do swego rodowego nazwiska. Zamieszkał z rodziną w Gliwicach. Pracował jako księgowy w Przedsiębiorstwie Robót Inżynieryjnych w Gliwicach. W I 1971 przeszedł na emeryturę.
    Zmarł w Gliwicach 21 III 1982. Pochowany na Cmentarzu Lipowym przy ul. Poniatowskiego w Gliwicach.
    Żonaty z Julią Barbarą Barycką /1912-1974/ wnuczką powstańca i zesłańca z 1863, nauczycielką do IX 1939, wywiezioną z rodzicami przez NKWD w 1940 do Omska i Tobolska, skąd powróciła w 1946.
    Mieli córkę Krystynę /ur. 1940 i syna Janusza /ur. 1947/ mgr inż. Elektryka – pracownika Wydziału Elektrycznego Politechniki Śląskiej.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2001; G. Mazur – J. Węgierski. Konspiracja Lwowska 1939-1944. Słownik biograficzny. Katowice 1997; T. Balbus. Ludzie podziemia AK-WiN w Polsce Południowo-Zachodniej /1945-1948/, cz. II, Wrocław 2004, tam pozostała bibliografia;

     
    Garwoliński Władysław Karol Józef
    [1905-?], kpt. sł. st. piech. [1939], w ZWZ/AK mjr [1945], ps. „Ostaszewski”, „Wiara”
    Ur. 28 V 1905. Absolwent szkoły średniej. W latach 925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie ukończył kurs unitarny. W latach 926-1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech., 15 VIII 1928 z przydziałem do 51 pp w Brzeżanach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Później d-ca 1 kompanii i batalionu 51 pp. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 kompanią I batalionu 51 pp w składzie 12 DP Armii „Prusy”. Walczył z Niemcami pod Iłżą. W czasie walk zostaje ranny. Po rozwiązaniu 51 pp pozostał z grupą żołnierzy w lasach. Do polowy XI prowadził na własną rękę walkę partyzancką w rejonie Grabowca, Dubrawy, Sienna. W 1940 zaprzysiężony do ZWZ/AK w Ostrowcu Świętokrzyskim. Organizował akcje sabotażowe, akcja „N”, prowadził szkolenia dywersyjne. Od 1943 działa w ramach „Kedywu”. W II 944 w oddziale leśnym 3 DP AK
    Inwalida wojenny
    Po wojnie w kraju. Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Zachuta. 51 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych. Pruszków 1992

     
    Gaugusch Jan Stefan Karol
    [1915-1940], ppor. sł. st. kaw. [1937], poś. por.[2007]
    Ur. 26 I 1915 w Krakowie, syn Adolfa i Marii z Niesyttów. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1935 w szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym w latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 10 psk. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 19 p. uł. w Ostrogu Wołyńskim. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 szwadronu 19 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył 1 iX 1939 pod Mokrą potem w bojach odwrotowych m. in. pod Mińskim Maz. i na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał soie do niewoli sowieckiej. Więiony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie por. kaw.
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Gawędzki Andrzej
    [1893-1977], ks. kpl. rez.
    Ur. 30 XI 1893 w Mariampolu, syn Ryszarda i Julii z d. Sobolewska. Uczęszczał do gimnazjum w Suwałkach, gdzie zdał maturę. Następnie wstępuje do Seminarium Duchownego w Sejnach. Wyświecony na kapłana 21 V 1916. Od 1 VI 1916 był kapelanem uchodźców w Mohylewie, potem od  VII 191 wikariuszem w Mińsku Litewskim, a od 1 X 1917 kapelanem I Korpusu Wschodniego w Rosji gen. J. Dobór-Muśnickiego.  Po rozwiązaniu korpusu w VI 1918 w Augustowie, gdzie był wikariuszem. Od 1 IX 1919 był pracownikiem kurii diecezjalnej oraz prefektem szkolnym w Łomży. W czasie wojny polsko-bolszewickiej VII 1920-V 1921 był kapelanem wojskowym. Od V 1921 prefekt gimnazjum w Łomży. W okresie 1923-1924 był rektorem kościoła poklasztornego w Tykocinie, a od 1924 proboszcz parafii w Jedwabnem. Od 1 III 1930 proboszcz parafii w Szczuczynie, a od IV 1931 proboszcz parafii w Grajewie. Jednocześnie od IV 1931 dziekan dekanatu szczuczyńskiego. Od 15 III 1938 był kapelanem pomocniczym garnizonu Grajewa. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku kapelana 9 psk w składzie Podlaskiej Brygady kawalerii, a w końcowej fazie walk n Lubelszczyźnie w składzie SGO „Polesie”. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Od X –XII 1939 przebywał w oflagu VII A w Murnau, potem od XII 1939 w oflagu IX C w Rotenburgu, skąd w IV 1940 został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie, a w VII 1942 do obozu koncentracyjnego w Dachu. Po uwolnieniu z obozu 25 IV 1945 zostaje skierowany do pracy duszpasterskiej w II Korpusie Polskim we Włoszech. Po demobilizacji II kP w 1947 wyjechał z grupą żołnierzy do Argentyny. Osiadł w Rosario przy klasztorze sióstr dominikanek. Był kapelanem szkoły żeńskiej oraz opiekunem duchowym Polonii.
    Awansowany do stopnia ppłk-a
    Odznaczony: KW, Polonia Restituta kl. 5.
    Zmarł 15 II 19 w Rosario w Argentynie
    Kapelani wojskowi. /red. W. J. Wysocki/W-wa 2001; ks. W. Jemielity. Grajewskie Zeszyty Historyczne-Zapis Nr 4/2001; Z. Gnat-Wieteska. 9 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1999.

     
    Gawędzki Mieczysław
    [1914-1939], plut. podch. piech.[1939]
    Ur. VIII 1914. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 12 DP w Tarnopolu. W stopniu plut. podch. rez. piech. przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 52 pp w Złoczowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 52 pp w składzie 12 DP. Brał udział w ciężkich walkach z Niemcami w rejonie Iłży 8-9 IX 1939. Poległ w walce pod Iłżą 9 IX 1939. Pochowany na cmentarzu wojennym w Iłży.

     
    Gawlikowski Henryk
    [1912-?], ppor. rez. łącz.[1937]
    Ur. 5 IV 1912. Ukończył szkołę średnia. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Łączności w Zegrzu. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. łacz. z starszeństwem od 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności w 8 szwadronie łączności w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na szlaku bojowym brygady.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Gawron Jan Gabriel
    [1895-+?], ppłk sł. st.  int.[1939]
    Ur. 7 III 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918 w stopniu por. gosp. Zweryfikowany w stopniu kpt. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1924 był p. o. kierownikiem Rejonu Intendentury Skierniewice. Mianowany mjr sł. st. int. 1 VII 1925. Po 1927 przeniesiony do 10 Okręgowego Szefostwa Intendentury w Przemyślu, potem nadal w Szefostwie Intendentury DOK X w Przemyślu. Przeniesiony w XII  1932 z Szefostwa Int. Nr X do Szefostwa Int. Nr IX na stanowisko kierownika referatu, potem z-ca szefa. Awansowany do stopnia ppłk-a sl. st. int. 19 III 1939 pełnił funkcję z-cy szef int. DOK IX w Brześciu. W kampanii wrześniowej 1939 przydzielony do organizowanej Grupy Bojowej, potem 50 DP Rez. „Brzoza” , gdzie pełnił funkcje szefa służby intendentury. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,928,1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO  „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Gawroński Lucjan Adam
    [1896-1940], kpt. sł. st. piech./katyń/, pośm. mjr [2007]
    Ur. 24 XII 1896 w Piotrkowie Tryb., syn Władysława Stefanii z Mertzów. Ukończył gimnazjum w Piotrkowie Tryb. W latach 1915-1917 żołnierz Legionów Polskich. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany por. sł. st. piech. służył w 26 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 26 pp gdzie dowodził m. in. kompanią. W 1930 przeniesiony z 26 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Służył kolejno w Batalionie KOP „Kopyczyńce”, „Wołożyn” i „Podświle”. W XI 1935 przeniesiony z KOP do PU Lublin na stanowisko referenta, potem w 1937 do Komendy Rejonowej Uzupełnień Kraków-Powiat na stanowisko kierownika I referatu ewidencyjnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w składzie Armii „Kraków”. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 w przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany majorem piech.
    Odznaczony: KN, KW, SKZ
    Żonaty ze Stanisławą z Łuszczaków. Miał córki Ewę i Zofię.
    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Gawroński Zdzisław Jan
    [1913-?], kadet, por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 23 IV 1913. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechot q Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939.W 1939 przebywał na kursie dla oficerów w zakresie CKM. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM I batalionu 20 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Brał udział w alkach na szlaku bojowym 20 pp od Krakowa na Lubelszczyznę.
    Brak danych.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Gawrych Franciszek
    [1896-?], kpt. sł. st. piech.[1932]
    Ur. 30 VIII 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VII 1920. Służył w 75 pp, gdzie pełnił różne funkcje. W 1931 przeniesiony z 75 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1932. Po 1935 przeniesiony z KOP do 9 pp Leg. w Zamościu na stanowisko d-cy kompanii. W 1939 przebywał na kursie dla oficerów kwatermistrzostwa. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 9 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Uczestniczył w walkach pod Iłża 8-9 IX 1939, potem na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Gawrzycki Tadeusz Julian
    [1908-?], por. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 3 VIII 1908. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 25 VII 1928 do 23 IV 1929 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 5 psk. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 5 psk na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-1939 d-0ca plutonu łączności 5 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności 5 psk w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na szlaku bojowym 5 psk.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; tenże: Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 5 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 2003

     
    Gay Czesław
    [1896-?], kpt. sł. st. art.[1925]
    Ur. 5 I 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 28 pap. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1925. Ukończył kurs dla dowódców baterii w Toruniu. Następnie d-ca baterii w 28 pap w Zajezierzu. W 1931 przeniesiony z 28 pap do 10 pap/pal. W latach 1937-1939 pełnił funkcje II oficera sztabu 10 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii dywizyjnej 10 DP. Uczestnik walka na Lubelszczyźnie w Zgrupowaniu resztek 10 DP.
    Odznaczony: MN
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Gądzio Stefan
    [1900-1945], oficer sł. st. piechoty WP, kpt. [1936], w konspiracji ZWZ/AK, mjr [1943], ps. „Bogumił”, „Kos”, „Marek”
    Kmdt Obwodu ZWZ/AK Jędrzejów IX 1941-X 1943, Inspektoratu Rejonowego AK Starachowice XI 1943- X 1944. Okręg AK Radom-Kielce.
    Ur. 25 X 1900 w Gałkowie woj. łódzkie. Syn Walentego i Stefanii. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w gimnazjum. Od 1917 czynny w POW. Od XII 1918 służy ochotniczo w 28 pp WP w Łodzi, gdzie przechodzi przeszkolenie unitarne. W I 1919 wraz z 28 pp skierowany na Wołyń, gdzie uczestniczy w walkach z Ukraińcami, potem od V 1919 - X 1919 walczy na froncie białoruskim wojny polsko-bolszewickiej. Uczestniczy w walkach odwrotowych, a w VIII 1920 w obronie Warszawy. Następnie na Lubelszczyźnie, pod Sokalem, Dubnem, Łuckiem i Kowlem. Po ustaniu działań wojennych pełni w szeregach 28 pp służbę kordonową na linii demarkacyjnej z Rosją Sowiecką. W III 1921 wraz z 28 pp przetransportowany do Łodzi. Był awansowany do stopnia kpr. Po wojnie pozostaje w wojsku jako podoficer zawodowy. Ukończył Szkołę Podoficerską dla Podoficerów Zawodowych w Chełmnie. W 1924 awansowany do stopnia plutonowego sł. st. piechoty. W 1926 jako ekstern zdał maturę. Od VIII 1926 do VIII 1928 przebywa w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1928 z przydziałem do 27 pp w Częstochowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Do 1934 dowodzi kompanią. W 1934 rozkazem MSWoj. Zostaje przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do pułku KOP „Głębokie”. Początkowo d-ca plutonu w kompanii szkolnej, potem dowódca kompanii granicznej w Batalionie KOP „Łużki” na Wileńszczyźnie. Na początku 1935 skierowany na kurs dowódców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, który ukończył w II 1935. Następnie od II 1935 służy jako instruktor, wykładowca wyszkolenia strzeleckiego i broni w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. Latem 1939 skierowany do organizowanej 39. DPRez., gdzie objął funkcję d-cy kompanii sztabowej. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi kompanią sztabową 39. DPRez. Uczestniczy w walkach z wrogiem na Lubelszczyźnie. Ranny przebywa w szpitalu wojskowym. Jesienią 1939 zwolniony z szpitala przedostaje się do Częstochowy. Od końca 1939 czynny w konspiracji SZP/ZWZ. Należał do grona bliskich współpracowników płk F. Jędrychowskiego „Brzechwa” od III 1940 k-dta Inspektoratu Rejonowego ZWZ Częstochowa. Od IV 1940 do XI 1940 k-dt Obwodu ZWZ Częstochowa. Zagrożony aresztowaniem ukrywa się. Do VI 1941 oficer sztabu Inspektoratu ZWZ Częstochowa. W VII 1941 przeniesiony do Obwodu ZWZ Jędrzejów. Od IX 1941 do XI 1943 k-dt Obwodu ZWZ/AK Jędrzejów. Aktywny konspirator. Organizował szkolenie żołnierzy konspiracji ZWZ/AK, kursy zastępcze Podch. Rez. Piech. AK i kursy podoficerskie. Inicjator i organizator oddziałów partyzanckich na terenie obwodu. Inspirował prowadzenie wielu akcji dywersyjno-sabotażowych prowadzonych przez „Kedyw”. W uznaniu zasług awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 11 XI 1943.
    Po aresztowaniu w X 1943 mjr-a „Nałecza” / St. Łączkowskiego/ przez gestapo zostaje w jego miejsce mianowany XI 1943 k-dtem Inspektoratu Rejonowego AK Starachowice i dowodzi nim do X 1944. W okresie „Burzy” w VII 1944 był przewidywany na d-cę odtwarzanego w AK 3 pp. Leg. AK. Jednak funkcji nie objął i pozostał na zajmowanym stanowisku. Organizował doraźnie na podległym terenie oddziały AK oraz zaopatrzenie dla walczących z wrogiem oddziałów AK. W X 1944 odwołany z funkcji inspektora i przeniesiony przez k-dta Okręgu AK Radom – Kielce płk J. Zientarskiego „Ein” na stanowisko szefa Oddziału VI /BiP/ w sztabie okręgu. Po rozwiązaniu 19 I 1945 pozostaje czynny w konspiracji poakowskiej. Od II –VIII 1945 k-dt Inspektoratu NIE/DSZ Kielce. Był intensywnie poszukiwany przez UB. Musiał z tego powodu często zmieniać kwatery. Należał do grona inicjatorów przeprowadzenia akcji zbrojnej na więzienie UB w Kielcach i uwolnienia więzionych tam żołnierzy konspiracji. Kierował odprawą przeprowadzoną przed przeprowadzeniem akcji na więzienie. W dniu 04 VIII 1945 około godz. 10,00 został w Kielcach ujęty w lokalu konspiracyjnym przez funkcj. UB i uwięziony w areszcie WUBP Kielce. Podczas przesłuchań torturowany. Nie ujawnił UB żadnej informacji dot. akcji na więzienie. Po przeprowadzeniu w nocy z 5/6 VIII 1945 udanej akcji rozbicia więzienia przez Oddziału Partyzanckiego pod dowództwem kpt. A. Hedy „Szary’ i uwolnieniu kilkaset więźniów został w odwecie 06 VIII 1945 zamordowany przez ubeków w gmachu WUBP Kielce. Miejsce jego pochówku jest nieznane.
    Należał do grona najwybitniejszych dowódców i organizatorów konspiracji niepodległościowej w Okręgu Radomsko-Kieleckim ZWZ/AK/DSZ.
    Jego rodzina była represjonowana przez władze komunistyczne. Żona z synem mieszkała po wojnie w Gdańsku.
    Żonaty z Marią Kazimierą Gądzio /1908-1980/, miał syna Andrzeja zam. w Gdańsku.
    Odznaczony: KW, SKZ z M.
    Jego symboliczna mogiła znajduje się na cmentarzu ule w Częstochowie.
    Rocznik oficerski MSWoj. 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; W. Borzobohaty „Jodła”. Warszawa 1988; A. Ropelewski. W Jędrzejowskim Obwodzie AK. Warszawa 1986; AK. Okręg Radomsko-Kielecki. Kielce 1999; R. Śmietanka – Kruszelnicki. Podziemie Poakowskie na Kielecczyźnie 1945-1948. Kraków 2002. Informacja syna Andrzeja z Gdańska.

     
    Gągulski Edward Jan
    [1905-1955], kpt. sł. st. art.[1939]
    Ur. 11 VIII 1905. Absolwent gimnazjum. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Artylerii Rezerwy we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 4 dak. Ewidencyjnie podlegał PKU Rzeszów. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 4 dak w Suwałkach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Długoletni oficer 4 dak, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 190 III 1939. W latach 1938-1939 d-c 1 baterii 4 dak. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 bateria 4 dak w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na szlaku bojowym 4 dak od Suwałk na Lubelszczyznę. Po kapitulacji na Lubelszczyźnie w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na zachodzie. Mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 17 VIII 1955 w Londynie.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Gąsiorek Stanisław Konstanty
    [1896-1940], ppłk sł. st. piech. [1937], pośm. płk [2007]
    Ur. 27 VII 1896 w Łękawicy pow. żywiecki, syn Wincentego i Marii z Maczków. Uczęszczał do gimnazjum realnego. Od VIII 1914 żołnierz Legionów Polskich. Od IX 1917 w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej rezerwy. Od XI 1918 w 1 batalionie bielskim włączonym w I 1919 jako III baon do 2 pp Leg. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. piech. Od 1921 w dowództwie 15 DP, potem służył w 59 pp. Zweryfikowany w 1922 w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1923 przeniesiony do 61 pp w Bydgoszczy, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia mjr-a sł. st. awansowany 1 I 1930. Mianowany k-dtem Obwodowym PW przy 61 pp w Bydgoszczy, a w 1932 dowódcą batalionu w 61 pp. po 1935 przeniesiony z 61 pp do 77 pp w Lidzie na stanowisko d-cy I batalionu. Do stopnia ppłk-a sł. st. piech. awansowany 19 III 1937. Następnie od 1937 pełni funkcję I z-cy d-cy 77 pp. podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku   z-cy d-cy 77 pp w składzie 19 DP, a od 6 IX 1939 dowodzi 77 pp. Uczestniczy w walkach na szlaku bojowym pułku m. in. na Lubelszczyźnie, gdzie pułk zostaje rozbity. W nieznanych okolicznościach dostał się 2 x 1939 do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1949 w Charkowie przez funkcj. NKWD.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany płk piech.
    Odznaczony; KW, ZKZ2x, MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 VI 1932. R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 77 Pułk Strzelców Kowieńskich. Pruszków 2002; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Gąsiorek Władysław Stefan
    [1910-?], ppor. rez. piech. [1936]
    Ur. 29 X 1910. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty 22 DP przy 5 psp w Przemyślu. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor., rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 2 psp w Sanoku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 2 psp w składzie 22 DP Gór. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939.

     
    Gąsowski Antoni Bartłomiej
    [1912-+?], kadet, por. sł. st. piech.[1938], kpt. rez.
    Ur. 8 X 1912. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydzaiłęm do 44 pp w Równem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 9 kompanii III batalionu 44 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 kompanii II batalionu 44 pp w składzie 13 DP Armii „Prusy”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W latach X 1939-1945 w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju.  Pracował w energetyce na Dolnym Śląsku.
    Zmarł na udar serca.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Gąssowski Jerzy
    [1914-1939], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 1 I 1914.Uczył się w Korpusie Kadetów Nr w Rawiczu, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 6 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-c plutonu w 3 kompanii CKM III batalionu 8 pp Leg. w Lublinie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach z Niemcami na stanowisku d-cy 8 kompanii III batalionu 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. pod Iłżą 8-9 IX 1939, potem na Lubelszczyźnie m. in. 20-21- IX 1939 pod Cześnikami. Poległ w walce 21 IX 1939 pod Barchczowem.
    Pochowany na cmentarzu wojennym w Lublinie.
    Księga Pamięci kadetów II RP. W-wa 2001; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.R. Rybka-K. Stepan.  Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Gąszczak Czesław
    [1898-?],ppor. rez. łącz.1923]
    Ur. 11 VII 1898. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych łącz. Mianowany ppor. rez. łącz. 1 VI 1923. W 1933 miał przydział mobilizacyjny do 7 batalionu telegraficznego w Ostrowie Wlkp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu „Legii Oficerskiej” w składzie Batalionu „Olek”. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Gątarski Tadeusz  Stanisław
    [1894-1941], mjr sł. st. piech.[1931]
    Ur. 26 IV1894 w Krakowie, syn Józefa i Marii. Ukończył gimnazjum w Krakowie. Uczestnik I wojny światowej. Służył w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej rezerwy. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 w szeregach 16 pp. awansowany do stopnia por. sł. st. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 66 pp. W 1922 przydzielony z 66 pp do DOK III w celu użycia jako kierownika kursów Gimnastyczno-Sportowych lub referent. Z dniem 15 V 1923 przeniesiony z DOK III do PKU Kościerzyna na okres 2 miesięcy. Następnie ponownie w 66 pp. Przeniesiony w 1926 z 66 pp do 64 pp, a w 1927 do sztabu 16 DP na stanowisko referenta. W 1930 przeniesiony z sztabu 16 DP do 66 pp na stanowisko p. o. d-cy I batalionu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1931. W IV 1931 mianowany d-cą I batalionu 66 pp. W 1934 przesunięty z funkcji d-cy batalionu detaszowanego 66 pp na stanowisko k-dta Obwodowego PW przy 66 pp w Chełmnie. W latach 1937-1939 pełnił funkcję II z-cy i jednocześnie kwatermistrza 66 pp. w końcu VIII 1939 mianowany k-dtem Ośrodka Zapasowego 66 pp w Radomiu, potem dowodził batalionem marszowym 66 pp w składzie podgrupy „Radom” dowodzonej przez ppłk-a sł. st. dypl. B. Kowalczewskiego. Brał udział w walkach z Niemcami w rejonie Zagnańska. Po rozbiciu zgrupowania unika niewoli i przedostaje się do Tarnowa. Od jesieni 1939 czynny w konspiracji SZP/ZWZ na terenie Tarnowa. Współorganizator struktur konspiracyjnych na tym terenie. Aresztowany w nocy 4 XI 1940 przez gestapo. Przeszedł okrutne śledztwo w siedzibie gestapo w Tarnowie przy ul. Urszulańskiej 18. Wywieziony potem do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu.
    Zginął w KL Oświęcim 29 IV 1941.
    Odznaczony: ZKZ
    Dz. Pers. Nr 56 z 16 XII 1922; Dz. Pers. Nr 35 z 2 VI 1923; Dz. Pers. Nr 7 z 26 I 1926; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Pietrzykowa. Region Tarnowski w okresie okupacji hitlerowskiej. Polityka okupanta i ruch oporu. W-wa – Kraków 1984.

     
    Gątkiewicz Adam Włodzimierz
    [1902-1939], kpt. sł. st. art. [1936]
    Ur.24 XII 1902. Uczęszczał do gimnazjum. Działał w harcerstwie. Jesienią 1918 wstąpił ochotniczo do WP. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie jako ekstern zdał maturę. W okresie 1922-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1923-1925 w Oficerskiej szkole artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 8 dak w Białymstoku na stanowisko d-cy plutonu. W 1927 8 dak zostaje przemianowany na 14 dak. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927., a do stopnia kpt. 1 I 1936. W latach 1936-1939 pełnił m. in. funkcję adiutanta 14 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii 14 dak w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Poległ w walce z Niemcami 4 IX 1939 w m. Brzeźne k. Szczuczyna. Pochowany na cm. w Grabowie.
    Odznaczony: KW
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 192301939., Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928, 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Gdula Józef
    [1911-?],ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 17 III 1911. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 3 DP przy 9 pp w Zamościu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937. Mieszkał w Lublinie. Był k-dtem PW przy Szkole Przemysłowo-Handlowej w Lublinie. Od 12 IX 1939 d-ca 2 kompanii w Ochotniczym Batalionie Obrony Lublina pod dowództwem mjr dypl. St. Horwatta. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Gebethner Wacław
    [1899-1959], por. rez. kaw. [1932]
    Ur. 21 I 1899 w Warszawie, syn Jana – Roberta i Marii  z d. Herse. Absolwent szkoły średniej, potem ukończył studia wyższe. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany ppor. rez. tab. 1 II 1920 służył w 1 dywizjonie taborów. W latach międzywojennych był aktywnym sportowcem.  Awansowany do stopnia por. rez. kaw. 1 I 1932 z przydziałem do 24 p. uł. w Kraśniku. Ewidencyjnie podległą PKU W-wa M III. Był ekonomistą i księgarzem- wydawcą, a także dziennikarzem. W latach 1934-1939 wiceprezes ZG Stowarzyszenia Księgarzy Polskich oraz redaktor naczelny „Kuriera Ilustrowanego”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer sztabu Zgrupowania Kawalerii pod dowództwem ppłk sł. st. kaw. K. Halickiego w grupie „Dubno”.
    Zmarł w Warszawie 03 XII 1959.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Gebhardt Józef Kamil
    [1899-1939], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 14 III 1899. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty. Mianowany ppor. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 XII 1920. Służył w 50 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony z dniem 3 VI 1929 z 50 pp do 9 pp Leg. w Zamościu. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Następnie k-dt powiatowy PW Biłgoraj przy 9 pp Leg. Zamość. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu. Poległ 21 IX 1939 pod Cześnikami.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Gergovich Władysław Stanisław
    [1893-1951], dr med. ppłk dypl. sł. st. sanit.[1936],w PSZ płk
    Ur. 16 IV 1893 w Jaworznie, syn Stanisława i Antoniny z Ogorzałych. Ukończył w 1912 gimnazjum w Wadowicach. Od 1912 studiuje na Wydziale Lekarskim UJ w Krakowie. Jednocześnie członek Polskich Drużyn Strzeleckich. W VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich z przydziałem do art. W stopniu kpr. sanit. służył w4 baterii II dyonu walczącego w składzie I Brygady LP. Mianowany chor. sanit. 1 XI 1916 służył w szpitalu legionowym w Lublinie do IV 1917. P likwidacji szpitala od IV 1917 służy w 2pp LP. Po kryzysie przysięgowym służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. Od 15 XI 1918 w stopniu ppor. w WP. Brał udział w obronie Lwowa XI 1918-III 1919. Przydzielony do 5 bat. sanit. i odkomenderowany na dokończenie studiów medycznych na Wydziale Lekarskim UJ w Krakowie, gdzie otrzymał dyplom lekarski w 1921. Zweryfikowany w stopniu kpt. sl. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919 był młodszym lekarzem w szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. sanit. 1 I 1927. Z dniem 1 VIII 1928 przeniesiony na stanowisko st. lekarza sanit. do 7 p. uł. w Mińsku Maz. W okresie 3 XI1932- X 1934 studiował w WSWoj. w Warszawie. Od 31 X 1934 był wykładowcą, potem dyrektorem nauk w Centrum Wyszkolenia sanitarnego w Warszawie. Awansowany 1 I 1936 do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. sanit. W VIII 1939 mianowany szefem sanitarnym armii „Kraków” i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Kraków” od Krakowa na Lubelszczyznę. Następnie do 20 XII 1939 był k-dtem Centrum Szpitalnego „Zamość” w Zamościu, a po jego likwidacji 20 XII 1939 przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie pełnił od IV – VI 1940 funkcję szefa Centrum Wyszkolenia Sanitarnego, potem w Wlk. Brytanii był do XII 1942 szefem służby zdrowia Sztabu Naczelnego Wodza, potem z-cą szefa służby zdrowia MON. Po wojnie zamieszkał na stałe w Wlk. Brytanii.
    Zmarł w Londynie 19 VII 1951. Pochowany na cmentarzu Streatham Park w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW, ZKZ
    Żonaty z Zofią z d. Grabowska /1906-1995/Londyn.
    Dz. Pers. Nr 11 z 24 VII 1928; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1931; Dz.Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1939; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939;W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. II. W-wa 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Lista starszeństwa oficerów LP. W-wa 1917;K. Grodziska. Groby Polskie na cmentarzach Londynu. T. 2 Kraków 2001.

     
    Gerlecki Tadeusz
    [1902-1939], por. sł. st. kaw.[1933]
    Ur. 24 IV 1902. W WP od 1923. Służył jako podoficer zawodowy,. W latach 192701930 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 15 VIII 1930/promocja opóźniona/ z przydziałem do 15 p. uł. w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Po 1934 przeniesiony z 15 p. ul. do 25  p. uł. w Prużanie. W latach 1938-1939 d-ca 1 szwadronu 25 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 szwadronu 25 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 25 p. uł. pod Lidzbarkiem , potem 13 IX 1939 pod Mińskiem Maz. I na Lubelszczyźnie, gdzie poległ w walce w nocy z 22/23 IX 1939 w rejonie Krasnobrodu. Pochowany na cmentarzu w Krasnobrodzie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13513
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy 1922-1938. Klasa kawalerii; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Gerula Czesław Jan Ludwik
    [1908-?], por. sł. st. lekarz [1937]
    Ur. 20 III 1908. Absolwent gimnazjum oraz Wydziału Lekarskiego UJ w Krakowie, gdzie w 1934 uzyskał dyplom lekarski. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Sanitarnych. Promowany 1 I 1935 na stopień ppor. rez. sł. sanit. Powołany do służby czynnej w stopniu ppor. z starszeństwem od 1 V 1935. Przydzielony na stanowisko lekarza sanit. w 3 p. szwoleżerów w Suwałkach. Awansowany do stopnia por. 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. 3 p. szwol. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik wal na szlaku bojowym brygady. W końcowej fazie kampanii wrześniowej 1939 uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie.
    Po wojnie w kraju. Zmarł o2 VIII 2003 w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12445
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Geyer Rudolf
    [1897-1940], mjr sł. st. piech.[1939], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 21 X 1897 w Ostrowie pow. jarosławski, syn Jakuba i Józefy z Pierożyńskich. Uczęszczał do gimnazjum realnego w Jarosławiu. W latach 1915-1918 służył w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej rezerwy. Brał udział w walkach na froncie włoskim. W WP od XI 1918 służył w 5 pp Leg. Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 dowodził kompanią w 5 pp Leg. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1922-1925 oficer 41 pp. Z dniem 26 II 1925 przeniesiony z 41 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie pełnił różne funkcję. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 VII 1925. W 1933 przeniesiony z KOP do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy kompanii. Od 1937 d-ca Zawierciańskiego Batalionu ON. Awansowany na stopień mjr-a sł. st. piech. 19 III 1939. Jednocześnie k-dt Obwodowy PW Zawiercie przy 11 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy Baonu ON „Zawiercie” włączonego jako III baon do 201 pp rez. W składzie 55 DP Rez. Podczas walk ranny. Dostał się w nieznanych okolicznościach do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV 1940.
    Odznaczony VM kl. 5, KW, SKZ
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany ppłk piech.
    Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Gębalski Konstanty
    [1899-?], kpt. sł. st. piech. [1938]
    Ur. 12 IV 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. Jako ochotnik brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1919-1920. Po wojnie pozostał w służbie wojskowej jako podoficer zawodowy. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VII 1925 z przydziałem do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. W 1930 przeniesiony z 21 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu w kompanii granicznej. Przeniesiony w 1932 z KOP do Wojskowego Instytutu Geograficznego w Warszawie. W 1933 ukończył kurs dla topografów w Wojskowym Instytucie Geograficznym w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. w korpusie oficerów geografów 19 III 1938. W latach 1937-1939 był topografem w Wojskowym Instytucie Geograficznym w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera wywiadowczego 1 pułk strzel. piesz. zmot. w składzie Warszawskiej Brygady Panc. – Motorowej. Brał udział w walkach na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1925; Dz. Pers. Nr 93 z 16 IX 1925: Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930;Dz. Pers. nr 13 z 9 XII 1932; Rocznik oficerski 1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Gębarowicz Jan Franciszek
    [1899-?], kpt. dypl. int.[1937]
    Ur. 2 IV 1899. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 I 1921. Następnie m. in. służył w 54 pp. awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 1 I 1923. Długoletni oficer 54 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Ukończył 2 letni kurs Wyższej Szkoły Intendentury w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. dypl. int. 19 III 1937. W latach 1937-1939 był oficerem intendentury Pomorskiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera intendentury Pomorskiej Brygady Kawalerii, potem na Lubelszczyźnie kwatermistrz kombinowanej Brygady Kawalerii płk A. Zakrzewskiego.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Gędzierski Zbigniew Walery
    [1914-1940], ppor. sł. st. kaw. [1937], pośm. por.[2007]
    Ur. 06 IX 1914 w Drohobyczu, syn Walerego i Kazimiery z Twarogów. Uczęszczał do gimnazjum w Drohobyczu, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie na kursie unitarnym, potem odbywa praktyki w pułku kawalerii. w latach 1935-1937 w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 25 p. uł. w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 4 szwadronie 25 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 szwadronie, potem oficera informacyjnego. 29 IX 1939 ranny pod Samborem dostał się do niewoli sowieckiej. Wieziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany por. kaw.
    Tajny Dziennik Pers. Nr 4 z 15 X 1937; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Giaro Kazimierz
    [1905-?], ppor. rez. sap. inż.[1933], w ZWZ/AK por. ps. „Klonowicz”
    Ur. 31 I 1905. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w latach 1930-1931. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. sap. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 6 batalionu saperów. Ewidencyjnie podlegał PKU W-wa M III. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku    d-cy plutonu potem d-ca  2 kompanii saperów 56 batalionu saperów. Brał udział w obronie Brześcia, potem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu walk przebywał na terenie Białegostoku. Czynny w konspiracji ZWZ/AK w Okręgu Białystok ZWZ/AK. Pełni funkcję kierownika konspiracyjnej produkcji. Organizacyjnie w oddziale III sztabu K. O. AK Białystok.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; Z. Gwozdek. Białostocki Okręg ZWZ-AK.T. I. Organizacja. Bialystok 1993

     
    Gibalewicz Tadeusz Piotr
    [1913-?],ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 23 I 1913. Uczęszczał do gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 22 DP przy w 5 psp w Przemyślu. Praktyki odbywał w 5 psp. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 5 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów 5 Pułku Strzelców Podhalańskich w skaldzie 22 DP Gór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 5 psp. Brał udział w walkach pod Buskiem, Broniną na Kielecczyźnie, potem dołączył do GO „Jaśmin” i walczył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w W P 1935-1939. Kraków 2003; W. Moś. 5 Pułk Strzelców Podhalańskich. Pruszków 1996.

     
    Gibliński Antoni
    [1905-1995],kpt. sł. st. piech.[1938], mjr w st. sp.
    Ur. 13 X 1905 w m. Płatewicze pow. przemyski. Uczęszczał do gimnazjum w Przemyślu.  W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, a w latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu do 11 pp w Tarnowskich Górach. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Ukończył kurs unifikacyjny dla kpt. w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. w latach 1938-1939 pełni funkcje adiutanta 11 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta taktycznego 11 pp w skaldzie 23 DP Armii „Kraków”. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 11 pp m. in. 8 IX 1939 pod Ksanami, potem 16 IX 1939 pod Tomaszowem Lub. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i przedostaje się przez Węgry do Francji. Podczas kampanii francuskiej w VI 1940 dowodził 5 kompanią II batalionu 1 p. gren. w składzie 1 DGren. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po zakończeniu walk wraz z 1 DP Gren. Przekracza granicę szwajcarską. Przebywa do 1944 w obozie w Szwajcarii. W 1944 przekracza granicę francuska i wstępuje do francuskiego oddziału partyzanckiego w Alpach. Walczy z Niemcami wyzwolenia Francji. W 1945 otrzymał przydział do 1 Brygady Strzelców w Wlk. Brytanii. W PSZ służy do demobilizacji w 1947. W 1947 powraca do kraju. Podejmuje pracę w budownictwie. Pracuje w tej branż y do czasy przejścia na emeryturę 1 I 1972. Działacz kombatancki. Awansowany do stopnia mjr-a w st. sp. Od 1990 ciężko chory.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr o8897  za kampanię francuską KW 2x
    Zmarł 27 XI 1995 w Katowicach, gdzie został pochowany 30 XI 1995.
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zielińsli. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989; Biuletyn „Rzeczpospolita Podchorążacka” Nr 2 z 1996.

     
    Gierasieński Tadeusz Izydor
    [1910-1990], kadet, por. st. st.  kaw.[1934], w PSZ rtm./mjr
    Ur. 04 IV 1910 w Warszawie. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, potem w Chełmnie, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1931 z przydziałem do 2 psk w Hrubieszowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 dowódca szwadronu CKM. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 szwadronu 2 psk w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył 1 IX 1939 pod Mokrą, potem Kamieńskiem, Cyrusową Wolą W czasie walk 13 IX 1939 w Dębem Wielkim zostaje ranny. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK. W 1944 aresztowany przez gestapo i po ciężkim śledztwie wysłany do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu Więzień stamtąd do Buchenwaldu. Obóz przeżył. Po uwolnieniu z obozu przebywał w Niemczech. Służył w PSZ. Po demobilizacji w 1947 wyjechał do Wlk. Brytanii i tam mieszkał na stałe. Aktywny działacz kombatancki.
    Odznaczony: VM kl. 5 , KW 2x
    Zmarł w Londynie 19 III 1990. Zwłoki spopielono i przywieziono do kraju, gdzie zostały pochowane.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 2 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1998.


    Gierasiuk Borys
    [1899-1940], rtm. sł. st. kaw.[1937], pośm. mjr [2007]
    Ur. 13 V 1899 w Warszawie, syn Romana i Eugenii z d. Prowotwór Gołaszewskiej. W WP jako służy jako ochotnik od XI 1918. Brał udział w szeregach 1 p. szwol. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy kawalerii. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Dla Podoficerów zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VII 1925 z przydziałem do 27 p. uł. w Nieświeżu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. Długoletni oficer 27 p. uł. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronu. W latach 1937-1939 d-ca 1 szwadronu 27 p. uł. Awansowany do stopnia rtm. 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 szwadronu 27 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczy na szlaku bojowym pułku Mławy, Płocka, potem 13 IX 1939 pod Mińskiem Maz. potem na Lubelszczyźnie w Grupie Operacyjnej Kawalerii gen. W. Andersa. 27 IX 1939 pułk wycofując się w rejon Władywopola w kierunku na Sambor natknął się na oddziały sowieckie. W wyniku ciężkiej walki ponosi duże straty. Wobec braku amunicji, sprzętu , opatrunków gen. W. Anders  rozwiązał zgrupowanie z rozkazem przedzierania się małymi grupkami w kierunku granicy z Węgrami. Pozostałość 27 p. uł. o sile około 200 żołnierzy- ułanów i oficerów zatrzymała się w rejonie dworu Balice. 28 IX 1939 w godzinach popołudniowych zostali otoczeni przez wojska sowieckie i wzięci do niewoli. Więziony następnie w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: Medalem za Wojnę 1918-1921, Medalem 10- lecia.
    Pośmiertnie mianowany decyzją MON z 5 X 2007 majorem kaw.
    Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1925; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii. W-wa 1989; Roczniki oficerskie 1928,1932 Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 27 Pułk Ułanów. W-wa 1992; Charków. Księga Cmentarna.W-wa 2003.

     
    Gierka Stanisław Józef
    [1898-1940], mjr sł. st. piech.[1936], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 20 III 1898 w Myślenicach, syn Franciszka i Anny z Watychów. Uczęszczał do gimnazjum w Myślenicach. Maturę zdał w 1920 w Poznaniu. W latach 1915-1917 żołnierz kompanii saperów I Brygady Legionów. Walczył pod Łowczówkiem oraz Kostiuchnówką. Ukończył kurs podoficerski. Po kryzysie przysięgowym w Legionach w VII 1917 zostaje wcielony do armii austriackiej. Ukończył kurs aspirantów oficerskich. Walczył na froncie włoskim. W WP od XI 1918. Od 20 III 1920 służy w 1 pp Leg. Walczy na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Skierowany w końcu 1920 do Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Mianowany w 1921 ppor. piech. Po ukończeniu szkoły pozostał w niej jako instruktor. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1920. Z dniem 1 IX 1928 przeniesiony z Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy do 61 pp w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1929. Następnie m. in. d-ca kompanii. Po ukończeniu kursu dla d-ców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr-a sł. st. piech. Mianowany w 1937 d-cą I batalionu w 9 pp Leg. w Zamościu. Na początku IX 1939 wysłany z Rembertowa do Baranowicz, gdzie organizuje batalion CKM. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 samodzielnego batalionu CKM przydzielonego do Zgrupowania „Jasiołda”. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim w IV 1940.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW, SKZ
    Żonaty z Łucją z Urbanowskich, miał córkę Irenę.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany ppłk piech.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 24 VII 1928; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 2000
     

    Giernakowski Zygmunt
    [1904-?], ppor. rez. piech.[1932]
    Ur. 10 VII 1904. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1930-1931 w 4 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 6 pp Leg. w Wilnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M IV. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku płatnika, potem oficera gospodarczego III batalionu 6 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył nad Bugiem i Narwią, potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; Rocznik oficerski rezerw 1934; W. Markert. 6 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2001.

     
    Gil Jan
    [1907-1940], por. sł. st. art. [1934], pośm. kpt. [2007]
    Ur. 15 XII 1907 w Grębowie pow. tarnobrzeski, syn Walentego i Zofii z Raków. Absolwent gimnazjum im. Króla Władysława Jagiełły w Dębicy, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1929 w Batalionie Podchorążych Piechoty Nr 5 w Krakowie. W latach 1929-1931 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 8 pal w Płocku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W 1935 przeniesiony z 8 pal na stanowisko instruktora do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie służył do IX 1939. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy improwizowanej baterii w obronie Włodzimierza Wołyńskiego, potem w obronie Lwowa, gdzie dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku.
    Zamordowany przez funkcj. NKWD Lesie Katyńskim w IV 1940.
    Żonaty z Heleną z Tomasikiewiczów.
    Pośmiertnie mianowany postanowieniem prezydenta RP w x 2007 kpt. art.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;tenże: Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Gil Józef
    [1899-?], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 3 XI 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył w 1919 kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 19120. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1920. Długoletni oficer 54 pp w Tarnopolu. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W latach 1937-1939 d-ca kompanii gospodarczy i oficer taborowy 54 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy taborów 36 DP Rez. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 36 DP Rez.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Gilewicz Jerzy
    [1915-?], ppor. sł. st. kaw.[1937], w PSZ rtm/mjr
    Ur. 10 IV 1915. Absolwent gimnazjum. W latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem odbywał praktyki w pułku kawalerii. w latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany do stopnia ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 3 p. szwol. w Suwałkach na stanowisko d-cy plutonu w 2 szwadronie, jednocześnie d-ca plutonu kolarzy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy 3 p. szwol. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji w Brygadzie Kawalerii „Edward”. Walczył na szlaku bojowym 3 p. szwol. m. in. pod Olszewem. Po rozproszeniu pułku przedostał się na Litwę, potem do Francji, gdzie bierze udział w kampanii francuskiej w 1940, potem w Wlk. Brytanii gdzie służy w PDZ. Awansowany do stopnia por. potem rtm. Brał udział w walkach w Normandii w 1944. Po wojnie w 14 p. uł. w Szkocji. Zdemobilizowany w 1947 w stopniu mjr-a kaw.  W latach 1947-1948 w sztabie Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. Potem wyemigrował do Argentyny. W 1997 brał udział w zjeździe kawalerzystów w Grudziądzu.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Gill Paweł
    [1906-?], kpt. sł. st. art. dypl. [1938]
    Ur. 23 XI 1906. Absolwent gimnazjum. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929w Oficerskiej szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopie ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 4 dak w Suwałkach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W latach 1936-1938 słuchacz Wyższej szkoły wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1938. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. przydzielony jesienią 1938 do sztabu Nowogródzkiej Brygady Kawalerii na stanowisko I oficera sztabu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Lata wojny spędził w niewoli.
    Po wojnie w Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;

     
    Gill Wacław Leon
    [1909-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 28 IX 1909. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 73 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 73 pp w składzie 23 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowy 73 pp. Zginął 19 IX 1939 pod Ulowem. Pochowany na cmentarzu wojennym, „Rotunda” w Zamościu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Ginalski Józef
    [1907-1944], por. rez. piech.[1938]
    Ur. 18 IX 1907. Absolwent szkoły średniej. Słuzbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty DOK II. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnai ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 8 pp Leg. w Lublinie. Ewidencyjnie podlegął PKU Lublin M. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do 1 I 1938 do stopnia por. rez. piech. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii w batalionie marszowym 8 pp Leg. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i powraca do Lublina, gdzie mieszkał przed wojna. Czynny w konspiracji niepodległościowej. Aresztowany przez gestapo i uwięziony. Zamordowany przez gestapo w Lublinie w V 1944.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.

     
    Gintel Jan
    [1899-1968], mjr sł. st. art. [1937]
    Ur. 17 III 1899 w Krakowie. Ukończył gimnazjum realne. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 2 pac, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928. Przeniesiony z dniem 1 IX 1929 z 2 pac w Chełmie do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko wykładowcy historii. W okresie od 1 XI 1930 do 31 XII 1930 oficer w Wojskowym Biurze Historycznym. Następnie powrót do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszcz.  W okresie od 2 IV 1932 do IX 1932 przebywał na 5 miesięcznym kursie doskonalającym dla oficerów art. w Szkole Strzelania Art. w Toruniu. Przeniesiony we IX 1932 do 6 pal w Krakowie na stanowisko d-cy baterii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 19 III 1937. W latach 1937-1939 dowodził II dywizjonem 6 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II dywizjonu 6 pal w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 6 pal od Krakowa na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Brunsziku, potem wywieziony do obozu karnego w oflagu VIII B w Silberbergu, gdzie przebywa od 30 IV 1940. Następnie wywieziony do oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Krakowie.
    Zmarł 9 III 1968 w Krakowie.
    Odznaczony: KW4x
    Rocznik oficerski 1924, 1928, 1932; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pabich. Niezapomniane karty. Z dziejów 6 pal. Kraków 1982.

     
    Giza Józef
    [1887-1965], płk sł. st. piech. [], w PSZ gen. bryg.
    Ur. 3 III 1887 w Dąbrówce Polskiej k. Starego Sącza, syn Michała i Małgorzaty z d. Szkaradek. W latach 1901-1909 uczył się w 1 Gimnazjum W Nowym Sączu, gdzie w 1909 otrzymał świadectwo dojrzałości . Działał aktywnie w Polskich Drużynach Strzeleckich. Z powodu stanu zdrowia nie został przyjęty do Seminarium Diecezjalnego. Do 1 X 1910 pracował w cegielni w Biegonicach. W X 1910 wcielony do armii austriackiej i przydzielony do 20 pp, gdzie odbywa przeszkolenie wojskowe dla jednorocznych ochotników. Szkolił się w Krakowie, Wadowicach, potem od 20 IV 1911 w Bielinie/Bośnia/, gdzie służył w stopniu kpr. potem sierż. podch. na stanowisku d-cy sekcji  i plutonu w 16 kompanii 20 pp. 30 IX 1911 przeniesiony do rezerwy. Od 12 II 1912 prcuje jako oficjał pocztowy w Urzędzie Pocztowym w Nowym Sączu. W V-VI 1913 odbywał ćwiczenia wojskowe w Bośni oraz ukończył sześciomiesięczny kurs pocztowo-telegraficzny od 1 X 1912 do 31 III 1913. W 1912 wznawia działalność w PDS. Po wybuchu I wojny światowej 1 VIII 1914 zostaje wcielony do 15 kompanii 20 pp. awansowany 4 VIII 1914 chor. piech. dowodzi plutonem. Walczy na froncie serbskim i włoskim. 1 XI 1915 mianowany ppor. piech. Od VII 1916 walczy na froncie rosyjskim. Chory przebywał od 23 VII do Grabisz 1916 na leczeniu szpitalnym, potem do 30 VI 1917 w kadrze 20 pp jako instruktor. Ukończył kurs techniczny. Mianowany 1 VIII 1917 por. piech. Następnie ponownie walczy na froncie włoskim. Od 16 IV do 23 V 1918 przebywał w szpitalu. Po wyjściu z szpitala skierowany na stanowisko instruktora w kompanii zapasowej 20 pp w Tarnowie. Od 30 X 1918 d-ca 1 kompanii zapasowej 20 pp. Bierze udział w przeorganizowaniu 20 pp w 1 psp. Następnie pełni funkcję adiutanta 1 psp. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-192o. Walczył w składzie I Brygady Górskiej. Uczestnik ofensywie kijowskiej. Awansowany 1 IV 192o do stopnia kpt. sł. st. piech. Walczy w walkach odwrotowych pod Pińskiem. Od 1-6 VI 1920 walczy w obronie Brześcia, potem w kontrofensywie znad Wieprza. Z 1  psp powrócił 8 XII 1920 do Nowego Sącza. Odkomenderowany 2 I 1921 na kurs przy dywizyjnym Centrum Szkolenia w Krakowie. Po powrocie do pułku pełni nadal funkcję adiutanta. Zweryfikowany w 1922 w stopniu mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W V 1922 mianowany d-cą II batalionu. Od IV 1926 do  1927 był k-dtem Obwodowym PW i WF przy 1 psp w Nowym Sączu, potem od VI do IX 1927 d-ca III batalionu 1 psp. Przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza od IX 1927 do IV 1931 był d-cą Batalionu KOP „Iwieniec”. Awansowany 1 I 1929 do stopnia ppłk-a. Od IV 1931 do V  1932 pełni funkcję z-cy d-cy 82 pp w Brześciu nad Bugiem. Z dniem 20 V 1932 przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy 2 psp w Sanoku. Funkcję pełni do VI 1935. Od VI 1935 do V 1938 dowodził 3 psp w Bielsku. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. piech. 19 III 1938. Od V 1938 do VIII 1939 był d-cą Brygady Obrony Narodowej „Śląsk”. W kampanii wrześniowej 1939 w składzie 55 DP Rez. dowodził obroną odcinka Śmiłowice-Mikołów-Wyry, potem w walkach odwrotowych 7 iX 1939 w rejonie Kazimierzy Wielkiej, potem 11 IX 1939 pod Osiekami, następnie od 12 IX 1939 na Lubelszczyźnie. Walczył 23 IX 1939 pod Tomaszowem Lub. Nie poszedł do niewoli, przedostał się przez Zakopane-Słowację na Węgry, gdzie dotarł w X 1939. Internowany w obozie Selyp, gdzie przebywał od 25 X – 31 XII 1939. Po zwolnieniu z obozu przydzielony do Przedstawicielstwa WP w Budapeszcie, w którym działał do 24 IV 1940. W V 1940 przedostał się do Francji. Od 17 v 1940 do 18 VI 1940 przebywał w obozach Carpiange i Val Andree. 18 VI 1940 z grupą oficerów ewakuowany do Wlk. Brytanii. Od 16 VIII 1940 przebywał w obozie w Crawford w Szkocji. Od X-XI 1940 z-ca d-cy 5 Brygady Kadrowej Strzelców I Korpusu w Szkocji. Od XI 1940 do IV 1941 k-dt SPP, potem IV - X 1941- kmdt kursów unitarnych. Od XI 1941 II z-ca d-cy brygady szkolnej. W VI 1942 skierowany na Bliski Wschód, gdzie od 14 VII 1942 obejmuje dowodzenie 4 Brygadą Strzelców przekształconą w III 1943 w 5 Wileńską Brygadę Piechoty, którą dowodził do IX 1943. W okresie IX 1943 – 12 IV 1944 Kmdt Centrum Wyszkolenia Armii na Bliskim Wschodzie. Od V 1944 do VIII 1945 dowodził 7 DP w składzie II KP. Mianowany gen. bryg. 25 IX 1944. Będąc poważnie chory od XII 1944 dowodził 7 DP jedynie nominalnie. Przeniesiony w x 1945 w stan nieczynny. W leczeniu szpitalnym przebywał m. in. w szpitalu w Casa Maksima we Włoszech, potem 8 szpitalu wojskowym w Egipcie do 1948. Od I 1948 mieszkał w Londynie. Służył w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. Ciężko chory przebywał w Polskim Szpitalu w Penley. Szpital opuścił jako inwalida. Mimo ciężkiego stanu zdrowia działał w ruchu kombatanckim.
    Zmarł 16 VIII 1965  w Londynie. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. IV i V ; Orderem Polonia Restituta kl. V, KW3x, ZKZ z M, ZKZ, MN i innymi medalami .
    Żonaty z Wiktorią Szkaradek /1899-1986/ miął córkę Marię/1921/, synów: Mieczysława/1920-1939/, Kazimierza/1924/, Tadeusza /1929/
    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 15 z 23 V 1927; Dz. Pers. Nr 24 z 26 IX 1927;Dz. Pers. nr 5 z 11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski – St. Zurakowski.  Generałowie Polski Niepodległej. W-a 1991; W. Bartosz. Biogram J. W /w:/MSBUDN 1939-1956.T. 3 Kraków 1998; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu.

     
    Glabisz Kazimierz
    [1893-1981], płk dypl. sł. st. art. w PSZ gen. bryg. [1945]
    Ur. 10 II 1893 w Odolanowie, syn Mieczysława /urzędnika/ i Bolesławy z Bobowskich. Po ukończeniu szkoły powszechnej w rodzinnej miejscowości uczęszczał do gimnazjum w Ostrowie Wlk., gdzie w 1913 otrzymał świadectwo dojrzałości. Należał do Towarzystwa Tomasza Zana. W okresie 1913-1915 studiował prawo na Uniwersytecie w Monachium, potem we Wrocławiu. Był członkiem tajnych polskich organizacji niepodległościowych. W V 1915 wcielony do służby w armii niemieckiej z przydziałem do szkoły oficerskiej artylerii. Po ukończeniu szkoły awansowany w 1916 do stopnia ppor. art. W latach 1916-1918 walczył na froncie zachodnim. W ostatnich miesiącach wojny w 1918 zostaje ranny i skierowany na leczenie do szpitala w Poznaniu. Od I 1919 bierze udział w Powstaniu Wielkopolskim. Przydzielony do oddziału operacyjnego Dowództwa Głównego. Dekretem Komisariatu NRL z 15 III 1919 mianowany por. art.  od 1 III 1919, a dekretem Komisariatu NRL nr 131 z 6 VI 1919 mu starszeństwo od 1 III 1918. Następnie w Oddziale III Dowództwa Frontu Wlkp. i od 15 XI 1919 urlopowany w celu dokończenia studiów prawniczych w Poznaniu. W V 1920 uzyskał dyplom  mgr praw. Od VI 1920 w Oddziale Operacyjnym Naczelnego Dowództwa WP. Był od IX 1920 do V 1921  referentem operacyjnym w Adiutanturze Naczelnego Wodza, potem V 1921-IX 1922 w Oddziale III Biura Ścisłej Rady Wojennej. Uczestniczył w III Powstaniu Śląskim. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. ze starszeństwem od 1 VI 1919. Od 1922-1923 był słuchaczem na rocznym kursie dokształcającym w WSWoj. w Warszawie. 1 VII 1923 mianowany mjr dypl. sł. st. art.. Od I –X 1924 pełnił funkcję szefa sztabu 14 DP, potem od X 1924 do 1925 d-ca dyonu 14 pap. W okresie 1925-1927 ponownie oficer Oddziału III Biura Ścisłej Rady Wojennej, potem od 1927 do 1928 oficer oddziału II Sztabu Głównego w referacie „Niemcy”. W latach 1929-1939 był I oficerem do zleceń Głównego Inspektoratu Sił Zbrojnych. Awansowany 1 I 1930 do stopnia ppłk-a dypl. Był także w latach 1928-1939
    Przewodniczącym Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Awansowany 1 I 1936 do stopnia płk dypl. Pełnił szereg funkcji społecznych w różnych organizacjach. Od 3 IX 1939 dowodził improwizowana grupą „Kielce” w ramach armii „Prusy”. Walczył pod Iłżą, gdzie jego grupa zostaje rozbita. Poszukiwany przez gestapo od X-XII 1939 ukrywał się w Warszawie. W I 1940 przedostał się n Węgry, gdzie do XII 1940 kierował Polsko-Węgierskim Towarzystwem Opieki. Organizował ewakuację polskich żołnierzy. W X 940 wyjechał na polecenie gen. W. Sikorskiego przedostał się przez Grecję , Turcję do Palestyny, potem do Egiptu, skąd odleciał samolotem do Londynu. 1 V 1941 mianowany został szefem Oddziału I Naczelnego Wodza, potem od VI 1941 z-ca d-cy 1 samodzielnej Brygady Strzelców w Szkocji, a od X 1943 do II 1945 był d-cą 2 Dywizji Grenadierów Pancernych I KP. Od II 1945 organizował i dowodził 4 DP. 1 VI 1945 mianowany gen. bryg. Po demobilizacji pozostał w Wlk. Brytanii. Pełnił szereg funkcji w organizacjach kombatanckich i sportowych.
    Zmarł 25 XI 1981 w Londynie. Pochowany na cmentarzu przy Kościele św. Andrzeja Boboli.
    Odznaczony: KN z M, KW, OP III i IV kl., KZ.
    Roczniki oficerski 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Słownik biograficzny Powstańców Wielkopolskich. Poznań 2002; T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001.

     
    Glasser Stanisław
    [1902-1972], rtm. sł. st. kaw.[1936], w PSZ mjr
    Ur. 14 X 1902.Uczęszczał do gimnazjum. W okresie VIII 1921- VII 1922 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie gdzie odbył przeszkolenie na kursie unitarnym m.in. w zakresie podoficerskim. Od IX – XI 1921 odbywał praktyki w pułku kawalerii. Od XII 1922- IX 1923 w oficerskiej szkole Jazdy w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1923 z przydziałem do 2 psk w Hrubieszowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1925. Długoletni oficer 2 psk, gdzie pełnił różne funkcje. Po ukończeniu kursu dla dowódców szwadronu w Centrum Wyszkolenia Kawalerii awansowany 1 I 1936 do stopnia rtm. sł. st. kaw. W latach 1937-1939 d-ca 1 szwadronu w 1 psp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 szwadronem 2 psk w składzie Wołyńskiej brygady Kawalerii. Walczył 1 IX 1939 pod Mokrą, W czasie walk ranny 2 IX1939 pod Łobodnem. Walczył potem 8 IX 1939 pod Wolą Cyrusową, a 13 IX 1939 pod Mińskiem Maz., w GO Kawalerii dowodzonej przez gen. W. Andersa, potem na Lubelszczyźnie, m in. pod Jacnią 23 IX 1939. Po rozwiązaniu pułku uniknął niewoli. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie służy w PSZ, a od VI 1940 w Wlk. Brytanii. W I KP w Szkocji. W latach 1944-1945 pełnił funkcję kwatermistrza 9 p. uł. w składzie 16 Brygady Pancernej , potem w 4 DP. Awansowany do stopnia mjr-a. Po demobilizacji w 1947 mieszkał w Wlk. Brytanii, skąd później wyjechał do Kanady. Mieszkał w Toronto gdzie zmarł 8 VI 1972. Pochowany na cmentarzu Holy Cross w Toronto.
    Odznaczony; VM kl. 5 nr 11845, KW
    Dz. Pers. Nr 61 z 16 IX 1923; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. St. Wojciechoewski. 2 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1998;M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991;

     
    Glinka Władysław
    [1908-1939], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 23 X 1908. Absolwent gimnazjum. W latach 19291-930 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 33 pp w Łomży na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony po 1936 do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Centralnej Szkoły Podoficerskiej KOP w Osowcu, gdzie dowodził plutonem w kompanii szkolnej CKM. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM III batalionu 135 pp rez. zmobilizowanego nominalnie dla 33 DPRez. Jednak do dywizji nigdy nie dołączył. Wchodził w skład utworzonego Oddziału Wydzielonego „Osowiec”. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 135 pp rez. od Osowca na Lubelszczyznę. Poległ 3 X 1939 w walce z wrogiem w rejonie folwarku Annopol.
    Pochowany na cmentarzu wojennym w Kocku
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J.Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Gliński Jerzy
    ppor. rez. kaw. /nota w „Obrona Warszawy i Modlina”/

     
    Gliński Stanisław
    mjr br. panc./nota biograficzna „Obrona Warszawy i Modlina”/

     
    Glogier Stanisław
    [1906-?], ppor. rez. kaw.[1933]
    Ur. 28 IV 1906. Ukończył gimnazjum. W okresie od 15 VIII 1929 do 28 VI 1930 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 psk w Garwolinie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 1 psk. Ewidencyjnie podlegał PKU Radom. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 szwadronu 1 psk w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej, potem na Lubelszczyźnie w Grupie ppłk E. Wani. Uniknął niewoli. Podczas okupacji czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK. Bliższy przydział nieznany.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; W. Zaleski. W warszawskiej brygadzie Pancerno-Motorowej w 1939.       W-wa 1988.

     
    Gładysz Władysław Franciszek
    [1905-?], kpt. sł. st. piech. [1938]
    Ur. 1 I 1905. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 w Batalionie Szkolnym Podchorążych piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 51 pp w Brzeżanach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Ukończył w centrum wyszkoleni Piechoty w Rembertowie kurs dla dowódców kompanii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W latach 1938-1939 dowodził 8 kompanią III batalionu 51 pp. Przeniesiony w 1939 do 52 pp w Złoczowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii ppanc. 52 pp w składzie 12 DP. Walczył m. in. 8-9 IX 1939 pod Iłżą.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Głąbski Czesław
    [1916-?], ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 10 I 1916. Absolwent szkoły średniej. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1938 z przydziałem do 34 pp w Białej Podlaskiej na stanowisko d-cy plutonu w 9 kompanii III batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 3 kompanii w batalionie marszowym 34 pp. Walczył w obronie Brześcia, potem w Grupie płk W. Filipkowskiego na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Izdebski. Dzieje 9 DP 1918-1939. W-wa 2000.

