<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Lubelszczyzna - 1939 r.

  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " A - B "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " C - F "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " G - J "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " K "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " L - O "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " P - R "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " S - Ś "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " T - Ż "


  • Lubelszczyzna - 1939 r.

    nazwiska osób na literę  CF




    Na podstawie indeksu książki pt. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku autorstwa Ludwika Głowackiego opracowuję noty biograficzne uczestników walk na Lubelszczyźnie we Wrześniu 1939. Indeks zawiera głównie nazwiska oficerów – od funkcji d-cy plutonu do funkcji d-cy armii.

    Jednocześnie zwracam się z prośbą o wszelkie uwagi, sprostowania i uzupełnienia.

    Tadeusz Łaszczewski






    Cabaj Jan
    [1899-1944], por. sł. st. int. [1933], w ZWZ/AK, ps. „Wiatr”
    Ur. 13 VII 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP służył jako podoficer zawodowy. W latach 1927-1930 w szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 48 pp w Stanisławowie stopnia por. awansowany 1 I 1933. Po ukończeniu kursu dla oficerów administracyjno -gospodarczych przeniesiony po 1935 do 1 psk w Garwolinie na stanowisko oficera gospodarczego pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera żywnościowego 1 psk zmotoryzowanego w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 1 psk zmot. Po walkach na Lubelszczyźnie unika niewoli i powraca do Garwolina, gdzie angażuje się w organizowanie zrębów konspiracji niepodległościowej wśród b. podoficerów i oficerów 1 psk. Od początku 1940 działa w ZWZ na terenie Obwodu ZWZ Garwolin. Wszedł skład komendy obwodu, gdzie pełnił funkcję kierownika referatu IV/kwatermistrzostwo/. Komórką kwatermistrzowską kierował do IX 1940. Zagrożony aresztowaniem zostaje przeniesiony do Obwodu ZWZ/AK Łuków, gdzie kierował referatem żywnościowym w sztabie Komendy Obwodu.  Aresztowany  16 XII 1943 przez gestapo. Przeszedł ciężkie śledztwo. Więziony na Zamku w Lublinie , gdzie został zamordowany 7 IV 1944 .
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; W. Zaleski. Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988;Z. Gnat-Wieteska .Armia Krajowa. Obwód „Gołąb”- Garwolin. Pruszków 1997; Z. Cichosz. Obwód Armii Krajowej Łuków „Łoś”, „Wielkie Łuki”, „Maciek” 1939-1945. Łuków 2009.

     
    Calewski Wacław
    [1893-1940], mjr sł. st. kaw.[1933],pośm. ppłk kaw.[2007]
    Ur. 14 XII 1893 w Piekutach pow. wysoko-mazowiecki, syn Józefa i Leokadii z Kamieńskich. Uczęszczał do gimnazjum. Od 1915 żołnierz Legionów Polskich. Walczył w szeregach 1 p. uł. LP. W WP od XI 1918.Wszeregach 1 p. szwol. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Podczas walk ranny. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM. W 1922 ukończył kurs dla młodszych oficerów kawalerii w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 1 p. szwol. 17 XII 1924 awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W 1 p. szwol. pełnił różne funkcje. Z dniem 15 IX 1928 przeniesiony z 1 p. szwol. do Gabinetu Wojskowego Prezydenta Rzeczypospolitej na stanowisko adiutanta przybocznego. W II 1932 przeniesiony z Gabinetu Wojskowego Prezydenta RP do 1 p. szwol. z jednoczesnym przydziałem do Departamentu Kawalerii MSWoj. na okres do 30 IV 1932. Następnie ponownie w 1 p. szwol. Awansowany do stopnia mjr-a 1 I 1933. Z dniem 7 I 1933 przeniesiony do  Departamentu Kawalerii  MSWoj. na okres 3 i pół miesiąca. Przeniesiony VII1933 z 1 p. szwol. do 26 p. uł. w Baranowiczach  na stanowisko d-cy szwadronu zapasowego stacjonującego w Łukowie, którym dowodził do VIII 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer w Ośrodku Zapasowym Nowogródzkiej Brygady Kawalerii w Łukowie. Nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV1940.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW4x, SKZ
    Pośmiertnie postanowieniem z X2007 prezydenta RP mianowany ppłk kaw.
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 10 z 15 IX 1933; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Castellaz Zdzisław Stanisław
    [1906-1988], por. sł. st. sap. [1935], w ZWZ/ AK kpt. [1942], ps. „Turyn”
    Ur. 16 XI 1906.Ukończył gimnazjum. W latach 1928-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. W 1932 z starszeństwem od 15 VIII 1931 z przydziałem do 8 batalionu saperów w Toruniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Po 1936 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie, gdzie był m.in. wykładowcą w szkole podchorążych. W 1939 przebywał na kursie w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii w Batalionie Saperów z Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie m.in. w grupie płk-a L. Koca. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. W połowie 1940 przybył do Pruszkowa, gdzie podejmuje pracę jako kierownik rozlewni piwa należącej do skierniewickiego browaru. Jednocześnie podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ gdzie pełnił funkcję szefa saperów w komendzie rejonu VI Pruszków w obwodzie Warszawa- Powiat. Zorganizował pluton sapersko-minerski rejonu. Awansowany 11 XI 1942 do stopnia kpt. sap. Następnie d-ca batalionu I Rejonu VI „Helenów”. Był tez wykładowcą z zakresu saperstwa na konspiracyjnych kursach podchorążych rezerwy piechoty AK. Po powstaniu warszawskim nadal w konspiracji na terenie Pruszkowa. Na początku 1945 aresztowany przez NKWD był więziony w obozie w Rembertowie. Po wojnie w kraju.
    Zmarł 31 XII 1988
    Odznaczony: BKZ
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Z. Rawicki. VII Obwód Okręgu Warszawskiego AK „Obroża”. W-wa 1990; H. Krzyczkowski. W cieniu Warszawy. W-wa 1986

     
    Cebula Józef
    [1893-+?],kpt. adm. /z art./.[1923]
    Ur. 8 IX 1893. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 21 pap, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. W X 1928 przeniesiony z 21 pap do 2 Okręgowego Szefostwa Artylerii i Uzbrojenia w Lublinie na stanowisko referenta. W XI 1932 przeniesiony z 2 Okręgowego Szefostwa Artylerii i Uzbrojenia do Szkoły Gazowej. Przeniesiony w VI 1934 z Szkoły Gazowej do 17 pal w Gnieźnie, skąd został przeniesiony po 1936 na stanowisko kierownika referatu OPL w Dowództwie OPL Ośrodka Katowice. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy samodzielnego batalionu Moździerzy zmobilizowanego w Centrum Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej i Przeciwgazowej w Trauguttowie. 12 IX1939 wraz z batalionem wymaszerował z Dubnicy na Kowel, gdzie wszedł w skład grupy płk L. Koca. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n.
    Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928: Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006


    Cebulski Antoni Feliks
    [1895-1964],legionista, ppłk sł. st. piech.[1935]
    Ur. 2 I 1895 w Wielkich Drogach pow. Wadowice, syn Tomasza i Marii z d. Marek. W okresie 1906-1914 uczył się w IV Gimnazjum Humanistycznym im. H. Sienkiewicza w Krakowie, gdzie w 1914 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 16 VIII 1914 służy w stopniu szeregowca w legionach Polskich. Przydzielony do 3 kompanii I batalionu 2 pp LP. Brał udział w kampanii karpackiej, bukowińskiej i wołyńskiej. Od 1 III 1916 do 1 V 1916 przebywał na kursie w Szkole Chorążych Legionów w Legionowie. Mianowany chor. piech. 1 V 1916. Po powrocie do pułku dowodzi plutonem. Podczas walk pod Huziatynem 20 VI 1916 zostaje ranny. Przebywał na leczeniu w szpitalu twierdzy nr 4 w Krakowie. Po kryzysie przysięgowym w Legionach w VII 1917 służy jako d—ca kompanii w 2 pp w Polskim Korpusie Posiłkowym. Mianowany 1 XI 1917 ppor. piech. W nocy z 15/16 II1918 uczestniczył w przejściu II Brygady przez front pod Rarańczą. Po połączeniu z II KP w Rosji mianowany 1 III 1918 por. piech. i    d-cą 5 kompanii 14 pstrz. 11 -12 v 1918 bierze udział w bitwie z Niemcami pod Kaniowem. Po kapitulacji II KP 12 V 1918 dostał się do niewoli niemieckiej skąd wkrótce zbiegł. Działa w konspiracyjnej Organizacji Werbunkowo-Agitacyjnej w Kijowie, Czerkasach i w Winnicy. Następnie wyjechał do Moskwy, gdzie był polskim oficerem placu. 17 VII 1918 aresztowany przez bolszewików. Zwolniony 3 XII 1918 powraca do Polski. Od 22 XII 1918 służy w WP. Od 4 I do IV1919 służył w Komendzie miasta st. Warszawy referacie kwatermistrzowskim, potem do V 1920 d-ca kompanii w batalionie zapasowym 2 pp Leg. Piotrkowie Tryb. Awansowany 1 XII 1919 do stopnia kpt. sł. st. piech. Od V 1920 służy w batalionie zapasowym 19 pp w Gródku Jagiellońskim, którego od 4 VI 1920 zostaje d-cą. Uczestniczy w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1922 zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do XII 1924 służył w 19 pp. 17 XII 1924 awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924.Od XII 1924 do VI 1925 oficer sztabu 5 DP we Lwowie. Od VI 1925 do VIII 1928 d-ca II batalionu 19 pp, a następnie przesunięty na stanowisko kwatermistrza 19 pp. Funkcję pełnił od IX1928 do II 1931. Z dniem 1 II 1931przeniesiony z 19 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy Baonu KOP „Kleck”, którym dowodził do IV 1934. Przeniesiony z dniem 24 IV 1934 na stanowisko d-cy batalionu detaszowego 2 pp Leg. w Staszowie. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 1 I 1935. Od II 1936 do III 1939 był z-cą d-cy 2 pp Leg. w Sandomierzu. Z dniem 17 III 1939 mianowany d-cą 8 pp Leg. w Lublinie. 8 pp Leg. dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 3 DP Leg. przydzielonej do armii „Prusy”. Walczył pod Szydłowcem, potem 8-9 IX 1939 w rejonie Iłży. Po bitwie z resztkami 8 pp Leg. wycofał się za Wisłę, gdzie w rejonie Opola Lub. odtworzono oddziały 8 pp Leg. W składzie armii gen. E. Przedrzymirskiego bierze udział 22 IX1939 w bitwie pod Tarnawatką. 23 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej, której zbiegł. Ukrywał się w rejonie Lublina. Podejmuje działalność konspiracyjną. Aresztowany 4 II 1940 i osadzony w oflagu VI B w Dössel-Warburg. Uwolniony z niewoli 1 IV1945 przebywał w Obozie Byłych Jeńców Wojennych w Dössel. Do Polski powrócił10 vi 1946. Od 1 VIII 1946 pracuje jako kierownik referatu w Spółdzielni „Społem” w Lublinie. We IX 1946 przenosi się do Krakowa. Ukończył kurs księgowości przy Prywatnym Koedukacyjnym Gimnazjum Handlowym w Krakowie. Następnie do31 VII 1951 pracował na stanowisku kierownika kancelarii i księgowego w związku Młodzieży Przemysłowej i Rękodzielniczej. Od 6 VIII 1951 do31 VI 1952 pracuje jako starszy księgowy w Miejskich Łaźniach w Krakowie, skąd zostaje zwolniony. Następnie pracuje jako główny księgowy Kamieniołomów Miast Małopolskich. Z siedzibą w Krakowie. Od 15 I 1953 zatrudniony na stanowisku głównego księgowego Wydawnictwie Literackim w Krakowie.
    Zmarł 5 VIII1964 w Krakowie. Pochowany na cmentarzu Salwatorskim w Krakowie.
    Żonaty z Elżbietą z d. Margold. Miał syna Władysława /ur. 16 X 1923/, dziennikarza i córkę Marię/ur. 26 III 1925/, ekonomistkę
    Odznaczony: VMkl.5 nr 6999, Orderem Polonia Restituta kl. 5, KN, KW 4x, ZKZ, Medalem Pamiątkowym za wojnę 1918-1921.
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 1z28 I 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; B. Szwedo. Biogram A.F.C./w;/ MSBUDN 1939-1956. T.10. Kraków 2004; W. K. cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. I. W-a 2005; J. Odziemkowski. 8 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1993; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. w walkach obronnych 1939. Lublin 1984; Lista starszeństwa oficerów LP na dzień 12 IV 1917. W-wa 1917.

     
    Cehak Leopold
    [1889-1946], gen. bryg. WP /Obrona Warszawy i Modlina/

     
    Cehak Leopold Wiktor
    [1915-?], ppor. sł. st. kaw. [1936]
    Ur. 7 I 1915. Ukończył gimnazjum. W okresie 1933-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w plutonie szkolnym kawalerii i pułku manewrowym w Ostrowi Maz. – Komorowie. W latach 1934-1936 w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. 15 X 1936 z przydziałem do 27p.uł. w Nieświeżu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 2 szwadronie 27 p. uł. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 1 szwadronu 27 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 27 p. uł. Od walk obronnych na pograniczu z Prusami Wschodnimi na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Tajny Dziennik Awansowy Nr 5 z 15 X 1936;Z. Gnat-Wieteska. 27 Pułk Ułanów. W-wa 1992; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Cendro Wincenty Witold
    [1895-1940], mjr dypl. sł. st. kaw. [1935], pośm. ppłk kaw.[2007]
    Ur. 5 IV 1895 w Czarnowie- Karczówce pow. Kielce, syn Franciszka i Anny z d. Dąbrowskich. Uczęszczał do gimnazjum rządowego w Kielcach skąd został relegowany za udział w strajku szkolnym. Następnie ukończył II Szkołę Realną w Krakowie, potem Studium Rolnicze przy UJ W Krakowie. Z zawodu agronom. W latach 1913-1914 członek Związku Strzeleckiego. Od III 1915 służy jako ułan w 1 szwadronie I Legionu Puławskiego, potem w Konstantynowskiej Szkole Wojskowej. Po ukończeniu szkoły w stopniu chor. kaw. służy od 1916 w armii rosyjskiej, a od XI 1917 w I Korpusie Polskim w Rosji. Od XI 1918 służy ochotniczo w 7 p. ułanów. Od 13 XII 1918 na froncie wojny polsko-ukraińskiej w GO „Bug”, gdzie dowodził szwadronem 7 p. uł. Odznaczył się 12 II 1919 podczas obrony Bełżca. Na czele swego szwadronu w brawurowej szarży przedostał się przez zwarte szeregi wroga przynosząc do miasta ważne meldunki i rozkazy. W okresie 1919-1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej.  Odznaczony z męstwo okazane na polu walki VM kl. 5. Służył potem kolejno na stanowisku adiutanta pułku, oficera w sztabie VII Brygady Jazdy, potem oficer w sztabie DOK IX w Brześciu nad Bugiem. Ukończył w CWKaw. w Grudziądzu kurs dla młodszych oficerów kawalerii. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1924-1930 służył w 26 p. uł. Awansowany do stopnia rtm. 1 I 1927. W 1930 odbywał praktyki próbne przed przyjęciem do WSWoj. w 13 pap, potem 8 pp Leg. W latach 1930-1932 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony w stopniu rtm dypl. sł. st. kaw. do 17 p. uł. w Lesznie na stanowisko d-cy 3 szwadronu. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st. kaw. W VI 1935 przeniesiony z 17 p. uł. do 1 p. uł. w Suwałkach na stanowisko d-cy szwadronu zapasowego. Od VII 1938 pełnił funkcję kwatermistrza i II z-cy d-cy 25 p. uł. w Prużanie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 25 p. uł. W składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 25 p. uł. od walk na pograniczu z Prusami Wsch., potem pod Mińskiem Maz i na Lubelszczyźnie. in. 23 IX 1939 pod Tomaszowem Maz. Podczas walk z sowietami końcu IX 1939 pod Władywopolem dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie przejściowym w Patywlu, potem w Kozielsku. Zamordowany w Iv 1940 przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim.
    Żonaty z Zofią  Stebelską. Miał córkę Hannę /1922/i syna Andrzeja-Stanisława – kadeta, żołnierza AK, inż. / ur. 12 VI 1926/.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 5778, KN, KW2x,SKZ
    Pośmiertnie postanowieniem prezydenta RP z2007 mianowany ppłk kaw.
    Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 10 z 4 VI 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj.w Warszawie. Londyn 1969o G. Łukpomski. Biogram W.C. /w:/ Kawalerowie VM 1792-1945. T II /1914-1921/, cz. 1. Koszalin 1991.

     
    Cendrowski Edward
    /po wojnie Edward Ostaszewski/
    [1904-?], ppor. rez. sap. [1931]
    Ur.8 X 1904. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. sap. z starszeństwem od  1 I 1931 z przydziałem do 1 batalionu saperów w Legionowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Ciechanów. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i przydzielony do Ośrodka Zapasowego 1 batalionu saperów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 5 kompanii II batalionu saperów zmobilizowanego przez Ośrodek zapasowy 1 batalionu saperów. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie w składzie 178 pp rez.
    Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n.n
    Rocznik oficerski rezerw 1934;

     
    Cepryński – Ciekawy Stanisław
    [1889-+?],ppłk dr med.[1935]
    Ur. 16 XII 1889. Ukończył szkołę średnią, potem studia medyczne uzyskując w 1917 dyplom lekarski. WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 9 batalionie sanitarnym. Awansowany do stopnia mjr 1 VII 1923. Długoletni lekarz w 9 Okręgowym Szpitalu w Brześciu, gdzie był ordynatorem oddziału wewnętrznego. Awansowany do stopnia ppłk 1 I 1935. W latach 1936-1939 st. ordynator oddziału wewnętrznego w 9 Okręgowym Szpitalu w Brześciu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sanitarnego SGO „Polesie”
    Odznaczony: KW2x, ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1987

     
    Cerkaski Stefan Edmund
    [1900-+?], mjr. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 22 IX 1900. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył szkołę podchorążych piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 III 1920.Po wojnie służył w 44 pp, skąd został przeniesiony do Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 9 w Berezie Kartuskiej. Przeniesiony z dniem 1 IX 1929 do 3 psp w Bielsku. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1933. W 3 psp pełni różne funkcje. W latach 1937-19329 d-ca 1 kompanii Batalionu 3 psp. Awansowany do stopnia mjr-a 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na stanowisku oficera łącznikowego z sztabu 21 DPGór. do Grupy Operacyjnej „Bielsko” gen. Boruty-Spiechowicza. Walczył na szlaku bojowym 21 DP Gór. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975

     
    Cesarz Józef
    [1897-1939], mjr dr med.[1938]
    Ur. 23 III 1897. Ukończył gimnazjum, następnie studiuje medycynę. Od XI1918 w WP. Bierze udział jako student medycyny w wojnie polsko- bolszewickiej 1919-1920. Mianowany w 1921 ppor. sł. st. sanit., służył na stanowisku podlekarza w 2 batalionie sanitarnym. Awansowany do stopnia por. 1 I 1923. Jednocześnie odkomenderowany na dokończenie studiów medycznych na UJ w Krakowie uzyskując w 1925 dyplom lekarski. Przemianowany w II 1925 na por. lekarza. Służył w 1 batalionie sanitarnym, potem lekarz sanit. 74 pp. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony w II 1932 na staż szpitalny do Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie, gdzie przebywał do 1 VI 1933.Po odbyciu stażu powraca do 74 pp na stanowisko st. lekarza sanit. pułku. Do stopnia mjr-a awansowany 19 III 1938. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku st. lekarza 74 pp w składzie 7 DP. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 74 pp m.in. w 3 IX 1939 rejonie Złotego Potoku, potem z resztkami pułku przebijał się na Kielecczyznę. Ranny podczas walk 9 IX 1939 został zastrzelony przez niemieckiego żołnierza w rejonie Ciepielowa.
    Odznaczony: ZKZ
    Dz. Pers. Nr 23 z 28 II 1925; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego. W-wa VI 1934.