     
    Głogowski Piotr
    [1889-1979], ppłk sł. st. kaw.[1927]
    Ur. 03 I 1889 w Bojańcu na Ukrainie. Uczył się w szkole średniej. Od 1912 służył w 1 p. uł. armii austriackiej. Ukończył szkolę oficerska kawalerii. Mianowany ppor. kaw. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii austriackiej. Walczył na froncie. Awansowany do stopnia por. potem rtm. Od 1919 w WP. W szeregach 1 p. szwol. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920, dowodził szwadronem, potem w 1920 dowodził przejściowo 16 p. uł. Zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od VIII 192o - 1923 dowodził 20 p. uł. Z dniem 1 II 1924 przydzielony do grupy Olimpijskiej Warszawie. Następnie z-ca d-cy 11 p. uł. w Ciechanowie. Awansowany do stopnia ppłk-a 1 I 1927. Przeniesiony 11 p. uł. do 8 psk na stanowisko z-cy d-cy. Z dniem 31 X 1927  przeniesiony w stan nieczynny z jednoczesnym przeniesieniem  do Kadry Oficerów Kawalerii na przeciąg 6 miesięcy. W III 1928 przedłużono stan nieczynny na dalsze 6 miesięcy. Z dniem 31 X 1928 przedłużony na dalsze 12 miesięcy stan nieczynny. Z dniem 1 XII 1929 powołany ze stanu nieczynnego  z jednoczesnym przeniesieniem do 11 p. uł. na stanowisko d-cy pułku. Przeniesiony z 11 p. uł. do Komendy Straży Granicznej na stanowisko z-cy k-dta. Funkcje pełnił w okresie od IV 1932 do IV 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 dywizjonu z nadwyżek 1 p. szwol. w składzie Warszawskiego Pułku Ułanów. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Gdańsku, gdzie zmarł 30 XII 1979. Pochowany na cmentarzu w Gdańsku-Oliwie.
    Odznaczony: VM kl. 5, kw4x, SKZ,
    Dz. Pers. Nr 13 z 14 II 1924; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1928; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Roczniki oficerskie 1924,1932 Rocznik oficerów kawalerii 1930; J. St. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów. Pruszków 1995

     
    Głowacki Henryk
    [1897-1969], kpt. sł. st. art.[1931]
    Ur. 13 I 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 9 pap, potem w 15 pap /pal. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. Następnie d-ca baterii w 15 pal. Po 1935 przeniesiony na stanowisko k-dta Placu Bydgoszcz. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy baterii w dywizjonie art. zorganizowanym w Małorycie i włączonym do 50 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 30 I 1945 powrócił o kraju.
    Odznaczony: KN, KW, SKZ
    Zmarł w Warszawie 13 VIII 1969
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Głowacki Jarosław Karol
    [1909-?], por. sł. st. piech.[1937], w PSZ
    Ur. 8 X 19o9. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 75 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d- ca plutonu w 3 kompanii CKM III batalionu 75 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadowczej 75 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 75 pp od Śląska na Lubelszczyznę. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie służy w WP. W kampanii francuskiej dowodzi 3 kompanią I batalionu 5 pstrz. 2 DSP. Po zakończeniu kampanii francuskiej wraz z pułkim internowany w Szwajcarii.
    Po wojnie na Zachodzie.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Głowacki Leon
    [1899-?], por. rez. kaw.[1939]
    Ur. 15 II 1899. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu ppor. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przydzielony do 25 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. kaw. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w szwadronie CKM z Ośrodka Zapasowego Nowogródzkiej Brygady Kawalerii / w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii/ . Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Głowacki Ludwik
    [1904-1986], kpt. sł. st. art. WP[1939], w LWP mjr/ppłk sł. st. art.
    Ur. 10 VIII 1904 w Rossoszy pow. Biała Podlaska, syn Ludwika i Wiktorii. Uczęszczał do Gimnazjum im. J. I. Kraszewskiego w Białej Podlaskiej, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 30 pal w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1931-1935 służył w 9 pac we Włodawie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 1935 zostaje przeniesiony na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty w 68 pp we Wrześni. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu artylerii piechoty 68 pp w składzie 17 DP, a od 4 IX 1939 d-ca 6 baterii II dywizjonu 17 pal. Odrzucił natarcie 35 pułku czołgów niemieckiej 4 DPanc., niszcząc ogniem swej baterii 22 czołgi i 31 motocykli wroga. Od 17 IX 1939 przejściowo d-ca II dywizjonu 17 pal, potem d-ca 4 baterii 17 pal. Podczas przebijania się do Warszawy dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu, a od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju i wstępuje do służby w WP. W stopniu mjr-a służy na stanowisku szefa artylerii 48 pp 13 DP w Chorzowie, następnie w 1946 organizator i d-ca Dywizyjnej Szkoły Podoficerów Artylerii w 1 berlińskim pal 1 DP. Od 1947 w stopniu ppłk sł. st. art. zostaje wykładowcą taktyki artylerii w Wyższej Szkole Piechoty w Rembertowie, następnie od 1948 w Wojskowym Biurze Historycznym, gdzie pełni funkcję szefa Wydziału Kampanii Wrześniowej. Kierownik Sekcji Historii Jednostek Wojska Polskiego w Oddziale IX Sztabu Generalnego. Mieszkał w Warszawie przy ul. Marymonckiej. Rozpracowywany od IX 1950 przez agentów Informacji Wojskowej. Zatrzymany 16 VII 1951 przez agentów Informacji wojskowej. Aresztowany przez NPW w Warszawie pod zarzutem, że w okresie od IX 1947 do VII 1951 działał w komórce dywersyjno-szpiegowskiej Podczas przesłuchań stosowano przymus fizyczny i psychiczny w celu wymuszenia zeznań go obciążających. Śledztwo trwało do 23 VII 1952. Wyrokiem NSW w Warszawie, sygnatura akt Sn 15/52 z dnia 8 VIII 1952 został skazany na karę śmierci. Sądzony przez NSW w składzie: płk Juliusz Krupski - przewodniczący, sędziowie: ppłk Zygmunt Krasucki, mjr Bolesław Wnorowski, oskarżał prokurator mjr Stanisław Banaszak. Zgromadzenie Sędziów NSW postanowieniem z 28 VIII oddaliło jego skargę rewizyjną, a B. Bierut 19 XI 1952 odrzucił prośbę o ułaskawienie, ale 10 XII 1952 wyraził zgodę na wstrzymanie wykonania kary śmierci, ponieważ był jeszcze potrzebny władzom śledczym do wymuszenia zeznań obciążających gen. S. Mossora. Decyzją Rady Państwa z 25 I 1954 karę śmierci zmieniono na dożywotnie więzienie. Po procesie więziony na Mokotowie, skąd został przewieziony do Centralnego Więzienia Karnego we Wronkach, gdzie odbywał orzeczoną przez NSW w Warszawie karę. W 1956 po umorzeniu sprawy zwolniony z więzienia i zrehabilitowany. Od 1956 pracował jako kustosz Biblioteki Narodowej w Warszawie. Od 1977 na emeryturze. Autor wielu cennych publikacji historycznych - 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939, Obrona Warszawy i Modlina 1939, Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku i licznych artykułów.
    Laureat Nagrody Miasta Stołecznego Warszawy w 1982.
    Odznaczony: VM kl. 5.
    Zmarł w Warszawie 12 X 1986.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; J. Poksiński. „TUN” Tatar-Utnik-Nowicki. W-wa 1992; H. Czarnecki. Informator o dokumentach sądowo-więziennych z lat 1944-1956. Poznań 1993;USC m.st. Warszawa. Akt zgonu nr II/1502/1986; 

     
    Głowacki Paweł
    [1896-?], kpt. sł. st. sap.[1936], w ZWZ/AK ps. „Topór”
    Ur. 7 II 1896. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia ppor. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sap. 1 XI 1922 służył w 3 p. saperów. Po 1925 przeniesiony z 3 p. sap. do Zarządu Fortyfikacji Toruń, skąd został przeniesiony do Zarządu Fortyfikacji Grudziądz na stanowisko kierownika, gdzie służył od 12 XII 1928 do 12 VII 1929. Przeniesiony z Zarządu fortyfikacji Grudziądz na kurs studiów fortyfikacji przy Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie, gdzie przebywał od 6 XI 1929 do XI 1930. Po ukończeniu kursu powraca na stanowisko kierownika Zarządu Fortyfikacji Grudziądz, potem przeniesiony do Sztabu Głównego w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sp. 1 I 1936. Przeniesiony po 1935 do 3 batalionu saperów w Wilnie, gdzie był d-cą kompanii szkolnej.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy saperów Suwalskiej Brygady Kawalerii, a następnie w Dywizji Kawalerii „Zaza”. Walczył na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji przebywał w Warszawie i działał w strukturach konspiracji ZWZ/AK pod ps. „Topór” na terenie Okręgu Warszawa ZWZ/AK.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13173, SKZ
    Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Głowacz Józef
    [1907-?], por. sł. st. art.[1936]
    Ur. 18 V 1907. Absolwent szkoły średniej. W latach 1929-1930 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 20 pal. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. w okresie 1937-1939 d-ca plutonu w 11 baterii IV dywizjonu 20 pal w Baranowiczach. W Viii 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego 20 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy baterii haubic 10o mm w V dywizjonie 20 pal utworzonym w Zalesiu. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Głowiński Marian  Marcin Mirosław
    [1899-+?], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 8 IX 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. w 192o. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IX 1921 słuzył w 21 pp w Warszawie, gdzie pełnił różne funkcje. W 1931 przeniesiony z 21 pp na stanowisko k-dta pow. PW Warszawa IV, skąd zostaje przeniesiony w 1932 do Korpusu Ochrony pogranicza, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. w latach 1936-1939 oficer w dowództwie KOP, gdzie pełnił m. in. funkcję kierownika referatu dyscyplinarno-honorowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjny Grupy „Kowel”. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 znalazł się w niewoli niemieckiej. W latach 1940-1945 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Łodzi.
    Odznaczony: KW, MN, SKZ 2x
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Tomiczek-M. S. Zarudzki. Jeniecka Konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989.

     
    Głuchowski Antoni Alojzy
    [1898-1939], mjr sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 10 X 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Uczestnik wojny polsko-0bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 24 p. uł. Do stopnia rtm. sł. st. kaw. awansowany 1 I 1928. W 1929 przeniesiony z 24 p. uł. do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko instruktora. W 10931 przeniesiony z CWKaw. w Grudziądzu do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do szwadronu kawalerii KOP. Do stopnia mjr-a awansowany 1 I 1936. Przeniesiony z KOP do  p. uł. na stanowisko z-cy II d-cy i jednocześnie kwatermistrza pułku.  W kampanii wrześniowej 1939 początkowo w Ośrodku Zapasowym Mazowieckiej Brygady Kawalerii w Garwolinie, potem  bierze udział na stanowisku kwatermistrza Warszawskiego Pułku Ułanów zorganizowanego m. in. nadwyżek 1 p. szwol. , 7 p. uł. i 11 p. uł. Walczył na Lubelszczyźnie. Poległ w walce z Niemcami 23 IX 1939 pod Jacnią. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krasnobrodzie.
    Odznaczony: KN, KW,SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 3 26 III 1931; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Głuchowski Lech
    [1902-1944], por. rez. kaw. [1935], W AK rtm. [1944], pośm. mjr
    Ur. 25 XI 1902 w Rakowie k. Częstochowy, syn Mariana i Marii z Ziółkowskich. Uczęszczał do szkół średnich w Radomsku, potem w Łodzi. Od 1917 działał w POW. W XI 1918 bierze udział w rozbrajaniu Niemców. Latem 1920 wstępuje ochotniczo do 7 p. uł. W szeregach szwadronu zapasowego 7 p. uł. bierze udział w walce z bolszewikami na Mazowszu i w Bitwie Warszawskiej VIII 1920. P o wojnie zdemobilizowany. Od 1922-1926 studiował w Akademii Rolniczej w Bydgoszczy. W odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1929. Po odbyciu praktyk zawodowych zarządzał dzierżawionym majątkiem w m. Mały Obzyr na Wołyniu, a od 1930 administrator dóbr ordynacji Branickich w m. Roś. Aktywny działacz społeczny, członek „Strzelca”. Po odbytych kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany 1 I 1935 do stopnia por. rez. kaw. z przydziałem do 1 p. szwol. w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa m III. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. EW kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 4 szwadronie 7 p. uł. Walczył w składzie szwadronu na Lubelszczyźnie m. in. pod Suchowolą, skąd przebija się w kierunku Warszawy. Po rozwiązaniu szwadronu 9 X 1939 przedostał się do Warszawy. Podejmuje działalność konspiracyjną. Od 1942 d-ca I dywizjonu konspiracyjnego 7 p. uł., potem z-ca d-cy pułku, a od 17 VII 1944 d-ca pułku. Awansowany 25 VII 1944 do stopnia rtm. rez. kaw. Uczestnik Powstania Warszawskiego. Poległ w walce 15 IX 1944 na Sielcach. Pośmiertnie awansowany do stopnia mjr-a. Po ekshumacji pochowany po wojnie na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11775, KW, pośm. KAK
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R.Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. M. Bartelski. Mokotów 1944. W-wa 1986; „Jeleniowcy”. Wspomnienia żołnierzy Pułku AK „Jeleń”. W-wa 1989.

     
    Głuski Ryszard Jan
    ppor. kaw./nota Suwalszczyzna /1939-1944/

     
    Gmiterek Marian Jan
    [1914-?], ppor. sł. st. art.[1937]
    Ur. 02 VIII 1914. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 4 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, potem w latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem do 5 pac. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 5 baterii II dywizjonu 5 pac w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii 95 dac zmobilizowanego przez 5 pac dla GO „Jagmin”. Uczestnik walk na szlaku bojowym 95 dac od Krakowa na Lubelszczyznę. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 5 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1996;

     
    Gnoiński Michał Roch
    [1886-1965], płk sł. st. art. [1930],wojewoda
    Ur. 11 XI 1886 we Lwowie, syn Józefa /ziemianina/ i Józefy z Popielarskich. Kształcił się w szkole realnej w Sosnowcu, potem szkole handlowej w Będzinie oraz w szkole handlowej we Lwowie, gdzie w 1911 zdał maturę. Następnie pracuje jako sekretarz zawiadowcy stacji kolejowej w Grodźcu. Od 1912 studiuje na wydziale górniczym Politechniki Lwowskiej. Aktywnie działał w związku Strzeleckim. W VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich. Służył w I dyonie artylerii i brał udział w kampanii karpackiej. 9 X 1915 mianowany chor. art., a 1 V 1916 ppor. art. Następnie służył w 4 baterii II dyonu art. wyróżnił się w walce pod Kostiuchnówka 10 XI 1915. Podczas kryzysu w Legionach w VII 1917 internowany po zatajeniu stopnia wojskowego obozie w Szczypiornie. Po zdemaskowaniu przez Niemców uwięziony w obozie w Werl, skąd został zwolniony w X 1918. Do XI 1918 działa w POW na terenie Dąbrowy. Od 5 XI 1918 w wP. Początkowo służył w DOGen. Kraków jako referent techniczny art., potem w Departamencie Art. MSWoj. W I 1919 awansowany na stopień por. sł. st. art., a na stopień kpt. 1 XII 1919. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 był oficerem Oddz. I Sztabu Generalnego. Awansowany 1 VII 1923 do stopnia ppłk-a sł. st. art. Od 1925 pełnił funkcję z-cy d-cy 1 pap Leg., potem od 25 VIII 1928 do X 930 dowodził 30 pal. Od 10 X 1930 do 1936 kmdt Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu. W 1936 przeniesiony w stan nieczynny. Od 22 IV 1936 do 8 IX 1937 pracował na stanowisku wojewody krakowskiego, po czym od XI 1937 do XI 1938 był dyrektorem Funduszu Pracy. Jednocześnie od XI 1938 wszedł w skład organizacji dywersji pozafrontowej na Pomorzu. Z nominacji prezydenta wybrany w 1938 senatorem i wchodził w skład koła Obozu Zjednoczenia Narodowego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 od 27 IX 1939 obejmuje funkcję komisarza cywilnego w SGO „Polesie”. Po kapitulacji SGO „Polesie” unika niewoli i powraca do Warszawy. Współpracownik organizacji Komenda Obrońców Polski /KOP/. Aresztowany 10 XI 1942 przez gestapo i osadzony na Pawiaku, skąd 17 I 1943  został wywieziony do obozu koncentracyjnego na Majdanku, potem do Buchenwaldu. Obóz przeżył. Po uwolnieniu obozu w 1945 wyjechał do Francji gdzie zamieszkał. Później powraca do Polski. Mieszkał w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 11 XI 1965.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, Orderem Polonia Restituta kl. 4, KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich. W-wa 1917; W. K. Cygan. Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik biograficzny. T. II. W-wa 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Godlewicz Bronisław
    [1899-?], por. rez. lekarz wet. [1932]
    Ur. 30 XI 1899. Absolwent gimnazjum, potem studiował weterynarie uzyskując dyplom lekarz weterynarii. Służbę wojskową odbywał na kursie podchorążych rezerwy kawalerii. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany 1 VII 1925 ppor. rez. kaw., a po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. kaw. z starszeństwem od 2 I 1932. Przed wojna mieszkał i pracował w Kępnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Ostrów Wlk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza wet. 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym pułku.
    Po wojnie mieszkał w Katowicach. Był od 1949-1954 prezesem Śląskiej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej. w Katowicach.
    Żonaty. Żona Maria, syn Andrzej-Bronisław/1927/
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989.


    Godlewski Józef
    [1905-1981], kpt. sł. st. art.[1939]
    Ur. 7 IV 1905 w m. Boguty-Rubiesze, pow. Ostrów Maz. na Mazowszu, syn Antoniego i Stanisławy. Absolwent szkoły średniej. W latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 13 pp. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 18 pal w Ostrowi Maz. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Po 1935 przeniesiony do 2 Dywizjonu Pomiarów Artylerii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu pomiarów dźwiękowych w 2 Dywizjonie Szkolnym Pomiarów Artylerii w Rembertowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu zwiadu konnego 50 DP Rez. Walczył na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w X 1939 w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał i pracował w Olsztynie.
    Zmarł 22 III 1981 w Olsztynie.
    Żonaty z Czesławą z d. Kuderska. 
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Godunow Borys
    [1902-1961], kpt. sł. st. art. art.[1938], w PSZ mjr
    Rodowe nazwisko Hodunow zmienione urzędowo na Godunow
    Ur. 8 VI 1902 Petersburgu. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Następnie służba w wojsku polskim. W latach 1926-1928 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy/klasa artylerii/. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 1 pap w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Następnie od 1935  służył w 18 pal w Ostrowi Maz., w okresie od 1 III-12 VI 1937 przebywał na kursie specjalizującym dl oficerów zawodowych w Centrum Wyszkolenia Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. Przeniesiony z 18 pal do 5 daplot. w Krakowie, gdzie dowodził 3 baterią. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 21 baterii artylerii przeciwlotniczej w składzie 21 DP Gór. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji – uczestnik kampanii francuskiej- wzięty do niewoli uciekł i przedostał się 24 XII 1940 do Wlk. Brytanii. Służy tam w PSZ. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. był m. in. k-dtem Szkoły Podchorążych Artylerii w Szkocji.
    Odznaczony; KW
    Zmarł 18 III 1961 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003; K. grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995.

     
    Godyń Zygmunt Paweł
    [1910-1979], inż. leśnik,  ppor. rez. kaw. [1934],w PSZ por. /rtm.
    Ur. 4 IX 1910. Ukończył gimnazjum, potem studia wyższe na wydziale leśnym UJK we Lwowie uzyskując dyplom inż. leśnika. Służbę wojskową odbywał od 16 VIII 1930 do 30 VI 1931 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany na stopień ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1934 Pracował jako asystent na Politechnice Lwowskiej. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 22 p. uł. w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Walczył w rejonie Szadka-Rossoszyca nad Wartą, potem w bojach odwrotowych, potem na Lubelszczyźnie d-ca plutonu w 2 szwadronie improwizowanej grupy kawalerii dywizyjnej 41 DP Rez. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód. W latach 1940-1945 oficer Oddziału II Sztabu NW. Awansowany do stopnia por./rtm Po demobilizacji w 1947 pozostał w Wlk. Brytanii. Po wojnie założyciel i wieloletni redaktor „Przeglądu Kawalerii”.
    Zmarł w Surrey 14 VIII 1979. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w2 WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Godziszewski Tadeusz
    [1898-?], por. rez. piech.[1932]
    Ur. 02 IX 1898. Ukończył gimnazjum. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie demobilizowany i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 60 pp w Ostrowie Wlk. Ewidencyjnie podlegał PKU Lublin M. Po 1930 przeniesiony do 9 pp Leg. w Zamościu. Awansowany do stopnia por. rez. 2 I 1932. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 9 pp Leg., potem na Lubelszczyźnie walczy w składzie odtworzonego 43 pp, gdzie dowodzi 6 kompanią II batalionu.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Goethel Tadeusz Jakub
    [1909-?], ppor. rez. art. [1938]
    Ur. 23 VII 1909. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w latach 1934-1935 w 8 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 28 pal w Zajezierzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w V dywizjonie 20 pal w składzie SGO „Polesie”. Walczył na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Gogol Henryk Walter
    [1910-1939],ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 10 V 1910. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1932-1933 w 3 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 74 pp. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 75 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 75  pp w składzie 23 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 75 pp od Śląska na Lubelszczyznę. Wzięty do niewoli 20 IX 1939 pod Ulowem został zamordowany przez Niemców.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka –K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich.T. 1. Katowice 1989.

     
    Goinka Jerzy Rudolf
    [1910-?], por. sł. st. art.[1938]
    Ur. 31 III 1910. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1931-1932  odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 4 pal. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 4 pal na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 służył w 23 pal w Będzinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 baterii II dywizjonu 65 pal rez. w składzie 55 DP Rez. Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 65 pal rez.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934 L. Szostek. 23 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997

     
    Gola Gerard
    [1916-?], ppor. rez. art.[1938]
    Ur. 29 IV 1916. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w latach 1935-1936 w 8 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 23 pal w Będzinie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 23 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Chorzów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności II dywizjonu 23 pal w składzie 23 DP. Walczył na szlaku bojowym 23 pal od Śląska na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Szóstek. 23 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989.

     
    Golcz Adam Jerzy Stanisław
    [1895-+?], mjr sł. st. sap. [1928]/br. panc.
    Ur. 7 V 1895 w m. Elizawetgrodzie na Ukrainie w rodzinie ziemiańskiej. Po ukończeniu w 1915 szkoły realnej rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej. W V 1916 powołany do służby w armii rosyjskiej służył przez 2 miesiące w 6 b. sap. Na froncie północnym. Skierowany na kurs młodszych dowódców do wojskowej Szkoły Inżynierii w Piotrogrodzie. Po ukończeniu szkoły mianowany ppor. sap. był instruktorem szkolenia saperskiego w szkole chorążych frontu północnego. Latem 1917 skierowany do Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego do prac związanych z organizacją Wojska Polskiego na wschodzie. Od XII 1917 do VI 1918 służy w I KP w Rosji na stanowisku d-cy plutonu saperów w 1 p. saperów. Brał udział w walkach z bolszewikami o Bobrujsk. W XII 1918 głosił się do służby w WP. Przydzielony na stanowisko d-cy plutonu 1 p. inż. został skierowany na front wojny z Ukraińcami, potem uczestniczy w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie w 1921 ukończył kurs dla oficerów sztabowych saperów w Warszawie, potem kurs broni pancernej w Modlinie. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1921-1923 pracował na Wydziale Wojskowym Politechniki Lwowskiej oraz jednocześnie słuchacz tej uczelni. W 1923 przeniesiony do szefostwa Inżynierii i Saperów DOK VI we Lwowie. W 1924 służył w 9 p. sap., potem w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie, a w 1929 do szefostwa DOK III w Grodnie. Prowadził roboty fortyfikacyjne. Awansowany do stopnia mjr-a 1 I 1928. Odkomenderowany w 1930 na studia politechniczne we Lwowie, potem z dniem 1 VII 1930 przeniesiony na stanowisko kierownika robót fortyfikacyjnych. Przeniesiony z funkcji kierownika robót z Szefostwa Fortyfikacji Obszaru Warownego Wilno do 3 b. sap. na stanowisko z-cy d-cy. W latach 1933-1935 był z-cą d-cy 3 b. sap. w Wilnie, potem 1935-1936 z-cą d-cy 5 batalionu pancernego w Krakowie, a od 30 IX 1936 do 31 V 1937 p. o. dy 5 batalionu panc. w Krakowie. W 1938 przeniesiony na stanowisko oficera sztabu 3 Grupy Pancernej w Warszawie. W 1939 mianowany d-cą zmotoryzowanego batalionu saperów, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów od X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 powrócił do kraju. Nie został przyjęty do wojska. Pracował na odcinku cywilnym.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony; VM kl. 5, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 12  II 1924; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930 Dz. Pers. nr 8 z 28 VI 1933; ;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988; A. Nawrocki - R. Jakubowski. 5 Batalion Pancerny. Pruszków 2003.

     
    Goldberg Leopold
    [1891-?], mjr sł. st. sanit. dr med.[1930]
    Ur. 20 V 1891.Ukończył szkołę średnia, potem studiował medycynę. Uczestnik I wojny światowej. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie jako podlekarz służył m. in. w 5 batalionie sanitarnym. Zweryfikowany w stopniu kpt. sl. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919. Odkomenderowany na UJ w Krakowie celem dokończenia studiów medycznych, które ukończył w 1926 uzyskując dyplom dr med. Przemianowany w 1926  z podlekarza na lekarza. Po odbyciu stażu w 1926 przydzielony na stanowisko lekarza sanitarnego do 12 pp w Wadowicach. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. sanit. 1 I 1930. Następnie do 1939 st. lekarz 12 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kmdt-a Szpitala Polowego nr 501 Armii „Kraków”. Podczas walk ranny i 14 IX 1939 odwieziony do szpitala w Szczebrzeszynie.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 16 z 12 IV 1926; Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego. VI 1934 Warszawa R. Rybka – K. Stepan. rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Goldman Roman Tadeusz
    [1901-?], por. rez. piech.[1935]
    Ur. 12 VIII 1901. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu ppor. z starszeństwem od 1 XI 1919 i przydzielony do 33 pp. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. piech. 1 I 1935. Ewidencyjnie podlegał PKU W-wa Olecki III z przydziałem do 33 pp w Łomży. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy  kompanii II batalionu 182 pp rez. w składzie 60 DP rez. uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Golecki Stanisław
    [1912-1939], mgr ppor. rez. [1938]
    Ur. 16 IV 1912. Ukończył szkołę średnią, potem wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w latach 1935-1936 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 22 DP przy 5 psp w Przemyślu. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 6 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 6 psp. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 18 IX 1939 w m. Maziły. Pochowany na cmentarzu wojennym Rotunda w Zamościu
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Gołasz Stefan
    [1904-?],ppor. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 15 VIII 1904. Od 1926 służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Proponowany na stopień ppor. sł. st. 15 X 1936 z przydziałem do 7 p. uł. w Mińsku Maz. na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1937-1939 był d-cą plutonu p/panc. w 7 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu działek p/panc. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 7 p. uł. m. in. na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy-klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1989;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Gołkowski Kazimierz
    [1892-1940], ppłk sł. st. piech. [1938], pośm. płk [2007]
    Ur. 01 V 1892 w Wilnie, syn Wilhelma i Marii z Zawadzkich. Absolwent Gimnazjum klasycznego w Wilnie, gdzie w 1911 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1911-1914 studiował na wydziale Prawa Uniwersytetu w Petersburgu. Po wybuchu I wojny światowej 1 VIII 1914 powołany do służby w armii rosyjskiej. W latach 1914-1916 był dozorcą robót przy budowie mostów w Petersburgu. Po ukończeniu w 1917 Szkoły Junkrów w Czugajewie przydzielony do 38 pułku strzelców syberyjskich. W XI 1917 wstępuje do I Korpusu Polskiego w Rosji. Bierze udział w walkach w szeregach I KP w Smoleńsku i pod Bobrujskiem. Po rozwiązaniu w VI 1918 I WP wyjechał do Warszawy. Od XI 1918 w WP. Przydzielony  z dniem 30 XI 1918 do Warszawskiego Okręgowego Pułku Piechoty, przemianowanego potem na 21 pp. Mianowany ppor. sł. st. 24 XI 1918. W 1919 ukończył w Modlinie kurs techniczny i został mianowany d-cą kompanii w 21 pp. Od VII 1919 walczy w szeregach 21 pp w wojnie polsko-bolszewickiej m. in. na froncie litewsko-białoruskim. Awansowany do stopnia por. 1 XII 1919. Następnie od jesieni 1920 był wykładowcą i z-cą dyrektora nauk w szkole kaemów w Chełmie. Przeniesiony w 1922 do Centralnej Szkoły Strzelniczej w Toruniu na stanowisko wykładowcy nauki o broni. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 20 XI 1922. Przeniesiony po 1925 do 9 pp Leg w Zamościu, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1931. Mianowany w IV 1931 d-cą batalionu w 9 pp Leg. Po 1935 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, gdzie był wykładowcą potem kierownikiem przedmiotu taktyki piechoty. Awansowany do stopnia ppłk-a 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy utworzonego w Centrum Wyszkolenia Piechoty 94 pp rez. w składzie 39 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. /Istniały 2 pułki o tej numeracji/ 94 pp rez. dowodził też ppłk B. Gancarz w składzie Grupy „Sandomierz”. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD Lesie Katyńskim w IV 1940.
    Odznaczony: KW 2x, ZKZ
    Decyzją MON z 5 X 2007 minowany pośmiertnie płk piech.
    Roczniki oficerskie 1923, 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; CAW AP 1247;Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Gołogórski Jerzy Mieczysław
    [1896-1939], kpt. rez. art.[1923]
    Ur. 24 I 1896. Syn Emila i Marii Arcińskiej. Uczęszczał do gimnazjum im. J. Sobieskiego w Krakowie, gdzie w 1914 otrzymał świadectwo dojrzałości. Służył w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerów artylerii. W WP od XI 1918. Przydzielony do 2 krakowskiego pułku artylerii polowej, potem  służył w 1 dak, w którego szeregach walczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 nadal służył w 1 dak, potem w 4 dak w Suwałkach, skąd został odkomenderowany na stanowisko oficera ordynansowego Głównego Inspektora Jazdy. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Przeniesiony w 1924 do 1 dak w Warszawie, gdzie dowodził m. in. baterią. Następnie w WSWoj. w Warszawie. Z dniem 2 XI 1927 przekazany z kadry oficerów WSWoj. do dyspozycji kmdt-a kadry oficerów artylerii. Przeniesiony z dniem 28 II 1929 z dyspozycji kmdt-a kadry oficerów art. w stan spoczynku. Ewidencyjnie podlegał w 1934 PKU Inowrocław. Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer Ośrodka Zapasowego Artylerii Konnej Nr 1. Poległ w walce z Niemcami 25 IX 1939 w m. Kukiełki. Pochowany k. szkoły powszechnej w Zniczynie, skąd został ekshumowany i pochowany na cmentarzu wojennym w Zwierzyńcu.
    Odznaczony: KW4x,
    Rocznik oficerski 1923,1924,1928;Dz. Pers. Nr 8 z 21 III 1928; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Rocznik oficerski rezerw 1934 Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 8 z 25 I 1919

     
    Gołogórski Leon Jerzy
    [1894-1956], rtm. rez. kaw. [1919], w PSZ mjr rez. kaw.?
    Ur. 21 II 1894. Syn Emila gen. dyw. WP. i Marii Arcińskiej. Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W szeregach 8 p. uł./ bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu por. kaw. dowodził szwadronem. Po wojnie w 1921 zweryfikowany w stopniu rtm. kaw. i przeniesiony do rezerwy. Ukończył studia prawnicze. Był przemysłowcem. Współpracownik II Oddziału WP. W 1934 miał przydział do 8 p. uł. i ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W 1939 powołany do służby czynnej bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku oficera do zleceń w sztabie Armii „Modlin”. Walczył na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej, skąd uciekł i następnie przedostał do Francji. Po zakończeniu kampanii francuskiej w 1940 pracował w siatce wywiadowczej Ekspozytury „F” pod ps. „Filip” jako kierownik Placówki. 27 XII 1942 aresztowany przez Gestapo. Torturowany i osadzony w obozie koncentracyjnym w Neue Breen k. Saarbrücken, potem w Mauthausen. Po uwolnieniu w 1945 był oficerem łącznikowym Polskiej Misji Wojskowej we Francji do sztabu francuskiego.
    Odznaczony: VM kl. 5.
    Zmarł 13 V 1956 w Wlk. Brytanii. Pochowany na cmentarzu Brompton w Londynie.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987A. Suchcitz. „Non Omnis Moriar”. Polacy na Londyńskim cmentarzu Brompton . W-wa 1992.

     
    Gołoński Stanisław
    [1909-?], ppor. sł. st. kaw.[1934]
    Ur. 9 III 1909. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od 25 VII 1928 do 23 IV 1929 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki i ćwiczenia odbywał w 26 p.  uł. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1931 z przydziałem do 27 p. uł. w Nieświeżu n stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 pełnił funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego 27 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu gospodarczego 27 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Odznaczony: BKZ
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; tenże: Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 27 Pułk Ułanów. Pruszków 1992

     
    Gonczarow Konstanty
    [1911-?], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 16 VII 1911. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 17 DP. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 68 pp we Wrześni. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w batalionie marszowym 68 pp, z którym dotarł na Lubelszczyznę, gdzie uczestniczy w walkach z Niemcami jako Lubelszczyźnie-ca drużyny CKM w 7 kompanii III batalionu „Różan” w składzie 180 pprez. 50 DP Rez.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Gondek Adam
    [1906-?], kpt. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 24 XI 1906. Absolwent gimnazjum. W latach 1928-1929 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różnie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 12 pp w Wadowicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po 1934 przeniesiony z 12 pp do 20 pp w Krakowie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1939. W latach 1937-1939 d-ca 3 kompanii CKM 20 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 54 samodzielnej kompanii CKM w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym dywizji. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Gorazdowski Jan Nepomucen
    [ 1896-1957], dowborczyk, oficer sł. st. piechoty WP, mjr [1938], w konspiracji SZP/ZWZ/AK/DSZ, ppłk sł. st. [1942], płk [1 I945], ps. „Wolański, vel Jan Bumza, vel Jerzy Janowski, vel Jan Jerzewski
    Szef Wydziału I sztabu Okręgu Warszawa – Miasto ZWZ/AK 1940- II 1943.
    Ur. 09 V 1896 w Sokołowie Podlaskim, syn Bolesława /notariusza/ i Zofii z d. Krassowskiej. Po ukończeniu w 1914 Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie studiował 1914-1915 w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. W czasie nauki w gimnazjum należał do tajnego skautingu ni był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich. W 1915 wraz z rodziną ewakuowany w głąb Rosji. We IX 1915 powołany do służby wojskowej w armii rosyjskiej. Po ukończeniu szkoły oficerskiej piechoty w Kijowie był d-cą kompanii w 207 pp. Ranny we IX 1916. Od III 1917 do VI 1918 był d-cą kompanii w I Korpusie Polskim na Wschodzie dowodzonym przez gen. J. Dowbór-Muśnickiego. Po rozwiązaniu i Korpusu w VI 1918 powraca do kraju. Od XI 1918 w stopniu por. sł. st. piech. służy w WP. Początkowo w 34 pp dowodził kompanią, z którą od III 1919 uczestniczy w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej, a od IX 1920 był adiutantem 30 Brygady Piechoty. W III 1921 objął funkcję referenta Oddz. I DOG I Warszawa, od III 1922 d-ca kompanii 15 pp, a od I 1923 adiutant komendanta Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. Zweryfikowany przez MSWojsk. w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem 01 VI 1919. Od X 1928 ponownie d-ca kompanii w 61 pp w Bydgoszczy, a od IV 1930 d-ca kompanii w 20 pp w Krakowie. Od IV 1933 referent organizacyjny Okręgowego Urzędu WF i PW DOK V w Krakowie, a od II 1938 inspektor WF i PW DOK I w Warszawie. Awansowany 19 III 1938 do stopnia mjr sł. st. piech. w Korpusie oficerów administracji wojskowej.
    W kampanii wrześniowej 1939 d-ca stołecznego batalionu PW, od 25 IX 1939 w składzie Grupy gen. Wilhelma Rückemana, a od 01 X 1939 w składzie SGO „Polesie” dowodzonej przez gen. F. Kleeberga. Po bitwie pod Kockiem 05 X 1939 uniknął niewoli niemieckiej i przedostał się do Warszawy.
    Od połowy X1939 czynny w konspiracji SZP. Od XI 1939 szef Wydziału I /organizacyjnego/ K-dy Okręgu Warszawskiego SZP, potem Okręgu Warszawa-Miasto ZWZ/AK. Rozkazem KG AK nr L. 65/BP z 11 XI 1942 mianowany ppłk sl. st. piech.. Z dniem 01 II 1943 przeniesiony na stanowisko szefa Biura /Wydz./Personalnego w Oddz. I KG AK. W czasie Powstania Warszawskiego odcięty na Mokotowie, uznany został za zmarłego. Funkcję szefa Wydz. Personalnego KG AK pełnił także po kapitulacji oddziałów powstańczych aż do rozwiązania AK 19 I 1945. Następnie od I 1945 czynny w konspiracji NIE/DSZ, gdzie kieruje Biurem /Wydz./Personalnym. 30 VII 1945 zaprzestał działalności konspiracyjnej. Aresztowany przez UB 04 VIII 1945. Zwolniony zostaje 12 IX 1945. 13 IX 1945 ujawnił się i do XI 1945 był zastępcą płk sł. st. piech. J. Mazurkiewicza – przewodniczącego Komisji Likwidacyjnej Obszaru Centralnego b. AK. Zweryfikowany w stopniu płk sł. st. piech. z starszeństwem 01 I 1945. Następnie razem z płk J. Mazurkiewiczem i płk dypl. J. K. Plutą – Czachowskim prowadził „Bazar Krajowy” przy ul. Nowogrodzkiej26. W dniu 13 I 1949 aresztowany ponownie przez UB i uwięziony. Wyrokiem WSR Warszawa z 07 XII 1953 zostaje skazany na karę 15 lat więzienia. Zwolniony z więzienia 24 III 1956 i zrehabilitowany 30 III 1956.
    Zmarł w Warszawie 30 III 1957. Pochowany na cmentarzu powązkowskim.
    Odznaczony: VM kl. 5, ZKZ z M, ZKZ /1938/, KW 3x,
    Jego żona Zofia Julia z d. Krawczyk II voto Wierzbicka /1903-1979/, ps. Marcela, ppor. cz. w., była od IV 1944 łączniczką mjr Stefana Micha. Odznaczona KW.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Anna Rószkiewicz-Litwinowiczowa. Trudne decyzje. Kontrwywiad Okręgu Warszawa AK 1943-1944. W-wa 1991; j. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; M. Ney – Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 1. W-wa 1987.

     
    Gorączko Jan Antoni
    [1904-?], kpt. sł. st. art.[1937]
    Ur. 31 V 1904. Ukończył szkołę średnią. W okresie 1923-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 23 pap w Będzinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Ukończył w okresie od 8 I 1930 do 7 IX 1930 ośmiomiesięczny kurs instruktorów jazdy konnej i zaprzęgami przy CWArt. w Toruniu. Wieloletni oficer 23 pap/pal. Ukończył kurs dla dowódców baterii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W latach 1937-1939 dowodził 9 baterią III dywizjonu 23 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku     d-cy 9 baterii III dywizjonu 23 pal w składzie 23 DP. Walczył na szlaku bojowym pułku od Będzina na Lubelszczyznę. Po zakończeniu walk w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Dz. Pers. Nr 1 z 21 I 1930; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989; L. Szóstek.23 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997.

     
    Gorczyński Eustachy
    [1893-+ po 1950], płk sł. st. sap.[1938]
    Ur. 20 XI 1893 w Sędziszowie pow. jędrzejowski. Uczęszczał do Szkoły Handlowej w Kielcach, gdzie w 1911 zdał maturę. W latach 1911-1912 studiował na politechnice w Grazu. W 1912 powołany do służby w armii rosyjskiej. Po wybuchu I wojny światowej w VIII 1914 został skierowany na front turecki. W 1915 ukończył Wojskową szkołę Inżynierii w Piotrogrodzie, a w 1916 kurs pontonierski w Kijowie. Mianowany w 1916 chor. sap. służył w 11 batalionie pontonierów w składzie 33 Korpusu Piechoty armii rosyjskiej na froncie galicyjskim. Od XII 1917 w stopniu ppor. wstępuje do organizującego się na Ukrainie II KP. Jako oficer łącznikowy 2 pinż. Formował w rejonie Mohylew z resztek  9 p. inż. byłej armii rosyjskiej pododdziały inżynieryjne dla II KP.  11 V 1918 bierze udział w bitwie pod Kaniowem. Od V-XI 1918 w niewoli niemieckiej w obozie w Brześciu. W XI 1918 wstępuje do WP. Przydzielony w XII 1918 do 1 p. inż. Mianowany ppor. sł. st. sap. sz starszeństwem od 23 XI 1918.  Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 na stanowisku d-cy 3 kompanii sap. 1 p. inż. Walczył m. in. na froncie litewsko-białoruskim. Brał udział w walkach o Wilno, Wilejkę oraz pod Dżwińskiem, gdzie kierował wysadzeniem mostu na Dźwinie oraz rozbudową obrony dla 3 DP Leg. Potem walczy jako     d-ca 2 kompanii saperów w składzie 1 DP Leg oraz w składzie 3 armii. Podczas walk w 1920 zostaje ranny. Awansowany do stopnia por. sł. st. sap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 2 p. saperów, gdzie w IV 1922 mianowany został p. o. d-cy XXVII batalionu saperów. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. sap. 1 VII 1923. Następnie w 1924 d-ca XXVII batalionu 2 p. sap. Po rozformowaniu XXVII batalionu pełnił m. in. funkcję z-cy d-cy 2 p. sap., a po rozformowaniu w 1929 2 p. sap. mianowany został z-cą d-cą 2 bat. sap., potem w 1930 d-cą 8 bat. sap. Awansowany 1 I 1931 do stopnia ppłk-a sł. st. sap. W latach 1938-1939 był k-dtem Centrum Wyszkolenia saperów w Modlinie. Awansowany 19 III 1939 do stopnia płk-a sł. st. sap. W pierwszych dniach IX 1939 udał się na Wołyń z małą grupą organizacyjną, gdzie w rejonie Sarn miał zadanie zorganizować dalsze szkolenie elewów  saperów. Po 17 IX 1939 w rejonie Kowla dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku, potem w grupie płk Z. Berlinga. Od X 1941 w Armii Polskiej w ZSRR, potem w II KP, gdzie był z-cą d-cy saperów II KP. Następnie d-ca saperów Okręgu Etapowego w skład, którego wchodziła także Szkoła Podchorążych Rezerwy saperów. Na początku 1944 przeniesiony w stan spoczynku. Przebywał w Wlk. Brytanii, skąd powrócił do kraju. Zmarł po 1950.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW3x,ZKZ, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930.

     
    Gordoń Zygmunt Ireneusz
    [1897-?], mjr sł. st. łacz.[1939]
    Ur. 2 V 1897. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs wojenny szkoły podchorążych łączności. Mianowany ppor. sł. st. 1 I 1921. Służył w 1 p. łącz., skąd został odkomenderowany w 1922 do Obozu Szkolnego Wojsk Łączności w Zegrzu. Awansowany 1 I 1923  do stopnia por. sł. st. łącz. Po 1925 przeniesiony z 1 p. łącz. do Korpusu Ochrony Pogranicza. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1933.  Przeniesiony w 1933  z KOP do kompanii telegraficznej  24 DP na stanowisko d-cy. Przeniesiony później po 1935 do 1 DP w Wilnie na stanowisko d-cy łącz. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. łącz. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności 1 DP leg. Walczył na szlaku bojowym 1 DP Leg. m. in. nad Narwią, potem na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933.

     
    Gorgoń Henryk Kazimierz
    [1894-1974], płk dypl. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 14 VII 1894. Ukończył szkołę średnią. Żołnierz Legionów Polskich. Przeszedł szlak bojowy LP. Awansowany do stopnia podoficera. WP od XI 1918. Dekretem z 18 III 1919 mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 III 1919. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 5 pp Leg., potem 1 pp Leg. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5 i awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 1 IV 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 1922 służy w 41 pp, gdzie pełni  jako p. o. dowodzi I batalionem. Awansowany do stopnia mjr 1 VII 1923 zostaje mianowany d-cą I batalionu 41 pp. W 1924 odkomenderowany z 41 pp do I Departamentu Piechoty MSWoj. w Warszawie na stanowisko referenta. Następnie oficer Oddziału I Sztabu Generalnego. W 1926 przeniesiony do 30 pp w Warszawie, gdzie od VII 1926 do III 1929 dowodził II baonem. Od IV-IX 1929 był z-cą d-cy 5 pp Leg. Wilnie. Od 1 X 1929 d0o IX 1931 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopni ppłk-a sł. st. piech. 1 I 1930. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu ppłk dypl. sł. st. piech. mianowany z dniem 1 IX 1931 z-ca d-cy 58 pp w Poznaniu. Do stopnia płk-a awansowany 19 III 1938. w latach 1938-1939 był d-cą 11 pp w Tarnowskich Górach, którym dowodził w kampanii wrześniowej 1939. Walczył na szlaku bojowym 11 pp od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony został VM kl. 4. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po wojnie mieszkał w Niemczech Zachodnich.
    Zmarł 17 I 1974 w m. Ingolstadt w Niemczech. Pochowany na cmentarzu w Krakowie.
    Odznaczony: VM kl. 4 i 5, KW 4x, KN, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 22 z 22 VII 1922: Dz. Pers. Nr 25 z 28 VI 1926; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Gorgosz Wojciech
    [1896-+?], mjr dypl. sł. st. piech. [1936]
    Ur. 1 II 1896. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. piech., a po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 2 psp w Sanoku. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. W latach 1924-1926 był słuchaczem WSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w Warszawie został przydzielony w stopniu kpt. SG do sztabu DOK X w Przemyślu na stanowisko oficera sztabu. W 1929 przeniesiony z DOK X do 38 pp w Przemyślu, gdzie dowodził m. in. kompanią. W 1931 przeniesiony z 38 pp do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Na stanowisko wykładowcy. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. piech. 1 I 1936. Następnie oficer w Oddziale IV Sztabu Głównego, gdzie pełnił funkcję kierownika samodzielnego referatu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer oddziału IV sztabu Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym Armii „Kraków”. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Po wojnie powrócił do kraju, gdzie zmarł.
    Odznaczony: KW,ZKZ, SKZ
    Dz. Pers. Nr 112 z 23 X 1924;Dz. Pers. Nr 42 z 11 X 1926; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931;Rocznik oficerski 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Gorzelik Jerzy Paweł
    [1911-?], ppor. rez. art.[1935]
    Ur. 25 I 1911. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową w 4 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 7 pal. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. 1 I 1935. Ewidencyjnie podlegał PKU Katowice. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 2 plutonu 9 baterii III dywizjonu 6 pal w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 6 pal od Krakowa na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Gorzko Jan
    [1899-?], mjr dypl. sł. st. art. [1935], w PSZ ppłk dypl. art.
    Ur. 21 XII 1899. Absolwent szkoły średniej z maturą. W WP od XI 1918. Ukończył wojenny kurs szkoły podchorążych piechoty w Warszawie. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo i odwagę na polu walki odznaczony VM kl. 5. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 39 pp w Jarosławiu. Przeniesiony z dniem 1 IV 1924 z 39 pp do 3 pap w Zamościu. Skierowany jednocześnie z dniem 1 IV 1924 na 10 miesięczny kurs dla młodszych oficerów artylerii w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu w II 1925 przydzielony do 3 pap. Jednocześnie przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów artylerii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1927. Dowodził baterią w 3 pap. W latach 1930-1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. SG został przydzielony z dniem 1 X 1932 do sztabu 28 DP. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st. art. 1 I 1935. Następnie m. in. d-ca III dywizjonu 28 pal w Zajezierzu. W kampanii wrześniowej 1939 oficer art. w sztabie SGO „Narew”, potem w składzie Dywizji Kawalerii „Zaza” walczył na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: VM kl. 5, OP 5, SKZ
    Po wojnie w Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Dz. Pers. Nr 31 z 28 III 1924

     
    Gorzkowski Kazimierz  Franciszek
    [1894-?], ppłk sł. st. piech.[1936]
    Ur. 02 III 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Przyjęty w stopniu por. sł. st. piech. Brał udział w woj nie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo i odwagę okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 vI 1919słuzył w 78 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia mjr-a awansowany 1 I 1928. Przeniesiony z 78 pp do 60 pp w IV 1928 na stanowisko d-cy I batalionu. W 1931 przeniesiony z 60 pp w Ostrowie Wlkp. do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie gdzie był instruktorem i wykładowcą. Do stopnia ppłk-a awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 pełnił funkcję I z-cy d-cy 78 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był d-cą Ośrodka Zapasowego 20 DP w Słonimiu, potem d-cą Grupy Bojowej, a następnie d-cą piechoty dywizyjnej w utworzonej 50 DP Rez. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 jego losy n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, OP 5, KW4x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931;J. Wróbvlewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Gosiewski Wiktor
    [1900-1970], rtm. sł. st. kaw./ „nota „Suwalszczyzna 1939-1944”

     
    Gościewicz Bolesław
    [1890-?], kpt. sł. st. piech.[1923]/ w st. sp./
    Ur. 14 IV 1890. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 31 pp. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1923. Po 1924 przeniesiony z 31 pp do Centrum
    Wyszkolenia Strzeleckiego Piechoty. Przeniesiony w stan spoczynku ok. 1930 z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IV – Korpus Oficerów Piechoty przewidziany do użycia na wypadek wojny. Mieszkał w Łodzi i ewidencyjnie podlegał PKU Łódź M II. Podczas kampanii wrześniowej 1939 znalazł się na Lubelszczyźnie, gdzie walczy na stanowisku d-cy kompanii CKM w Grupie Bojowej        płk –a M. Ocetkiewicza.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,928; Rocznik oficerski rezerw 1934; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004.

     
    Gośliński Sylwester
    [ 1899- 1987], powstaniec wielkopolski, oficer sł. st. piechoty WP, kpt. [1934], żołnierz konspiracji KOP/KZ-AK/, mjr [1945],WSGO „Warta” – DSZ, działacz WiN, ps. „Marcin”, „Marian”, „Mściwój”, „Wacław”, „Zrąb”, ppłk [1957]
    Prezes Okręgu Poznań WiN IX 1945- 02 I 1946.
    Ur. 28 XI 1899 w Poznaniu. Syn Ignacego i Rozalii z d. Klaina. Uczęszczał do gimnazjum w Poznaniu. 15 VIII 1918 wcielony do armii niemieckiej, gdzie odbywa przeszkolenie rekruckie. W XII 1918 bierze udział w Powstaniu Wielkopolskim. Od 10 II 1919 służy w WP. Od 10 IV -10 IX 1919 w Szkole Podoficerskiej Telegraficznej, potem od w I Wlkp. Baonie Telegraficznym w Poznaniu. 10 II 1920 jako ekstern zdaje egzamin maturalny przed Wojewódzką Komisją Egzaminacyjną uzyskując świadectwo dojrzałości. W stopniu kpr. zostaje rozkazem DOK VII przeniesiony do dyspozycji Wojskowego Sądu Apelacyjnego /15 I 1920-13 VIII 1920/. Następnie od 14 VIII 1920 do 04 XII 1920 ponownie w Wlkp. Baonie Telegraficznym. Od 05 XII 1920 do 15 III 1921 przebywa na I Wojskowym Kursie Oficerów Gospodarczych przy DOK VII w Poznaniu. Po ukończeniu kursu jako podchorąży zostaje przeniesiony 16 III 1921 do 73 pp na stanowisko z-cy oficera gospodarczego. Od 15 I 1922 na kursie doszkalającym dla oficerów gospodarczych w Centrum Szkolenia Piechoty w Grudziądzu, gdzie przebywa do 15 VI 1922. Rozkazem personalnym MSWoj. awansowany do stopnia ppor. sł. st. w grupie oficerów gospodarczych. Od 16 VI 1922 do 31 I 1923 oficer gospodarczy w 73 pp w Katowicach. Przeniesiony z dniem 01 II 1923 na stanowisko oficera gospodarczego do 11 pp w Tarnowskich Górach. Następnie 01 IV 1923 przeniesiony na stanowisko referenta w Szefostwie Intendentury DOK VII w Poznaniu, gdzie służy do 14 I 1924. Od 15 I 1924 do 15 IV 1924 przebywa na kursie dla oficerów w zakresie towaroznawstwa organizowanym przy DOK V w Krakowie. W 1924 zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. z starszeństwem 1 VI 1921. Z dniem 20 IV 1924 przeniesiony z szefostwa intendentury DOK VII do 57 pp w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu, potem kompanii. 15 IV 1930 rozkazem MSWoj. przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko d-cy kompanii granicznej w Baonie KOP „Żytyń” stacjonującego w osadzie Żytyń pow. Równe na Wołyniu. Awansowany 01 I 1934 do stopnia kpt. sł. st. piechoty. Z dniem 25 X 1935 przeniesiony z Baonu KOP „Żytyń” do 75 pp w Chorzowie na stanowisko d-cy kompanii, potem do 09 VI 1939 adiutant pułku. W okresie od 10 VI -23 VIII 1939 przebywa w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na kursie unifikacyjnym dla kapitanów. 24 VIII 1939 przeniesiony do sztabu 23 DP na stanowisko d-cy dywizyjnej kompanii rozpoznawczej, którą dowodzi w czasie kampanii wrześniowej 1939. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 23 DP. Kampanię wrześniową zakończył po bojach na Lubelszczyźnie, gdzie 21 IX 1939 dostał się do niemieckiej niewoli, skąd 23 IX 1939 udało mu się uciec. Ukrywa się w Warszawie, gdzie od III 1940 do 15 VII 1940 działa w organizacji konspiracyjnej „KOP” na funkcji z-cy inspektora uzbrojenia. Zagrożony aresztowaniem od 16 VII 1940 do 01 IV 1941 ukrywa się. Od 17 VII 1941 działa w Korpusie Zachodnim na terenie Kielc. W tym czasie pełni funkcję szefa sztabu Okręgu KZ Kielce. Od 01 II 1942 k-dt Podokręgu KZ/ZWZ/AK w Częstochowie. Organizator potem d-ca szkieletowego pułku KZ/AK. Jednocześnie k-dt Szkoły Podchorążych. Od 15 VII 1944 do 02 XI 1944 w sztabie 7 DP AK na stanowisku oficera operacyjnego i kwatermistrza. Od 03 XI 1944 do 16 I 1945 oficer wywiadu w K.O. AK Częstochowa. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piechoty rozkazem KG AK z 23 I 1945 z starszeństwem 01 I 1945. Na poczatku1945 powrócił do rodzinnego Poznania. Kontynuuje działalność konspiracyjną w AK, potem strukturach konspiracji poakowskiej. Od III do IV 1945 pełni funkcję szefa IR DSZ Poznań, następnie szef sztabu Komendy Okręgu Poznań DSZ. Spotykał się latem 1945 dwukrotnie z płk dypl. J. Rzepeckim. Od IX 1945 do 02 I 1946 prezes Okręgu WiN Poznań. Z jego inicjatywy organizowano w oparciu o aktywa DSZ i WSGO „Warta” siatkę okręgową WiN Poznań rozbitą częściowo przez UB jesienią 1945. 02 I 1946 wycofał się z pracy konspiracyjnej. Wiosną 1946 zagrożony aresztowaniem przedostał się przez granicę z Czechosłowacja do Niemiec, skąd następnie wyjechał do Włoch i tam 26 VI 1946 dotarł do II Korpusu gen. W. Andersa. Następnie z Włoch wyjechał do Wlk. Brytanii, gdzie zamieszkał na stałe. Początkowo po przejściu do życia cywilnego pracował w różnych firmach. W latach późniejszych prowadził w Londynie własny sklep jubilerski. Awansowany do stopnia ppłk /Dz. Pers.1/57 /
    Zmarł w Londynie 07 III 1987. Pochowany na cmentarzu South Ealing w Londynie.
    Odznaczony: KW, SKZ, /1937/, Medalem za Wojnę 1939, Medalem Dziesięciolecia, Brązowym Medalem za długoletnią służbę.
    Żonaty z Marią z d. Lewandowska. Miał córkę Irenę /ur.1926/.
    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; Zeszyt ewidencyjny S. G./kopia w zbiorach autora; A. Zagórski. Zrzeszenie „Wolność i Niezawisłość” w dokumentach, t. VI, cz. II. Wrocław 2000;R Wnuk. Poakowska konspiracja antykomunistyczna w Wielkopolsce w 1945 /w:/ ZH WiN nr 14. Kraków IX 200o.

     
    Gött – Getyński Edward Karol
    [1898-1943], mjr  sł. st. art.[1936]
    Ur. 4 I 1898 w Brodach. Absolwent szkoły realnej. W okresie XII 1918-III 1919 bierze udział w obronie Lwowa oraz w walkach z Ukraińcami a następnie uczestniczy w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Służył w 72 pp, potem w 1 p. szwol., potem ponownie w 72 pp. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Z dniem 1 IX 1923 odkomenderowany na przeszkolenie z 72 pp do 11 pap, potem 5 pac. Ukończył w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu kurs dla młodszych oficerów artylerii. Jednocześnie przeniesiony z Korpusu Oficerów Piechoty do Korpusu Oficerów Artylerii. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Służył kolejno w 11 pap, potem przeniesiony do 6 pac, gdzie był d-cą baterii. Przeniesiony z 6 pac do DOK IX na stanowisko kierownika referatu personalnego. Przeniesiony w 1931 z DOK IX do sztabu 23 DP w Katowicach. Przeniesiony z dniem 1 IX 1933 z sztabu 23 DP do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko instruktora w baterii szkolnej. W okresie 12 IX 1934- VI 1936 był d-cą III baterii szkolnej. Awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr-a sł. st. art. Od 25 VI 1936-IX 1939 pełnił funkcję d-cy III dywizjonu szkolnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w składzie 13 DP. Po zakończeniu kampanii wrześniowej uniknął niewoli. Podczas okupacji niemieckiej mieszkał w m. Chrobaczów pow. Jordanów. Wiosną 1940 rozpoczął organizować organizację niepodległościową o nazwie Dywizja Podhalańska, którą podporządkował w 1941 ZWZ. Współpracował z „Konfederacją Tatrzańską”. Aresztowany przez gestapo 2 II 1942 przeszedł ciężkie śledztwo zakopiańskim „Palace”, potem więziony w Tarnowie, skąd zostaje wywieziony do KL Oświęcim. Działa w obozowej konspiracji. 25 I 1943 rozstrzelany obozie.
    Odznaczony: VM kl. 5 ,KN, KN3x, ZKZ
    Był żonaty z Heleną z Poratyńskich. Miał syna Tomasza.
    Dz. Pers. Nr 19 z 30 III 1923; Dz. Pers. Nr 59 z 11 IX 1923; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930;Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931: Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933;J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,932;R. Rybka – K. Stepan, Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Wnuk. Walka podziemna na szczytach. W-wa 1980

     
    Götz Bolesław Władysław
    [1907-1992], por. sł. st. piech.[1937]
    Ur.26 IX 1907 w Łańcucie. Absolwent gimnazjum w Olkuszu. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 17 pp w Rzeszowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W 1939 przebywał na kursie      d-ców kompanii w CWPiech. w Rembertowie. Przydzielony do mobilizowanego w CWPiech. 165 pp rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów 165 pp rez. w składzie SGO „Polesie”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, a od V 19342 w oflagu II D w Gross Born. Ewakuowany w 1945 z jeńcami w głąb Niemiec. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 przebywał na Zachodzie. Do kraju powrócił w 1947. Zamieszkał w Rzeszowie, gdzie pracował.
    Zmarł 10 VIII 1992 w Rzeszowie. Pochowany na cmentarzu Pobito w Rzeszowie.
    Odznaczony: KW
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Gozdecki Józef
    [1897-1939], kpt. sł. st. piech.[1927]
    Ur. 20 IX 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 78 pp. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1927. Następnie przeniesiony do Kadry Oficerów Piechoty z jednoczesnym przydziałem do Szkoły Specjalistów Morskich na stanowisko instruktora i wykładowcy. Później w kadrze oficerów morskich. Przeniesiony z Kadry Oficerów Morskich do 65 pp  w Grudziądzu, gdzie pełni różne funkcje, m. in. d-ca kompanii, potem oficer mobilizacyjny. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii w batalionie marszowym 65 pp 16 DP. Podczas walk zostaje ranny. Ewakuowany na Wschód przebywał w szpitalu polowym w rejonie Lublina, gdzie zmarł w drugiej połowie IX 1939 z wyniku odniesionych ran. Pochowany na cmentarzu przy ul. Unickiej w Lublinie.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923, 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Gozdek Bolesław
    [1917-2000], kadet, ppor. sł. st. piech. [1939], w PSZ por/kpt./mjr
    Ur. 8 XI 1917 w Szydłowcu. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 2 w Rawiczu, gdzie w 937 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie 1937-1939 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 mianowany ppor. sł. st. piech. z  starszeństwem od 1 VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy d-ca 2 plutonu 1 kompanii I batalionu 75 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 75 pp od walk w rejonie Rybnika, potem w walkach odwrotowych i na Lubelszczyźnie pod Tomaszowem Lub. 20 IX 1939. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM.  Po kapitulacji polskich oddziałów od X 1939 do IV 1945 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na zachodzie. Od VIII 1945 do VIII 1946 służył w 3 Dywizji strzelców Karpackich II Korpusu Polskiego. Po demobilizacji od 1947 mieszkał w Londynie. Studiował m. in. prawo i ekonomie. Był aktywnym działaczem w organizacjach polonijnych, oraz prezesem Związku Kadetów na Obczyźnie, przewodniczącym Polskiego Ośrodka Społeczno-Kulturalnego, a od 1989 przewodniczącym Rady Instytutu J. Piłsudskiego.
    Zmarł 02 IX 2000 w Londynie. Pochowany na cmentarzu w Szydłowcu.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13726
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001 J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Góra Tadeusz Jerzy
    [1898-?], rtm. dypl. kaw.[1933]
    Ur. 23 X 1898. Absolwent szkoły średniej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919- 1920. Od IX 1920 do II 1921 na kursie wojennym Szkoły Podchorążych w Warszawie. Absolwent kawaleryjskiej 27 klasy podchorążych. Dekretem L. z dnia 16 II 1921 został mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 I 1921 z przydziałem do 4 Pułku Strzelców Konnych. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1922. Przeniesiony w 1922 do 2 p. szwoleżerów, a po 1925 do 8 p. uł. z przydziałem do szwadronu samochodów pancernych 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Krakowie. Po zdaniu egzaminów do WSWoj. odbywał staż w 2 pac, potem w 12 pp w Wadowicach. W okresie XI 1930-X 1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu por. dypl. sł. st. kaw. z dniem 1 XI 1932 przydzielony został do sztabu Dok V w Krakowie na stanowisko referenta. Awansowany do stopnia rtm. dypl. sł. st. kaw. 1 I 1933. w latach 1936-1939 był kierownikiem referatu planów w Wydziale Mobilizacji i Uzupełnień. Podczas kampanii wrześniowej bierze udział jako oficer oddziału IV sztabu Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym Armii „Kraków” od Krakowa na Lubelszczyznę. Podczas okupacji czynny w konspiracji AK. Bliższy przydział n/n
    Po wojnie w kraju. Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 8 z 26 II 1921; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Góralczyk Józef
    [1904-?], mgr, por. rez. art.[1936]
    Ur. 20 I 19o4. Absolwent gimnazjum, potem studiów wyższych. Uzyskał dyplom mgr-a prawa. Służbę wojskową odbywał w latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Ćwiczenia i praktyki odbywał w 23 pap. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1931. Ewidencyjnie podlegał PKU Pułtusk. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. art. 1 I 1936 z przydziałem do 6 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Żywiec. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 65 pal rez. w składzie 55 DP Rez. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 65 pal rez. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II B w Arnswalde, potem od V 1942 w oflagu II D w Gross Born. Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Góralewicz Roman
    [1907-1939], lekarz wet. por. sł. st. 19 III 1919
    Ur. 24 I 1907. Absolwent gimnazjum. Ukończył następnie wyższa studia weterynaryjne uzyskując w 1933 dyplom lekarza wet. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w Oddziale Szkolnym Weterynarii w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii w Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 5 pal. Awansowany do stopnia ppor. rez. 1 I 1937. Powołany do służby czynnej w stopniu ppor. z starszeństwem od 1 II 1937. Służył na stanowisku młodszego lekarza wet. w 26 p. uł. w Baranowiczach.  Awansowany do stopnia por. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  lekarza wet. 26 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 26 p. uł. Poległ 14 IX 1939 w rejonie m. Wiązownia
    Pochowany na Starym Cmentarzu w Tarnowie.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2006; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Góralik Bogusław Stanisław
    [1910-?], por. sł. st. art. [1935]
    Ur. 01 V 1910. Ukończył gimnazjum. W latach 1929-1930 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 9 dal w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Od 1938 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie promocja 1938-1940. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego w sztabie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;

     
    Górecki Jan
    [1907-?], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 16 VI 1907. Absolwent szkoły średniej. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowany na stopie ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 23 pp we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Następnie w latach 1935-1937 instruktor w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, potem 1937-1938  w Ośrodku Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. Od 1938 słuchacz WSWoj. w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego w sztabie 39 DP Rez.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003

     
    Górecki Janusz
    [1893-+?], ppłk sł. st. br. panc.[1933]
    Ur. 8 XII 1893. Ukończył szkołę realną. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii austriackiej. W WP od XI 1918. W stopniu por. sł. st. piech. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 38 pp. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służy w 38 pp, gdzie dowodził m. in. kompanią. Odkomenderowany w 1924 z 38 pp do Baonu Szkolnego Podchorążych Nr 10 w Gródku Jagiellońskim, gdzie był m. in. instruktorem i wykładowcą. Skierowany z dniem 15 II 1927 na 7 miesięczny aplikacyjny kurs czołgów dla oficerów piechoty w Szkole Czołgów i Samochodów Panc. w Warszawie. po ukończeniu kursu we IX 1927 przeniesiony do 1 pułku czołgów w Żurawicy. Awansowany do stopnia mjr-a 1 I 1929 dowodził baonem czołgów w 1 p. czołgów. Przeniesiony z dniem 1 IX 1930 z 1 pułku czołgów do Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Modlinie na stanowisko z-cy k-dta. Do stopnia ppłk-a sł. st. awansowany 1 I 1933. W 1934 przeniesiony z Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych na stanowisko d-cy 6 batalionu czołgów i samochodów pancernych we Lwowie. W okresie X 1936-1939 d-ca 5 Batalionu Pancernego w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy broni pancernej Armii „Kraków”. Wraz z oddziałami 10 Brygady Pancernej przedostał się w IX 1939 na Wegry, potem do Francji, a następnie w Wlk. Brytanii. Służył w PSZ. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał w Krakowie, gdzie zmarł.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x, ZKZ, MN
    Dz. Pers. Nr 7 z 18 II 1927;Dz. Pers. Nr 11 z 6 VII 1929;Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,928,1939; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975;

     
    Górecki Rafał
    [1910-1939], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 5 XII 1910. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 30 DP przy82 pp w Brześciu nad Bugiem. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 82 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 1 kompanii I batalionu 182 pp rez. w składzie 60 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 29 IX 1939 w rejonie m. Puchowa Góra gm. Jabłoń. Pochowany na cmentarzu wojennym w Kocku.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Górecki Stanisław
    [1903-1940], por. sł. st. kaw. [ 1935], pośm. rtm. [2007]
    Ur. 17 IV 1903 w Stepaszkach na Podolu, syn Augustyna i Olimpii z Baczyńskich. Uczęszczał do szkoły średniej. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie pozostaje w służbie wojskowej jako podoficer zawodowy. Służył od 1920 w 5 p. uł. w 1924 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 19 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu w 4 szwadronie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1938-1939 d-ca 3 szwadronu 19 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 szwadronem 19 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach po 20 IX dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 w Charkowie przez funkcj. NKWD.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany rtm. kaw.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów-klasa kawalerii w Bydgoszczy 1922-1938. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 9 15 VIII 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Górecki Tadeusz
    [1895-?],mjr sł. st. sap.[1938]
    Ur. 13 III 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sap. z starszeństwem od 1 VII 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do batalionu mostowego saperów. W 1923 powołany do służby czynnej i wcielony do baonu mostowego. Przeniesiony z batalionu mostowego do 6 p., saperów. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 1 I 1928. Przeniesiony w 1929 z 6 p. sap. do batalionu elektrotechnicznego, potem w 1931 w Pomocniczej Składnicy Inżynierii we Lwowie, następnie przeniesiony w 1933 do 8  batalionu saperów w Toruniu, skąd został w 1934 przeniesiony do DOK IV w Łodzi. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. sap. 19 III 1938. W latach 1938-1939 był II zastępcą d-cy i kwatermistrzem 6 batalionu saperów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 56 batalionu saperów przeznaczonego dla 39 DP Rez. Baonem dowodził w walce z Niemcami. Walczył w obronie Brześcia, potem w składzie Grupy Bojowej płk-a W. Filipkowskiego. Podczas walk ranny.
    Odznaczony: KW, ZKZ, MN
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Górecki Wacław
    [1901-1983], kpt. sł. st. art. [1936]
    Ur. 11 XI 1901. Absolwent szkoły średniej. W latach 1923-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1924-1926 w Oficerskiej szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 3 dak w Wilnie  na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Długoletni oficer 5 dak. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca 3 baterii 5 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii 5 dak w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 5 dak., Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. W latach 939-01945 w oflagu m. in. w VII A w Murnau. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał w Katowicach.
    Zmarł 8 II 1983 w Katowicach.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12458
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Górka Tadeusz
    [1891-+?], mjr lek. wet.[193o] 
    Ur. 26 VI 1891. Ukończył szkołę średnią, potem studia weterynaryjne uzyskując dyplom lekarza weterynarii. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie w 1922 zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. wet. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył jako lekarz weterynarii w 11 p. uł. w Ciechanowie, a okresowo w Kadrze Okręgowego Szpitala nr 1 Koni. Przeniesiony z 11 p. uł. do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie pełnił funkcję lekarza wet. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1930. W 1934 przeniesiony z KOP do 21 p. uł. Na stanowisko lekarza wet. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza weterynarii Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym brygady. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. W czasie okupacji aresztowany przez gestapo i zamordowany.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Górniewicz Eugeniusz
    [1891-1962], ppłk lek. wet.[1939], w ZWZ/AK ps. „Doktor”, „Uprawa”
    Ur. 14 X 1891. Ukończył szkołę realną, potem studia weterynaryjne. Z zawodu lekarz weterynarii. Uczestnik I wojny światowej w szeregach 3 p. uł. armii austriackiej, gdzie ukończył szkołę oficerską rezerwy. W WP od XI 1918. W stopniu por. bierze udział w szeregach 6 psk w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 6 psk w Żółkwi, a okresowo w Kadrze Okręgowego Szpitala Koni Nr 6, potem ponownie w 6 psk. Awansowany 1 I 1927 do stopnia mjr-a sł. st. Przeniesiony w 1934 z 6 psk do 3 pal w Zamościu na stanowisko lekarza weterynarii. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. 19 III 1939. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby weterynaryjnej 3 DP Leg. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczy pod Iłżą 8-9 IX 1939, potem w Zgrupowaniu 3 DP leg. na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 powraca do Zamościa, gdzie otworzył prywatną lecznicę weterynaryjną. Jednocześnie od początku okupacji zaangażowany w konspiracji niepodległościowej SZP/ZWZ/AK na terenie Zamościa. Należał do grona organizatorów struktur podziemia na tym terenie i wchodził w skład sztabu k-dy Obwodu ZWZ Zamość. Później mianowany szefem służby weterynaryjnej Komendy ZWZ Lublin. Aresztowany 6 XI 1941 wraz z swymi synami Czesławem, Lesławem i Wiesławem był wieziony od wiosny 1942 na Zamku w Lublinie, gdzie był zatrudniony w stajni więziennej. Należał do czołowych postaci w siatce konspiracyjnej działającej na zamku. Zwolniony z więzienia wiosną 1944. Pracował m. in. jako dyrektor Rzeźni Miejskiej. Mieszkał w Zamościu.
    Zmarł 12 V 1962.
    Odznaczony: ZKZ, MN
    Żona Kamila
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; J. Grygiel. ZWZ-AK W Obwodzie Zamojskim 1939-1944. W-wa 1985

     
    Górny Roman Gabriel 
    [1901-?], rtm. sł. st. kaw. [1938]
    Ur. 18 III 1901. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole dla Podchorążych  - klasa kawalerii w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1924 z przydziałem do 21 p. uł. n stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1926. Przeniesiony w 1927 do 1 psk w Garwolinie. Przeniesiony w 1929 do rezerwy. W XII 1932 powołany do służby czynnej i wcielony do 4 psk w Płocku. Zatwierdzony z dniem 1 V 1934 w stopniu por. sł. st. kaw. Ukończył kurs dla dowódców szwadronu w CWKaw. w Grudziądzu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1938. w latach 1938-1939 dowodził szwadronem CKM 4 psk. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi szwadronem CKM 4 psk w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 4 psk.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów – klasa kawalerii w Bydgoszczy 1922-1938. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 13 z 9 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1933; Z. Gnat-Wieteska. 4 Pułk Strzelców Konnych Ziemi Łęczyckiej. Pruszków 1995

     
    Górski Franciszek
    [1907-?]. por. sł. piech.[1935]
    Ur. 3 VI 1907. Absolwent gimnazjum. W latach 1929-193o w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 24 pp w Łucku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Po ukończeniu kursu w zakresie łączności dla oficerów piechoty w Zegrzu pełnił w 24 pp funkcję d-cy plutonu łączności. Przeniesiony latem 1939 z 24 pp do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko oficera łączności pułku. W szeregach 11 pp bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę.
    Odznaczony: wnioskowany przez d-cę pułku o odznaczenie VM kl. 5
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1 . Katowice 1989.