     
    Cesarz Piotr Tadeusz
    [1908-?],por. sł. st. sap.[1935]
    Ur. 19 V 1908. Ukończył gimnazjum. W latach 1928-1929 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W latach 1931-1932 na kursie aplikacyjnym. Promowany w 1932 na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1931 z przydziałem do 7 batalionu saperów w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony w 1936 do Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie z przydziałem do kompanii Kursów Oficerów i Podoficerów na stanowisko instruktora. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku    d-cy 2 kompanii saperów w Batalionie Saperów z Centrum Wyszkolenia Saperów, którym dowodził mjr sł. st. sap. W. Plewko. Wraz z batalionem dotarł do Kowla, gdzie batalion zostaje podporządkowany płk L. Kocowi, portem z Kowla wyruszył w kierunku Chełma. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie batalion wchodził w skład Grupy Kawalerii „Chełm”.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 5VIII 1932; J. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Cesarz Władysław
    [1901-?], kpt. sł. st. art.[1934]
    Ur. 18 IV 1901. Ukończył gimnazjum. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 41 pp. Po wojnie ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 XII 1921 służył w 73 pp w Katowicach. Do stopnia por. awansowany 1 XII 1923. Przeniesiony korpusu piechoty do korpusu oficerów artylerii. Po ukończeniu kursu dla oficerów artylerii w Toruniu przeniesiony do 23 pap w Będzinie. Długoletni oficer 23 pap/pal. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1934. Był m.in. d-cą baterii, a w 1939 d-cą 11 baterii fortecznej IV dywizjonu 23 pal, który podlegał d-cy Artylerii Grupy Fortecznej ppłk dypl. sł. st. art. W. Slawiczkowi. Podczas kampanii wrześniowej 19329 bierze udział na stanowisku d-cy 11 baterii fortecznej, potem od 9 IX 1939 d-ca I dywizjonu 55 pal rez. w składzie 55 DP rez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 55 pal rez. od Śląska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków”1939. W-wa 1975

     
    Cetnerowski Julian
    [1903-1940?], por. sł. st. kaw. [1932]
    Ur. 21 IV 1903. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. sł. st. kaw. 15 VIII 1929 z przydziałem do 26 p. ułanów w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Przeniesiony z 26 p. uł. do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, skąd powraca w 1936 do 26 p. uł. Długoletni oficer 26 p. ul. w latach 1937-1939 d-ca 2 szwadronu 26 p. uł. Szwadronem dowodził podczas kampanii wrześniowej w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 26 p. uł. od Lidzbarka Warm. na Lubelszczyznę. Po walkach z sowietami w końcu IX1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w 1940.
    Znajduje się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934

     
    Cetys Teodor
    [1908-1993], por. sł. sap. [1935], W PSZ, kpt. [1942], AK mjr dypl. [1944], ps. „Sław”, „Sławek”, „Wiking”
    Ur. 27 VII 1908 w Warszawie, syn Stanisława i Amelii Ruszczyńskiej. W 1927 ukończył w Warszawie średnią Szkołę Techniczną. W 1928 powołany do służby wojskowej w 85 pp, skład zostaje skierowany do Batalionu Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przebywa w latach 1928-1929. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1931 z przydziałem do 3 batalionu saperów w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Z dniem 15 III 1935 przeniesiony z 3 batalionu saperów do 29 kompanii saperów 29 DP, potem od V 1937 d-ca kompanii w Ośrodku Sapersko-Pionierskim 29 DP w Grodnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii saperów w 29 batalionem 29 DP w składzie Armii „Prusy”. Uczestniczył w walkach pod Tomaszowem Maz., potem w bojach odwrotowych. W nocy z 11 /12 IX 1939 dotarł z oddziałem do Wisły i przeprawił się na wschodni brzeg w rejonie m. Wilga. Podczas przebijania się w kierunku Warszawy dostał się do niewoli niemieckiej, skąd wkrótce zbiegł i przedostał się do Warszawy. W XI 1939 przez Węgry, Jugosławię i Włochy przedostał się do Francji, gdzie dowędzi kompanią szkolną saperów. Brał udział w kampanii francuskiej. W Vi 1940 po klęsce Francji ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie służył w batalionie saperów I KP w Szkocji. Od 15 VI 1940 do I 1941 studiował na I Kursie w WSWoj. w Londynie. Po ukończeniu wojennego kursu WSWoj. był oficerem w sztabie NW. Ukończył kurs spadochronowy oraz kurs dywersyjny. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1942. Zaprzysiężony 6 II 1942. W nocy z 8/9 IV 1942
    Zrzucony na spadochronie na placówkę odbiorczą k/. Łowicza. Przydzielony na własną prośbę przez KG AK do Okręgu Wileńskiego AK, gdzie obejmuje funkcję szefa Oddziału III K. O. Wilno AK, później szefa sztabu oddziałów polowych połączonych Okręgów Wileńskiego i Nowogródzkiego AK. Rozkazem KG AK nr L. 400 BP z 25 VII 1944 został awansowany do stopnia mjr-a sł. st. sap. starszeństwem od 3 V 1944. Aresztowany 17 VII 1944 razem z ppłk A. Krzyżanowskim podczas spotkania w kwaterze gen. Czerniachowskiego. Więziony w więzieniu w Wilnie, skąd został wywieziony do obozu nr 41 w Ostaszowie, gdzie przybył 27 II 1946. Odesłany z obozu nr 41 5 V 1947 do obozu nr 64 w Morszańsku, skąd go odesłano 25 VI 1948 do obozu nr 284 w Brześciu nad Bugiem. Repatriowany do kraju 23 VII1948. Zamieszkał po powrocie w Warszawie. w 1952 ukończył studia na Wydziale Budownictwa Politechniki Warszawskiej uzyskując dyplom inż. Pracował zawodowo w „Beton-Stalu” w Warszawie, potem na stanowisku naczelnego inż. w Warszawskim Przemysłowym Zjednoczeniu Budowy Elektrowni Żerań.
    Zmarł 27 III 1993 w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12661, KW 3, SKZ z M.
    Żonaty z Heleną Komorowską.
    Dz. Pers. Nr 15 VIII 1932; Dz. Pers. Nr 2 z 6 II 1935; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Biuletyn AK „Wileński Przekaz” Nr 2/1993; L. Tomaszewski. Wileńszczyzna lat wojny i okupacji 1939-1945. W-wa 1999; J. Tucholski. Cichociemni. W-wa 19W-wa 1985; W. Chocianowicz. W 50 –lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Uwięzieni w Staszkowie i Riazaniu. W-wa 2002.

     
    Chamerski Mieczysław
    [1895-1957],ppłk sł. st. piech./Obrona Warszawy i modlina/

     
    Chamielec Jan
    [1900-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 3 VI 1900. W WP od XI1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920.Po wojnie pozostał w wojsku. Ukończył szkołę podoficerską dla Podoficerów Zawodowych. W latach 1924-1926 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1926 z przydziałem do 78 pp w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Ukończył 2 tygodniowy kurs informacyjny dla referentów oświatowych we Lwowie 3 XI 1931-17 XI 1931, potem w 1932 ukończył 4 miesięczny kurs pionierów dla oficerów pułków piechoty w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie, gdzie przebywał od 4 VIII do 3 XII 1932 Przeniesiony w 1936 do 28 pp w Łodzi. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. Do VIII 1939 dowodził 5 kompanią II batalionu 28 pp. kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii ppanc. 28 pp w składzie 10 DP. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 28 pp. Po rozproszeniu pułku z częścią pułku przebił się na Lubelszczyznę, gdzie brał udział w walkach Niemcami. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: MN, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Rocznik oficerski 1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004.

     
    Chamski Zbigniew Antoni
    [1911-1940], ppor. sł. st. kaw. [1936], pośm. por. [2007]
    Ur. 30 IX 1911 w m. Moczydła k. Gostynina, syn Adama i Reginy z Ołdakowskich. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 3 w Rawiczu. Świadectwo dojrzałości otrzymał w 1933. w latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 10 p. ułanów w Białymstoku na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 3 szwadronie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 10 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Podczas walk 4 IX 1939 zostaje ciężko ranny i odwieziony do szpitala wojennego nr 303. w Białymstoku. Ewakuowany z szpitalem na wschód. Po sowieckiej agresji 17 IX 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD Lesie Katyńskim w IV1940.
    Pośmiertnie postanowieniem prezydenta RP mianowany w x 2007 por. kaw.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 10 Pułk Ułanów Litewskich. Pruszków 2007; Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 2000.

     
    Chamski Zygmunt
    [1900-+ przed 1969],kpt. dypl. sł. st. łącz. [1935], w PSZ mjr/ppłk dypl. łącz.
    Ur. 14 IV 1900.Ukończył gimnazjum. W WP od 1919. Służył w Obozie Wyszkolenia Wojsk Łączności. Absolwent Szkoły Podchorążych Łączności. Dekretem L. 3026 z dnia 26 V 1921 z dniem 1 III 1921 mianowany ppor. sł. st. łącz. Służył w 1 p. łącz. Do stopnia por. awansowany 1 I 1923. Po 1925 służył w pułku radiotelegraficznym w Warszawie. W latach 1928-1930 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony do 26 DP w Skierniewicach na stanowisko oficera sztabu. Przeniesiony w III 1931 z 26 DP do Brygady Kawalerii „Baranowicze” na stanowisko I oficera sztabu. W 1933 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu, skąd zostaje przeniesiony w XI 1934 do dowództwa Wojsk Łączności MSWoj.w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935. W latach 1937-1939 kierownik referatu organizacyjnego w Wydziale Ogólnym dowództwa wojsk Łączności MSWoj. w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer łączności w Naczelnym Dowództwie WP. Po 17 IX 1939 przez Rumunię, Węgry przedostał się do Francji, gdzie służy w P. Po klęsce Francji w Vi 19409 ewakuował się do Wlk. Brytanii i tam służy w PSZ. Awansowany do stopnia mjr sł. st. łącz. W okresie od 19 V 1945 do 10 IV 1947 był d-cą batalionu sztabowego łączności PSZ. Po demobilizacji w 1947 pozostał w Wlk. Brytanii. Zmarł przed 1969.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;Dz.Pers. Nr 23 z 11 VI 1921; D. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930;Dz.Pers. Nr 6 z 23III 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Charłoziński Aleksander Bolesław
    [1913-?], ppor. sł. st. piech.[1937],w PSZ por. mar.
    Ur. 5 II 1913 w Montrealu. Uczęszczał do gimnazjum im. R. Traugutta w Częstochowie, gdzie w 1934 zdał maturę. W latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1935-1937 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 79 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 2 kompanii Ckm I batalionu 180 pp rez. w składzie 50 DP Rez. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Podczas walk 3 X 1939 zostaje ranny pod Serokomlą. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie służył w WP. Po klęsce Francji przedostał się do Wlk. Brytanii, gdzie służył w Marynarce Wojennej. Awansowany do stopnia por. mar. W 1942 zgłosił się do służby w kraju. Przeszedł przeszkolenie na kursach do „Cichociemnych”. Zaprzysiężony na rotę AK po zakończeniu kursów odprawowych, ale do kraju nie został przerzucony. Miał ps. „Chart’”
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka - K. Stepan. Awanse oficerskie w WP1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Tucholski. Cichociemni. W-wa 1985; J. Wróblewski. SGO „Polesie”. W-wa 1989.

     
    Charzewski Roman Lucjan
    [1910-1939],por. rez. piech. [1938]
    Ur. 24 III 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 1 I 1938 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Uczestniczył w walkach z Niemcami na Lubelszczyźnie. Poległ 17 IX 1939 od wybuchu bomby podczas nalotu lotnictwa niemieckiego w rejonie Rejowca. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Rejowcu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Chatizow Jerzy
    [1913-2007], ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 16 XI 1913. Po ukończeniu szkoły średniej odbywa w okresie od 20 IX 1935-15 VII 1936 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 5 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w szwadronie CKM 26 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 26 pp od Lidzbarka War.przez Mińsk Maz. na Lubelszczyznę
    Dalsze losy n/.n
    Po wojnie w kraju. Zmarł 28 I 2007
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Chebda Józef
    [1896-+?], mjr sł. st. łącz.[1934]
    Ur.26 II 1896 w Nowym Sączu. Uczęszczał do II CK gimnazjum w Nowym Sączu, gdzie w 1915 zdał maturę. W latach 1915-1917 w Legionach Polskich. Służył w IV batalionie 2 pp LP. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Ukończył w 1922 kurs 9 miesięczny dla oficerów łączności, potem służył w pułku radiotelegraficznym na różnych stanowiskach. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1927 dowodził kompanią. Do stopnia mjr-a awansowany 1 I 1934. W IV 1934 mianowany d-cą batalionu w pułku radiotelegraficznym. Przeniesiony po 1935 na stanowisko d-cy łączności 21 DPGór. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności 21 DPGór. Walczył na szlaku bojowym dywizji w składzie Armii „Kraków”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN,KW, ZKZ,SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Chełmoński Bohdan
    [1911-?], kadet, por. sł. st. łącz. [1934]
    Ur. 19 III 1911 w m. Lennica /Rosja/. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1929-1931 W Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W okresie 1931-1932 w kadrze oficerów łączności. Przebywał na kursie aplikacyjnym. Promowany w 1932 na stopień ppor. sł. st. łacz. z starszeństwem od 15 VIII 1931 z przydziałem do 5 batalionu telegraficznego w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 pełnił funkcję adiutanta 5 Batalionu Telegraficznego. W kampanii wrześniowej 1939  bierze udział na stanowisku d-cy 5 szwadronu łącz.  Krakowskiej Brygady Kawalerii Armii „Kraków” ,a podczas walk na Lubelszczyźnie w składzie Armii Lublin.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932;Dz. Pers. Nr 6 z 5 III 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Chętnik Józef
    [1905-?],ppor. rez. uzb.[1933]
    Ur. 18 III 1905. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 35 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Bielsk Podlaski. Kolejne ćwiczenia odbywał w szkole uzbrojenia. Przeniesiony do korpusu oficerów uzbrojenia. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer uzbrojenia w szefostwie uzbrojenia w sztabie SGO „Polesie”.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Chiliński Mieczysław
    [1900-1939], por. sł. st. art.[1931]
    Ur. 24 XII 1900. Ukończył szkołę średnią. W okresie 1925-1926 w szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 13 pap w Równem na stanowisko d--cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Długoletni oficer 13 pal. W V 1934 przeniesiony z 13 pal do 45 pp na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. W latach 1938-1939 d-ca 5 baterii w II dywizjonie 12 pal w Tarnopolu. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 baterii II dywizjonu 12 pal w składzie 12 DP. Brał udział w walkach na kielecczyźnie, potem Lubelszczyźnie. Od 16 IX1939 oficer zwiadowczy 6 baterii 9 pac. Poległ w walce 21 IX 1939 w m.  Łaszczów. Pochowany na cmentarzu w Łaszczowie.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Chlipała Józef
    [1907-1944],kpt. sł. st. piech. [1939],konspiracji AK mjr[1944], ps. „Lubański”
    Ur. 12 II 1907 na Podhalu. Ukończył gimnazjum. W latach 1928-1929 w Batalionie Podchorążych Piechoty Różanie. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st.piech.15 VIII 1931 z przydziałem do 2 pp Leg. W Sandomierzu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 d-ca 2 kompanii CKM II batalionu 2 pp Leg. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zmotoryzowanej CKM w składzie 1 pułku strzelców pieszych w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Uczestniczył w walkach m. in. pod Tomaszowem Lub. na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie służył w WP. Podczas kampanii francuskiej w VI 1940 dowodził kompanią CKM i broni towarzyszącej w I batalionie 3 pułku grenadierów 1 DGren. W czasie walk dostał się do niewoli niemieckiej, z której uciekł w końcu 1943 i przez Austrię i Czechy przedostał się do okupowanego kraju. Rozkazem PZP L. 168/BP z 12 I 1944 został oficerem pułku AK „Baszta”, gdzie był d-cą III batalionu AK „Karpaty”. Poległ 22 V1944 w starciu z Niemcami przy ul. Mokotowskiej w Warszawie. Rozkazem KG AK L.400/BP z 25 VII 1944 mianowany pośmiertnie mjr piech. z starszeństwem od 3 V 1944.
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931 Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988; J. Smoliński. 3 Pułk Grenadierów Śląskich. Pruszków 1995; L. Bartelski. Pułk AK „Baszta”. W-wa 1990;St.Rowecki. Wspomnienia i notaki autobiograficzne /1906-1939/ W-wa 1988;

     
    Chludziński Jan
    [1899-1980], rtm. sł. st. kaw.[1937]/Suwalszczyzna/

     
    Chludziński Witold Bohdan
    [1893-1977], rtm. sł. st. kaw.[1924]
    Ur.9 X 1893 w Warszawie, syn Stanisława i Bronisławy z Wyrwiczów. Uczęszczał do Wyższej Szkoły Rolniczej. 1 II 1916 powołany do służby w armii rosyjskiej, gdzie ukończył szkołę oficerską kawalerii. Walczył na froncie I wojny światowej. Od XII 1917 służy w dyonie kawalerii I Korpusu Polskiego w Rosji. Po rozwiązaniu I KP w VI 1918 powraca do Warszawy. Od XI 1918 w stopniu por. w WP. Przydzielony do 4 szwadronu 4 p. uł. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W czasie walk dowodził okresowo 4 szwadronem 4 p. uł. Wyróżnił się w 19-21 IV 1919 w walkach o Wilno. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie służył nadal w 4 p. uł. Awansowany do stopnia rtm. sł. st.kaw.17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII1924. W IV 1925 przeniesiony z 4 p. uł. do szwadronu pionierów 3 Samodzielnej Brygady Kawalerii na stanowisko d-cy szwadronu, skąd został przeniesiony w 1927 do 23 p. uł. na stanowisko d-cy szwadronu. W IV 1928 przeniesiony z 23 p. uł. do 8 p. uł. w Krakowie. W VI 1933 przeniesiony z 8 p. uł. do sztabu 6 DP w Krakowie na stanowisko oficera taborowego. Jednocześnie przeniesiony z korpusu oficerów kawalerii do korpusu oficerów taborowych. W latach 1937-1939 oficer taborów 6 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa taborów 6 DP Armii „Kraków”. Uczestniczy w walkach na szlaku bojowym 6 DP od Krakowa na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej, gdzie przebywał do 1945. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Zamieszkał we wsi Bogdańczowiec k. Kluczborka.
    Zmarł 19 X 1977 w Kluczborku.
    Żonaty od 1923 z Kazimierą Gąssowską, miał córkę Marię /1924/
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 104, KW4x,MN,SKZ
    Dz. Pers. Nr 42 z 10 IV 1925; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924;Rocznik oficerski 1924,1928,1932;Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928 ; Dz. Pers, nr 8 z 28 VI 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;G. Łukomski. Biogram W.Ch. /w:/Kawalerowie VM 1792-1945. t. II /1914-1921/,cz. I. Koszalin 1991

     
    Chłap Andrzej
    [1899-1980], nauczyciel, por. rez. piech.[1932]
    Ur. 3 II 1899 w Teodorówce pow. Krosno, syn Jakuba i Agnieszki z d. Świstak. Szkołę ludową ukończył w Dukli. Od 1911 do 1914 kształcił się w gimnazjum klasycznym w Jaśle. Po wybuchu I wojny światowej w VIII 1914 gimnazjum zostało zamknięte. Naukę kontynuuje od 1915 do 1918. 15 X 1917 powołany do służby w armii austriackiej. Uznany za niezdolnego do służby liniowej mieszkał w Jaśle i uczy w gimnazjum.29 X 1918 zdaje eksternistycznie maturę. Zapisuje się na Wydział Prawa UJ w Krakowie. 25 XI 1918 wstępuje ochotniczo do kompanii krośnieńskiej w Batalionie Strzelców Sanockich włączonym potem jako II baon do 18 pp przemianowanego w II 1919 na 37 pp. Uczestniczył w walkach o Przemyśl, portem walkach z Ukraińcami w Małopolsce Wschodniej. Od V1919 bierze udział w walkach na froncie białorusko-litewskim i wyprawie kijowskiej wojny polsko-bolszewickiej. Awansowany do stopnia podchorążego. Po wojnie zwolniony do rezerwy. Z powodów finansowych nie kontynuuje studiów prawniczych na UJ w Krakowie. Od 15 II 1921 pracuje jako nauczyciel w szkole powszechnej w Wacławie gm. Golina. Od 1922 pracuje w 7 klasowej szkole powszechnej w Koninie. Od 4 IX 1923 zostaje nauczycielem mianowanym. Podnosi jednocześnie swe kwalifikacje na kursach pedagogicznych. W 1923 został przyjęty do Państwowego Instytutu Nauczycielskiego w Warszawie. Po złożeniu egzaminów w 1925 uzyskał kwalifikacje do nauczania historii w średnich zakładach naukowych. Po odbytych skróconych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 VII 1925. Z dniem 1 IX 1923 mianowany nauczycielem w Seminarium Nauczycielskim – Żeńskim w Sosnowcu oraz w Seminarium Nauczycielskim w Dąbrowie górniczej, gdzie pracował do 31 VIII 1930. Od 1 IX 1930 pracuje w Seminarium Nauczycielskim-Męskim w Starym Sączu.Po odbyciu ćwiczeń wojskowych zostaje mianowany por. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 1 psp w Nowym Sączu. Ewidencyjnie podlegał PKU Nowy Sącz. Od 1 IX 1933 do VIII 1939 pracował jako nauczyciel Gimnazjum im. H. Sienkiewicza w Częstochowie. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 74 pp 7 DP. Po rozbiciu pułku z grupą żołnierzy i oficerów przedarł się na Lubelszczyznę, gdzie walczy dalej. Od 3 X1939 d-ca 1 plutonu w 2 szwadronie utworzonego w m. Krzywda pułku „Bohdan”. Od 6 X1939 w niewoli niemieckiej Przebywał oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 przebywał w Niemczech, skąd w VIII 1945 powrócił do kraju. Już od 1 IX1945 pracuje ponownie w Gimnazjum i Liceum im. H. Sienkiewicza w Częstochowie. Od1948 był członkiem Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Równocześnie od lat pięćdziesiątych do 1960 pracuje jako nauczyciel Liceum dla Pracujących. W 1963 przeszedł na rentę. Liceum H. Sienkiewicza pracował do 1974.W1975 ze względów zdrowotnych otrzymał rentę specjalną dla osób zasłużonych.
    Zmarł w Częstochowie w 1980. Pochowany na cmentarzu Kole w Częstochowie.
    Żonaty od 2 VII 1927 z Jadwigą Heine. Miał syna Zbigniewa /ur.1928]i córkę Annę /ur./1936/
    Odznaczony: KW, Odznaką „Orlęta” i innymi medalami.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939.W-wa 1989;strona internetowa http: absolwenci.sieniu. webd .pl.

     
    Chmielewski Czesław
    [1897-1960], płk sł. st. kaw. [1939]
    Ur. 21 IV 1897 w majątku Masłowszczyzna pow. Oszmiana, syn Bolesława i Jadwigi z Sidorowiczów. Uczył się do 1915 w Korpusie Kadetów w Połocku. W Płocku 1915 wstępuje do Mikołajewskiej Szkoły Jazdy w Piotrogrodzie. Od II 1916 w stopniu chor. jazdy został skierowany do I Legionu Puławskiego, w którym służył do I 1918 jako młodszy oficer 2 szwadronu. Mianowany ppor. kaw. w 1916, a w III 1917 por. kaw. Od I do VI 1918 d-ca 6 szwadronu w I KP w Rosji. Po rozwiązaniu I KP w Rosji w VII 1918 wyjechał do Warszawy. Od XI 1918 w WP. Służył w 4 szwadronie 1 p. uł. Od XII 1918 walczył na froncie wojny polsko-ukraińskiej, potem na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. ukończył w IV1920kurs Oficerskiej Szkoły Jazdy w Grudziądzu. Po powrocie do 1 p. uł. dowodzi 4 szwadronem. Wyróżnił się 3 IX 19320 pod Łaszczowem, gdzie przeprowadził szarżę, rozbijając nieprzyjaciela i biorąc do niewoli jeńców. W czasie walki ranny. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM. Zweryfikowany w 1921 w stopniu rtm sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI1919.Po wojnie nadal służy w 1 p. uł. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia mjr-a sł. st. kaw. z starszeństwem od 15 VIII 1924.Od 1924 pełnił w 1 p. uł. funkcję kwatermistrza. W I 1928 przeniesiony z 1 p. uł. do 9 psk w Grajewie na stanowisko z-cy d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. 1 I 1930. Od IV 1930 do IV1937 dowodził 13 p. uł., a od IV 1937 do IX 1939 dowódca 3 p. uł. w Tarnowskich Górach. Awansowany do stopnia płk-a 9 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę. Ciężko ranny w bitwie pod Tomaszowem Maz. 19 IX 1939 pozostał na placu boju. Po odzyskaniu przytomności i opatrzeniu ran znalazł się w szpitalu w Tomaszowie Lub. Uznany za inwalidę nie przebywał w niewoli.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał w Tomaszowie Maz., gdzie zmarł 1 VII 1960. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Żonaty od 1922 z Wandą z  Cieszkowskich. Miał syna Janusza/ur. 1926/
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 3009, kl. 4 nr 00167; KN,KW4x, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 1 z 26 I 1922; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924;Dz.Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerski kawalerii 1930;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939/. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989;  R.E. Stolarski. Biogram Cz.Ch./w;/Kawalerowie VM1792-1945. Franciszek. II /1914-1921/,cz. 1. Koszalin 1991

     
    Chmielewski Franciszek
    [1908-?],por. lek. med.[1938]
    Ur. 31 XI 1908 we wsi Szarbsko gm. Skotniki pow. Końskie, syn Michała /rolnika/i Marianny z Regałów. W latach 1916-1921 uczęszczał do czterodziałowej szkoły powszechnej w Dąbrówce, potem od 1921 do 1924 do Koedukcyjnego Gimnazjum Sejmiku Powiatowego Piotrkowskiego w Sulejowie, a w latach 1924-1927 do Liceum Klasycznego przy seminarium Duchownym we Włocławku, gdzie w 1927 zdał maturę. W okresie 1927-1928 uczył się w Seminarium Duchownym we Włocławku. Od 1928 do 1929 studiuje polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Po zdaniu egzaminów od VII 1929 w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiuje na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego uzyskując w 1935 dyplom lekarski. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 IV 1935. Od 1 V 1935 przebywał na stażu w Szpitalu szkolnym w CWSanit. w Warszawie. Od I 1937 służy w 16 pal w Grudziądzu na stanowisku lekarza sanit. pułku. W III 1937 po zdaniu egzaminów na Wydziale Lekarskim UW uzyskał tytuł doktora medycyny. Awansowany 19 III 1938 do stopnia por. sł. st. sanit. Z dniem 1 I 1939 przeniesiony z 16 pal na stanowisko z-cy kierownika naukowego Biblioteki Lekarskiej w CWSanit. W Warszawie. Jednocześnie sekretarz redakcji miesięcznika „Lekarz Wojskowy”. Prowadził wykłady na kursach PCK oraz pracował w Wojskowym Pogotowiu Ratunkowym. 24 VIII 1939 zmobilizowany i przydzielony na stanowisko lekarza sanit. do 4 psk w Płocku. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. 4 psk w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczy na szlaku bojowym 4 psk od walk obronnych na granicy z Prusami Wschodnimi, potem przez Płock, Modlin Mińsk Maz. Garwolin, Markuszew, Lublin w rejon Krasnobrodu. Na Lubelszczyźnie uczestniczy w walkach w rejonie Górecka Kościelnego, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej, skąd udało mu się zbiec w Przeworsku. Następnie przedostał się do Warszawy, gdzie dotarł 16 x 1939. Mieszkał w Warszawie. W końcu X1939 zgłosił się do pracy w Szpitalu Ujazdowskim i pracował tam jako lekarz do końca VII 1944. Warszawy wyjechał 30 VII1944 do Pustelnika, gdzie mieszkała jego rodzina. Po wybuchu powstania 1 VIII 1944 nie mógł już przedostać się do Warszawy. 12 IX 144 do Pustelnika wkroczyły wojska sowieckie. Jako lekarz zajął się organizowaniem służby zdrowia na terenie gminy Marki. Od XI 1944 kierownik Ośrodka Zdrowia w Markach i w Zielonce. W tym czasie przenosi się z Pustelnika do Zielonki, gdzie też zamieszkał. Aktywnie działa społecznie. Organizował koła terenowe PCK w Markach, ząbkach i zielonce. Od 1946 pracuje dodatkowo jako wolontariusz w II klinice chirurgicznej mieszczącej się w Szpitalu Przemienieni Pańskiego Zatrzymany 26 XI 1948 przez funkcj. UB w Markach. Początkowo przesłuchiwany i więziony na Koszykowej, potem na Mokotowie.
    Aresztowany przez WPR Warszawa. Przeszedł długotrwałe i ciężkie śledztwo, które trwało ponad 4 lata. W czasie przesłuchań bity i maltretowany fizycznie i psychicznie. Wyrokiem WSR Warszawa syg. akt Sr 738/53 z dnia 28 XII 1953 skazany został na karę 10 lat więzienia oraz pozbawienie praw na lat 5 i przepadek mienia na rzecz Skarbu Państwa. Więziony na Mokotowie, skąd 5 I 1955 został wywieziony do ZK w Bytomiu. 20 VI 1955 przywieziony z ZK Bytom ponownie do więzienia Mokotowskiego w Warszawie. W wyniku odwołań 23 I 1956 na posiedzeniu niejawnym Sąd Wojewódzki w Warszawie wydał postanowienie o zmianie wyroku. Sąd orzekł karę 7 lat i 2 miesięcy więzienia i zarządził jego zwolnienie z więzienia po odbyciu orzeczonej kary. Zwolniony z więzienia 26 I 1956. Pracował od 1 v 56 pracuje na Oddz. I chirurgicznym Szpitala Przemienienia Pańskiego w Warszawie, a od 1963 w Szpitalu Czerniakowskim. W latach 1962-1973 pracuje społecznie jako członek komisji klubowej Klubu Lekarzy w Warszawie. W 1973 po utworzeniu ZOZ został naczelnym lekarzem szpitala. W 1976 przeszedł na emeryturę. Autor licznych prac naukowych. Członek wielu Towarzystw Naukowych.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; F. Chmielewski. „Kwadrans” na Rakowieckiej 1948-1956. W-wa 1991.

     
    Chmielewski Marian
     [1900-1940], rtm. sł. st. kaw.[1931],pośm. mjr [2007]
    Ur.6 VI 1900 w Masłowszczyźnie, pow. Oszmiana, syn Bolesława i Jadwigi z Sidorowiczów. Uczęszczał do szkoły średniej. Od XI 1917 służy ochotniczo w I Korpusie Wschodnim w Rosji. Po rozwiązaniu I KP w Rosji VI 1918 działa w POW. Od XI 1918 w WP. Służy ochotniczo w 13 p. ułanów. W szeregach 13 p. uł. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Organizował samoobronę wileńską. Po wojnie służył w 3 p. szwol. W Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu ukończył kurs szkoły podchorążych. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 V 1922 przydzielony do 1 p. uł. Zweryfikowany w 1923 w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI1920. W 1922 przeniesiony do 1 p. uł., gdzie pełnił różne funkcje. Z 1 p. uł. przeniesiony dniem 14 VI 1930 do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko instruktora w Dyonie Szkolnym Podchorążych Kawalerii. W okresie 1930-1931 d-ca  III plutonu w 2 szwadronie szkolnym liniowym. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1931. W okresie 1932-1933 d-ca 1 plutonu liniowego2 szwadronie szkolnym. W latach 1933-1934 pełnił funkcję adiutanta d-cy Dywizjonu Szkolnego Podchorążych Rezerwy Kawalerii. W X1934 przeniesiony do 27 p. uł. w Nieświeżu na stanowisko d-cy szwadronu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu CKM 27 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 27 p. uł. od walk na pograniczu Prusami Wsch. pod Mińskiem Maz. potem na  Lubelszczyźnie, gdzie w końcu IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony obozie w Starobielsku. Zamordowany e w IV lub V  1940 w Charkowie przez funkcj. NKWD. 
    Odznaczony: KN,KW, SKZ, medalem za Wojnę 1918-1921
    Pośmiertnie mianowany postanowieniem prezydenta RP z X 2007 mjr kaw.
    Dz. Pers. Nr 290 z 15 VII1922; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 27 Pułk Ułanów. W-wa 1992; Charków. Księga Cmentarna. Pruszków 1992.

     
    Chmielewski Stanisław
    [ 1899-1966], powstaniec wielkopolski, oficer sł. st. piechoty WP por. [1925], kpt. sł. st. [1934] w konspiracji AK, kpt. ps. „Konrad II” vel Kazimierz Burski vel Łęcki vel Piotrowski. Więzień NKWD/UB.
    Kmdt Obwodu AK Lublin – miasto VII 1944 i IX-XI 1944 – Okręg Lublin AK
    Ur. 30 lipca 1899 w Inowrocławiu na Kujawach. Syn Walentego i Katarzyny. Naukę pobierał w niemieckiej szkole ludowej w Inowrocławiu, po ukończeniu, której kształci się w gimnazjum w Łodzi. Należał w tym czasie do PPS i był członkiem bojówki PPS na terenie Łodzi. W 1917 wcielony do armii niemieckiej. Po przeszkoleniu skierowany na front zachodni. W 1918 ucieka z armii niemieckiej i powraca w rodzinne strony. Podejmuje działalność w POW. W 1919 uczestniczy w szeregach 5 Pułku Strzelców Wielkopolskich w Powstaniu Wielkopolskim. W dniu 10 XII 1919 po przemianowaniu 5 pswlk. na 59 pp służy w 59 pp. W szeregach tego pułku w Inowrocławiu służy jako podoficer, a potem uczestniczy w 1920 w wojnie polsko – bolszewickiej. W walkach wykazał się męstwem i odwagą, za co został odznaczony VM kl. 5 oraz KW 2x, a po wojnie KN. Po zakończeniu wojny w 1921, ukończył kurs szkoły podchorążych Awansowany do stopnia ppor. sł. st. piechoty WP, następnie zweryfikowany w 1922r. w stopniu ppor. sł. st. piechoty WP, ze starszeństwem 1 VI 1919. Następnie służy kolejno w 41 pp w Białymstoku, 4 pp Leg. w Kielcach. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 XII 1925. W VIII 1931 przeniesiony z 4 pp do 2 pp Leg. w Sandomierzu. Był k-dtem powiatowym PW 2 pp Leg. na pow. Opatów. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 1 I 1934. Z 2 pp przeniesiony do 56 pp w Krotoszynie, potem do 20 pp w Krakowie, gdzie w latach 1938-1939 pełnił funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego 20 pp. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku kwatermistrza 20 pp w składzie 6 DP. Walczyła szlaku bojowym 20 pp od Krakowa na Lubelszczyznę. Unika niewoli i przedostaje się do rodzinnego Inowrocławia. Znany na tym terenie wyjechał do swej siostry zam. w Żdżerach k/Łodzi gdzie mieszka od X 1939 do III 1940. Potem od III 1940 do VIII 1940 mieszka w Radomsku, skąd wyjechał do Lublina. Utrzymuje się z doraźnie wykonywanych prac. Pracuje dorywczo w cukrowni, Urzędzie Skarbowym i firmach prywatnych.
    W okresie okupacji niemieckiej czynny od V 1943 w konspiracji niepodległościowej AK na terenie Okręgu Lubelskiego AK. Pełnił funkcję oficera wyszkolenia w Obwodzie ZWZ/AK Lublin. Później wykładowca i instruktor w konspiracyjnych szkołach podchorążych rez. AK na terenie inspektoratu lubelskiego AK. Od IV – VII 1944 zastępca k-dta Obwodu Lublin-miasto AK. Po aresztowaniu S. Dębickiego w VII 1944 przez NKWD mianowany przez inspektora E. Jasińskiego k-dtem obwodu Lublin-miasto AK. Po ucieczce i powrocie do Lublina S. Dębickiego, ponownie jego zastępca. Po ponownym uwięzieniu we wrześniu 1944 S. Dębickiego pełni funkcję k-dta obwodu od 26 IX do 1 X 1944. Aresztowany 1 X 1944r. przez NKWD pod nazwiskiem Kazimierz Burski. Był więziony w lochach NKWD przy ul. Chopina w Lublinie gdzie przeszedł okrutne śledztwo. Nie przyznał się do swego rodowego nazwiska. Przekazany do więzienia na Zamku Lubelskim. W dniu 17 II 1945 został przez Wojskowy Sąd Garnizonowy w Lublinie skazany na karę śmierci za przynależność do AK. W nocy z 18/19 II 1945 zostaje w wyniku akcji przeprowadzonej przez żołnierz AK – wchodzących w skład ochrony więzienia uwolniony. Po ucieczce z więzienia wyjechał na Pomorze gdzie ukrywał się w leśniczówce w pobliżu Bydgoszczy razem z S. Dębickim. Na początku 1947 powraca do rodzinnego Inowrocławia i tu ujawnia się w dniu /07/ lub 22 III 1947 pod swym prawdziwym nazwiskiem przed komisją amnestyjną przy PUBP Inowrocław. Pod nazwiskiem K. Burskiego był poszukiwany przez UB/SB listem gończym aż do 1959. Mieszkał z rodziną w Inowrocławiu, gdzie pracował zawodowo. Ciężko chory umiera w dniu 26 sierpnia 1966w Inowrocławiu. Pochowany został na miejscowym cmentarzu.
    Był żonaty z Wandą z d. n/n.
    Odznaczony za męstwo okazane w wojnie z bolszewikami VM kl.5, KW 2x, KN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995r.,s. 12,36,94,246,247 jako Kazimierz Burski; R. Wnuk. Lubelski Okręg AK/DSZ/WiN 1944-1947. Warszawa 2000r.,s. 252,283; P. Gawryszczak. Podziemie Polityczno-Wojskowe w Inspektoracie Lublin w latach 1944-1956r.,s. 22,38 tu jako Łęcki; USC Inowrocław. Skrócony akt zgonu nr 359/1966r.; Zrzeszenie WiN na Lubelszczyźnie w latach 1944-1947 w opracowaniach funkcjonariuszy MSW. Opr. Piotr Mirski i Jakub Twardowski. Lublin 2002.

     
    Chmiołek Eugeniusz Tytus Felicjan
    [1898-1940], mjr dypl. sł. st. art.[1938], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 9 VI 1898 w Drohobyczu, syn Jana i Julii z Böhmów. Uczęszczał do gimnazjum w Drohobyczu, gdzie w 1917 zdał maturę. Od 1917 -1918 służył w armii austriackiej. Walczył na froncie włoskim. Od jesieni 1918 w polskiej jednostce we Włoszech, potem w 11 p. strzelców armii gen. J. Hallera w Francji. Do kraju powraca w V 1919 wraz z Armia gen. J. Hallera. W stopniu ppor. bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w 11 p. strzel. przemianowanym 1 IX 1919 na 53 pp. Po wojnie 2 XII 1921 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył nadal w 53 pp, skąd został przeniesiony w 1923 do 54 pp. Z dniem 1 III 1925 odkomenderowany z 54 pp do 12 pal w Tarnopolu. Przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów artylerii. Ukończy kurs dla młodszych oficerów artylerii w Centrum Wyszkolenia artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1929. W 1930 zakwalifikowany na studia do WSWoj. odbywał staż próbny w 54 pp. Z dniem 3 XI 1932 powołany do WSWoj. Warszawie, gdzie był słuchaczem w okresie 3 XI 1932-X 1934. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. art. powraca do 12 pal w Tarnopolu, na stanowisko oficera sztabu pułku. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca III dywizjonu z 12 pal stacjonującego w Złoczowie. W nocy z 3/4 IX 1939 dywizjon zostaje transportem kolejowym skierowany przez Lwów Przemyśl, Nisko w rejon koncentracji 12 pal 12 DP k. m. Majków niedaleko Skarżyska. Po ciężkich walkach 8-9 IX 1939 w rejonie wsi Grabowiec pułk zostaje rozbity. Udało mu się wydostać z okrążenia z d-cą 12 pal i grupą żołnierzy i oficerów. Przebijał się w kierunku Złoczowa. Po 17 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Satrobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940. 
    Odznaczony: KW, SKZ, Medalem za Wojnę 1918-1921.
    Pośmiertnie mianowany postanowieniem prezydenta RP w X 2007 ppłk art.
    Dz. Pers. Nr 1 z 26 I 1922; Dz. Pers. Nr 24 z 1 III 1925; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 12 Kresowy Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998; Charków. Księga cmentarna.    W-wa 2003.

     
    Chmura Andrzej
    [1906-?], por. rez. piech.[1937]
    Ur. 8 X 1906. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 1 I1937. Ewidencyjnie podlegał PKU Chełm. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii w batalionie marszowym 8 pp Leg. Uczestnik walk z Niemcami na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. w walkach obronnych 1939. Lublin 1984.

     
    Chmura Franciszek
    [1898-+?], mjr sł. st. łącz. [1936]
    Ur. 14 IX 1898 w Ostrawie Morawskiej. Uczył się w austriackim Korpusie Kadetów w Łobzowie, gdzie otrzymał w 1916 świadectwo dojrzałości. Od 1916-1918 służył w armii austriackiej. Brał udziałw walkach na froncie włoskim. Od XI 1918 w WP. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. 1 III 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1922 ukończył 9 miesięczny kurs łączności. Służył w 2 p. łącz., gdzie był m. in. d-cą kompanii. Przeniesiony w 1927 do kompanii telegraficznej 2 DP Leg. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928. Przeniesiony w IV 1933 z kompanii telegraficznej 2 DP do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko szefa łączności Brygady KOP. W 1935 ukończył kurs dla oficerów sztabowych łączności MSWoj. Awansowany do stopnia mjr-a 1 I 1936. Od 30 III 1937 d-ca łączności w pułku KOP „Zdołbunów”. Po mobilizacji marcowej w 1939 przeniesiony do sztabu Armii „Kraków” na stanowisko z-cy d-cy łączności. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy łącz. Armii „Kraków”. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym Armii „Kraków”. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: VMkl.5 nr 12504; KW3x, ZKZ 
    Żonaty. Miał córkę.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 5 11IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i Granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001;

     
    Chmurowicz Jan Władysław Julian
    [1887-1965] gen. bryg.[1936]
    Ur. 31 XII 1887 w Przeworsku, syn Walentego i Karoliny z d. Mirkowicz. Przeworsku ukończył szkołę realną. W latach 1900-1908 uczęszczał di gimnazjum w Jarosławiu, potem do I Gimnazjum Klasycznego w Krakowie, gdzie w 1908 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1908 studiował na Wydziale Prawa UJ w Krakowie. W latach 1909-1910 odbywał jednoroczną służbę wojskową w armii austriackiej. Zdał egzamin oficerski. W 1911 mianowany chor. art. W latach 1911-1912 kontynuuje studia. W latach 1912-1914 pracuje na stanowisku urzędnika ruchu w dyrekcji kolei we Lwowie. W 1914 mianowany ppor. art. i powołany do służby w wojsku austriackim. Walczy na froncie włoskim na stanowisku oficera zwiadowczego, potem I oficera baterii w 45 pułku art. polowej. W 1916 mianowany por. art.. art. Od XI 1916 d-ca baterii w 56 pułku art. polowej. W II 918 mianowany kpt. art. W x 1918 przebywał w Przeworsku na urlopie zdrowotnym, którego już nie powrócił do macierzystego pułku na froncie włoskim. Od XI 1918 w WP. Początkowo oficer werbunkowy w komendzie Placu Przemyśl, potem d-ca etapów w Przeworsku. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od III 1910do III 1920 dowodził I dywizjonem 1 pap Leg., potem od 20 III 1920 do II 1921 d-ca 3 pac. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. w 1920. Od IV 1921 do XI 1921 d-ca 3 dac. W okresie od XI 1920-I 1921 na kursie d-ców pułków w Toruniu. Od 17 XI 1921 do 1923 pełnił obowiązki d-cy, potem od 1923 do 4 IV 1929 d-ca 2 pac w Chełmie. Awansowany do stopnia ppłk 1922 z starszeństwem od 1 VI 1919, a do stopnia płk 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Ukończył w okresie IV-VI 1926 kurs unitarny dla d-ców pułków w Rembertowie. Przeniesiony z 2 pac macierzyście do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przydziałem do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, gdzie od 1 IV 1929 do 14 XII 1930 pełnił funkcję k-dta Szkoły Strzelania Art. w Toruniu, następnie XII1930-IX 1931 d-ca 7 Grupy Art. w Poznaniu. z dniem 15 IX1931 mianowany II d-cą piechoty dywizyjnej 20 DP w Baranowiczach, a od 15 XII 1934 do VIII 1937 d-ca 15 DP w Bydgoszczy. Mianowany 1 I 1936 gen. bryg. Od VIII1937 do IX1939 z-ca d-cy DOK X w Przemyślu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 do 13 IX 1939 dowodził obroną Przemyśla, potem uczestniczy w walkach odwrotowych w kierunku Lwowa. 20 IX 1939 do stał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m.in. w oflagu VIII Laufen, potem od X 1940 do XII 1940 w oflagu VIII w Silberbergu, potem w oflagu VIII E Johannisbrunn, skąd został wywieziony 27 IV 1942 do oflagu VII A w Murnau, potem od 17 XI 1942 w w oflagu II C w Woldenbergu, gdzie kierował jeniecką konspiracją wojskową. Uwolniony z niewoli 30 I 1945. Do kraju powrócił 13 II1945. Mieszkał w Krakowie, gdzie pracował w spółdzielczości.
    Zmarł w Krakowie 5 XI 1965. Pochowany na cm. Rakowieckim.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;P. Zarzycki. 2 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1999; T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990;Dz. Pers. Nr 7 z 22 III1929; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934

     
    Chodacki Juliusz Maria Nikodem
    [1896-1962], kpt. dypl. sł. st. piech. [1919]
    Ur. 15 IX 1896 w Nowym Sączu. Uczęszczał do II CK gimnazjum w Nowym Sączu, gdzie w 1915 zdał maturę. Od 1915 służy w 1 plutonie IV batalionu 2 pp LP. Brał udział w walkach na froncie wschodnim m.in. na Wołyniu., potem w Polskiej Sile Zbrojnej. Ukończył w 1917 kurs oficerski. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko0-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m.in. w 59 pp, gdzie dowodził kompanią. W okresie 1 XI 1924-10 X 1926 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu w WSWoj. w stopniu kpt. SG z dniem 11 X 1926 został przydzielony do Oddziału I Sztabu Generalnego na stanowisko referenta. Przeniesiony w XI 1928 z Oddziału I SG do sztabu DOK VII w Poznaniu, skąd zostaje przeniesiony z dniem 1 II 1929 do 37 pp w Kutnie. Przeniesiony we IX1930 z 37 pp w Kutnie do sztabu DOK VIII w Toruniu. W okresie 5 III 1931 do 26 III 1931 przebywał na kursie w Doświadczalnej Grupie Pancernej w Modlinie.  Po 1935 przeniesiony w stan spoczynku. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza Grupy Fortecznej Obszaru Warownego Śląsk” – Obszar Warowny Katowice. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: KW
    Zmarł w 1962.
    Pers. Nr 112 z 23 X 1924; Dz. Pers. Nr 42 z 11 XI 1926; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1931; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931 Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969

     
    Chodań Jarosław
    [1901-1939], rtm. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 31 V 1901.Ukończył gimnazjum. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. W okresie VIII 1921-VII 1922 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki do XII 1921 w pułku kawalerii. Od XII 1922 do IX 1923 w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1923 z przydziałem do 5 Pułku Strzelców Konnych na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1925. Długoletni oficer 5 psk, gdzie pełnił różne funkcje. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca 3 szwadronu 5 psk w Dębicy. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 szwadronem 5 psk w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 5 psk od Dębicy na Lubelszczyznę. Wyróżnił się m.in. w bitwie pod Tarnawatką, gdzie poległ 19 IX 1939.Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    Odznaczony: VM kl.5 nr 11816, SKZ
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Zarys Dziejów Szkół Kawalerii Polskiej. Roczniki SPK./red. gen. bryg. J. Smoleński/Przegląd Broni Kawalerii i Broni Pancernej. T. XIII, Nr 101/102. Londyn; Dz. Pers. Nr61 z 18 IX 1923; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Z. Gnat-Wieteska. 5 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 2003.