     
    Górski Józef Marian
    [1914-?], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 8 VIII 1914. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1935 w batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 29 pp w Kaliszu na stanowisko d-cy plutonu w 3 kompanii I batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu moździerzy kompanii CKM i broni ciężkiej w składzie 1 pułku strzelców pieszych zmotoryzowanego w składzie Warszawskiej Brygady Panc.-Motorowej. Uczestniczył w walkach na szlaku 1 pułku strzelców pieszych. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Panc.-Motorowej 1939. W-wa 1988.
     

    Górski Marian
    [1904-?], kpt. broni panc.[1938]
    Ur. 20 V 1904. Ukończył szkołę średnią. Absolwent Oficerskiej Szkoły Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 15 VIII 1927.W latach 10927-1928 w kadrze oficerów saperów., potem w 3 batalionie saperów. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. W 1934 przeniesiony z 3 batalionu saperów do 1 batalionu czołgów i samochodów panc. Ukończył kurs aplikacyjny dla oficerów broni pancernej w centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. br. panc. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca kompanii pancernej 3 batalionu pancernego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii czołgów z 1 batalionu czołgów  TP. Walczył na przedpolach Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Nr 21 z 15 VIII 1927; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Górski Michał
    [1907-?], por. rez. piech.[1936]
    Ur. 26 X 1907. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Baonie Szkolnym Podchorążych Nr 2. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 3 pp leg/. Ewidencyjnie podległa PKU Jarosław. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy batalionu marszowego 3 pp Leg. Walczył na linii obronnej na Sanie, potem pod Lubaczowem.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;W.Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975

     
    Górski Paweł
    [1909-1939], por. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 29 V 1909. Ukończył szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 43 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. w latach 1937-1939 d-ca plutonu w 2 kompanii CKM II batalionu 43 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii w 11 samodzielnym batalionie CKM. Walczył pod Borowa Górą i Tomaszowem Maz., potem w walkach odwrotowych. Po odtworzeniu 43 pp na Lubelszczyźnie dowodził 2 kompanią CKM w składzie kombinowanej DP gen. J. Wołkowickiego. Poległ w walce 21IX 1939 w rejonie m. Łaszczów.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Łaszczowie.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Górski Stanisław
    [1891-+?], kpt. lek. wet.[1930]
    Ur. 13 IV 1891. Ukończył szkołę średnia, potem studia weterynaryjne w Akademii Weterynarynej we Lwowie,  uzyskując dyplom lekarza wet. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 26 p. uł., potem w Kadrze Oficerów Szpitala Koni IV. Zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony po 1924 do 27 p. uł. na stanowisko lekarza wet. Przeniesiony w 1931 ], z 27 p. uł. do 10 dak na stanowisko lekarza wet. Z dniem 30 IX 1934 przeniesiony z dyspozycji d-cy DOK X w stan spoczynku.
    W kampanii wrześniowej 1939 szef służby weterynaryjnej Grupy Fortecznej Obszaru Warownego „Ślask”. Brał udział w walkach na szlaku bojowym Grupy Fortecznej od Katowic na Lubelszczyznę.
    Dalsze los n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934

     
    Górski Wiesław Tymoteusz
    [1910-?], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 24 I 1910. Ukończył szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 52 pp w Złoczowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 był d-c plutonu pionierów w 52 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku d-cy plutonu pionierów 52 pp w składzie 12 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 52 pp.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Grabiański Ryszard
    [1902-?], kpt. sł. st. art.[1936]
    Ur. 24 IX 1902. Ukończył szkołę średnią. W latach 1921-1922 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w okresie 1922-1923 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1923 z przydziałem do 61 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Przeniesiony w 1927 z 61 pp do Pułku Manewrowego Artylerii w Toruniu. Ukończył kurs dla dowódców baterii. W 1931 przeniesiony z Pułku Manewrowego Artylerii do 19 pap w w Nowowilejce, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1936. Następnie przeniesiony na stanowisko d-cy baterii w I dywizjonie 3 pac. W latach 1937-1939 d-c 1 baterii I dywizjonu 3 pac w Wilnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu art. dywizyjnej 1 DP Leg. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 1 DP Leg. od walk nad Narwią, potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 44 z 3 VII 1923; Dz. Pers. Nr 52 z 29 VII 1923; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Grabiański Witold
    [1898-?], mjr sł. st. art.[1937]
    Ur.21 II 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Służył w 14 pap, w którego szeregach brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. w latach 1923-1925 w Szkole Pomiarów artylerii, gdzie pełnił funkcję oficer ordynansowego d-cy szkoły. Następnie przeniesiony do 3 pac w Wilnie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1929 dowodził baterią. Przeniesiony z 3 pac do dowództwa Obszaru Warownego „Wilno”, a w 1930 na stanowisko d-cy 2 baterii pomiarów artylerii z m. p. w Wilnie. Do stopnia mjr-a awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 z-ca d-cy i kwatermistrz 2 dywizjonu pomiarów artylerii. We IX 1939 w Ośrodku Zapasowym Pomiarów Artylerii nr 1 , gdzie pełnił funkcję  kwatermistrza. Walczył na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich wojsk w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW 2x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Grabiński Mieczysław Piotr
    [1903-?], mgr por. rez. kaw. [ 1936]
    Ur. 23 II 1903. Absolwent gimnazjum, potem studiów wyższych. Służbę wojskową odbywał od 25 VII 1927 do 25 IV 1928 w Szkole Podchorążych rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem do 1 p. szwol. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1936 do stopni por. rez. kaw.  W VIII 1939 przydzielony do Ośrodka zapasowego Kawalerii w Garwolinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy Kombinowanej Brygady Kawalerii płk A. Zakrzewskiego. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Grabiński Roman Stefan
    [1897-1939], mjr sł. st. piech.[1935]
    Ur. 31 VII 1897. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 27 pp. Awansowany 1 I 1928 do stopnia kpt. sł. st. piech. W 1931 przeniesiony z 27 pp do Dywizyjnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty przy 3 DP Leg. na stanowisko instruktora. W 1931 urzędowo zmienił imię z Roman na Roman Stefan i datę urodzenia z 31 XII 1897 na 31 VII 1897. Przeniesiony   we IX 1931 z  Dywizyjnej  Szkoły Podchorążych  Rezerwy Piechoty do 9 pp Leg., dowodził m. in. kompanią. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1935 i przeniesiony do 7 pp Leg. na stanowisko d-cy batalionu. W latach 1937-1939 dowodzi i batalionem 7 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi I baonem 7 pp leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył pod Iłżą 7-9 IX 1939. Od 8 IX 1939 dowodzi pułkiem. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Poległ 23 IX 1939 w Antoniówce, gdzie został pochowany na cmentarzu wojennym.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X1931; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006

     
    Grablis Stefan
    [1905-?], ppor. rez. art.[1935]
    Ur. 11 XI 1905. Absolwent gimnazjum. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 8 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. 1 I 1935 z przydziałem do 19 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Słonim. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 20 pal. Uczestnik walk pod Kockiem. Podczas walk ranny. Po kapitulacji od 6 x 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Grabowiecki Aleksander
    [1897-1962], oficer sł. st. kaw. WP, mjr. [1936]
    Ur. 13 VI 1897. W latach 1918-1920 brał udział w stopniu ppor. w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 108 p. ułanów, potem 20 p. uł. Za okazane męstwo na polu bitwy odznaczony VM kl. 5 i KW. Po wojnie zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony w 1925 z 20 p. uł. w Rzeszowie do do 13 p. uł. w Nowowilejce, gdzie pełnił różne funkcje m. in. dowódca szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1929. W 1931 przeniesiony na stanowisko dowódcy 10 szwadronu pionierów w Bydgoszczy. Do stopnia mjr sł. st. kaw. awansowany 1 I 1936. Po ukończeniu kursu dla kwatermistrzów przeniesiony w 1936 do 3 p. szwol. w Suwałkach na stanowisko II zastępcy dowódcy pułku i kwatermistrza.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy w walce z wrogiem na szlaku bojowym pułku w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji w składzie Brygady Kawalerii „Plis”. Po bitwie pod Kockiem 5 X 1939 i kapitulacji polskich oddziałów od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z obozu w IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie  służył w 25 Pułku Ułanów Wielkopolskich. Po demobilizacji w 1947 powraca do kraju. Mieszkał w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 21 X 1962. Pochowany na cmentarzu na Służewcu.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 4x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Grabowski Józef
    [1913-1939], ppor. rez. art.[1938]
    Ur. 31 III 1913. Ukończył szkołę średnia. Służbę wojskową odbywał w latach 1934-1935 w 5 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki i ćwiczenia  odbywał w 2 pal w Kielcach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938. Ewidencyjnie podlegał PKU Wierzbnik. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 2 pal, potem przydzielony na stanowisko d-cy 1 plutonu 9 baterii II dywizjonu 55 pal rez. zmobilizowanego przez 2 pal. Walczył na szlaku bojowym II dywizjonu w grupie „Sandomierz”, potem na Lubelszczyźnie. Poległ w nocy z 25/26 IX 1939 w m. Samoklęski.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Zarzycki. 2 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1999

     
    Grabowski Włodzimierz Julian 
    [1900-1940], mjr sł. st. piech. [1938], pośm. ppłk[2007] 
    Ur. 02 I 1900 w Drohobyczu, syn Józefa i Anny z Deców. Uczęszczał do gimnazjum. Wiosną 1916 wstępuje ochotniczo do Legionów Polskach. Walczył w kampanii legionowej w szeregach 1 pp m. in. na Wołyniu. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 zwolniony z Legionów. Od XI 1918 służy w WP z przydziałem do 1 pp Leg. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany w 1920 do stopnia ppor. sł. st. piech. Po wojnie 1 VII 1921 awansowany do stopnia por. sł. st. piech. służył nadal w 1 0pp Leg., gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca plutonu, kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1930. Służył nadal w 1 pp Leg. d-ca kompanii, adiutant. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie awansowany 19 III 1938 do stopnia mjr-a sł. st. piech. i mianowany d-cą I batalionu w 1 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu 1 pp Leg. w składzie 1 DPLeg. Walczy nad Narwią i Bugiem, potem pod Knyszynem i na Lubelszczyźnie23 IX 1939 pod Tarnawatką. Po rozbiciu 1 DP leg. z częścią oddziału złożonego z rozbitków 1 dP leg. wycofał się w rejon Wożuczyna. W nocy z 23/24 IX 1939 wyruszył z grupą żołnierzy i oficerów przez Dąbrowę i Majdan krynicki w kierunku Krasnobrodu i tam dołączył do oddziałów 39 DPRez. Po kapitulacji polskich oddziałów unika niewoli i prawdopodobnie przebijał się do Wilna. Ujęty przez sowietów był więziony w obozie w Ostaszkowie. Zamordowany w IV lub v 1940 w Twerze przez funkcj. NKWD.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11848, KN, KW4x, SKZ i innymi medalami
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany ppłk piech. 
    Roczniki oficerskie 1923,924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006; Miednoje. Księga cmentarna. W-wa 2006.

     
    Grabowski Zygmunt
    [1911-1939], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 1 VI 1911. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 6 DP w Krakowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 20 pp w Krakowie. Podczas kampanii wrześniowej 199 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 20 pp w składzie 6DP Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 20 pp. Poległ w walce 12 IXX 1939 w rejonie Tarnobrzega. Pochowany na cmentarzu wojennym w Tarnobrzegu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Grabowski Zygmunt Marian 
    [1892-1939], por. rez. piech.[1919]
    Ur. 15 VIII 1892. Uczestnik i wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 5 pp Leg. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy. W 1934 miał przydział do 5 pp Leg. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii w 4 pp Leg. w składzie 4 DP Leg. Podczas walk ranny. Przebywał w szpitalu w Zamościu, gdzie w wyniku odniesionych ran zmarł 19 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Grabski Stefan
    [1911-1977], ppor. rez. kaw.[1935]
    Ur. 15 II 1911. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii. Praktyki odbywał w 1 p. szwol. w Warszawie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany został do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu gospodarczego 2 psk. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 2 psk w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk n Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie mieszkał i pracował w kraju.
    Zmarł w Brwinowie 25 IX 1977
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; J. S. Wojciechowski. 2 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1998.

     
    Gradziuk Aleksander
    [1909-1940], por. rez. piech.[1937], pośm. kpt. [2007]
    Ur. 23 II 1909 w Warszawie, syn Antoniego i Walerii z Radziszów. Absolwent Gimnazjum im. J. Zamoyskiego w Warszawie, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w 2 kompanii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 82 pp. Ewidencyjnie podległą PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany 1 I 1937 do stopnia por. rez. piech. Mieszkał i pracował jako mistrz kominiarski w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii w batalionie marszowym 82 pp w Zgrupowaniu „Brześć”. W nieznanych okolicznościach dostał się po 17 IX 19139 do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie kpt. piech.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka - K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989;Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000.

     
    Graff Tadeusz
    [1895-1939], ppłk sł. st. art.[1938]
    Ur. 17 IX 1895. Uczył się w gimnazjum OO. Jezuitów w Chyrowie. Od VIII 1914 służy w Legionach Polskich. Przydzielony do 14 kompanii 3 pp LP wyruszył 30 IX 1914 na front karpacki. Podczas walk 12 X 1914 został ranny w pobliżu przełęczy pantyrskiej. W XII 1914 przebywał na leczeniu szpitalnym w szpitalu rezerwowym w Munkacs. Od 1915 w batalionie uzupełniającym, potem w 2 kompanii 4 pp LP. Walczył na Lubelszczyźnie i Wołyniu. Od 1 III do 1 V 1916 w Szkole Chorążych LP. Po ukończeniu szkoły 1 v 1916 mianowany chor. piech. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. Brał udział w przebiciu II Brygady Leg. przez front pod Rarańczą w II 1918. Następnie w II KP w Rosji. Mianowany ppor. 1 II 1918. Brał udział 11 V 1918 w bitwie z Niemcami pod Kaniowem. Od XI 1918 w WP. Służył w artylerii. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 19 VI 1919. Służył w 1921 w 19 pap, potem 20 pap, skąd w 1923 został przeniesiony do 27 pap, potem w 1924 do 11 pap, a po 1926 do 26 pap w Skierniewicach, gdzie dowodził baterią, potem dywizjonem, a wiosną 1930 przesunięty z funkcji d-cy dywizjonu na stanowisko kwatermistrza pułku. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1929. W VI 1930 przeniesiony z 26 pp do 11 pap w Stanisławowie na stanowisko d-cy dywizjonu.  Przeniesiony następnie do 29 pal na stanowisko z-cy d-cy  pułku. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. 19 III 1938. Od 25 VIII 1939 dowodził 29 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 29 pal /bez I dyonu/w składzie 29 DP Armii „Prusy”. Walczył na szlaku bojowym pułku. Ciężko ranny w nocy z 11/12 IX 1939 w rejonie Głowaczowa, zmarł w wyniku odniesionych obrażeń 12 IX 1939 w Ryczywole. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Puławach.
    Odznaczony: KN, KW4xZKZ, KZWŚL
    Dz. Pers. Nr 13 z 2 IV 21; Dz. Pers. Nr 18 z 28 III 1923; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny T. II. W-wa 2006; P. Zarzycki. 29 PAL. Pruszków 1999.

     
    Grajek vel Grajski Antoni
    [1899-?], por. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 22 I 1899. W WP od 1922 służył jako podoficer zawodowy. W latach 1928-1931 w szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 6 psp w Samborze na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu pionierów w 6 psp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów. Uczestnik walk na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;R. Osiński. 6 Pułk Strzelców Podhalańskich. Pruszków 1996.

     
    Grajewski Stefan Leon
    [1914-?], ppor. sł. piech.[1937]
    Ur. 26 X 1914. Ukończył szkołę średnia. W latach 1934-1935 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 44 pp. w latach 1938-1939 d-ca plutonu w 4 kompanii II batalionu 44 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu, potem na Lubelszczyźnie w odtworzonym 44 pp pełni funkcję adiutanta d-cy III batalionu.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Gralewski Wacław
    [1900-1972], dziennikarz, prozaik, tłumacz, oficer rez. WP, ppor. [1921], w SZP/ZWZ/AK, por., ps. „Szymon”, „Viktoria”
    Szef Wydziału VI BiP K. O. ZWZ/AK K. O. Lublin I 1941-XII 1943
    Ur. 24 X 1900 w Lublinie, syn Bogumiła i Heleny z d. Błaszczyk. Do 1915 uczeń gimnazjum państwowego w Lublinie. We IX 1917 wstąpił do POW, a od XI 1918 służył w 2 pp Leg., potem w 3 pp Leg. WP. Brał udział w walkach na froncie białorusko-litewskim wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył m. in. w rejonie Lidy i Wilna, gdzie został ranny. Po zakończeniu leczenia skierowany na kurs podoficerski do Dęblina, a potem do szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Lublin M. Zwolniony z wojska w celu podjęcia dalszej nauki. Powołany ponownie do wojska, gdzie odbył ćwiczenia wojskowe. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 1 I 1921 z przydziałem mobilizacyjnym do 15 pp w Dęblinie. Następnie kontynuuje naukę. Po ukończeniu gimnazjum im. Jana Zamojskiego studiował na Wydziale Prawa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1919 zadebiutował jako poeta. Współredaktor czasopism literackich „Młodzież” /1919/, „Lucyfer” /1921 i „Reflektor” /1923-1925/, członek grupy poetyckiej „Reflektor”. Jednocześnie w latach 1923-1939 redaktor naczelny „Expressu Lubelskiego i Wołyńskiego”. Współzałożyciel oddziału Związku Literatów Polskich w Lublinie, członek PSL „Wyzwolenie”, sekretarz Zarządu Okręgowego w Lublinie. Od 14 IX 1939 w Komitecie Obrony Lublina. Na przełomie IX/X 1939 współtworzył tajną organizację OOB, razem z adwokatem Stefanem Sikorskim kierował w niej odcinkiem cywilnym i propagandy. Po włączeniu OOB do SZP od X 1939 objął w dowództwie wojewódzkim SZP w Lublinie funkcje3 szefa wydziału politycznego i propagandy, a od I 1941 szef Wydziału VI BiP w sztabie Komendy Lublin ZWZ/AK. Był redaktorem i autorem publicystyki w konspiracyjnych pismach „Biuletyn Radiowy” i „Nasze jest jutro”. W XII 1943 urlopowany prze k-dta okręgu na funkcję już nie powrócił.
    Jesienią 1944 wstąpił do WP. W szeregach 6 DP I Armii WP przeszedł szlak bojowy od Warszawy poprzez Wał Kołobrzeski do Berlina. Po demobilizacji w 1945 powraca do Lublina i nadal zajmował się dziennikarstwem i działalnością literacką. Był niezwykle popularną i charakterystyczną postacią środowiska kulturalnego Lublina. Opublikował kilka książek, z których najbardziej znane to: „Gorejące ślady” i „Pięść Herostratesa”. Od 1952 członek redakcji „Kameny”, prozaik, publicysta, tłumacz.
    Zmarł w Lublinie 16 XI 1972. Pochowany na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, Medalem Niepodległości, ZKZ z M, OOP /1969/.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; G. Mazur. Biuro Informacji i Propagandy SZP-ZWZ-AK 1939-1945. W-wa 1987.

     
    Grankowski Murad Jan
    [1898-?], kpt. sł. st. piech. [1928]
    Ur.7 VII 1898.Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik i wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs wojenny szkoły podchorążych piechoty. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył m. in. w 59 pp. Z dniem 5 X 1924 przeniesiony z 59 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu w kompanii granicznej. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. Ukończył kurs dowódców kompanii w CWPiech. Przeniesiony w 1931 z KOP do 40 pp we Lwowie na stanowisko d-cy kompanii. Po 1935 przeniesiony z 40 pp do 1 Okręgowego Urzędu WF i PW przy DOK I w Warszawie, gdzie był m. in.  w latach 1938-1939 k-dtem Legii Akademickiej Uczelni. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii, a od  13-19 IX 1939 d–cy II batalionu  201 pp rez. Ciężko ranny  19 IX 1939w rejonie Ulowa.
    Odznaczony: KW,MN,SKZ, KWLŚr.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1923, 1924, 1928,1932; Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków”1939. W-wa 1975

     
    Grčar Józef Otto
    [ 1902-1943], oficer sł. sł. piech. WP/KOP, kpt. [1936], w konspiracji SZP/ZWZ/AK, mjr [1942], ps. „Józwa”, „Otto”.
    Kmdt Obwodu ZWZ/AK Tarnów X 1940-II 1943. Okręg Kraków ZWZ/AK.
    Ur. 02 III 1902 w Tarnowie, syn Józefa i Elżbiety z d. Gehl. Urodził się w rodzinie lekarza weterynarii z pochodzenia Słoweńca i Kaszubki. Po ukończeniu szkoły ludowej, uczył się w II Tarnowskim Gimnazjum Realnym. W XI 1918 jako gimnazjalista wstąpił ochotniczo do przybyłego z frontu włoskiego 57 pp, przemianowanego w I 1919 na 13 pp, a w II 1919 na 16 pp Ziemi Tarnowskiej. W szeregach 16 pp uczestniczy w walkach na froncie wojny Polsko- Ukraińskiej, potem uczestniczy w wojnie z bolszewikami 1919-1920. Po zakończeniu działań wojennych jesienią 1920 powraca wraz z 16 pp do Tarnowa. W XI 1920 jego rodzice z rodzeństwem wyjechali do Jugosławii, on wbrew ich woli pozostał w Polsce. Kontynuuje naukę w gimnazjum i 29 IV 1921 uzyskał świadectwo dojrzałości. Od IX 1921 do VIII 1922 uczy się w Szkole Podchorążych Piechoty, potem od IX 1922 do VII 1923 w Szkole Oficerskiej Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1923 i przydzielony do 3 psp w Bielsku na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 VII 1925. Mianowany w 1925 d-cą oddziału detaszowego w Zakopanem, gdzie szkolono instruktorów narciarstwa i taternictwa. W IV 1928 przeniesiony do KOP z przydziałem do Baonu KOP „Sejny”, gdzie pełnił funkcje d-cy plutonu i zastępcy d-cy kompanii granicznej. Z dniem 26 III 1931 przeniesiony do 2 pp Leg. w Sandomierzu na stanowisko d-cy 1 kompanii I batalionu stacjonującego w Staszowie, gdzie szkolono poborowych przeznaczonych do służby wojskowej w KOP. Od XI 1932 do II 1933 przebywał w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu na kursie dla oficerów w zakresie łączności. 05 IV 1933 przeniesiony z 2 pp Leg. do KOP z przydziałem do Batalionu KOP „Budsław” na Wileńszczyźnie, gdzie pełnił funkcję oficera łączności baonu, a potem d-cy kompanii granicznej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1936. Latem 1937 przeniesiony z KOP do 4 psp w Cieszynie na stanowisko d-cy 1 kompanii w I baonie 4 psp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 kompanią 4 psp. Od 01 IX 1939 bierze udział w walkach z Niemcami w obronie Północno-Zachodniego skraju Cieszyna, potem na wysuniętej pozycji obronnej w rejonie Gumna-Ogrodzona i w rejonie Skoczowa. O2 IX 1939 w okolicy m. Bucza k/Skoczowa podczas zaciętych walk z przeważającymi siłami wroga zostaje ciężko ranny. Z pola walki wyniesiony przez swoich żołnierzy. Umieszczony w wojskowym szpitalu polowym, z którym go ewakuowano do Lwowa. Po kapitulacji Lwowa wobec Sowietów 22 IX 1939, zostaje w szpitalu aresztowany przez NKWD i włączony do transportu kierowanego w głąb Sowieckiej Rosji. Mimo, Ze był osłabienia z powodu niewygojonych ran, na stacji kolejowej w Przemyślu przebiera się w mundur kolejarski dostarczony prze kolejarzy polskich i przy ich wydatnej pomocy ucieka z transportu. Dzięki ucieczce uniknął śmierci w sowieckim obozie. Po wielu perypetiach udało mu się dotrzeć do w X 1939 do rodzinnego Tarnowa. Jesienią 1939 nawiązuje kontakty organizacyjne z SZP. Zaprzysiężony do SZP/ZWZ w XII 1939. W organizacji powierzono mu niezwykle trudną i odpowiedzialną funkcję oficera organizacyjnego w sztabie Obwodu ZWZ Tarnów. Organizował struktury konspiracyjne na terenie obwodu. Tworzył placówki terenowe. Wprowadzał do organizacji znanych mu ludzi. Na przełomie X/XI 1940 udało mu się uniknąć aresztowania przez gestapo w czasie tzw. „wielkiej wsypy” w ZWZ. Niezdekonspirowany przebywa w Tarnowie. Po odzyskaniu kontaktów z K.O. ZWZ w Krakowie zostaje w X 1940 mianowany k-dtem Obwodu ZWZ Tarnów. Jednocześnie z polecenia K.O. ZWZ Kraków przyjął obywatelstwo niemieckie., co ułatwia mu w miarę bezpieczną pracę w konspiracji. Prowadzi aktywną działalność konspiracyjna. Odbudował sztab obwodu oraz siatkę terenową. Oficjalnie zatrudniony w firmie „Perun” w Tarnowie zajmującej się napełnianiem butli tlenowych. W siedzibie firmy przy ul. Marcina mieścił się główny punkt kontaktowy obwodu. Za zasługi położone w działaniach niepodległościowych zostaje rozkazem KG AK awansowany 11 XI 1942 do stopnia mjr-a sł. st. piechoty. Na przełomie 1942/1943 gestapo przeprowadziło szereg aresztowań wśród żołnierzy AK w Tarnowie. W trakcie przesłuchań aresztowanych gestapo uzyskało informacje na jego temat, które doprowadziły do jego dekonspiracji. Wydany ostatecznie przez konfidenta. Był obserwowany przez agentów gestapo. W dniu 08 II 1943 aresztowany przez gestapo w miejscu pracy w Tarnowie i uwięziony w lochach tarnowskiego gestapo. W czasie przesłuchań torturowany i bity do utraty przytomności w celu wymuszenia zeznań. Nie załamał się i nikogo nie wydał. 17 II 1943 przeniesiony do więzienia tarnowskiego z przeznaczeniem do transportu do obozu koncentracyjnego. W ciężkim stanie zdrowia został 20 IV 1943 wywieziony do obozu w KL Auschwitz /Oświęcim/ z adnotacją jako element niebezpieczny przeznaczony do likwidacji. W obozie odznaczono go numerem 117084. W V 1943 ciężko chory przebywał w szpitalu obozowym. 31 V 1943 zamordowany, ciało zostało spopielone w obozowym krematorium. W liście do jego córki Marii pisanym po wojnie d-ca komórki więziennej AK Leon Wapiennik pisał: Ojciec Pani nie potwierdził stawianych mu zarzutów i nikogo nie wsypał a wiedział sporo, mimo tego był strasznie katowany na przesłuchaniach przez oprawców gestapowskich, lecz okazał się twardym jak stal gorącym Polakiem i nikogo nie zdradził. Gestapo utknęło na martwym punkcie.
    Miał brata Antoniego i siostrę.
    Żonaty z Ireną - Julią  z d. Bronikowska. Miał córkę Marię zam. w Krakowie.
    Odznaczony: KN /1938/, SKZ /1933/, Medalem Wojska 3x, Krzyżem AK, Medalem pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924, 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939; T. Łaszczewski. Biogram J. Grčara /w:/MSBUDN 1939-1956, t. 9. Kraków 2003; tam pozostała bibliografia.

     
    Gregor Antoni Franciszek
    [1909-1977], inż.  por. rez. kaw. [1938]
    Ur. 16 IX 1909. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie od 16 VIII 1931 do 30 VI 1932 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopni ppor.. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1934. Ukończył wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany 1 I 1938 z przydziałem do 25 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 25 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na szlaku bojowym 25 p. uł. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. w latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Białej Podlaskiej, gdzie zmarł 8 III 1977.
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Grinfeld Arwin
    [1899-?], kpt. rez. piech.[1932]
    Ur. 13 VII 1899. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. rez. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 38 pp. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany 2 I 1932 do stopnia kpt. rez. piech. W 1934 miał przydział do 29pp w Kaliszu. Ewidencyjnie podlegał PKU Kalisz. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii II batalionu w odtworzonym 43 pp. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Grobicki Jerzy
    płk dypl. kaw./nota biograficzna „Obrona Warszawy i Modlina/

     
    Grocholak  Benedykt Józef
    [1891-?], kpt. sł. st. piech.[1919]
    Ur. 20 III 1891. Uczestnik I wojny światowej. W WP od 1919. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 56 pp w Krotoszynie, gdzie pełnił różne funkcje. Po 1934 przeniesiony z 56 pp do KRU Pińczów na stanowisko kierownika I Referatu Ewidencji. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca improwizowanego batalionu w Grupie Obrony „Stalowa Wola” W czasie wojny IX 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Wojnę przeżył. Po wojnie w kraju.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
     

    Grochmal Stanisław Józef
    [1913-1995], por. dr med.[1939], w ZWZ/AK ps. „Lechita”, mjr rez. [1950], pośm. ppłk [1995] profesor dr med.
    Ur. 13 IV 1911 w m. Jureczkowa pow. dobromilski woj. lwowskie, syn Michała i Heleny z Zająców. W latach 1916-1921 uczęszczał do szkoły powszechnej w Korczynie. W okresie 1921-1929 uczył się w gimnazjum w Krośnie, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1929-1935 studiował na Wydziale Lekarskim UP w Poznaniu. W okresie 1935-1936 odbywał służbę wojskowa w Szkole Podchorążych Rezerwy Sanitarnych w Warszawie. Awansowany do stopni ppor. rez. sanit. 1 I 1937. Powołany do służby czynnej i przemianowany na stopień ppor. sł. st. sanit. z dniem 1 x 1938. do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1937-1939 był lekarzem wojskowym. Pracował w  Szpitalu Okręgowym w Warszawie, potem w % Szpitalu Okręgowym w Krakowie, gdzie odbywał praktyki szpitalne. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza sanit. 16 pp z Tarnowa. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 16 pp. Po kapitulacji 20 IX 1939 w Cieszanowie. Wraz z rannymi znalazł się w obozie przejściowym w Bochni, skąd został zwolniony i skierowany do Tuchowa w celu zwalczania epidemii czerwonki i tyfusu. Zorganizował tam ośrodek zdrowia, którym kierował, przekształcony w 1942 w Szpital Epidemiczny. Jednocześnie czynny w konspiracji ZWZ/AK. Pełnił funkcję szefa sanitarnego Inspektoratu Rejonowego ZWZ/AK Tarnów. Na skutek donosu na początku 1944 był aresztowany przez gestapo, ale po interwencji Grochowski. Austriackiego generała został zwolniony. Ponownie aresztowany latem 1944, później zwolniony. W 1945 powrócił do Krakowa. Pracował w lecznictwie otwartym, potem na Oddziale Wewnętrznym Szpital św. Łazarza. W 1946 organizował Centralna Poradnię PCK, której został pierwszym kierownikiem. Od 1947 pracuje w Krakowskim Oddziale Instytutu Higieny Psychicznej, później przekształcona w Wojewódzka Poradnię Zdrowi Psychicznego, potem pracuje na Oddziale Neurologiczno-Psychiatrycznym Państwowego Szpitala Klinicznego. Zorganizował z polecenia Miejskiego Wydziału Zdrowia Miejska Poradnię sportowo-Lekarską późniejszą Wojewódzką Poradnię Sportowo-Lekarską. W IV 1948 przeniesiony formalnie do rezerwy w stopniu kpt. zaś 2 III 195o zostaje awansowany do stopnia mjr-a rez. Od 1954 kierownik Katedry Fizjologii przy Wyższej szkole Wychowania Fizycznego. W latach 1957-1958 przebywa na 8 miesięcznym stypendium naukowym w Wlk. Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Od 1959 prowadził samodzielne wykłady i badania na WSWF oraz wykłady zlecone na Wydziale Fizjologicznym UJ i Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie z zakresu higieny psychicznej. W 1962 przeprowadził przewód habilitacyjny. W 1968 otrzymał tytuł profesor nadzwyczajnego. W latach 1965-1968 był rektorem WSW, potem w Akademii medycznej. Od 1972-1981 pełnił funkcję kierownika Oddziału Rehabilitacji Instytutu Neurologii. Od 1981 na emeryturze. W 1984 został członkiem Konwentu Seniorów AM. Był członkiem wielu fundacji i stowarzyszeń. Był od 1984 zasłużonym obywatelem miasta Krakowa. Wielokrotnie wyróżniany, wychowawca kilku pokoleń studentów. Był członkiem ZBOWiD od 1960, Związku Inwalidów Wojennych od 1983-1987, Związku Żołnierzy AK od 1991.
    Zmarł 17 IV 1995 w Krakowie.
    Jego imie nosi jedna z ulic w Tuchowie. Pośmiertnie awansowany do stopnia ppłk-a 5 V 1995
    Odznaczony: VM kl. 5, KKOOP, KW, SKZ z Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem AK i innym medalami.
    Żonaty od 11 XI 1939 z Ireną Fischer /1913-1991], miał córkę Bożenę//1942/, lekarza i syna Kazimierz /1947/, prawnika.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Kuler. Biogram S. J. G. /w;/Małopolski Słownik Biograficzny Uczestników Działań Niepodległościowych 1939-1956.T.1. Kraków 1997;Grochowski. Pietrzykowa. Region tarnowski w okresie okupacji hitlerowskiej. Polityka okupanta i ruch oporu. W-wa – Kraków 1984 

     
    Grocholski Andrzej
    [1913-?],ppor. sł. st. art.[1936]
    Ur. 26 IX 1913. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 4 dak. W latach 1934-1936 w szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. st. 15 X 1936 z przydziałem do 9 dak. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu w 2 baterii szkolnej szkoły podoficerskiej przy 9 dak w Barnowiczach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 2 baterii 9 dak w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 9 dak. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód, gdzie służył w PSZ.
    J. Łukasiak; Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 20000; Tajny Dz. Awansowy nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; 

     
    Grocholski Władysław Maria
    [1915-1940], ppor. sł. st. kaw. [1937], pośm. por. [2007]           
    Ur. 18 IV 1915 w Pietniczanach Gródecki Podolu, syn Zdzisława i Marii z Sułtanów. Uczęszczał do gimnazjum w Warszawie, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. Absolwent Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 7 p. uł. w Mińsku Maz. na stanowisko d-cy plutonu w szwadronie CKM. W kampanii wrześniowej 19039 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w szwadronie CKM 7 p. uł. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po rozproszeniu pułku przebijał się z Gródeckigrupie Gródecki-cy pułku Gródecki Wschód. Po walce z sowietami w rejonie Sambora dostał się do niewoli sowieckiej. Wieziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub Gródecki 1940 w Charkowie.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany por. kaw. 
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939.w-wa 1989; Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; Gródecki. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Grodecki Maciej
    [1910-?], ppor. rez. kaw. [1936]
    Ur. 15 VIII 1910. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 4 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie CKM 7 p. uł.  w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; 

     
    Grodzki Bronisław
    [1902-?], rtm. sł. st. kaw. [1939]
    Ur. 6 IX 1902. Uczęszczał do gimnazjum. W okresie VIII 1921- VIII 1922 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. Następnie do XII 1922 odbywał praktyki w pułku kawalerii. Od XII 1922 do IX 1923 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1923 z przydziałem do 21 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1925. Przeniesiony w 1932 z 21 p. uł. do 8 p. uł. Po 1935 służył w DOK V w Krakowie na stanowisku referenta w referacie planów. Awansowany 19 III 1939 do stopnia rtm. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadronu w dyonie konnym Kawalerii Grupy „Dubno”.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 61 z 18 IX 1923; Dz. Pers. Nr 62 z 25 IX 1923; Dz. /Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Rocznik oficerski 1924, 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989

     
    Grodzki Stanisław Edward
    [1895-1946], płk dypl. piech.[1937], gen. bryg.[1946], w konspiracji AK ps. „Dr. Edward”, „Edward”, vel Leszczyński, vel Sadowski
    Ur. 19 X 1895 w Zieleniewicach k. Grodna, syn Kazimierza i Heleny Hermanowicz. W latach 1905-1912 do Szkoły Realnej w Pińsku. Od X 1914 słuzy w  armii rosyjskiej. Ukończył szkołe ofciersk piechoty w Wilnie i od II 1915 w stopniu chor. piech. potem ppor.. dowodził kompania w 111 pp Od III 1917 oficer do zleceń rosyjskiego attache wojskowego w Paryżu, a od XI 1917 oficer II Oddziału sztabu Misji Francusko- Polskiej, a od I 1918 członek misji rekrutującej do armii gen. J. Hallera w USA i Kanadzie. Następnie d-c 3 pstrzel. W armii gen. J. Hallera, z którą powrócił w IV 1919 do kraju. Następnie w WP d-ca 43 pp, potem z-ca d-cy 45 pp. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do 1922 d-ca batalionu w 43 pp, potem w 44 pp. Od V 1922 był kierownikiem referatu organizacyjno-mobilizacyjnego Departamentu Piechoty MSWojsk., a od 1923 kierownik referatu ewidencji „Rosja” w Oddziale II Sztabu Generalnego WP. W latach 1927-1928 attache wojskowy w RP w Jugosławii. Awansowany do stopni ppłk-a sł. st. piech. 1 I 1928. w latach 1928-1930 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. z dniem 1 XI 1930 został przydzielony w stopniu ppłk-a dypl. do 71 pp w Zambrowie na stanowisko z-cy d-cy pułku. W 1934 przeniesiony z funkcji z-cy d-cy 7 1 pp do 57 pp w Poznaniu na stanowisko d-cy. Awansowany 19 III 1937 do stopnia płk dypl. sł. st. piech. Od jesieni 1938 uczestnik kursu dla szefów sztabu i kwatermistrzów armii – przerwanego w III 1939. Od VI 1939 i oficer sztabu Generała do Prac w GISZ gen. E. Przedrzymirskiego-Krukowicza. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu Armii „Modlin”. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej. Od XII 1939 członek rady Wojskowej Organizacji Wojskowej „Wilki”, z którą wszedł w skład w Organizacji Wojskowej „Unia”, której od IX 1941 był        k-dtem. Po scaleniu „Unii” z AK od III 1942 obejmuje funkcję pełnomocnika d-cy AK AK/AK scalenia Polskich Wojsk Unijnych , Unijnych następnie inspektor K-dy Głównej AK. Od 1943 k-dt Obszaru Zachodniego AK z siedzibą w Warszawie. Od 1945 w kraju. Służył w WP i dowodził kolejno 16, potem 5 DP. Z dniem 9 V 1946 mianowany gen. bryg.
    Zmarł 2 XII 1946 w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x, ZKZ 2 x, MN, Krzyżem Grunwaldu III klasy. 
    Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Tajny D. Pers. Nr 2 z 1937; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga- W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944. T. 1. w-a 1987

     
    Gromadzki Zygmunt Tadeusz Wacław
    [1895-?], ppłk sł. st. piech.[1936]
    Ur. 10 VIII 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu por. bierze udział w szeregach 12 pp w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 77 pp, gdzie pełnił różne funkcje. W 1927 przeniesiony z 77 pp do sztabu DOK III w Grodnie na stanowisko referenta na okres od 23 VII -30 X 1927. Następnie przedłużono mu okres służby w DOK III.  Awansowany 1 I 1928 do stopnia mjr-a sł. st. piech. W 1930 przeniesiony z DOK III do 55 pp w Lesznie na stanowisko d-cy batalionu. Awansowany 1 I 1936 do stopnia ppłk-a sł. st. piech./ w 1936 przeniesiony do 17 pp w Rzeszowie na stanowisko z-cy d-cy pułku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy zmobilizowanego 165 pp rez. dla 36 DP Rez. w składzie, której walczy na Kielecczyźnie, potem po przeprawie w rejonie Solca przez Wisłę od 11 IX 1939 na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW,ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1927; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Grombczewski Czesław
    [1911-1944], por. sł. st. art. [1938], w AK kpt. ps. „Jurand”
    Ur. 9 VII 1911. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 8 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a w latach 1932-1934 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 3 pac w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-c plutonu artylerii piechoty w Batalionie Fortecznym KOP „Sarny”. W VIII 1939 przeniesiony do Baonu Fortecznego „Osowiec”. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie w składzie Grupy Operacyjnej KOP. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Wilnie. Czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Okręgu ZWZ/AK Wilno. Był  m. in. d-cą plutonu miejskiego, a od I 1944 d-ca oddziału partyzanckiego przekształconego w I Brygadę Wileńską AK. Uczestnik wielu akcji zbrojnych przeciwko Niemcom. Awansowany w AK do stopnia kpt.
    Poległ 13 VII 1944 w walce z Niemcami pod Krawczunami.
    Odznaczony: VM kl. 5
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy artylerii. Pruszków 2000: tenże: Szkoła Podchorążych artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Tomaszewski. Wileńszczyzna lat wojny i okupacji 199-1945. W-wa 1999

     
    Gross –Korczyński Feliks Jan Marian
    [1896-1978], oficer sł. st. piechoty WP, mjr [1936], w konspiracji TOW/AK, ppłk [1945], ps. „Grabiec”, „Kastor”, „Lotka”, „Rett”, „Stef”, vel  Korczyński.
    Kmdt p.o. Inspektoratu Rejonowego AK Mielec IV-VI 1944. Okręg AK Kraków.
    Ur. 03 II 1896 w Pawlikowicach k/Wieliczki. Syn Feliksa Gross de Rosenburg i Marii z d. Miętuszewskiej. Od 1902 uczył się w szkole ludowej w Pawlikowicach, potem kształcił się w V Gimnazjum Krakowskim. W dniu 15 IV 1915 wcielony do armii austriackiej Szkolenie odbywa rekruckie w 13 pp w Krakowie. Po ukończeniu szkolenia 30 IX 1915 w składzie 13 pp walczy na froncie rosyjskim. Dowodzi patrolami telefonistów; najpierw sekcją potem plutonem. 28 IX 1916 skierowany na kurs przy 13 pp w Krakowie. W tym czasie zdał maturę. Od 1 I 1917 do 20 III 1917 uczestniczył w kursie technicznym i szturmowym szkoły oficerów rezerwy przy III Armii w Opawie. Otrzymał specjalność oficera do środków walki na bliską odległość w zakresie miotaczy min i granatów. 23 III 1917 awansowany do stopnia chorążego i przydzielony do kompanii marszowej batalionu zapasowego 13 pp w Ołomuńcu. Od 3 VI 1917 do 28 VIII 1918 znajdował się na froncie; najpierw w 13 pp na froncie rosyjskim, później z 113 pp na froncie włoskim. Dowodził plutonem piechoty i plutonem technicznym. 1 VIII 1918 mianowany ppor. Od 24 VIII 1918 do I 1919 chorował. Przebywał w szpitalach w Braszowie, Wiedniu potem w Krakowie i Zakopanem. Po ukończeniu leczenia 10 I 1919 zgłosił się do 13 pp 2. DP. Od 21 do 30 I 1919 służył na froncie cieszyńskim jako adiutant d-cy grupy. Potem dowodzi plutonem 13 pp. Był instruktorem frontowej szkoły podoficerskiej. Od 1 IV 1919 instruktor w okręgowej szkole podoficerskiej w Krakowie, od 23 V 1919 drugi adiutant przy batalionie zapasowym 13 pp, potem od 1 X 1919 pierwszy adiutant. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. 15 XII 1919. Od 25 I 1920 d-ca kompanii w 13 pp, potem pełni kolejno funkcje: oficera ewidencyjnego, referenta mobilizacyjnego oraz zastępcą d-cy kadry 13 pp. Następnie od 17 XII 1920 do 8 IV 1921 d-ca kompanii sztabowej 13 pp. Przeniesiony z dniem 9 IV 1921 do sztabu 8 DP, gdzie od 18 V 1921 był szefem Oddz. I sztabu, a od 1 X 1921 I oficer sztabu 8 DP. Do stopnia kpt. sł. st. piech. awansowany 15 VIII 1924. Od 1 XI 1924 do 1 VII 1926 przebywa w Centralnej Szkole WF w Poznaniu. W 1926 ukończył trzytygodniowy kurs narciarski w Zakopanem – Jaszczurówce. Następnie przeniesiony do 5 psp w Przemyślu, skąd go przeniesiono z dniem 1 IX 1926 do 32 pp w Modlinie, gdzie do 22 II 1927 dowodzi 10 kompanią III baonu. Potem k-dt okręgowego Ośrodka WF i PW w Warszawie. Od 10 I 1930 referent wyszkolenia 10. Okręgowego Urzędu WF i PW w Przemyślu. Następnie kolejno służy w 5 psp. Jednocześnie k-dt Dyw. Kursu Podch. Rez. Piechoty 22 DPGór. Od 7 VIII do 20 XI 1935 przebywa w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na kursie unifikacyjno - doskonalającym dla kapitanów. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 1 I 1936. Od I 1936 kierował kasynem garnizonu i 5 psp. Działa społecznie jako reżyser teatralny. Był też sportowcem, grał w piłkę nożną /KS Krakus i KS Podgórze, WKS Modlin i KKS Polonia w Warszawie. Organizator życia sportowego w Przemyślu. W latach 1938-1939 d-ca II baonu 5 psp. W kampanii wrześniowej 1939 I oficer sztabu 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 22 DPGór. Po kapitulacji dywizji dostał się do niemieckiej niewoli, skąd w X 1939 udało mu się uciec. Ukrywał się w Krakowie. Podejmuje działalność konspiracyjną w szeregach SZP/ZWZ a od 1 II 1940 w Tajnej Organizacji Wojskowej /TOW/, gdzie był k-dtem dywersji na miasto Kraków, potem na Okręg Krakowski TOW. Organizator patroli dywersyjnych i szkoleniowiec. Pracował oficjalnie jako konwojent w Fabryce Likierów „Arkadia” w Krakowie. Od końca 1942 oficer dywersji w „Kedywie” na terenie Krakowa. Poszukiwany i tropiony przez gestapo opuścił Kraków. Ukrywa się początkowo w Małej k/Dębicy. W II 1943 przeniesiony przez ppłk Stefana Tarnowskiego „Jarema” – szefa „Kedywu” Okręgu AK Kraków do Inspektoratu Rejonowego AK Mielec na stanowisko szefa dywersji inspektoratu. Służbowo podlegał por. cz. w. Z. Sobocie „Świda” szefowi „Kedywu” Podokręgu AK Rzeszów. Kierował dywersją gospodarczą, likwidacją agentów gestapo. W II 1944 brał udział wspólnie z Z. Sobotą „Świda” w przesłuchaniach m.in. kpt. A. Koguta „Mścisława” k-dta Obwodu ZWZ/AK Mielec związanego z tzw. sprawą „Pięciu” zastrzelonego po przesłuchaniu przez patrol „Kedywu” z Rzeszowa. Po aresztowaniu 24 III 1944 w Krakowie przez gestapo kpt./mjr rez. Stefana Łuczyńskiego „Boryna” inspektora kieleckiego- pełnił od IV 1944 do VI 1944 jako p.o. funkcję k-dta tego inspektoratu. Na przełomie V/VI 1944 przekazał dowodzenie inspektoratem kpt./mjr sł. st. Tadeuszowi Zielińskiemu „Liliput”, „Obuch”. W VI 1944 przeniesiony do dyspozycji K.O. AK Kraków. Od jesieni 1944 dowodził Zgrupowaniem 4 psp tworzonym w rejonie Cieszyna w składzie Zgrupowania GO „Śląsk Cieszyński”. Do stopnia ppłk awansowany 1 I 1945. Po rozwiązaniu 19 I 1945 AK mieszkał w Krakowie i pracował w Przedsiębiorstwie Państwowym„Orbis”. W dniu 17 III 1949 zmienił urzędowo nazwisko rodowe na Korczyński. Kierował domami wypoczynkowymi „Orbisu” w Krynicy, Karpaczu, Międzyzdrojach i Ciechocinku. Na początku 1960 związany z Spółdzielnią Pracy w Prusach k/Krakowa. Zatrudniony też jako kierownik administracyjny Studium Rachunkowości i Kontroli w Młoszowej k/Trzebini. Ze względu na zły stan zdrowia w 1973 zamieszkał u syna Zbigniewa w Częstochowie.
    Zmarł w Częstochowie 03 XII 1978. Pochowany na cmentarzu św. Rocha w Częstochowie...
    Odznaczony: VM kl. 5, /1971/, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, SKZ, Krzyżem Partyzanckim, Medalem Niepodległości, i austriackim: Brązowym Medalem Waleczności i Krzyżem Wojskowym Karola.
    Żonaty od 1919 z Stefanią Gawlikowską /1897-1985/. Miał syna Jerzego /1919-1966/ i syna Zbigniewa /1922-1995/.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Steblik. Armia „Kraków 1939”. W-wa 1975; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP/ZWZ/AK 1939-1945. Kraków 1994; G. Ostasz. Biogram F. Grossa - Korczyńskiego /w:/MSBUDN 1939-1956, t. 6. Kraków 2000, tam pozostała bibliografia.

     
    Grot Leon
    [1890-1974 ], płk  sł. st. piech.[ 1930]
    Ur. 6 VI 1890 w Łodzi. Ukończył gimnazjum. Członek ZWC i ZS. Działał w Zagłębiu Dąbrowskim. Aresztowany i skazany na zesłanie na Sybir. Zbiegł do Galicji. Ukończył kurs Szkoły Oficerskiej w Stróży. Posiadał tzw. odznakę „Parasola”. Od VIII 1914 w oddziałach strzeleckich i Legionach Polskich. Mianowany 12 XI 1914 ppor. piech. Służył w 1 pp LP. Od 21 III do 1 IV 1915 przebywał na kursie w szkole karabinów maszynowych I Brygady w Bełku, potem w Osieku. Od 1 V 1915 służy w 1 pp LP, a od 11 V 1915 z-ca d-cy CKM 7 pp LP. Mianowany por. piech. 1 IV 1916. Po rozformowaniu 7 pp LP, ponownie służy w 1 pp LP. W czasie kryzysu w Legionach został zwolniony 16 VII 1917 z Legionów. Internowany prze Niemców w Beniaminowie. Wiosną 1918 zwolniony z obozu. Od XI 1918 w WP. Służył w 35 pp i brał udział wraz z pułkiem w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia kpt. dowodził kompanią i batalionem. Zweryfikowany po wojnie w stopniu mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 1923 z-ca d-cy 35 pp. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia ppłk-a sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Latem 1925 został przeniesiony z 35 pp na stanowisko z- cy     d-cy 14 pp we Włocławku. Przeniesiony w 1928 na stanowisko d-cy 31 pp w Łodzi, którym dowodził w okresie III 1928- 19 X 1929. Przeniesiony z dniem 20 X 1929 na stanowisko d-cy 3 pp Leg. w Jarosławiu. Awansowany 1 I 1930 do stopnia płk-a sł. sł. st. piech. W 1935 mianowany d-cą piechoty dywizyjnej 24 DP, a od 1938 d-ca piechoty dywizyjnej 22 DPGór. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi piechotą dywizyjną 22 DP Gór., a przejściowo 3 – 8 IX 1939 dowodził dywizją. Walczył na szlaku bojowym dywizji. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 powrócił do kraju. Przyjęty do służby w wojsku. W latach 1945-1946 szef sztabu wojsk lądowych, potem przeniesiony do rezerwy. Mieszkał i pracował w Warszawie. Współpracował z Wojskowym Instytutem Historycznym.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, OP4, KW4x
    Zmarł 28 III 1974 w Warszawie. Pochowany na Powązkach. 
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 55 z 22 V 1925;Dz. Pers. nr 84 z 15 VIII 1925; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; r. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. II. W-wa 2006J. Kuropieska. Wspomnienia oficera sztabu 1934-1939. Kraków 1984

     
    Grot – Winkler Tadeusz Wilhelm Michał
    [1912-1939],por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 8 XI 1912. Ukończył szkołę średnią. W okresie 1932-1933 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 80 pp. Awansowany do stopnia por. 19 III 1939. w latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii I batalionu 80 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii III batalionu 179 pp rez. w składzie 50 DP Rez. Walczył na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 3 X 1939 w rejonie m. Poizdów
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Grott Lucjan
    [1894-1939], mjr sł. st. piech.[1939]
    Ur. 11 VII 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Służył w 42 pp. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VII 1921. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1923. W 1923 odkomenderowany do szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie na stanowisko instruktora. Po 1925 przeniesiony do 75 pp, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1932. Ukończył kurs dla dowódców kompanii. Przez wiele lat dowodził kompania w 75. Ostatnio do 1939 d-ca 6 kompanii w II batalionie 75 pp. Awansowany na stopień mjr-a sł. st. piech. 19 III 1939. Latem 1939 przeniesiony do pułku KOP Sarny na stanowisko d-cy samodzielnej kompanii fortecznej „Tyszyca”. Brał udział w walkach z Niemcami, potem 30 IX 1939 z Sowietami pod Wytycznem. Ujęty przez żołnierzy sowieckich został 2 X 1939 zamordowany
    Odznaczony; KW, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Gruda Adam Paweł
    [1895-?], mjr sł. st. piech.[1937]
    Ur. 12 V 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 84 pp, skąd został przeniesiony w 1922 na stanowisko instruktora w Centralnej Szkole Nr 1 dla Podoficerów Zawodowych w Chełmnie. W 1924 powraca do służby w macierzystym pułku. W 1926 przeniesiony z 84 pp do 61 pp w Bydgoszczy. Awansowany 1 I 1928 do stopnia kpt. sł. st. piech. dowodzi m. in. kompanią. W latach 1928-1931 był oficerem w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Przeniesiony następnie w 1931 do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy kompanii granicznej. Przeniesiony w 1937 do 4 psp w Cieszynie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 19 III 1937. w latach 1937-1939 pełnił funkcję kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 4psp w składzie 21 DPGór. Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 4 psp od Cieszyna na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW3x, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923, 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 53 z 16 XII 1926;Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931;

     
    Grunwald Edmund
    [1897-+?], kadet, oficer sł. st. kaw. WP, rtm [1937], w konspiracji ZWZ-AK, mjr  [1944],ps. „Jarema”.
    Kmdt Rejonu III AK w Obwodzie Warszawa – Powiat V 1942 – I 1943, potem Rejonu VII od VIII 1942 – X 1944.
    Ur. 13 VI 1897. Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. Od 1919 uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1921 otrzymał świadectwo dojrzałości. Jako kadet bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. W latach VIII 1921-VIII 1922 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W okresie 1922-1923 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1923 z przydziałem do 2 p. uł. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1925. Służył potem m. in. w biurze Personalnym MSWoj., a następnie przeniesiony w 1928 do 1 psk w Garwolinie, gdzie pełnił m. in. funkcję oficera żywnościowego pułku. Awansowany do stopnia rtm. 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił m. in. funkcję oficera mobilizacyjnego 1 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 szwadronu zmotoryzowanego 1 psk w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu Warszawa – Powiat „Obroża”. Był m. in. oficerem wyszkolenia w Rejonie III Rembertów, potem k-dtem Rejonu od V 1941 do V 1942. Spalony na terenie rejonu ukrywał się w majątku swego teścia. Od VIII 1942 do X 1944 był k-dtem Rejonu VII. Awansowany 25 VII 1944 do stopnia mjr-a sł. st. z starszeństwem od 3 V 1944. Po wybuchu Powstania Warszawskiego dowodził siłami podległego rejonu.
    Po wojnie w kraju.
    Odznaczony: MN,SKZ
    Zmarł po wojnie w końcu lat czterdziestych?
    Dz. Pers. Nr 61 z 18 IX 1923; Dz. Pers. Nr 62 z 25 IX 1923; Roczniki oficerskie 1924,1928, 1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; H. Krzyczkowski. W Cieniu Warszawy. W-wa 1986; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Z. Sawicki. VII Obwód Okręgu Warszawskiego AK „Obroża”; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej w 1939. W-wa 1988

     
    Gruszczyński Stanisław Feliks
    [1902-?], inż. por. rez. kaw.[1936]
    Ur. 25 II 1902. Absolwent gimnazjum. Ukończył wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera.
    Służbę wojskową odbywał w okresie od 25 VII 1927 do 25 IV 1928 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 20 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I1931. Ewidencyjnie podlegał PKU Miechów. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. kaw. 1 I 1936 z przydziałem do 8 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 szwadronie 8 p. uł. w składzie. Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 8 p. uł. od Krakowa na Lubelszczyznę. Unika niewoli i powraca w rodzinne strony. Podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ/AK, gdzie pełni m. in. funkcję oficera łączności Placówki ZWZ/AK Pilica w Obwodzie Olkusz ZWZ-AK w Okręgu Kraków.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; 

     
    Gruszka Henryk
    [1903- ?], por. sł. st. piech.[1937] 
    Ur. 10 IX 1903. W WP od 1924. Służy jako podoficer zawodowy. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 28 pp w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcje kmdt miejskiego PW Łódź I w Obwodzie PW przy 28 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu p/gaz. 28 pp w składzie 10 DP. Po rozproszeniu dywizji przedarł się z pozostałością 28 pp na Lubelszczyźnie, gdzie uczestniczy w walkach do kapitulacji polskich oddziałów. Następnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004.

     
    Gruszka Tadeusz Kazimierz
    [1908-1992], kpt. sł. st. art.[1938], PSZ mjr art. 
    Ur. 01 III 1908. Absolwent szkoły średniej. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 6 pap w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Po 1935 przeniesiony do KOP z przydziałem do Batalionu KOP „Małyńsk” na stanowisko d-cy plutonu artylerii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W IV 1939 przeniesiony do batalionu Fortecznego „Mikołów”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 baterii Batalionu Fortecznego „Mikołów” w składzie Grupy „Jagmin” w składzie armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym Armii „Kraków”. Uczestnik walk pod Tomaszowem Lub. na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w okresie X 1939- IV 1945 w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na zachodzie i wstąpił do służby w PSZ. Służył w 1 pal II KP we Włoszech, a po ewakuacji w 1946 w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia mjr-a art. Po demobilizacji osiadła na stałe w Wlk. Brytanii. Należał do grona założycieli Związku Kadetów Lwowskich w Londynie. Zmarł 24 XII 1992 w Londynie. Pochowany na cmentarzu w Kolbuszowej.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001.