     
    Chodań Stanisław /Chodoń/
    [1904-?], kpt. sł. st. art.[1936]
    Ur. 24 VII 1904. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie ukończył kurs unitarny. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 11 pap w Stanisławowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. skierowany z 11 pap na kurs 10 miesięczny w Szkole Topografów przy Wojskowym Instytucie Geograficznym w Warszawie, gdzie przebywał w okresie 10 II 1931-10 XII 1931. Z dniem 1 I 1932 przeniesiony z 11 pap do 1 dywizjonu pomiarów artylerii w Toruniu. Przeniesiony z 1 dywizjonu pomiarów artylerii na kurs do Wojskowego Instytutu Geograficznego na okres od 12 I 1932 do 24 II 1932.Po ukończeniu kursu powraca do 1 dywizjonu pomiarów artylerii, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I1936.W 1937 przeniesiony z 1 dywizjonu artylerii pomiarowej do utworzonego 2 dywizjonu artylerii pomiarowej w Rembertowie, gdzie pełnił w latach 1937-1939 m.in. funkcję oficera mobilizacyjnego. Po mobilizacji w końcu VIII 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Pomiarowej w Wesołej. Mianowany d-cą utworzonej 7 baterii artylerii pomiarowej. Wraz z 7 baterią i Ośrodkiem zapasowym Art. Pomiarowej wyruszył7 IX 1939 w kierunku Mińska Maz., potem Stoczka Łukowskiego przez Łuków, Włodawę dociera w rejon Szacka, a 16 IX 1939 osiągnięto rejon m. Czerkasy, potem do Kowla, skąd po agresji sowieckiej wycofuje się przez Luboml w kierunku Chełma.25 IX 1939 bierze udział w walce z sowietami w rejonie Rejowca. Uczestniczy w walkach w składzie SGO „Polesie”. Po kapitulacji SGO „Polesie” w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Roczniki oficerskie 1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. Artyleria Pomiarowa. Pruszków 1998; J. Wróblewski. SGO „Polesie”. W-wa 1989

     
    Chodkowski Julian
    [1907-?], kpt. sł. st. art.[1939]
    Ur. 16 XI 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1928 w szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 23 pap w Będzinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. w 23 pap/pal pełnił różne funkcje. W latach 1938-1939 d-ca plutonu łączności 23 pal. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer sztabu artylerii dywizyjnej 23 DP Armii „Kraków”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 23 DP.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu. Pruszków 2000;Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Chodorowski Jan Fryderyk Jerzy
    [1899-?], mjr sł. st. art.[1933]
    Ur.17 IX 1899. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych artylerii. Brał udział w szeregach 1 pap w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919słuzył nadal w 1 pap. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Z 1 pap odkomenderowany z dniem 1 IV 1924 na 6 miesięczny kurs d-ców baterii w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu, gdzie przebywał do 31VIII 1924. Po powrocie do 1 pap był d-cą baterii. W 1927 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Artylerii, skąd zostaje przeniesiony w II 1932 do 6 pal w Krakowie na stanowisko d-cy baterii. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1933. Mianowany w IV 1933 d-cą dywizjonu w 6 pal. W X 1934 przesunięty z funkcji d-cy dywizjonu na stanowisko kwatermistrza 6 pal. W latach 1937-1939 był k-dtem Legii Akademickiej w 5 Okręgowym Urzędzie WF i PW DOK V w Krakowie. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii dywizyjnej 6 DP Armii „Kraków”. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 6 DP od Krakowa, potem pod Radłowem, Tomaszowem Lub, Narolem i Rawą Ruską, gdzie 20 IX 1939 po kapitulacji 6 DP dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW2x,ZKZ, SKZ
    Dz. Pers. Nr 31 z 28 III 1924; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Chodorowski Tadeusz Jan
    [1897-1939], mjr sł. st. piech.[1935]
    Ur. 20 X 1897. W WP od XI 1918. Ukończył szkołę podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko002Dbolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 vi1919. Służył w 14 pp, skąd został odkomenderowany w 1923 na stanowisko I oficera do sztabu 4 DP. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1925. Po 1925 przeniesiony z 14 pp do 75 pp w Chorzowie, gdzie był m.in. d-cą kompanii. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1935. W IV 1935 mianowany d-cą batalionu w 75 pp. W latach 1937-1939 d-ca III batalionu 75 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził III batalionem 75 pp w składzie 23DP armii „Kraków”. Walczył Niemcami na szlaku bojowym 75 pp od Chorzowa na Lubelszczyznę. Poległ w walce 18 IX 1939 pod Zwierzyńcem. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    Odznaczony: VM  kl. 5 nr 11817, KW,SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935;r. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza- Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Chojecki Maksymilian
    [1899-1980], mjr  sł. st. art. [1934[, w WP płk
    Ur. 1 I 1899. Syn Michała. Ukończył gimnazjum. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych artylerii. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st.art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 6 pap. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1925. Od 1 VI – 30 IX 1926 przebywał na kursie dla dowódców baterii w Szkole Strzelań Artylerii w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu powraca do 6 pap, gdzie dowodził baterią. Przeniesiony w XI 1928 z 6 pap do 5 Okręgowego Szefostwa Art. i Uzb. na stanowisko referenta. W III 1929 przeniesiony z b. 5 Okręgowego Szefostwa Art. i Uzbrojenia do dowództwa 5 Grupy Artylerii, potem w V 1930 na stanowisko referenta do Departamentu Artylerii MSWoj. W Warszawie. Z dniem 15 VII 1933 przeniesiony z Departamentu Art. MSWoj. do 6 pal w Krakowie. Ukończył w 1933w CWArt. w Toruniu kurs dla dowódców dywizjonu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1934. Z dniem 1 V1934 mianowany d-cą dywizjonu w 6 pal. W latach 1937-1939 d-ca III dywizjonu 6 pal, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 6 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 6 pal. Po kapitulacji 6 DP 20 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Od Vi1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w II1945 powraca do krajki wstępuje do służby w WP. Zweryfikowany w stopniu ppłk-a sł. st. art. W latach 1947-1949 był attache wojskowym w Londynie. Awansowany do stopnia płk-a. Wezwany do kraju został zatrzymany 3 VI 1949 przez agentów Informacji Wojskowej i uwięziony. Aresztowany przez NPW w Warszawie pod fałszywymi zarzutami szpiegostwa i działalności w konspiracji w wojsku. Po długim i ciężkim prawie 3 letnim śledztwie został skazany 14 VI 1952 przez NSW w Warszawie, sygn. akt Sn 6/52 na karę śmierci oraz kary dodatkowe, pozbawienie praw obywatelskich i honorowych, przepadek mienia na rzecz Skarbu Państwa. Sądzony przez NSW w składzie: ppłk Feliks Aspis – przewodniczący
    oraz  mjr Teofil Karczmarz i ppor. Stefan Michnik –sędziowie. 11 VII 1952 Zgromadzenie Sędziów NSW odrzuciło skargę rewizyjną. B. Bierut nie skorzystał z prawa łaski, Wykonanie wyroku wstrzymano na prośbę gen Romkowskiego, któremu był  jeszcze potrzebny do przesłuchań. 25 I 1954 na wniosek gen. prokuratora WP Rada Państwa zmieniła orzeczoną karę śmierci na dożywocie. 28 III1956 wyrok zostaje uchylony a sprawa z braku dowodów winy umorzona. Więziony na Mokotowie i we CWK Wronki. Zwolniony z więzienia w 1956. Mieszkał w Krakowie.
    Zmarł 18 VIII 1980 w Krakowie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ
    Dz. Pers. Nr 28 z 19 VII 1926; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 9 z 27 IV 1929; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 19349. Kraków 2006; J. Pabich. Niezapomniane karty. Z dziejów 6 Pułku Artylerii Lekkie. Kraków 1982; H. Czarnecki. Informator o dokumentach więziennych z lat 1944-1956. Poznań 1993;J. Powsiński. „TUN” Tatar-Utnik-Nowicki. W-wa 1992.

     
    Chojnacki Marian
    [1917-1939], plut. podch. rez. piech.[1939]
    Ur. 1917. Po ukończeniu gimnazjum odbywał w okresie 1938-1939 służbę wojskową na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 14 DP przy 57 pp. Stopniu plut. podch. rez. piech. został przydzielony po mobilizacji w VIII 1939 do batalionu marszowego 57 pp. Wraz z batalionem marszowym dotarł do Ośrodka Zapasowym 14 DP na Lubelszczyźnie, gdzie brał udział w walkach z Niemcami. Chory przebywał w szpitalu w Tomaszowie Lub., gdzie zmarł 24 IX 1939 na zapalenie płuc.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lub.

     
    Chojnacki Wacław
    [1901-1966], kpt. dr med.[1936]
    Ur. 24 IX 1901. Ukończył gimnazjum, a następnie w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiuje na Wydziale Lekarskim uniwersytetu warszawskiego, uzyskując w 1930 dyplom lekarski. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 I 1930. Wcielony do 1 batalionu sanitarnego z równoczesnym przydziałem do Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie celem odbycia stażu szpitalnego do 31 X 1930. z dniem 1 XI 1930 przeniesiony z CWSanit. Do 41 pp w Suwałkach na stanowisko lekarza sanit. pułku. Awansowany do stopnia por. 1 I 1932. Przeniesiony z 41 pp do 4 dak w Suwałkach na stanowisko lekarza sanit. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 pełnił funkcję lekarza sanit. w Batalionie KOP „Barszczów”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza 163 pp w składzie 36 DP Rez. „Czortków”. Uczestniczył w walkach w rejonie Modliszewic k. Kazaniowa, potem 7 iX 1939 pod Kazanowem, gdzie zostaje ciężko ranny. Wojnę przeżył.
    Zmarł w kraju w 1966.
    Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Rocznik oficerski 1932; Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego. W-wa VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Krowa 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Chojnacki Zdzisław Marian
    [1915-1940], kadet, ppor. sł. st. kaw.[1937],pośm. rtm.[2007]
    Ur. 9 I 1915 w Parszowie pow. Iłżecki, syn Grzegorza Marceliny-Wandy z Sosnowskich. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie q 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 27 p. uł. w Nieświeżu na stanowisko d-cy plutonu w 3 szwadronie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 27 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 27 p. uł. od walk na pograniczu z Prusami Wsch., pod Mińskiem Maz. na Lubelszczyźnie. Podczas walk dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV lub V 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Pośmiertnie postanowieniem prezydenta RP z x 2007 mianowany rtm kaw.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Zb. Gnat-Wieteska. 27 Pułk Ułanów. W-wa 1992;Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003

     
    Cholewa Leonard
    [1898-1939], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 24 X 1898. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostał w wojsku jak podoficer zawodowy piechoty. W stopniu plut. służył w 23 pp. W latach 1925-1927 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 5 VIII 1927 z przydziałem do 2 pp Leg. w Sandomierzu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. W VII 1931 przeniesiony z2pp Leg. do 4 pp Leg. w Kielcach z przydziałem na stanowisko k-dta powiatowego PW w Pińczowie, potem po 1936 k-dt powiatowy PW Stopnica z m. p. w Busku. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii w batalionie marszowym 4 pp Leg. Brał udział w walkach na Kielecczyźnie. Ranny w nogę w walce 9 IX 1939 pod Anusinem został zastrzelony przez niemieckiego żołnierza
    Odznaczony: KW
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Dz. Pers. Nr 3 VIII 1931; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Chołodziński Tadeusz
    [1908-1939], por. rez. art.[1938]
    Ur. 7 VI 1908.Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w latach 1931-1932 w 3 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 przydziałem do 72 pp w Radomiu. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1938 do stopnia por. rez. art. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera obserwacyjnego ,potem adiutanta 32 pal w składzie 33 DP Rez. Uczestnik walk z Niemcami. Poległ w walce 11 IX 1939 w m. Krześlin k. Siedlec.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P.Zarzycki.32 Dywizjon Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998.

     
    Chomicz Stefan Bronisław Jakub
    [189o-1969], płk sł. st. kaw. [1938]
    Ur. 23 IX 189o we Lwowie. Po ukończeniu gimnazjum studiował prawo na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, jednocześnie pracował w sądownictwie. Członek Związku Strzeleckiego. Po wybuchu I wojny światowej w VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich. Służy w 3 szwadronie ułanów. Uczestniczył w walkach w kampanii karpackiej, gdzie 3 szwadron. uł. wchodził od 26 XI1914 do III 1915 w skład grupy gen. J. Hallera, potem w kampanii bukowińskiej, potem w 2p.ułanów.Przeniesiony następnie do służby werbunkowej. Z dniem 1 IV 1917 mianowany chor. kanc.  W WP od XI 1918. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 na stanowisku adiutanta 10p.uł. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 10 p. uł., potem od 1922 d-ca szwadronu w 9 p.uł. 17 XII 1924 awansowany do stopnia mjr-a z starszeństwem od 15 VIII 1924. W latach 1925-1927 był kwatermistrzem 6 psp. W okresie 21 X1921 -28 II 1928 pełni funkcję z-cy d-cy 6 psp. Przeniesiony z dniem 1 III 1928 z 6 psk do 24 p. uł. na stanowisko z-cy d-cy. Przeniesiony w X 1930 z 24 p. uł. do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko k-dta Szkoły Podchorążych Kawalerii. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. 1 I 1932. W okresie 1 VII 1935 -15 IX1939 dowodził 5 p. uł. w Ostrołęce. Awansowany do stopnia płk-a 19 III 1938. Pułkiem dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii SGO „Narew”. Wobec niepowodzeń pułku 15 IX 1939 odwołany z funkcji d-cy 5 p. uł. przez d-cę Podlaskiej Brygady Kawalerii gen. L. Kmicic-Skrzyńskiego. Pozostawał w dyspozycji d-cy brygady. Brał udział w działaniach wojennych. Uczestniczył w walkach pod Kockiem. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Litwę, potem prze Łotwę i Szwecje dotarł do Francji, skąd w Vi 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii. Służył w polskich oddziałach w Szkocji potem w Inspektoracie Zarządu Wojskowego. Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Był przewodniczącym Koła 5 p. uł.
    Zmarł w 8 IV 1969 w Londynie. Pochowany na cmentarzu North Sheen
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII1924; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 1z28 I 1931; Dz. Pers. Nr 10 z4 VII 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. 1. W-wa2005.

     
    Chomiuk Józef
    [1908-1978], por. dypl. sł. st. piech.[1935],w PSZ kpt./mjr/ppłk  dypl.
    Ur. 14 II 1908 w Białej Podlaskiej. Po ukończeniu gimnazjum odbywa w okresie 1929-1930 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 5 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Do 1937 służy w 5 pp Leg. W latach 1937-1939 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W VIII 1939 przydzielony w stopniu por. dypl. sł. st. piech. do sztabu 29 DP na stanowisko oficera sztabu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu 29 DP w składzie Armii „Prusy”. Brał udział w walkach pod Tomaszowem Maz. potem w walkach odwrotowych. Z częścią oddziałów 29 DP przebił się na Lubelszczyznę, gdzie uczestniczy w walkach na stanowisku oficera operacyjnego utworzonej 29 Brygady Piechoty przydzielonej doraźnie do 39 DP Rez. Po kapitulacji przedostał się na Zachód. W czasie wojny służył w II Korpusie Polskim. Uczestnik kampanii włoskiej. Służył m. in. w sztabie 2 Brygady Strzelców Karpackich II LP. Po demobilizacji w 1947 zamieszkał w Wlk. Brytanii. Aktywny w ruch kombatanckim. Pełnił m. in. funkcję prezesa Koła Karpatczyków oraz w latach 1962-1964 kierownik sekcji studiów Koła Oficerów Dyplomowanych na Obczyźnie. Awansowany w PSZ kolejno kpt./mjr/ppłk dypl.
    Odznaczony: VM nr 10121, KW,ZKZ
    Zmarł 20 XI 1978 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj.w Warszawie. Londyn 1969;K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995.

     
    Chorąży Antoni
    [1911-?], inż., ppor. rez. kaw. [1935],w AK por. ps. „Orszański”, „Huragan”
    Ur. 1 VII 1911.Ukończył gimnazjum. W okresie od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 27 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935. W latach międzywojennych ukończył wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu CKM szwadronie kawalerii dywizyjnej 33 DP, potem od 18 IX 1939 d-ca improwizowanego szwadronu kawalerii w Grupie płk l. Koca. Czasie walk szwadron 24 IX 1939 zostaje rozbity w rejonie Grabowca k. Hrubieszowa. Podczas okupacji niemieckiej działał w konspiracji AK. Bliższy przydział nieznany. Awansowany do stopnia por.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-19339. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Chorzewski Adam Witold
    [1898-?], mjr dypl. sł. st. art. [1935]
    Ur. 13 I 1898. Ukończył gimnazjum. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. sł. st. art. przebywał od XII 1918 do V 1919 na kursie doszkolenia w Oficerskiej Szkole Artylerii w Rembertowie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 8 pap, skąd w 1923 został przeniesiony do dyonu szkolnego w Oficerskiej Szkole artylerii w Toruniu, gdzie w okresie 1923-1924 był oficerem w 1 baterii ćwiczebnej, a w latach 1924-1927 instruktor i d-ca plutonu. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1925. Od 1928 0ficer w pułku manewrowym artylerii w Toruniu. Po zdaniu egzaminów do WSWoj. odbywał w 1930 staż w 59 pp w Inowrocławiu. W latach 1930-1932 w słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony na stanowisko oficera sztabu 30 DP. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st. art. 1 I 1935.Przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, gdzie był wykładowcą taktyki artylerii. W VIII 1939 przydzielony na stanowisko szefa Oddziału II w sztabie  utworzonego Korpusu Interwencyjnego  gen. S. Skwarczyńskiego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa Oddziału II GO gen. S. Skwarczyńskiego w składzie armii „Prusy”. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie w niewoli niemieckiej. Przebywał od VI 1940 do I 1945 w Oflagu II C w  Woldenbergu. Działa w jenieckiej konspiracji obozowej. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW2x, MN, SKZ
    Z. Moszumański – z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych artylerii Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000

     
    Chowaniec Ernst
    [1906-1984], ks. kapelan [1939]
    Ur. 15 I 1906 w Gorlicach. Ukończył Seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana. W latach trzydziestych był kapłanem archidiecezji lwowskiej, prefekt w Trembowli. Mianowany 1 I1939 kapelanem rez. Od 27 VIII 1939 kapelan 22 p. uł. w Brodach. W kampanii wrześniowej 1939 kapelan 12 p. uł. w Grupie „Chełm”. Od 30 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II A w Prenzlau potem obozie koncentracyjnym w Buchenwaldzie, a następnie w Dachau. Obozy przeżył. Po wojnie w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 21 IX 1984 w m. Chelmsford. Pochowany na cmentarzu św. Patryka w Leyton w Walii.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Kapelani wrześniowi./red./W. J. Wysocki. W-wa 2001.


    Chrabąszcz Jan
    [1906-1942], ks. kapelan rez.[1939]
    Ur. 20 X 1906 w Jakubowie pow. Jędrzejów, syn Ignacego i Karoliny. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał do gimnazjum w Jędrzejowie, gdzie w 1927 zdał maturę. W latach 1927-1933 studiował w Seminarium Metropolitalnym w Wilnie i jednocześnie na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Wyświęcony na kapłan 4 VI 1933. Od 7 VI 1933 wikariusz w parafii Porozowo w dekanacie Wołkowysk, potem od 30 III 1935 wikariusz w kościele farnym w Grodnie. Od 4 VII 1936 organizator i proboszcz nowo powstałej parafii w Kopciówce k. Grodna. Prowadził szeroką działalność społeczną, był m. in. członkiem Towarzystwa popierania Budowy Publicznych Szkół Powszechnych oraz Ligi Obrony Powietrznej Kraju. Mianowany 28 IV 1939 kapelanem rezerwy z starszeństwem od 1 I 1939. Kampanii wrześniowej 1939 był kapelanem 2 p. uł. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, potem kapelan Brygady Kawalerii „Plis” w składzie SGO „Polesie”. Brał udział w bitwie pod Wolą Gułowską. Po kapitulacji SGO „Polesie” uniknął niewoli i powrócił do swojej parafii w Kopciówce znajdującej się pod okupacją sowiecką. Zagrożony aresztowaniem przez NKWD ukrywał się w Łapach. Aresztowany w IV1940 i uwięziony w więzieniu w Białymstoku, gdzie przebywał do XII 1940. W Xii 1940 wraz z innymi aresztowanymi księżmi do łagru w Komi w rejonie Archangielska. Po podpisaniu układu Sikorski- Majski 30 VII 1941 został zwolniony, a następnie wstępuje do armii Polskiej w ZSRR. Zostaje kapelanem 17 pp 6 DP.W I 1942 zostaje przeniesiony z 17 pp do Uzbekistanu, gdzie ciężko zachorował na tyfus.
    Zmarł 26 III 1942. Pochowany na cmentarzu w m. Jakkabak.
    W kościele w Kopciówce została w 1999 wmurowana tablica poświęcona jego pamięci.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Kapelani wrześniowi./red. W. J. Wysocki/W-wa 2001; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Chrapkiewicz Adam Alojzy
    [1914-?], kadet, por. sł. st. piech.[1939],w PSZ kpt.
    Ur. 21 VI 1914. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 5 psp w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu strzeleckiego na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 22 DP przy 5 psp w Przemyślu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu 5 psp w składzie 22 DPGór. Armii „Kraków”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 5 psp od Przemyśla na Lubelszczyznę. Po zakończeniu kampanii wrześniowej przedostał się przez Węgry na Zachód do Francji , potem do Syrii, gdzie służy w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich. Uczestnik kampanii libijskiej i obronie Tobruku. Ukończył brytyjską szkołę wojskową w Haifie. Awansowany do stopnia kpt. Od 3 V1942 w 1 Brygadzie 3 Dywizji Strzelców Karpackich w składzie II Korpusu Polskiego, gdzie pełnił m. in. funkcję oficera taktycznego. Brał udział w kampanii włoskiej w 1944-1945.
    Odznaczony: VM kl.5 nr 10750, KW
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; W. Chocianowicz. W 50-lrecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; T. Kryska – Karski. Piechota 1939-1945. Londyn 1973;

     
    Chróścicki Bolesław
    [1908-?], ppor. rez. art.[1934]
    Ur. 10 X 1908. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w latach 1931-1932 w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii Plot. w Warszawie i Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 5 daplot. w Krakowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. W kampanii wrześniowej 1939          bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w Samodzielnej Kompanii CKM na taczankach w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Walczyła szlaku bojowym 23 DP.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Chruszczewski Roman
    [1904-1940], rtm sł. st. kaw. [1937],pośm. mjr [2007]
    Ur. 27 II 1904 w Warszawie, syn Stefana i Lucyny ze Żmudów. Ukończył gimnazjum. W latach 1925-1926 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii przy 5 p. uł. w Ostrołęce. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 1 p. szwol. w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Ukończył kurs minerski w CWSap. Modlinie, potem kurs dla oficerów kawalerii w zakresie łącz. w CWŁącz.  w  Zegrzu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1937 Po ukończeniu kursu dla d-ców szwadronu mianowany d-cą szwadronu w 1 p. szwol.  W latach 1937-1939 d-ca 4 szwadronu 1 p. szwol., którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w ramach Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczyła szlaku bojowym 1 p. szwol. Podczas walk na Lubelszczyźnie dowodził nadal 4 szwadronem 1 p. szwol. w grupie kawalerii „Chełm’” płk W. Płonki , a od 26 IX 1939 GO płk T. Zieleniewskiego. 30 IX 1939 grupa zostaje okrążona przez wojska sowieckie w rejonie m. Momoty. Wobec niemożliwości prowadzenia dalszej walki podpisano kapitulacje we wsi Bukowa. Od 2 X 1939 w niewoli sowieckiej. Wywieziony przez Lwów do obozu przejściowego w Frydrychówce, potem przez obóz w szpiegówce do obozu w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie IV 1940.
    Postanowieniem prezydenta RP mianowany w X 2007 mjr kaw.
    Odznaczony: SKZ, Medalem 10 -lecia
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerów kawalerii 1930;Rocznik oficerski 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. St. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów. Pruszków 1995; Charków. Księga cmentarna,. W-wa 2003.