     
    Grygiel Józef
    [1908-?], por. sł. st. sap.[1935]
    Ur. 12 VI 1908. Absolwent gimnazjum. W latach 1927 -1928 w Szkole Podchorążych piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W okresie 1930-1931 na kursie aplikacyjnym. Promowany w 1931 na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1930 z przydziałem do 6 batalionu saperów na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937 służył w 2 Batalionie Pancernym w Żurawicy na stanowisku instruktora w kompanii motorowej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu technicznego w Batalionie Motorowym Saperów mjr-a A. Golcza w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym brygady.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Gryziecki Kazimierz Michał
    [1904-1969], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 26 IX 1904 w Pruchniku, pow. jarosławski, syn Władysława i Klementyny z d. Pawłowicz.  Ukończył szkolę średnią. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 12 pp w Wadowicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Z dniem 4 VIII 1932 skierowany na 4 miesięczny kurs pionierów dla oficerów pułków piechoty w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1937. W latach 1937-1939 był adiutantem w 28 pp w Łodzi. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 28 pp w składzie 10 DP. Po rozproszeniu oddziałów 10 DP z częścią 28 pp przedostał się na Lubelszczyznę gdzie bierze udział w walkach z Niemcami. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. W 1945 po uwolnieniu z niewoli powrócił do kraju. Mieszkał w Łodzi, potem w Bielsku-Białej.
    Zmarł w Bielsku-Białej 10 I 1969.
    Żonaty z Marią Gryziecką z d. Nieć. 
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004.

     
    Grzebski Józef
    [1906-1944], ppor. rez. kaw.[1934], w ZWZ/AK por.  ps. „Wiktorowski”
    Ur. 18 I 1906 w Suwałkach. Ukończył szkołę średnią, potem studia prawnicze. Z zawodu prawnik.  Służbę wojskową odbywał w od 16 VIII 1931 do 30 VI 1932 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 27 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1934. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 2 szwadronie marszowym 7 p. uł. Brał udział w walkach w obronie mostu na Wiśle w Swidrach Małych. Podczas walk w rejonie Łomianek 22 IX 1939 został ciężko ranny. Podczas okupacji czynny w konspiracji ZWZ/AK. Działała w konspiracyjnych strukturach 7 p. uł. AK. „Jeleń”, gdzie pełnił funkcje adiutanta d-cy. W Powstaniu Warszawskim walczy na stanowisku oficera ordynansowego d-cy Dywizjonu „Jeleń”. Grupa „Mokotów”. Za męstwo i odwagę odznaczony VM kl. 5.
    Poległ 2 IX 1944 na Sadybie. 
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; „Jeleniowcy”. Wspomnienia żołnierzy Pułku AK „Jeleń”. W-wa 1989.

     
    Grzembo Witold Stanisław
    [1899-?], mjr dypl. sł. st. piech. [1936]
    Ur. 12 XI 1899. Absolwent szkoły średniej. Od 1917-1918 czynny w POW. Od 1 XII 1918 w WP. Mianowany ppor. sł. st. piech. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 85 pp, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. Przeniesiony w 1928  z 85 pp do kadry Oficerów Piechoty z jednoczesnym przydziałem na stanowisko p. o. d-cy kompanii w Gabinecie Wojskowym Prezydenta RP, potem przeniesiony do 21 pp w Warszawie. W 1930 zakwalifikowany na studia do WSWoj.  odbywał staż w 6 pap. W latach 1931 – 1933 studiował w  WSWoj. w Warszawie.  W stopniu kpt. dypl. sł. st. piech. przydzielony z dniem 1 x 1933 został do Biura Ogólno-Orgnizacyjnego  MSWoj. w Warszawie na stanowisko referenta. Do stopnia mjr-a dypl. sł. st. piech. awansowany 1 I 1936. w latach 1937-1939 pełnił funkcję kierownika Samodzielnego Referatu Wojennego w sztabie DOK I w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu w dowództwie Etapów Armii gen. E. Przedrzymirskiego. Przez Włodzimierz Wołyński dotarł do Lwowa, potem na zachód, gdzie służył w PSZ. Po wojnie przebywał w Wlk. Brytanii. Aktywnie działał w ruchu kombatanckim.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW, ZKZ, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 9 z 23 VI 1928; Dz. Pers. 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. nr 2 z 26 I 1934; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; 

     
    Grzenia – Romanowski Gereon
    [1916-1983], kadet, ppor. sł. st. piech.[1939], w konspiracji SZP/ZWZ potem w GL/AL. vel Romanowski, vel Tatarkiewicz, w LWP kontradmirał [1963],dr nauk ekonomicznych
    Ur. 19 III 1916 w Piecach, syn Jana i Agnieszki z Laskowskich. Od 1923 uczył się w szkole powszechnej, potem w Państwowym Gimnazjum Klasycznym w Chojnicach, a od 1931 uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, potem od 1935 po połączeniu KK Nr 2 z KK Nr 3 w Korpusie Kadetów w Rawiczu, gdzie 15 V 1937 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1937-1939 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 1 kompanii 1 pułku strzelców pieszych w składzie Warszawskiej Brygady Panc. – Motorowej. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie. Unika niewoli niemieckiej. Od 15 XI 1939 działa w organizacji konspiracyjnej SZP, przekształconej potem w ZWZ. Aresztowany w 1942 więziony do 1943 na Pawiaku. Od 1943 działa w konspiracyjnej organizacji Gwardia Ludowa, następnie w Armii Ludowej. Uczestnik Powstania Warszawskiego. Od 24 IV 1945 w LWP. W stopniu ppor. służył w 12 DP w Szczecinie, potem w 55 pp i 42 pp w studium Wojskowym przy Politechnice Gdańskiej, w dowództwie Marynarki Wojennej, w Wyższej Szkole MW, jako kmdt oraz kierownik szkolenia wojskowego w WSE w Sopocie i na Uniwersytecie Gdańskim. W latach 1948-1949 ukończył kurs dowódców pułków w CWPiech.. od 1 X 1963 kontradmirał, z-ca d-cy MW, potem kmdt Wyższej Szkoły Oficerskiej MW. Zwolniony z zawodowej służby 9 VII 1973.
    Zmarł 18 XI 1983. Pochowany na cmentarzu Witamino w Gdyni.
    Odznaczony: VM
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej w 1939. W-wa 1988

     
    Grzeszczyński Tadeusz Izydor
    [1896-1990], mjr sł. st. piech.[1937], w konspiracji ps. „Zawisza”
    Ur. 15 XII 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 44 pp, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1923. Był d-ca kompanii, adiutantem. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 19 III 1937. W latach 1937-1939 był d-cą  III batalionu 44 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 44 pp w składzie 13 DP. Brał udział w walkach pod Tomaszowem Maz. 6-7 IX 1939, potem w walkach odwrotowych. Z częścią 44 pp przebija się na Lubelszczyznę, gdzie dowodzi nadal III batalionem w odtworzonym 44 pp w składzie 13 BP. Po zakończeniu walk unika niewoli. Przedostał się do Warszawy, gdzie działa w konspiracji niepodległościowej. Był oficerem POS „Jerzyki”, oficerem i d-cą szkoły podchorążych rezerwy piechoty. Uczestnik Powstania Warszawskiego. Od X 1944 w niewoli niemieckiej. Po wojnie na emigracji Przebywał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 27 I 1990 w Londynie. Podchowany na cmentarzu Gunnersbury.
    Odznaczony: KN, KW2x,SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995.

     
    Grzeszkiewicz Tadeusz Jacek
    [1900-1985],mjr dypl. sł. st. piech.[1939], ppłk rez. [1957], płk [1973]
    Ur. 19 VIII 1900 w Łodzi. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Kaliszu. W 1914 wraz z rodzicami ewakuowany do Rosji, gdzie w 1919 w Barnaule ukończył szkołę realną. Od wiosny 1919 służy w wojsku Polskim na Syberii. Po ukończeniu szkoły podoficerskiej był z-cą d-cy plutonu 4 baterii 5 pułku artylerii polowej. Po rozbrojeniu pułku przez bolszewików w niewoli. Do Polski powrócił w I 1922. Wstępuje do WP z przydziałem do 30 pap, z którego na własną prośbę został w III 1922 zdemobilizowany. Od VII 1922 do 1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, potem od IX 1923 do VII 1925 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1925 z przydziałem do 25 pp w Piotrkowie Tryb. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. W okresie od 7 I 1930 do IX  1930 przebywał na kursie dla dowódców plutonu artylerii piechoty  w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu. Przeniesiony w VII 1931 z 25 pp do 72 pp w Radomiu na stanowisko z-cy d-cy plutonu artylerii piechoty. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1933. Do X 1933 dowodził kompanią CKM. W okresie XI 1933-X 1935 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sl. st. piech. został przydzielony do dowództwa Dok III Grodno na stanowisko kierownika samodzielnego referatu ogólno-organizacyjnego. W XI 1937 w ramach stażu mianowany d-cą kompanii w 81 pp. Od XI 1938 pełni funkcję kierownika samodzielnego referatu kwatermistrzowskiego w DOK IX w Brześciu nad Bugiem. Awansowany 19 III 1939 do stopnia mjr-a dypl. sł. st. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa oddziału operacyjnego sztabu SGO „Polesie”. Po kapitulacji od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IV B w Koenigstein, potem od VI 1940 w VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie służy w II KP gen. W. Andersa. Początkowo pełnił funkcję oficera łącznikowego, potem od XI 1945 oficer operacyjny i szef sztabu 7 DP. Ewakuowany z II KP w 1946 do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w IV 1947 powrócił do kraju. Podejmuje pracę zawodową na stanowisku dyrektor Państwowych Zakładów Szkolenia Inwalidów Wojennych w Rajczy. Przeniesiony w 1948 na identyczne stanowisko do Lęborka. W 1949 został dyrektorem Warsztatu nr 22 Technicznej Obsługi Rolnictwa w Lęborku. W VII 1950 obejmuje stanowisko kierownika, potem główny księgowy Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Lęborku. W 1953 przenosi się do Otwocka i pracuje w Gminnej Spółdzielni w Halinowie. W V 1954 przeniesiony do Gminnej Spółdzielni w Karczewie na stanowisko głównego księgowego. Od I 1956 był przewodniczącym Prezydium Rady Narodowej w Karczewie. W 1957 awansowany do stopnia ppłk-0a rez., a w 1973 do stopnia płk-a rez. Po przejściu na emeryturę w 1967 zamieszkał w Warszawie. Działacz kombatancki. Wieloletni przewodniczący Środowiska Kleeberczyków.
    Zmarł 28 X 1985 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Komunalnym Północnym.
    Odznaczony: VM kl. 5, OOP 5 kl., KW, SKZ.
    Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931;Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989; Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989.

     
    Grzędziński Edmund
    [1908-1939], ppor. rez. mar.[1933]
    Ur. 8 XI 1908. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Marynarki Wojennej. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. mar. woj. w Korpusie Technicznym z starszeństwem od 1 I 1933. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w składzie Flotylli Rzecznej Pińskiej, potem w batalionie utworzonym z marynarzy flotylli w składzie 182 pp rez. 60 DP Rez. Poległ w walce z Niemcami 5 X 1939 pod Wolą Gułowską. Pochowany na cmentarzu wojennym w Helenowie. 
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J.Wróblewski. SGO „Polesie” 1939.   W-wa 1989

     
    Grzmielewski Tadeusz Józef
    [1906-1963], kpt. sł. st. sap.[1938]w mjr AK ps. „Igor” płk w st. sp./inżynier budowlany/
    Ur.21 IV 1906. Syn Władysława. Absolwent gimnazjum. W latach 192-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1925-1927 w Szkole Podchorążych Inżynierii . W okresie 927-1928 na kursie aplikacyjnym. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1927. W 1928 przydzielony do Batalionu Mostowego. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Długoletni oficer Batalionu Mostowego, potem w 5 batalionie saperów w Krakowie. W latach 1937-1939 słuchacz WSInż. W Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sp. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 65 zmotoryzowanego armijnego batalionu saperów w składzie armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym Armii „Kraków”. Po walkach na Lubelszczyźnie unika niewoli. Czynny w konspiracji niepodległościowej. Od II 1940 z-a kmdt Głównego Polskiej Siły Zbrojnej/POZ/W VI 1941 odkomenderowany do ZWZ Podokręg Zachód Obszaru Warszawskiego ZWZ, gdzie od XII 1941 był wykładowcą na kursach dywersyjnych. Od I 1943 z-ca oficera operacyjnego „Kedywu” KG AK, a od 1944 szef Oddziału II Kedywu KG AK. Uczestnik Powstania Warszawskiego. Po wojnie w kraju. Ukończył studia uzyskując dyplom inżyniera budowlanego. W latach pięćdziesiątych aresztowany i więziony przez UB w Warszawie. Był świadkiem w procesie gen. A. E. Fieldorfa. Po zwolnieniu z więzienia mieszkał w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 22 XII 1963
    Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Rocznik oficerski 1932; M. Fieldorf – L. Zachuta. Generał „Nil”. August Emil Fieldorf. W-wa 1993; T. Strzembosz. Oddziały szturmowe konspiracyjnej Warszawy 19391944. W-wa 1983; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990

     
    Grzybek Tadeusz
    [1912-?], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 23 XII 1912. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 23 DP. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 73 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 7 kompanii II batalionu 73 pp w składzie 23 DP. Walczył na szlaku bojowym pułku od Śląska na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej chwały Pułków Śląskich. T.1. Katowice 1989

     
    Grzybowski Adam
    [1902-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 13 XII 1902. Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920. w latach 19021-1922 w szkole Podchorążych Piechoty, potem 1922-1923 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1923 z przydziałem do 58 pp w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Służył nadal w 58 pp, skąd został przeniesiony w 1931 do 52 pp w Złoczowie, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony w 1934 z 52 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu w kompanii granicznej. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. Przeniesiony w 1937 z KOP do 50 pp w Kowlu, gdzie w latach 1937-1939 dowodził 3 kompanią I batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi kompanią wartowniczą we Włodawie w składzie SGO „Polesie” .
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 44 z 3 VII 1923; Dz. Pers. Nr 52 z 29 VII 1923; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;R.Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939./ W-wa 1989

     
    Grzybowski Jerzy
    [1903-1971], por. sł. st. kaw.[1932]
    Ur. 3 III 1903. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie n kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1929 z przydziałem do 3 p. uł. w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Przeniesiony z 3 p. uł. garnizon Tarnowskie Góry do III szwadronu w garnizonie Pszczyna. W latach 1937-1939 był     k-dtem Rejonu Konnego 3 p. uł. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadronu 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 3 p. uł. od Śląska na Lubelszczyznę. Po zakończeniu kampanii wrześniowej w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Warszawie.
    Odznaczony: SKZ, KZ z M
    Zmarł w Warszawie 7 III 1971 
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989.

     
    Grzybowski Kazimierz
    [1900-?], kpt. sł. st. piech.[1931]
    Ur. 4 III 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył wojenny kurs szkoły podchorążych piechoty w Warszawie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem o d 1 VI 1919 służył w 84 pp, potem okresowo oficer instruktor w PKU Lublin, potem ponownie w 84 pp. Przeniesiony w 1929 z 84 pp do Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7 a na stanowisko instruktora. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. W 1932 przeniesiony z Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7a do 82 pp na stanowisko d-cy kompanii. Po 1936 przeniesiony do 2 psp w Sanoku, gdzie był d-cą 9 kompanii III batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 133 pp rez. 33 DP Rez. 
    Odznaczony: KN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Grzywacz Józef
    [1903-?], kpt. sł. st. art. [1939]
    Ur. 6 III 1903. Od 1922 w WP. Ukończył szkolę podoficerską i pozostał w wojsku. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy – klasa artylerii. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 2 pal w Kielcach n stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony w 1934 z 2 pal do 43 pp w Dubnie na stanowisko d-cy plutonu artylerii. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu artylerii piechoty 43 pp w składzie 13 DP Armii „Prusy”. Walczył pod Piotrkowem Tryb, potem w walkach odwrotowych w kierunku Wisły. Z częścią 43 pp 11 IX 1939 przeprawia się przez Wisłę, potem uczestniczy w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Gućwa Feliks
    [1900-1939], por. rez. piech.[1932]
    Ur. 18 V 1900. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych rezerwy piechoty. Mianowany ppor. rez. piech. 1 VII 1925 z przydziałem do 73 pp. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 2 I 1932 do stopnia por. rez. Ewidencyjnie podległa PKU Katowice. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii w 210 pp w skaldzie 55 DP Rez. Armii „Kraków”. Podczas walk zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu w Tarnobrzegu, gdzie w wyniku odniesionych obrażeń zmarł 3 X 1939. Pochowany na cmentarzu wojennym w Tarnobrzegu.
    Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Gula Józef Tomasz
    [1892-1939], lekarz med. kpt. rez.[1924]
    Ur. 7 III 1892. Ukończył szkołę średnią, potem studia medyczne uzyskując dyplom lekarski. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 3 batalionie sanitarnym. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia kpt. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Następnie do 19329 w 3 Szpitalu Okręgowym w Grodnie. Przeniesiony w 1929 do rezerwy z przydziałem do Kadry zapasowej 3 Szpitala Okręgowego. Ewidencyjnie podlegał PKY Grodno. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach Armii „Prusy”. Zginął 8 IX 1939 w Lublinie od wybuchu bomby podczas bombardowania przez samoloty niemieckie. Pochowany na cmentarzu wojennym  przy ul. Białej w Lublinie. 
    Roczniki oficerskie 1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Gumiński Wojciech
    [1912-1939], por. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 4 I 1912. Absolwent gimnazjum z 1931. W okresie 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu.  W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 x 1935 z przydziałem do 19 p. uł. w Ostrogu Wołyńskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 4 szwadronie 19 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d0cy 4 szwadronu 19 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady kawalerii. Walczył m. in. pod Mokrą. Poległ 13 IX 1939 w m. Dębe Wielkie.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; tenże: Zarys Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 

     
    Gumkowski Mieczysław Karol
    [1896-?], ppłk sł. st. piech. [1938]
    Ur. 04 XI 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 73 pp, skąd po 1925 został przeniesiony do 86 pp. Do stopnia mjr-a sł. st. piech. awansowany 1 I 1930. Przeniesiony z 86 pp w Mołodecznie do 37 pp w Kutnie na stanowisko d-cy batalionu. W 1932 przeniesiony z 37 pp do 80 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy I batalionu. Awansowany 19 III 1938 ppłk sł. st. piech. Do VIII 1939 pełni funkcję I z-cy d-cy 80 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 179 pprez. w składzie 50 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji wojsk polskich od x 1939 do 1945 przebywał w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW4x, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;Roczniki oficerskie 1914,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Gumowski Stanisław Jan
    [1898-1960], oficer sł. st. piechoty WP, ppłk [1938], w konspiracji ZWZ, ps. „Morski”.
    Kmdt Inspektoratu Rejonowego ZWZ Radom III 1940 - I 1941. Okręg ZWZ Radom-Kielce.
    Ur. 24 XI 1898 w Sierpcu, syn Franciszka i Antoniny z d. Petań. Ukończył 6 klas I Gimnazjum Filologicznego w Płocku. Legionista. W latach 1915-1918 uczestnik działań niepodległościowych. Żołnierz 1 pp LP. Członek POW. W WP od XI 1918. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 14 III 1919. Służył w 31 pp w Łodzi. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920, dowodzi 5 kompanią II baonu 31 pp. Ciężko ranny 24 VII 1920 w bitwie z wrogiem pod Izabelinem, gdzie osobiście prowadził atak na pozycję CKM wroga. Przebywał w szpitalu. Po wyleczeniu ran powraca do 31 pp. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 VII 1922. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piechoty z starszeństwem 1 VII 1923. Nadal w 31 pp, gdzie pełni różne funkcje m.in. d-ca kompanii. Z dniem 26 II 1925  przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy kompanii granicznej. W 1930 ukończył kurs dowódców batalionów w CWP w Rembertowie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1931. Z dniem 19 III 1931 przeniesiony z KOP do 73 pp w Katowicach na stanowisko d-cy batalionu. W 1937 odbył przeszkolenie w CWP w Rembertowie na kursie dla d-ców pułków. W 1938 przeniesiony do 7 pp Legionów w Chełmie na stanowisko zastępcy d-cy 7 pp Leg. Awansowany 19 III 1938 do stopnia ppłk sł. st. piechoty. W kampanii wrześniowej 1939 początkowo I zastępca d-cy 7 pp Leg. Bierze udział w walkach z wrogiem na Kielecczyźnie i na Lubelszczyźnie. Od 08 IX 1939 z rozkazu gen. T. Piskora w rejonie Krasnegostawu rozpoczął formowanie oddziału z nadwyżek 3 DP Leg. z których utworzono 2 Rezerwowy Pułk Piechoty. Od 14 IX 1939 d-ca 2 pprez. w składzie 29 Brygady Piechoty Rez. W nocy z 19/20 IX 1939 dowodzi tym pułkiem w ataku na Zamość. O świcie 20 IX 1939 pododdziały pułku wdarły się do miasta, gdzie toczyły ciężkie walki. W czasie walk zostaje 20 IX 1939 ranny w Zamościu i dostaje się do niewoli niemieckiej. Umieszczony w szpitalu w Zamościu, skąd udało mu się uciec. Od jesieni 1939 przebywa w Radomiu. Czynny w konspiracji ZWZ. Od III 1940 organizator i k-dt inspektoratu Rejonowego ZWZ Radom. Organizator struktur konspiracyjnych inspektoratu. W I 1941 został w Radomiu aresztowany jako oficer polski przez gestapo i uwięziony. Do 29 IV 1945 przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po wojnie w II Korpusie we Włoszech. Po demobilizacji mieszkał w Wlk. Brytanii. W 1957 powrócił do kraju i osiadł w Kielcach, gdzie mieszkał przy ul. Marchlewskiego.
    Zmarł w Kielcach 11 I 1960. Pochowany na Cmentarzu Starym w Kielcach.
    Odznaczony za męstwo okazane na polu walki: VM kl. 5 nr 1137 za wojnę z bolszewikami, KW 2x, KZ srebrnym, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, medalem Wojska, MN. 
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1926,1932; R. Rybka - K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1975; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; W. Borzobohaty. „Jodła”. W-wa 1988: AK. Okręg Radomsko-Kielecki. Kielce 1999; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 2 z 19 III 1931; USC Kielce Skrócony akt zgonu nr 35/1960

     
    Gumułka Stefan
    [1892-?], mjr , lekarz wet.[1930]
    Ur. 7 VIII 1892. Ukończył szkołę średnią, potem studia weterynaryjne. Z zawody lekarz weterynarii. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii austriackiej. Ukończył kurs szkoły oficerskiej dla oficerów lekarzy weterynarii. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt.  z starszeństwem od 1 vI 1919. Służył m. in. w 27 p. uł. , potem w Kadrze Okręgowego szpitala dla koni Nr 9 w Dok IX, skad po 1925 został przeniesiony do 26 p. uł. w Baranowiczach n stanowisko lekarza wet. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 1 I 1930. Długoletni oficer 26 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza wet. Podlaskiej Dywizji Kawalerii, a po reorganizacji podczas kampanii wrześniowej 1939 naczelny lekarz wet. Dywizji Kawalerii „Zaza”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Gurawski Jan Stanisław Alfred
    [1910-1985], kadet, kpt. sł. st. art.[1939], w PSZ mjr dypl. sł. st. art. 
    Ur. 08 III 1910 w Krakowie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 9 dak na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Służył w 9 dak w Baranowiczach, gdzie pełnił różne funkcje. w latach 1937-1939 oficer zwiadowczy 9 dak. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii w GO „Śląsk”, potem przemianowanej na GO „Jagmin”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na zachód, gdzie służył w PSZ. W okresie 24 iV-IX1944 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia mjr dypl. w 1945. Po demobilizacji mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 17 IV 1985 w Londynie. Pochowany w Columbarium przy kościele św. Andrzeja Boboli w Londynie. 
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 20o1;Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Gurdak Andrzej
    [1908-?], oficer sł. st. piech. WP, por. [1935], w konspiracji ZWZ/AK, kpt.  ps. „Szary”.
    D-ca Placówki ZWZ/AK V Dęba Obwód ZWZ/AK Tarnobrzeg.Okręg Kraków ZWZ/AK.
    Ur. 23 XI 1908. W 1929 ukończył gimnazjum. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932  z przydziałem do  80 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-a 2 kompanii CKM w II batalionie 80 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako d-ca 3 kompanii CKM 179 pp rez., a od 29 IX 1939 d-ca kompanii CKM w 178 pp rez. Brał udział w bitwie pod Kockiem 5 X 1939. Po kapitulacji unika niewoli.
    Podczas okupacji czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Tarnobrzeg. Organizator i d-ca Placówki ZWZ/AK nr V Dęba krypt. „Bułka”. Czynny w konspiracji do rozwiązania AK 19 I 1945.
    Dalsze losy n/n.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. Samodzielna Grupa operacyjna „Polesie” 1939. W-wa 1989; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976; Tarnobrzeskie Zeszyty Historyczne nr 2/91. Tarnobrzeg 1991.
    Szukając w internecie pewnych informacji, znalazłem na pana stronie notke o Andrzeju Gurdaku oficerze 80 p.p. Był on najstarszym bratem mojej babci. Notka biograficzna o nim kończy sie na roku 1945. Andrzej Gurdak później wstapił do II Armii LWP, a po opuszczeniu wojska osiadł w Częstochowie, gdzie mieszkał az do śmierci.
    inf. Artur Sączawa - 26.10.2011

     
    Gurewicz Lejba
    [1910-?], ppor. rez. kaw.[1933]
    Ur. 13 III 191o. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał od 16 VIII 1930 do 30 VI 1931 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 2 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 2 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 3 szwadronu 2 p. uł. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii , a po reorganizacji na Lubelszczyźnie w składzie Brygady Kawalerii „Edward”.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992 

     
    Gustek Jan Antoni
    [1896-1940], mjr sł. st. łącz.[1936], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 24 I 1896 w Kolaczycach pow. Jasło, syn Leona i Marii z Cetnarowiczów. Uczęszczał do gimnazjum. W 1914 wcielony do armii austriackiej, gdzie odbył przeszkolenie w szkole oficerskiej rezerwy. Następnie walczył na froncie włoskim, gdzie dostał się do niewoli włoskiej. Od 1918 w armii gen. J.  Hallera, z którą w V 1919 powrócił do kraju. Służył w 10 p. strzelców przemianowanym 1 IX 1919 na 52 pp. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1924-1929 służył w 2 p. łączn. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia kpt. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W 1929 przeniesiony z 2 p. łącz. do 3 DP Leg.  W okresie od 7 I 1930 do 6 VI 1930 przebywał na kursie dla oficerów sztabowych łączności przy WSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. łącz. 1 I 1936. Przeniesiony z sztabu 3 DP Leg. na stanowisko I z-cy d-cy 1 batalionu telegraficznego w Warszawie. Jednocześnie kierownik Komisji Doświadczalnej w centrum Wyszkolenia Wojsk Łączności w Zegrzu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności w GO „Boruta” w skaldzie Armii Kraków”. Po rozproszeniu grupy znalazł się we Lwowie i bierze udział w jego obronie. Po kapitulacji Lwowa 22 IX 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV 1940.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 x 2007 mianowany ppłk łączności.
    Odznaczony: ZKZ, SKZ, Medalem za wojnę 1919-1920 
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 11 z 6 VII 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 21 I 1930; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Gustek Marian
    [1895-1941?],dr med. mjr sł .st. sanit.[1933]
    Ur.3 XI 1895. Absolwent gimnazjum, potem studiował medycynę. Uczestnik I wojny światowej. Od XI 19118 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przydzielony do 10 batalionu sanitarnego. Jednocześnie odkomenderowany na dokończenie studiów medycznych n UJ. Studia ukończył w 1924 uzyskaniem dyplomu lekarskiego. Po odbyciu stażu w 1924 przydzielono na stanowisko lekarza do 4 pp Leg. w Kielcach. 17 XII 1924 awansowany do stopnia kpt. sł. st. sanit. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony w 1931 z 4 pp Leg. do 2 pap Leg. w Kielcach na stanowisko st. lekarza pułku.  Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. sanit. 1 I 1933. W latach 1937-1939 pełnił funkcję starszego lekarza w 6 psp w Samborze. W szeregach 6 psp w składzie 22 DPGór. bierze udział w kamp[anii wrześniowej 1939. Walczy na szlaku bojowym 6 psp. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 powrócił do Kielc, gdzie pracuje na stanowisku dyrektora szpitala miejskiego. Aresztowany przez gestapo w 1941 i uwięziony. Wywieziony 30 VII 1941 do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie został zmordowany. Nr obozowy 19053.
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XIII 1924; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego. W-w VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Osiński. 6 Pułk Strzelców Podhalańskich. Pruszków 1996; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989

     
    Gutka Marcin
    [1896-?], por. sł. st. żand.[1932]
    Ur. 22 X 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 jako podoficer. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie służył w wojsku. Ukończył kurs podoficerski w szkole podoficerskiej żandarmerii w Grudziądzu. W latach 1926-1928 w Oficerskiej szkole dla Podoficerów. Promowany na stopień ppor. sł. st. żand. 15 VIII 1928 z przydziałem do Dywizjonu Szkolnego Żandarmerii w Grudziądzu. Przeniesiony w 1931 z Centrum Wyszkolenia Żandarmerii w Grudziądzu do 9 dywizjonu żandarmerii w Brześciu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Długoletni oficer 9 dywizjonu żandarmerii. W latach 1937-1939 pełnił funkcje oficera mobilizacyjnego 9 dywizjonu żandarmerii w Brześciu nad Bugiem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 95 plutonu żandarmerii w dowództwie SGO „Polesie”. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 2x SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Dz. Pers. nr 3 z 26 III 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. w-wa 1989

     
    Gutkowski Henryk
    [1902-1939],ppor. rez. piech.[1932]
    Ur. 24 IV 1902. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z przydziałem do 76 pp w Grodnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 44 pp. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 44 pp. Podczas walk zostaje ranny. Zmarł 24 IX 1939 w szpitalu w Hrubieszowie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Hrubieszowie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Gutkowski Stefan
    [1900-?], kpt. sł. st. piech.[1933]
    Ur.25 III 1900. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. w 1921 służył w 1 pp Leg. Zweryfikowany w 922 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 X 1920. Długoletni oficer 1 pp Leg. w Wilnie, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1933. W latach 1936-1939 d-c 8 kompanii III batalionu 1 pp Leg. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy oficera informacyjnego 1 DP Leg. Walczył z Niemcami nad Narwią i Bugiem, potem w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji wojsk polskich w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Gutowski Roman
    [1897-1939], mjr sł. st. piech.[1935]
    Ur. 25 IX 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 6 pp Leg. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1927. Następnie przeniesiony na stanowisko instruktora do Szkoły Podchorążych Piechoty.  Minowany mjr sł. st. piech. 1 I 1935. W 1935 przeniesiony etatowo z 6 pp Leg. do 54 pp w Tarnopolu na stanowisko d-cy batalionu. W latach 1937-1939 dowodził III batalionem 54 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi III batalionem 54 pp w składzie 12 DP. Walczył pod Iłżą i Michałowem, gdzie poległ 9 IX 1939. Pochowany na cmentarzu wojennym w Iłży.
    Odznaczony: KN, KW
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Fieldorf – L. Zachuta. Generał „Nil”. August Emil Fieldorf. W-wa 1993

     
    Gużewski Ryszard Zygmunt
    [1911-1940], ppor. sł. st. kaw. [1936], pośm. por.[2007]
    Ur.12 I 1911 w Warszawie, syn Adolfa i Zofii z Magdzickich. Uczęszczał do Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 23 p. ułanów. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 IV 1936/promocja opóźniona/przydziałem do 3 p. ułanów w Tarnowskich Górach. W latach 1936-1939 d-ca plutonu w 4 szwadronie. Uprawiał sport konny. Należał do elity polskich jeźdźców. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem w 4 szwadronie w 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. W dniu 3 IX 1939 ranny w walce z Niemcami pod Woźnikami Śl. w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej po 17 IX 1939. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Odznaczony: KW 2x
    Pośmiertnie mianowany w 2007 por. kaw.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; tenże: Zarys Historii szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 2000

     


    Habowski Stanisław Antoni
    [1895-1966], płk dypl. [1939], gen. bryg. [1948]
    Ur. 28 III 1895 w Nowym Sączu, syn Józefa i Klary. Uczęszczał do gimnazjum w Nowym Sączu. W latach 1914-1917 służył w 2 pp LP. Mianowany chorążym piech. 1 I 1917. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 pozostał w 2 pp LP. W nocy z 15/16 II 1918 bierze udział w walkach podczas przebijania się 2 pp w składzie II Brygady przez front pod Rarańczą. Następnie w II Korpusie Wschodnim. W II 1918 awansowany do stopnia ppor. piech. Uczestniczy 11 V 1918 w bitwie z Niemcami pod Kaniowem, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Po zwolnieniu z niewoli od XI 1918 w WP. Przydzielony do 2 pp Leg. bierze udział w szeregach 2 pp Leg. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony w 1922 z 2 pp Leg. do 65 pp w Grudziądzu, gdzie pełni różne funkcje. W 1923 odkomenderowany z 65 pp do Centralnej Szkoły Żandarmerii w Grudziądzu na stanowisko d-cy kompanii szkolnej Podchorążych Żandarmerii. Do stopnia mjr-a sł. st. piech. awansowany 15 VIII 1925. Przeniesiony w 1925 z 65 pp do 31 pp na stanowisko d-cy II batalionu, którym dowodził do V 1926. Przeniesiony następnie macierzyście do Kadry Oficerów Piechoty z jednoczesnym przeniesieniem do sztabu 10 DP na stanowisko I oficera sztabu. Po ukończeniu kursu próbnego i odbyciu stażu został powołany Zarządzeniem Ministra Spraw Wojskowych na kurs 2 letni normalny do WSWoj., gdzie był słuchaczem od X 1929 do IX 1931. Awansowany 1 I 1931 do stopnia ppłk-a sł. st. piech. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu ppłk-a dypl. sł. st. piech. został z dniem 1 IX 1931 przydzielony do 2 pułku panc. na stanowisko d-cy. Po likwidacji 2 p. panc. od 7 VI 1934 został mianowany d-cą 5 baonu czołgów i samochodów pancernych. 5 baonem czołgów w Krakowie dowodził do 30 IX 1936. Z dniem 1 X 1936 mianowany d-cą 75 pp w Chorzowie. 19 III 1939 awansowany do stopnia płk-a dypl. sł. st. piech. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 75 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku od Śląska na Lubelszczyznę. Za męstwo okazane na polu walki był przedstawiony do odznaczenia VM kl. 4. Po kapitulacji 23 DP na Lubelszczyźnie od 20 IX 1939 w niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w oflagu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Od 1945 w wojsku. W latach 1945-1946 był m. in. d-cą pułku, potem dowodził od IV 1946 m. i. 5 DP, potem 1947-1948 d-ca 4 DP,   k-dt garnizonu Koszalin. Mianowany 22 VII 1948 gen. bryg. W okresie 1948 –X 1949 był k-dtem Oficerskiej Szkoły Piechoty Nr 1 w Krakowie. Przeniesiony w 1949 do rezerwy. Do 1956 był nękany i prześladowany. Pracował jako urzędnik w Państwowych Zakładach Zbożowych w Warszawie. Ostatnio mieszkał w Warszawie przy ul. Łowickiej 7/15
    Żonaty z Marią Jadwigą z d. Sipajłło. Miał syna Janusza /1931-22 I 1939/
    Zmarł w Warszawie 16 XI 1966. Pochowany na cmentarzu n Powązkach.
    Odznaczony: VM kl. 5 n7 7002, KN, KW3, Polonia Restituta 5 kl., SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. nr 7 z 26 I 1923;Dz. Pers. Nr 77 z 16 XII 1923; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989;A. Nawrocki-R. Jakubowski. 5 Batalion Pancerny. Pruszków 2003; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975K. W. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917.Słownik biograficzny. T. II W-wa 2006;

     
    Hackbeil de Konrad Franciszek Józef 
    [1911-1984], ppor. rez. kaw.[1937]
    Ur. 18 II 1911.Ukończył gimnazjum. W okresie od 19 IX 1934 do 15 VII 1935 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 8 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 8 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w I szwadronie 7 p. uł. W czasie walk został ranny. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Po wojnie na Zachodzie. Mieszkał w Stanach Zjednoczonych,
    Zmarł 14 XI 1984 w Portland/USA/
    St. Radomyski. Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Hajdenko Konstanty
    kpt. br. panc./nota w Obrona Warszawy i Modlina”

     
    Hajewski Lucjan Piotr
    [1905-1941], kpt. dypl. sł. st. art. [1937]
    Ur. 29 VI 1905 w Rakowie k. Częstochowy. Uczęszczał do Gimnazjum im. H. Sienkiewicza w Częstochowie, gdzie 19 VI 1923 otrzymał świadectwo dojrzałości. W 1926 ukończył Oficerską Szkołę Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 7 pap w Częstochowie. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Od 3 X 1932 przebywał na 13 V 1932 miesięcznym kursie maskowania w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. Następnie nadal służba w 7 pal. w latach 1935-1937 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. Po ukończeniu WSWoj. w
    stopniu kpt. dypl. przydzielony do 23 DP w Katowicach na stanowisko I oficera sztabu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 23 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 23 DP od Śląska na Lubelszczyznę, gdzie po kapitulacji polskich oddziałów dostał się do niewoli niemieckiej. Od lata 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu, gdzie zmarł 19 X 1941.
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926;Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976

     
    Halardziński Zbigniew Tytus
    [1914-1939],ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 4 I 1914. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 x 1936 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie. W latach 19391939 d-ca plutonu w 2 kompanii II batalionu 7 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 3 kompanii CKM III batalionu 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Armii „Prusy”. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 7 pp leg. Walczył m. in. pod Iłżą8-9 IX 1939, potem na Lubelszczyźnie w Zgrupowaniu 3 DP Leg. Podczas walk 23 IX 1939 zostaje ciężko ranny pod Antoniówką. W wyniku odniesionych ran zmarł 2 x 1939 w szpitalu w Tomaszowie Lub. Pochowany na cmentarzu w Tomaszowie Lub.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Halicki Henryk
    [1908-?],por. sł. st. sap. [1933]
    Ur. 01 III 1908. Absolwent szkoły średniej. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. w okresie 1929-1930 na kursie aplikacyjnym. Promowany na stopień ppor. 15 VIII 1930 z starszeństwem od 15 VIII 1929 z przydziałem do 6 batalionu saperów w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Po 1935 odbywał roczny kurs aplikacyjny do oficerów broni pancernych w Modlinie, a po ukończeniu kursu przydzielony do 8 batalionu pancernego w Bydgoszczy, gdzie w latach 1937-1939 był d-cą plutonu w kompanii czołgów TK. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu zwiadu w Batalionie Saperów pod dowództwem mjr-a Adama Golcza przydzielonego do Warszawskiej brygady Pancerno-motorowej. Walczył na szlaku bojowym brygady.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Halicki Kazimierz Bolesław Józef
    [1894-1973], ppłk sł. st. kaw.[1927]
    Ur. 8 III 1894. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik I wojny światowej. Służył w armii rosyjskiej, gdzie ukończył szkołę oficerską kawalerii. Awansowany do stopnia chor., potem ppor. kaw. Od XI 1917 w I KP w Rosji. W WP od XI 1918 w por. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1916. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. Od 19 VII 1920 d-ca szwadronu detaszowanego 2 p. uł. podporządkowanego 15 DP. Brał udział w walkach pod Zambrowem. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony z dniem 1 XII 1923 z 20 p. uł. do 8 p. uł. na okres 3 miesięcy do 1 III 1924. Przeniesiony w 1924 z 8 p. uł. do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. W latach 1926-1927 kmdt Szkoły i równocześnie d-ca Dywizjonu Szkolnego Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii. Z dniem 1 VIII 1927 przeniesiony z Obozu Szkolnego Kawalerii do 7 p. uł. w Mińsku Maz. na stanowisko z-cy d-cy. Przeniesiony w 1929 z 7 p. uł. na stanowisko d-cy, 24 p. uł. w Kraśniku. Pułkiem dowodził do 1932. Jesienią 1932 przeniesiony na stanowisko Rejonowego Inspektora Koni w Kaliszu, a w 1934 na stanowisko Rejonowego Inspektora Koni w Warszawie. W latach 1937-1939 przewodniczący Komisji Remontowej Nr 1 w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był początkowo d-cą Ośrodka zapasowego Kawalerii, potem d-cą Zgrupowania Kawalerii w Grupie „Dubno”. Brał udział w walkach na Wołyniu i Lubelszczyźnie. Następnie w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 przebywał na Zachodzie. Osiadł na stałe w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 22 IX 1973 w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x,ZKZ, MN
    Dz. Pers. Nr 78 z 21 XII 1923;Dz. Pers. Nr 16 z 11 VI 1927; Dz. Pers. Nr 7 z 22 III 1929; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Hałaciński Józef
    [1889-+?przed 1969], ppłk sł. st. art.[1925]
    Ur. 28 IV 1889 w Skawinie, syn Eustachego i Feliksy z Rogozińskich. Ukończył w 1912 gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej. Uczestnik I wojny światowej 1914-1918. W XI 1918 przyjęty do służby w WP w stopniu por. art. Od 14 XII 1918 przydzielony do Oddziału IX Sztabu Generalnego. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920.w szeregach 4 dak. Awansowany 1 IV 1919 do stopnia kpt. sł. st. art. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 4 dak, skąd został w 1922 przeniesiony do MSWoj. z przydziałem do Oddziału IV na stanowisko kierownika referatu transportów kolejowych. W okresie XI 1923-X 1925 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk-a SG sł. st. art. 1 VII 1925. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu ppłk-a SG sł. st. art. został z dniem 1 X 1925 przydzielony do Oddziału II Sztabu Generalnego WP. Następnie przeniesiony na stanowisko     z-cy d--cy 18 pap w Ostrowi Maz. z dniem 31 V 1930 przeniesiony z dyspozycji d-cy DOK I w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I- grupa oficerów artylerii w st. sp. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku k-dta placu w Kowlu, gdzie zorganizował oddziały wartownicze dla ochrony miasta oraz pilnowania porządku w mieście przed grabieżami i napadami. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 losy n/n. Wojnę przeżył. Po wojnie przebywał w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł przed 1969.
    Dz. Pers. Nr 71 z 13 XI 1923:Dz. Pers. Nr 101 z 7 X 1925; DZ. Pers. Nr 9 z 14 V 1930; Rocznik oficerski rezerw 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928;W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969

     
    Hałaczkiewicz Mikołaj
    [1915-?], ppor. sł. st. art.[1938]
    Ur. 13 XII 1915. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1938 z przydziałem do 20 pal. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 2 baterii I dywizjonu 20 pal w Baranowiczach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego V dywizjonu 20 pal w składzie 60 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Hanak Konrad Roman
    [1898-?], mjr sł. st. piech.[1936]
    Ur. 19 II 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. piech. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Z męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 23 pp. Awansowany 1 VII 1925 do stopnia kpt. sł. st. piech. Przeniesiony po 1925 do 66 pp w Chełmnie, gdzie dowodził m. in. kompanią. W 1929 przesunięty z garnizonu Grudziądz do garnizonu w Chełmnie. Po ukończeniu w Centrum Wyszkolenia Piechoty kursu dla dowódców batalionu awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr-a sł. st. i przeniesiony na stanowisko d-cy batalionu do 24 pp w Łucku. W latach 1938-1939 d-ca II batalionu 24 pp. Latem 1939 przeniesiony do 15 pp w Dęblinie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 początkowo dowodził batalionem marszowym 15 pp, potem włączonym jako III batalion do 95 pp rez. w składzie 39 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: VM, KW
    Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Hanka-Kulesza Stefan
    [1892-1964], płk sł. st.  kaw.[1928]
    Ur. 30 VIII 1892 w Holendernii k. Włodawy, syn Józefa i Leokadii z Pytkowskich. Od 1902 uczył się w gimnazjum w Siedlcach, a od 1905 przeszedł do polskiej szkoły Radlińskiego, a od 1909 do Szkoły Mechaniczno-Technicznej H. Wawelberga i S. Rotwanda w Warszawie, gdzie zdał maturę. W latach 1912-1914 studiował na politechnice w Gandawie. Był aktywnym działaczem „Filarecji” ZWC i Związku Strzeleckiego. W 1914 przebywał na kursie w Oleandrach w Krakowie. Od 2 VIII 1914 w oddziale W. Prażmowskiego- Beliny, potem w 1 kompanii kadrowej. Mianowany 03 VI 1915 ppor. kaw. dowodził 3 plutonem 3 szwadronu, potem w 1 szwadronie 1 p. uł. LP. Od IV 1917 pełnił funkcję z-cy d-cy 5 szwadronu rekruckiego w 1 p. uł. LP. w Ostrołęce. W czasie kryzysu przysięgowego 15 VII 1917 zwolniony z Legionów i internowany przez Niemców w Beniaminowie, skąd zostaje zwolniony w IV 1918. Od XI 1918 w WP bierze udział w tworzeniu 7 p. uł. Formował w Lublinie szwadron zapasowy 7 p. uł. 17 XII 1918 awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. Od 18 II 1919 kadrą pułku. awansowany 1 XII 1919 do stopnia rtm., a potem do 31 VII 1920 był z-cą d-cy 7 p. uł. 15 VII 1920 awansowany do stopnia majora sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 IV 1920. Od 1 VIII 1920 dowodził 201 p. szwol. Podczas walk na froncie 17 VIII 1920 pod Ćwiklinem zostaje ranny. Po wyleczeniu ran i powrocie z szpitala do pułku ponownie od 30 XII 1920 dowodzi 201 p. szwol. przemianowanym na 3 p. szwol. po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do stopnia ppłk-a sł. st. awansowany 1 VII 1923. 3 p. szwol. dowodził do 1930. Awansowany 1 I 1928 do stopnia płk-a sł. st. kaw. W okresie dowodzenia 3 p. szwol. ukończył w Rembertowie 16 XI 1921-3 III 1922 kurs dla dowódców pułków, potem 24 I-28 II 1924 kurs dla wyższych dowódców przy Inspektoracie Armii w Wilnie, potem 10 IV - 28 VII 1926 kurs dla dowódców pułków, potem trzymiesięczny kurs dla dowódców pułków od 3 II 1928 do 3 V 1928. Od 26 III 1930 dowodził 17 Brygadą Kawalerii w Hrubieszowie, przemianowana później na Kresową Brygadę Kawalerii. Jednocześnie od 6 XII 1930 do 6 V 1931 przebywał na kursie wyższych dowódców w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi Kresową Brygadą Kawalerii w składzie armii „Łódź”. Walczył m. in. nad Wartą. 4 IX 1939 wobec niejasnych rozkazów wycofał się w rejon Szadka, za co d-ca armii „Łódź” gen. J. Rómmel pozbawił go dowództwa brygady przesuwając go na funkcję z-cy d-cy brygady. Walczył na Lubelszczyźnie, gdzie będąc formalnie z-cą d-cy Kresowej Brygady Kawalerii dowodził improwizowaną grupą „Dubno”. Walczył z oddziałami sowieckimi, potem z Niemcami. Po kapitulacji pod Rawą Ruską od 25 IX 1939 w niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 wyjechał do Wlk. Brytanii, gdzie zamieszkał na stałe. W 1953 wszedł w skład Rady Zrzeszeń Kół Pułkowych Kawalerii. Był także członkiem koła Bieliniaków.
    Zmarł 05 VI 1964 w Londynie. Pochowany na cmentarzu North Sheen w Londynie.
    Żonaty dwukrotnie. Po raz 1 z Pelagią Aleksandrą Bujalską od 1918, potem po raz 2 od 1932 z Marią Piętką. Miał z nią córkę Marię Helenę /ur. 25 III 1933/
    Roczniki oficerskie 1923,924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930;Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. II. W-wa 2006;

     
    Hannig Wiktor
    [1911-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 12 II 1911. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 15 DP. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z  starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 61 pp w Bydgoszczy. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w I batalionie 179 pp rez. w składzie 50 DP rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Poległ w walce z Niemcami 3 X 1939 pod Kockiem. Pochowany na cmentarzu wojennym w Kocku.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Hanusz Michał Omar
    [1907-?], ppor. rez. łącz.[1933]
    Ur. 27 IX 1907. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Łączności. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. łącz. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 6 batalionu telegraficznego. Ewidencyjnie podlegał PKU Przemyśl. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 22 kompanii łączności w składzie 22 DPGór. Uczestnik walk na szlaku bojowym 22 DPGór.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Hapanowicz Piotr
    [1890-1939], kpt. rez. piech.
    Ur. 14 III 1890. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu por. brał udział w szeregach 34 pp w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 34 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa m III. W kampanii wrześniowej 1939 walczył jako oficer II batalionu 95 pp zmobilizowanego przez 34 pp w składzie 39 DPRez. Poległ w walce 18 IX 1939 w m. Krupe. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krasnymstawie.
    Rocznik oficerski 1924, Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Hareńczyk Karol
    [1899-?], kpt. sł. st. piech.[1937], w PSZ mjr
    Ur. 13 IX 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostaje w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. t. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 54 pp w Tarnopolu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Długoletni oficer 54 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Po ukończeniu kursu dla d-ców kompanii awansowany 19 III 1937 do stopnia kpt. i mianowany d-ca kompanii. W latach 1937-1939 był d-cą 2 kompanii CKM w II batalionie 54 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 kompanią CKM II batalionu 54 pp w składzie 12 DP, potem przydzielony z II batalionem pułku do Grupy „Sandomierz”. Walczył w walkach obronnych nad Wisłą, potem na Lubelszczyźnie. w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Wieziony w łagrach. Od X 1941 służy w Armii Polskiej gen. W. Andersa w Rosji Sowieckiej, gdzie dowodzi batalionem CKM 10 DP przy 28 pp, potem po ewakuacji do Iraku w II Korpusie Polskim, gdzie dowodził 8 batalionem w 3 DSK. Uczestnik kampanii włoskiej. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. Po wojnie na Zachodzie.
    Odznaczony; VM kl. 5 nr 11342, KW2x, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Harland Władysław
    [1897-1939], mjr dypl. sł. st. /nota w „Obrona Warszawy i Modlina”

     
    Hauser Tadeusz
    [1913-1939], por. sł. st. piech.[ 1939]
    Ur. 8 IX 1913. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1932-1933 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. -Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu.  Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. w latach 1937-1939 d-ca plutonu w 9 kompanii III batalionu 20 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 54 dywizyjnej kompanii kolarzy 6 DP w składzie armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 6 DP. Poległ w walce 15 IX 1939 w rejonie m. Łukowa-Łososiny. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Łukowej.
    R. Rybka- K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Hauslinger Jan Karol
    [1902-1983], kpt. dr med.[1933], w ZWZ/AK ps. „Pióro“, „Znachor”  prof. dr
    Ur. 25 XII 1902 w Tarnowie. Ukończył gimnazjum, potem w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiował na Wydziale Lekarskim UW w Warszawie, uzyskując w 1928 dyplom lekarza med. – okulisty, potem dr med. Mianowany 1 III 1928 ppor. sł. st. sanit. Odbywał staż w Szpitalu Podchorążych Sanit. w Warszawie, potem lekarz sanit. w 74 pp w Lublińcu. Do stopnia por. sł. st. sanit. awansowany 1 III 1929. Przeniesiony z 74 pp na staż do szpitala szkolnego Szkoły Podchorążych Sanit., gdzie przebywał do 31 X 1929. Następnie lekarz instruktor w szpitalu Podchorążych Sanitarnych, potem w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sanit. 1 I 1933. W 1934 przeniesiony z Centrum Wyszkolenia Sanitarnego do 3 pal w Zamościu na stanowisko st. lekarza sanit. pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku d-cy 33 kompanii sanitarnej przydzielonej do 39 DP Rez., potem od 16 IX 1939 d-ca plutonu sanitarnego w Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej. Podczas okupacji niemieckiej od jesieni 1939 do 1945 pełnił funkcje z-cy szefa służby sanitarnej w Obwodzie ZWZ/AK Zamość – Okręg Lublin ZWZ/AK.
    Po wojnie mieszkał i pracował w Bydgoszczy. Zmarł w 1983.
    Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Rocznik oficerski 1928,1932; Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego. W-wa VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Grygiel. ZWZ-AK w Obwodzie Zamojskim 1939-1944. W-wa 1985

     
    Hawryluk Mieczysław Bolesław
    [1904-?], kpt. sł. st. łącz.[1938]
    Ur. 22 IX 1904. Absolwent szkoły średniej. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Inżynierii na kierunku łączności w Warszawie. W okresie 1929-1930 przydzielony do kadry oficerów łączności przebywał na kursie aplikacyjnym. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1929 z przydziałem do 3 batalionu telegraficznego, skąd w 1932 zostaje przeniesiony do kompanii telegraficznej 16 DP w Grudziądzu. Awansowany do stopnia por. 1I 1932. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. w latach 1938-1939 był d-cą kompanii łączności 22 DPGór. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 22 kompanii łączności w składzie 22 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 22 DPGór. 
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929;Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932;W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989

     
    Hay Jan
    [1905-1968], por. rez. dr wet.[1938], profesor lek.wet.
    Ur. 19 VIII 1905. Ukończył gimnazjum, a następnie studia weterynaryjne uzyskując dyplom lekarza weterynarii. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. z starszeństwem od 1 I 1934. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 938 do stopnia por. rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby weterynaryjnej 60 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Przebywał w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie. W latach 1954-1956 był  dziekanem Wydziału Weterynarii przy SGGW. Zmarł 24 XI 1968 w Warszawie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Hecker Marian Janusz
    [1903-?], kpt. sł. st. art.[1935]
    Ur. 08 XII 1903 w Łodzi. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1923 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 3 pap w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Przeniesiony w 1934 z 3 pal do 9 pp Leg. na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. W latach 1937-1939 służy w 33 dal w Wilnie, gdzie pełni m. in. funkcję adiutanta dyonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 baterii II dyonu 33 pal rez. przeznaczonego dla35 DP Rez. Na skutek nalotów i zniszczenia torów przez lotnictwo niemieckiej 4 bateria nie dotarła do Lwowa. Została wyładowana w rejonie Dubna i została przydzielona do Grupy „Dubno”. 21 IX 1939 stoczyła ciężki bój z oddziałem niemieckiej 4 Dywizji Lekkiej o Kamionkę Strumiłową. 25 IX 1939 po kapitulacji w rejonie Rawy Ruskiej dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;Roczniki oficerskie 1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Hejnich Stanisław Tadeusz
    [1894-1940?], mjr sł. st. kaw.[1931],
    Ur. 12 II 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. sł. st. kaw. brał udział w szeregach 3 p. szwol. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 3 p. szwol. Do stopnia rtm. sł. st. kaw.  awansowany 1 VII 1923. W 3 p. szwol. pełni różne funkcje m. in. d-ca szwadronu. Przeniesiony z dniem 9 IV 1925 z 3 p. szwol. do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy szwadronu kawalerii. Z Korpusu Ochrony Pogranicza przeniesiony z dniem 31 VII 1930 do 3 p. szwol. w Suwałkach na stanowisko d-cy szwadronu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1931. W 1931 przeniesiony z3 p. szwol. do 4 p. uł. w Wilnie na stanowisko kwatermistrza. Po 1935 przeniesiony z 4 p. uł. do 26 p. uł. na stanowisko kwatermistrza i II z-cy d-cy pułku. Funkcje pełnił do IX 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 26 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z Wrogiem na szlaku bojowym 26 p. ul. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Zamordowany przez funkjc. NKWD. Jego nazwisko znajduje się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej.
    Odznaczony; VM kl. 5, KW2x, ZKZ, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931;R.Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Hejnig Tadeusz Stanisław
    [1910-?], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 9 II 1910. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 plutonu 20 kompanii CKM plot. zmobilizowanej dla Armii „Łódź” w 78 pp. Początkowo walczy w składzie armii „Łódź”, a od 16 IX 1939 przydzielony z 20 kompanią do 116 pp rez. w składzie 41 DP rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie w końcowej fazie walk walczy w składzie improwizowanego batalionu „Olek”.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Helbich Andrzej Stefan Adam
    [1912-?], ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 14 XI 1912. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 7 p. uł. w Mińsku Maz. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 7 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 szwadronie 7 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939., Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935=1939. Kraków 2003

     
    Helfer Stanisław Adam
    [1909-1939], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 8 II 1909. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 48 pp w Stanisławowie. W VIII 1939 zmobilizowany i przydzielony do 164 pp rez. mobilizowanego przez 48 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w I batalionie 164 pprez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Podczas walk ciężko ranny przebywał w szpitalu w Zamościu, gdzie zmarł w wyniku odniesionych ran 26 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Heller Stefan Karol Franciszek
    [1906-?], urzednik, oficer rez. kaw. WP, ppor. [1932], w konspiracji ZWZ-AK, por., ps. „Rudy”, „Sokólicz”, „Szatyn”.
    Szef Oddziału VI /BiP/ sztabu Podokregu Zachodniego „Hallerowo” Obszar Warszawski ZWZ-AK I 1942 – IX 1944.
    Ur. 01 VI 1906. Syn Stefana. Po ukończeniu gimnazjum studiował w Wyższej Szkole Handlu Zagranicznego w Warszawie. Służbę wojskową odbywał od 15 VIII 1929 do 28 VI 1930 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 6 psk w Żółkwi. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 01 I 1932 z przydziałem do 18 p. ułanów w Grudziądzu. Ewidencyjnie w 1933 podlegał PKU Grudziądz. Po uzyskaniu dyplomu podjął pracę w służbie dyplomatycznej. Do 1939 był Konsulem RP w Chicago. Podczas pobytu w Stanach Zjednoczonych poślubił Melanię Kocyan, z którą w VIII 1939 przyjechał do Polski, by ją przedstawić matce i siostrze Zofii Michalskiej. Po wybuchu 01 IX 1939 wojny zgłasza się ochotniczo do WP. Przydzielony w stopniu ppor. rez. kaw. na stanowisko adiutanta d-cy II dywizjonu konnego dowodzonego przez mjr sł. st. kaw. Janusza Kapuścińskiego wchodzącego w skład Zgrupowania Kawalerii „Dubno” ppłk Kazimierza Halickiego. Podczas walk z wrogiem w rejonie Rawy Ruskiej zostaje ranny w nogę. Unika niewoli i w XI 1939 powraca do Milanówka, gdzie przebywała jego rodzina. Podczas niemieckiej okupacji czynny w konspiracji ZWZ-AK. Początkowo od 1940 do końca 1941 działa w Biurze Informacji i Propagandy KG ZWZ. Znajomość języków obcych przez wszystkich członków jego rodziny umożliwiała prowadzenie stałego nasłuchu radiowego i sporządzanie codziennych raportów dla prasy podziemnej. Organizował także na terenie Milanówka pluton konspiracyjny ZWZ/przyszły 32 pluton AK/.W I 1942 otrzymał przydział na stanowisko szefa Oddziału VI BIP w sztabie Podokręgu Zachodniego „Hallerowo”. Awansowany do stopnia por. rez. kaw. 03 V 1942. Organizował wydawanie i kolportaż prasy konspiracyjnej w podległych obwodach. Nadal prowadził nasłuch stacji radiowych. W II połowie IX 1944 objął dodatkowo funkcję k-dta Ośrodka AK Milanówek w Obwodzie AK Błonie po aresztowanym por. Józefie Parzyńskim „Józefie”. Czynny w konspiracji do rozwiązania AK 19 I 1945. Na początku II 1945 aresztowany przez NKWD i uwięziony w obozie specjalnym NKWD nr 10 w Rembertowie, skąd 26 III 1945 zostaje wywieziony do obozu nr 231, Siewruałłagu na Uralu, gdzie transport dotarł 22 IV 1945. W dniu 23 IX 1946 odesłany z obozu nr 231 do obozu nr 523 w obwodzie świerdłowskim, skąd zostaje odesłany 13 X 1947 do obozu przejściowego nr 284 w Brześciu n/Bugiem. Repatriowany do Polski przez obóz PUR w Białej Podlaskiej 01 XI 1947. W czasie pobytu w obozach wyczerpany głodem i niewolniczą pracą chorował na czarną ospę i stracił oko, drugie uratował mu współwięzień lekarz. W tym czasie jego żona wyjechała do USA, gdzie rozpoczęła starania o uwolnienie z obozu swego męża. Po zwolnieniu z obozu powraca do Milanówka. W VI 1948 w przebraniu robotnika portowego w Gdańsku dostaje się na szwedzki statek i przedostaje się do Szwecji, potem do USA. Jego ucieczkę organizował i ułatwił Władysław Sobieniak, żołnierz 32 plutonu AK w Milanówku, który mieszkał i pracował w porcie w Gdańsku.
    Dalsze jego losy n/n.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; S. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; G. Mazur. Biuro Informacji i Propagandy SZP-ZWZ-AK. W-wa 1987; J. Gozdawa – Gołebiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; T. Sowiński. Jedwabna konspiracja. W-wa 1988; Internowani na Uralu. W-wa 2005

     
    Heller Władysław Eugeniusz
    [1895-+1944?], płk dypl. sł. st. lot. obs.[1936]
    Ur. 27 VI 1895. Absolwent gimnazjum. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 1 p. lotniczym, skąd został odkomenderowany na kurs doskonalenia w WSWoj. w Warszawie, gdzie przebywał w okresie X 1922-X 1923. Po ukończeniu WSWoj. z dniem 15 X 1923 zostaje przydzielony do macierzystego 1 p. lot.  1 p. lot. na Kurs doskonalenia w Swój. w Warszawie 1922-1923 . Awansowany 1 VII 1923 do stopnia mjr –a sł. st. lot. W 1924 został przeniesiony do formowanego w Toruniu 4 p. lot., gdzie pełni różne funkcje m. in. d-ca dywizjonu. Przeniesiony w 1929 z 4 p. lot. do 6 p. lot. we Lwowie na stanowisko z-cy d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk-a 1 I 1931. W I 1931 przeniesiony z 6 p. lot. do 4 p. lot. W okresie I 1931-IV 1934 był d-cą 4 p. lot. Przeniesiony w IV 1934 do Departamentu Aeronautyki MSWoj. na stanowisko II z-cy szefa. Następnie od XI 1935 do VII 1938 dowodził 1 p. lotniczym w Warszawie. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. lot. 1 I 1936. Od VIII 1938 do VIII 1939 dowódca 1 Grupy Lotniczej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi Brygadą Bombową. We IX 1939 ewakuował się do Francji, potem w Wlk. Brytanii, gdzie służy w Polskich Siłach Powietrznych. Zginął w Wlk. Brytanii w 1944?
    Odznaczony: OP 4, ZKZ, MN,
    Dz. Pers. Nr 63 z 27 IX 1923; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Hennig Jan Zdzisław
    [1901-1939], kpt. sł. st. art.[1938]
    Ur. 8 II 1901. Absolwent szkoły średniej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył w 1921 kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 VII 1921 z przydziałem do 12 pp w Wadowicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1923. Z dniem 1 IV 1924 odkomenderowany z 12 pp do 2 pac i skierowany na 10 miesięczny kurs dla młodszych oficerów artylerii w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu, gdzie przebywał od 1 IV 1924 do I 1925. Po ukończeniu kursu przydzielony do 2 pac i jednocześnie przeniesiony korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów artylerii. Przeniesiony w 1930  z 2 pac do 1 pag przemianowanego w 1931 na 1 pam z m. p. w Stryju, skąd zostaje w 1935 przeniesiony do 1 pac. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 4 baterii w II dywizjonie 1 pac. W kampanii wrześniowej 1939  bierze udział na stanowisku d-cy 4 baterii II dywizjonu 1 pac. Walczył na Lubelszczyźnie. Poległ w walce z Niemcami 21 IX 1939 pod wola Gułowską. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Woli Gułowskiej.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 31 z 28 III 192;Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930;Dz. Pers. Nr 6 z 13 IV 1935; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006P. Zarzycki. 1 Pac. Pruszków 1997

     
    Henrici Igor
    [1911-?], ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 12 VII 1911. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 27 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 27 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 szwadronie 27 p. uł. W składzie Nowogródzkiej brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;Z. Gnat-Wieteska. 27 Pułk Ułanów. W-wa 1992.