     
    Chruścielewicz Marian Józef
    [1907-1939], ppor. rez. łącz.[1930]
    Ur. 24 VIII 1907. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w szkole Podchorążych Rezerwy Łączności. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. łącz. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem do 5 batalionu telegraficznego w Krakowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 6 kompanii telegraficznej 6 DP Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 6 DP od Krakowa na Lubelszczyznę. Podczas walk zostaje ciężko ranny. Zmarł w szpitalu w Hrubieszowie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Hrubieszowie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Chrystowski Lucjan
    [1896-1940], mjr sł. st. art.[1939], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 8 X 1896 w Kownie, syn Józefa i Heleny z Jasieńskich. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1916-1918 służył w armii rosyjskiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej artylerii. Do VI 1918 służył w I Korpusie Wschodnim w Rosji. W WP od 1919. Służył w baonie zapasowym 4 pap. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st/. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 4 pap, skąd został przeniesiony w 1923 do 4 dak, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. Ukończył kurs dla dowódców baterii. Przeniesiony w III 1931 z 4 dak w Suwałkach do 10 pap/pal w Łodzi na stanowisko d-cy baterii. W V 1934 przeniesiony z 10 pal na stanowisko d-cy baterii, potem oficera administracyjno - materiałowego. Awansowany do stopnia    mjr-a sł. st. art. 19 III 1939. Następnie od 1939 pełnił funkcje kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy 13 dak w Brodach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 62 dal zmobilizowanego przez 27 pal we Włodzimierzu Wołyńskim. Skierowany w rejon Niżankowic, gdzie miał wejść jako II dyon w skład 38 pal rez. 10 IX 1939 skierowany do obrony Lwowa. Uczestnik obrony Lwowa. Po kapitulacji Lwowa 22IX 1939 w niewoli sowieckiej. Wieziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV 1940.
    Odznaczony: SKZ, MN, Medalem za Wojnę 1918-1921, Medalem 10- lecia
    Pośmiertnie postanowieniem prezydenta RP w x 2007 mianowany ppłk art.
    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 27 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1999; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Chrzanowski Aleksander
    [1900-?] kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 3 V 1900. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 XII 1920. Służył w 70 pp w Pleszewie. Do stopnia por. awansowany 1 XII 1922. W 70 pp pełni różne funkcje. Przeniesiony w III 1931 z 70 pp do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 2 na stanowisko instruktora. Z dniem 1 IX 1932 przeniesiony ze Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 2 do 78 pp w Baranowiczach. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935. W 1936 przeniesiony z 78 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza przydziałem do Baonu KOP „Berezwecz”, gdzie pełni m.in. funkcję d-cy plutonu, potem kompanii strzeleckiej szkolnej w baonie odwodowym „Berezwecz”. Kompania dowodził do mobilizacji w 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 2pułku KOP w składzie 1 Brygady Górskiej KOP. Uczestniczył w ciężkich walkach z Niemcami w rejonie Węgierskiej Górki, potem w rejonie Jordanowa w kierunku Andrychowa.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa-Pułtusk 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Chrzanowski Mieczysław
    [1915-?],ppor. rez. kaw.[1935]
    Ur. 15 V 1915. Ukończył szkołę średnią. W okresie 15 VIII 1932-30 VI 1933 odbywał służbę wojskową  w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 7 p. uł. w Mińsku Maz. Przeniesiony do rezerwy w stopniu plut. rez. kaw. plut. podch. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 7 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie CKM 7 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939.Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Chrzanowski Stanisław Tomasz Tadeusz
    [1907-?], ppor. rez. kaw.[1934]
    Ur. 7 III 1907.Ukończyłszkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w okresie 16 VIII 1931- 30 VI 1932. Praktyki odbywał w 3 p. uł. Do rezerwy przeniesiony w stopniu plut. rez. kaw. z przydziałem do 3 p. uł. w Tarnowskich Górach. W 1935 awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I1934. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie CKM 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Chrzanowski Wiktor Wojciech
    [1908-?], ppor. rez. kaw.[1935]
    Ur. 21 IV 1908. Ukończył szkołę średnią. W okresie  15 VIII 1929-28 VI 1930 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu.  Praktyki odbywał w 26 p. uł. Przeniesiony do rezerwy w stopniu plut. podch. rez. kaw. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 26 p. uł. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 szwadronie 26 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 26 p. uł. od Lidzbarka Warmińskiego, walki pod Mińskiem Maz. potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 19350-1939. Kraków 2003

     
    Chrząszcz Stanisław Jerzy
    [1911-?] ppor. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 2 III 1911. Ukończył gimnazjum. W okresie 19 IX 1933-15 VII 1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 4 p. uł. w Wilnie. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 4 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1937-1939 d-ca plutonu w 2 szwadronie 4 p. uł. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 2 szwadronu 4 p. uł. w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Walczył pod Piotrkowem Tryb., potem w walkach odwrotowych. W czasie walk 8-9 IX 1939 brygada zostaje rozbita na przeprawie pod Maciejowicami. Z częścią 4 p. uł. przebił się na Lubelszczyznę, gdzie walczy do 27 IX 1939. Następnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Awansowy Nr 5 z 15 X 1936;St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989

     
    Chrząszczewski Wincenty
    [1903-1989], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1937], w konspiracji ZWZ/AK, mjr [1943], ps. „Janusz”, „Kruk”, „Ksawery”, „Wincenty”.
    Kmdt Okręgu AK Wilno /w likwidacji/ VI-VII 1945.
    Ur. 04 II 1903 w Jarzębińcach na Kijowszczyźnie, syn Antoniego - Ludwika/ właściciela majątków ziemskich/ i Zofii z d. Kwiatkowskiej. W 1921 ukończył w Humaniu 7 – klasową średnią szkołę polską. Działa w tym okresie aktywnie w harcerstwie polskim na Ukrainie.
    W VII 1921 drogą nielegalną przedostaje się do Warszawy i tu po zdaniu egzaminu wstępnego i jednoczesnym egzaminie maturalnym zostaje przyjęty do Szkoły Podchorążych, gdzie przebywa od VIII 1921 do VIII 1922. Po ukończeniu rocznego kursu unitarnego zostaje skierowany do Oficerskiej Szkoły Kawalerii w Grudziądzu, gdzie przebywa od VIII 1922 do VIII 1923. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 IX 1923 z przydziałem do 1 p. Ułanów Krechowieckich. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 1 IX 1925. Pełni funkcję d-cy plutonu, potem oficera oświatowego i oficera informacyjnego. Ukończył kurs dla oficerów łączności w Szkole Łączności w Zegrzu, potem kurs dla d-ców szwadronów w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Był też kustoszem w latach 1930-1939 pułkowego muzeum. Był autorem artykułów w piśmiennictwie wojskowym, a także tłumaczem publikacji z języka angielskiego i francuskiego. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1937. Po mobilizacji w VIII 1939 przeniesiony z funkcji oficera informacyjnego na stanowisko d-cy 2 szwadronu 1 pułku Ułanów Krechowieckich. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 szwadronem 1 p. uł., potem oficer sztabu w Grupie Kawalerii gen. Z. Podhorskiego, a następnie w Grupie Kawalerii płk E. Z. Tarnasiewicza dowodzi szwadronem. Uczestniczy w walkach z wojskami sowieckimi pod Kodziowcami w rejonie Sopoćkiń. W nocy z 23 na 24 IX 1939 przechodzi ze swoim oddziałem na Litwę, gdzie zostaje internowany i umieszczony w obozie w Rakiszkach. 26 XII 1939 podejmuje udaną ucieczkę z obozu i 6 I 1940 przybywa do Wilna. Od I 1940 podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ na terenie Wilna. Jednocześnie czyni starania o wyjazd do Francji, co nie dochodzi do skutku.
    Od VII 1940 z polecenia mjr A. Krzyżanowskiego „Wilka” zajmuje się organizacją przerzutów osób przez granicę litewsko-łotewską. We IX 1940 zostaje mianowany zastępcą ds. wojskowych k-dta Podokręgu Kowieńskiego - ppor. Zbigniewa Jentysa „Habdanka”. W III 1941 zostaje wraz z grupą członków sztabu Podokręgu aresztowany przez NKWD. Więziony w więzieniu w Kownie, gdzie przeszedł ciężkie śledztwo. Po wybuchu 21 VI 1941 wojny niemiecko-sowieckiej zostaje ewakuowany w grupie więźniów do więzienia w Mińsku, a stamtąd w kierunku Czerwienia. Podczas marszu uchodzi szczęśliwie z życiem z masakry dokonanej na więźniach przez konwojentów NKWD. Na początku VII 1941 powraca do Wilna, gdzie nawiązuje kontakt z k-dtem okręgu wileńskiego ZWZ „Wilkiem”, przez, którego zostaje mianowany p. o.
    k-dta Podokręgu Kowieńskiego ZWZ krypt. „Klon”. Do jesieni 1942 zajmował się odbudową i rozbudową siatki konspiracyjnej ZWZ/AK na terenie Podokręgu. W efekcie trudnej ciężkiej pracy organizacyjnej zorganizował 7 obwodów. Jesienią 1942 nowym k-dtem Podokręgu zostaje mianowany dr med. Adam Dowgird „Dominik”. Obejmuje wówczas ponownie funkcję zastępcy k-dta ds. wojskowych, a następnie dodatkowo funkcję inspektora utworzonego w strukturze wojskowej okręgu wileńskiego AK Inspektoratu „E” obejmującego teren Podokręgu kowieńskiego. Awansowany przez KG AK do stopnia mjr sł. st. kaw. 11 XI 1943. Zajmuje się tworzeniem ośrodków i placówek wojskowych, organizuje akcje zdobywania broni, z której część przekazano do Wilna. W 1943 z jego inicjatywy zorganizowano w Kownie 12 osobowy patrol dywersyjny, który do wiosny 1944 przeprowadził 7, akcji zbrojnych. Na początku 1944 w efekcie jego starań skierowano kilkudziesięciu żołnierzy AK z Podokręgu na 3 – miesięczne przeszkolenie do brygady AK „Szczerbca” /G. Fróga”. Na początku III 1944 zostaje aresztowany przez Gestapo i osadzony w obozie w Prowieniszkach, gdzie przebywa do 12VII 1944 do chwili odzyskania wolności. Udaje się do Kowna, skąd następnie wyjeżdżą do Wilna, gdzie nawiązuje w końcu VII 1944 kontakt z ppłk Dypl. Julianem Kulikowskim „Ryngrafem” – nowym k-dtem Okręgu AK Wilno i włącza się ponownie do pracy konspiracyjnej. Od 10 XII 1944 po wyjeździe do Polski A. Dowgirda przejmuje po nim obowiązki k-dta Podokręgu Kowieńskiego AK. Jednocześnie członek sztabu okręgu Wilno AK. Od IV 1945 pełni funkcję z-cy i szefa sztabu w Komendzie Okręgu Wilno AK w likwidacji kierowanej przez mjr dypl. sł. st. A. Olechnowicza. Po wyjeździe do Polski mjr A. Olechnowicza „Pohoreckiego”, „Lawicza” od połowy VI 1945 do VII 1945 kieruje pracami nad ostateczna likwidacją struktur okręgu. Czynna była nadal komórka legalizacyjna zaopatrująca „spalonych” akowców w lewe dokumenty ewakuacyjne, które umożliwiały im wyjazd do Polski.
    Aresztowany przez NKWD 18 VII 1945 i uwięziony, a następnie skazany na karę 10 lat łagrów. Po odbyciu pełnej kary repatriowany do Polski 26 IX 1955. Po powrocie do kraju zamieszkał w Warszawie.
    W latach 1956-1968 pracował na kierowniczych stanowiskach administracyjnych w PAN w Warszawie. W 1968 przeszedł na emeryturę.
    Zmarł w Warszawie 28 IX 1989.
    Odznaczony VM kl. 5 nr leg. 13630, KN, KW 3x,ZKZ z M, Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939, Krzyżem AK, Medalem Wojska 4x.
    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; S. Buczyński. Suwalszczyzna 1939-1944. W-wa 1991; Zarys Dziejów Szkół Kawalerii Polskiej. Roczniki SPK. Londyn. L. Tomaszewski. Wileńszczyzna lat wojny i okupacji. W-wa 1999

     
    Chudzicki Jan
    [1892- po 1956], mjr dr med.[1932],ppłk
    Ur. 12 VI 1892 w Olszy k. Krakowa, syn Józefa i Leokadii. Ukończył gimnazjum. Następnie studiuje medycynę na UJ w Krakowie. Czynny w Związku Strzeleckim. Po wybuchu i wojny światowej w VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich. Służy w 3 pp LP. Mianowany chor. sanit. 1 XI 1916. Od XI 1918 służył w WP. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej XII 1918-V1919, potem wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Awansowany do stopnia por. w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 38 pp. W 1923 odkomenderowany z 38 pp na studia medyczne na UJ w Krakowie. Od 1925 jako podlekarz pełni służbę w zakładach Amunicyjnych Nr 4. W 1928 ponownie odkomenderowany na dokończenie studiów medycznych na UJ, gdzie w 1930 otrzymał dyplom lekarski. Przeniesiony w I 1931 z  grupy podlekarzy do grupy lekarzy sł. st. sanit. i przydzielony na stanowisko lekarza sanit. do 5 dywizjonu taborów. Awansowany do stopnia mjr sł. st. sanit. mjr 1 I 1932. Po 1935 przeniesiony do 73 pp w Katowicach na stanowisko st. lekarza pułku. Latem 1939 przeniesiony na stanowisko szefa sanit. 6 DP w Krakowie. Kampanii wrześniowej 1993 bierze udział na stanowisku szefa sanit. 6 DP w składzie Armii „Kraków”.
    Po wojnie mieszkał w Krakowie.
    Odznaczony: VM, KN,KW4x
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich. W-wa 1917; Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego. W-wa VI 1934; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. I. W-wa 2005

     
    Chwalibóg –Piecek Eugeniusz
    [1890-1941], ppłk kaw. w st. sp. [1938]
    Ur. 14 III 1890 w Kielcach, syn Alfonsa i Gabrieli z Adlerów. Od 1905 uczył się w gimnazjum w Kielcach. Od 21 VIII 1914 w Legionach Polskich, służył w 1 p. uł. LP. 6 XII 1914 przez kilka dniu ukrywał się na terenie zajętym przez wroga zdobywając cenne informacje. Odznaczony za ten czyn VM kl. 5. Odbył prawie całą kampanię wojenną w szeregach 1p.uł. Po kryzysie przysięgowym w Legionach w Vii 1917 internowany w obozie w Szczypiornie, potem w Łomży. Zwolniony w 1918. Od 1 XI 1918 w WP. Służy w 11 p. uł. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 III 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 11 p. uł. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. kaw. starszeństwem od 1 VI 1919. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. 1 VII 1923. Dowodził w 11 p. uł. szwadronem. Przeniesiony w 1926 z 11 p. uł. do sztabu Dok IX w Brześciu nad Bugiem na stanowisko referenta. Macierzyście w kadrze oficerów kawalerii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw.1 I 1931. Przeniesiony w IV 1931 z DOK IX do 11 p. uł. na stanowisko d-cy szwadronu zapasowego 11 p. uł. W IV 1933 przeniesiony z 11 p. uł. do 1 p. ułanów w Augustowie na stanowisko kwatermistrza. Do stopnia ppłk-a awansowany 19 III 1938. Z dniem 31 VIII 1938 przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 brał udział na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej powrócił do Warszawy. aresztowany przez gestapo 22 VIII 1940 i uwięziony. Zamordowany przez Niemców w masowej egzekucji w Palmirach 17 IX1930. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM kl.5 nr 54 50, KN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; G. Łukomski. Biogram E. P-Ch./w:/Kawalerowie VM 1792-1945. T. II 1914-1921. Cz. 2. Koszalin1993.

     
    Chwaliński Mieczysław
    [1894-+?], rtm. sł. st. kaw.[1928]
    Ur.31 XII 1894. Uczestnik I wojny światowej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 3 psk. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1928. Przeniesiony w III 1931 z 3 psk do 5 psk w Dębicy, gdzie pełnił różne funkcje m.in. d-ca szwadronu zapasowego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza, potem oficera informacyjnego 5 psk w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 5 psk.
    Odznaczony: MN
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,.1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 5 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 2003;

     
    Chwastek Józef Stanisław
    [1906-1978],kadet, kpt. sł. st. art. [1938],w PSZ mjr/ppłk
    Ur. 17 III 1906 Smardzewice. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1926-19278 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 21 pap w Białej na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony w VI 1934 z 21 pal do 3 psp na stanowisko d-cy plutonu art. piech. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem artylerii piechoty 3 psp w składzie 21 DPGór Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 3 psp od Bielska przez Mogilny, Radłów. 15 IX1939 podczas walk pod Oleszycami zostaje ranny. Następnie uczestniczy w walkach na stanowisku oficera dyspozycyjnego sztabu 21 DPGór. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie służy w WP. Uczestnik kampanii francuskiej, a następnie w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich. Walczył w kampanii libijskiej w obronie Tobruku, pod Gazalą, gdzie dowodził m. in. baterią, potem dywizjonem art. Awansowany do stopnia mjr-a art. W 1944 w składzie 3 DSK II KP bierze udział na stanowisku d-cy dywizjonu w kampanii włoskiej. Uczestnik bitwy pod Monte Cassino. Następnie szef sztabu artylerii dywizyjnej 3 DSK. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. W IX 1946 ewakuowany z oddziałami II KP do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 pozostał na stałe w Wlk. Brytanii. Brał udział w ruchu kombatanckim. Mieszkał w Londynie.
    Odznaczony; VM kl. 5 nr 08554, KW
    Zmarł 13 III 1978 w Londynie.
    Księga Pamięci Kadetów IIRP. W-wa 2001;Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Rocznik oficerski 1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; W. Moś. 3 Pułk Strzelców Podhalańskich. Pruszków 1992; W. Steblik. Armia „Kraków”1939. W-wa 1975; Rzeczpospolita Podchorążacka nr 16. Londyn 1978

     
    Chwirut Kazimierz
    [1900-?], por. rez. kaw.[1932]
    Ur. 14 V 1900. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych rezerwy kawalerii. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1925. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany 1 I1932 do stopnia por. rez. kaw. z przydziałem do 3 p. uł. w Tarnowskich Górach. Ewidencyjnie podlegał PKU Pszczyna. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu gospodarczego w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym brygady.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934;

     
    Chyliński Mieczysław
    [1907-1939], por. sł. st. art.[1934]
    Ur. 16 XI 1907. Absolwent szkoły średniej. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 30 pal w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu kurs łączności dla oficerów artylerii. W latach 1937-1939 d-ca plutonu łączności 30 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 baterii II dywizjonu 30 pal w składzie 30 DP. Walczył nad Wartą i Widawą, potem w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy. Podczas walk ranny znalazł się w szpitalu. Ewakuowany do 2 Okręgowego Szpitala w Chełmie Lub., gdzie w wyniku odniesiony ran zmarł 17 IX 1939.
    Pochowany na cmentarzu wojennym Chełm-Strupin-Duży.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1934; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii 1923-1939.Pruszków 2000;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Jaskulski. 30 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997.

     
    Ciałowicz Antoni
    [1897-1972], por. rez. uzb. [1919]
    Ur. 15 I 1897 w Warszawie. Uczestnik I wojny światowej, potem od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy przydziałem do Kadry 2 Oddziału Służby Uzbrojenia – Korpus Oficerów Uzbrojenia. Ewidencyjnie podlegał PKU Równe. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera uzbrojenia Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym brygady. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli. Po wojnie w kraju.
    Zmarł w Warszawie 20 V 1972.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski Rezerw 1934

     
    Ciaś Stanisław Józef
    [1911-?], por. sł. st. piech.[1938], w konspiracji ZWZ/AK kpt./ps. „Osman”, „Fiszer” , „Stanisław” vel Brogowski
    Ur. 23 XI 1911.Ukończył gimnazjum. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 2 pp Leg. W Sandomierzu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii CKM I batalionu 2 pp Leg. W VIII 1939 przydzielony do mobilizowanego przez 2pp Leg. w Sandomierzu I batalionu 94 pp rez. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 94 pp rez., który wszedł od 5 IX 1939 w skład improwizowanej Grupy Bojowej ppłk A. Sikorskiego dla obrony linii Wisły w rejonie Sandomierza. Następnie bierze udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji 20 IX1939 w niewoli niemieckiej skąd udało mu się zbiec. Podczas okupacji czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Okręgu ZWZ-AK Radom-Kielce. Początkowo działa na terenie Obwodu ZWz Kielce, potem od IV 1941 do 3 III 1943 był k-dtem Podobwodu I Skarżysko krypt. „Morwa”, potem od VI 1943 do III 1944 k-dt Podobwodu II Starachowice krypt. „Wola” w Obwodzie Iłża. Aresztowany przez Niemców 7 III 1944 na dworcu kolejowym w Skarżysku zaginął bez wieści.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Borzobohaty. „Jodła”. W-wa 1988; J. Rell. Konspiracja zbrojna w Skarżysku Kamiennej 1939-1945. Cz. I. /w:/WPH Nr 3-4. W-wa 1991.