     
    Henzell Władysław
    [1905-2002], oficer sł. st. piechoty WP/KOP, kpt. [1939], żołnierz konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK, ps. „Aleksander”, „Bolesław”, „Olek”. Mjr w st. sp. rez.
    Urodził się 20 IV05 w Wilnie, syn Wiktora płk WP i Aleksandry z d. Giejsztor. Gimnazjum ukończył w 1927. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie n. Narwią, gdzie odbył przeszkolenie unitarne, potem 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 193o z przydziałem do 69 pp w Gnieźnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Rozkazem nr 29 z 04 V 1935 MSWoj. przeniesiony w stopniu por. z 69 pp w Gnieźnie do Baonu KOP „Dawigródek” stacjonującego w miejscowości Dawigródek pow. Stolin woj. poleskie, a jesienią 1936 do Baonu KOP Borszczów woj. tarnopolskie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. Do mobilizacji w 1939 d-ca kompanii CKM w Baonie KOP „Barszczów”, a następnie od sierpnia 1939 d-ca 1 kompanii CKM III baonu KOP w składzie 163 pp rez. z 36 DP. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczy 7 IX 1939 w rejonie Kazaniowa, potem z grupą żołnierzy swej kompanii wydostał się z okrążenia i przedostał do Chełma. Od 16 IX 1939 dowodzi kompania I batalionu 8 pp Leg. w Zgrupowaniu 3 DP Leg. Ciężko ranny w walkach z Niemcami 23 IX 1939 pod Suminem k. Tomaszowa Lub. Przebywał w szpitalu we Lwowie, potem w Szpitalu PCK w Lublinie, gdzie w VI 1940 był operowany. Podczas okupacji niemieckiej przebywał m. in. w Lublinie, gdzie działał w konspiracji niepodległościowej ZWZ-AK. Od 1942 organizował i działał w wojskowej Służbie Ochrony Powstania na terenie Obwodu ZWZ/AK Lublin-Miasto. Po wojnie mieszkał w Poznaniu.
    Zmarł w Poznaniu 15 III 2002.
    Żonaty z Cecylia z d. Wojdalińska. Miał córkę Zofię.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Rocznik oficerski 1932;Dz. Pers. Nr 6 z 18 IV 1935; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939.W-wa-Pułtusk 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. W-wa 2006; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984; B. Polak. Biogram W H/w:/ Kawalerowie VM 1792-1945. T. III /1939/cz. 1. Koszalin 1997

     
    Hepner Ryszard Karol
    [1898-1958], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 8 X 1898. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach Mińskiego Pułku Piechoty przemianowanego 12 X 1921 na 86 pp. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VII 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 42 pp. Powołany do służby czynnej w 1925 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IV 1925. Służył w 42 pp w Białymstoku, gdzie pełnił różne funkcje. W 1930 przeniesiony z 42 pp do 68 pp we Wrześni. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca 1 kompanii w Batalionie KOP „Małyńsk”. W VI 1939 przeniesiony do Batalionu Fortecznego „Mikołów” na Śląsku, na stanowisko d-cy 3 kompanii CKM. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM w Batalionie Fortecznym „Mikołów” Grupy „Jagmin”. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym batalionu od Mikołowa na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie w niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu, gdzie działał w jenieckiej konspiracji obozowej. Uwolniony z niewoli 30 I 1945 powraca do kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie.
    Zmarł 26 X 1958 w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KZWŚL
    Rocznik oficerski 1924, 1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenbergu.       W-wa 1989

     
    Hepter Roman Marian
    [1896-?], mjr sł. st. łącz. [1931]
    Ur. 5 VI 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 2 p. łączności. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1923 był m. in. d-cą kompanii. Z dniem 2 X 1924 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko oficera łączności. Z KOP zostaje w 1931 przeniesiony do 4 batalionu telegraficznego na stanowisko kmdt kadry batalionu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. łącz. 1 I 1931. Przeniesiony w końcu 1931 do 22 DP w Przemyślu na stanowisko szefa łączności, skąd zostaje w 1932 przeniesiony do 27 DP w Kowlu na stanowisko szefa łączności. W latach 1937-1939 k-dt kadry 4 Batalionu Telegraficznego w Brześciu nad Bugiem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział początkowo na stanowisku szefa łączności Grupy Operacyjnej DOK IX, potem na stanowisku d-cy łącz. SGO „Polesie” .
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939.   W-wa 1989.

     
    Herbert Edward Franciszek Stanisław
    [1899-1940], kpt. br. panc.[1935]
    Ur. 26 III 1899 w Przemyślu, syn Mariana /gen./ i Bronisławy z Hawliczków. Uczęszczał do szkoły realnej potem kadeckiej w Wiedniu. Od I 1919 w Korpusie Kadetów w Łobzowie. Brał udział w szeregach 18 pp w walkach na froncie wojny ukraińskiej m. in. pod Haliczem, Buczaczem i nad Zbruczem, potem na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Ukończył wojenny kurs szkoły podchorążych piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 16 XII 1920 z przydziałem do batalionu zapasowego 2 pp Leg., potem służył w 2 pp Leg. na stanowisku d-cy plutonu technicznego, potem służył w 2 psp, a następnie w 6 psp. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 XI 1920. W 1922 ukończył kurs sapersko-techniczny przy 10 p. sap. w Przemyślu. W 1923 przeniesiony do 17 pp w Rzeszowie, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony w 1931 z 17 pp do 1 p. panc. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Modlinie 6 miesięczny kurs aplikacyjny dla oficerów broni pancernych. Służył w 1 p. panc., skąd został przeniesiony w 1934 do 5 batalionu czołgów i samochodów panc., a po kolejnej reorganizacji oficer 5 batalionu pancernego w Krakowie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1935. W latach 193-1939 d-ca kompanii szkolnej 5 b. panc. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 51 szwadronu czołgów rozpoznawczych TK w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach z Niemcami. Po 17 IX 1939 dostał się w nieznanych okolicznościach do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zmordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim.
    Żonaty, córka Maria
    Odznaczony: SKZ, Medalem za Wojnę 1918-1921, Medalem 10-lecia.
    Decyzją MON z 5 X 2007 minowany pośmiertnie mjr br. panc.
    Dz. Pers. Nr 4 z 29 I 1921; Dz. Pers. Nr 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; CAW AP 1207;Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000WPPH Nr 4/142/ X-XII  1992. W-wa  .

     
    Herde Mieczysław
    [1901-1940], kadet, kpt. sł. st. art. [1935]
    Ur. 12 V 1901. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w szkole średniej, potem w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie. Jako kadet brał udział w 1920 w wojnie polsko-bolszewickiej, a w V-VII 1921 w III Powstaniu Śląskim. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany 1 X 1924 na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1923 z przydziałem do 30 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Długoletni oficer 30 pap/pal w Brześciu n/Bugiem, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony w 1938 do 22 pal. W latach 1938-1939 d-ca 7 baterii III dywizjonu 22 pal w Przemyślu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 walczył z wrogiem na stanowisku d-cy 7 baterii III dywizjonu 22 pal w składzie 22 DPGór. w nieznanych okolicznościach dostał się po 17 IX 1939 do niewoli sowieckiej, gdzie został zamordowany.
    Jego nazwisko znajduje się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Osiński. 22 Pułk artylerii Lekkiej. Pruszków 1993

     
    Herman Edward
    [1897-?], kpt. sł. st. sap.[1936]
    Ur. 13 VI 1897. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 19191-1920. Po wojnie przeniesiony do rezerwy. Powołany w 1925 do czynnej służby w WP w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 I 1925. Służył w 7 p. sap. w Poznaniu, a po reorganizacji od 1929 w 7 batalionie saperów, skąd został przeniesiony w 1931 do 6 batalionu saperów w Brześciu nad Bugiem. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 1 I 1936. W 1936 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie do mobilizacji w 1939 był d-cą kompanii saperów KOP „Grodno”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 43 batalionu saperów w składzie 33 DP Rez. Walczył na szlaku bojowym batalionu zakończonym walkami pod Tomaszowem Lub. Po zakończeniu walk i kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1989.

     
    Herman Franciszek Kwiryn
     /biogram w pracy „Obrona Warszawy i Modlina”/

     
    Herman Jan
    [1901-1939], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 17 VI 1901. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służy w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1924-1926 w Oficerskiej szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1926 z przydziałem do0 14 pp we Włocławku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. W okresie od 22 IX 1930 – 22 XI 193o przebywał na kursie dla oficerów piechoty w Centralnej Szkole Strzeleckiej. Z dniem 3 X 1932 skierowany z 14 pp na 5 miesięczny kurs oficerów łącz. - innych broni w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. Na kursie przebywał do 2 III 1933. Przeniesiony w 1934 z 14 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. W KOP dowodził plutonem, potem kompania. Przeniesiony w 1938 z KOP do 74 pp w Lublińcu na stanowisko d-cy 4 kompanii II batalionu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 74 pp, a od 2 IX 1939 dowodzi II batalionem 74 pp w składzie 7 DP. Po rozbiciu 7 DP dołączył z swym batalionem do 12 pp 6 DP Armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym od Lublińca na Lubelszczyznę. Poległ w walce z wrogiem 15 IX 1939 w rejonie m. Łukowa-Podsośniny. Pochowany na cmentarzu wojennym Aleksandrów-Sigła.
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Dz. Pers. nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Herman Marian Stanisław
    [1909-1939], kadet, por. sł. st. br. panc.  /łącz.[1934]
    Ur. 2 II 1909 w m. Wierzbowa. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. Absolwent Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie. 1931-1932 na kursie aplikacyjnym. Promowany 15 VIII 1932 na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1931 z przydziałem do I Batalionu Telegraficznego. Awansowany do stopnia por. 1 I 1934. Następnie służył w centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu, potem w kompanii telegraficznej 28 DP. W latach 1938-1939 był wykładowcą łączności w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Modlinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności w 11 Dywizjonie Pancernym w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Poległ 18 IX 1939 podczas walk w rejonie Tomaszowa Lub. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    Odznaczony VM kl. 5
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Hermann Antoni
    [1900-?], kpt. sł. st. art. [1932]
    Ur. 5 VI 1900. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko bolszewickiej 1919-1920. W okresie od 5 I -10 VII 1920 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Jako podchor. sł. st. art. bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 w szeregach 15 pac. Mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 XI 1920. Po wojnie służył w 23 pap. Awansowany 1 VI 1921 do stopnia por. sł. st. art. Przeniesiony po 1927 do Pułku Manewrowego Artylerii w Toruniu, przemianowanym w 1931 na 31 pal. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1932. W 31 pal pełnił różne funkcje, m. in. d-c baterii, potem w latach 1937-1939 adiutant pułku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii w dowództwie armii gen. E. Przedrzymirskiego. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 47 z 8 XII 192o ; Zb. Moszumański – z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków 2003; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Hermanowski Edward Henryk
    [1906-1970], kadet, kpt. dypl. sł. st. art.[1938], w PSZ
    Ur. 21 VII 1906 w Perm/Rosja/. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, potem w Chełmnie, gdzie w 1927 zdał maturę. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 7 pac na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932.W 7 pac pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. Od XI 1938 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie – promocja 1938-1940. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 23 DP w składzie Armii „Kraków”. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w PSZ. Po demobilizacji w 1947 zamieszkał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 30 I 1970.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969

     
    Herzog Franciszek Karol
    [1894-1940], ppłk  sł. st. piech.[1938], pośm. płk[2007]
    Ur. 10 IX 1894 w Białej w Małopolsce, syn Franciszka i Heleny z Jędrzejowskich. Uczęszczał do gimnazjum w Wadowicach. Działał w Związku Strzeleckim. W latach 1914-1917 służył w 1 pp Legionów Polskich. Podczas walk ranny. Od 1917 działał w POW. Od XI 1918 służył w 5 pp Leg. W 1919 odkomenderowany do prac plebiscytowych na Śląsku Cieszyńskim. Od 1920 d-ca kompanii w 1 pp Leg. Walczył na froncie wojn y polsko-bolszewickiej 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony w 1922 do 75 pp w Chorzowie, gdzie pełni różne funkcje, m. in. d-ca kompanii , potem k-dt obwodowy PW  przy 75 pp. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1928. W 1932 przeniesiony z 75 pp do Komendy Głównej Związku Strzeleckiego na stanowisko szefa wydziału wyszkolenia. Przeniesiony w 1934 z Komendy Gł. ZS do 38 pp na stanowisko d-cy batalionu, potem k-dt X Okręgu Związku strzeleckiego w Przemyślu. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 19 III 1938. W latach 1937-1939 był d-cą I batalionu 39 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III baonu zmobilizowanego dla 154 pprez. w składzie 45 DPRez. Uczestnik walk z Niemcami i sowietami. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Wieziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Żonaty, dwóch synów, córka.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN z M, KW4x, ZKZ, Medalem za Wojnę 1918-1921.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany płk piech.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Heybowicz Adam
    kpt. sł. st. art. WP w PSZ mjr/nota „Suwalszczyzna w walce 1939-1944”.

     
    Higersberger Henryk Mieczysław
    [1915-1985], ppor. sł. st. piech.[1936], w PSZ por./kpt/mjr
    Ur. 16 VII 1915 w Kobelakach. Absolwent szkoły średniej. W latach 1933-1934 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. -Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1936 z przydziałem do 5 psp w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-19339 d-ca plutonu 4 kompanii II batalionu 5 psp.Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu 5 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 5 psp od Przemyśla na Lubelszczyznę. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, gdzie służył w PSZ. Brał udział w kampanii francuskiej, gdzie towodził 5 plutonem 1 kompanii broni towarzyszącej I batalionu 2 p. grend. 1 DPGren. Awansowany do stopnia por. piech. Po klęsce Francji przedostał się do Wlk. Brytanii, gdzie służy w I KP w Szkocji, potem służył w batalionie komandosów. Awansowany do stopnia kpt. piech. Po wojnie pozostał na emigracji w Wlk. Brytanii. Aktywny działacz kombatancki. Mianowany mjr piech. w st. sp. Wieloletni prezes koła 2 batalionu 1 DGren.
    Zmarł 30 IV 1985w Sheffield -Wlk.Brytania i tam pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: KW4x
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Moś. 5 Pułk Strzelców Podhalańskich. Pruszków 1996; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn 1973; Biuletyn „Rzeczpospolita Podchorążacka Nr 30. Londyn XI 1985.
     

    Higersberger Tadeusz
    [1906-1939], ppor. rez. piech.[1932]
    Ur. 16 X 1906. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 33 pp w Łomży. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Zmobilizowany do WP i przydzielony do formowanego w ramach mobilizacji przez 37 pp w Kutnie II batalionu dla 145 pprez. 44 DPRez. Wraz z batalionem wycofuje się w kierunku łowicza na Warszawę. W czasie walk baon zostaje rozproszony. Przyłączył się wówczas do zgrupowania oddziałów 1o DP. Uczestniczy w walkach na Lubelszczyźnie. Poległ w walce w m. Krynice 23 IX 1939. Pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.
    Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Hillar Henryk Augustyn
    [1907-?], por. rez. piech.[1938]
    Ur. 19 VII 1907. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Mianowany ppor. rez. sap. 1 I 1933 z przydziałem do 63 pp w Toruniu. Ewidencyjnie podlegał PKU Toruń. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. piech. 1 I 1938. podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy Batalionu „Kraków”” w  piechocie Grupy „Dubno”. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Hincz Kazimierz
    [1911-?], ppor. rez. art. [1934]
    Ur. 3 VII 1911. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 26 pal. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 26 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M IV. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 5 baterii II dywizjonu 1 pal w składzie 1 DP Leg. Walczył z wrogiem n szlaku bojowym 1 pal od walk nad Narwią, potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Hinz Bernard
    [1906-?], por. sł. st. lekarz med. [1937]
    Ur. 6 IV 1906. Ukończył gimnazjum, potem studia medyczne uzyskując dyplom lekarza medycyny. Służb wojskową odbywał w szkole Podchorążych Sanitarnych Rezerwy. Mianowany ppor. rez. 1 I 1935. Powołany w 1936 do służby czynnej w stopniu ppor. z starszeństwem od 1 V 1935. Do stopnia por. awansowany 19 III 193. W latach 1938-1939 pełnił funkcję naczelnego lekarza w 2 p. uł. w Suwałkach. podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. 2 p. uł. w składzie Suwalskiej brygady Kawalerii, potem po reorganizacji na Lubelszczyźnie w składzie Brygady kawalerii „Plis”.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; A. Dobroński. 2 Pułk Ulanów Grochowskich. Pruszków 1993

     
    Hirszel Ignacy Franciszek 
    [1898-1939],por. rez. art.[1932]
    Ur. 27 III 1898. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany ppor. rez. art. 1 VIII 1920. Po wojnie przeniesiony do rezerwy 9 pap. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany 12 I 1932 do stopnia por. rez. art. z przydziałem do 27 pal we Włodzimierzu Wołyńskim. Ewidencyjnie podlegał PKU Równe. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  II członka Sądu Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Poległ 23 IX 1939 w Krasnobrodzie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krasnobrodzie.
    Roczniki oficerskie 1923,924; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Hlebowicz Anatol
    [1899-1939], ppor. rez. art.[1925]
    Ur. 24 V 1899. Ukończył szkołę średnia, potem wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w dywizjonie szkolnym artylerii przy DOK II w Lublin. Mianowany ppor. rez. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 3 pap/pal w Zamościu. Ewidencyjnie podlegał PKU Lublin. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 4 baterii II dywizjonu 3 pal przydzielonego do 39 DPRez. Poległ w walce 19 IX 1939 w m. Wólka Orłowska. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krasnymstawie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Hliniak Karol Henryk?
    [1900-?], ppor. rez. sł. sanit,. [1925]
    Ur. 22 III 1900. Ukończył gimnazjum, potem studia medyczne uzyskując dyplom lekarski. Służbę wojskową odbywał na kursie podchorążych rezerwy. Mianowany ppor. rez. sł. sanit. 1 VII 1925 z przydziałem do Kadry Szpitala Okręgowego Nr v w Krakowie. Ewidencyjnie podlegał PU Sosnowiec, gdzie mieszkał i pracował jako lekarz. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanitarnego III dywizjonu 23 pal w składzie 23 DP. Walczył na szlaku bojowym dywizjonu.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; L. Szóstek. 23 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1993

     
    Hoffman Leon
    [1908-1939], por. sł. st. piech. [1936]
    Ur. 14 IX 1908. Ukończył szkołę średnia. W okresie 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 4 pp w Lublińcu na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu kurs dla oficerów łączności piechoty. W latach 1938-1939 był d-ca plutonu łączności 74 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 74 pp w składzie 7 DP, potem z kompanią rozbitków z 74 pp włączony do I batalionu 4 psp.  Poległ w walce w m. Cewków k. Lubaczowa.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Holeczek Feliks
    [1910-?], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 30 V 1910. Absolwent gimnazjum. W okresie 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 1 kompanii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 73 pp. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 73 pp w Katowicach. Ewidencyjnie podlegał KRU Katowice. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy GO „Śląsk” gen. bryg, J. Sadowskiego. Walczył na szlaku bojowym GO „Śląsk” od Śląska na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Holicz Bolesław
    [1909-1939], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 1 X 1909. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1929-1930 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 8 pp Leg. w Lublinie n stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca 2 kompanii CKM II batalionu 9 pp Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 7 kompanii III batalionu 9 pp Leg. w składzie 3 DP leg. Walczył na Kielecczyźnie m. in. pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie w Zgrupowaniu 3 DP Leg. płk-a St. Tatara. Poległ w walce 22 I 1939 pod Cześnikami. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Hollak Jerzy Józef
    [1903-1939], kadet, rtm. sł. st. kaw. [1935]
    Ur. 17 XI 1903. Uczył się w korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie. Jako kadet brał udział w stopniu kpr. w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. Po wojnie kontynuuje naukę w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1924 zdał maturę. W latach 1924-1926 w Oficerskiej szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1926 z przydziałem do 12 p. uł. n stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Przeniesiony z dniem 1 X 1934  z 12 p. uł. do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko instruktora i d-cy plutonu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1935. Ukończył w CWKaw. w Grudziądzu kurs dla d-ców szwadronu. W latach 1937-1939 d-ca 3 szwadronu 12 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 szwadronu 12 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Ciężko ranny w bitwie pod mokrą 1 IX 1939. Ewakuowany do szpitala w Puławach. Zmarł 3 iX 1939 w szpitalu w Puławach.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Puławach.
    Odznaczony: VM kl. 5, SKZ
    Księga Pamięci kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerski 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Hollitscher Aleksander Zbigniew
    [1899-?],kpt. lek. wet.[1933]
    Ur. 18 X 1899. Ukończył studia weterynaryjne uzyskując dyplom lekarza weterynarii. Powołany do służby czynnej i przemianowany na oficera zawodowego ze starszeństwem w stopniu por. od 1 VI 1928  z dyspozycji  d-cy OK. II. Przeniesiony w 1930 na stanowisko lekarza wet. 27 p. uł. w Nieświeżu. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1933. Nastepnie przeniesiony po 1935 do KOP na stanowisko Lekarza wet. Rejonu Północnego KOP – Wilno. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza weterynarii Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym brygady.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 3 z 24 III 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Hołubowicz Stanisław Józef
    [1898-?], mjr sł. st. piech.[1935]
    Ur. 15 III 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. WP od XI 1918. W stopniu ppor. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 3 pp Leg. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 3 pp Leg. w Jarosławiu, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Następnie przeniesiony po 1925 do Biura Pers. MSWoj. na stanowisko referenta. Przeniesiony w 1930 do 30 pp w Warszawie na stanowisko d-cy kompanii. W 1934 przeniesiony z 30 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1935. Przeniesiony z KOP do 48 pp w Stanisławowie na stanowisko d-cy batalionu. W latach 1937-1939 d-ca II batalionu 48 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi II batalionem zmobilizowany dla 164 pp rez. przez 48 pp w Stanisławowie. Od 9 IX 1939 po rannym ppłk Stanisławie Styrczuli obejmuje dowodzenie 164 pp rez. w Grupie „Sandomierz”. Walczy w obronie na linii Wisły na odcinku „Radomyśl” potem od 15 IX 1939 na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu walk dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW4x, SKZ, OP 5
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Krabów 2006

     
    Homa Jan Marian
    [1900-1939], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 24 X 190o. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 31 VIII 1924 z przydziałem do 49 pp w Kołomyi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. W 1934 przeniesiony z 49 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu w kompanii granicznej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1935 dowodził kompanią. Przeniesiony z KOP do 3 psp w Bielsku z przydziałem do III batalionu stacjonującego w Boguminie, gdzie w latach 1938-1939 pełnił funkcje pomocnika d-cy batalionu do spraw gospodarczych. Podczas kampanii wrześniowej bierze udział na stanowisku d-cy batalionu marszowego 3 psp w składzie 21 DPGór. Podczas walk pod Biskupicami zostaje ranny. Zmarł w wyniku odniesionych ran 19 IX 1939 w Łosińcu. Pochowany w lesie na cmentarzu wojennym w Łosińcu.
    Odznaczony: MN
    Dz. Pers. Nr 87 z 29 VIII 1924; Dz. Pers. Nr 97 z 25 IX 1924; Roczniki oficerskie 1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Horak Alojzy
    [ 1891-1943], członek PZW, PDS, oficer dyplomowany sł. st. piechoty ppłk [1928], w konspiracji SZP/ZWZ/AK/BCh, płk [1940], ps. „Majewski”,„Nesterowicz”, „Neuman”, „Witold Młot” vel Dietrich, vel Justyn Małecki.
    D-ca powiatowy SZP Warszawa – Powiat, kmdt Okręgu Warszawa – Województwo ZWZ III 1940 - XII 1941.
    Ur. 10 VIII 1891 w Krakowie. Syn Alojzego i Marii z d. Nesterowicz. Od 1901 uczył się w III Gimnazjum Realnym we Lwowie, gdzie w 1909 uzyskał świadectwo dojrzałości. Następnie studiuje na Wydziale Filozoficznym UJK we Lwowie. W 1914 uzyskał absolutorium i rozpoczął zdawanie egzaminów na nauczyciela szkół średnich. Od 1909 działał w Polskim Związku Wojskowym, od 1910 w Armii Polskiej, potem od 1911 w jawnych Polskich Drużynach Strzeleckich. Ukończył kurs szkoły oficerskiej i otrzymał tytuł podchorążego. Był d-cą kompanii, instruktorem i wykładowcą na kursach instruktorskich. Od II 1913 członek Sztabu Naczelnego PDS. Jednocześnie wiosną 1911 był współorganizatorem skautingu we Lwowie, potem zastępcą drużynowego II Lwowskiej Drużyny im. Hetmana Chodkiewicza i członkiem Naczelnej Komendy skautowej. W IV 1914 ustąpił ze skautingu poświęcając się działalności w PDS. Używał wówczas ps. Witold Młot. Od IX 1914 służył w armii austriackiej. Po ukończeniu szkoły oficerów rezerwy dowodził od II 1915 plutonem 16 pułku strzelców. Ciężko ranny w V 1915 leczył się w szpitalu w Krakowie. W VI 1918 przeniesiony do jednostki tyłowej armii austriackiej na Ukrainie.  Od XI 1918 służy ochotniczo w WP, początkowo d-ca plutonu karabinów maszynowych 5 pp Leg., od III 1919 referent , a od XII 1919 szef Oddziału I Organizacyjno-mobilizacyjnego DOG I w Warszawie. Od V do VII 1921 szef Oddziału I Naczelnej K-dy Wojsk Powstańczych w czasie III Powstania Śląskiego, potem ponownie szef Oddziału I DOG Warszawa. Zweryfikowany w 1921 w stopniu mjr-a sł. st. z starszeństwem 1 VI 1919. Po ukończeniu kursu dowódców batalionów w Rembertowie XI 1921-I 1922 był d-cą baonu w 27 pp, potem kolejno referentem mobilizacyjno-materiałowym w Oddziale I, od II 1922 szefem Oddziału I, a od III 1922 kierownikiem referatu wyszkoleniowego w Wydziale Regulaminów i Wyszkolenia Oddziału III Sztabu Generalnego WP. W 1922-1924 ukończył WSWoj. w Warszawie. Od X 1924 kierownik referatu organizacyjnego Oddziału V SG WP, od II 1926 szef sztabu 4 DP, od VI 1927 szef Oddziału Ogólnego w sztabie DOK IX Brześć. Awansowany do stopnia ppłk-a SG sł. st. 1 I 1928. Od XI 1928 II oficer sztabu Inspektora Armii we Lwowie, potem od XII 1929 szef Biura Ogólno-Organizacyjnego MSWojsk., a od VI 1933 d-ca 73 pp w Katowicach. W 1935 przeniesiony w stan nieczynny. Z dniem 31 V 1935 został zastępcą szefa Wojskowego Biura Historycznego. Działał także w Towarzystwie Wiedzy Wojskowej 1930-1931 i 1938-1939 wchodząc w skład jego Zarządu Głównego. Do lata 1939 szef Wydziału Wojny Polsko-Bolszewickiej. W kampanii wrześniowej 1939 od 12 IX 1939 szef sztabu obrony twierdzy Brześć n/Bugiem, a po wycofaniu się z tego miasta szef sztabu, potem dowódca Grupy „Brześć”, która złożyła broń przed wojskami sowieckimi 03 X 1939 nad Sanem. Po ucieczce z niewoli sowieckiej przedostał się w X 1939 do Warszawy i mieszkał przy ul. Chmielnej 27, potem jako sublokator w mieszkaniu Zofii Praussowej przy ul. Żurawiej 24. Czynny w konspiracji SZP/ZWZ od X 1939. Początkowo d-ca powiatu warszawskiego SZP, od I 1940 był krótko szefem sztabu i od wiosny 1940 po Henryku Józewskim k-dtem Okręgu ZWZ Warszawa – Województwo. Rozkazem L.1/BP KG ZWZ z 01 VII 1940 mianowany płk dypl. sł. st. piechoty. Odwołany z funkcji k-dta Okręgu Warszawa – Województwo ZWZ rozkazem nr L.27/BP z 01 XII 1941 po odmowie objęcia stanowiska k-dta Obszaru Białystok ZWZ. Przeniesiony do pracy w Biurze Historycznym BIP KG ZWZ/AK. Od 01 VIII 1942 szef Wydziału Wyszkolenia w Oddziale III Szkoleniowym KG BCh Jesienią 1942 zamierzał jednocześnie kierować wyszkoleniem w organizacji PS, ale zdążył tylko przeprowadzić wykłady na dwóch kursach. Był autorem szeregu prac historycznych. Opracował instrukcje wyszkoleniowe i wydawnictwa Kurs szeregowych /lekcja 1-20/. Był też redaktorem pisma pt. „Powstaniec”. 10 XI 1942 aresztowany w Warszawie przez gestapo mieszkaniu Zofii Praussowej przy ul. Żurawiej 24 pod przybranym nazwiskiem Justyn Małecki. Rozpoznany i po ciężkim śledztwie rozstrzelany 12 II 1943 w lasach pod Stefanowem.
    O jego śmierci poinformowano władze polskie w Londynie depesza z 25 II 1943.
    Po ekshumowaniu zwłok odbył się na Powązkach 20 VII 1946 uroczysty pogrzeb.
    Odznaczony: Śląska Wstęgą Waleczności, SKZ /1925/, KN, Krzyżem Kawalerskim Polonia Restituta /1932, pośmiertnie KW 3x, /28 IX 1944/, Krzyżem Grunwaldu /1946/.
    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939; M. Ney –Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; A. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944. t, 1. W-wa 1987 /tam dalsza bibliografia/.

     
    Horczak Antoni
    [1897-1945], por. rez. art. [1932]
    Ur. 14 VII 1897. Uczestnik I wojny światowej. Brał udział w wojnie polsko-b0lszewickeij 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych artylerii w dyonie szkolnym artylerii. Minowany ppor. rez. art. 1 VII 1925, a po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany 2 I 1932 do stopnia por. rez. art. z przydziałem do 29 pal w Grodnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta w Oddziale GO „Grodno”. Walczył w rejonie Grodna, potem na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemeick9iej. Po wojnie w 1945 powrócił do kraju. Zmarł w 1945 w kraju.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Hordliczka Jan Karol
    [1890-1954], kpt. mar. woj. [1919]
    Ur. 1 XII 1890 w Hucie Garwolińskiej, syn Kazimierza Ignacego i Eugenii. Uczestnik I wojny światowej. Służył w marynarce rosyjskiej. W WP od XI 1918. W stopniu kpt. z starszeństwem od 1 VI 1919 był oficerem marynarki w korpusie oficerów rzeczno-brzegowych. Po 1921 przeniesiony do rezerwy przydziałem do korpusu Oficerów Marynarki Wojennej. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w jako d-ca oddziału Flotylli Rzecznej /Pinskiej/. Wojenne losy n/n Po wojnie w kraju. Podjął służbę w Marynarce Wojennej. Aresztowany przez Informację Wojskową i uwięziony. Przeszedł ciężkie śledztwo z zastosowaniem tortur psychicznych i fizycznych. Skazany prze komunistyczny sąd na karę śmierci, którą zamieniono mu na dożywotnie więzienie. Zmarł zamęczony w więzieniu w Goleniowie 16 I 1954.
    Żonaty z Janiną z d. Taube. /1896-1980/
    Roczniki oficerskie 1923, 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; D. Nawrót. Korpus Oficerski Marynarki Wojennej Ii Rzeczypospolitej. W-wa 2005

     
    Hordt Tadeusz Józef
    [1901-1983], kadet, mjr sł. st. piech.[1939]
    Ur. 28 VIII 1901 w m. Medenice, syn Emila i Marii. Uczęszczał do szkoły realnej, potem w okresie 1918-1919 uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 w Krakowie, gdzie w 1919 zdał maturę. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty w Warszawie. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1921. Służył w 5 pp Leg. w Wilnie. Długoletni oficer 5 pp Leg. Z dniem 1 IX 1931 przeniesiony z 5 pp Leg. do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie na stanowisko d-cy plutonu i instruktora. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1932.W 1935 przeniesiony z Szkoły Podchorążych Piechoty do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do batalionu KOP „Orany”, gdzie dowodził do mobilizacji w 1939 - 4 kompanią graniczną „Olkienniki”. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca I batalionu 134 pp rez. 33 DP rez. Walczył nad Narwią i Bugiem, pod Wyszkowem potem na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej po bitwie pod Tomaszowem Lub. W latach 1939-1945 w oflagu. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 służył w 1 Dywizji Pancernej gen. S. Maczka. Po demobilizacji we IX 1946 powrócił do kraju. Mieszkał we Wrocławiu, gdzie pracował jako księgowy.
    Zmarł 18 XI 1983 we Wrocławiu.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x, 
    Żonaty z Marią Augustą z d. Wołowiec
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. Korpus Ochrony pogranicza w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; O Niepodległą i Granice. Korpus Ochrony Pogranicza 1924-1939. Warszawa-Pułtusk 2001; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976; USC Wrocław. Akt zgonu Nr 5481/1983.

     
    Horitza Karol Juliusz
    [1904-?], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 11 IV 1904. Absolwent gimnazjum. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem w latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 1 pp w Brzeżanach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. W 51 pp pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. W 1936 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie był m. in. d-cą plutonu, potem adiutant baonu odwodowego KOP „Snów”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II Batalionu 1 pp kop w składzie 1 Brygady Górskiej. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 1 pp KOP Od Podkarpacia na Lubelszczyznę. Podczas walk z Niemcami 2 IX 1939 pod Wysoką objął dowodzenie II batalionem 1 pp po ranieniu d-cy mjr-a Cz. Jamki. Ranny w walce 15 IX 1939 pod Dachnowem.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1929; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski./ KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1989; O Niepodległa i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001.

     
    Horn Ignacy Gustaw
    [1897-?], kpt. sł. st. art.[1931]
    Ur. 31 VII 1897. Absolwent szkoły średniej. W stopniu ppor. art. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od 1 XII 1920-20 III 1921 przebywał na kursie uzupełniającym w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. do stopnia por. awansowany z starszeństwem od 1 VI 1920. Długoletni oficer 12 pap w Złoczowie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. Następnie m. in. d-ca 1 baterii w I dywizjonie stacjonującego w Tarnopolu z 12 pal. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii dywizyjnej 36 DP Rez. Uczestnik walk z Niemcami.
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii/1914-1921/Pruszków; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Horodecki Leon Janusz
    [1898-1969], ppłk dypl. sł. st. art.[1939]
    Ur. 22 IV 1898. Absolwent szkoły średniej. W WP od XI 1918. Służył w 1 dak. Uczestnik wojny polsko-0bolszewickiej 1919-1920. Mianowany por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919.Odkomenderowany w 1922 do Kwatery wojskowej Prezydenta RP. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. z starszeństwem 1 VII 1923. Pełnił funkcje I adiutanta prezydenta do 1925. W latach 1925-1927 słuchacz WSWoj. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. SG przydzielony do sztabu 3 Samodzielnej Brygady Kawalerii. Z dniem 1 IX 1929 przeniesiony z 3 Samodzielnej Brygady Kawalerii do 1 pap w Wilnie. Z dniem 1 IV 1930 skierowany na 5 miesięczny kurs d-ców baterii w CWArt. w Toruniu. Po ukończeniu kursu przydzielony do dowództwa Obszaru warownego Wilno. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st. art. 1 I 1932. W 1934 przeniesiony z Dowództwa Obozu Warownego Wilno-do sztabu 19 DP na stanowisko szefa sztabu. Następnie przeniesiony do 10 pal na stanowisko d-cy II dywizjonu. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. art. 19 III 1939.Podczas kampanii wrześniowej 1939 Delegat Naczelnego Kwatermistrza w dowództwie Grupy Armii gen. S. Dęba-Biernackiego.
    Po kapitulacji w latach 1939-1945 przebywał w niewoli niemieckiej. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie.
    Zmarł 15 V 1969 w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Horodyski Józef
    [1903-?], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 30 X 1903. Absolwent szkoły średniej. W latach 1926-1927 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 23 pp we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Po 1935 przeniesiony z 23 pp do 63 pp w Toruniu. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-cą 8 kompanii III batalionu 63 pp. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca kompanii rozpoznawczej 1 pułku strzelców pieszych w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 1 p. strz. piesz.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Panc.-Motorowej w 1939. W-wa 1988

     
    Horoszewicz  Włodzimierz
    [1902-?], kpt. sł. st. sap.[1936]
    Ur. 17 VI 1902. Absolwent gimnazjum. Ukończył w Warszawie Szkołę Podchorążych Saperów. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 1 VII 1923 z przydziałem do 4 p. saperów w Sandomierzu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Służył w 4 p. sap., a po reorganizacji w 1929 w 4 batalionie saperów, skąd w 1929 został przeniesiony do 2 batalionu mostów kolejowych. W 1930 przeniesiony z 2 batalionu mostów kolejowych do Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. Przeniesiony do 3 batalionu saperów w Wilnie, gdzie w latach 19327-1939 był d-cą 4 kompanii. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy zmotoryzowanego oddziału saperów mostowych w składzie 60 DP rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930;

     
    Horoszewicz Zbigniew Kazimierz
    [1908-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 18 VII 1908. Ukończył szkolę średnią. W latach 1931-1932 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 6 psp w Samborze na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu w 3 kompanii strzeleckiej Baonu KOP „Czortków”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako d-ca 6 kompanii II batalionu KOP /Czortków/. Podczas walk pod Szydłowcem 8 IX 1939 zostaje ciężko ranny.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Horoszkiewicz Tadeusz Józef
    [1903-?], kpt. sł. st. piech.[1937], w konspiracji ZWZ
    Ur. 23 IX 1903. Absolwent gimnazjum. W 1920 brał jako ochotnik udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W latach 1922-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w latach 1023-1925 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1925 z przydziałem do 3 psp w Bielsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Długoletni oficer 3 psp, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. w latach 1937-1939 był d-cą 9 kompanii III batalionu 3 psp. W 1939 pełnił funkcje kierownika placówki kontrwywiadowczej w Tarnowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer informacyjny sztabu 55 DP Rez. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 55 DPRez. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i zamieszkał w Krakowie. Czynny w konspiracji ZWZ na terenie Krakowa. Działał na odcinku wywiadowczym w sztabie Komendy Okręgu.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1925; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;A. Kunicki. Cichy Front. W-wa 1968.

     
    Horwatt Stanisław
    [1895-1939], mjr dypl. sł. st.  kaw.[1936]
    Ur. 18 V 1895. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. Przyjęty do służby w WP w XI 1918. W stopniu ppor. sł. st. kaw. bierze udział w szeregach 3 p. uł. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. do stopni a por. awansowany z starszeństwem od 1 IX 1920. Przeniesiony w 1922 z 3 p. uł. na stanowisko oficera ordynansowego I z-cy szefa Sztabu Generalnego gen. bryg. Józef Rybaka, potem ponownie służy w 3 p. uł. w Tarnowskich Górach. W latach 1927-1929 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1929. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu rtm. SG został przydzielony na stanowisko oficera sztabu w DOK I w Warszawie. W 1932 przeniesiony do sztabu 17 Brygady Kawalerii, a w 1934 z sztabu 17 Brygady Kawalerii do 8 psk w Chełmnie na stanowisko d-cy szwadronu. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. kaw. 1 I 1936. Przeniesiony z 8 psk do sztabu DOK IV w Łodzi, gdzie do VIII 1939 pełnił funkcje szefa Wydziału Mobilizacji i Uzupełnień. Ewakuowany z sztabem DOK IV na początku IX 1939 z Łodzi do Lublina, gdzie objła dowództwo Ochotniczego Oddziału Obrony Lublina. Ciężko ranny w walce zmarł 17 IX 1939 we szpitalu PCK Bobolanum w Lublinie. Pochowany na cmentarzu wojennym w Lublinie.
    Odznaczony: VM kl. 5, kw4x,skz/
    Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Horzemski Jan Janusz
    [1898-1977], kpt. sł. piech.[1932], mjr w st. sp.[1968]
    Ur. 25 XI 1898 we Lwowie, syn Andrzeja i Eleonory z d. Czepilewskiej. W latach 1905-1909 uczył się w szkole powszechnej. Od 1909 uczęszczał do gimnazjum humanistycznego. Z dniem 11 V 1916 powołany do służby w armii austriackiej. Do 15 X 1916 przechodził przeszkolenie na kursie w batalionie zaopatrzenia 15 pp w Eperjes n Węgrzech. Kurs ukończył jako instruktor zaopatrzenia. Od 16 X 1916 do 20 XI 1916 przebywa na kursie podoficerskim przy 15 pp. Od 21 XI 1916 do 15 III 1917 służy jako d-ca sekcji w 115 batalionie oddziałów polowych. Następnie od 16 III 19117 do 5 V 1917 w stopniu kaprala przebywa na kursie w Szkole Oficerów Rezerwy w OK Lwów. Od 16 V 1917 do 12 I 1918 walczy w szeregach 15 pp na froncie włoskim. Podczas walk zostaje ranny. Od 19 VII 1918 do 15 VIII 1918 przebywa na leczeniu szpitalnym. Mianowany chor. przebywał n kursie dla oficerów intendentury w Morawskiej Ostrawie. Następnie z-ca oficera prowiantowego 15 pp w Morawskiej Ostrawie. Od 16 VIII 1918 do 30 VIII 1918 jako kpr. podch. przebywa na kursie oficerskim dla d-ców plutonów. 1 XI 1918 zgłasza się ochotniczo do polskich oddziałów dla obrony Lwowa. 6 XI 1918 został przydzielony do Żandarmerii Polowej. Przydzielony do 11 DP służy w 11 DP do IX 1921. Brał udział w walkach w rejonie Lwowa na stanowisku z-cy, potem d-cy plutonu. 1 II 1919 mianowany został podch. piech., a 1 XI 1920 ppor. sł. st. piech. Służbę pełni na terenie Lwów. Do 6 III 1922 przebywa na kursie dokształcającym przy DOK VI. Po ukończeniu kursu zdaje maturę i otrzymuje świadectwo dojrzałości. Zweryfikowany 29 V 1922 w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Z dniem 109 X 1922 przeniesiony do 67 pp w Brodnicy, gdzie pełni różne funkcje m. in. d-cy plutonu. W okresie IX 1924-V 1925 przebywał w Obozie Szkolnym Łączności w Zegrzu na kursie dla oficerów łącz. piechoty. Po powrocie do pułku d-ca plutonu łączności, potem oficer taborowy. Awansowany 1 I 1932 do stopnia kpt. sł. st. jest d-cą kompanii, potem k-dt obwodowy PW przy 67 pp w Brodnicy. Z dniem 20 III 1933 przeniesiony z 67 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony na stanowisko oficera łącz. pułku KOP „Sarny”. Następnie w 1937 był oficerem łącznikowym do baonu KOP „Wołożyn”, gdzie pełni także funkcję d-cy łączności baonu. Z dniem 4 VI 1938 przeniesiony z KOP do 73 pp w Katowicach, gdzie pełni funkcję oficera administracyjno-materiałowego pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 73 pp. Uczestniczy w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 73 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków” od Śląska na Lubelszczyznę. Walczył 20 IX 1939 pod Tomaszowem Lub., gdzie pułk zostaje rozbity. Dostaje się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VIIA w Murnau. Uwolniony z niewoli 29 IV 1945 służył w jednostce wartowniczej. Urlopowany z służby wartowniczej od IV 1946 do VII 1947 ze względów zdrowotnych. Przebywał m. in. na leczeniu szpitalnym. 31 VIII 1947 powrócił transportem sanitarnym do kraju. Po cząstkowo przebywa w Rabce. Po rejestracji w PKU Nowy Targ został formalnie zdemobilizowany w stopniu kpt. Komisja Zdrowia RKU Nowy Targ przyznała mu status inwalidy wojennego. Następnie przenosi się do Krakowa, gdzie pracuje w Polskim Związku Pszczelarzy. Z Krakowa przenosi się do m. Kobylów k. Frysztaka, potem mieszkał w Frysztaku. Utrzymywał się z prac dorywczych, aktywny działacz społeczny.
    Był trzykrotnie żonaty. Z drugiego małżeństwa z Haliną Podczaską zmarłą w 1947 w łagrze na Syberii, miał syna Janusza. Po raz trzeci żonaty z Marią Przewoźnik- nauczycielką.
    Zmarł 28 XII 1977 w Frysztaku
    Odznaczony: KW
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 939. Krakow 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989; Gazeta Frysztacka 2003/frysztak.itl. pl/gazeta/a indem.php?rok 2003/; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933;

     
    Hospodarewski Roman Włodzimierz
    [1900-+?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 22 XI 1900. Uczęszczał do wyższej szkoły realnej. W WP od 1919. Absolwent szkoły podchorążych piechoty. Mianowany z dniem 1 VIII 1922 ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 59 pp w Inowrocławiu na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 VIII 1924. Z dniem 10 VI 1925 przeniesiony z 59 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie pełnił różne funkcje. Wiosną 1930 przeniesiony z KOP do 7 pp Leg. w Chełmie. Z dniem 16 VIII 1930 mianowany k-dtem PW w Lubomlu – podlegającemu         K-dtowi  Obwodowemu PW 7 pp Leg. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W latach 1937-1939 dowodził 9 kompanią III batalionu 7 pp Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 początkowo w Ośrodku Zapasowym 3 DP Leg., gdzie dowodził utworzonym batalionem marszowym z 7 pp Leg., później przemianowanego na I batalion, który od 14 IX 1939 wszedł w skład 2 pp rez. 29 BP. Od 20 IX 1939 dowodził 2 pp rez. z 29 BP. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał w Zamościu /1947/
    Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 8 z 31III 1930; Dz. Pers, Nr 5 z 3 VIII 1931;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Hoszowski Józef
    [1897-?], mgr , mjr aud. sł. st. [1939]
    Ur. 13 VII 1897. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 105 pp, potem przemianowanego na 40 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 40 pp we Lwowie. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1925. Ukończył studia prawnicze na uniwersytecie we Lwowie uzyskując dyplom mgr-a praw. Przeniesiony w 1927 z 40 pp do Wojskowego Sądu Okręgowego we Lwowie, gdzie odbywał praktyki. Przeniesiony w 1929 z WSO VI we Lwowie na stanowisko sędziego śledczego WSR Równe. Mianowany w 1934 podprokuratorem przy wojskowych sądach okręgowych z równoczesnym przeniesieniem do Prokuratury przy WSO VI we Lwowie na stanowisko podprokuratora. W 1935 przeniesiony z funkcji prokuratora przy WSO VI i minowany sędzią rejonowym z równoczesnym przeniesieniem na stanowisko kierownika WSR Kalisz. W latach 1937-1939 był kierownikiem WSR Kowel. Awansowany do stopnia mjr- 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udził na stanowisku szefa sprawiedliwości Wołyńskiej brygady kawalerii. Walczył na szlaku bojowym brygady.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934 Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935.

     
    Hóźmian – Sulkiewicz Witold Weli
    [1909-1978], por.  sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 24 VII 1909. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 13 VIII 1933 z przydziałem do 1 p. szwol. w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca 1 plutonu w 3 szwadronie 1 p. szwol. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutony w 3 szwadronie 1 p. szwol. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 3 szwadronu 1 p. szwol., który dołączył do GO Kawalerii gen. W. Andersa. Walczył pod Pułtuskiem, Serockiem potem na Lubelszczyźnie oraz 28 IX 1939 w rejonie Medyki z Sowietami. Dostał się do niewoli i przebywał w niej do 1945. Po wojnie w 1945 powrócił do kraju. Pracował m. in. w Centralnym Zarządzie Uzdrowisk na stanowisku naczelnika wydziału. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 2 VIII 1978.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 20o1; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. S. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Pruszków 1995.

     
    Hruby Jakub Jan
    [1891-1944], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1919]
    Ur. 24 VII 1891. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-192o. Służył w baterii zapasowej 12 pap, skąd został przeniesiony w 1920 do baterii zapasowej 1 pac. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w Okręgowym Zakładzie Uzbrojenia nr 3, potem odkomenderowany do szefostwa artylerii i uzbrojenia DOK V w Krakowie, skąd zostaje w 1924 przeniesiony do 1 paplot. w Warszawie, gdzie pełni różne funkcje. W 1928 przeniesiony z 1 paplot. do kadry oficerów artylerii z jednoczesnym przeniesieniem do Głównej Składnicy Uzbrojenia Nr 5. Przeniesiony w stan spoczynku ok. 1930 z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I – grupa oficerów w stanie spoczynku. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Podczas kampanii wrześniowej 193 bierze udział na stanowisku d-cy zgrupowania artylerii plot. utworzonego dla obrony mostów na Wiśle m. in. w Świdrach Małych. Uczestniczył w działaniach na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i powraca do Warszawy, gdzie mieszkał przed wojna. Podczas okupacji niemieckiej działa w konspiracji niepodległościowej AK. Zginął podczas powstania warszawskiego w VIII 1944.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Hrynkiewicz Aleksander
    [1896 – 1981], członek POW, legionista, oficer sł. st. kaw. WP, mjr [1935], w konspiracji żołnierz ZWZ/AK, ppłk [1942], ps. „Marek”, „Przegonia”, „Wioślarz”, „Wizytator”.
    K-dt Obwodu ZWZ/AK Warszawa-Mokotów 1941 – 1944.
    Ur. 14 I 1896 w Warszawie. Syn Władysława i Julii z d. Chmielewskiej. Do 1915 ukończył 6 klas gimnazjum M. Rychłowskiego / późniejsze Tadeusza Rejtana/.  A w 1916 krótko uczył się w Wyższej Szkole Ogrodniczej przy Towarzystwie Kursów Naukowych w Warszawie. Od 1912 jest członkiem Związku Strzeleckiego a od 1915 k-dtem sekcji POW na Mokotowie. Od lutego 1917 służy w 1 Pułku Ułanów Leg. Polskich. W lipcu 1917 w czasie tzw. kryzysu przysięgowego zostaje internowany i osadzony w obozie w Szczypiornie, skąd uciekł w grudniu 1917. po powrocie do Warszawy nadal działa w POW. Od XII 1918 służy w WP, początkowo w 1. pułku szwoleżerów. W szeregach tego pułku bierze udział w 1919-1920 w wojnie polsko-bolszewickiej i dowodził plutonem. Po zakończeniu wojny od VII –XII 1920 przebywa w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. kaw. Potem powraca do 1 p. szwol. W Warszawie i do VIII 1921 jest dowódcą plutonu, a od VIII 1921 do II 1922 instruktorem w szkole podoficerskiej, od II 1922 zastępcą i p. o k-dta szkoły podoficerskiej. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem 1 VI 1919 lokata 209. Od X 1922 adiutant 1 p. szwol. Po ukończeniu kursu dla dowódców szwadronów w Grudziądzu od XI 1927 do VI 1928 przydzielony do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1928.Od X 1929 dowodzi III szwadronem 1 p. szwol., a od V 1932 oficer mobilizacyjny tego pułku. Potem od I 1933 do IV 1933 na kursie unifikacyjnym w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Następnie dowodzi szwadronem zapasowym 1 p. szwol., od 1935 adiutant ministra spraw wojskowych, potem od 1936 kierownik referatu personalnego w GISZ. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 1 I 1935. W kampanii wrześniowej 1939 jest zastępcą dowódcy 1 p. szwol. W składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po zakończeniu działań wojennych unika niewoli i powraca do Warszawy. Czynny w konspiracji ZWZ-AK. Od 1941 pełni funkcję k-dta Obwodu ZWZ-AK Warszawa-Mokotów. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. kaw. 11 XI 1942. Uczestnik Powstania Warszawskiego. Funkcję k-dta obwodu pełni formalnie do 18 VIII 1944. Teren Mokotowa opuścił w nocy z 3 na 4 VIII 1944. Po upadku powstania w niewoli niemieckiej. Po odzyskaniu wolności w V 1945 pozostał na emigracji. Początkowo przebywał w Niemczech, potem w Wlk. Brytanii skąd wyjechał do Kanady, gdzie osiadł na stałe. Zmarł w Montrealu 15 VI 1981.
    Odznaczony VM kl. 5, /1921/, KW 3x, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Niepodległości /1938/.
    K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944,t.1,s. 83-85. W-wa 1987; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; J.S. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Pruszków 1995; A. Lenkiewicz. Kawalerowie Polski Niepodległej. W-w 1989.

     
    Hrzebiczek Franciszek
    [1910-1941], por. sł. st. art.[1936]
    Ur. 31 VIII 1910 w Nowym Sączu, syn Bronisława /inżyniera/. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 5 pac na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu łączności w 5 pac w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności w oddziale dyspozycyjnym d-cy Armii „Kraków”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Kraków”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przebywał w Krakowie, gdzie mieszkał przed wojną. Aresztowany przez Niemców i wywieziony do KL Oświęcim, gdzie zginął 11 XI 1941. Symboliczny grób znajduje się w Krakowie na cmentarzu Rakowickim.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Hrzebiczek Stanisław Wiktor
    [1912-1945], por. sł. st. art. [1939]
    Ur. 17 IV 1912 w Nowym Sączu, syn Bronisława /inżyniera/. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1933 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 12 pal w Złoczowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 p. o. d-ca 6 baterii w III dywizjonie 12 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 4 baterii potem d-ca 5 baterii II dywizjonu 12 pal w składzie 12 DP przydzielonej do Armii „Prusy”. Walczył na szlaku bojowym 12 pal. Wzięty do niewoli przebywał oflagach II B w Arnswalde, potem od V 1942 w oflagu II D w Gross Born, gdzie zmarł 5 II 1945. Sybiliczny grób znajduje się na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Hubicki Czesław Władysław
    [1895-1939], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 14 VIII 1895. Uczestnik I wojny światowej. WP od Xi 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W latach 1922-1924 w Oficerskiej szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 31 VIII 1924 z przydziałem do 66 pp w Chełmnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. Przeniesiony w 1927  z 66 pp do 84 pp w Pińsku, gdzie pełni różne funkcje. W 1931 przeniesiony z 84 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do batalionu KOP „Skałat”. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił m. in. funkcję oficera materiałowego Batalionu KOP „Skałat”. Po mobilizacji w 1939 przydzielony na stanowisko oficera informacyjnego w sztabie 36 DP Rez. Ciężko chory na chorobę nowotworową pozostał w Skałacie, gdzie zmarł w kilka dni po wkroczeniu Sowietów po 17 IX 1939..
    Odznaczony: SKZ, MN
    Dz. Pers. Nr 87 z 29 VIII 1924; Dz. Pers. Nr 97 z 25 IX 1924;Dz. Pers. nr 3 z 29 I 1927; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Huczewski Marian Walerian
    [1903-?], por. rez. piech.[1939]
    Ur. 25 XI 1903. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zaleszczykach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1929 z przydziałem do 48 pp. Ewidencyjnie podległ PKU Czortów. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 19 III 1939 do stopnia por. rez. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w I batalionie 163 pp rez. w składzie 36 DPRez. Wyróżnił się w walkach pod w rejonie Kazanowa.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Hudycz Tadeusz Marian
    [1909-?] ppor. rez. art.[1934]
    Ur. 15 VIII 1909. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w latach 1931-1932 w 9 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. {Praktyki odbywał w 11 pal. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934. Ewidencyjnie podlegał PKU Stanisławów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 3 baterii I dywizjonu 40 pal rez. Podczas walk 15 IX 1939 zostaje ranny. Po kapitulacji wojsk polskich w niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Hudzicki Andrzej
    [1911-?], por. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 18 X 1911. absolwent gimnazjum. W latach 1931-1932 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem do 5 psk w Dębicy na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 instruktor w kompanii pancernej 2 baonu panc. w Żurawicy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy samodzielnego plutonu motocyklistów w Dywizjonie Rozpoznawczym w składzie Warszawskie Brygady Panc. – Motorowej. Walczył na Lubelszczyźnie, potem w niewoli niemieckiej 1939-1945. Po wojnie w Wlk. Brytanii.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Panc.-Motorowej 1939. W-wa 1988

     
    Hulej Jerzy
    por. art./nota Obrona Warszawy i Modlina/

     
    Hulok Henryk Alojzy
    [1911-?], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 7 VI 1911. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych rezerwy Piechoty 23 DP. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 75 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 75 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 75 pp od Śląska na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Ziliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989.

     
    Hurko-Romeyko Stefan Mustafa
    [1899-?], mjr sł. st. sap.[1936]
    Ur. 8 IX 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Mianowany ppor. sł. st. sp. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 7 p. saperów. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sp. 1 VII 1923. Przeniesiony z 7 p. saperów do 3 p. saperów, potem po 1925 do Batalionu Elektrotechnicznego. W 1927 przeniesiony do sztabu 18 DP, skąd zostaje ponownie przeniesiony w 1931 do Batalionu Elektrotechnicznego. Przeniesiony z batalionu elektrotechnicznego w 1933 do morskiej kompanii reflektorów na stanowisko d-cy kompanii. Przeniesiony w 1934 z Morskiego Dywizjonu Art. Plot. do Batalionu Elektrotechnicznego. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. sap. 1 I 1936. Mianowany d-cą Ośrodka Sapersko-Pionierskiego 18 DP w Łomży. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 18 batalionu saperów 18 DP w składzie SGO „Narew”. 14 IX 1939 wraz z częścią 18 batalionu saperów przebywał z Zgrupowaniem, Tyłów SGO „Narew” w Kobryniu. Zorganizował w Ratnie oddział bojowy. Brał udział w walkach w składzie Zgrupowania „Kobryń” przemianowanego 60 DPRez.
    Odznaczony: KW, SKZ, MN, ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 7z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933;Dz. Pers. nrt 11 z 7 VI 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Hussakowski Antoni Włodzimierz
    [1896-?], por. sł. st. piech.[1919], oficer kontraktowy.
    Ur. 14 I 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 44 pp, gdzie pełnił różne funkcje. W 1931 przeniesiony z 44 pp do 20 pp w Krakowie. Z dniem 31 VII 1934 przeniesiony w stan spoczynku. Później służył w WP jako oficer kontraktowy. W latach 1937-1939 był k-dtem pow. PW Świętochłowice – Obwód 75 pp, oraz d-ca 2 kompanii –wchodzącej w skład Chorzowskiego Batalionu Obrony Narodowej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako d-ca kompanii strzeleckiej w składzie Batalionu Fortecznego ON „Chorzów”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym Batalionu w składzie GO „Śląsk”
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 31 III 1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R.Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Hydzik Marcin
    [1897-?], kpt. sł. st. art.[1937]
    Ur. 11 XI 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Z dniem 1 VI 1920 mianowany por. sł. st. art. Wieloletni oficer 22 pap/pal w Przemyślu. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-c 1 baterii I dywizjonu 22 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii I dywizjonu 22 pal w składzie 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Odznaczony: KN,SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006R. Osiński. 22 Pal. Pruszków 1993

     
    Hyży Antoni
    [1893-+?], mjr sł. st. piech. [1928]
    Ur. 14 III 1893. Ukończył szkołę realną. Służył w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej piechoty. Z dniem 1 XI 1918 w stopniu ppor. sł. st. piech. przyjęty do WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 13 pp. Awansowany do stopnia por. w 1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 13 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia mjr-a sł. st. awansowany 1 I 1928. W IV 1928 mianowany kwatermistrzem 2 batalionu CKM, potem w Komendzie Placu Prużana, skąd został przeniesiony w 1934 do 65 pp w Grudziądzu na stanowisko kwatermistrza. W latach 1937-1939 był II  z-cą d-cy i kwatermistrzem 65 pp w Grudziądzu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy batalionu marszowego 65 pp, na którego czele przybył do Ośrodka Zapasowego 16 DP w Radomiu. Brał udział w walkach w skaldzie improwizowanego pułku w składzie grupy „Radom”.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x, ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 8 z 25 I 1919; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;Roczniki oficerskie 1923,1924,928,932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Krzyś. 65 Starogardzki Pułk Piechoty. Pruszków 1994.
     


    Ickowicz Kazimierz Józef
    [1899-?], kpt. sł. st. piech. [1927], mjr Straży Granicznej
    Ur. 16 I 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. Żołnierz Legionów Polskich, a od 1917-1918 w armii austriackiej. Od XI1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Sekretem NW Nr L2455zdnia 21 XII 1921 mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IV 1920.Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. starszeństwem od 1 VI1919 służył w 38 pp w Przemyślu. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1927. Z 38 pp skierowany z dniem 15 I 1928 na 7 miesięczny kurs aplikacyjny dla oficerów piechoty w Szkole Czołgów i Samochodów Pancernych w Warszawie. W VIII 1929 przydzielony do dyspozycji dowódcy DOK X Przemyśl z przydziałem do prac w PW. Następnie do VI 1933 pełnił funkcję k-dta Okręgu X Związku Strzeleckiego w Przemyślu. Przeniesiony w VI 1933 do 2 p. pancernego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy batalionu kolarzy w składzie piechoty Grupy „Dubno”
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 49 z 22 XII 1920; Dz. Pers. Nr 4 z 20 II 1928; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 8 28 VI 1933

     
    Idzik Aleksander Józef
    [1893-+?], ppłk sł. st. piech.[1938], w PSZ płk [1957]
    Ur. 31 III 1893 w Tarnowie, gdzie ukończył wyższą szkołę realną. Służba w armii austriackiej. Ukończył kurs szkoły oficerskiej rezerwy. Mianowany chor., potem ppor. piech.Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Bierze udział w wojnie polsko-b9lszewickiej 1919-1920. Zatwierdzony z dniem 1 IV 1920 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 XI 1917 służył w 11 pp, gdzie dowodził m. in. 8 kompanią. W 1922 zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony do 25 pp na stanowisko d-cy kompanii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1928. W V 1928 mianowany d-cą I batalionu w 25 pp w Piotrkowie Tryb. Z dniem z 20 X 1928 skierowany na dwumiesięczny kurs do Centralnej Szkoły Strzelniczej. Po ukończeniu kursu 20 XII 1928 powraca do 25 pp. Przeniesiony z 25 pp do Państwowego Urzędu PW i WF na stanowisko referenta. W 1932 przeniesiony z Państwowego Urzędu W-F i PW do 4 psp  w Cieszynie na stanowisko d-cy baonu , a w 1934 przesunięty z funkcji d-cy batalionu ma stanowisko kwatermistrza 4 psp. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. 19 III 1938 i przeniesiony na stanowisko I z-cy d-cy 4 pp Leg. w Kielcach. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził podgrupą „Kielce”. Walczył z Niemcami na przedpolach Kielc, potem w walkach odwrotowych w kierunku wschodnim. Po 17 IX 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w łagrach został we IX 1941 zwolniony, a następnie służy w Armii Polskiej w ZSRR gen. W. Andersa. Od XI 1941 dowodzi 20 pp w składzie 8 DP. 22 III 1942 ewakuowany z pułkiem do Iranu, potem w V 1942 do Palestyny. Następnie służba w II Korpusie Polskim, potem w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji pozostał na emigracji w Wlk. Brytanii. Działał w ruchu kombatanckim. Awansowany przez MON w Londynie w 1957 do stopnia płk-a piech.
    Po wojnie w Londynie, zmarł po 1966
    Odznaczony: VM kl. 5, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 18 z 7 V 1921; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn.

     
    Idźkowski Edmund
    [1897-?], mjr sł. st. łącz.[1936]
    Ur. 15 VIII 1897. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 34 Brygady Piechoty na stanowisku oficera łączności. Po wojnie  w stopniu ppor. łącz. jako oficer rez. zostaje pozostawiony w służbie czynnej. W 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 3 p. łącz., skąd w 1923 został odkomenderowany do szefostwa łączności DOK IV w Łodzi. Następnie oficer łączności w 70 pp  z 17 DP w Pleszewie, potem ponownie w 1 p. łącz., skąd zostaje przeniesiony z dniem 31 VII1925 do szefostwa łączności DOK IV. Z dniem 31 VII 1925 skierowany z DOK IV na 8 miesięczny kurs doszkolenia oficerów łączności w Obozie Szkolnym Wojsk Łączności w Zegrzu. Następnie m. in. d-ca 4 kompanii w Szkole Podchorążych Łączności. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928. Przeniesiony etatowo z 1 p. łącz. w 1929 do 1o DP na stanowisko d-cy łączności. W 1931 przeniesiony z 10 DP do szefostwa łączności MSWoj. na stanowisko referenta. W 1934 przeniesiony z szefostwa wojsk łączności MSWoj. do 23 DP na stanowisko szefa łączności dywizji. Do stopnia mjr-a awansowany 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności 23 DP w składzie Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 23 DP od Śląska n Lubelszczyznę. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dz. Pers. Nr 1 z 26 I 1922; Dz. Pers. Nr 74 z 17 VII 1925; Dz. Pers. Nr 11 z 6 VII 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R., Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Iglatowski Jan
    [1902-1939], ppor. rez. piech.[1931], por. [1939]
    Ur. 19 XII 1902 w Romanowie na Wołyniu, syn Kazimierza i Reginy z Łukowiczów. Mieszkał w Kowlu, gdzie w 1919 pracował na kolei i jednocześnie kształci się w szkole średniej. W 1920 bierze ochotniczo udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie kontynuuje naukę w szkole średniej, po czym pracuje na kolei. Jednocześnie aktywnie działa w harcerstwie. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Mianowany ppor. rez. piech. 1 I 1931. Przydzielony do oficerskiej Kadry Okręgowej nr II w Lublinie. Ewidencyjnie podlegał PKU Lublin. W 1930 przeniesiony do pracy w PKP w Lublinie i działa w harcerstwie. W 1932 mianowany podharcmistrzem działał w Komendzie Lubelskiej Chorągwi, gdzie kieruje m. in. Wydziałem Przysposobienia Wojskowego. W X 1934 przeniesiony do pracy na węźle kolejowym w Skarżysku Kamiennej, potem w Dyrekcji Okręgowej PKP w Radomiu na stanowisku asesora. Na początku IX 1939 z rodzina ewakuuje się z Radomia z zamiarem dotarcia do Lublina. Wobec ostrzeliwania kolumn uciekinierów żona pozostała z dziećmi we wsi Odechów pow. radomski. Wraz z wojskiem dociera do Lublina, gdzie organizuje z młodzieży gimnazjalnej i harcerzy kompanię „Jan” wchodzącą w skład Ochotniczego Batalionu Obrony Lublina. Uczestniczy w walkach w obronie Lublina. Poległ 17 IX 1939 w rejonie Rur Jezuickich. Pochowany na cmentarzu wojskowym przy ul. Białej
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Jabrzemski /red./ Szare Szeregi. Harcerze 1939-1945. W-wa 1988

     
    Ignaczak Marceli
    [1894-1939], rtm. sł. st. kaw.[1930]
    Ur. 16 I 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w stopniu ppor. sł. st. kaw.  w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie 1 VI 1921 awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. Długoletni oficer 3 p. szwol. Awansowany do stopnia rtm. 1 I 1930. Od 4 VIII 1932 do XII 1932 przebywał na czteromiesięcznym kursie pionierów dla oficerów kawalerii w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu.. Po ukończeniu kursu w I 1933 przeniesiony z 3 p. szwol. do 1 szwadronu pionierów w Białymstoku na stanowisko d-cy szwadronu. Po 1934 przeniesiony do 4 psk w Płocku, gdzie w latach 1937-1939 dowodził 3 szwadronem. Podczas kampanii wrześniowej bierze udział na stanowisku d-cy 3 szwadronu 4 psk w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Ciężko ranny w walce z Niemcami 23 IX 1939 w bitwie pod Jacnią na Lubelszczyźnie. Zmarł w wyniku odniesionych ran 15 XI 1939 w szpitalu w Tomaszowie Lub. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lub.
    Odznaczony: KN, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat – Wieteska. 4 Pułk Strzelców Konnych ziemi Łęczyckiej. Pruszków 1995.

     
    Ignatowicz Donat
    [1905-1940],kpt. sł. st. piech.[1939], pośm. mjr [2007]
    Ur. 2 III 1905. Syn Stefana i Genowefy. W WP służył od 1926. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 78 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 78 pp pełnił w okresie 1933-1939 różne funkcje, m. in. adiutanta, d-cy kompanii, a w latach 1938-1939 d-ca Dywizyjnego Kursu dla Podoficerów Nadterminowych 20 DP przy 78 pp w Baranowiczach. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  d-cy kompanii 78 pp w składzie 20 DP. Walczył na szlaku bojowym 78 pp, a od 18 IX 1939 dowodził 20 kompanią CKM plot. w składzie 116 pprez. Walczył na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Decyzją MON z 5 2007 pośmiertnie awansowany do stopnia mjr-a piech.
    Odznaczony: BKZ
    Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 14 III 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003;

     
    Iliński Bogdan Józef
    [1912-?], inż., ppor. rez. art.[1937]
    Ur. 20 XI 1912/03 XII 1912/w m. Kostaniec na Wołyniu, syn Włodzimierza -0 Ignacego i Stanisławy z Hulewiczów. Absolwent szkoły średniej. Ukończył wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. W okresie od 18 IX 1935 do 28 VI 1936 w 1 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki i ćwiczenia odbywał w 1 dak w Warszawie. Awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa II. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 3 baterii 1 dak w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Po zakończeniu kampanii wrześniowej w niewoli niemieckiej. Po wojnie pozostał na emigracji. Mieszkał we Francji. Zmarł 11 IV 1983 w Paryżu.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939; P. Zarzycki. 1 dywizjon artylerii konnej. Pruszków 1999

     
    Illg Karol Zygmunt
    [1895- 1957], mjr sł. st. piech.[1937]
    Ur. 18 X 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1918-1920 w szeregach 1 pp Leg. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 1 pp Leg. w Wilnie, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 17 XII 1924 z starszeństwem, od 15 VIII 1924.Przeniesiony w 1932 z 1 pp Leg. do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko pomocnika dyrektora nauk. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 19 III 1937. W latach 1937-1939 I oficer sztabu Komendy Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 55 batalionu asystencyjnego przydzielonego do Grupy Fortecznej 23 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 23 DP. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przebywał w oflagu II D w Arnswalde, potem w oflagu II C w Woldenbergu. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał z rodziną w Warszawie-Rembertowie.
    Zmarł 31 I 1957 w Warszawie.
    Odznaczony: SKZ
    Żona: Jadwig. Miał córkę Danutę.
    Dz. Pers. nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.
     
     
    Iłłakowicz Adam
    [1909-1983], por. rez. kaw.[1938]
    Ur. 13 IX 1909. Syn Witolda – Mariana i Haliny z Kleniewskich. Absolwent szkoły średniej. W okresie Od 25 VII 1927 do 25 IV 1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 24 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 1 psk w Garwolinie. Ewidencyjnie podlegał PKU Puławy. Po ukończeniu służby wojskowej studiował na Wydziale Rolnym SGGW w Warszawie uzyskując w 1934 dyplom inż. rolnika. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany 1 I 1938 do stopnia por. rez. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 szwadronie zmotoryzowanym 1 Pułku Strzelców Konnych Zmotoryzowanym. Podczas walk 18 IX 1939 zostaje ranny.
    Po wojnie w kraju. Zmarł w 15 VIII1983
    Żona Zofia Małgorzata Daszewska /1911-1986/
    St. Radomski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Inglot Stanisław
    [1897-?], mjr sł. st. piech.[1938]
    Ur. 23 II 1897. Ukończył gimnazjum. Uczestnik I wojny światowej. Walczył na froncie m. in. włoskim w szeregach armii austriackiej. Ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy. Mianowany chor. rez. piech. Od XI 1918 w WP. Przyjęty do służby w WP w stopniu chor. z armii austriackiej. Mianowany ppor. sł. st. piech. WP 15 XII 1918. Służył m. in. w 18 pp, w którego szeregach bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. i zatwierdzony w tym stopniu por. z dniem 1 IV 192o. W 1923 odkomenderowany do DOK IV w Łodzi.., po czym od 1924 ponownie w 18 pp. Po 1925 przeniesiony z 18 pp do 17 pp w Rzeszowie. Z dniem 20 IX 1928 skierowany n 3 miesięcznym kursie w CSS, gdzie przebywał do 20 XII 1928. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1931. Służył nadal w 17 pp, gdzie dowodził m. in. kompanią. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu mianowany 19 III 1938 mjr sł. st. piech. W okresie 1938-1939 był d-cą II batalionu 17 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu zmobilizowanego przez 17 pp w Rzeszowie dla 165 pp rez. w składzie 36 DP Rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 165 pp rez.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 2 z 15 I 1921; Dz. Pers. Nr 76 z 22 VII 1925; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Insler Józef Jerzy
    [1910-?], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 11 VII 1910. Ukończył gimnazjum. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową w 1 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 17 pp w Rzeszowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 17 pp w Rzeszowie, potem do 16 pp w Tarnowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Tarnów. Zmobilizowany w VIII 1939 bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku II adiutanta 16 pp w składzie 6 DP. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 16 pp. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał w Nowej Soli, gdzie był aktywnym działaczem sportowym.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Rostkowski. Rozkaz – Zapomnieć. Tarnów 2008;

     
    Inwalski Franciszek
    [1900-1978], kpt. sł. st. art. [1939]
    Ur. 28 II 1900. Od 1923 służył w WP jako podoficer zawodowy. Ukończył Szkołę Podoficerską dla Podoficerów Zawodowych Piechoty w Chełmnie. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu do 12 pal w Złoczowie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 12 pal pełnił różne funkcje. W latach 1938-1939 oficer zwiadowczy i dywizjonu 12 pal. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii i dywizjonu 12 pal w składzie 12 DP. Brał udział w walkach pod Iłżą potem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Po wojnie w 1945 jego losy n/n.
    Zmarł w 1978.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 13 z dnia 15 VIII 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 12 Kresowy Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998

     
    Irzyłowski Leszek Edward
    [1908-1940], por. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 1 VI 1908 w Solikamsku /Rosja/, syn Wacława i Apolonii z Matyjaszkiewiczów. Ukończył szkołę średnią. W okresie 1930-1931 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w plutonie szkolnym kawalerii. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 4 psk w Płocku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. w latach 1938-1939 dowódca 1 szwadronu 4 psk. Latem 1939 przeniesiony z 4 psk do Nowogródzkiej Brygady Kawalerii w składzie, której bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy szwadronu kolarzy. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym brygady, walczył na Lubelszczyźnie. W czasie walk pod Samborem z Sowietami do stał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 w Charkowie przez funkcj. NKWD. 
    Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003;

     
    Iskierko Mieczysław Stanisław
    [1905-?], kpt. sł. st. art.[1937]
    Ur. 19 XII 1905 w Warszawie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 2 pap Leg. w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Z dniem 1 II 1930 odkomenderowany z 2 pap Leg. na 4 i pół miesięczny kurs unitarny w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W XII 1932 przeniesiony z 2 pal Leg.  do I Okręgowego Urzędu WF i PW w Warszawie  na stanowisko k-dta ośrodka WF. W XII 1934 przeniesiony z I Okręgowego Urzędu WF i PW do 5 daplot. w Krakowie na stanowisko d-cy baterii. Skierowany z 5 daplot. na kurs samochodowy przy 1 paplot. w Warszawie, gdzie przebywał w okresie 16 IX 16 XI 1935. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W 1938 przeniesiony z 5 daplot. do Szkoły Podchorążych Artylerii Przeciwlotniczej w Trauguttowie, gdzie do wiosny 1939 był d-cą 5 baterii ćwiczebnej, potem 3 baterii podchorążych rezerwy artylerii plot. w kampanii wrześniowej 1939 dowodził 117 baterią w 103 dywizjonie półstałym art. plot 75 mm z zadaniem osłony Warszawy na odcinku „Warszawa-Wschód”. 9 IX 1939 wobec braku możliwości prowadzenia dalszej walki po zniszczeniu sprzętu z częścią baterii wycofał się na Lubelszczyznę, gdzie dowodził kompanią w I batalionie złożonym z artylerzystów w składzie 179 pp rez. 50 DP Rez.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Dz. Pers. Nr 1 21 I 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Rocznik oficerski 1928,1932;Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina w 1939. W-wa 1985;

     
    Iwanicki Antoni
    [1895-?], kpt. sł. st. sam.[1938]/br. panc./
    Ur. 10 VI 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 19191-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 19191 służył w VIII dyonie samochodowym w Bydgoszczy, potem w I dywizjonie samochodowym w Warszawie.  Przeniesiony w 1930 z 1 dywizjonu samochodowego do 3 dywizjonu samochodowego, skąd zostaje w 1931 przeniesiony do grupy pancerno-motorowej w Modlinie, potem, w 3 pułku pancernym. W 1934 przydzielony do 3 batalionu pancernego. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. Był m. in.  z-ca kierownika warsztatów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pontonowego w batalionie saperów przydzielonego do Warszawskiej brygady Pancerno-Motorowej.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W/. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-motorowej w 1939. W-wa 1988.

     
    Iwaniec Antoni
    [1912-?], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 17 V 1912. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 i 1938 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 kompanii CKM I batalionu 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył z Niemcami pod Iłżą. Podczas walk 10 IX 1939 zostaje ranny.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-19339. Kraków 2003;

     
    Iwanowski Jan
    [1912-1940], por. sł. st. art.[1939]
    Ur. 5 XI 1912. Absolwent gimnazjum. W latach 1932-1933 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 12 pal w Złoczowie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 7 baterii III dywizjonu 12 pal. Awansowany do stopnia por. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego III dywizjonu, potem d-ca 7 baterii III dywizjonu 12 pal w składzie 12 DP. Walczył m. in. na Kielecczyźnie. Po wydostaniu się z okrążenia z grupą oficerów i żołnierzy przebijał się w kierunku Złoczowa. Ujęty przez sowieckie funkcj. NKWD został zamordowany wiosną 1940
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 12 Kresowy Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998.

     
    Iwanowski Jerzy
    [1907-2008], por. rez. kaw. [1937], w PSZ rtm [1944]mjr [1947], płk w st. sp.
    Ur. 01 III 1907 w Lebiodce. Absolwent gimnazjum im. T. Reytana w Warszawie. Ukończył w 1936 wyższe studia w SGGW w Warszawie, uzyskując dyplom inżyniera. W okresie od 16 VIII 1930 do 30 VI 1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 p. uł. w Augustowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 1 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa II. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. kaw. 1 I 1937. W latach 1936-1939 pracował w Państwowych Zakładach Chowu Koni w Bogusławicach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w szwadronie CKM 1 p. uł. Podczas walk 13 IX 1939 w rejonie m. Mień zostaje ranny. Unika niewoli. Jesienią 1939 przedostaje się do Francji, gdzie służy w PSZ, a po klęsce Francji w Vi 1940 ewakuuje się do Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia por., potem 1 IX 1944 do stopnia rtm. Służył w 10 psk na stanowisku d-cy szwadronu dowodzenia w składzie 1 DPanc. gen. St. Maczka. Walczył we Francji, Holandii. W 1945 otrzymał zadanie odzyskania zrabowanych przez Niemców koni pełnej krwi. Udało mu się odzyskać około 200 koni. Zdemobilizowany w 1947 w stopniu mjr-a. Po demobilizacji wyjechał do Afryki Południowej, gdzie zajmował się hodowlą koni oraz założył szkołę jeździecką. Później mieszkał we Francji. W 1989 uczestniczył w zjeździe kawalerzystów w Grudziądzu. w 2004 odznaczony KOOOP. Awansowany do stopnia płk-a w st. sp. Po 2006 powrócił na stałe do kraju. Zmarł w kraju 28 V 2008.
    Odznaczony: KW, KKOOP
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Iwaszkiewicz Ignacy Jan
    [1896-?], kpt. sł. st. piech./adm./[1933]
    Ur. 13 I 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI1919. Długoletni oficer 11 pp w Tarnowskich Górach, gdzie pełnił różne funkcje. W okresie od 15 III 1928 do 15 VIII 1928 przebywał na kursie specjalizacji w Batalionie Szkolnym Saperów w Modlinie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1933. Następnie d-ca kompanii, potem po 1937 d-ca 2 kompanii „Radzionków” w 56 Batalionie Obrony Narodowej „Tarnowskie Góry” We Ix 1939 d-ca 2 kompanii I batalionu /56 BON „Tarnowskie Góry” w składzie 203 pp rez. 55 DP Rez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 203 pp rez. w składzie Armii „Kraków” od Śląska na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Iwaszkiewicz Wacław
    [1894-1940], ppłk sł. st. piech.[1939],pośm. płk [2007]
    Ur. 2 XII 1894 w Wilnie, syn Jana i Marii z Leszczewskich. Ukończył gimnazjum w Wilnie. W okresie nauki był członkiem tajnych polskich kółek samokształceniowych i Wileńskiej Szkoły Wojskowej. Po wybuchu I wojny światowej w VIII 1914 powołany do służby w armii rosyjskiej, gdzie służył do 1917 . Ukończył szkołę oficerską piechoty. Brał udział w walkach na froncie zachodnim. Od jesieni 1917 służył w pułku strzelców polskich w I Korpusie Polskim w Rosji. Po rozwiązaniu I KP w VI 1918 podejmuje działalność niepodległościową w POW na terenie Wilna. W WP od 1919w41 pp, w którego szeregach bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył na froncie litewsko-białoruskim pod Mińskiem, potem w wyprawie kijowskiej oraz w walkach odwrotowych. Awansowany do stopnia por. w 1920. Zatwierdzony w tym stopniu w I 1922. W 1923 zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Nadal służy w 41 pp, gdzie pełni różne funkcje, m. in. d-ca kompanii. W latach 1924-1925 odkomenderowany z 41 pp do sztabu Komendy Obszaru Warownego Wilno. Jednocześnie studiował na Wydziale Prawa USB w Wilnie. W końcu 1925 powraca do macierzystego 41 pp. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 10928. W IV 1928 przeniesiony z 41 pp do 17 pp w Rzeszowie na stanowisko oficera sztabu pułku. Odbywa w pułku staż dowodzenia batalionem, a następnie do XI 1932 dowodzi batalionem. W XI 1932 przeniesiony z 17 pp do 13 pp w Pułtusku na stanowisko kwatermistrza. Przesunięty z stanowiska kwatermistrza na stanowisko d-cy III batalionu w 13 pp, którym dowodził do wiosny 1939. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 19 III 1939. Wiosną 1939 przeniesiony z 13 pp do 3 psp na stanowisko d-cy III batalionu stacjonującego w Boguminie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi III batalionem 3 psp w składzie 21 DPGór. Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 3 psp od Bogumina na Lubelszczyznę. Od 7 IX 1939 3 psp tworzył oddzielne zgrupowanie i działał poza swoją macierzystą dywizją i 20 IX 1939 toczył walki w rejonie Ulowa na Lubelszczyźnie. Dowodzony przez ppłk W. I. batalion 19 IX 1939 został przydzielony do 55 DP Rez. W czasie przebijania się w kierunku wschodnim po 20 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim.
    Postanowieniem z prezydenta RP 5 X 2007 mianowany pośm. płk piech.
    Odznaczony: VM, KW 4X, ZKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
    Dz. Pers. Nr 1 z 26 I 1922; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Moś. 3 Pułk Strzelców Podhalańskich. Pruszków 1992; W. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 2000;

     
    Izbicki Zygmunt
    [1894-?], kpt. sł. st. art.[1939]
    Ur. 30 X 1894. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od 15 VIII 1920 do 15 II 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Po ukończeniu szkoły przydzielony w stopniu podch. art. do 8 dac. Dekretem L. 3330 z dniem 1 VI 1921 mianowany ppor. sł. st. art., a po weryfikacji ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 III 1921. Przeniesiony w 1923 z 8 dac do 1 pac. Awansowany do stopnia por. 1 III 1923. W XII 1929 przeniesiony z 1 pac w Modlinie do 2 pac w  Chełmie, gdzie pełni różne funkcje. W latach 1937-1939 oficer Placu Chełm. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. Podczas mobilizacji przydzielony do mobilizowanego przez 2 pac – 3 dac, gdzie objął funkcję d-cy 2 baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii armat 105 mm 3 dac przydzielonego do 3 DP Leg. Walczył w rejonie Puław. W dniach 8 IX 1939-12 IX 1939 3 dac podlegał dowództwu Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej, potem od 12 IX 1939 dowództwu 39 DP Rez. Walczy na Lubelszczyźnie. Podczas walk 20 IX 1939 w rejonie Siennicy Królewskiej dostał się do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w latach 1939-1945.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1921-1921/. Pruszków; Dz. Pers. Nr 39 z 29 X 1921; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 2 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1999.

     
    Izdebski Karol
    [1900-1939], ppor. rez. piech.[1925]
    Ur. 1 I 1900. Absolwent kursu szkoły podchorążych. Mianowany ppor. rez. łącz. z starszeństwem od 1 VII 1925 z przydziałem do pułku radiotelegraficznego. Ewidencyjnie podlegał PKU Gdynia, gdzie mieszkał i pracował. W latach trzydziestych przeniesiony do 73 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 73 pp w składzie 23 dP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym, pułku. Poległ 20 IX 1939 w m. Płaszczówka. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lubelskim.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Izdebski Stanisław Jan
    [1906-?], mgr ppor. rez. art. [1931]
    Ur. 14 XII 1906. Ukończył gimnazjum. W latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po dobyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 pan w Górze Kalwarii. Ewidencyjnie podlegał PKU Bielsko. Po odbyciu służby wojskowej ukończył wyższe studia uzyskując tytuł mgr-a. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kolumny amunicyjnej 1 pal w składzie 1 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 1 pal Leg. nad Narwią i Bugiem, potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1995.

     
    Izdebski Stefan Longin
    [1897-+?], ppłk dypl. sł. st. art.[1939]
    Ur. 15 III 1897. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik i wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 19191 służył w 1 pap w Wilnie, gdzie pełnił różne funkcje. Ukończył kurs dla młodszych oficerów artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1927. Przeniesiony w 1927 z 1 pap macierzyście do Kadry Oficerów Artylerii z jednoczesnym przydziałem do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. W 1930 zakwalifikowany na studia w WSWoj. Z dniem 5 I 193o skierowany z Szkoły Strzelań Artylerii Toruniu na praktyki do 8 pac i w 39 pp. W latach 1930-1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. art. został przydzielony z dniem 1 XI 1932 do 6 pac we Lwowie, gdzie pełni różne funkcje. W 1933 przeniesiony z 6 pac do składu osobowego Inspektora Armii gen. dyw. J. Rómmla. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st. art. 1 UI 1934. W 1934 przeniesiony ze składu osobowego Inspektora Armii gen. J. Rómmla do WSWoj. w Warszawie na stanowisko wykładowcy. W latach 1938-1939 dowodził III dywizjonem 8 pal w Płocku. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu 12 DP. Po rozproszeniu dywizji przebijał się z grupą oficerów w kierunku Lwowa. Ujęty przez Sowietów więziony w łagrze. Od IX 1941 służba w Armii Polskiej w ZSRR z przydziałem na stanowisko d-cy artylerii dywizyjnej 5 DP. Ewakuowany z Rosji do Iranu potem na Bliski Wschód. Następnie służba w I KP w Wlk. Brytanii. Po wojnie osiadł na stałe w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: KN,KW3x, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn 1973

     
    Iznoskoff Mikołaj
    [1895-+?], mjr dypl. sł. st. kaw. [1934]/zmarł w Niemczech/
    Ur. 7 VII 1895. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył w szeregach 18 p. uł. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony z 18 p. uł. do PKU Dubno z przydziałem na stanowisko oficera ewidencyjnego w Oddziale Ewidencji Dubno, skąd został w 1924 przeniesiony do sztabu 15 Brygady Kawalerii. W latach 1927-1929 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany 1 I 1928 do stopnia rtm-a sł. st. kaw. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu rtm. SG sł. st. kaw. został przydzielony w VIII 1929 na stanowisko oficera sztabu w 17 Brygady Kawalerii. W 1932 przeniesiony z sztabu 17 brygady kawalerii do 2 psk w Hrubieszowie na stanowisko d-cy szwadronu. Awansowany 1 I 1934 do stopnia mjr-a dypl. sł. st. kaw. W 1934 przeniesiony z 2 psk do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. po 1936 przeniesiony z CWKaw. w Grudziądzu do 3 p. uł. w Tarnowskich Górach na stanowisko I z-cy d-cy pułku/dublera/.W latach 1938-1939 I z-ca d-cy 3 p. uł. .W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa Oddziału II w sztabie GO „Śląsk” , jednocześnie z-ca szefa sztabu. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym GO „Śląsk” od Śląska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji Polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na emigracji. Mieszkał w Niemczech Zachodnich, gdzie zmarł w końcu lat czterdziestych.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 25 z 312 X 1927; Rocznik oficerski 1924; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; rocznik oficerów kawalerii 1930; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20906; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.




    Jabłoński Jan
    [1908-?], kadet, por. sł. st. łącz. [1934], w PSZ kpt.
    Ur. 19 I 1908 w Błaszkach k. Sieradza. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie, potem w okresie 1931-1932 na kursie aplikacyjnym. Promowany 15 VIII 1932 do stopnia ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1931 z przydziałem do 7 batalionu telegraficznego w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po 1935 przeniesiony do kadry 8 batalionu telegraficznego w Toruniu. W latach 1937-1939 d-c plutonu telefonicznego w kompanii łączności 22 DP w Przemyślu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności w 22 kompanii łączności 22 DPGór. Walczył na szlaku bojowym kompanii. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód, gdzie służył w PSZ. Przeszkolony na kursie dla oficerów lotnictwa został przydzielony do korpusu oficerów lotnictwa.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Jabłoński Jerzy
    [1911-1939], kadet, por. sł. st. art. [1937]
    Ur. 07 IX 1911. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 5 pac w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 d-ca plutonu artylerii 1 kompanii w Baonie Fortecznym KOP „Sarny”.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933.

     
    Jabłoński Konstanty Józef
    [1904-?], por. sł. st. piech. [1934]
    Ur. 16 X 1904. Uczęszczał do gimnazjum. W okresie 1927-1928 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie n kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 13 pp w Pułtusku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po 1935 przeniesiony z 13 pp do 73 pp w Katowicach, gdzie w latach 1938-1939 był p. o., potem d-cą 3 kompanii CKM w III batalionie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM III batalionu 73 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Jabłoński Mikołaj
    [1906-1939], kpt. sł. st. piech.[1938], pośm. mjr [2007]
    Ur. 3 IX 1906 w Trzyciążu, syn Ignacego i Natalii z Filipowiczów. Absolwent szkoły średniej. W latach 1926-1927 w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 77 pp w Lidzie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Po 1935 przeniesiony z 77 pp do 1 pp Leg. w Wilnie. Po ukończeniu kursu dla dowódców kompanii mianowany d-ca 9 kompanii w III batalionie 1 pp Leg. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 kompanii III batalionu 1 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Uczestniczy w walkach z Niemcami nad Narwią i Bugiem, potem n Lubelszczyźnie, gdzie po reorganizacji 1 DP Leg. dowodzi 2 kompanią I batalionu 1 pp leg. Podczas walk 23 IX 1939 w rejonie Antoniówki zostaje ranny i umieszczony w szpitalu. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim.
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany majorem piech.
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006. Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Jabłoński Stanisław Tomasz
    [1904-1939], ppor. rez., mgr [1932]
    Ur. 22 XI 1904. Absolwent gimnazjum. Ukończył studia wyższe uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w okresie 1929-1930 w szkolnej kompanii łączności w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 4 psp w Cieszynie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 3 psp. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku     d-cy 2 plutonu 5 kompanii II batalionu 12 pp w składzie 6 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 12 pp. Poległ w walce 19 IX 1939 w m. Paary na Lubelszczyźnie. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003; Rocznik oficerski rezerw 1934; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Jabłoński Tadeusz Jan
    [1904-?], kadet, kpt. sł. st. art.[1936]
    Ur. 6 VI 1904 w Warszawie. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15VIII 1926 z przydziałem do 3 pap w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. W 3 pap/pal pełnił różne funkcje. Do stopni kpt. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony do Baonu Fortecznego KOP „Sarny”, gdzie był d-cą plutonu art. w 2 kompanii fortecznej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy batalionu fortecznego KOP „Osowiec” na odcinku „Wizna”, potem do 20 IX 1939 bronił ufortyfikowanej linii rzeki Słucz, potem d-ca artylerii w Go „Grodno”, a po jej rozwiązaniu d-ca baterii haubic 10 mm w 5 dywizjonie 20 pal przy 182 pprez. w składzie SGO „Polesie”, brał udziałowe walce z sowietami 28 IX 1939 pod Szackiem, potem, pod 5 X 1939 pod Kockiem. Po kapitulacji od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;

     
    Jabłoński Wacław
    [1903-1980], ks. kapelan[1938], w ZWZ/AK ps. „Wilk”, mjr/ppłk
    Ur. 14 IV 1903 w m. Zagorzyce pow. Sandomierz. Ukończył Seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana. W latach 1927-1933 był proboszczem parafii Oszczów. Mianowany kapelanem 1 II 1938. Od 11 V 1938 był kapelanem 5 Okręgowego Szpitala w Krakowie., a od 7 VII 1939 kapelanem garnizonu Ostrów Wlk. Przydzielony 23 VIII 1939 na p. o. proboszcza 55 DP Rez. W kampanii wrześniowej 1939 przeszedł z 55 DP Rez. cały bojowy od Śląska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji 20 IX 1939 znalazł się w niewoli niemieckiej. Początkowo osadzony w przejściowym obozie jenieckim w Rudniku nad Sanem, potem w szpitalu jenieckim w Krakowie i Dąbie, gdzie przeszedł operacje, po której został jako inwalida zwolniony z niewoli 30 III 1940. Od Xi 1940 działa w konspiracji ZWZ/AK na terenie Inspektoratu ZWZ/AK Miechów krypt. „Maria”. Początkowo kapelan Obwodu ZWZ/AK Olkusz, był naczelnym kapelanem Inspektoratu i 106 DP AK. Jednocześnie był proboszczem parafii Zadroże. Po wojnie był duszpasterzem na Śląsku. Awansowany w 1964 do stopnia ppłk-a
    Zmarł 6 V 1980
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Kapelani wrześniowi/red. W. J. Wysoki. W-wa 2001; B. M. Nieczuja-Ostrowski. Inspektorat AK „Maria” w walce. 1995; tenże: Rzeczpospolita Partyzancka. W-wa 1991.

     
    Jabłoński Zbigniew Józef
    [1906-?], por. rez. piech.[1937]
    Ur. 08 III 1906. Absolwent szkoły średniej. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 70 pp w Pleszewie. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany 1 I 1937 o stopnia por. rez.. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 201 pp rez. w składzie 55 DPRez. Walczył na szlaku bojowym pułku. Podczas walk 20 IX 1939 zostaje ranny.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Jachałkowski Wacław
    [1909-1940], ppor. sł. st. kaw.[1937], pośm. por.[2007]
    Ur. 25 VIII 1909 w Puławach, syn Jana i Balbiny z Maresów. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IV 1937 /promocja opóźniona/z przydziałem do 1 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu w 1 szwadronie 19 p. uł. i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestnik walk na szlaku bojowym 19 p. uł. Walczył na Lubelszczyźnie. w nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Decyzją MON z  X 2007 mianowany por. kaw.
    Uwaga; w wielu publikacjach podaje się błędnie jego nazwisko jako Jahołkowski Wacław.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 193-1939. Kraków 2003; Zarys dziejów Szkół Kawalerii Polskiej. Roczniki SPK. Londyn; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Jachymek Zenon Józef
    [1912-1986], oficer rez. piech. WP, ppor. [1938], w ZWZ/AK, por. [1943], ROAK/DSZ/WiN, kpt. [1 VI 1945], ps. „Sławek”, „Waldemar”, „Wallenrod”, „Wiktor” vel Zygmund Nowosad
    Kmdt Rejonu VII w Obwodzie AK Tomaszów Lub. III 1943-1945. Okręg Lublin AK.
    Ur. 09 XII 1912 w Komarowie pow. Tomaszów Lub., w rodzinie chłopskiej. Syn Jana i Katarzyny. Uczęszczał do gimnazjum w Tomaszowie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 studiował weterynarię we Lwowie. W latach 1935-1936 odbył służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty przy III Baonie 9 pp Leg. w Tomaszowie Lub. Następnie w okresie 1936-1938 kontynuuje studia. Po odbytych w 1937 ćwiczeniach awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 i przydziałem mobilizacyjnym do 9 pp Leg. w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. Latem 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 9 pp Leg., w którego szeregach odbył kampanię wrześniową 1939. Początkowo d-ca plutonu, potem d-ca 3 kompanii III baonu. Walczył z wrogiem pod Iłżą i Starachowicami, potem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i powraca do rodzinnej wsi. Podczas okupacji niemieckiej już od jesieni 1939 czynny w konspiracji. Współorganizator zrębów SZP/ZWZ na terenie Komarowa. Początkowo z-ca d-cy potem d-ca placówki ZWZ Komarów. Na przełomie 1940/1941 mianowany d-cą oddziałów szturmowych i dywersji bojowej w obwodzie tomaszowskim ZWZ. Dowodził w wielu akcjach i walkach z Niemcami i UPA. W XII 1942 jako jeden z pierwszych uderzył na zasiedlone przez kolonistów niemieckich osadę Komarów, wieś Komarów i Wolicę Śniatycką. Awansowany do stopnia por. rez. piech. 11 XI 1943. Wiosną 1944 był pomysłodawcą i dowódcą tzw. odcinków, przeciwukraińskich, które skoncentrowały zasadnicze siły obwodu w celu powstrzymania naporu nacjonalistów ukraińskich na wsie zamieszkałe przez ludność polską. 2 VI 1944 dowodził wielką akcją odwetową przeciwko UPA pod Dąbrową, Rzeczycą i Ulhówkiem, która na wiele tygodni powstrzymała marsz UPA na zachód. Był jednym z najzdolniejszych dowódców partyzanckich, o dużym autorytecie wśród żołnierzy i zasłużonej sławie u ludności cywilnej. Oficer o dużej samodzielności w działaniu. Łatwo zjednał sobie swoich podkomendnych. Nie lubił drylu wojskowego. Nie podejmował działań nie przygotowanych. Po wejściu A. Cz. na teren obwodu był poszukiwany usilnie przez NKWD i UB. Ukrywał się na posterunkach milicji, których załogi składały się wówczas z dużej części b. żołnierzy AK i BCh. Po rozwiązaniu w I 1945 AK nadal czynny w konspiracji antykomunistycznej ROAK. W V 1945 przeniesiony do Obwodu Hrubieszów DSZ/WiN, gdzie od VI 1945 do XII 1945 pełnił funkcję z-cy k-dta obwodu. Awansowany rozkazem Nr 319 z 1 VI 1945 Delegata DSZ na Kraj do stopnia kpt. rez. art. W XII 1945 zorganizował kanał przerzutowy do Szwecji dla „spalonych” członków organizacji. Od końca 1945 przebywał osobiście w Szwecji skąd powraca do kraju w V 1946. Posługiwał się „legalną” legitymacją pracownika MBP w Sopocie wystawioną na nazwisko Zygmunt Nowosad. Wydany UB przez żonę jednego z kolegów. Zatrzymany przez funkcj. UB 21 IX 1946 we wsi Kosowo pow. Świecie. Więziony początkowe w areszcie PUBP Świecie, potem WUBP Bydgoszcz, skąd został przewieziony do więzienia WUBP w Lublinie. Aresztowany przez WPR Lublin. Przeszedł ciężkie śledztwo. Wyrokiem WSR Lublin z dnia 23 IX 1947, syg. akt Sr 857/47 został skazany na trzykrotną karę śmierci oraz utratę praw na zawsze. Na podstawie amnestii z 22 II 1947 karę śmierci zamieniono mu na karę 15 lat więzienia. Sadzony przez WSR Lublin w składzie: Ryszard Wiercioch – przewodniczący, Konrad Kamel i Tadeusz Kuligowski – ławnicy. Oskarżał prokurator Edward Patkiewicz. Bronił go adwokat Stefan Kobusiewicz. Więziony na Zamku Lubelskim i w CWK we Wronkach.
    Postanowieniem Sadu Wojewódzkiego w Lublinie z 20 VI 1956 na podstawie amnestii z 27 IV 1956 zmniejszono mu karę do lat 10 i zarządzono natychmiastowe zwolnienie z więzienia. Zwolniony z więzienia 23 VIII 1956. Po odzyskaniu wolności zamieszkał we Wrocławiu. Ukończył studia wyższe.
    Od 1965 poświęcił się dokumentowaniu działalności AK w Obwodzie Tomaszów Lub.
    Zmarł we Wrocławiu 06 III 1986. Pochowany 13 II 1986 na cmentarzu parafialnym w Komorowie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ z M.
    W dniu 9 IX 1993 wyrokiem SW w Lublinie został całkowicie zrehabilitowany.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; I. Caban. ZWZ-AK w Obwodzie Tomaszów Lubelski. Lublin 1997; Indeks represjonowanych w PRL z powodów politycznych. Kwestionariusz osoby represjonowanej nr : Lu/WSR/0049.

     
    Jacimirski Jerzy
    [1915-1939], ppor. rez. art.[1938]
    Ur. 04 IX 1915. Ukończył gimnazjum. W okresie od 18 IX 1935- 28 VI 1936 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 1 dak. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 1 dak.  Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 2 baterii 14 dak w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii.  Poległ w walce z wrogiem 14 IX 1939 w  rejonie m. Mień/Ząbki
    Z. Gnat – Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Jackowski Henryk
    [1908-1939], ppor. rez. pilot [obserwator]1934]
    Ur. 29 VIII 1908. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Lotnictwa. Awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. –obserwatora z starszeństwem od 1 I 1934. podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 8 kompanii złożonej z lotników w składzie III batalionu z Ośrodka Zapasowego „Różan” w składzie 180 pp rez. 50 DP Rez. Walczył pod Kockiem, gdzie poległ 3 X 1939.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Jackowski Stanisław
    [1895-?], kpt. sł. st. piech.[1930]
    Ur. 24 V 1895. Uczestnik i wojny świtowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 9 pp Leg. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 9 pp Leg. W 1927 przeniesiony z 9 pp Leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza., gdzie był d-cą plutonu, potem kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 193o. W 1930 przeniesiony z KOP do 8 pp Leg. na stanowisko d-cy kompanii. po 1935 przeniesiony na stanowisko referenta personalnego do WSWoj. w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kierownika kancelarii sztabu Armii „Modlin”, potem podczas walk na Lubelszczyźnie w Zgrupowaniu Armii Gen. E. Przedrzymirskiego. Po zakończeniu walk w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW2x,SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927 Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20006 T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1988.

     
    Jacuński Piotr Marian
    [1902-?], por. rez. piech.[1936]
    Ur. 01 VIII 1902. Służbę wojskową odbywał w batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez., piech. z starszeństwem od 1 IX 1931 z przydziałem do 84 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Brześć nad Bugiem. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. piech. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta II batalionu 182 pp rez. w składzie 60 DPRez. Walczył na Polesiu i Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

    Piotr Jacuński był mężem mojej babci Zofi z Fałkowskich Janiszewskiej - Jacuńskiej. Zmarł 10.01.1969 r. we Włodawie. Pochowany na cmentarzu parafialnym we Włodawie
    Zgodnie z wyciągiem z dokumentów PCK - urodzony 01.08.1902 r. w Bobrujsku, syn Lucjana i Marii.
    Wzięty do niewoli 06.10.1939r. pod Kockiem.
    Przekazany do Oflagu IIB / stan z 20.11.1939r./ numer jeńca 1207. Przeniesiony  /brak daty/ do Oflagu II D.
    Po powrocie z niewoli mieszkał i pracował w Powiatowej Radzie Narodowej w wydziale finansowym we Włodawie.
    inf. Danuta Rusecka


     
    Jacyna Tadeusz
    [1904-1939], kadet, kpt. sł. st. sap. [1939]
    Ur. 3 IX 1904 w Wyłkowyszkach na Litwie Kowieńskiej. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1925-1927 w Oficerskiej szkole Inżynierii w Warszawie. W okresie 1927-1928 odbywał kurs aplikacyjny w Szkole Podchorążych Saperów. Jednocześnie przydzielony do kadry Oficerów Korpusu Saperów. Promowany w 1928 na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VII 1927. Od 1928 służył w 9 p. saperów  przeformowanym w 1929 na 6 batalion saperów stacjonujący w Brześciu nad Bugiem..  Awansowany do stopnia por. sł. st. sap. 15 VIII 1929. W 6 bat. sap. pełnił funkcję m. in. d-cy plutonu, potem kompanii. W 1938 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko instruktora i wykładowcy służby saperskiej w Centralnej Szkole Podoficerskiej KOP w Osowcu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów kompanii przeciwpancernej 135 pp rez. w składzie 33 DP Rez. Podczas walk dostał się do niewoli sowieckiej. 26 IX 1939 został zamordowany wraz z grupą oficerów i podoficerów przez żołnierzy sowieckich w rejonie m. Mokrawy pow. Brześć nad Bugiem.                                           
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 21 z 15 VII 1927; Rocznik oficerski 1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Dz. Pers. nr 20 z 23 XII 1929; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998

     
    Jacyna – Onyszkiewicz Janusz Ludwik Zdzisław
    [1902-?], rtm. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 29 VI 1902. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Mianowany ppor. sł. st. kaw. w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 V 1921 służył w 26 p. uł., gdzie pełnił różne funkcje. Po 1926 przeniesiony do 8 p. uł. w Krakowie, a po 1934 do 5 p. uł. w Ostrołęce, gdzie pełnił m. i n. funkcję oficera administracyjno-materiałowego. Awansowany 19 III 1939 do stopnia rtm. sł. st. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu CKM zorganizowanego w Ośrodku Zapasowym Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył w składzie Podlaskiej brygady Kawalerii, potem w SGO „Polesie”. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony KW2x
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 J. Wróblewski. SGO „Polesie”. W-wa 1989.

     
    Jaczyński Władysław
    [1900-1939], rtm. rez. kaw. [1936]
    Ur. 10 VI 1900 w Marcinkowie- Bielicach, syn Kazimierza /1872-1935/ i Heleny Jarmułt-Mlickiej /1870-1945/. Brał udział w Powstaniu Wielkopolskim. Służył w 1 szwadronie 3 p. uł. Wielkopolskich. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 3 p. uł. Wielkopolskich przemianowanego potem na 17 p. uł.  Mianowany ppor. kaw. 1 XII 1920. Po wojnie przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 17 p. uł. w Lesznie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Po kolejnych ćwiczeniach ukończył kurs dla d-ców szwadronu, awansowany do stopnia rtm. kaw. 1 I 1936. Ewidencyjnie podlegał PKU Inowrocław. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  d-cy  szwadronu kolarzy 18 p. uł. Po przebiciu w rejon Warszawy przydzielony do grupy kawalerii mjr J. Jasiewicza Poległ 10 IX 1939 w rejonie Brzumina.
    Żonaty z Marią Czernicą. Syn Czesław/1929/
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – k. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Jadas Aleksander
    [1903- 1982], kpt. sł. st. art.[1937], w PSZ mjr
    Ur. 26 VIII 1903 w Dukli. Absolwent szkoły średniej. W latach 1922-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 12 pap w Złoczowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. Awansowany 1 VII 1927. W 1932 przeniesiony z 12 pal do 5 dywizjonu samochodowego w Krakowie. Przeniesiony w 1934 z 5 dywizjonu samochodowego do 1 pan, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1937. W latach 1937-1939 był d-cą 5 baterii 1 pan. W VIII 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy 2 baterii w 2 zmotoryzowanym dywizjonie artylerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku d-cy 2 baterii w 2 zmotoryzowanym dywizjonie artylerii w składzie Warszawskiej brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na szlaku brygady. Podczas walk pod Tomaszowem Lub. 19 IX 1939  został ciężko ranny.Za męstwo okazane na polu walki odznaczony został VM kl. 5. Przebywał w polowym szpitalu wojskowym. Od 20 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał n emigracji i służył w Polskich Siłach Zbrojnych. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. Po demobilizacji mieszkał w Wlk. Brytanii. Zmarł w Londynie 03 IV 1982. Pochowany w Columbarium przy kościele św. Andrzeja Boboli w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12157, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 98 z 2 X 1925; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej w 1939. W-wa 1988; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Najcięższej. W-wa 1991; K. Grodziska polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001.

     
    Jadownicki Marian Józef
    [1903-1940], rtm. sł. st. kaw.[1936], pośm. mjr [2007]
    Ur. 16 X 1903 w Niwce pow. będziński, syn Leonarda i Brygidy z Kobzińskich. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. Służył w 25 pp, potem w 37 pp i 7 pp Leg., potem w 2 dyonie taborów. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy – klasa kawalerii. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VII 1925 z przydziałem 26 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. Długoletni oficer 26 p. uł. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony z 26 p. uł. do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, gdzie był wykładowcą na Kursach Doskonalenia Oficerów i Podoficerów Zawodowych. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu 26 p. uł. zorganizowanego w Ośrodku Zapasowym Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Szwadronem dowodzi od 20 IX 1939 w składzie 7 p. uł., potem w Grupie Kawalerii ppłk-a sł. st. kaw. E. Wani. Podczas przebijania się w kierunku granicy z Węgrami dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr kaw.
    Odznaczony: KW, SKZ
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1925; Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Jaeschke Jan Emilian
    [1908-?], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 19 XII 1908. Absolwent gimnazjum. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 19281-930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 40 pp we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony z dniem 10 IX 1934 do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie był m. in. d-cą plutonu w 5 kompanii II baonu szkolnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii w zbiorczym batalionie 3 psp. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 3 psp. Po kapitulacji na Lubelszczyźnie znalazł się w niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. 30 I 1945 został ranny podczas walki sowieckich oddziałów z Niemcami w m. Deetz./Dziedzice/
    W II 1945 powraca do kraju.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Jagielski Franciszek
    [1906-?], por. rez. art.[1937]
    Ur. 14 X 1906. Ukończył szkołę średnia. Służbę wojskową odbywał w okresie VII 1928 do 20 IV 1929 w 9 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii w Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 7 pap. Awansowany do stopni ppor. rez. art. 1 I 1932 z przydziałem do 10 pal w Łodzi. Ewidencyjnie podlegał PKU Łódź. M. I. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany 1 I 1937 do stopnia por. rez. art. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy 2 dywizjonu artylerii zmotoryzowanej w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym brygady.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Jaglarz  Januariusz Witold
    [1908-+?], por. sł. st. piech. [1937]
    Ur. 19 IX 1908. Absolwent gimnazjum. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 11pp w Tarnowskich Górxh na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca  plutonu, potem adiutant d-cy IB batalionu 11 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii IV batalionu Fortecznego 11 pp w składzie Grupy Fortecznej Obszaru Warownego „Katowice”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym grupy od Śląska na Lubelszczyznę. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, gdzie służył w PSZ. W kampanii francuskiej bierze udział jako oficer w kompanii broni towarzyszącej w 3 P. Gren. 1 DGren.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał w Wadowicach gdzie zmarł.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; Jaśmin. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Jagodziński Apolinary
    [1889-1939], ppłk sł. st. żand.[1928]
    Ur. 5 VIII 1889. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii rosyjskiej. Od 1917 w Korpusie Polskim w Rosji. Do WP przyjęty z dniem 6 II 1919 i przydzielony został do Żandarmerii Polowej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia kpt. w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. żand. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 1 dyonie żandarmerii. W 1923 odkomenderowany z 1 dyonu żandarmerii do Departamentu I Piechoty MSWoj., gdzie pełnił funkcję kierownika referatu. W 1924 powraca do 1 dyonu żandarmerii i pełni funkcję z-cy dowódcy dyonu.  Przeniesiony wiosną 1927 z 1 dyonu żand. do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy Dywizjonu Żandarmerii KOP z siedzibą w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. żand. 1 I 1928. Kuponem dowodził do IX 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 kierował w okresie 17-20 IX 1939 ewakuacją rodzin oficerów i urzędników cywilnych Dowództwa KOP z Dawigródka do Pińska, potem kmdt Kwatery Głównej Grupy KOP gen. W. Orlika-Rückemana. Walczył z Sowietami pod Wytycznem. Zamordowany 1 x 1939 przez żołnierzy sowieckich w Lasach Włodawskich z grupą polskich oficerów.
    Odznaczony OP5, ZKZ.
    Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 18 z 18 II 1919; Dz. Pers. Nr 9 z 17 III 1927; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Pomorski. KOP w Obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1997

     
    Jakobsche Leopold Jakub
    [1909-?], por. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 15 VIII 1909.Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 51 pp w Brzeżanach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 dowodził 9 kompanią III batalionu 51 pp w składzie 12 DP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 kompanii III batalionu 51 pp w składzie 12 DP. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II B w Arnswalde, potem od V 1942 w oflagu II D w Gross- Born, a po ewakuacji w 1945 w X c w Lubece.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2003; L. Zachuta. 51 pp. Pruszków 1996.

     
    Jakóbczyk Piotr
    [1905-1939], ppor. rez. piech.[1931]
    Ur. 19 VI 1905. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Piechoty./ Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech.. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem do 6 psp w Samborze. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył pod Iłżą 8/9 IX 1939. poległ w walce  z Niemcami 11 IX 1939. Pochowany na cmentarzu wojennym w Tarnobrzegu.
    Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Jakóbiak Czesław Julian Franciszek
    [1897-1940], mjr sł. st. kaw. [1938]
    Ur. 16 II 1897. W WP od Xi 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 22 p. uł. Do stopnia rtm. awansowany 1 VII 1925. Przeniesiony z 22 p. uł. do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Przeniesiony w 1930 z Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu do 22 p. uł. na stanowisko d0cy szwadronu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st., kaw. 19 III 1938. w latach 19238-1939 był k-dtem Rejonu PW Konnego 22 DPGór. z siedzibą w Przemyślu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kawalerii dywizyjnej 22 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 22 DPGór. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Zamordowany na Ukrainie w 1940. Znajduje się w na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej.
    Odznaczony: KN, KW2x,
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Jakubiec Jan Franciszek
    [1904-?], ppor. rez. art.[1930]
    Ur. 16 VI 1904. Absolwent szkoły średniej. W latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 3o pap. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. 1 I 1930. Ewidencyjnie podlegał PKU Bielsko. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 65 pal rez. w składzie Grupy Fortecznej Obszaru Warownego „Katowice”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934;

     
    Jakubowicz Józef
    [1907-?], por. sł. st. br. panc.[1934], kpt.
    Ur. 7 VII 1907. Absolwent szkoły średniej. W latach 1928-1929 w Batalionie Szkolnym Szkoły Podchorążych w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1929-1931 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 26 pp w Gródku Jagiellońskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po 1935 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie, gdzie ukończył kurs aplikacyjny dla oficerów broni panc. Po ukończeniu kursu przydzielony do 3 batalionu pancernego. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii pancernej 3 bat. panc. w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w komp. pancernej w Grupie Artylerii „Dubno”.
    Odznaczony: BKZ
    Żył w 1973. Mieszkał w Warszawie. Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Jakubowski Antoni Marian
    [1916-1940], ppor. sł. st. art. [1938], pośm. por. [2007]
    Ur. 16 IV 1916 w Wiźnie, syn Antoniego i Heleny z de Ślesińskich. Uczęszczał do gimnazjum w Łomży, gdzie w 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1935-1936 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1938 z przydziałem do 2 pal w Kielcach. W latach 1938-1939 d-ca plutonu 2 baterii I dywizjonu 2 pal. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 baterii II dywizjonu 55 pal rez. w składzie 55 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD  w Lesie Katyńskim.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany por. art.
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Jakubowski Eustachy
    [1909-?], por. sł. st. art.[1935]
    Ur. 19 IX 1909. Ukończył szkołę średnią. W okresie 17 VIII 1929- 21 VI 1930 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Naukę kontynuuje w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu, gdzie przebywa w okresie 193o-1932. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. promowany 15 VIII 1932 z przydziałem do 21 pal w Bielsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1938-1939 pełnił funkcje adiutanta 21 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 21 pal w składzie 21 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: BKZ
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła  Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Jakubowski Franciszek
    [1895-+?], rtm. sł. st. kaw. [1924], od 1931 w st. sp.
    Ur. 20 XII 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 8 psk, skąd został przeniesiony w 10923 do 19 p. uł. Do stopnia rtm. awansowany 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Po 1925 przeniesiony z 19 p. u. do 24 p. u. w Kraśniku. W 193o odwołany z funkcji i przekazany do dyspozycji DOK II Lublin. Z dniem 31 I 1931 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I- Kadra oficerów kawalerii- grupa oficerów w stanie spoczynku. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku k-dta Kwatery Głównej Krakowskiej Brygady Kawalerii
    Odznaczony: KW
    Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Jakubowski Konrad Maria
    [1913-1995], por. sł. st. sap. inż. [1936], w ZWZ/AK kpt. ps. „Kapitan”
    Ur. 19 II 1913. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W okresie 1933-1934 przebywał na kursie aplikacyjnym. Promowany 15 VIII 1934 na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1933 z przydziałem do 6 batalionu saperów w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony po 1936 do 3 batalionu saperów w Wilnie, gdzie w latach 1937-1939 d-cą kompanii specjalnej i jednocześnie d-cą plutonu łączności. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii saperów z 1 baonu saperów w składzie 1 DP Leg. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 powrócił do Wilna, gdzie podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ/AK na terenie Okręgu Wilno. Dowodził grupą saperską K. O. ZWZ/AK Wilno. Aresztowany wiosną 1943 przez gestapo był więziony w hitlerowskich obozach koncentracyjnych. Po uwolnieniu z obozu w 1945 służył w PSZ na zachodzie, skąd później powrócił do kraju. Ukończył studia wyższe i pracował jako inżynier.
    Odznaczony: BKZ
    Zmarł w Warszawie 8 XII 1995. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934 R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Potocki. Między Dźwiną a Wilią. Wspomnienia żołnierza AK Ziemi Wileńskiej. W-wa 2008; J. Wołkonowski. Okręg Wileński ZWZ/AK 1939-1945. W-wa 1996

     
    Jakubowski Marian Wincenty
    [1912-1939], por. sł. st. piech. [1938]
    Ur. 27 III 1912. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1932 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 57 pp w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Przeniesiony w 1938 do KOP, gdzie był d-cą plutonu w 1 kompanii szkolnej w batalionie KOP „Czortków”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 163 pp /Baon KOP „Czortków”. Poległ w walce z Niemcami pod Szydłowcem 9 IX 1939. Pochowany na cmentarzu w Szydłowcu.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Jakubowski Tadeusz Józef Jan
    [1896-?], mjr sł. st. łącz.[1936]
    Ur. 15 X 1896. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 3 p. łączności. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łącz. 1 VII 1923. W 1924 służył w 1 p. łącz. Przeniesiony po 1925 do 7 Samodzielnego Baonu Łączności w Poznaniu. W 1931 mianowany kwatermistrzem w 7 baonie telegraficznym w Poznaniu. Przeniesiony z 7 batalionu telegraficznego na stanowisko oficera łączności w 14 DP w Poznaniu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. łącz. 1 I 1936. Przeniesiony z 14 dP do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy  , potem kierownik przedmiotu taktyki łączności. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności w GO gen. Skwarczyńskiego, potem od 12 IX 1939  na stanowisku d-cy łącz. w dowództwie „Armii” Lublin.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, ZKZ, SKZ
    Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerskie 1939. Kraków 2006

     
    Jakubowski Tytus Roman
    [1904-1967], por. sł. st. art.[1937], w PSZ kpt.
    Ur. 20 V 1904. Absolwent gimnazjum. W ltach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 III 1933 z przydziałem do 27 pal we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. Przeniesiony z 27 pal do 9 daplot w Brześciu nad Bugiem, gdzie w latach 1937-1939 dowodził 4 baterią. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 30 baterii art. plot. 40 mm przydzielonej do 30 DP, potem w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym brygady. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, potem w 1940 do Wlk. Brytanii, gdzie służył w 1 Dywizjo Pancernej. Brał udział w walkach w Normandii, Holandii i w Niemczech. Po wojnie w Wlk. Brytanii, potem wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Mieszkał i pracował w Chicago, gdzie zmarł 7 X 1967.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933 J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Jakubowski Wiktor
    [1901-?], rtm sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 6 XII 1901. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie 1922-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kw. 1 VII 1925 z przydziałem do 5 p. uł. w Ostrołęce na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany VII 1927. Długoletni oficer 5 p. uł. Ukończył w centrum Wyszkolenia Kawalerii kurs dla dowódców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1937. W latach 1937-1939    d-ca 2 szwadronu 5 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził szwadronem kawalerii KOP „Bystrzyca” w składzie pułku KOP ‘Sarny”.  Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 70 z VII 1925;Dz. Pers. Nr 77 z 24 VII 1925; Rocznik oficerski 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Jamka Czesław Jakub
    [1895-+?], mjr sł. st. piech. [1938]
    Ur. 12 VII 1895 w Piaskach Wielkich woj. krakowskie. Ukończył 7 klasowe gimnazjum z maturą.   Służbę wojskową odbywał od 1915 w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs dla oficerów rezerwy piechoty. Brał udział w walkach na froncie wschodnim i włoskim. Awansowany do stopnia ppor. piech. 1 VIII 1918. Był m. in. k-dtem dworca kolejowego w Sanoku. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 12 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 12 pp w Wadowicach, gdzie pełnił różne funkcje. W okresie od 7 I 1925- VI 1926 przebywał na 5 miesięcznym kursie doszkalania dla młodszych oficerów piechoty w Chełmnie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1930. Dowodził kompanią strzelecką w 12 pp. w 1933 ukończył w CW Piech. kurs unifikacyjny oraz kurs dla oficerów w zakresie broni maszynowej. Przeniesiony w 1933 z 12 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy kompanii Ckm w Baonie KOP „Kleck”. Awansowany 19 III 938 do stopnia mjr-a sł. st. piech. Od 2 VI 1938 do mobilizacji w 1939 z-ca d-cy Baonu KOP „Kleck” do mobilizacji. Podczas kampanii wrześniowej 1939 IX 1939 d-ca II batalionu w 1 pp KOP 1 BGór. Ranny w walkach z Niemcami 2 IX 1939 pod Wysoką k. Jordanowa. 
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: ZKZ, MN, SKZ,
    Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 5 z 18 I 1919;Dz. Pers. Nr 26 z 4 III 1925;Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001.

     
    Jamka Stanisław Franciszek
    [1895-1940], ppłk dypl. sł. st. łącz. [1937], pośm. płk[2007]
    Ur. 11 IV 1895 w Małopolscy, s. Józefa. Absolwent szkoły średniej z maturą. W latach 1914-1918 w Legionach Polskich, gdzie dosłużył się stopnia sierż. Od XI 1918 w WP. Dekretem Nr 202 z 3 I 1919 został mianowany ppor. sł. st. łącz. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany w 1912 do stopnia por. sł. st. łącz. Po wojnie zweryfikowany w stopniu w stopniu kpt. sł. st. łącz,. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 1 p. łącz. Odkomenderowany w 1923-1924 do Oddziału IV MSWoj. z przydziałem do sztabu Wojskowego Komisarza Łączności. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia mjr-a sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W latach X 1924-X 1926 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 X 1926 przydzielony do 1 p. łącz. na stanowisko d-cy II batalionu, a następnie przeniesiony do Oddziału IV Sztabu Głównego WP. Przeniesiony w 1929 z Oddziału IV Sztabu Głównego do 2 p. łącz. na stanowisko d-cy batalionu. Przeniesiony w 1930 z 2 p. łącz. do 3 pp Leg. w Jarosławiu. W 1932 przeniesiony z 3 pp Leg. do 10 DP w Łodzi na stanowisko szefa sztabu. Od XI 1935 d-ca 7 batalionu telegraficznego w Poznaniu. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. łącz. 19 III 1937. W 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy łączności w sztabie formowanego dowództwa Armii „Modlin”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności armii „Modlin”. Ciężko chory od 11 IX 1939 w szpitalu, z którym został ewakuowany na Wschód. W nieznanych okolicznościach po 17 IX 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Odznaczony: KN,OP5, KW3x
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie płk łącz.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 42 z 11 X 1926;Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; T. Jurga-W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Janaszek Zbigniew Aleksander
    [1913-1983], por. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 20 IX 1913. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 26 p. uł. w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W okresie 1938-1939 d-ca plutonu w 2 szwadronie  26 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 2 szwadronu 26 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym pułku. Podczas walk w rejonie Garwolina 15 IX 1939 zostaje ciężko ranny. Wzięty do niewoli przebywał początkowo w stalagu I A  k. Królewca, potem oflagu XII A  w Hadmarze, potem II D w Gross-Born, a po ewakuacji w 1945 w oflagu X A w  Sandbostel, potem w oflagu X C w Lubece. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 pozostał w Niemczech. Pracował w Obozie Wysiedleńców Polskich w Lubece, a od 1946 w Zarządzie Stadnin Polskich w Grabau k. Hamburga. W VIII 1947 wraz z końmi powraca do kraju. Początkowo pracował i m mieszkał w Kwidzynie, a w latach 1948-1950 pełnił funkcje specjalisty od spraw hodowli koni oraz   z-cy dyrektora w Państwowej Stadninie Ogierów w Sierakowie, skąd został przeniesiony w 1950 na analogiczne stanowisko do nowo utworzonej stadniny koni w Nowielicach pow. Trzebiatów. Zorganizował sekcję jeździecką. Od 1959 pracował jako specjalista i z-ca dyr. Państwowej Stadniny Ogierów Łobzie. Od 1968 był dyrektorem stadniny. Utworzył tu także sekcję jeździecką, której był trenerem. Od VII 1979 na emeryturze.
    Zmarł w Łobzie 13 IX 1983. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM kl. 5 /02 III 1972/
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Szkoła Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Janczak Józef Stanisław
    [1913-?], ppor. sł. st. piech. [1937]
    Ur. 28 II 1913. Absolwent gimnazjum im. Adama Asnyka w Kaliszu, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1935 przebywał w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie., potem w latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 83 pp w Kobryniu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii I batalionu 83 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy kompanii gospodarczej 183 pp rez. w składzie 60 DP Rez. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Po wojnie w kraju. Żył 9 IV 2005
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Janczewski Henryk
    [1905-?], ppor. rez. sap. inż. dr [1935]
    Ur. 4 V 1905. Absolwent gimnazjum, potem ukończył studia techniczne uzyskując dyplom inż. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. sap. z starszeństwem od 1 I 1935. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 16 spieszonej kompanii mostów kolejowych. Walczył na Lubelszczyźnie z Niemcami i Sowietami, gdzie jego kompania wchodziła w skład Grupy Kawalerii „Chełm”. Po kapitulacji grupy 2 X 1939 uniknął niewoli sowieckiej. Przedostał się potem do Warszawy.
    Po wojnie w kraju. Żył w 1982.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Janczykowski Stanisław Zbigniew
    [1913-?], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 13 XII 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1935 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii CKM I batalionu 11 pp. podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w 2 kompanii zmotoryzowanej 1 pułku strzelców pieszych zmot. w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988

     
    Janeczek Józef
    [1913-1939], ppor. rez. kaw.[1937]
    Ur. 14 VII 1913. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie od 19 IX 1934 do 15 VII 1935 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 19 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937 . Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie CKM 19 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Poległ 6 IX 1939 w walce z Niemcami w Brzezinach k. Łodzi.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991

     
    Jani Leopold Teofil
    [1900-?], legionista, członek POW, powstaniec śląski, oficer sł. st. piechoty WP, kpt. [1933], żołnierz ZWZ-AK, mjr [1942], ps. „Feliks”, „Karol”, „Teofil” vel Aleksander Matiuszyn.
    K-dt Inspektoratu Chodorów AK – Okręg Stanisławów AK.
    Ur. 20 XII 1900 w Warszawie. Syn Alojzego i Stanisławy z d. Markowska. Do 1915 uczeń gimnazjum w Częstochowie. 15 VII 1915 wstępuje ochotniczo do 4 pp. Leg. w którym służył do VIII 1916. Urlopowany z uwagi na wiek. W X 1916 powraca do Częstochowy, gdzie w I 1917 wstępuje do POW. Na terenie Częstochowy działa w POW do III 1918. W IV 1918 przedostaje się na teren Rosji i 17 V 1918 wstępuje do I Korpusu gen. Dowbór-Muśnickiego. Po demobilizacji Korpusu w VI 1918 powraca w lipcu t.r. do Warszawy. W IX 1918 skierowany przez POW do 4 DP gen. Żeligowskiego na Kubaniu. W dniu 8 XII 1918 w rejonie stacji Rozdzielnaja k/Odessy dostał się do niewoli wojsk atamana Semena Petlury, skąd wkrótce ucieka i powraca do kraju. Od VI 1919 służy zawodowo w I bat. 30 pp. WP. W szeregach 30 pp. brał w 1919-1920 udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Po wojnie w 1 VI 1921 wstępuje ochotniczo do I Batalionu Strzelców Śląskich i bierze udział w III Powstaniu Śląskim. W 1922 zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. piechoty ze starszeństwem 1 VII 1920. Od 15 VII 1921 pracuje w Wydziale II DO Gen. Łódź, o od 12 X 1921 służy w 30 pp. Strzelców Kaniowskich w Warszawie, skąd 13 II 1925 przeniesiono go do KOP, gdzie był młodszym oficerem kompanii i potem dowódcą kompanii w 10 baonie KOP „Krasne” stacjonującego w miasteczku Krasne n/Uszną pow. Mołodeczno woj. wileńskie. W 1931 służy w 23 pp. we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisku d-cy 3 kompanii w I baonie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piechoty 1 I 1933. Przeniesiony w 1939 do 75 pp. w Chorzowie z przydziałem do I bat. stacjonującego w Rybniku. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 2 kompanii I bat. 75 pp. w składzie Armii „Kraków”. Przeszedł szlak bojowy pułku walcząc z wrogiem od Rybnika aż pod Krasnobród na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji niemieckiej od V 1940 w konspiracji ZWZ na terenie Warszawy. Początkowo dowódca batalionu w Obwodzie ZWZ Warszawa –Mokotów. W XII 1941 przeniesiony do Okręgu ZWZ/AK Stanisławów w Obszarze Lwowskim. W XII 1941 objął stanowisko szefa I Wydziału Komendy Okręgu ZWZ/AK Stanisławów, które sprawował do VIII 1942. W wyniku dekonspiracji przeniesiony na stanowisko k-dta Inspektoratu Rejonowego AK Chodorów. Od około 15 XI 1942 pełni funkcję p.o. k-dta Okręgu AK Stanisławów. Aresztowany przez Gestapo 19 lub 21 XII 1942, więziony w więzieniu lwowskim, a następnie w obozach koncentracyjnych w Majdanku, Oświęcimiu, Sachsenhausen i Bergen – Belsen. Uwolniony z obozu 15 IV 1945 przez wojska brytyjskie. W dniu 28 IV1945 przybył do Francji i objął dowództwo polskiej kompanii wartowniczej przy armii amerykańskiej w Wersalu, które sprawował do VIII 1946. Dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; G. Mazur – J. Węgierski. Konspiracja Lwowska. 1939 – 1944. Słownik biograficzny. Katowice 1997r.,s.84-85; J. Przemsza – Zieliński, Księga wrześniowej chwały pułków śląskich. Katowice, t. 1, s.192,198,207,213; G. Mazur. Pokucie w latach drugiej wojny światowe, Kraków 1994,s.98-103.