     
    Cichocki Gustaw Andrzej Leopold
    [1906-?], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 30 IX 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie. W latach 1927-1929 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs dla dowódców kompanii. Awansowany do stopnia kpt.19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 2 kompanii I batalionu 7 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 kompanii III batalionu 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczyła szlaku bojowym 7 pp Leg. pod Iłżą 7-8 IX1939, potem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 losy n/n.
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Cichocki Jan
    [1895-1941], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1938], w SZP/ZWZ, ppłk, ps. „Jaś”, „Kabat”, „Maria”
    Szef sztabu dowództwa wojewódzkiego SZP Kraków X 1939-III 1940, sztabu Obszaru IV Południowego III 1940-IV 1941.
    Ur. 21 I 1895. Od XI 1918 w WP. Brał udział w stopniu por. sł. st. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piechoty z starszeństwem 1 VI 1919. Służył w 86 pp w Mołodecznie m. in. d-ca kompanii. Z dniem 26 II 1926 przeniesiony z86 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy kompanii granicznej, następnie z KOP przeniesiony z dniem 1 IV 1931 do Państwowego Urzędu PW i WF w Warszawie na stanowisko szefa Wydziału Ogólno-Organizacyjnego. Do stopnia mjr sł. st. piech. w korpusie oficerów administracji awansowany 19 III 1938. Od VI 1938 d-ca III batalionu 28 pp w Łodzi. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził III baonem 28 pp. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 28 pp od Łodzi na Lubelszczyznę. Podczas walk z wrogiem 25 IX 1939 został ranny w rejonie Krasnobrodu. Przebywał w szpitalu. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji SZP/ZWZ od początku X 1939 na terenie Warszawy, skąd został skierowany razem z płk dypl. J. Filipowiczem „Pobóg”, „Kogan”, „Róg” do Krakowa z zadaniem organizowania tam struktur konspiracyjnych SZP. Do Krakowa przybył 20 X 1939. Początkowo od X 1939 – IIII 1940 szef sztabu Dowództwa Wojewódzkiego SZP Kraków, a po utworzeniu sztabu Obszaru IV południowego z siedzibą w Krakowie – szef Sztabu Komendy Obszaru IV Południowego. Należał do grona aktywnych konspiratorów. Rozkazem K-dta Głównego ZWZ gen. Stefana Roweckiegi „Rakoń nr L. 1 BP z 1 VII 1940 mianowany ppłk sł. st. piechoty.
    Aresztowany przez gestapo nocy z 17/18 IV 1941w wyniku wsypy w swoim mieszkaniu przy ul. Sławkowskiej 6 w Krakowie. Przeszedł ciężkie śledztwo. Potwierdził swoją przynależność do konspiracji oraz pełnienie w ZWZ funkcji szefa sztabu.
    Zamordowany w 1941.
    Odznaczony: SKZ, Medalem Wojska.
    Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; S. Piwowarski. Krakowski Okręg SZP-ZWZ-AK. Kraków 1994; S. Dąbrowa – Kostka. W okupowanym Krakowie. W-wa 1971; K. Komorowski. /red./ Armia Krajowa. Szkice z dziejów Sił Zbrojnych Polskiego Państwa Podziemnego. W-wa 1999.

     
    Ciemniewski Adam Teofil
    [1911-?], ppor. rez. kaw.[1937]
    Ur. 31 III 1911. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie 19 IX 1934 do 15 VII 1935.Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 21 p. uł. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 szwadronie marszowym 21 p. uł. w Kawalerii Grupy „Dubno” płk K. Halickiego. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy/losy
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;J.S. Wojciechowski.21 Pułk Ułanów. Pruszków 2003.

     
    Ciepiela Franciszek
    [1906-1977], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 16 IX 1906. Absolwent szkoły średniej. W latach 1926-1929 w szkole Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I1932. Długoletni oficer 11 pp, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca Dywizyjnego Kursu Dla Podoficerów Nadterminowych 23 DP przy 11 pp w Tarnowskich Górach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii Batalionu 11 pp w składzie 23 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 11 pp od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał Krakowie, gdzie zmarł w XI 1977
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929;Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Cieplak Ignacy
    [1904-?], por. sł. st. kaw.[1935]/Suwalszczyzna/

     
    Cieplak Roman
    [1894-1939],por. rez. piech. [1919]
    Ur. 16 VII 1894. Uczestnik I wojny światowej. W latach 1919-1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. rez. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 3 psp w Bielsku. Ewidencyjnie podlegał PKU Bielsko. Kampanii wrześniowej 193 brał udział w szeregach 75 pp 23 DP. Walczyła szlaku bojowym 75 pp. od Śląska na Lubelszczyznę. Poległ 19 IX1939 w m. Szara Wola. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Przemsza – Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Ciepliński Bohdan
    [1909-1984], por. sł. st. art. [1937]
    Ur. 5 IV 1909 w Łomży. Absolwent Szkoły średniej Łomży. W okresie 1930-1931 odbywał służbę w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 XI 1933 z przydziałem do 13 pal w Nowowilejce na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca plutonu artylerii piechoty 2 psp w Sanoku. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu art. piechoty 2 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 psp m. in. pod Olkuszem, potem w walkach odwrotowych w rejonie Stopnicy i Buska, gdzie pułk zostaje rozproszony. 10 IX1939 udało mu się w grupie żołnierzy i oficerów wydostać z okrążenia. Podczas dalszych walk dostał się do niewolo niemieckiej. Po wojnie w PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji w 1947 mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 30 XII 1984 w Londynie.
    Dz. Pers. Nr 16 z 20 XII 1933; J. Łukasiak Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; W. b. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939.Kraków 1989; W. Steblik. Armia „Kraków”19329. W-wa 1975.

     
    Cierpicki Eugeniusz
    [1897-+?], rtm. sł. st. kaw. [1938]
    Ur. 7 VII 1897. W WP od XI 1918. Jako podoficer bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1918-1920. Mianowany ppor. sł. st.kaw.1 I1923. Służył w 27 p. ułanów. Do stopnia por. awansowany 1 I 1925. Długoletni oficer 27 p. uł., gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia rtm. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 oficer administracyjno-materiałowy 27 p. uł. W kampanii wrześniowej bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu marszowego 27 p. uł. sformowanego w Ośrodku zapasowym Kawalerii w Łukowie. Uczestniczył w walkach z Niemcami na Lubelszczyźnie. Jego szwadron wchodził w skład zgrupowania dowodzonego przez płk L. Koca. 24 IX 1939 dostał się do niewoli w rejonie wsi Grobowiec Góra w pobliżu Hrubieszowa. W latach 1939-1945 przebywał w oflagu.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1939; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik      oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat – Wieteska. 27 Pułk Ułanów. W-wa 1992.

     
    Ciesiul Mieczysław
    [1909-?], ppor. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 15 VII 1909. Uczęszczał do szkoły średniej. Od1931 służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy /klasa kawalerii/.Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 2 psk w Hrubieszowie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 2 szwadronie 2 psk. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 2 szwadronu 2psk w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach pod Mokrą1 IX 1939,potem pod Cytrusową Wolą, Mińskiem Maz. i na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1939. W-wa 1989; Tajny Dziennik Personalny Nr 3 z 13 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. St. Wojciechowski. 2 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1998.

     
    Cieszko Józef
    [1905-1945], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1939], w konspiracji ZWZ/AK, mjr [1943], ps. „Jordan”, vel Cieszkowski.
    Szef wywiadu w K. O. ZWZ Warszawa-Województwo Komendy Obszaru Warszawskiego, szef Oddziału II sztabu Podokręgu Wschodniego „Białowieża” od wiosna 1941 – VIII 1944.
    Ur. 11 XII 1905. Po ukończeniu szkoły średniej odbywa w latach 1928-1929 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, a następnie od X 1929 do VIII 1931 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem na stanowisko młodszego oficera baterii w 3 pac w Wilnie. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1934. Do VIII 1939 d-ca baterii w 3 pac. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 19 III 1939. Od 27 VIII 1939 d-ca 1 baterii 19 dac zmobilizowanego przez 3 dac. W kampanii wrześniowej 1939 początkowo dowodzi 1 baterią19 dac w składzie 19 DP. Walczył z wrogiem w rejonie Piotrkowa Trybunalskiego, gdzie po zaciętych bojach z przeważającymi siłami wroga jego dywizjon ponosi ciężkie straty. Po nalotach lotnictwa niemieckiego resztki dywizjonu wycofały się w nocy z 06/07 IX 1939 w kierunku Pilicy. Podczas marszu pod ogniem artylerii niemieckiej, walk z dywersantami i działań zmotoryzowanych niemieckich oddziałów rozpoznawczych doszło do rozproszenia 19 dac. W wyniku poniesionych strat w sprzęcie, ludziach i niemożliwości kontynuowania walki zniszczono pozostałe działa. 07 IX 1939 19 dac rozwiązano. Z grupa żołnierzy i oficerów przedostał się na Lubelszczyznę, gdzie walczy z wrogiem jako oficer sztabu 19 Brygady Piechoty dowodzonej przez płk dypl. Jana Korkozowicza, sformowanej w Dohorusku z resztek 3 DP. Po zakończeniu działań wojennych przebywa w Warszawie. Czynny w konspiracji ZWZ/AK. Od wiosny 1941 szef wywiadu ofensywnego II Oddziału sztabu Komendy Okręgu Warszawa-województwo ZWZ działa w sztabie Okręgu Warszawa – województwo ZWZ, potem po utworzeniu Obszaru Warszawskiego ZWZ/AK do III 1942 szef wywiadu ofensywnego II Oddziału sztabu komendy Obszaru. W III 1942 przeniesiony na stanowisko szefa II Oddziału sztabu komendy Podokręgu Wschodniego „Białowieża”. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 11 XI 1943. W okresie akcji „Burza od VII 1944 oficer informacyjny sztabu Podokręgu Wschodniego „Białowieża”. Brał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych w ramach akcji „Burza”. Po wejściu A. Cz. na teren Podokręgu uniknął aresztowania przez NKWD i nadal pozostaje w konspiracji. Był poszukiwany przez NKWD. Ujęty w nocy z 24/25 XII 1944 w Kałuszynie przez NKWD i zamordowany prawdopodobnie w II 1945 w więzieniu przy ul. 11 Listopada na Pradze.
    Rocznik oficerski MSWoj. 1932; R. Rybka – k. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; T. Sztumberk – Rychter. Artylerzysta piechurem. W-wa 1966; List od Jana Lipki „Leszczyca” z 02 XII 1991.


    Cieślar Jan
    [1911-?], por. sł. st. piech. [1938]
    Ur.11 V 1911. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1932 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, a w latach 1932-1934 w Szkole podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 75 pp w Chorzowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii CKM Baonie KOP „Snów”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 1 pułku KOP w składzie 1 BGór. Walczył w rejonie Rabki potem w walkach odwrotowych. Kampanię wrześniową 1939 zakończył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939 . Kraków 2006

     
    Cieślik Czesław
    [1911-1983], por. sł. st. art.[1938],w konspiracji ZWZ/AK, ps. „Agawa”, „Tatar”, w LWP kpt. [1945]
    Ur.5 I 1911 w Creighton w Stanach Zjednoczonych, syn Kazimierza i Agnieszki z d. Gut. Po I wojnie światowej mieszkał w Sokołowi pow. Kolbuszowa. Uczęszczał do gimnazjum w Mielcu, a od 1929 w Leżajsku, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie X 1931-VI1932 w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 2 w Biedrusku. Praktyki odbywał w 6 psp. Od X1932 do VIII 1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 10 pal w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 1 baterii I dywizjonu 10 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii I dywizjonu 10 pal w składzie 10 DP. Jego bateria wspierała działania Oddziału Wydzielonego płk j. Zientarskiego w rejonie Ostrzeszowa, potem wycofuje się w kierunku Wierszowa, a następnie wspiera działania 28 pp na odcinku obrony „Sieradz”, potem w walkach odwrotowych dociera z częścią I dywizjonu w rejon koncentracji 10 DP w rejonie Otwocka. Bierze udział w walkach na Lubelszczyźnie, a od 16 IX 1939 w obronie Lublina. Podczas rozpoznania 17 IX1939 zostaje ranny. Skierowany z resztkami 2 baterii w rejon Rejowca, potem 26 IX 1939 dociera w rejon Górecka Kościelnego, gdzie dostał się do niewoli., ska…d udało mu się zbiec z transportu do oflagu i powrócić do Sokołowa. Podczas okupacji czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie obwodu ZWZ/AK Kolbuszowa, gdzie pełnił m. in. funkcję oficera broni Placówki Sokołów-Nienadówka, potem od 1943 do wiosny 19344 oficer szkoleniowy w sztabie Komendy Obwodu AK Kolbuszowa. W czasie akcji „Burza” w 1944 dowodził oddziałem AK z Sokołowa w składzie Zgrupowania kpt. L. Frąckiewicza.28 IX1944 mianowany oficerem szkoleniowym Obwodu AK Rzeszów. Zagrożony aresztowaniem w XII 1944 wstępuje do służby w ludowego wojska. Przydzielony do 25 pp 10 sudeckiej dywizji piechoty, gdzie dowodził baterią artylerii pułkowej. Brał udział w walkach nad Nysą Łużycką. W czasie walk 24 IV 1945 zostaje ranny. Awansowany do stopnia kpt. Zdemobilizowany w 1947.MieszkałwPodkowie Leśnej, gdzie zmarł w 1983. Pochowany na cmentarzu w Brwinowie.
    Odznaczony: KW
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P.Zarzyckli.10 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997; G. Ostasz - A. Zagórski. Akcja „Burza” w Inspektoracie AJK Rzeszów. Kraków 2003; Z. K. Wójcik. Rzeszów w latach drugiej wojny światowej. Okupacja i konspiracja 1939-1944-1945.Rzeszów-Kraków 1998

     
    Cieślik Tadeusz
    [1911-?], kadet, por. sł. st. art.[1938]
    Ur.18 XI 1911 Ukończył szkołę powszechną. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 23 pal w Będzinie. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 2 baterii w I dywizjonie 23 pal. w VIII 1939 przydzielony do sztabu artylerii dywizyjnej 55 DP Rez. i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 55DPRez.w składzie armii „Kraków” od Śląska na Lubelszczyznę. Uczestnik walk 23 IX1939 pod Tomaszowem Lub. Po kapitulacji oddziałów polskich w niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w oflagu VIIA w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II KP. Ewakuowany z II KP w X 1946 do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 przebywał w Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Ciłek Włodzimierz
    [1902-1942],kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 18 VI 1902. Ukończył szkołę średnią. W latach 1923-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w latach 1924-1926 w Oficerskiej szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1926 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 79 pp w Słonimiu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Wieloletni oficer 79 pp. Po 1935 przeniesiony do 9 pp Leg. W Zamościu. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 pełnił funkcję adiutanta 9 pp. Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 9 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Podczas okupacji aresztowany przez gestapo i osadzony w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu, gdzie zginął 09 VI 1942.
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Cioch Józef
    [1907-1984],kpt. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 8 III 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1928-1929 w Batalionie Szkolnym Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 16 pp w Tarnowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Wojsk Łączności kurs łączności dla oficerów piechoty. W latach 1937-1939 d-ca plutonu łączności 16 pp. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 16 pp w składzie 6 DP armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 16 pp. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji 6 DP 20 IX 1939 pod Rawą Ruską w niewoli niemieckiej. Przebywał m.in. w oflagu VIIA w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II KP. Przydzielony do 1 batalionu 1 Brygady Strzelców Karpackich 3 DSK. Ewakuowany we IX1946 z oddziałami II KP do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 pozostał na stałe w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 30 VI1984 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Hampstead Cementary
    Żonaty z Stefanią Wandą z d. Płussa /ur. 18 XI 1914-27 VI 1979/mgr prawa, żołnierz AK
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931;Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 5 z 23 II 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn 1973; J. Rostkowski. Rozkaz – Zapomnieć !. Tarnów 2008;K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001.

     
    Cisowski Ludwik
    [1899-1940], kpt. sł. st. art. [1934], pośm. mjr [2007]
    Ur. 21 II 1899 w Przecławiu pow. mielecki, syn Stanisława i Antoniny z Kalicińskich. Absolwent gimnazjum w Mielcu. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-1920. Od 5 I-10 VII 1920 przebywał na wojennym kursie w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Pd VII 1920 w stopniu podchorążego w szeregach 6 pap walczy na froncie. Mianowany z dniem 1 XI 1920 ppor. sł. st. art. służył nadal w 6 pap. do stopnia por. awansowany 1 VIII 1922. Długoletni oficer 6 pap/pal w Krakowie. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu kurs dla dowódców baterii. Mianowany kpt. 1 I 1934. Przeniesiony z 6 pal do 9 pac na stanowisko d-cy baterii. W latach 1937-1939 d-ca 5 baterii II dywizjonu 9 pac we Włodawie. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 baterii II dywizjonu 9 pac. Wraz z II dywizjonem 9 pac zostaje przydzielony do 13 Brygady Piechoty w składzie Grupy Gen. E. Przedrzymirskiego. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: SKZ, Medalem za Wojnę 1918-1921.
    Pośmiertnie postanowieniem prezydenta RP mianowany w X 2007 majorem art.
    Dz. Pers. Nr 47 z 8 XII 1920; Z. Moszumański –Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/Pruszków; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. N4 z 5 II 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; A. Szczepański.9 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1998; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Ciszkiewicz Bronisław Alfred
    [1914-?],ppor. sł. st. art.[1938], w AK ps. „Radwan”
    Ur. 14 VIII 1914. Syn Alfreda. Absolwent gimnazjum. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 9 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1938 z przydziałem do 5 dak w Oświęcimiu na stanowisko d-cy plutonu. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 3 baterii 5 dak w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 5 dak od Oświęcimia na Lubelszczyznę. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK. W1944 żołnierz 27 DP AK. Aresztowany w VIII 1944przebywał obozie nr 173 w Brześciu, skąd został przewieziony 5 X 1947 do obozu nr 178-454  w Riazaniu-Diagilewie. Odesłany następnie 6 VII 1947 do obozu nr 437 w Bogordskoje, potem odesłany 5 X1947 do obozu nr 284 w Brześciu. Repatriowany do kraju 03 XI 1947.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12933
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Tajny dziennik Personalny Nr 3 z 15 X 1938; Biuletyn A „Gdański Przekaz” nr 4. Gdańsk IV 1990; Uwięzieni w Ostaszkowie i Riazaniu. W-wa 2002; J. Turowski. Pożoga. Walki 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty. W-wa 1990.

     
    Ciurlik – Nowiński Jan
    [1888-?], rtm. sł. st. kaw.[1927],od 1934 w st. sp.
    Ur. 16 VIII 1888. Od 1914 służył w Legionach Polskich. W 1917 w stopniu wachmistrza służył 1 p. ułanów. LP. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. sł. st. kaw. w szeregach 1 p. szwol. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 1 p .szwol. z Warszawie, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia rtm. awansowany 1 VII 1927. Przeniesiony w VIII 1929 z 1 p. szwol. do Komisji Remontów Nr 2 na stanowisko zarządzającego punktem zbornym. Z dniem 31 VIII 1934 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Okręgowej Kadry Oficerów Kawalerii – Grupa oficerów kawalerii w st. sp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadronu marszowego utworzonego z nadwyżek 1 p. szwoleżerów. 2 IX1939 szwadron opuścił Warszawę i wymaszerował do Garwolina, gdzie znajdował się Ośrodek zapasowy Mazowieckiej Brygady kawalerii. Po całkowitym uzupełnieniu i wyposażeniu szwadronu 7 IX1939 zostaje skierowany na wschód w kierunku Włodawy, potem w rejon Kowla, gdzie w 18 IX1939 wszedł w skład Grupy „Kowel” płk dypl. k. Koca. Od 20 IX 1939 uczestniczy w walkach na Lubelszczyźnie.29 IX1939 bierze udział w bitwie z Niemcami rejonie m. Szastarka. W wyniku walk i ostrzału artylerii szwadron zostaje rozbity. Resztki szwadrony pod jego dowództwem biorą udział w walce w rejonie Janowa lub, 30 IX 1939 otrzymał rozkaz wymarszu do lasów w rejonie wsi Momoty i dołączenia do grupy płk W. Płonki. Nie podporządkował się decyzji o kapitulacji wobec Sowietów. Kontynuuje dalszą walkę wycofując się na czele oddziału w kierunku Wisły. 2 X 1939 w rejonie wsi Wrzelewiec rozwiązał oddział.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW3x
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;K.Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów.W-wa 1990; J.S. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów. Pruszków 1995.

     
    Cott Jerzy Tadeusz
    [1911-1939], ppor. rez. art.[1938]
    Ur. 24 IX 1911. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w 7 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 23 pal w Będzinie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z przydziałem do 23 pal.  Ewidencyjnie podlegał PKU Będzin. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy plutonu artylerii piechoty w 73 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 73 pp. Poległ 20 IX1939 w rejonie Tomaszowa Lub. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lub.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; J. Przensza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały  Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Cudek Jan Ludwik
    [1890-1942], ppłk sł. st. art. [1938], od 1938 w st. sp.
    Ur. 19 IX 1890 w Krakowie. Ukończył szkołę realną. Służbę wojskową odbył w armii austriackiej. W latach 1914-1918 w Legionach Polskich. W WP od XI 1918. W stopniu por. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 5 pap, gdzie dowodził m. in. baterią, potem dywizjonem. Awansowany do stopnia mjr 1 VII 1925. Przeniesiony z 5 pap do 2 pap w Kielcach, gdzie pełnił funkcje kwatermistrza 2 pap. Przesunięty w III 1931 z stanowiska kwatermistrza na stanowisko d-cy dywizjonu 2 pal. 1 VIII 1938 awansowany do stopnia ppłk-a i przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Kielcach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II dywizjonu 40 pal rez. potem d-ca artylerii Grupy „Dubno”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 powrócił do Kielc. Aresztowany przez Niemców i wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie zginął 16 X 1942.
    Odznaczony: KW 2x
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Cwalina Feliks Budzimir
    [1906-1940], kadet, por. br. panc.[1929]
    Ur. 16 VI 1904 w m. Kruszyna. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. 21 III 1928 z starszeństwem od 15 VIII 1927/promocja opóźniona/z przydziałem do Pułku Manewrowego Artylerii w Toruniu, przemianowanego z dniem 1 I 1932 na 31 pal. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Przeniesiony z dniem 1 vIII 1933 z 31 pal do 1 dywizjonu pociągów pancernych. Po ukończeniu kursu aplikacyjnego w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie zostaje przeniesiony do 12 batalionu Pancernego w Łucku, gdzie dowodził plutonem łączności. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta mjr Stanisława Glińskiego d-cy 21 dywizjonu pancernego zmobilizowanego przez 12 batalion pancerny w Łucku przeznaczonego do Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 21 dywizjonu panc. od walk w rejonie Częstochowy, potem pod Mokrą i walkach odwrotowych przez Łódź w kierunku Warszawy, potem w rejon Otwocka, skąd 11 IX 1939 wyrusza zgodnie z rozkazem przez Lublin, Chełm Lub., Włodzimierz Wołyński do Łucka i dalej w kierunku Lwowa. 18 I X 1939 podczas rozpoznania dowodzony przez niego patrol pancerny zostaje zagarnięty przez sowiecki oddział pancerny. Wzięty do niewoli przebywał w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 8 z 21 III 1928;Rocznik oficerski 1932;Dz. Pers. Nr 11 z 28 IX 1933; J. Tarczyński. 12 Batalion Pancerny. Pruszków 1995

     
    Cybulski Józef
    [1910-?], ppor. rez. kaw.[1935]
    Ur. 10 IV 1910. Absolwent szkoły średniej. Od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935. z przydziałem do 1 p. szwol. w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 1 szwadronu Warszawskiego Pułku Ułanów. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Ranny 18 IX 1939 pod Krasnymstawem.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. S. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów. Pruszków 1995

     
    Cybulski Konstanty
    [1911-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur.27 V1911. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 12 pp w Wadowicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 3 kompanii CKM III batalionu 12 pp stacjonującego w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii III batalionu 12 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym pułku od Krakowa na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Cymkowski Jan
    [1911-?], por. sł. st. sap.[1939]
    Ur.20 X 1911. Absolwent gimnazjum. W latach 1932-1933 w szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1933-1934 w Szkole Podchorążych Inżynierii Warszawie. W okresie 1935-1936 na kursie aplikacyjnym. Promowany w 1936 na stopień ppor. sł. st. sap. starszeństwem od 15 VIII 1935 z przydziałem do 1 bat. saperów, skąd został przeniesiony w 1937 do Ośrodka Sapersko-Pionierskiego 18 DP w Łomży na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii zmotoryzowanej saperów z 18 batalionu saperów z 18 DP SGO „Narew”. 14 Ix 1939 wraz z kompania przebywał w Prużanie z zgrupowaniem tyłów SGPO „Narew”. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie w składzie Grupy „Kobryń”, późniejszej 60 DP Rez.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Awansowy Nr 5 z 15 X1936;R.Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Cyms Paweł Kazimierz
    [1894-1949], kpt. sł. st. piech.[1928]
    Ur. 02 III 1894 w Pawłowicach pow. Gniezno, syn Leona i Pauliny z Komorowskich. Uczęszczał do gimnazjum w Gnieźnie, gdzie w 1914 zdał maturę. Był członkiem Towarzystwa Tomasza Zana. W 1914 wstąpił do seminarium Duchownego w Poznaniu. W 1915 powołany do służby w armii niemieckiej. Po przeszkoleniu walczył na froncie wschodnim i zachodnim. Skierowany do szkoły oficerskiej w Blederitz k. Magdeburga po ukończeniu, której w 1917 mianowany ppor. piech. W 1918 wstępuje do POW Zaboru Pruskiego w Gnieźnie. Uczestnik Powstania Wielkopolskiego, później służył w 59 pp. Awansowany w v1919 do stopnia por. W 1920 przeniesiony do 57 pp. W III1921 zgłosił się do pracy w Dowództwie Plebiscytu na Górnym Śląsku. Bierze udział w III Powstaniu Śląskim V-VII1921. Dowodził wówczas grupą taktyczną – późniejszy 2 Pułk Powstańców Śląskich. Po zakończeniu powstania zwolnił sie z wojska. Zweryfikowany w stopniu kpt. starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 57 pp. Studiował na Wydziale Prawno-Ekonomicznym, ale studia przerwał w 1922. Do 1926 pracował w firmie spedycyjnej w Gdańsku oraz w gdańskim Oddziale Banku Handlowego. W latach 1926-1928 dzierżawił gospodarstwo rolne w Modliborzycach k. Inowrocławia. Od 1928 ponownie służy w WP. Mianowany kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1928. Przydzielony do 59 pp w Inowrocławiu. Organizował dywizyjne kursy dla podchorążych rezerwy piechoty 1932-1934. W 1934 przeniesiony do Oddziału II Sztabu Głównego w Warszawie. Z dniem 30 XI 1935 przeniesiony względów zdrowotnych w stan spoczynku. Zamieszkał wówczas Górnej Bystrej  k. Bielska. 15 VIII 1939 powołany na ćwiczenia do 80 pp, gdzie zastał go wybuch wojny. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta 179 pp rez. 50 DP Rez. w składzie SGO „Polesie”. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej, Przebywał w jenieckim obozie przejściowym w Radomiu, skąd został zwolniony ze względu na stan zdrowia. Powraca następnie do Bystrej. W końcu 1940 został aresztowany i był więziony w więzieniu w Bielsku. Zwolniony z wiezienia zamieszkał w Krośnie, potem od V 1941 w Kalwarii Zebrzydowskiej. Po przybranym nazwiskiem pracuje w Spółdzielni Stolarskiej. Podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ/AK. Po wojnie w 1945 przenosi się do Gniezna, skąd wyjechał do Szczecina i tam do 1948 pracuje w Spedycji Morskiej „Polska Bandera”. W 1948 przenosi się do Górnej Bystrej. Pracuje jako sekretarz gminy.
    Zmarł 13 XI 1949 w Górnej Bystrej. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM kl.5, KW4x,KN,Śląskim Krzyżem Powstańczym, ZKZ
    Żonaty z Marią Franciszką Krawczak. Miał córkę Barbarę-Marię/1931 i syna Janusza-Józefa/1933/.
    Jego imieniem nazwano Szkołę Podstawową nr 1 w Inowrocławiu.
    Roczniki oficerskie 1924, 1932; G. Roczek. Biogram P.C. /w:/ Słownik biograficzny Powstańców Wielkopolskich. Poznań 2002; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Cyngott Marian Tadeusz
    [1902-1939], rtm. sł. st. kaw./Suwalszczyzna/

     
    Cypryszewski Wacław Łukasz
    [1892-1980], mjr sł. st. art.[1936], ppłk [1969]
    Ur. 18 X 1892 w Hrubieszowie, syn Karola i Heleny z Ambroziewiczów. Absolwent gimnazjum filologicznego w Riazaniu i konserwatorium Muzyczne w Warszawie. 1 XII 1916 wstępuje do Legionów Polskich. Przydzielony do 3 pp LP II Brygady LP walczył m. in. pod Rarańczą i Rokitną oraz walkach na Wołyniu jesienią 1916. Wiosną 1917 ukończył kurs oficerski przy 3 pp LP. Po kryzysie przysięgowym służy nadal w 3 pp LP II Brygady w składzie Polskiego Korpusu Posiłkowego. W nocy z 15/16 II 1918  uczestniczył w walkach podczas przebijania się  II Brygady przez front pod Rarańczą. Od III 1918 w II Korpusie Polskim Wschodzie. 1 III 1918 mianowany chor. piech. 12 V1918 brał udział w bitwie z Niemcami pod Kaniowem, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej, skąd udało mu się zbiec 25 V1918, następnie służył w 4 DS. na Wschodzie. Do kraju powraca w VIII 1919. Od VIII 1919 służy w Wojsku Polskim. Służył w 2 pyłku artylerii w Armii gen. J. Hallera. Brał udział w działaniach na Górnym Śląsku i Pomorzu, potem w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie służy w 3 dak. 26 I 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Z dniem 1 IV 1924 skierowany na 6 miesięczny kurs d-ców baterii w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu, gdzie przebywał do IX 1924. Po powrocie do 3 dak obejmuje dowództwo baterii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 VII 1925. Przeniesiony w II 1928 z 3 dak do składu osobowego inspektora Armii gen. dyw. J. Rómmla na stanowisko adiutanta. Z dniem 1 IV 1932 przeniesiony do 6 dak w Stanisławowie na stanowisko kwatermistrza. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I1936. w latach 1937-1939 pełnił funkcję I z-cy d-cy 6 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II dywizjonu 55 pp rez. w składzie Grupy „Sandomierz”. Grupa broniła Wisły na odcinku Zawichost-Baranów, a następnie walczy na Lubelszczyźnie.20 IX1939 w czasie walk pod Tomaszowem Lub. dostał się do niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II Korpusu Polskiego. Wraz z oddziałami II KP ewakuowany we IX 1946 do Wlk. Brytanii. Zdemobilizowany 2 V 1947 pozostał na stałe w Wlk. Brytanii.
    Awansowany  przez MON w Londynie do stopnia ppłk-a art. 1 I 1964.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13716, KN, KW2x,SKZ
    Zmarł w Londynie 25 XII 1980. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury
    Żonaty z od 1924 z Antoniną z Chądzyńskich/żołnierzem ZWZ w Stanisławowie, skazanąprzez sowiecki Trybunał na karę śmierci i zamordowana w XII 1940./Z tego związku miał dwie córki Marię /1925-1995/i Helenę /1929/
    Dz. Pers. Nr 1 z 26 I 1922; Dz. Pers. Nr 31 z 28 III 1924; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Dz. Pers. Nr 6 23 III 1932; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; B. Szwedo biogram W. C. /w: MSBUDN1939-1956,t.7. Kraków 2001; tenże: Kawalerowie VM Ziemi Sandomierskiej.T.1.Sandomierz 2001; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995; W. Steblik. Armia „Kraów”1939. W-wa 1975; P.Zarzycki.2 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1999

     
    Cyruliński Marian Paweł
    [1901-1939] kpt. sł. st. piech.[1933]
    Ur.15 VI 1901. Uczęszczał di szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 II 1921. Po wojnie służył w 71 pp. do stopnia por. awansowany 1 II 1923. Przeniesiony z dniem 5 X 1924 z 71 pp do KOP na stanowisko d-cy plutonu w kompanii granicznej. Macierzyście w kadrze oficerów piechoty. Przeniesiony w III 1931 z KOP do 74 pp w Lublińcu, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1933. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta 74 pp w składzie 7 DP. Brał udział w walkach pod złotym Potokiem, a po rozbiciu 7 DP w bojach odwrotowych kierunku Ożarów-Tarłów na Zwoleń. Poległ 8 IX1939 w rejonie m. Anusin.
    Dz. Pers. Nr 32 z 26 V 1923; Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 29 IV 1933; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932.
     
     
    Czabański Antoni
    [1897-po 1945], mjr sł. st. żand.[1932]
    Ur. 12 X 1897 w Małopolsce. Syn Józefa i Anieli z Bohosiewiczów. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1915-1917 był żołnierzem Legionów Polskich. Ukończył kurs oficerski w 1917 w Szkole Oficerskiej Legionów. W WP od XI1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 4 pp Leg. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. z starszeństwem od 1 VI1919. Przeniesiony do korpusu oficerów żandarmerii wojskowej. w 1924 służył w 1 dyonie żandarmerii w Warszawie, skąd został przeniesiony w XII 1930 z 1 dyonu żandarmerii do 10 dyonu żandarmerii w Przemyślu na stanowisko kwatermistrza. Awansowany do stopnia mjr-a 1 I1932. W XII 1934 mianowany z-cą d-cy 10 dyonu żandarmerii. Przeniesiony po 1936 na stanowisko I z-cy d-cy 9 dyonu żandarmerii w Brześciu nad Bugiem. Funkcję pełnił do IX1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku    k-dta Kwatery Głównej w dowództwie SGO „Polesie”. Podczas okupacji przebywał w Krakowie. Aresztowany przez Niemców został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Obóz przeżył. Po wojnie mieszkał w Krakowie. Ciężko chory zmarł. Pochowany na cmentarzu Rakowieckim.
    Odznaczony; VM kl. 5, KN, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII1934; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie”. W-wa 1989.

     
    Czach Józef
    [1888-1957], ks. st. kap.[1935]
    Ur.26 XI 1888 w m. Świlcza pow. rzeszowski. W latach 1902-1904 uczęszczał do I gimnazjum, potem w latach 1904-1910 do II gimnazjum w Rzeszowie, gdzie w 1910 otrzymał świadectwo dojrzałości. Ukończył Seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana. Brał udział w I wojnie światowej w armii austriackiej. Od XI 1918 w WP. Mianowany kapelanem 1 VI 1919. Po wojnie był kapłanem m. in. w Wilnie, kapelanem garnizonu Kołomyja, potem m.in. kierownikiem rejonu duszpasterstwa i proboszczem parafii wojskowej w Modlinie, a od 1932 proboszczem parafii wojskowej w Tarnopolu. Od 31 I 1939 szef duszpasterstwa 12 DP w Tarnopolu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa duszpasterstwa 12 DP. Podczas walk 19 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II A w Prenzlau, potem w oflagu IX C w Rottenburgu, skąd wywieziono go do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie, potem do Dachau. Obóz przeżył. Po wojnie wyjechał do stanów Zjednoczonych. Mieszkał i pracował w Detroit. Był kapelanem Polskich kombatantów w Stanach Zjednoczonych.
    Zmarł w 1957.
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Wykaz Duchowieństwa Wojskowego oraz Parafii i Kościołów Wojskowych wyznania katolickiego w Rzeczypospolitej na 1930 rok. W-wa 1930; Roczniki oficerskie 1924,1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;St.Podlewski.Wierni Bogu i Ojczyźnie.W-wa1985.

     
    Czacki Aleksander
    [1914-1999], ppor. rez. kaw.[1935], rtm. rez., prawnik
    Ur. 17 X 1914 w Krakowie. Uczęszczał do gimnazjum i. J.III Sobieskiego w Krakowie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 3 p. uł. 3 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935. Ukończył studia prawnicze. W kampanii wrześniowej 1939 brał udział na stanowisku d-cy plutonu 8 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii.
    Po wojnie w kraju. Pracował m. in. jako radca prawny w Katowicach. Awansowany do stopnia rtm. rez.
    Zmarł w 1999.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Czajkowski Czesław Karol
    [1895-1944], legionista, oficer sł. st. piechoty WP, ppłk [1937], w konspiracji ZWZ/AK, ps. „Docent”, „Przewodnik”, „Rentgen”, „Szeremeta”.
    Szef Oddziału II K. O. ZWZ/AK Warszawa-miasto XI 1940 –III 1942. Od IV 1942 do VIII 1944 szef Oddziału II sztabu Obszaru Warszawskiego AK.
    Ur. 13 IV 1895 w Czortkowie. Syn Karola i Marii z d. Szyrkiewicz. Do 1 VIII 1914 ukończył 6 klas gimnazjum w Rzeszowie. Od VIII 1914 służył w 2 pp Legionów, a od XI 1914 w 3 pp Legionów, w którym po ukończeniu kursu oficerskiego w Zegrzu dowodził plutonem. W II 1918 w szeregach II Brygady Legionów przeszedł front pod Rarańczą. Od III 1918 dowodził plutonem 16 pp strzelców II Korpusu Polskiego na Wschodzie. Po bitwie pod Kaniowem od V 1918 do XI 1918 w niewoli niemieckiej w Brześciu. Od XI 1918 oficer sł. st. piechoty WP w stopniu ppor. sł. st. Początkowo referent kwatermistrzostwa w Komendzie Miasta w Warszawie. Od IV 1919 był d-cą kompanii w 3 pp Leg. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 VII 1920. Po wojnie nadal służy w 3 pp Leg. w Jarosławiu. W 1922 zweryfikowany przez MSWojsk. W stopniu kpt. sł. st. piechoty z starszeństwem 1 VI 1919. Nadal w 3 pp Leg. d-ca kompanii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1927. Od V 1927 d-ca II batalionu, a od V 1928 d-ca III batalionu 3 pp Leg. Następnie od VII 1930 inspektor PW i WF DOK X w Przemyślu, od IV 1932 d-ca 2 batalionu KOP „Bereźne” z m. p. w m. Bereźne pow. Kostopol na Wołyniu. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. 19 III 1937. Od XI 1937 z-ca d-cy 9 pp Leg. w Zamościu, potem od XII 1938 d-ca tego pułku. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził Ośrodkiem Zapasowym 3 DP Leg. w Zamościu, a potem dowodzi oddziałem utworzonym na bazie OZ i wchodzącym w skład Grupy „Kowel”. Po zakończeniu działań wojennych przyjechał do Warszawy.
    Czynny w konspiracji ZWZ/AK od VI 1940. Od jesieni 1941 po ppłk dypl. Mieczysławie Dobrzyńskim był szefem Oddziału II Komendy Okręgu ZWZ/AK Warszawa-miasto. W IV 1942 mianowany szefem Oddziału II sztabu Komendy Obszaru Warszawskiego AK, którym kierował do 1 VIII 1944. Zginął 1 VIII 1944 w dniu wybuchu Powstania Warszawskiego w drodze do kwatery K-dy Obszaru Warszawskiego AK.
    Odznaczony: VM kl. 5 /1921/, KW 4, KN /1931/ ZKZ
    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 1.W-wa 1987

     
    Czapliński Aleksander
    [1900-1961],kpt. sł. st. art.[1932]
    Ur. 27 VI 1900. Uczęszczał do gimnazjum. Wstępuje ochotniczo do WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-19120. Skierowany do Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu, gdzie przebywał od 5 I 1920 do 10 VII 1920. Po ukończeniu szkoły przydzielony w stopniu podch. art. do 19 pap. Dekretem NW L. 2443 z 25 XI1920 mianowany z dniem 1 XI 1920 ppor. sł. st. art. Służył nadal w 19 pap. Do stopnia por. awansowany 1 V 1922. Przeniesiony w 1923 z 19 pap do 3 pac w Wilnie, potem w 3 kompanii pieszej artylerii w Wilnie. Przeniesiony we IX 1928 z 3 pac do 9 dak w Baranowiczach, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1932 dowodził baterią, potem w latach 1937-1939 II z-ca d-cy i kwatermistrz. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 9 dak w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 1 dak. Podczas walk na Lubelszczyźnie dostał się do niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w oflagu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Inowrocławiu, gdzie zmarł w IV1961.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dz. Pers. Nr 47 z 8 XII 1920; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków.

     
    Czapliński Szymon Marian
    [1915-1939], ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 19 V 1915. Ukończył gimnazjum. W okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 12 p. uł. po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 2 szwadronu 1 psk w składzie Warszawskiej Brygady Pancerni-Motorowej. Poległ 18 IX 1939 w walce w koloni Rogóźno.
    Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    St. Radomski. Zarys Historii szkoły Podchorążych rezerwy Kawalerii Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939.W-wa 1988

     
    Czapliński Władysław
    [1902-1977], kpt. sł. st. br. panc.[1939], w PSZ mjr/ppłk
    Ur. 11 V 1902. W WP od 1923 służy jako podoficer zawodowy artylerii. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 6 pac we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony w VI 1935 z 6 pac do 6 batalionu czołgów i samochodów pancernych we Lwowie. W latach 1937-1939 d-ca kompanii gospodarczej 6 bat. panc. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 61 samodzielnej kompanii czołgów rozpoznawczych TKS zmobilizowanej we Lwowie przez 6 batalion panc. dla Armii „Kraków”. Uczestniczy w walkach w składzie 21 DPGór., potem od 18 IX 1939 kompania zostaje podporządkowana dowództwu Warszawskiej brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na Podkarpaciu, potem Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, gdzie służy w WP. Dowodził kompanią czołgów w zgrupowaniu pancernym. Bierze udział w kampanii francuskiej. Podczas ewakuacji z Francji do Wlk. Brytanii zostaje ciężko ranny- stracił nogę w wyniku wybuchu bomby w czasie nalotu samolotów niemieckich. WWlk. Brytanii przebywał w szpitalu, a po wyleczeniu jako inwalida nadal służył w PSZ. Był oficerem w Centrum Wyszkolenia Broni i Techniki I Korpusu Polskiego w Szkocji, gdzie objął Wydział Studiów Szkolenia Pancernego. Awansowany do stopnia mjr-a broni pancernej. Po demobilizacji w 1947 przebywał w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Francji, gdzie mieszkał w Domu Spokojnej Starości Polskiej Fundacji Humanitarnej w miejscowości Lailly –En –Val w Departamencie Centre. Awansowany po wojnie do stopnia ppłk-a br. panc. w st. sp.
    Zmarł 13 XII 1977. Pochowany na cmentarzu Lailly-en Val
    Odznaczony VMkl.5 nr 09022, BKZ
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939.Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII1930; Dz. Pers. Nr 10 z  4 VII 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Czapnik Józef Jerzy Jan
    [1908-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 17 XII 1908. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 79 pp. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 3 kompanii samodzielnego batalionu 179 pprez. dowodzonego przez        mjr-a M. Bartulę. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Ciężko ranny 5 X 1939 w walce z Niemcami w Woli Gułowskiej. Przebywał w szpitalu w radomiu, gdzie w X 1939 zmarł w wyniku odniesionych ran.
    Pochowany na cmentarzu w Radomiu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;J.Wróblewski. SGO „Polesie 1939.     W-wa 1989.