     
    Jania Kazimierz
    [1898-+?], mjr sł. st. sap.[1936]
    Ur. 28 II 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 5 p. saperów. Do stopnia kpt. awansowany 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony z 5 p. sap. do sztabu 23 DP w Katowicach, skąd w 1931 został przeniesiony do 5 batalionu saperów w Krakowie. Do stopnia mjr-a awansowany 1 I 1936. Przeniesiony do rezerwy personalnej oficerów saperów przy Inspektorze Saperów. Jednocześnie skierowany do prac w grupie fortyfikacyjnej w Inspektoracie Armii w Wilnie gen. S. Dęba – Biernackiego. Po utworzeniu sztabu Armii „Prusy” w 1939 mianowany oficerem sztabu dowódcy saperów i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939, następnie w Grupie Frontu gen. S. Dęba – Biernackiego.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931;J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986
     
     
    Janicki Tadeusz Marian
    [1899-+?], kpt. sł. st. art.[1929]
    Ur. 1 X 1899. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty w Warszawie. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony do Korpusu oficerów artylerii służył w 1923 w 5 pap, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1929. W 1931 przeniesiony z 5 pal do 6 Okręgowego Urzędu WF i PW we Lwowie na stanowisko referenta. W latach późniejszych przeniesiony do 6 pac gdzie pełnił funkcję oficera zwiadowczego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii w Grupie Operacyjnej gen. J. Kraszewskiego. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej w niewoli niemieickiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem w II D w Gross Born.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: MN, SKZ 2x,
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Janik Alfred Wiktor
    [1899-1940], por. rez. [1919], dr med., pośm. kpt. [2007]
    Ur. 4 IV 1899 w Pljevlje w Bośni, syn Alfreda i Bożeny z Bażantów. Uczył się w szkole średniej. Uczestnik I wojny światowej. Po wojnie studiował medycynę. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920 jako lekarz baonu w 38 pp. Zweryfikowany w stopniu por. rez. sanit. z starszeństwem od 1 vI 1919. Po zakończeniu działań wojennych kontynuuje studia na Wydziale Lekarskim UJK we Lwowie uzyskując w 1924 dyplom lekarski. Specjalizował się w chirurgii. Mieszkał i pracował w Łodzi. Miał przydział do Kadry zapasowej 6 Szpitala Okręgowego w e Lwowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. I batalionu
    Odznaczony: KW
    Żonaty z Ireną z Budzynowskich. Miał syna Jerzego
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany kpt. rez.
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Janik Antoni Rudolf
    [1907-1940], por. sł. st. kaw.[1939], pośm. rtm. [2007]
    Ur. 24 III 1907 w Wielkich Drogach, syn Ludwika i Władysławy z Wojtasiewiczów. Uczęszczał do gimnazjum im. A. Asnyka w Kaliszu, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 4 psk na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w szwadronie CKM 4 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 4 szwadronie 4 psk w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na Lubelszczyźnie. W rejonie Sambora 28 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim.
    Żonaty z Marią z Gąsiorowskich.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy 1922-1938. Klasa kawalerii. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Janik Henryk
    [1914-?], ppor. rez. sap.[1937]
    Ur. 12 VII 1914. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. sap. z starszeństwem od 1 I 1937. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 2 kompanii przeprawowej dowodzonej przez kpt. St. Jaxsę-Rożena w składzie Warszawskiej brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym kompanii.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Janikowski Mieczysław Tadeusz
    [1912-?], ppor. rez. kaw.[1936]
    Ur. 13 II 1912. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 3 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 szwadro0nie 22 p. uł w składzie Kresowej Brygady Kawalerii, potem w Grupie Kawalerii „Chełm”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w wP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Janiszewski Andrzej Lucjan
    [1914-?], ppor. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 14 II 1914. W 1935 ukończył gimnazjum. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie n kursie unitarnym. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 1 p. szwoleżerów w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 4 szwadronie 1 p. szwol. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie w składzie Grupy Kawalerii „Chełm” płk W. Płonki.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. St. Wojciechowski. 1 Pułk szwoleżerów J. Piłsudskiego. Pruszków 1995.

     
    Janiszewski Feliks
    [1886-1939], mjr sł. st. art.[1919]
    Ur. 10 I 1886. Uczestnik I wojny światowej. Służył w armii rosyjskiej. Od XI 1918 w WP. W stopniu kpt. art. służył w 28 pap. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1922 mianowany k-dtem Obozu Ćwiczeń w Poworsku. Po 1925 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr II – grupa oficerów art. w stanie spoczynku. Mieszkał w m. Smolary pow. Kowel. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera w sztabie obrony miasta Lublina. W dniu 24 IX 1939 popełnił samobójstwo. Pochowany na cmentarzu wojennym w Lublinie.
    Rocznik oficerski 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Janiszewski Tadeusz Walerian
    [1902-?], kpt. sł. st. art.[1937]
    Ur. 14 IV 1902. Absolwent szkoły średniej. W latach 1922-1923 w Szkole Podchorążych W Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 2 pag. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Następnie oficer 1 pag w Stryju, skąd został w 1930 przeniesiony na stanowisko d-cy plutonu artylerii w 2 psp w Sanoku. W 1932 przeniesiony z 2 psp do 20 pal w Prużanie, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1937. W latach 1938-1939 pełnił funkcję pomocnika kwatermistrza przy II z-cy d-cy pułku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii zmobilizowanej przez 20 pal. Walczył w obronie Brześcia, potem na Lubelszczyźnie w Grupie płk. W. Filipowskiego.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 98 z 2 X 1925; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;Roczniki oficerskie 1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Janiszewski Witold Antoni
    [1909-?], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 27 VIII 1909. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 85 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii II batalionu 95 pp rez. w składzie 39 DP Rez.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Janiurek Karol
    [1898-1944], kpt. sł. st. piech.[1924], w ZWZ/AK ps. „Wiśniewski”
    Ur. 6 IV 1898. Od 1916 służył w armii austriackiej. Walczył na froncie włoskim. Ukończył szkołę podoficerską. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 10 pp. Dekretem L.1826 z 14 I 1920 mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1920. Jednocześnie przeniesiony z 10 pp do 14 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1922 przeniesiony do 73 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Długoletni oficer 73 pp. Awansowany do stopni kpt. 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Dowodził m. in. kompanią. W 1938 przeniesiony do korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Centralnej Szkoły Podoficerskiej KOP w Osowcu. Do mobilizacji adiutant i jednocześnie d-ca kompanii gospodarczej Centralnej Szkoły Podoficerskiej KOP w Osowcu. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 1 kompanii I batalionu 135 pp rez. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 135 pp rez. m. in. n Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK. Uczestnik Powstania Warszawskiego w VIII 1944. Poległ w walce z Niemcami
    Uczestnik powstania Warszawskiego 19 VIII 1944 podczas ataku na gmach politechniki w Warszawie.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 31 I 1920; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa-Pułtusk 200;

     
    Janke - Walter Zygmunt
    [1907-1990, kpt. dypl. sł. st. art.[1939], w ZWZ/AK ps. „Gertruda”, „Henryk”, „Walter”, „Witold”, „Zygmunt” vel Zygmunt Żurawski mjr [1941], ppłk [1944]– gen. bryg. [1988]
    Ur. 21 II 1907 w Łodzi, syn Józefa /nauczyciela/ i Anastazji z d. Wasilewskiej. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego w Pabianicach, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różnie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 7 Dywizjonu Artylerii Konnej na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 1934 ukończył w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu kurs dla oficerów artylerii w zakresie łączności. W latach 1937-1939 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1939. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. art. został przydzielony na stanowisko oficera operacyjnego do sztabu Kresowej Brygady Kawalerii. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego, potem szefa sztabu Kresowej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym brygady m. in. nad rzeką Wartą, Sieradzem, potem w bojach odwrotowych i na Lubelszczyźnie. 27 IX 1939 w rejonie Medyki dostał się do niewoli niemieckiej, skąd zbiegł 17 X 1939 w Krakowie podczas transportu jeńców do oflagu w Niemczech. Przedostał się do Pabianic. W XII 1939 podejmował nieudane próby przedostania się do Francji. Ujęty przez Ukraińców został przekazany gestapo i uwięziony w Sanoku, skąd udało mu się zbiec i powrócić do Pabianic, gdzie zorganizował konspiracyjny batalion kadrowy. Po nawiązaniu kontaktów z ZWZ w II 1940 został mianowany szefem wydziału II komendy Okręgu ZWZ Łódź. Zorganizował siatkę wywiadowczą na podległym terenie. Awansowany rozkazem KG ZWZ 3 VIII 1941 mjr sł. st. art. W 1942 pełnił dodatkowo funkcję szefa sztabu i z-cy k-dta okręgu. Zagrożony aresztowaniem przez gestapo został w III 1943 przeniesiony przez KG AK na stanowisko szefa sztabu Komendy Okręgu Śląsk AK. W X 1943 mianowany p. o. k-dtem Okręgu Śląsk AK. Pracą okręgu początkowo kierował z Krakowa. 14 I 1944 otrzymał formalną nominację na k-dta Okręgu Śląsk AK. 25 VII 1944 mianowany ppłk sł. st. art. z starszeństwem od 3 V 1944. Po rozwiązaniu w I 1945 AK nadal w konspiracji poakowskiej, potem od V 1945 kieruje Okręgiem Śląsk Delegatury Sił Zbrojnych. 25 IX 1945 ujawnił się w ramach akcji „Radosława” waz z kierowanym przez siebie Okręgiem Śląskim DSZ. Był przewodniczącym komisji Likwidacyjnej ds. AK w Katowicach. Po zakończeniu akcji ujawnienia wyjechał do Pabianic, gdzie podjął pracę zawodową jako nauczyciel w miejscowym Liceum Ogólnokształcącym. Nękany przez funkcj. UB i zmuszony do zwolnienia się z pracy w liceum. W końcu 1948 wyjechał z Pabianic do Katowic, gdzie miał podjąć pracę zawodową. Mieszkał wówczas przy ul. Opolskiej 15/2 w Katowicach. Zatrzymany w Katowicach 1 II 1949 przez funkcj. WUBP Katowice i uwięziony. Przewieziony następnie do więzienia MBP w Warszawie. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała z datą 14 II 1949 NPW w Warszawie sygn. akt Pn II /285/49. W czasie trwającego niemal 4 lata śledztwa był poddawany torturom , głodzony itp. Utracił zęby oraz zachorował na gruźlicę. Wyrokiem wSR Warszawa, sygn. akt Sr 522/52 z dnia 11 VIII 1952 został skazany z art. 86 KKWP i art. 8 Dekretu z dnia 16 XI 1946 na dwukrotną karę śmierci, pozbawienie praw publicznych obywatelskich praw honorowych, przepadek mienia. Kare śmierci postanowieniem NSW z dnia 24 IX 1952 karę śmierci zamieniono na karę dożywotniego więzienia. Postanowieniem WSG w Warszawie z 10 v 1956 kare dożywotniego wiezienia złagodzono na podstawie amnestii z 26 IV 1956 do lat 12. Przewieziony z więzienia W-wa I do CWK Wronki i tu osadzony 17 XII 1952 o godz. 8,oo. Początek wykonania kary 14 II 1949, Upływ kary 14 II 1961.Postanowieniem Sądu NSW z dnia 18 VII 1956 wyrok uchylono i nakazano jego zwolnienie. Zwolniony z więzienia 25 VII 1945. Po zwolnieniu udał się ul. Zgoda 5 w Pabianicach. W VIII 1956 w wyniku rozprawy rewizyjnej został całkowicie zrehabilitowany. Po podleczeniu zdrowia podjął pracę zawodowa jako nauczyciel w licem w Pbianicch. W 1957 został zatrudniony w ZZG „INCO” w charakterze inspektora terenowego. Mieszkał w Warszawie. W 1972 przeszedł na emeryturę. Ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Łódzkim uzyskując dyplom mgra, a w 1974 dr historii. Prowadził przy ul. Złotej w Warszawie PAX-owski Klub LOK. Opublikował na łamach WTK kilkadziesiąt artykułów, autor książek dot. dziejów Armii Krajowej w Łodzi i na Śląsku. 12 XI 1988 mianowany gen. bryg.
    Zmarł 25 II 1990 w szpitalu w Łodzi. Pochowany na cmentarzu w Pabianicach.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Rocznik oficerski 1932 R. Rybak – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1939;Z. Janke-Walter. W AK w Łodzi i na Śląsku. W-wa 1969;tenże: W AK na Śląsku. Katowice 1986;Ksiega Ewidencyjna Więźniów CWK Wronki nr 237/1952

     
    Jankowski Adam Arnold
    [1897-1940], mjr sł. st. art. [1934], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 12 IX 1897 w Stanisławowie, syn Eustachego i Jadwigi z Meyerów. W Stanisławowie uczęszczał do gimnazjum. Był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich. W latach 1914-1917 był żołnierzem Legionów Polskich. Walczył w 1 part. LP. Po kryzysie przysięgowym w LP wcielony do armii austriackiej. Brał udział w walkach na froncie włoskim. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. sl. st. art. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 3 pap. Skierowany na 6 miesięczny kurs d-ców baterii w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu gdzie przebywał od 1 IV 1924- 30 IX 1924. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia kpt. sł st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. po powrocie do macierzystego pułku dowodził baterią. W 1929 przeniesiony z 3 pap do sztabu 2 Grupy Artylerii. W 1930 przeniesiony z sztabu 2 Grupy Artylerii do 2 pac w Chełmie, potem ponownie w 1931 przeniesiony z 2 pac do 2 Grupy Artylerii na stanowisko oficera sztabu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1934. W 1934 przeniesiony do 2 pac na stanowisko d-cy dywizjonu. W latach 1937-1939 pełnił funkcję II z-cy d-cy 2 pac oraz jednocześnie kwatermistrza pułku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku    d-cy II dyonu 2 pac w składzie 13 Brygady Piechoty. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Wieziony w obozie w Starobielsku. Zmordowany przez funkcj. NKWD w IV lub v 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: KN, KW3x,ZKZ, SKZ
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany płk art. 
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931 Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; r. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939;Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Jankowski Augustyn
    [1902-?], por. rez. piech.[1936]
    Ur. 28 VIII 1902. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 1 IX 1931 z przydziałem do 43 pp w Dubnie. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1936 por. rez. piech. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy kompanii wartowniczej SGO „Polesie” we Włodawie. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II B w Arnswalde, potem od V 1942 w oflagu II D w Gross Born.
    Powojenne losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Jankowski Bronisław
    [1898-+?], kpt. sł. st. piech.[1931], w AK ps. „Młot”, mjr
    Ur. 15 I 1898. W WP od 1919. Początkowo służył w 9 pp Leg. W 1921 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. służył w 45 pp. Po 1925 przeniesiony do 79 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony jesienią 1928 z 79 pp do 1 psp w Nowym Sączu. Z dniem 22 IX 1930 skierowany na 3 miesięczny kurs doszkalania w Centralnej szkole Strzelniczej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1931. Przeniesiony w 1933 z 1 psp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy kompanii. Po 1935 przeniesiony z KOP do 2 psp w Sanoku na stanowisku d-cy kompanii. W latach 1937-1939 był d-cą 1 kompanii CKM w I batalionie 2 psp w Sanoku. Latem 1939 przeniesiony do 58 pp w Poznaniu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer Ośrodka Zapasowego 14 DP. Walczył na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej. Czynny początkowo w NOW, potem AK. W 1944 pełnił funkcję z-cy inspektora Inspektoratu AK Kielce w Okręgu Radom-Kielce AK.
    Po wojnie mieszkał w Jeleniej Górze.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. nr 1 z 28 I 1931;Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Borzobohaty. Jodła. W-wa 1988; Armia Krajowa. Okręg Radomsko-Kielecki. Kielce 1999.

     
    Jankowski Jan
    [1905-?], por. sł. st. art.[1939]
    Ur. 6 X 1905. Od 1926 w WP. Ukończył szkołę podoficerską artylerii. Po odbyciu służby obowiązkowej pozostał w wojsku jako podoficer nadterminowy potem zawodowy. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 2 pal w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 był d-cą 2 baterii w I dywizjonie 2 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 baterii 55 pal rez. Dowodzona przez niego bateria wspierała działania m . in. 93 pp rez. pod Zagańskiem.  
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Jankowski Józef Franciszek
    [1911-?], por. sł. st. art. [1935]
    Ur. 22 II 1911. Absolwent gimnazjum. W okresie 1929-1930 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 21 pal. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 28 pal w Zajezierzu k. Dęblina na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W okresie od 1 IX 1937-1939 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu, gdzie pełnił funkcję d-cy plutonu i instruktora jazdy w baterii luzaków. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii I dywizjonu 51 pal rez. w składzie 39 DP Rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 51 pal rez. m. in. na Lubelszczyźnie.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932

     
    Jankowski-Poraj Marian
    [1896-?], kpt. sł. st. art.[1929]
    Ur. 2 II 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XII 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 13 pap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 13 pap, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony z 13 pap do WSWoj. w Warszawie, gdzie pełnił funkcję administracyjną. W końcu 1928 przen9iesiony z WSWoj. do 23 pap w Będzinie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1929. Skierowany z dniem 1 IV 1930 z 23 pal na kurs dowódców baterii w Centrum Wyszkolenie Artylerii w Toruniu, gdzie przebywał do 30 VI 1930. Następnie po ukończeniu kursu powraca do 23 pal na stanowisko d-cy baterii. Po 1936 przeniesiony z 23 pal do Biura Przemysłu Wojennego w MSWoj. w Warszawie na stanowisko referenta, potem sekretarza Komisji Unifikacyjnej Polsko-Rumuńskiej. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca dywizjonu artylerii lekkiej wspierającej działania 50 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: KW, MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20906 J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Jankowski Marian Aleksander
    [1892-+?], mjr sł. st. piech.[1927]
    Ur. 15 VIII 1892. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu por. uczestniczy w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 63 pp w Grudziądzu, skąd w 1923 został przeniesiony na stanowisko adiutanta sztabowego w dowództwie piechoty 9 DP. W 1924 ponownie służba w 63 pp, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 20 IV 1927 z starszeństwem od 1 I 1927. W V 1927 mianowany d-cą I batalionu 63 pp. Z dniem 21 III 1931 przeniesiony z 63 pp do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy. W 1933 przeniesiony z Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie do 66 pp w Chełmnie na stanowisko d-cy II batalionu, którym dowodził do wiosny 1939. Wiosną 1939 przeniesiony z 66 pp do 2 psp w Sanoku na stanowisko d-cy I batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I baonu 2 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym, 2 psp. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW3x,ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 20 IV 1927; Dz. Pers. Nr 15 z 23 V 1927; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931;Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Rocznik „Kraków” 1939. W-wa 1975

     
    Jankowski Tadeusz
    [1914-1939], ppor. sł. st. art.[1936], pośm. por.[2007]
    Ur. 28 III 1914 w Gąbinie pow. płocki, syn Wacław i Walentyny z Wojdowskich. Uczęszczał w latach 1925-1933 do Gimnazjum im. Stanisława Machowskiego w Płocku, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1934w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany 15 X 1936 na stopień ppor. sł. st. art. z przydziałem do 21 pal w Bielsku na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 8 baterii III dywizjonu 21 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 baterii 21 pal w składzie 21 DPG, a od 17 IX 1939 wraz z baterią podporządkowany dowództwu Warszawskiej Brygady Panc.-Motorowej. Podczas walk ranny w rejonie Tomaszowa Lub. Przebywał w szpitalu polowym, z którym dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim.
    Decyzją MON z 5 x 2007 mianowany por. art.
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Jankowski Władysław Antoni
    [1906-1939], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 29 I 1906. Absolwent gimnazjum. W latach 1929-1930 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 19301-1932 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 6 psp w Samborze na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Po 1935 przeniesiony z 6 psp do 73 pp w Katowicach. W latach 1937-1939 d-ca plutonu ppanc w 73 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku d-cy 1 plutonu 3 kompanii I batalionu 163 pp rez. w składzie 36 DP Rez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 163 pp rez. Poległ w walce 8 IX 1939 w rejonie Szydłowca na Kielecczyźnie.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998

     
    Janotka Tadeusz Deodat
    [1910-?], dr, por. rez. kaw.[1938]
    Ur. 12 III 1910. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od 15 VIII 1929-28 VI 1930 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 8 p. uł. Krakowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków Miasto. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1938 do stopnia por. rez. kaw. Ukończył wyższe studia uzyskując tytuł dr-a. podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 szwadronie 8 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 8 p. uł. od Śląska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Janowski Edward
    [1910-1940], ppor. rez. kaw. [1934], pośm. por. [2007]
    Ur. 1o XI 1910 w Mieleszkach, syn Walezego i Marii z Jaworskich. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od 16 VIII 1931-30 VI 1932 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Ćwiczenia odbywał m. in. w 1 i 3 p. szwol. Mieszkał w Warszawie, gdzie pracował jako urzędnik bankowy. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w szwadronie CKM 27 p. uł. w składzie Nowogródzkiej brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. w końcu IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV lub V 1940 w Charkowie przez funkcj. NKWD.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie  por. kaw.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – k. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Z. Gnat-Wieteska. 27 Pułk Ulanów. W-wa 1992; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Janowski Jan
    [1905-?], por. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 6 VI 1905. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1930 w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 21 pp w Warszawie n stanowisko d-cy plutonu w kompanii strzeleckiej. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca 4 kompanii II batalionu 11 pp w Tarnowskich Górach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 11 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Podczas walk 8 IX 1939 zostaje ranny.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932;R. rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Janowski Józef Mieczysław
    [1912-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 21 IX 1912. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 26 pp w Gródku Jagiellońskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 p. o. d-cy 6 kompanii II batalionu 26 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii ppanc. 73 pp w składzie 23 DP. Walczył na szlaku bojowym 73 pp od Śląska na Lubelszczyznę.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Janowski Marian Benedykt
    [1896-?], mjr sł. st. piech.[1937]
    Ur. 21 III 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 28 pp. W 1923 odkomenderowany z 28 pp do centralnej Szkoły Podoficerów zawodowych Nr 1 w Chełmnie na stanowisko instruktora. W 124 powraca do służby w 28 pp. do stopnia kpt. awansowany 1 I 1929. Długoletni oficer 28 pp, m. in. d-ca 3 kompanii I batalionu. Przeniesiony w 1934 z 28 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy kompanii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 19 III 1937 został przeniesiony do Centralnego Urzędu wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego z przydziałem do Komendy Głównej Związku Strzeleckiego na stanowisko szefa sztabu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu w Grupie płk-a M. Ocetkiewicza z lubelskich batalionów wartowniczych. Po kapitulacji polskich oddziałów przebywał w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: VM kl. 5, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Januszewicz Stefan Juliusz
    [1904-?], ppor. rez. kaw.[ 1932]
    Ur. 09 V 1904. Absolwent gimnazjum. W okresie 25 VII 1928-23 IV 1929 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 3 psk. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 5 p. uł. w Ostrołęce. Ewidencyjnie podlegał PKU Kutno. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego w Warszawskim Pułku Ułanów zorganizowanym 13 IX 1939 w Radzyniu Podlaskim. Brał udział w walkach na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Januszewski Stanisław
    [1902-?],dr med. por. sł. st. sanit. [1937]
    Zmiana urzędowa nazwiska z Baran na Januszewski
    Ur. 29 VI 1902. Absolwent gimnazjum, potem studiów medycznych. Z zawodu lekarz med. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1931 z przydziałem do 86 pp. Ewidencyjnie podlegał  PKU Wilno M. W latach trzydziestych zmienił urzędowo  nazwisko Baran na Januszewski. Powołany do służby czynnej w stopniu por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 19 III 1937 z przydziałem do 13 p. uł. na stanowisko lekarza sanit. pułku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. 13 p. uł. w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Jarociński Mirosław
    [1904-1940], kpt. sł. st. br. panc.[1938], pośm. mjr[2007]
    Ur. 12 V 1904 w Łodzi, syn Stanisława i Kazimiery z Kranasów. Absolwent gimnazjum w Łodzi. Powołany do służby wojskowej i wcielony do 10 pap, skąd został skierowany do Szkoły Podchorążych Piechoty. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Oficerskiej szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 20 pap w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu, potem d-ca plutonu łączności, oficer żywnościowy. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Z dniem 03 I 1931 przydzielony na 6 miesięczny kurs unitarny dla oficerów broni pancernej w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Warszawie, gdzie przebywał do 30 VI 1931. Po ukończeniu kursu z dniem 1 VII 1931 przeniesiony z 20 pal do 1 p. panc. W 1934 przeniesiony z b. 1 p. panc. do Centrum Wyszkolenia Czołgów i Samochodów Pancernych w Modlinie. Awansowany 19 III 1938 do stopnia kpt. sł. st. br. panc. W latach 1938-1939 był d-cą szwadronu panc. w batalionie doświadczalnym w Centrum Wyszkolenia Boni Pancernej w Modlinie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 11 szwadronu samochodów panc. w 11 dyonie panc. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii, a od 15 IX 1939 podporządkowany d-cy Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym brygady. W nieznanych okolicznościach dotał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV lub V 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr br. opanc.
    Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Rocznik oficerski 1932; R .Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Jarocki Franciszek – Teodor
    [ 1905-1985], oficer sł. st. piechoty WP, por. [ 1934], w konspiracji ZWZ/AK, kpt. sł. st. [1942], mjr [1945],ps. „Jadźwing”, „Witeź”. Używał nazwiska konspiracyjnego Franciszek Strzelecki. Więzień polityczny PRL.                                                                                                                                    K-dt Obwodu AK Krasnystaw IV 1942- II 1944, K-dt Inspektoratu ROAK/DSZ Lublin – Okręg Lublin AK/ROAK/DSZ  III –VI 1945.
    Ur. 08 IX 1905 w Borowie pow. Krasnystaw. Syn Stanisława i Katarzyny. Pochodził z rodziny chłopskiej. Uczył się w gimnazjum typu humanistycznego w Krasnymstawie, gdzie w 1927 zdał maturę. W latach 1927 – 1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 1 I 1934. Potem d-ca kompanii. W kampanii wrześniowej 1939 dowódca 3 kompanii I batalionu 7 pp Leg.  Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Unika niewoli niemieckiej. Powraca do Chełma, gdzie się ukrywa. W X 1939 aresztowany przez Niemców więziony na Zamku w Lublinie, skąd jako oficer WP przewieziony zostaje do obozu przejściowego w Radomiu. W listopadzie 1939 ucieka z obozu i przedostaje się w rodzinne strony. Od 1 II 1940 działa w konspiracji ZWZ na terenie Obwodu ZWZ Krasnystaw. W tym okresie zajmował się wydawaniem i redagowaniem konspiracyjnego pisma pt. „Wola”. Po utraceniu kontaktów organizacyjnych czynny w organizacji „Ziarno” skupiającej w swych szeregach inteligencję pochodzenia chłopskiego. Nadal redaguje i wydaje „Wolę”. W 1942 organizacja „Ziarno’ zostaje scalona z AK. W IV 1942 mianowany k-dtem Obwodu AK Krasnystaw. Awansowany przez KG AK 11 XI 1942 do stopnia kpt. sł. st. piechoty. W II 1944 przeniesiony na stanowisko zastępcy k-dta Inspektoratu Rejonowego AK Chełm. Jednocześnie organizator i d –ca OP – 7. Uczestnik akcji „Burza”.Po wejściu wojsk sowieckich na podległy mu teren pozostaje w konspiracji i nadal pełni funkcje z-cy inspektora. W XII 1944 wspólnie z k-dtem Obwodu AK Krasnystaw kpt. J. Wojtalem ps. „Jeż” brał udział w spotkaniu z przedstawicielami PKWN. Deklarował na spotkaniu uznanie PKWN i ujawnienie organizacji i wstąpienie do WP. Jednak w związku z interwencją mjr W. Zalewskiego ps. „Leśnik” – k-dta inspektoratu wycofał swe poparcie i udział w tej sprawie. Poszukiwany przez NKWD ukrywał się w Lublinie, gdzie mieszkał pod nazwiskiem Franciszek Strzelecki przy ul. M. Curie-Skłodowskiej nr 48. Po rozwiązaniu w styczniu 1945 AK, nadal czynny w konspiracji poakowskiej ROAK, potem DSZ. Do marca 1945 zastępca inspektora chełmskiego ROAK. W lutym 1945 rozkazem k-dta Okręgu ROAK Lublin przeniesiony na stanowisko k-dta Inspektoratu ROAK-DSZ Lublin. Rozkazem nr 319 z 1 VI 1945 Delegata DSZ na Kraj został awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piechoty. W dniu 16 VI 1945 został w Lublinie aresztowany przez UB. Więziony na Zamku w Lublinie. Postanowienie o tymczasowym aresztowaniu wobec niego wydała w dniu 30 VI 1945 Wojskowa Prokuratura Okręgowa w Lublinie, syg. akt Po 28/45. We wrześniu 1945 odmówił wzięcia udziału w Komisji Likwidacyjnej d.s AK na Okręg Lubelski. W związku z jego odmową WUBP w Lublinie prowadzi p-ko niemu śledztwo pod zarzutem przynależności do nielegalnej organizacji AK/ROAK/DSZ, uchylania się od służby wojskowej i posługiwanie się fałszywymi dokumentami. Wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 5 I 1946, syg. akt R 883/46 został skazany na karę 15 lat więzienia z art. 1 Dek. PKWN o ochronie Państwa z XI 1944. W dniu 26 III 1946 karę złagodzono mu na podstawie amnestii do lat 5. Więziony w Lublinie, skąd zostaje przetransportowany do Centralnego Więzienia Karnego we Wronkach i tu osadzony w dniu 28 IX 1946. Początek wykonania kary 5 I 1946 zaś upływ wykonania kary 5 I 1951. Zwolniony warunkowo z ZK Wronki 20 II 1947. Po opuszczeniu więzienia powraca na krótko do Lublina, skąd wkrótce wyjechał na Śląsk. Zamieszkał w Zabrzu, gdzie pracował jako księgowy. W 1948 przeprowadza się do Szczawnicy-Zdroju, gdzie zamieszkał na stałe. Podjął tu pracę w charakterze księgowego w miejscowym sanatorium. W marcu 1954 zostaje ponownie aresztowany przez UB i uwięziony w Katowicach pod fałszywym zarzutem kierowania organizacją nielegalną o nazwie „Bataliony Chłopskie”. Skazany przez WSR Katowice na karę 8 lat więzienia. Zwolniony z więzienia w 1956 w czasie tzw. październikowej odwilży. Powraca do Szczawna – Zdroju. W 1958 przeprowadza się do Warszawy, gdzie podjął pracę jako księgowy w Hucie „Warszawa”. W 1970 przechodzi na emeryturę.
    Żonaty z Anną Jarocką ps. „Alma” - żołnierzem AK kierowniczką WSK w inspektoracie Chełm AK.
    Zmarł w Warszawie 2 II 1985 i tu pochowany. Rozkazem personalnym nr 180 K.O. z II 1945 na podstawie upoważnienia KSZ w Kraju z dnia 14 IX 1944 został odznaczony Srebrnym Krzyżem VM kl. 5, KW, SKZ z M.
    Rocznik oficerski 1932; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995,s. 71-72,257,262, tenże: Oddziały AK 7 pp Leg. Lublin 1994,s. 9,17,36,41,43,53,56,73,94,100,105,114,115,143; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939,Lublin 1976,s. 303; Cz. Gregorowicz – D. Salata. ZWZ-AK w obwodzie lubartowskim 1939-1945. Lublin 1998,s. 361; Księga więźniów CWK Wronki nr 2131/46; R. Wnuk. AK –DSZ -WiN w Okręgu Lublin 1944-194, Warszawa 2000,s. 6,34,39,251,260; Informator o nielegalnych org., Lublin 1993,s.20; I. Caban – Z. Mańkowski. ZWZ-AK w Okręgu Lublin 1939-1944, Lublin 1971, t. 1,s. 54,69,125,176,206,315, t. 2, s.353. Zrzeszenie WiN na Lubelszczyźnie w latach 1944-1947. Opr. P. Mirski – J. Twardowski. Lublin 2002,s. 157-158.

     
    Jarosiewicz Godzimir
    [1900-+?], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 25 X 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostaje w służbie wojskowej jako podoficer zawodowy. Awansowany do stopnia chor. piechoty. Zarządzeniem MSWoj. z 1925 został mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 II 1925. Służył w 11 pp w Tarnowskich Górach. Do stopnia por. awansowany 1 II 1927. Długoletni oficer 11 pp., gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935 był m. in. d-cą kompanii. W latach 1937-1939 dowodził 2 kompanią I batalionu 11 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 11 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 11 pp od Śląska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Odznaczony: KW, MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej chwały Pułków śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Jarosiński Adam Bohdan
    [1898-?], kpt. sł. st. piech.[1928]
    Ur. 14 IX 1898. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 5 pp Leg. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 5 pp Leg. w Wilnie, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 i 1928. Z dniem 10 IX 1934 przeniesiony z 5 pp Leg. do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie na stanowisko instruktora, potem po 1936 przeniesiony do 3 Okręgowego Urzędu WF i PW w Grodnie na stanowisko referenta, a następnie k-dt Legii Akademickiej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 179 pp w składzie 50 DP Rez. Brał udział w walkach pod Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w 1945 powrócił do kraju. Żył w 1963.
    Odznaczony: KW3x,
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO  „Polesie” 1939. W-wa 19

     
    Jarosz Henryk Władysław
    [1911-?], por. sł. st. sap.[1936]
    Ur. 4 VI 1911. Absolwent szkoły średniej. Absolwent Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 15 VIII 1933 z starszeństwem od 15 VIII 1932 z przydziałem do 5 batalionu saperów na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Przydzielony w 1938 do Ośrodka Sapersko-Pionierskiego 23 DP w Mysłowicach, gdzie pełnił funkcję adiutanta ośrodka, oficera placu Mysłowice oraz oficera mobilizacyjnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 23 baonu saperów w składzie 23 DP. Walczył na szlaku bojowym 23 batalionu saperów. Przedstawiony do odznaczenia VM kl. 5.
    Po wojnie w kraju. Działacz kombatancki. Awansowany do stopnia ppłk-a w st. sp. Żył w 1979.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989.

     
    Jarosz Roman
    [1911-1960], ppor. rez. kaw.[1935]
    Ur. 9 VIII 1911. Absolwent gimnazjum. W okresie 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łącznikowego w dowództwie „Armii „Lublin. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Po wojnie przebywał w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Mieszkał i pracował w Chicago, gdzie zmarł 20 IV 1960.
    St. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – k. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Jaroszek Nikodem Józef
    [1914-?], ppor. sap.[1937], w PSZ kpt.
    Ur. 5 III 1914. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem w okresie 1935-1937 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 1 X 1937 z przydziałem do 3 batalionu saperów w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu w 1 kompanii sap. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 kompanii zaporowej w Batalionie Saperów pod dowództwem mjr-a A. J. Golcza w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na szlaku batalionu.
    Podczas wojny służył w II Korpusie gen. w. Andersa, gdzie w stopniu kpt. był oficerem sztabu I BSK w składzie 3 DSK
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zalewski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej w 1939. W-wa 1988

     
    Jaroszewski Kazimierz
    [1899-+?], kpt. sł. st. sap.[1935]
    Ur.3 IV 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych saperów. Mianowany ppor. sl. st. sap. 1 XI 1920 służył w 3 p. saperów. Do stopnia por. awansowany 1 XI 1922. Długoletni oficer 3 p. sap. w Wilnie. W 1929 po reorganizacji w korpusie saperów i rozformowaniu 3 p. sap. przydzielony do utworzonego 3 batalionu saperów. W 1930 przeniesiony z 3 bat. sap. do Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie na stanowisko wychowawcy. Awansowany 1 I 1935 do stopnia kpt. sł. st. sap. Przeniesiony po 1935 do 3 batalionu saperów. W latach 1937-1939 pełnił w 3 bat. sap. funkcję k-dta parku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d0-cy 3 kompanii zmot. 81 baonu saperów. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN,KW,SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Jaroszyński Stanisław Hieronim
    [1913-1939], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 21 X 1913. Ukończył szkołę średnia. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych rezerwy Piechoty 3 DP przy 9 pp Leg. w Zamościu. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych zostaje awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 8 pp Leg. w Lublinie. Zmobilizowany w 1939 do WP i wcielony do 8 pp Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył pod Iłżą, gdzie poległ w nocnej walce z Niemcami z 8/9 iX 1939. Pochowany na cmentarzu wojennym w Iłży.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Odziemkowski. 8 Pułk Piechoty Leg. Pruszków 1993 H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.

     
    Jarząbek Henryk
    [1908-+?], kadet, kpt. obs. sł. st. lot.[1938], w PSZ mjr dypl. [1944]
    Ur. 14 IV 1908 w Żelechowie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, potem w Chełmnie, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. obs. sł. st. lot. 15 VIII 1929 z przydziałem do 4 p. lot. w Toruniu. Awansowany 1 I 1932 do stopnia por. Po 1936 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Lotnictwa Nr 1 w  Dęblinie, gdzie był wykładowcą w dziale wyszkolenia radiotechnicznego. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W VIII 1939 przydzielony do plutonu lotniczego- rozpoznawczego Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej, gdzie służył do 5 IX 1939. Jako chory został odesłany do eskadry ćwiczebnej obserwatorów Szkoły Podchorążych Lotnictwa. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na zachód. Służył w polskim lotnictwie w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. lot. w 1944. W okresie od 15 V 1944 do jesieni 1944 był słuchaczem Wyższej Szkoły Lotniczej w Wlk. Brytanii.
    Po wojnie mieszkał w Kanadzie, gdzie zmarł.  
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929;Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Jarzęcki Zygmunt
    [1906-1939], kpt. dypl. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 24 I 1906.Ukończył gimnazjum. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 31pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I1932. W latach 1936-1938 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony na stanowisko I oficera sztabu 7 DP w Częstochowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego 7 DP w składzie Armii „Kraków”, potem na Lubelszczyźnie oficer sztabu 10 DP. Poległ 18 IX 1939 w Siedliszczu. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Siedliszczu.
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Jasieński Jan
    [1907-?], ppor. rez. kaw.[1936]
    Ur. 25 VI 1907. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 15 VIII 1929 do 28 VI 1930 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 10 p. uł. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. we IX 1930 z przydziałem do 10 p. uł. , potem do 3 p. uł. w Tarnowskich Górach. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 4 szwadronie 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 3 p. uł. od Śląska na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T I. Katowice 1989.

     
    Jasieński Zygmunt
    [1908-1940], por. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 2 IV 1908. Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem odbywał praktyki w pułku kawalerii. W latach 1931-1933 w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 7 p. uł. w Mińsku Maz. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu łączności w 7 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności 7 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Brał udział na szlaku bojowym 7 p. kaw.
    Zginął 19 IX 1940 w obozie koncentracyjnym w Mauthausen.
    Dz. Pers. Nr 11 z 15 VIII 1933; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Jasiewicz Jan Stefan Maria
    [1911-?], ppor. rez. art.[1933]
    Ur. 29 III 1911. Absolwent szkoły średniej. W okresie 17 VIII 1929- 21 VI 1930 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Artylerii Rezerwy we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem os 1 I 1933 z przydziałem do 6 pal w Krakowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 7 baterii III dywizjonu 6 pal w składzie 6 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym, 6 pal od Krakowa na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000 rocznik oficerski rezerw 1934 J. Pabich. Niezapomniane karty. Z dziejów 6 pal. Kraków 1982.

     
    Jasiewicz Jerzy
    [1900-1979], mjr sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 24 XI 1900 w Łomży, syn Stanisława i Jadwigi z Dunin-Brzezińskich. Ukończył rosyjski Korpus Kadetów w Połtawie w 1918. Walczył w Armii Ochotniczej gen. A. Denikina. Od 25 VII 1920 służy w WP z przydziałem do 2 p. uł. grochowskich. Walczył w stopniu plut. w szeregach 2 p. uł. w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 XI 1921 służył w 2 p. uł. Do stopnia por. awansowany 1 XI 1923. Przeniesiony w 1926 z 2 p. uł. do kadry Oficerów Kawalerii z jednoczesnym przydziałem do Podoficerskiej Szkoły Kawalerii w Jaworowie, skąd w VIII 1929 został przeniesiony do 3 p. uł. w Tarnowskich Górach. W VII 1930 przeniesiony z 3 p. uł. do 1 Dyonu Samochodów Pancernych. Z dniem 1 IX 1931 przeniesiony z 1 Dywizjonu Samochodów Pancernych do 4 Dyonu Pancernego w Brześciu n. Bugiem. Awansowany do stopnia rtm. 1 I 1932. W 1934 przeniesiony z 4 dyonu Panc. do 12 p. uł. na stanowisko d-cy szwadronu, potem od 1938 w Dyonie Rozpoznawczym 10 Brygady Kawalerii w Rzeszowie, gdzie dowodził m. in. szwadronem szkolnym. Awansowany 19 III 1939 do stopnia mjr-a sł. st. kaw. Od VIII 1939 pełnił funkcję instruktora w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził oddziałem wydzielonym grupy kawalerii płk T. Komorowskiego. Brał udział w obronie przeprawy 5-10 IX 1939 przez Wisłę w Brzuminie k. Góry Kalwarii. Ciężko ranny przebywał na leczeniu w szpitalu, a od 1941 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w I 1945 powrócił do kraju. Przeniesiony formalnie do rezerwy w 1945. Zamieszkał w Gnieźnie, a od 1963 przeprowadził się do Warszawy.
    Zmarł w Warszawie 17 V 1979. Pochowany na Cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Od 1926 był żonaty z Wandą z Maciejewskich. Miał córki: Hannę /1927] i Janinę Teresę /1929/. Po raz drugi żonaty z Haliną Kawecką z Kowalewskich.
    Odznaczony: VM kl. 4 nr oo191 i kl. 5 nr 1477
    Dz. Pers. nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930;Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Kawalerowie VM 1792-1945. T III /1939/cz. 1. Koszalin 1997 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Jasiewicz Tadeusz Franciszek
    [1904-?], por. sł. st. art. 1937]
    Ur. 20 I 1904. Absolwent szkoły średniej. W okresie 11 VIII1930-29 VI 1931 odbywał służbę wojskową w 9 baterii szkolnej Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 11 pap. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 6 dak w Stanisławowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937.W latach 1938-1939 pełnił funkcję d-cy plutonu łączności 6 dak. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy spieszonej baterii zapasowej zmobilizowanej przez 5 dak w Oświęcimiu w składzie Grupy Kawalerii „Dubno”. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże; Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;

     
    Jasik Władysław
    [1900-1940], kpt. sł. st. art.[1938], pośm. mjr [2007]
    Ur. 1 VI 1900 w Raczycach, syn Jana i Franciszki z Hęćkich. W WP od 1919 służył w zapasowym 2 dac w Poznaniu. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podoficerskiej artylerii i służył w WP jako podoficer zawodowy. W okresie 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Dla Podoficerów zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 4 pap w Inowrocławiu. do stopnia por. awansowany 1 I 1931. W 1933 przeniesiony z 4 pal do Flotylli Rzecznej. W 1937 mianowany z-cą d-cy ORP Toruń” z Flotylli Rzecznej /Pińskiej/. Awansowany do stopnia kpt. sl. st. art. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer sztabu w dowództwie artylerii Flotylli Rzecznej. W nieznanych okolicznościach dostał się po 17 IX 1939 do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Odznaczony: KW, Medalem za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr art.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928:Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Rocnik oficerski 1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939.J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989;Pruszków 200; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Jasiński Bogdan
    [1911-?], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 02 VI 1911. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rz. piech. z starszeństwem od 1 I 1938. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w składzie załogi „Brześć nad Bugiem”. Podczas walk 16 IX 1939 zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Jasiński Dionizy Brunon
    [1902-?], por. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 01 X 1902 w Płocku, syn Adolfa i Florentyny z Szymańskich. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 27 p. uł. w Nieświeżu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. w latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera żywnościowego 27 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera żywnościowego 27 p. uł. w składzie Nowogródzkiej brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy 1922-1938 /klasa kawalerii/W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 27 Pułk Ułanów. W-wa 1992

     
    Jasiński Ignacy Jan
    [1897-?], mjr sł. st. int. [1937]
    Ur. 02 I 1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w Okręgowych Zakładach Gospodarczych Nr VI, skąd został skierowany na stanowisko kierownika Rejonu Intendentury Stanisławów. W 1931 w Kierownictwie Administracji Pieniężnej Stanisławów. W 1932 przeniesiony do sztabu 11 DP, skąd z dniem 1 X 1934 został przeniesiony do Składnicy Materiałów Int. Brześć n/B. na stanowisko zarządcy. Do stopnia mjr-a awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 zarządca Składnicy Mat. Intendentury Nr 9 w Brześciu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisk referenta służby intendentury w Dowództwie SGO „Polesie”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: KN, KW 4x
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-w 1989.

     
    Jasiński Lucjan
    [1892-1940], płk sł. st. art.[1937], pośm. gen. bryg. [2007]
    Ur. 5 IV 1893 w Narajowie pow. Brzeżany w Małopolsce Wschodniej, syn Franciszka i Marii z Moszorów. W latach 1903-1911 uczęszczał do ośmioklasowego gimnazjum w Podgórzu k. Krakowa, gdzie w 1911 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1911-1914 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. Zmobilizowany 1 VIII 1914 do armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy artylerii. Walczył na froncie rosyjskim i włoskim. Mianowany ppor. piech. 8 V 1916, a por. piech. 1 V 1918. Dowodził plutonem i kompanią. W WP od 29 XI 1918. Od 25 XII 1918 d-ca 1 baterii 5 pac. Walczył w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej 1918-1919, odznaczył się w walkach z Ukraińcami 24 VI 1919 w rejonie Swarżawy, potem uczestniczy w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 7 VIII 1919. Po wojnie służył w 5 dac, potem w 22 pap, oraz w 6 dac, gdzie w 1923 był k-dtem Kadry w Baterii Zapasowej, potem dowodził kolejno baterią, a w 1924 II dywizjonem. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 24 IV 1924 z starszeństwem od 1 VII 1923. Z dniem 21 I 1926 przeniesiony z 6 pac do Obozu Szkolnego Artylerii w Toruniu, gdzie został d-cą II dywizjonu w Szkole Podoficerów Zawodowych Artylerii, następnie d-ca 2 baterii Szkolnej w Szkole Młodszych Oficerów Artylerii, następnie kierownik kursu dla oficerów piechoty przy tej szkole. Okresowo pełnił obowiązki k-dta szkoły. Od 5 VIII 1928 był wykładowcą w Szkole Strzelań Artylerii, potem kierownik kursu Oficerów Zwiadowczych, potem k-dt Szkoły Strzelania Artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. 1 I 1930. Z dniem 1 XI 1930  mianowany z-cą d-cy 5 pac we Lwowie. Ukończył w 1933 kursy dla zastępców, potem dla dowódców pułków w CWPiech. w Rembertowie. Przeniesiony z 5 pac do 2 pac, gdzie w  okresie od 29 X 1934 do XII 1938 był d-cą 2 pac w Chełmie.  Awansowany do stopnia płk-a sł. st. art. 19 III 1937. Od 21 XII 1938 IX 1939 pełnił funkcję k-dta Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W czasie kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy artylerii Grupy „Włodzimierz”. Po wkroczeniu na teren Polski 17 IX 1939 wojsk sowieckich dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 w Lesie Katyńskim przez funkcj. NKWD.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie gen. bryg.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; P. Zarzycki. 2 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1999; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000; J. S. R. Biogram. L. J. /w:/ WPH Nr 1-2 z 1990.

     
    Jasiński Marian I
    [1894-1945], ppłk dypl. sł. st. art. [1933]
    Ur. 30 VII 1894. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. WWP o XI 1918. W stopniu ppor. art. służył od V 1919 w 3 wielkopolskim pułku art. lekkiej, przemianowanym 10 XII 1919 na 14 pap. Walczył jako d-c 6 baterii II dywizjonu 3 p. art., potem 14 pap w wojnie polsko0-bolszewickiewj 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5 i w 1920 mianowany por. sł. st. art.
    Po wojnie służył nadal w 14 pap w Poznaniu. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 dowodził baterią w 14 pp. W 1924 odkomenderowany do dowództwa DOK VII w Poznaniu, skąd powraca do 14 pap, a następnie zostaje przeniesiony do 2 pac w Chełmie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1927. Ukończył w centrum Wyszkolenia artylerii w Toruniu kurs dla dowódców dywizjonu. Po ukończeniu kursu mianowany d-cą III dywizjonu w 2 pac. W latach 1929-1931 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. W stopniu mjr dypl. sł. st. art. zostaje z dniem 1 V 1931 przydzielony do Brygady KOP „Polesie” na stanowisko szefa sztabu. Awansowany 1 I 1933 do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. art. Przeniesiony w 1933 z KOP do 3 pal w Zamościu na stanowisko z-cy d-cy pułku. Ukończył kurs dla dowódców pułku. Od X 1938 do lata 1939 był d-cą 10 pal w Łodzi, a następnie mianowany szefem sztabu 10 DP w Łodzi. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy artylerii dywizyjnej 10 DP. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 10 DP Walczył na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem II C w Woldenbergu.
    Zginął 30 I 1945 w Deetz/Dziedzice /podczas ewakuacji jeńców.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ, MN
    Dz. Pers. Nr 13 z 20 IV 1917; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933;Roczniki oficerskie 1923,924,928,1932; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-0-939. W-wa 2004.

     
    Jasiński Mirosław
    [1912-?], ppor. rez. art.[1938]
    Ur. 13 XII 1912. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie od 18 IX 1935 do 28 VI 1936 w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 1 pac. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 2 baterii w 2 Dywizjonie Artylerii Zmotoryzowanym w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym dywizjonu.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;W. Zaleski. W Warszawskiej brygadzie Pancerno-Motorowej 1939.

     
    Jasiński Stanisław
    [1913-?], ppor. sł. st. art. [1936]
    Ur. 11 V 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, potem w latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany do stopnia ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 19 pal, potem w 2 dak na stanowisko d-cy plutonu. w okresie 1 III-12 VI 1937 ukończył kurs specjalizujący dla oficerów zawodowych artylerii przeciwlotniczej w Centrum Wyszkolenia Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. Przeniesiony w 1938 do 8 daplot. w Toruniu, gdzie dowodził plutonem w 4 baterii. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 baterii II dywizjonu 5 pac. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym dywizjonu. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 15 X 1936 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/Pruszków 2003.
     

    Jasionowski Henryk
    [1908-1983], por. rez. piech.[1938], kpt. w st. sp. [1974]
    Ur. 27 V 1908 w Janówce k. Kalwarii pow. mariamopolski, syn Justyna i Zygmunty z Taniewskich. Uczył się początkowo w konspiracyjnej prywatnej szkole Jadwigi Pronaszko. Od 1920 mieszkał w Suwałkach. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Augustowie z 1930. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową 41 pp w Suwałkach, potem w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 21 X 1938 do stopnia por. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938. Pracował jako kancelista w Ministerstwie Sprawiedliwości w Warszawie. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu 183 pp rez. w składzie 60 DP Rez. SGO „Polesie”. Walczył na szlaku bojowym pułku od Kobrynia do Kocka. Walczył pod Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał od X 1939 do V 1942 w oflagu II B w Arnswalde, potem w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 do kraju. Mieszkał w Warszawie. Pracował na stanowiskach administracyjnych w urzędach centralnych. Od 1973 na emeryturze. Pracował społecznie w środowisku kombatanckim. Był m. in. współzałożycielem środowiska żołnierzy SGO „Polesie”. Pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Historycznej. Był współtwórcą Archiwum „Kleeberczyków”. Awansowany 24 IX 1974 do stopnia kpt.
    Żonaty od 1935 z Marią Spadarzewską /1914-1974/. Z tego związku miał synów: Zygmunta /1936/ i Leszka /1947/. W 1975 zawarł związek małżeński z Barbarą Mossakowską.
    Odznaczony: VM kl. 5, ZKZ.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w wP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939.   W-wa 1989; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; G. Łukowski. Biogram H. J. /w:/ Kawalerowie VM 1792-1945. t. III/1939/, cz. 1. Koszalin 1997.

     
    Jasionowski Walerian
    [1905-?], kpt. sł. st. pilot[1938], w PSZ mjr pilot
    Ur. 10 II 1905. Absolwent szkoły średniej. W latach 1925-1926 odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym w Szkole Podchorążych Piechoty, a następnie w latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. obs. sł. st. lot. 15 VIII 1928 z przydziałem do Morskiego Dywizjonu Lotniczego w Pucku. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Ukończył kurs pilotażu. Przeniesiony w 1934 z Morskiego Dywizjonu Lotniczego do 2 p. lot. w Krakowie, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W latach 1938-1939 pełnił funkcję oficera taktycznego w III dywizjonie myśliwskim 2 p. lot. w Krakowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 od 2 IX 1939 dowodził III/2 Dywizjonem Myśliwskim Lotnictwa Armii „Kraków”. 18 IX 1918 przekroczył granicę rumuńską. Następnie przedostał się do Francji, gdzie służy w polskim lotnictwie. W okresie II-V 1940 przebywał na kursie Ecole De Pilotage w Etampes k. Paryża. Podczas kampanii francuskiej w Vi 1940 był d-cą klucza obronnego m. Cleramond-Ferrand. Po klęsce Francji przedostał się do Wlk. Brytanii, gdzie służy nadal w polskim lotnictwie. W okresie od 10 XI 1940 do 7 XII 1940 był d-cą 308 Dywizjonu Myśliwskiego. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. lot.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XI 1934; Roczniki oficerskie 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pawlak. Polskie Eskadry w Wojnie Obronnej 1939. W-wa 1982; W. Król. Polskie Dywizjony Lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945. W-wa 1976

     
    Jastrzębski Adam
    [1914-1939], ppor. rez. art.[1938]
    Ur. 03 VII 1914. Absolwent szkoły średniej. W okresie 23 IX 1934 do 27 VI 1935 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 2 pal w Kielcach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938.  z przydziałem do 2 pal. Ewidencyjnie podległa PKU Kielce. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 6 baterii II dywizjonu 55 pal rez. Zaginął 15 IX 1939 w Modliborzycach.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Pruszków 2000.

     
    Jastrzębski Czesław
    [1910-?], por. piech.[1938]
    Ur. 23 XI 1910. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 14 VIII 1934 z przydziałem do 5 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 19 III 1938. Przeniesiony w 1938 do 75 pp Chorzowie. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu w 4 kompanii CKM w IV batalionie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 12 kampanii IV batalionu 75 pp. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym pułku od Śląska na Lubelszczyznę w składzie 23 DP.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Jastrzębski Stanisław
    [1905-1939], kpt. sł. st. art. [1937]
    Ur. 23 VII 1905. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany do stopnia ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 9 pap. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Przeniesiony z 9 pap do 34 pp na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty, a w 1931 przeniesiony z 34 pp do 4 dak w Suwałkach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. Następnie w okresie od  14 IV 1937 do 1938 adiutant Szkoły Podchorążych artylerii, a od o1 IX 1938 do VIII 1939    d-ca 2 baterii szkolnej w I dywizjonie szkolnym Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii w I dywizjonie 61 pal rez. w składzie 41 DP Rez. w składzie GO „Wyszków”. Walczył w ciężkich walkach z Dywizją Pancerną „Kempf” w rejonie Brańszczyka i Węgrowa. Poległ w walce z Niemcami 10 IX 1939 pod Grygowem. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Starej Wsi.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926;Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931;Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000.

     
    Jastrzębski Stanisław Henryk
    [1910-?],por. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 27 X 1910. Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem do 4 p. uł. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 w 1 p. szwol. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności 1 p. szwol. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 1 p. szwol. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. St. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów. Pruszków 1995; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989.

     
    Jastrzębski Stefan
    [1907-1997], kpt. sł. st. art. [1937], w ZWZ/AK mjr [1944], ps. „Miłosz”
    Ur. 13 V 1907 w m. Wiktorów, syn Kazimierza. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 2 w Modlinie, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1926-1928 w Oficerskiej szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 1 pułku artylerii najcięższej w Górze Kalwarii. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Ukończył kurs dla dowódców baterii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca 2 baterii technicznej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii w 11 dywizjonie artylerii najcięższej. Uczestnik walk na szlaku 11 dan. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji niemieckiej od 1941 żołnierz ZWZ/AK. Organizator konspiracyjnego szkolenia kierowców samochodowych. Od II 1943 oficer w Wydziału Artylerii w Oddziale III Operacyjnym KG AK. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 25 VII 1944 z starszeństwem od 3 V 1944. Uczestnik Powstania Warszawskiego 1 VIII-2 X 1944. Dowodził Batalionem „Miłosz”. Po upadku powstania od 2 x 1944 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau., Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II Korpusu, gdzie pełnił m. in. funkcję z-cy d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. Po demobilizacji w 1947 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował we Wrocławiu, gdzie zmarł 14 VI 1997.
    Odznaczony: VN kl. 5, KW
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Leski. Życie niewłaściwie urozmaicone. W-a 1989

     
    Jaszczyński Władysław
    [1909-?], por. sł. st. art. [1936], pośm. kpt. [2007]
    Ur. 11 IV 1909 w Krasnem pow. ciechanowski, syn Stefana i Józefy z Bułhaków. Uczęszczał do gimnazjum w Warszawie, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w 9 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, potem w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 12 dak na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. w 1937 ukończył w CWArt. kurs dla instruktorów jazdy konnej. Przeniesiony do 9 dak na stanowisko d-cy plutonu w szkole podoficerskiej przy 9 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 9 dak. W skaldzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 9 dak. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zmordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany kpt. art.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkołą Podchorążych artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Krowa 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Jatelnicki Świętosław
    [1902-?], kpt. sł. st. art.[1935], w PSZ kpt./mjr
    Ur. 7 XII 1902. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od 192o. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Mianowany ppor. sł. st. art. 1 V 1922 z przydziałem do 15 pap. do stopnia por. awansowany 1 V 1924. W 1924 przeniesiony do 8 pac, gdzie pełnił różne funkcje. Ukończył w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu kurs dla młodszych oficerów artylerii. Przeniesiony w 1933 z 8 pac w Toruniu do 19 pal w Nowowilejce. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Po 1935 przeniesiony z 1 pal do 32 dal w Rembertowie, gdzie pełnił m. in. funkcję adiutanta d-cy dywizjonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy9 baterii III dywizjonu 32 pal artylerii organicznej 33 DP. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Podczas wojny służył w II Korpusie Polskim, gdzie był m. in. d-cą baterii, potem dywizjonu  w 2 pal w składzie 3 Dywizji Strzelców Karpackich.
    Po wojnie na Zachodzie.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006: P. Zarzycki. 32 Dywizjon Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998.

     
    Jaworowicz Stanisław Filip
    [1907-?], por. rez. piech.[1937]
    Ur. 1 V 1907. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 45 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów M. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany 1 I 1937  do stopnia por. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii II batalionu 52 pp w składzie 12 DP. Walczył pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Jaworowski Ryszard
    [1896-1957], ppłk sap. inż.[1937]
    Ur. 3 IV 1896 w Sierdobsku w Rosji. Ukończył w Sierdobsku szkołę realną. Powołany do służby w armii rosyjskiej 1 v 1915. Ukończył w Kazaniu Oficerską Szkolę Piechoty oraz kurs dla dowódców kompanii. Po ukończeniu kursu mianowany chor. piech. i przydzielony do 14 pp na stanowisko młodszego oficera kompanii. W 1916 mianowany ppor. piech. i przeniesiony do 398 pp na stanowisko d-cy kompanii. Brał udział w walkach na froncie zachodnim. W 1917 mianowany por. piech. i wyznaczono d-cą batalionu. Podczas walk we IX 1917 zostaje ciężko ranny. Przebywał do IX 1918 na leczeniu szpitalnym w szpitalach wojskowych. Jesienią 1918 powrócił do kraju. Zamieszkał wówczas w Lidzie na Wileńszczyźnie. W XI 1918 wstępuje do służby w WP. Skierowany na kurs oficerski do Dęblina. Po ukończeniu kursu mianowany kierownikiem robót budowlanych w Dęblinie. W VII 1920 przeniesiony do 1 7 bat. sap. 7 p. sap. w składzie którego bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Podczas walk nad Niemnem 24 VII 1924 zostaje ranny. Po wyleczeniu ran powrócił do służby w macierzystym 17 bat. sap. na stanowisko d-cy kompanii saperów. Jesienią 1920 skierowany do budowy mostu na Niemnie. W latach 1921-1922 na kursie udoskonalającym dla oficerów sztabowych saperów. W 1922 zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. w latach 1923-1924 p. o. d-cy 4 bat. sap. w 8 p. sap., potem d-ca batalionu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. sap. 1 I 1928. W latach 1928-1929 był kwatermistrzem 8 p. sap., potem w 3 brygadzie sap. W latach 1929-1930 d-ca saperów 20 DP, od 1930 do 1934 d-ca saperów Korpusu Ochrony Pogranicza. W latach 1934-1938 d-ca 4 bat. saperów. 19 III 1937 awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. sp. W latach 1938-1939 oficer saperów w sztabie gen. do prac St. Kwaśniewskiego oraz oficer w rezerwie personalnej w sztabie gen. do prac gen. bryg. A. Szylinga. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był d-cą saperów Armii „Kraków”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Rumuni, gdzie został internowany w obozie jenieckim. W 1941 przekazany Niemcom i umieszczony w oflagu. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 przebywał na zachodzie, potem powrócił do kraju. Pracował na odcinku cywilnym. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 12 IX 1957.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków „ 1939. W-wa 1975; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001.

     
    Jaworski Bronisław Gabriel Maria
    [1915-1939], mgr , ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 15 VIII 1915. Absolwent gimnazjum z 1934. Służbę wojskową odbywał w okresie 1934-1935 w 2 kompanii szkolnej CKM w Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po kursie odbywał praktyki w 65 pp. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 2 batalionu strzelców w Tczewie. Ewidencyjnie podlegał PKU Stargard. Ukończył przed wojną wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach z Niemcami na stanowisku d-cy plutonu w składzie Zgrupowania 3 DP Leg. Poległ w walce 23 IX 1939 w Antonówce. Pochowany na miejscowym cmentarzu wojennym.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Jaworski Czesław
    [1900-?], mjr sł. st. łącz.[1937]
    Ur. 20 VII 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej 1918-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Mianowany ppor. sł. st. łącz. w 1921. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 XI 1921. Oficer rez. pozostawiony w służbie czynnej z przydziałem do 3 p. łącz., a od 1924 w 1 p. łącz. Przeniesiony z 1 p. łącz. do Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1930. Przeniesiony w 1933 z Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie do Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. łącz. 19 III 1937. W okresie 1937-1939 d-ca łączności 10 DP w Łodzi. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łącz. 10 DP. Uczestniczy w walkach na szlaku bojowym 10 DP od Łodzi na Lubelszczyznę. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933;

     
    Jaworski Jan IV
    [1898-1940], mjr sł. st. piech.[1938], pośm. ppłk[2007]
    Ur. 14 XII 1898 w Puźnikach pow. tłumaczki w Małopolsce Wschodniej, syn Józefa i Emilii. Absolwent gimnazjum w stryju, gdzie zdał maturę. W 1916 wcielony do służby w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy. Brał udział w walkach na froncie włoskim. Następnie w armii gen. J. Hallera we Francji, gdzie od III 1919 służył w 6 pstrz. W V 1919 powraca do kraju. Po przemianowaniu 1 IX 1919 6 pstrz. w 48 pp służy w tym pułku. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 48 pp w Stanisławowie. Przeniesiony w 1929 z 48 pp do Szkoły Podoficerskiej dla Małoletnich w Koninie n stanowisko instruktora. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony w 1935 do 52 pp w Złoczowie na stanowisko d-cy kompanii, potem w 1937 pełni funkcję adiutanta pułku. awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca III batalionu 52 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu 12 DP. Brał udział w walkach na kielecczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej unika niewoli i powraca do Stanisławowa. Aresztowany przez NKWD i uwięziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany ppłk piech.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Jaworski Jerzy
    [1912-1985], ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 02 II 1912 w m. Kossawa pow. Wadowice. Absolwent gimnazjum. W okresie od 10 IX 1935-15 VII 1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 8 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 szwadronie 8 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 8 p. uł. od Krakowa na Lubelszczyznę. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu 1939-1945. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 służył w PSZ. Awansowany do stopnia por. kaw. Po demobilizacji pozostał na emigracji. Mieszkał w m. Epsom w hrabstwie Surrey.
    Zmarł w szpitalu w Epsom 16 VII 1985
    Odznaczony: KW, SKZ
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Przegląd Kawalerii nr 119/1985. Londyn.

     
    Jaworski Kazimierz Maria Józef
    [1910-+?], por. sł. st. łącz.[1934]
    Ur. 24 VIII 1910. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. w okresie 1931-1932 na kursie aplikacyjnym. Promowany 15 VIII 1932 na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1931 z przydziałem do 5 Batalionu Telegraficznego na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Ukończył przed wojną wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. Przeniesiony po 1935 do 3 DP Leg, gdzie w latach 1937-1939 był d-cą kompanii łączności 3 DP Leg. z m. p. w Zamościu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii łącz. 3 DP Leg. Walczył z Niemcami pod Iłżą, gdzie 9 IX 1939 zostaje ranny. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Zmarł w oflagu.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Jaworski Mieczysław Witold
    [1910-1944], kadet, por. sł. st. kaw.[1935]
    Ur. 21 II 1910 w m. Głubiec pow. płocki. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. Absolwent Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 4 psk w Płocku na stanowisko   d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-199 d-ca plutonu łączności 4 psk. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności 4 psk w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 4 psk, potem na Lubelszczyźnie składzie GO Kaw. gen. W. Andersa. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, gdzie służy w PSZ. Uczestnik kampanii francuskiej w VI 1940 na stanowisku oficera łącznikowego w wileńskim dyonie rozpoznawczym 2 DSP. Internowany w Szwajcarii, skąd zbiegł. Od 1944 służy w II korpusie Polskim gen. W. Andersa w Włoszech. Uczestnik kampanii włoskiej w szeregach 4 pal potem w 6 p. panc. II KP. Za męstwo na polu walki odznaczony VM. Poległ w walce pod Mondolfo 18 VIII 1944. Pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Loreto.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 10727
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Z. Gnat-Wieteska. 4 psk. Pruszków 1995; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włoclawek 2001.

     
    Jaworski –Sas Romuald
    [1897-?], mjr sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 25 I 1897. Uczestnik i wojny światowej. WP od XI 1918. Służba w 7 p, uł. w którego szeregach bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st.  kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 7 p. uł., skąd został z dniem 4 X 1924 przeniesiony do szwadronu kawalerii Korpusu Ochrony Pogranicza. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1928. Przeniesiony w 1930 z KOP do 5 p. ul. w Ostrołęce, a w 1931 przeniesiony z 5 p. uł. do 7 p. uł. na stanowisko d-cy szwadronu. Awansowany 19 III 1937 do stopnia mjr-a sł. st. kaw. W latach 1937-1939 był oficerem mobilizacyjnym 7 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udził na stanowisku kwatermistrza 7 p. uł. w składzie Mazowieckiej brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 7 p. uł.
    Odznaczony: KW3x,MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 7z 23 X 1931; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Jaworski Tadeusz Leonard
    [1897-?], por. sł. st. kaw.[1924]
    Ur. 03 VII 1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Po wojnie zweryfikowany w stopniu ppor. rez. piech. z starszeństwem pod 1 VI 1919. Służył w 67 pp, skąd został przeniesiony do rezerwy. W 1924 powołany do służby czynnej w WP i mianowany por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 X 1924. Przydzielony do 20 p. uł. w Rzeszowie. Przeniesiony w 1930 z 20 p. uł. do 10 Brygady Kawalerii w Rzeszowie. Z dniem 4 VIII 1932 przeniesiony z 10 Brygady Kawalerii na 4 miesięczny kurs pionierów dla oficerów kawalerii w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. Przeniesiony do 16 p. uł. w Bydgoszczy, gdzie pełnił m. in. funkcję   z-cy oficera mobilizacyjnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w składzie 16 p. uł. – z-ca    d-cy szwadronu. Z szwadronem z 16 p. uł. dotarł na Lubelszczyźnie i walczył tam na w składzie Grupy kawalerii ppłk. E. Wani.
    Odznaczony: KW 4 x
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1939;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Jaworski Witold Stanisław
    [1909-?], kpt. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 5 X 1909. Ukończył gimnazjum. Absolwent Szkoły Podchorążych piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 8 pp Leg. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 pełnił funkcje d-cy plutonu pionierów n8 pp Leg. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu 8 pp Leg. w składzie 3 DP leg. Walczył na szlaku bojowym 8 pp Leg. m. in. pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie dowodził kompanią CKM w 8 pp Leg. w zgrupowaniu 3 DP Leg. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Po wojnie w 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984;

     
    Jaxa-Rożen Stanisław Ludwik
    [1906-1985], kpt. sł. st. sap.[1939], płk WP w st. sp.
    Ur. 16 II 1906 w Krakowie, syn Władysława /generała/ i Wiktorii z Kossobudzkich. W latach 1919-1926 był uczniem Gimnazjum im. Czackiego w Warszawie. W latach 1926-1927 studiował na Wydziale Architektury. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. w okresie 1930-1931 na kursie aplikacyjnym. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 15 VIII 1931 z starszeństwem od 15 VIII 1930. Przydzielony do 1 batalionu saperów na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. sap. awansowany 1 I 1933. W 1 batalionie sap. służył do 1937 był m. in. d-cą kompanii, potem z-cą oficera mobilizacyjnego. Od 1938 słuchacz Wyższej Szkoły Inżynierii w Warszawie – promocja 1938-1940. Awansowany 19 III 1939 do stopnia kpt. sł. st. sap. podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 kompanią przeprawową w zmotoryzowanym batalionie saperów Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej . Dowodził m. in. wysadzaniem mostów na Wiśle Dęblinie/kolejowego/ orz w Puławach i Solcu. Podczas walk w rejonie mostu został ciężko ranny. Przebywał na leczeniu w szpitalu w Lublinie. Podczas okupacji niemieckiej pracował jako robotnik rolny, magazynier oraz technik budowlany. Czynny w konspiracji niepodległościowej na terenie Lubelszczyzny. W VIII 1944 wstępuje ochotniczo do wojska. Początkowo pomocnik szefa sztabu SWInż. II AWP, gdzie zajmował się organizacją, szkoleniem oraz przygotowywaniem saperów do walki. Przeszedł cały szlak bojowy 3 AWP. Walczył nad Nysą Łużycką, pod Rotenburgiem, Budziszynem, Dreznem i Mielnikiem. Brał udział w rozminowywaniu przez saperów 2 AWP pasa nadgranicznego nad Odrą i Nysą Łużycką. Awansowany w 1945 mjr sap. W latach 1945-1947 był szefem Wydziału Inżynieryjno-Saperskiego DOW III w Poznaniu. Do stopnia ppłk-a awansowany w 1946. Do 1948 był kierownikiem cyklu ogólnowojskowego w Oficerskiej Szkole Wojsk Inżynieryjnych we Wrocławiu. W XII 1948 zwolniony z wojska jako był oficer sanacyjny. Po zwolnieniu z wojska pracował jako architekt powiatowy w Sycowie, Namysłowie, potem w Niemodlinie, gdzie zamieszkał na stałe. Żonaty z Aliną Tacikowską./+ 2003/. Miał z tego związku córkę Agnieszkę /1935/, synów : Krzysztofa /1936/, Przemysława – Marcina /1939], Władysława /1946/
    Zmarł 8 VII 1985 w Jeleniej Górze. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Jeleniej Górze.
    Odznaczony: BKZ, KG III kl., ZKZ
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Jażewicz Michał
    [1910-1939], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 11 X 1910. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1932 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1932-1934 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 85 pp w Nowowilejce na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W 1939 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do batalionu KOP „Skole”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii I batalionu w składzie 1 pp KOP w składzie 1 Brygady Górskiej. Walczył z Niemcami na szlaku bojowy, 1 pp KOP. Poległ od wybuchu bomby lotniczej 15 IX 1939 w rejonie Biłgoraja. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Biłgoraju-Puszcza Solska.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.
     
     
    Jedenak Stefan
    [1906?], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 7 VI 1906. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. w 1935 z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 8 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera żywnościowego pułku w składzie 3 DP Leg. Uczestniczył w walkach pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II A w Neubranderburg.
    Dalsze losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; H. Żelewski. Dzieje Bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984

     
    Jedigar Veli bek Wacław
    [1897-1971], mjr dypl. [1934], w ZWZ/AK ppłk [1944], ps. „Damazy”
    Ur. 31 X 1897 w Tyflisie, syn Sadich Beka i Olgi Russiwa-Kroczibaczew. Od 1909 uczył się w gimnazjum w Tyflisie i tam w 1915 zdał maturę. Od V 1915 służył w Dagestańskim Pułku Konnym armii rosyjskiej. W okresie II-XI 19117 uczył się w Mikołajewskiej Szkole Artylerii. Następnie służy w Kaukaskim Korpusie Muzułmańskim, gdzie od IV 1918 jest oficerem, a od XI 1918 p. o. d-cy szwadronu przybocznego d-cy korpusu, od III 1919 d-ca szkoły podoficerskiej Vi 1920 wycofał się z swoim oddziałem na teren Gruzji, a w III 1921 emigrował z Rosji. W XI 1922 przyjęty do WP jako oficer kontraktowy, ale z powodu choroby zwolniony. W I 1924 przyjęty do służby w WP ukończył w okresie I –X 1924 kurs dowódców szwadronów w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Mianowany rtm kaw. W I 1925 przydzielony do 10 psk , gdzie był d-cą plutonu w szkole podoficerskiej, a od VI 1925     d-ca plutonu, potem od X 1926 d-ca 4 szwadronu. Od I 1928 d-ca 2 wydzielonego dywizjonu, potem od IV 1928 d-ca 3 szwadronu, od II 1929 d-ca szwadronu szkolnego. W VII 1929 mianowany ponownie d-cą 4 szwadronu. W okresie II-VI 1930 przebywał na kursie dla d-ców batalionu w centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Następnie w 10 psk d-ca szwadronu szkolnego. W okresie 1930-1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w XI 1932 przydzielony na stanowisko I oficera sztabu Brygady Kawalerii „Barnowicze”, a od X 1936 dublant z-cy d-cy 7 p. uł.  W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział od 11 IX 1939 na stanowisku szefa sztabu Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Podczas okupacji niemieckiej od przełomu 1939/1940 organizator i następnie od VIII 1940 do VII 1944  d-ca 7 p. uł. „Mazury” -„Jeleń” ZWZ-AK. Jednocześnie od 1942 pełnił funkcję szefa działu kawalerii w Wydziale Broni Szybkich Oddziału III KG AK. Awansowany 27 VII 1944 do stopnia ppłk-a z starszeństwem od 3 V 1944. Od VII 1944 przebywał poza Warszawą. W 1945 przedostał się do Włoch, gdzie służył w II Korpusie Polskim. W 1946 ewakuowany do Wlk. Brytanii. W II 1949 wyjechał z rodziną z Wlk. Brytanii do Argentyny i tam zamieszkał na stałe. Był organizatorem i prezesem Koła AK. Pracował fizycznie jako tragarz przy wyładunku statków w Buenos Aries, potem jako robotnik w fabryce. Zmarł 13 XII 1971 w Buenos Aries. Prochy jego i żony zostały złożone 4 VIII 1990 na cmentarzu muzułmańskim przy ul. Tatarskiej w Warszawie.
    Żonaty z Wandą z d. Eminowicz. Miał córkę Zulejha zamężna Kalinowska.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944. t. 1. W-wa 1987; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Jedliński Stefan
    [1917-2002], ppor. rez. kaw.[1938], w ZWZ/AK por. [1 I 1945], rtm. ps. „Bartek”
    Ur. 10 VII 1917 w Lublinie, syn Władysława /inżyniera – leśnika/ i Stefanii Zapolskiej- Downarówny. W latach 1927-1935 uczęszczał do Gimnazjum im. St. Staszica w Warszawie, gdzie w 1935 zdał maturę. Jednocześnie czynny w harcerstwie. Harcerz 16 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Zawiszy Czarnego, od 1935 podharcmistrz, oraz 1938-1939 drużynowy. W okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 4 psk. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 4 p. uł. w Wilnie. W latach 1936-1939 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Zmobilizowany 26 VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 szwadronie 4 p. uł. w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Po rozproszeniu brygady z częścią pułku przedostał się na Lubelszczyznę, gdzie uczestniczy w dalszych walkach. Wzięty do niewoli niemieckiej zbiegł z transportu jeńców. Ukrywał się w Krakowie – Łobzowie, potem powraca do Warszawy. Podejmuje pracę jako urzędnik w firmie „Jaśniej Słońca”, potem w firmie budowlanej „Kleiber i Borkowski”. Od 1940 żołnierz ZWZ w Warszawie. Zagrożony aresztowaniem wyjechał z Warszawy i zamieszkał w Dobrej k. Limanowej. Pracuje tam jako leśniczy o 1945. Od III 1942 działa w komórce wywiadu na Podhalu. Od III 1944 szef referatu II w sztabie Obwodu AK Limanowa. Od VII 1944  pełnił funkcję szefa referatu wywiadu i kontrwywiadu Inspektoratu Rejonowego Nowy Sącz  i oficera informacyjnego 1 psp AK. Brał udział w alkcji „Burza”. Awansowany 15 I 1945 do stopnia por. rez. z starszeństwem od 1 I 1945. Po wojnie ukończył studia prawnicze na UJ w Krakowie. Mieszkał w Krakowie i pracował jako prokurent Prywatnych Zakładów Przemysłu Drzewnego i Fabryki Skrzyń. Od IX 1937 pracuje w biurze Regionalnym Centralnego Urzędu Planowania, potem o d 1 XII 1948 w na stanowisku naczelnika wydziału ekonomicznego w Departamencie Rolnictwa i Leśnictwa, potem w w Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, skąd został przeniesiony do utworzonego Centralnego Zarządu Elektryfikacji Rolnictwa w komórce ekonomicznej. Po 1956 mianowany I z-cą dyrektora naczelnego. Po 194 pracował przez szereg lat jako z-ca dyrektora Zjednoczenia Montażu i Kompletowania Urządzeń Inwentarskich „Meprozet” podległemu Ministerstwu Rolnictwa. Po przejściu na emeryturę działał na niwie społecznej.
    Odznaczony: KW, SKZ z M 
    Zmarł w Warszawie 23 IV 2002.
    Żonaty z Anną Przewóską.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; 16 WDH- Panteon Zawiszaków.www.16 wdh.pl/panteon/ G. Mazur-W. rojek-M. zgarniak. Wojna i Okupacja na Podkarpaciu i Podhalu na obszarze Inspektoratu ZWZ-AK Nowy Sącz 1939-1998. Kraków 1998.

     
    Jeleń Władysław
    [1911-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 30 X 1911. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 21 DP w Cieszynie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 4 psp w Cieszynie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 4 psp w składzie 21 DP Gór. Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 4 psp. Poległ 12 IX 1939 w walce w rejonie Tarnobrzega. Pochowany na cmentarzu wojennym w Tarnobrzegu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939.    W-wa 1975.

     
    Jelinek Julian /Juliusz/Franciszek
    [1898-1940], mjr sł. st. piech. [1935], pośm. ppłk[2007]
    Ur. 30 IV 1898 w Zadwórzu pow. Przemyślany woj. lwowskie, syn Franciszka i Karoliny. Uczęszczał do gimnazjum. Żołnierz Legionów Polskich. Służył m. in. w 3 pp LP. Brał udział w kampanii karpackiej, wołyńskiej. Po kryzysie przysięgowym wcielony do armii austriackiej. Ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej, potem polsko-bolszewickiej w szeregach 57 pp. Zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 57 pp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony z dniem 26 II 1925 z 57 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do 15 Batalionu KOP „Ludwikowo”. Przeniesiony w 1927 z KOP do 57 pp, a w 1928 do DOK VII w Poznaniu. W 1930 przeniesiony z DOK VII do 57 pp. na stanowisko d-cy kompanii CKM. Awansowany do stopnia majora sł. st. piech. 1 I 1935. Od IV 1935 d-ca batalionu w 57 pp. Przeniesiony z 57 pp do szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie od 5 X 1938 był d-cą II batalionu szkolnego w SPP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu zmobilizowanego przez Szkołę Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie dla 114 pp rez. 41 DP Rez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 114 pp rez. od Ostrowi Maz., pod Różanem, potem na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV 1940.
    Odznaczony: KN, KW 4x, SKZ, Medalem za Wojnę 1918-1921
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie ppłk piech.
    Odznaczony: KN, KW4x, ZKZ, SKZ
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna.W-wa 2003

     
    Jeliński Jerzy
    [1906-?], kpt. sł. st. art.[1936]
    Ur. 4 I 1906 w Radomiu. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 2 w Modlinie, gdzie w 1924 zdał maturę. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 2 pap na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Przeniesiony w 1934 z 2 pal do 8 pal w Płocku. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. W latach 1936-1938 d-ca baterii w 8 pal. W latach 1938-1939 d-ca 3 baterii ćwiczebnej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer sztabu artylerii Grupy „Śląsk”. Uczestnik walk na szlaku bojowym GO „Śląsk w składzie Armii „Kraków”.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000

     
    Jeljaszewicz Aleksander
    [1902-1978], rtm. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 22 III 1900 w Wilnie, syn Jana. Od 1912 uczył się w Szkole Kadetów w Pskowie, potem w Kijowskim Korpusie Kadetów, który ukończył w 1919. Ewakuowany do Turcji, potem do Jugosławii, gdzie wstąpił do szkoły oficerskiej, którą ukończył w 1923 w stopniu ppor. kaw. Do I 1925 służył w serbskiej straży granicznej. W 1925 powrócił do rodzinnego Wilna. Od jesieni 1925 służyy ochotniczo w WP. Ukończył kurs szkoły podoficerskiej W okresie od 2 XI 1926-15 VIII 1928 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 4 p. ułanów Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Ukończył w centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronu. W 1936 był d-cą szwadronu w 4 p. uł. Przeniesiony w 1936 z 4 p. uł. do 13 p. uł. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1938.  Mianowany z dniem 25 X 1938 d-cą 1 szwadronu tatarskiego, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 13 p. uł. Kampanię wrześniową 10939 zakończył na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde X 1939-V 1942, potem w oflagu II d w Gross- Born V 1942-1945. Po uwolnieniu z niewoli powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Gdańsku, gdzie zmarł 13 VIII 1978
    Pochowany w na cmentarzu muzułmańskim przy ul. Tatarskiej w Warszawie.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939/ W-wa 1989; Rocznik oficerski 1932; Rocznik oficerski oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 Przegląd Kawalerii nr91. Londyn 1978.

     
    Jelonkiewicz Alfred Bogusław
    [1908-1984], por. sł. st. piech.[1935], w PSZ kpt. [1940], mjr
    Ur. 6 III 1908. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1929-1930 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie n kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 73 pp w Katowicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935.Był wykładowcą na Dywizyjnym Kursie Podchorążych rezerwy Piechoty 23 DP przy 73 pp w Katowicach. W latach 1938-1939 d-ca oddziału zwiadu 73 pp oraz p. o. adiutant pułku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadowczej. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 73 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Podczas walk zostaje ranny. Uniknął niewoli i przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie służy w PSZ. Uczestnik kampanii francuskiej w VI 1940. Awansowany do stopnia kpt. dowodził 3 kompanią I batalionu 3 p. gren. W składzie 1 DGren. Podczas walk wyróżnił się męstwem i odwagą. Odznaczy VM kl. 5. Podczas walk w Lotaryngii w VI 1940 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu. W 1945 uwolniony z niewoli wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do służby w II Korpusie Polskim. W 1946 wraz z oddziałami II KP zostaje ewakuowany do Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia mjr-a. Po demobilizacji w 1948 wyjechał z Wlk. Brytanii do Stanów Zjednoczonych i zamieszkał w Detroit. Był aktywnym działaczem kombatanckim i polonijnym.
    Zmarł 01 X 1984 w szpitalu dla weteranów w m. Deaborn. Pochowany na cmentarzu św. Jadwigi w W. Warren w Deaborn.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 08902, KW2x
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza- Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989; J. Smoliński., 3 Pułk Grenadierów Śląskich. Pruszków 1995; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Jemiołek Henryk
    [1913-1982], kadet, ppor. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 02 VIII 1913. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. Absolwent Szkoły Podchorążych „Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IV 1938 /promocja opóźniona/z przydziałem do 27 p. uł. w Nieświeżu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 2 szwadronie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy 27 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym pułku. Uniknął niewoli. Podczas okupacji czynny w konspiracji niepodległościowej AK. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 27 IV 1982. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 2006;St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Z. Gnat-Wieteska. 27 Pułk Ułanów im. Króla Stefana Batorego. W-wa 1992.

     
    Jerzyński Feliks
    [1908-1939],ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 20 XI 1908. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskowa odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 29 pp w Kaliszu. Ewidencyjnie podlegał PKU Sieradz. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach jako d-ca plutonu w 54 pp w składzie 12 DP. Walczył m. in. pod Iłżą, gdzie poległ 9 IX 1939 k. m. Mogiła. Pochowany na cmentarzu wojennym w Iłży.
    Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Jesionek Stefan
    [1897-?], kpt. sł. st. piech.[1927]
    Ur. 25 VIII 1897. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 55 pp w Lesznie, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1927. W 1931 przeniesiony z 55 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałom do batalionu KOP „Sienkiewicze”, gdzie dowodził kompania graniczną, potem kwatermistrz baonu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza Baonu KOP „Sienkiewicze” w składzie Brygady KOP „Polesie”. Brał udział w walkach na Polesiu i Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej w niewoli niemieckiej. Od 1945 w wojsku. Służył w 9 DP 2 Armii WP na stanowisku szefa wydziału żywnościowego w sztabie 9 DP.
    Odznaczony: KW3x, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Jesionowski Jerzy Ryszard
    [1911-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 2 XI 1911. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 79 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 5 kompanii II batalionu 179 pp w składzie 50 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 4 x 1939 w m. Adamów. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Adamowie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Jezierski Gerard Ryszard
    [1907-?], ppor. rez. art.[1938]
    Ur. 20 III 1907. Absolwent gimnazjum. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 12 dak. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 12 dak. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M IV. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stefan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Jezierski Mieczysław Marian
    [1906-1945], kpt. sł. st. piech.[1938], mjr[1945]
    Ur. 7 X 1906. Syn Władysława. Absolwent gimnazjum. W latach 1926-1927 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty, potem, w latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1939 z przydziałem do 15 pp w Dęblinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Po 1934 przeniesiony z 15 pp do 11 pp w Tarnowskich Górach, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1938. W latach 1938-1939 adiutant d-cy II batalionu 11 pp. W VIII 1939 przydzielony do Ośrodka zapasowego 11 pp w Szczakowej, gdzie został mianowany I adiutantem formowanego tu dowództwa 203 pp rez. dla 55 DPRez. Podczas kampanii wrześniowej 1939 walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Śląska na Lubelszczyznę. Uniknął niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej AK na Lubelszczyźnie. Bliższy przydział nieznany. W VIII 1944 aresztowany przez agentów NKWD i uwięziony w obozie NKWD na III polu Majdanka. Zwolniony z obozu i wcielony do formowanego 32 pp. Awansowany do stopnia mjr-a pełnił funkcję szefa sztabu pułku. Walczył na froncie wojny z Niemcami jako szef sztabu 32 pp w składzie 8 DP II Armii WP.
    Poległ 26 IV 1945 w rejonie Budziszyna.
    Odznaczony: KW
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Jeżewski Janusz Romuald
    [1911-1954], ppor. rez. kaw.[1932]
    Ur. 10 III 1907. Absolwent szkoły średniej. Od 25 VII1928 do 23 IV 1929 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 10 p. ułanów. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 10 p. ułanów w Białymstoku. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako d-ca 2 plutonu w 2 szwadronie 10 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii a po reorganizacji w Brygadzie Kawalerii „Plis”. Walczył na szlaku bojowym 19 p. uł. od Białegostoku na Lubelszczyznę. Uczestnik walk pod Kockiem, gdzie 5 x 1939 został ranny.
    Po wojnie w kraju.
    Zmarł w Warszawie 19 VIII 1954.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. S. Wojciechowski. 10 Pułk Ułanó Litewskich. Pruszków 2007.

     
    Jeżewski Jerzy
    [1907-+?], oficer sł. st. łączności WP, kpt. [1939], w ZWZ/AK/DSZ, mjr,[1943], ps. „Maliniak”, „Zielonka” vel Jerzy Szatkowski.
    Szef Wydziału V /łączność/ K. O. ZWZ Lublin VI 1940-II 1941.
    Ur. 22 XII 1907. Po ukończeniu w 1928 gimnazjum odbywa od X 1928 do VIII 1929 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Od X 1929 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie na kierunku łączności. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. 15 VIII 1931. Po ukończeniu podchorążówki w VIII 1932 służył w I Pułku Telegraficznym w Warszawie. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1934. Do sierpnia 1939 był wykładowcą taktyki i organizacji w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1939.
    W kampanii wrześniowej 1939 był początkowo d-cą łączności załogi w twierdzy brzeskiej, potem d-ca kompanii łączności w grupie płk W. Filipkowskiego, a od 27 IX 1939 w grupie płk dypl. T. Zieleniewskiego. Brał udział w walce pod Kockiem 1 – 5 X 1939 w składzie SGO „Polesie” pod dowództwem gen. F. Kleeberga. Po kapitulacji SGO „Polesie” 5 X 1939 unika niewoli. Przedostaje się do Warszawy, gdzie od jesieni 1939 działa w konspiracji SZP/ZWZ. Od XII 1939 do V 1940 był z-cą kierownika działu łączności technicznej w KG SZP, potem w Oddziale V KG ZWZ. W maju 1940 przeniesiony na stanowisko szefa wydziału V /Łączności/ w sztabie Komendy Okręgu ZWZ Lublin. Zdekonspirowany na terenie okręgu /gestapo znało jego rodowe i przybrane nazwisko i ps./ wyjechał do Warszawy, gdzie działa w Oddziale V KG ZWZ/AK. Od II 1942 d0-ca kompanii zawiązkowej kompanii łączności radiotelegraficznej KG ZWZ/AK, a od V 1942 do VII 1942 kompanii „Orbis”.
    W lipcu 1942 przeniesiony na stanowisko szefa Wydziału V /łączności/ w sztabie komendy Podokręgu AK Zachód „Hallerowo”. Do stopnia mjr sł. st. awansowany 11 XI 1943.
    W czasie Powstania Warszawskiego walczył na terenie Puszczy Kampinoskiej. Po kapitulacji powstania po odtworzeniu przez ppłk. K. Marszewskiego sztabu komendy Obszaru Warszawskiego pełnił do I 1945 jednocześnie funkcję szefa wydz. V Komendy Obszaru i Podokręgu.
    Po wojnie mieszkał w Warszawie. Nie żyje.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; K. Malinowski. Żołnierze łączności walczącej Warszawy.   W-wa 1983; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna SZP/ZWZ/AK 1939-1945. W-wa 1990.

     
    Jeżewski Marian Jerzy
    [1897-?], por. rez. piech.[1932]
    Ur. 15 XII 1897. Uczestnik I wojny światowej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1919-1920. Po wojnie awansowany do stopnia ppor. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po odbyciu kolejnych  ćwiczeń awansowany 2 I 1932 do stopnia por. rez. piech. z przydziałem do 79 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 8 kompanii III batalionu 179 pprez. w składzie 50 DPRez. Walczył na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu dziłań kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939.W-wa 1989;

     
    Jędruch Aleksander
    [1895-+?], ppłk dypl. sł. st.[1937]
    Ur. 25 II 1895. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 bierze udział w stopniu kaprala w szeregach 1 pp Leg. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Mianowany ppor. piech., potem w 1920 por. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 1 pp Leg., skąd został przeniesiony w 1921 do 22 pp, potem w 1922 odkomenderowany do Centralnej Szkoły Podoficerskiej Piechoty Nr 2 w Grudziądzu, gdzie był gospodarzem szkoły do likwidacji w 1923. Przeniesiony w 1923 do macierzystego 22 pp, gdzie dowodził m. in. kampanią. W latach 1927-1929 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony w stopniu kpt. dypl. sł. st. piech. z dniem 1 IX 1929 do Brygady KOP Grodno na stanowisko szefa sztabu. Awansowany 1 I 1930 do stopnia mjr-0a dypl. sł. st/. piech. Przeniesiony w 1931 z KOP do Oddziału I Sztabu Głównego na stanowisko referenta. Przeniesiony w 1932 z Sztabu Głównego do 39 pp w Jarosławiu na stanowisko d-cy batalionu. Z dniem 12 IX 1932 przeniesiony z 39 pp do Sztabu Głównego. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. 19 III 1937. Przeniesiony do 44 pp w Równem na stanowisk I z-cy d-cy pułku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa Oddziału III sztabu Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Kraków”. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na emigracji. Służył w PSZ. Po demobilizacji przebywał w Wlk. Brytanii skąd wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie osiadł na stałe.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 7160, KN, OP5, KW3x, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 1 z 4 I 1923; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Jędrych Edward
    [1909-1940], lekarz med.,por. sł. st. sanit. [1939], pośm. kpt.[2007]
    Ur. 11 II 1909 w Sandomierzu, syn Jana i Julii z Bąchortów. Uczęszczał do gimnazjum w Sandomierzu, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości w 1928. Następnie w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie, jednocześnie studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego uzyskując dyplom lekarza med. w 1936. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 XII 1936. Po odbyciu stażu w Szpitalu Wojskowym w CWSanit. został przydzielony do 25 p. uł. na stanowisko lekarza sanit. do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. 25 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym brygady. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim w IV 1940.
    Żonaty z Zofią z Hojerów, Miał jedno dziecko.
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany kpt. sł.  sanit.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Jędrychowski Marian Marcin
    [1899-1977], mjr sł. st. art. [1939], w PSZ ppłk
    Ur. 6 VII 1899 w Bochni. Uczęszczał do gimnazjum w Bochni. Żołnierz Legionów Polskich. Internowany w obozie w Szczypiornie po kryzysie przysięgowym w VII 1917. W WP od XI 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w Okręgowych Zakładach Gospodarczych Nr X skąd był odkomenderowany do Kierownictwa Rejonu Intendentury Kielce., potem w 1924 służył w Kierownictwie Rejonu Intendentury Jarosław. Przeniesiony w 1926 do korpusu oficerów artylerii. Po ukończeniu kursu dla młodszych oficerów artylerii przydzielony do 18 pap w Ostrowi Maz. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1931 dowodził m. in. baterią w 18 pap, potem adiutant d-cy pułku. Awansowany 19 III 1939 do stopnia mjr-a sł. st. art. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu d-cy artylerii dywizyjnej 41 DPRez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 41 DP Rez. Po zakończeniu walk na Lubelszczyźnie. Dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w łagrach. Od IX 1941 służył w Armii Polskiej w Rosji. W końcu 1942 ewakuowany z Armią Polska gen. W. Andersa przez Iran na Bliski Wschód. Od 1943 w II Korpusie Polskim, gdzie służył na stanowisku z-cy d-cy 11 pal. Brał udział w kampanii włoskiej. Od jesieni 1944 był d-cą formowanego 12 pac w Włoszech. Ewakuowany w 1946 do Wlk. Brytanii.
    Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Nottingham, gdzie zmarł w 1977.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Rocznik oficerski 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Żaroń. Armia Polska w ZSRR, na Bliskim i Środkowym Wschodzie.  W-wa 1981

     
    Jędryszek Mieczysław
    [1910-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 23 I 1910. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1932 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. w latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 86 pp w Mołodecznie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Przeniesiony w 1938 z 86 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 2 kompanii CKM Batalionu KOP „Snów”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu, a od 5 IX 1939 dowodzi 2 kompanią CKM II Batalionu KOP „Snów” w składzie 1 Brygady Górskiej. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 1 BGór.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Jędrzejewski Henryk Konstanty
    [1912-?], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 14 III 1912. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych rezerwy piechoty 3 DP przy 9 pp leg. w Zamościu. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy kompanii gospodarczej 7 pp Leg. W składzie 3 DP Leg.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Jędrzejowski Stefan Franciszek
    [1900-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 16 IX 1900. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VII 1925 z przydziałem do 74 pp w Lublińcu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. W 1931 przeniesiony z 74 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. W 1931 urzędowo zmienił nazwisko i imię z Jędrzejewski Stefan na Jędrzejowski Stefan Franciszek. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. Przeniesiony z KOP do 11 pp, gdzie obejmuje dowództwo 6 kompanii w II batalionie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii 11 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym, 11 pp od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1925; Dz. Pers. Nr 93 z 16 IX 1925; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Przemsza Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Jędrzejowski Edward Karol
    [1912-?], por. sł. st. piech. [1938]
    Ur. 23 IX 1912. Ukończył szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 75 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu w 1 kompanii CKM I batalionu 75 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii Ckm w II batalionie 75 pp w składzie 23 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Ślaskich. T. 1. Katowice 1989.

     
    Jędrzejowski Tadeusz Józef
    [1907-?], por. sł. st. piech. [1935]
    Ur. 12 III 1907. Absolwent gimnazjum. W okresie 1929-1930 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 16 pp w Tarnowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. w latach 1938-1939 dowodził 5 kompanią II batalionu 16 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 16 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym pułku od Tarnowa na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Rostkowski. Rozkaz-Zapomnieć. Tarnów 2008

     
    Jęglet Michał
    [1899-?], kpt. sł. st. piech.[1933]
    Ur. 31 VIII 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918.Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920Absolwent 4 klasy Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Mianowany ppor. sł. st. piech. 15 I 1921. Pozostał w dyspozycji Oddziału III Sztabu Głównego MSWoj. Następnie przydzielony w 1922 do 16 pp zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sl. st. piech. z starszeństwem od 1 V 1921. W 1928 przeniesiony z 16 pp do Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 5 w Krakowie na stanowisko instruktora. Z dniem 1 VII 1932 przeniesiony z Baonu Podchorążych Piechoty nr 5 w Krakowie do 44 pp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1933. Po 1935 przeniesiony do 45 pp. W latach 1937-1939 dowodził 5 kompanią II batalionu 45 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii  II batalionu 45 pp w składzie 13 DP. Walczył pod Tomaszowem Maz., potem w walkach odwrotowych, potem na Lubelszczyźnie na stanowisku oficera informacyjnego w sztabie kombinowanej Dywizji Piechoty gen. bryg. J. Wołkowickiego. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem od V 1942 w oflagu II D w Gross-Born.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 8 z 26 II 1921; Dz. Pers. Nr 13 9 XII 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Jiruszka Henryk Otton
    [1898-+?], mjr sł. st. piech.[1935]
    Ur. 15 IX 1898. Absolwent szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. [piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 26 pp, skąd w 1923 był odkomenderowany do PKU Stryj jako oficer instruktor. Awansowany 1 VII 1923 do stopnia kpt. sł. st. piech. W 1923 przeniesiony do Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie na stanowisko wychowawcy, nauczyciela śpiewu i instruktor WF. W 1930 przeniesiony na stanowisko k-dta Obwodowego PW przy 55 pp w Lesznie, skad został w 1934 przeniesiony do Departamentu Piechoty MSWoj. , potem w 1935 do Państwowego Urzędu WF i PW na stanowisko szefa wyszkolenia w wydziale PW. Awansowany do stopnia mjr-a 1 I 1935. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 1 psk zmot. w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na Lubelszczyźnie, gdzie w nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w łagrach. Od XI 1941 w Armii Polskiej w ZSRR, gdzie pełnił funkcję szefa sztabu 18 pp. Ewakuowany w X 1942 przez Iran na Bliski Wschód. Po reorganizacji od 1943 służył w 18 batalionie strzelców w składzie 6 Brygady Strzelców Lwowskich 5 DSK.
    Odznaczony: KN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 18 IV 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Panc.-Motorowej 1939. W-wa 1988 T. Kryska  Karski. Piechota Polska 1939-1945. z. 13. Londyn 1973.

     
    Jodkowski Henryk Romuald
    [1914-2006], ppor. rez. kaw.[1938], dr med.
    Ur. 28 VIII 1914. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 3 psk w Wołkowysku. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938. Przed wojna studiował na Wydziale Lekarskim UW w Warszawie. Wybuch wojny przerywa dalsze studia. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 3 szwadronie 2 p. uł. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie został ranny 2 X 1939 w walkach w Woli Gułowskiej. Następnie przebywa w niewoli niemieckiej, skąd został zwolniony. Po powrocie do Warszawy pracuje w szpitalu Ujazdowskim, działa w konspiracji AK. Uczestnik Powstania Warszawskiego. Po wojnie w kraju. Represjonowany za działalność w konspiracji AK. Wieloletni lekarz, potem ordynator Oddziału II Wewnętrznego Szpitala Miejskiego przy ul. Puławskiej w Warszawie.
    Zmarł 21 IV 2006 w Warszawie. Pochowany na Starych Powązkach.
    Odznaczony: VM kl. 5 /odznaczony 18 XI 1971 za kampanię wrześniową/
    St. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;J. wróblewski. SGO „Poleie” 1939. W-wa 1989

     
    Jonak Józef Jan
    [1896-+?], kpt. sł. st. adm./piech./[1937]
    Ur. 08 XII 1896. Uczęszczał do szkoły realnej. Służył w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs oficerów rezerwy piechoty. Brał udział w I wojnie światowej. W stopniu chor. piech. dowodził plutonem piech. na froncie włoskim. Z dniem 1 XII 1918 przyjęty do WP z armii austriackiej w stopniu chor. i przydzielony do III batalionu 16 pp. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej oraz polsko-bolszewickiej 1919-1920. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VII 1925 z przydziałem do 37 pp w Kutnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927.Przeniesiony do Batalionu Manewrowego w CWPiech. w Rembertowie, skąd został przeniesiony do 3 psp w Bielsku, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 19 III 1937. w latach 1937-1939 był d-cą 1 kompanii Bielsko w Bielski Bonie ON i jednocześnie k-dt miejskim PW Bielsko w 93 Obwodzie PW przy 3 psp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 202 pp rez. w składzie 21 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 202 pp rez. od Bielska na Lubelszczyznę. Następnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW4x, SKZ
    Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1925; Dz. Pers. Nr 93 z 16 IX 1925; Roczniki oficerskie 1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Jonko Mieczysław Adam
    [1908-?], por. sł. st. łącz.[1934]
    Ur. 21 XII 1908. Absolwent szkoły średniej. W latach 1928-1929 w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie, a w okresie 1931-1932 na kursie aplikacyjnym. Promowany 15 VIII 1932 do stopnia ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1931 z przydziałem do 5 batalionu telegraficznego w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939     d-ca plutonu telefonicznego w kompanii łączności 2 DPLeg. w Kielcach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 10 kompanii telegraficzno-budowlanej w GO „Śląsk”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym GO „Śląsk” od Śląska na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Jonta /właściwie Janta– Połczyński Adam Tomasz Stanisław Antoni
    [1906-2003], ppor. rez. kaw.[1933]
    Ur. 14 VI 1906. Absolwent szkoły średniej. Służb wojskową odbywał w okresie 20 IX 1926 do 23 IV 1927 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 15 p. uł. w Poznaniu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 2 p. szwol. w Starogardzie Gdańskim. Ewidencyjnie podlegał PKU Grudziądz. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 18 p. uł., potem na stanowisku adiutanta ppłk-a sł. st. kaw. E. Wani – d-cy Grupy Kawalerii na Lubelszczyźnie.
    Po wojnie na emigracji
    Zmarł w 2003.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992;

     
    Jończy Władysław Kazimierz
    [1897-+?], mjr lekarz wet.[1937], płk
    Ur. 29 XII 1897. Uczęszczał do szkoły realnej, po czym studiował weterynarie. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył jako medyk weterynarii w Kadrze Okręgowego Szpitala Koni Nr III w Grodnie. Jednocześnie studiował weterynarie uzyskując dyplom lekarza wet. Awansowany 1 I 1928 do stopnia kpt. W 1928 w dyspozycji d-cy OK. I, potem lekarz wet. w Zapasie Młodych Koni w Górze Kalwarii. Awansowany do stopnia mjr-a 19 III 1937. W latach 1937-1939 był kierownikiem laboratorium w Centrum Wyszkolenia i badań Weterynarii w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako referent służby weterynaryjnej dowództwa SGO „Polesie”. Po kapitulacji SGO „Polesie” w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Służył w WP. Awansowany do stopnia płk-a sł st. wet. W latach 1947-1960 k-dt Centrum Wyszkolenia i Badań Weterynaryjnych przekształconego potem w Ośrodek Diagnostyki i Zwalczania Zagrożeń Biologicznych z siedzib w Puławach.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Rocznik oficerski 1923, 1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Jordan Kazimierz Julian Augustyn
    [1898-?], kpt. sł. st. art.[1935]
    Ur. 3 X 1898. W WP od XI 1918. Mianowany ppor. art. 15 XII 1918. W okresie 1919-1920 był instruktorem I grupy szkolnej w Szkole Podchorążych artylerii w Poznaniu. Awansowany do           stopnia por. sł. st. art. 1 VI 1921. Wieloletni oficer 16 pap/pal w Grudziądzu, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony z 16 pap z dniem 1 V 1930 do 1 V 1932 na stanowisko oficera sądowego do WSR Grudziądz. Z dniem 1 V 1932 przeniesiony z WSR Grudziądz do 16 pal. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935 dowodził baterią w 16 pal. W 1937 przeniesiony do korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Brygady KOP „Podole” n stanowisko d-cy 3 baterii w Dywizjonie Artylerii KOP „Czortków“, którym dowodził do mobilizacji w 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii I dywizjonu 40 pal rez. zmobilizowanego dla 36 DPRez. Walczył e rejonie Dębicy, potem po przyłączeniu się do 6 pal walczył z Niemcami na Lubelszczyźnie. Podczas walk zostaje 15 IX 1939 ranny pod Łukowem.
    Dalsze losy n/n
    Zb. Moszumański-Z Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków 2003; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932;O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939.W-wa – Pułtusk 2001 J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Józefowicz Henryk Stanisław
    [1913-?], ppor. sł. st. art.[1936], w PSZ por./kpt.
    Ur. 26 X 1913. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od 11 VIII 1931- 29 VI 1932 3 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii w Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 58 pp w Poznaniu. w latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 1 pam w Stryju na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 oficer w plutonie łączności 1 pam. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficer łączności, a od 2 iX 1939 d-ca 2 baterii 16 dywizjonu art. motorowej w składzie 10 BKZmot. Wraz z dywizjonem przekroczył granicę z Węgrami, skąd przedostał się do Francji. Uczestnik kampanii francuskiej. Awansowany do stopnia por. w 1940, potem po klęsce Francji od VI 1940 w Wlk. Brytanii. Służył jako d-ca baterii w 16 dam w skaldzie 1 p. art. samobieżnej. Awansowany do stopnia kpt. w 1944 dowodził 16 dam w składzie 1 part. samobieżnej. 1 DPanc. Walczył w kampanii 1944-1945. Po wojnie pozostał na Zachodzie.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;P. Zarzycki. 1 Pułk Art. motorowej Pruszków 1992

     
    Józwik Pius Adam
    [1911-?], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 11 VII 1911.Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 5 kompanii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 9 pp Leg. Ewidencyjnie podlegał PKU Mińsk Maz. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku     d-cy plutonu  9 kompanii III batalionu 9 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył pod Iłża 8-9 IX 1939 potem na Lubelszczyźnie. Podczas walk został 21 IX 1939 ciężko ranny.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Judenko Eugeniusz
    [1899-1988],dr, ppor. rez. kaw. [1934]
    Ur. 18 XI 1899. Absolwent gimnazjum. Ukończył wyższe studia uzyskując tytuł dr-a. Służbę wojskową odbywał w okresie 20 IX 1926- 24 IV1927 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. z starszeństwem od 1 I 1934. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 2 szwadronie 1 psk zmot. w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 1 psk zmot. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Po wojnie w kraju. Zmarł w 1988.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – k. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Panc.-Motorowej 1939., W-wa 1988.

     
    Judycki Wiktor
    [1905-1955], ks. kapelan rez.[1939]
    Ur. 25 II 1905 w Bobrujsku, syn Wiktora i Magdaleny z Mroczkowskich. Początkowo uczył się w domu. Od 1914 uczęszczał do Państwowego Gimnazjum w Bobrujsku, potem od 1917 w nowo utworzonej szkole polski9ej. W VII 1920 z rodziną osiedla siew Wielkopolsce, skąd przenosi się w 1921 do Grodna, gdzie kontynuuje naukę w miejscowym gimnazjum. W 1926 zdał egzamin dojrzałości i wstąpił do Seminarium Duchownego Wilnie. Jednocześnie studiował na USB w Wilnie 1932 otrzymał święcenia kapłańskie. Od 1932 był wikariuszem w Holszanach, potem w tym samym roku przeniesiony do pracy w Słobódce, gdzie był wikariuszem i katechetą. W 1935 przeniesiony do Hermanowicz, a w 1936 do Oszmiana. Mianowany kapelanem rez. 28 IV 1939 z starszeństwem od 1 I 1939. Do VIII 1939 kapelan 3 Szpitala Okręgowego w Grodnie, a następnie kapelan Podlaskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach do 24 IX 10939. 24 IX 1939 z grupa zołnierzy polskich przekracza granicę litewską i zostaje internowany w obozie. 13 VII 1940 po zajęciu Litwy przez wojska sowieckie znalazł się w niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku,. Potem od 2 VII 1941 w Griazowcu. Po podpisaniu umowy Sikorski-Majski na podstawie ogłoszonej amnestii został zwolniony z obozu. Od 1 IX 1941 był kapelanem formowanego w Tatiszczewie 5 pac, a od 28 VIII 1942 kapelan Komendy Obwodu Ewakuacyjnego nr 1. Ewakuowany z ZSRR do Iranu, potem na Bliski Wschód. Następnie od 1943 w II Korpusie Polskim był z-cą proboszcza 3 DSK, potem proboszczem 5 Kresowej Dywizji Piechoty. Był w stopniu ppłk-a. w okresie 1944-1945 odbył kampanię włoską. Walczył pod Monte Cassino, Bolonią i Ankoną. Od 1946 w Wlk. Brytanii był duszpasterzem przy Brompton Oratory oraz rektorem Instytutu I Koła Religijno-Rycerskiego Najświętszej Marii Panny Zwycięskiej Marianum. Działał też w związku Harcerstwa Polskiego w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 4 II 1955 w  Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12457KW2x, ZKZ i innymi.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków  2003; A. Suchcitz. „Non Omnis Moriar”. Polacy na Londyńskim Cmentarzu Brompton. W-wa 1992 ks. T. Krahel. Czas miłosierdzia on line – Nr 170 czerwiec 2004; T. Kryska-Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn.

     
    Jukowski Marian
    [1912-1939], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 15 III 1912. Absolwent gimnazjum. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową n Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. 3 DP przy 9 pp w Zamościu. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 9 pp w Zamościu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku d-cy plutonu w 9 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył m. in. pod Iłżą, potem n Lubelszczyźnie Podczas walk zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu w Hrubieszowie, gdzie w wyniku odniesionych obrażeń zmarł 8 X 1993. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Hrubieszowie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Jung-Mochnacki Włodzimierz Kamil
    [1905-?], por. rez. art. dr [1936]
    Ur. 16 XII 1905. Uczęszczał do gimnazjum. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych art. Mianowany ppor. rez. piech. 1 I 1920. Po wojnie przeniesiony do rezerwy ukończył wyższe studia uzyskując tytuł dr. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. art.  z przydziałem do 6 pal w Krakowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii w 81 dal rez. przydzielonego do 39 DP Rez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 81 dal rez.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1923, 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1934-1939. Kraków 2003

     
    Junosza-Drewnowski Ignacy
    [1897-+?], ppłk sł. st. łącz.[1937]
    Ur. 9 I 1897. Absolwent szkoły średniej. W latach 1914-1917 był żołnierzem Legionów Polskich. W WP od XI 1918. Uczestnik w stopniu ppor. wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany w 1920 do stopnia por. sł. st. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. lącz. Z starszeństwem od 1 vI 1919 służył w 1p. łącz., skąd w 1923 został odkomenderowany na stanowisko adiutanta sztabowego w Departamencie VI Wojsk Technicznych MSWoj. Po 1925 słuzy nadal w 1 p. łącz. , potem przeniesiony do Biura Pers. MSWoj. na stanowisko referenta. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. łącz. 1 I 1928. W 1929 przeniesiony z Biura Pers. MSWoj. do Batalionu Radiotelegraficznego na stanowisko d-cy I baonu. Następnie był d-cą łączności 28 DP, skąd w 1934 został przeniesiony do 5 bat. telegr. na stanowisko d-cy. Do stopnia ppłk-a sł. st. łącz. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca 5 batalionu telegraficznego w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa łączności w sztabie Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym Armii „Kraków” .
    Odznaczony; VM kl. 5 nr 12503, KN, KW4x, ZKZ, SKZ
    Wojnę przeżył. Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Jura Ignacy Władysław
    [1913-1940], ppor. sł. st. kaw.[1937], pośm. por.[2007]
    Ur. 26 VI 1913 w Łękach woj. krakowski, syn Ignacego i Franciszki ze Spisaków. Absolwent Państwowego Liceum w Wadowicach, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1935 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Rezerwy Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 8 p. uł. w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 był d-c plutonu w 1 szwadronie 8 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera roni i pgaz. 8 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 8 p. uł. od Krakowa na Lubelszczyznę. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany por. kaw.
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937;St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księg cmentarna. W-wa 2003

     
    Jura Jacek Aleksy
    [1896-1939], ppłk sł. st. piech. [1939]
    Ur. 17 VII 1896 w Kętach pow. Biała. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego z maturą. Od 1915  służył w Legionach Polskich. Odbył kampanię Legionową. W okresie 1917-1918 służba w armii austriackiej. W WP od XI 1918. Mianowany ppor. sł. st. piech. 15 XII 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 8 pp Leg. w Lublinie, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Przeniesiony w 1931 z 8 pp Leg. do Batalionu Manewrowego w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie , przemianowanego potem na 3 batalion strzelców. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1932. W 1932 przeniesiony z 3 Batalionu Strzelców na stanowisko kwatermistrza w Centrum Wyszkolenia Piechoty. W 1934 przeniesiony z Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy batalionu, którym dowodził do 1937. Przeniesiony w 1937 do Korpusu Ochrony Pogranicza. Od 8 V 1937 dowódca Batalionu KOP „Kleck”. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy odtworzonego pułku KOP „Snow”. Po walkach 1 X 1939 zgrupowania KOP gen. bryg. W. Orlika-Ruckemanna pod Wytycznem z Armia Sowiecką do stał się do niewoli. Zmordowany przez sowieckich konwojentów w Lasach Włodawskich.
    Odznaczony: VM,KW2x, ZKZ, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934 R. rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; O niepodległą i granice./ KOP 1924-1939. W-wa-Pułtusk 2001

     
    Juraszek Stanisław
    [1909-1967], por. sł. st. art. [1937]
    Ur. 28 IV 1909. Absolwent szkoły średniej. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 21 pal w Białej na stanowisko d-cy plutonu. o stopnia por. awansowany 19 III 1937. w latach 1937-1939 p. o. d-cy 3 baterii oraz d-cą plutonu 3 baterii I dywizjonu 21 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii 65 pal rez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Po zakończeniu kampanii wrześniowej w niewoli niemieckiej. Po wojnie w 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł w Polsce w 1967.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Jurecki Marian Aleksander
    [1911-1941], ppor. kaw./rtm. cc – ps. „Orawa”,
    Ur. 10 VIII 1911 w Stróżach Wyżnych pow. gorlicki. Absolwent szkoły średniej. W latach 1933-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1934-19836 w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor., sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 10 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu, potem oficer żywnościowy pułku. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 10 szwadronu kolarzy Podlaskiej Brygady Kawalerii, ranny pod Skollen w Prusach Wschodnich. Walczył na szlaku bojowym Podlaskiej Brygady Kawalerii m. in. w składzie SGO „Polesie”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie uczestniczy w kampanii francuskiej. Po klęsce Francji przedostał się do Wlk. Brytanii, gdzie służy w 24 p. uł. 10 BKPanc. Zgłosił się do pracy konspiracyjnej w kraju. Przeszkolony w dywersji. Skok 27/28 XII 1941. Mianowany por. kaw. 28 XII 1941. Poległ 28 XII 1941 w Brzozowie Starym, niedaleko miejsca rzutu w walce z niemieckimi celnikami. Pośmiertnie mianowany rtm. kaw.
    Odznaczony VM kl. 5 nr o9090
    St. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Tajny Dz. Awansoway Nr 5 z 15 X 1936; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Tucholski. Cichociemni. W-wa 1985; tenże: Spadochroniarze. W-wa 1991

     
    Jurewicz Jan Antoni
    [1910-?], kpt. sł. st. łącz.[1939], w PSZ mjr/ppłk
    Ur. 17 V 1910 w Wieluniu. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1929 zdał maturę. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Inżynierii – kierunek łączność w Warszawie. W okresie 1931-1932 przebywał na kursie aplikacyjnym. Promowany 15 VIII 1932 do stopnia ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1931 z przydziałem do 5 batalionu telegraficznego w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po 1935 przeniesiony do szwadronu łączności Podlaskiej Brygady Kawalerii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W 1939 d-ca szwadronu łączności Podlaskiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu łączności Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym brygady. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie w skaldzie SGO „Polesie”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 uniknął niewoli. Przedostał się do Francji, potem w Wlk. Brytanii, gdzie służył w jednostkach łączności. Od XI 1944-IV 1945 słuchacz WSWoj. w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 przebywał w Wlk. Brytanii skąd później wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Mieszkał w Chicago
    W 1994 prymas Polski Józef Glemp odznaczył go Srebrnym Medalem Prymasowskim.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11871, BKZ
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932;R. rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Jurgielewicz Kazimierz Gedymin
    [1891-1956], mjr rez. dypl. kaw. [1929]
    Ur. 14 X 1891. Ukończył szkołę średnią. Od VIII 1914 w Legionach Polskich. Służył w 1 pułku ułanów, w którego szeregach odbył kampanię Legionową. W WP od XI 1918. Minowany ppor. w 1918, a por. w 1919. Służył w 1 p. szwol., w którego szeregach brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W 1920 oficer sztabu /oficer operacyjny /szef oddziału operacyjnego w dowództwie 1 Brygady Jazdy. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony w 1923 z 1 Brygady Jazdy do 1 p. szwol.. Następnie służył w 13 p. uł. skąd został przeniesiony w 1925 do Centrum wyszkoleni a Kawalerii w Grudziądzu. W latach 1926-1927 d-ca 3 szwadronu 1 p. szwol., potem 1927-1929 pełnił funkcję adiutanta prezydenta RP I. Mościckiego. Awansowany 1 I 1929 do stopnia mjr-a sł. st. kaw. W latach 1929-1931 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. oficer w Gabinecie Wojskowym Prezydenta, gdzie pełni funkcję z-cy szefa gabinetu. W 1934 przeniesiony na 6 miesięczną praktykę w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Z dniem 30 XI 1934 przeniesiony w stan spoczynku. Do IX 1939 był wicekomisarzem Rządu na m. st. Warszawę. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku komisarza cywilnego przy sztabie Armii „Lublin”. W końcu IX 1939 przez Rumunię przedostał się do Francji – przebywał bez przydziału w obozie Oficerskim w Cerizay, potem ode VI 1940 w Wlk. Brytanii- przydzielony do obozu w Rothesay, gdzie przebywał do XI 1944. W IX 1944 powołany do służby czynnej i mianowany oficerem łącznikowym do władz brytyjskich dowództwa Jednostek Wojska w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji pozostał w Wlk. Brytanii. W latach 1950-1953 był prezesem Koła 1 Pułku Szwoleżerów w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony KN, OP4, KW4x, SKZ
    Zmarł w Londynie 7 VI 1956. Pochowany na cmentarzu Brompton.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928, 1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; A. Suchcitz. „Non Omnis Moriar”. Polacy na Londyńskim Cmentarzu Brompton. W-wa 1992.

     
    Jurkiewicz Bogumił
    [1909-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 15 IX 1909. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1932 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 2 psp w Sanoku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 2 kompanii szkolnej Batalionu KOP „Czortków”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu /baon KOP Czortów/ w składzie 36 DP rez. Walczył na szlaku bojowym batalionu.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Jurkiewicz Mieczysław Tadeusz
    [1897-+?], mjr dypl. sł. st. art. [1934]
    Ur. 1 I 1897. Absolwent gimnazjum. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919, służył w 4 pap, skąd został odkomenderowany do Obozu Szkolnego Artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 VII 1925. W latach 1925-1927 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie.  Z dniem 28 X 1927 przydzielony w stopniu kpt. SG sł. st. art. na stanowisko asystenta do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Przeniesiony w 1930 z Centrum Wyszkolenia Artylerii do 7 pac w Poznaniu na stanowisko d-cy baterii. Z dniem 8 IV 1931 skierowany z 7 pac do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu na 5 i 1/2 miesięczny kurs udoskonalający dla oficerów artylerii. Przeniesiony w X 1931 z 7 pac  do Departamentu Artylerii MSWoj. w Warszawie na stanowisko referenta. Z dniem 15 VIII 1933 przeniesiony z Departamentu artylerii MSWoj. do 3 pc w Wilnie. Awansowany do stopnia mjr-a dypl.  sł. st. art. 1 I 1934. Od IV 1934 d-ca dywizjonu w 3 pac. W 1936 przeniesiony z 3 pac do 16 pal w Grudziądzu na stanowisko d-cy II dywizjonu. Dywizjonem dowodził do wiosny 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera Oddziału III w Dowództwie Armii gen. E. Przedrzymirskiego. Walczył z Niemcami na przedpolach Warszawy, potem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 zamieszkał na stale we Francji.
    Odznaczony; MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1932; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Roczniki oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Jurkiewicz Stanisław Marcin
    [1899-?], mjr sł. st. piech.[1937]
    Ur. 17 VIII 1899. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty i mianowany ppor. sł. st. piech. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. Z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 37 pp, skąd został w 1924 przeniesiony do 38 pp w Przemyślu, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. Przeniesiony w 1932 z 38  pp do Dowództwa Okręgu Wojskowego Nr X w Przemyślu na stanowisko referenta. Awansowany 19 III 1937 do stopnia mjr-a sł. st. piech. został przeniesiony na stanowisko d-cy batalionu w 77 pp w Lidzie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi II batalionem 77 pp w składzie 19 DP. Walczył na szlaku bojowym pułku m. in. pod Tomaszowem Maz., potem w bojach odwrotowych i w końcu po przeprawie przez Wisłę na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923; 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; W. Markert. 77 Pułk Strzelców Kowieńskich. Pruszków 2002; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Jurkowski Leon
    [1906-1939], kadet, rtm. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 22 II 1906 we Lwowie, gdzie ukończył szkołę powszechną, a następnie uczęszczał do gimnazjum, potem uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1927 zdał maturę. W latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1929 z przydziałem do 2 psk w Hrubieszowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii kurs dla dowódców szwadronu. W latach 1938-1939 d-a 4 szwadronu w 2 psk. Odkomenderowany w VIII 1939 do Ośrodka zapasowego Mazowieckiej i Pomorskiej Brygady Kawalerii oraz Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Garwolinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu w Grupie Kawalerii ppłk E. Wani zorganizowanej w Ośrodku Zapasowym. Brał udział w walkach pod Cześnikami w składzie resztek 39 DP Rez. Poległ w walce z Niemcami w nocy z 23/24 IX 1939 w m. Bożydar k. Cześnik. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20006

     
    Jus Bolesław Kazimierz
    [1900-+?], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 27 VIII 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent 4 klasy Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Mianowany ppor. sł. st. piech.  z starszeństwem od 15 I 1921 do dyspozycji Oddziału III MSWoj. Następnie przydzielony do 2 psp w Sanoku na stanowisko d-cy plutonu. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 X 1922. Odkomenderowany w 1922 do Centralnej Szkoły Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 2 w Grudziądzu na stanowisko instruktora w II bonie szkolnym. W 1924 ponownie służba w2 psp. W 1927 przeniesiony do Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 10 w Gródku Jagiellońskim, skąd w 1931 został przeniesiony do Batalionu Morskiego w Wejherowie. Przeniesiony w 1934 z Baonu Morskiego do 2 psp w Sanoku. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1935. W 2 psp pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii, potem 1938-1939 adiutant pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii gospodarczej 2 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej.
    Zmarł w czasie okupacji w niewoli.
    Dz. Pers. Nr 8 z 26 II 1921; Rocznik oficerski 1923, 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Juszczyk Leszek Janusz
    [1910-1994], kpt. sł. st. art. [1939]
    Ur. 23 VII 1910. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr w2 w Modlinie, potem w Chełmnie, gdzie w 1929 zdał maturę. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 1 Pułku Artylerii Najcięższej na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Następnie pełni różne funkcje w 1 pan. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1939. W latach 1938-939 d-c plutonu łączności. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii w 12 dywizjonie art. najcięższej w grupie „Dubno” Walczył na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Zmarł w Brukseli 14 I 1994
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Juszkiewicz Bohdan
    [1898-?], rtm. rez. kaw.[1932]
    Ur. 10 VIII 1898. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 7 p. uł. w Mińsku Maz. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych oraz kursu dla d-ców szwadronu awansowany 2 I 1932 do stopnia rtm. rez. z przydziałem do 7 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Mińsk Maz. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku k-dta Kwatery Głównej Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym brygady.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924;Rrocznik oficerski rezerw 1934;J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Juszkiewicz Henryk
    [1913-?], ppor. sł. st. art.[1937]
    Ur. 16 V 1913. Służbę wojskową odbywał w latach 1934-1935 w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sl. st. art. 1 X 1937 z przydziałem do 12 pal w Złoczowie na stanowisko d-cy plutonu w 6 baterii II dywizjonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 6 baterii II dywizjonu 12 pal w składzie 12 DP, potem walczy na Lubelszczyźnie jako oficer łącznikowy w sztabie kombinowanej Dywizji Piechoty gen. J. Wołkowickiego.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Juszko Marceli
    [1884-?], por. rez. adm.[1920]
    Ur. 16 I 1884. Z zawodu nauczyciel. Do 1914 pracował jako nauczyciel w Szkole Elementarnej w Urzędowie. Uczestnik I wojny światowej. Od XI 1918 w WP. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 XII 1920. Był oficerem zawodowym i służył m. in. w Okręgowych Zakładach Gospodarczych Nr 2 w Lublinie, potem, oficer gospodarczy w kadrze 2 Batalionu Administracyjnego w Lublinie. Przeniesiony ok. 1930 w stan spoczynku z przydziałem do Okręgowej Kadry Oficerskiej Nr II- grupa oficerów intendentów. Ewidencyjnie podlegał PKU Lublin. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera gospodarczego 133 pprez, a od 12 IX 1939 w 1 p. uł. w składzie Brygady Kawalerii „Edward”. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Jüttner – Górnicki Alfred Stefan
    [1907-?], por. sł. st. piech.[1935] w PSZ kpt. dypl./mjr
    Ur. 28 XI 1907. Absolwent gimnazjum. W latach 1929-1930 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 73 pp w Katowicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 19355. W latach 1937-1938, dowodził plutonem, potem na kursie d-ców kompanii. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 73 pp w składzie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Katowic na Lubelszczyznę. Po zakończeniu działań wojennych przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie służy w WP. Awansowany do stopnia kpt. Walczy w kampanii francuskiej w VI 1940 na stanowisku adiutanta 3 p. gren. Śląskich. Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie służy w I KP w Szkocji. W okresie od IX 1942 do III 1943 przebywał jako słuchacz w Wyższej Szkole Wojennej. Po ukończeniu kursu w stopniu kpt. dypl. służy w PSZ w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia mjr-a w 1945. Po demobilizacji w 1946 powrócił do kraju.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr o89o1, KW
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989; W. Chocianowicz. W 50- lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; L. Szostek. 73 Pułk Piechoty. Pruszków 2002; J. Smoliński. 3 Pułk Grenadierów Śląskich. Pruszków 1995.
     
     
     
     
     
     

     



     
     
     
     
     
     

     

     
     
     
     
     

     


    15 wrzesień 2009 r. - 26 październik 2011 r.
    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005