     
    Czaporowski Jerzy Lucjan
     [1912-1939], kadet, por. sł. st. piech. [1936]
    Ur. 1 XI 1912 w Biłgoraju. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 1 we Lwowie, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1932 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 9 pp Leg. w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W 1939 przebywał na kursie specjalistycznym dla oficerów piechoty w zakresie pionierstwa w CWPiech. w Rembertowie. Po powrocie do 9 pp Leg. obejmuje stanowisko d-cy plutonu pionierów. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na stanowisku d-cy plutonu pionierów 9 pp Leg. w składzie 3 DP przydzielonej do Armii „Prusy”. Walczył 9 IX1939 pod Iłżą, potem w odtworzonym na Lubelszczyźnie 9 pp Leg. na stanowisku d-cy plutonu łączności. Poległ19 IX1939 w lesie k. m. Pańska Dolina
    Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Czapski Andrzej
    [1913-?], ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 28 XI 1913. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 1 p. ułanów. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficer ordynansowego d-cy Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym brygady od Krakowa na Lubelszczyznę.
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Czapski Jan
    [1910-1939], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 28 I 1910. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 29 DP.  W czasie w walk zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu w Hrubieszowie, gdzie w wyniku odniesionych ran zmarł 7 X 1939. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Czarkowski Kazimierz Władysław
    [1899-?], mjr sł. st. piech.[1936]
    Ur. 30 VI 1899 w Krakowie. Ukończył gimnazjum w Krakowie uzyskując świadectwo dojrzałości. W latach 1916-1918 w Legionach Polskich. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919—1920. Absolwent kursu Szkoły Podchorążych Piechoty. Dekretem L 1940z 14 II 1920 mianowany z dniem 1 II 1920 ppor. sł. st. piech. Uczestnik Powstania Śląskiego VI-VII1921.W 1923 ukończył kurs doszkalania dla młodszych oficerów. Zweryfikowany stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 20 pp w Krakowie, gdzie dowodził kompanią. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1927. Przeniesiony w 1928 z 20 pp do Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7 a w Jarocinie. Przeniesiony z Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7a do 70 pp na stanowisko d-cy kompanii. Przeniesiony w III 1932 z 7o pp do KOP.W latach 1933-1934 przebywał na kursie dla dowódców batalionu w CWPiech. w Rembertowie. Awansowany do stopnia mjr –a 1 I 1936. Od 24 II 1937 Do III 1939 d-ca batalionu odwodowego KOP „Berezwecz”. We IX 1939 d -ca I batalionu 2 pp KOP 1 BPGór. Ranny w walce z Niemcami pod Dachnowem 15 IX 1939.
    Odznaczony: KN, KW, ZKZ, Śląska Wstęga Waleczności
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 7 z 28 II 1920; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Roczniki oficerskie 1924, 1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 23 III 1932; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa - Pułtusk 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Czarkowski Stanisław
    [1904-?], por. sł. st. art., [1933]
    Ur. 2 XII 1904. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1927-1929 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 9 pap w Siedlcach na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 9 pap pełnił różne funkcje. W latach 1937-1939 był pomocnikiem d-cy III dywizjonu ds. gospodarczych 9 pal stacjonującego w Białej Podlaskiej. Kampanii wrześniowej 1939 dowodził pozostałościami 3 dywizjonu 9 pal, potem d-ca d-ca baterii haubic 100 mm dywizjonie zorganizowanym w Małorycie. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Dzieje 9 Dywizji Piechoty 1918-1939. W-wa 2000; J. Wróblewski. SGO „Polesie”1939. W-wa 1989.

     
    Czarnecki Andrzej
    [1901-?],por. rez. art. [1939]
    Ur. 10 XI 1901. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w dywizjonie szkolnym artylerii. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem do 1 p. art. plot. w Warszawie. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 19 III 1939 do stopnia por. rez. art. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa N III. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 22 baterii artylerii przeciwlotniczej 40 mm, a od 14 IX1939 oficer zwiadowczy w składzie Improwizowanej Grupy „Sandomierz”. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Czarnecki Eugeniusz Wiktor
    [1903-1939], rtm. sł. st. kaw. dypl.[1935]
    Ur. 23 XII 1903. Ukończył gimnazjum. W latach 1923-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 1924-1926 w Szkole Oficerskiej Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1926 z przydziałem do 7 p. ułanów w Mińsku Maz. na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 15 VIII 1928. W latach 1934-1936 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1935. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu rtm. dypl. kaw. oficer sztabu Brygady Kawalerii. W latach 1937-1939 d-ca 2 szwadronu 7 p. uł. W 1939 przeniesiony na stanowisko kwatermistrza Podlaskiej Brygady Kawalerii. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza Podlaskiej brygady Kawalerii. Walczyła szlaku bojowym brygady. Poległ w walce 13 IX 1939w m. Mień.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926;Dz. Pers. nr 11 z 7 VI 1934; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Odziemkowski. 7 Pułk Ułanów Lubelskich. W-wa 1989.

     
    Czarnecki Zygmunt Jerzy
    [1900-1989], mjr dypl. sł. st. [1935],w PSZ płk/gen. bryg.[1966]
    Ur. 28 III 1900 w Gołębiewku pow. Kutno. Uczęszczał do gimnazjum w Warszawie. Brał aktywny udział w ruchu skautowym. W 1915 ewakuowany z rodzina do Kijowa, gdzie kontynuuje naukę w gimnazjum. Od I 1917-IX1917 czynny w POW w Kijowie. Od XI 1918 w WP. W VI 1919 ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 VI 1919. Przydzielony do 1 pp Leg. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Podczas walk pod Sejnami w 1920 został ranny. Dowodził plutonem, potem kompanią. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por,., sł. st. piech. służy nadal w 1 pp Leg,. w Wilnie. W latach 1926-1928 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. SG sł. st. piech. przydzielony z dniem 31 X 1928 do sztabu 6 DP w Krakowie na stanowisko oficera sztabu. Przeniesiony w VIII 1930 z sztabu 6 DP na stanowisko referenta do Departamentu Piech. MSWoj. w Warszawie. W 1932 zmienił urzędowo imiona Zygmunt Jerzy na Zygmunt. Przeniesiony we IX 1933 z Departamentu Piech. MSWoj. do 1 pp Leg. w Wilnie. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st. piech. 1 I 1935. Przeniesiony w 1936 z 1 pp Leg. do Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie na stanowisko wykładowcy taktyki piechoty. W końcu 1938 przeniesiony WSWoj. do 5 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy I batalionu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 od 1 IX -5 IX1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego w sztabie Armii „Prusy”, a od 5 IX 1939 do 27 IX1939 szef sztabu w GO gen. J. Kraszewskiego. Uczestniczył w walce na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w łagrach. Zwolniony z łagru po podpisaniu układu Sikorski-Majski. Od I – VII 1942 był dyrektorem nauk w Centrum Wyszkolenia Armii w ZSRR, potem od VII-X1942 dowodził batalionem 22 pp, a następnie od X –XII 1942 na kursie d-ców w Szkole Taktycznej w Palestynie. Od XII 1942 do XI 1943 w dowództwie Armii Polskiej na Wschodzie. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. 3 V 1943. Po utworzeniu II Korpusu Polskiego od XI 1943 do X 1944 oficer sztabu II Korpusu Polskiego. W okresie X 1944 – VI 1945 z-ca d-cy 6 Lwowskiej Brygady Strzelców. Od VI 1945 do X1946 w dowództwie II KP. Awansowany do stopnia płk-a dypl. sł. st. piech. Ewakuowany w X1946 z oddziałami II KP z Włoch do Wlk. Brytanii, następnie w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. Po demobilizacji osiadł na stałe w Londynie. Mianowany 11 XI 1966 przez prezydenta A. Zaleskiego gen. bryg. Był założycielem i pierwszym d-cą Brygadowego Koła Młodych „Pogoń”
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW3x, ZKZ
    Zmarł w Londynie 24 XII 1989.Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 28 IX 1933; Dz. Pers. Nr 9 z 28 VI 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991;

     
    Czarnocki Janusz
    [1897-+?], mjr sł. st. piech. [1939]
    Ur. 11 IX 1897. Ukończył gimnazjum. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919służył w 78 pp.
    Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 17 XII1924 z starszeństwem od 15 XII 1924.Służył w 78 pp w Baranowiczach, gdzie pełni różne funkcje m. in. d-ca kompanii, adiutanta. Przeniesiony z dniem 1 IX 1929 z 78 pp do Szkoły Podoficerskiej dla Małoletnich Nr 1 w Koninie na stanowisko instruktora. Przeniesiony z Szkoły Podoficerów dla Małoletnich Nr 1 do 61 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1937-1939 pełnił funkcję adiutanta 61 pp. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 19 III 1939. W V 1939 przeniesiony z 61 pp do 77 pp w Lidzie na stanowisko d-cy III batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 77 pp w składzie 19 DP. Walczył pod Tomaszowem Maz., potem w walkach odwrotowych. Po przeprawie przez Wisłę dowodził częścią III batalionu w odtworzonym na Lubelszczyźnie 77 pp. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: KW2x, SKZ,
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 77 Pułk Strzelców Kowieńskich. Pruszków 2002

     
    Czarnocki Józef
    [1909-1939], ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur.19 XII 1914.Ukończył szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii I batalionu 7 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 3 kompanii I batalionu 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył pod Iłżą i Starachowicami. potem na Lubelszczyźnie, gdzie dowodził 2 plutonem 6 kompanii III batalionu 7 pp Leg. W Zgrupowaniu 3 DP Leg. Poległ 23 IX1939 w Walce z Niemcami w rejonie Antonówki. Pochowany na cmentarzu w Antoniówce.
    Tajny Dz. Personalny Nr 3 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Czarnota Adolf Marian
    [1896-?], rtm. sł. st. kaw. [1923], pośm. mjr/2007]
    Ur. 30 III 1896 w Sędziszowie, syn Antoniego i Walerii z Wiktorów. Uczęszczał do gimnazjum. Członek ZS. W latach 1915-1917 w żołnierz Legionów Polskich. W WP od XI 1918. Szeregach 9 p. uł. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM. Po wojnie w 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 9 p. uł. do stopnia rtm. awansowany 1 VII1923. Po 1924 przeniesiony z 9 p.uł. do 6 p. uł., skąd zostaje przeniesiony na stanowisko d-cy 6 szwadronu pionierów w składzie 6 Brygady Kawalerii. W XI 1928 przeniesiony z 6 szwadronu pionierów do 4 psk w Płocku na stanowisko d-cy szwadronu, potem po 1934 d-ca szwadronu gospodarczego i jednocześnie k-dt Rejonu Konnego PW 4 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu gospodarczego 4 psk w składzie Nowogródzkiej Brygadzie Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 4 psk. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach po 20 iX1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Wieziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: VM kl. nr 2691, KN, KW 2x, SKZ, Medalem za Wojnę 1918-1921
    Pośmiertnie postanowieniem prezydenta RP mianowany w X 2007 mjr kaw.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Przybyszewski. 9 Pułk Ułanów Małopolskich. Pruszków 2002; Zb. Gnat-Wieteska.5 PSK. Pruszków 1995; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2001; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Czarnota Stefan Michał
    [1916-?], ppor. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 26 II 1916. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w okresie 1935-1936 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem praktyki w plutonie szkolnym kawalerii. W latach 1936-1938 w szkole Podchorążych Kawalerii Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 26 p. uł.w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu w 2 szwadronie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 2 szwadronu 26 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 26 p. uł. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1923-1939. W-wa 1989.

     
    Czarnyszewicz Antoni
    [1909-1939], por. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 4 XII 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 19310-1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 25 p. uł. w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937.W latach 1937-1939 oficer szwadronu kawalerii KOP „Łużki”. W 1939 przeniesiony do 2 psk w Hrubieszowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu 2 psk w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Poległ w walce Niemcami w Łobodnie k. Kłobucka. Pochowany na cmentarzu w Kłobucku.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. S. Wojciechowski. 2 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1998.

     
    Czaykowski Andrzej Rudolf
    [1912-1953], por. sł. st. kaw.[1938], rtm.[1943],w AK ps. „Garda”vel Aleksander Wasilewski, vel Włodzimierz  Rzeczycki, vel Tomasz Sulikowski
    Ur. 7 XII 1912 w m. Urdomin na Łotwie, syn Witolda i Haliny z d. Kryńska. Po powrocie w 1918 do Polski uczył się w Gimnazjum im. Władysława IV w Warszawie, potem w gimnazjum w Kutnie., następnie w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem do 1 p. uł. w Augustowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu łączności 1 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności 1 p. uł. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Po walkach w rejonie Olszewa 14 IX 1939 odcięty od pułk wraz plutonem przebił się do Wołkowyska, gdzie zostaje przydzielony do Grupy Kawalerii płk E. Z. Tarnasiewicza. Uczestniczy po 17 IX1939 w walkach z sowietami pod Kodziowcami w rejonie Sopoćkiń. W nocy z 23/24 IX 1939 przekroczył granicę Litwą. Internowany w obozie w Rakiszkach, skąd uciekł 26 XII1939 razem z rtm. W. Chrząszczewskim. Do Wilna dociera6 I 1940. Podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ. W II 1940 aresztowany w Oszmianie przez NKWD skazany na 5 lat łagrów. Wywieziony do łagru Kargopolu w rejonie Archangielska. Po podpisaniu układu Sikorski-Majski we IX1941 został zwolniony łagru. Od XI 1941 w Armii Polskiej w ZSRR, gdzie był d-cą plutonu w szwadronie przybocznym d-ca armii gen. W. Andersa. Po ewakuacji armii gen. W. Andersa do Iranu został skierowany do Wlk. Brytanii. Przeszkolony w dywersji został 3 IX 1943 zaprzysiężony do pracy konspiracyjnej w Kraju. W nocy z 16/17 IV 1944 odbył skok na spadochronie na placówkę odbiorczą w rejonie Żyrardowa. Awansowany do stopnia rtm. kaw. Przydzielony do Oddziału V KG AK na stanowisko oficera operacyjnego „Komórki Zrzutów”, później oficer I Oddziału KG AK. Uczestnik Powstania Warszawskiego. Walczył na Mokotowie kolejno: z-ca d-cy II baonu pułku „Baszta”, d-ca baonu „Ryś”, potem z-ca d-cy pułku „Waligóra”. W czasie walk ranny. Walczył w Śródmieściu na stanowisku z-cy d-cy zgrupowania „Mokotów”. Po upadku powstania wydostał się z Warszawy i przedostał do Częstochowy. Awansowany do stopnia mjr 11XI 1944.Od X1944 w KG AK, początkowo w referacie przerzutów powietrznych, potem oficer Oddziału III. Aresztowany nocy z 28/29 XII1944 w Częstochowie wywieziony do obozu w Gross -Rosen, potem w obozie Dora. Po uwolnieniu obozu w 1945 wyjechał do Wlk. Brytanii i służył w PSZ. Pracował w zarządzie Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Londynie. 27 VII1949 powrócił do kraju. Aresztowany 13 VIII1951w Krakowie przez funkcj. UB i uwięziony. Przewieziony do więzienia w Warszawie. Przeszedł ciężkie śledztwo. Skazany pod zarzutem szpiegostwa przez WSR Warszawa 30 IV195, sygn. akt Sr 261/53 na karę śmierci z utratą praw publicznych na zawsze i przepadek całego mienia. NSW 31 VIII 1953 utrzymał wyrok w mocy, a Rada Państwa 6 VIII 1953 nie skorzystała z prawa łaski. Zamordowany w więzieniu mokotowskim 10 X 1953.
    W VIII 1993Sąd Warszawskiego Okręgu Wojskowego na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich uznał wyrok za nieeważny.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11494
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; G. Krogulec. 1 Pułk Ułanów Krechowieckich. W-wa 1990; J. Tucholski. Cichociemni. W-wa 1984; Biuletyn AK „Gdański Przekaz” Nr 4. Gdańsk 1990; L. M. Bartelski. Pułk AK „Baszta”. W-wa 1990; Informator o osobach skazanych za szpiegostwo w latach 1944-1984. Lublin 1994;Straceni w polskich więzieniach 1944-21956. Lublin 1994.

     
    Czechowicz Antoni
    [1897-1979], kpt. br. panc.[1938]
    Ur. 7 III 1897.Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 6 p. uł. Absolwent Szkoły Podchorążych. Mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 v II 1920. Służył w 6 p. uł. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw.1 VII 1922.W 1923 odkomenderowany do sztabu 6 Brygady Kawalerii we Lwowie, a po 1924 ponownie w 6 p. uł. w Stanisławowie, gdzie pełni różne funkcje. W XI1928 przeniesiony z 6 p. uł. do 21p. uł. w Równem. W okresie od 24 IV 1930 do 24 X 1930 przebywał na kursie unitarnym/aplikacyjny/dla oficerów broni pancernej w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Warszawie. Z dniem 1 X 1930 przeniesiony z korpusu oficerów kawalerii do korpusu oficerów broni pancernej równoczesnym przydziałem do 1 dyonu samochodów pancernych. Przeniesiony z dniem 1 IX1931 z 1 dyonu samochodów pancernych do 4 dywizjonu pancernego, a w XI 1931 zostaje przeniesiony do 3 p. panc. w Warszawie. Przeniesiony z b. 3 p. panc. do Centrum Wyszkolenia Czołgów i Samochodów Pancernych w Modlinie na stanowisko instruktora. Awansowany do stopnia kpt. br. panc. 19 III 1938. W VIII1939 przydzielony do mobilizowanego w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie Dywizjonu Rozpoznawczego przeznaczonego dla Warszawskiej brygady Pancerno-Motorowej na stanowisko d-cy szwadronu czołgów rozpoznawczych TKS. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu w Dywizjonie Rozpoznawczym Czołgów TKS w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Ciężko ranny 10 IX 1939 w rejonie Solca- Lipska. /w kilku publikacjach podaje się, że poległ, ale przeżył/ Przebywał w szpitalu, z którym został ewakuowany na wschód. Po agresji sowieckiej 17 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w łagrach. Od IX1941 w Armii Polskiej w ZSRR, potem II KP. Po wojnie zdemobilizowany postał na emigracji w Wlk. Brytanii
    Zmarł 20 I 1979 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie.
    Odznaczony: KW 2x, MI
    Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;Rocznik oficerów kawalerii 1930; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej w 1939. W-wa 1988; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995

     
    Czechowski Stefan Szczepan
    [1908-1939],por. rez. piech.[1937]
    Ur. 31 XI 1908. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I1933 z przydziałem do 27 pp w Częstochowie. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany 1 I 1937 do stopnia por. rez. piech. Ewidencyjnie podlegał PKU Częstochowa. W 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział szeregach 27 pp w składzie 7 DP. Walczył w rejonie Częstochowy i złotego Potoku. Po rozbiciu 7 DP z częścią 27 pp przebija się na Kielecczyznę, gdzie walczył w rejonie Iłży. Poległ w walce 9 IX 1939 pod Iłżą.
    Pochowany w zbiorowej mogilna cmentarzu wojennym Iłży.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Czekałowski Zdzisław Marian
    [1908-1977],por. sł. st. piech.[1935], w PSZ ppłk dypl.
    Ur. 22 IX 1908. Ukończył gimnazjum. W latach 1929-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech.15 VIII 1931 z przydziałem do 51 pp w Brzeżanach na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1935. w latach 1938-1939 słuchacz WSWoj. w Warszawie – promocja 1938-1940. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy oficera informacyjnego 12 DP. Brał udział w walkach na Kielecczyźnie. Po rozbiciu 12 DP przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie służy w 1 p. gren. W składzie 1 DGren. W kampanii francuskiej bierze udział na stanowisku d-cy plutonu dowodzenia w składzie 1 p. gren. Awansowany do stopnia kpt. Po klęsce Francji ewakuował się do Wlk. Brytanii i tam służy w PSZ. Od lata 1943 służy w Armii Polskiej na wschodzie, potem w II KP. Na stanowisku oficera w oddziale operacyjnym. Uczestnik kampanii włoskiej. Walczył m. in. pod Monte Cassino. Awansowany do stopnia mjr od 10 VI 1944 do 16 V 1945 dowodził 3 batalionem 3 DSK. We IX1946 ewakuowany z oddziałami II KP do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 w Wlk. Brytanii. Ukończył wyższe studia uzyskując dyplom inż. włókiennika. Później wyjechał z żoną Janiną do Kanady zamieszkał w Toronto, gdzie także pracował jako inżynier.
    Awansowany do stopnia ppłk-a piech. w st. sp.
    Zmarł 7 VIII 1977 w Toronto i tu pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 10449 , KW
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Krakow 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; T. Kryska – Karski. Piechota 1939-1945. Londyn.

     
    Czekański Jan
    [1900-?], kpt. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 15 I 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1919-1920 bierze udział w szeregach 10 pp. wojnie polsko-bolszewickiej. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. piech. służył nadal w 10 pp. do stopnia por. awansowany 1 V 1921. Z dniem 5 X 1924 przeniesiony z 10 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu. Z dniem 1 IV 1930 przeniesiony z KOP do 17 pp w Rzeszowie. Z dniem22 IX1930 skierowany z 17 pp na 3 miesięczny kurs dla oficerów piechoty w Centralnej Szkole Strzelniczej.
    Po powrocie kursu do 17 pp pełni m.in. funkcję d-cy plutonu, potem kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 służył w Batalionie KOP ‘Rokitno”, gdzie pełnił funkcję oficera materiałowego baonu. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy Batalionu KOP „Rokitno” w składzie Pułku KOP „Sarny” w składzie Brygady KOP „Polesie”. Walczył z Sowietami pod Wytycznem, potem z Niemcami na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałow w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem od V1942 w oflagu II D w Gross Born.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; J. Wróblewski. SG „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Czerenkow Andrzej
    [1906-?], por. sł. st. art.[1937]
    Ur. 7 XII 1906. Absolwent gimnazjum. W latach 1929-1930 w szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 2 pac w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 19 III 1937. Przeniesiony z 2 pac do 7 pp Leg. na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu art. piech. 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył na szlaku bojowym 7 pp Leg. m.in. w rejonie Iłży 7-8 IX1939, potem na Lubelszczyźnie w Zgrupowaniu 3 DP Leg.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Czermak Władysław Eugeniusz
     [1917-?], ppor. sł. st. art.[1938]
    Ur. 23 IX 1917. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenia na kursie unitarnym. W latach 1936-1939 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1938 z przydziałem do 5 pac w Krakowie. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 8 baterii III dywizjonu 5 pac. W końcu VIII 1939 przydzielony do 95 dac mobilizowanego przez 5 pac w Krakowie i przydzielonego do GO „Ślask”. Uczestniczył w walkach Niemcami na stanowisku adiutanta 95 dac od Śląska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji 20 IX1939 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 5 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1996

     
    Czerniachowski Bazyli
    [1899-?], por. rez. kaw.[1939]
    Ur.25 XII 1899.Służbę wojskową odbywał na kursie Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii Nr4 we Lwowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 IX1931 z przydziałem do 2 psk w Hrubieszowie. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. kaw.19 I 1939. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i przydzielony do Ośrodka Zapasowego 2 psk. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 szwadronie w dyonu konnego w składzie kawalerii Grupy „Dubno”. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
     Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Czerniawski Bronisław
    [1910-?], por. sł. st. sap.[1938]
    Ur. 10 VIII 1910.Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W okresie 1934-1935 na kursie aplikacyjnym i praktykach. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1934. Następnie d-ca plutonu w 1 kompanii w batalionie szkolnym w Szkole Podchorążych Saperów. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kolumny saperów 39 DP Rez. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2003;

     
    Czerniecki Stanisław Zygmunt / po 1945 Czarniecki /
    [1907 – 1986], oficer sł. st. piechoty WP, por. [1936], w konspiracji ZWZ-AK, kpt. [ 1943], ps. „Pumeks”, „Więcław”, „Żar” vel Stanisław Czarniecki vel Józef Rzepak.
    Kmdt Inspektoratu Rejonowego AK Czortków VII 1942-1945 – Okręg Tarnopol AK.
    Ur. 5 VI 1907 w Borkach Wielkich pow. Tarnopol, syn Michała / podoficera żandarmerii austriackiej potem aspiranta Policji Państwowej / i Teresy z d. Babak. W 1929 uzyskał maturę w II Gimnazjum im. J. Słowackiego w Tarnopolu. Wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie, gdzie przebywa w latach 1929-1932. Awansowany po ukończeniu podchorążówki do stopnia ppor. sł. st. piechoty ze starszeństwem 15 VIII 1932 z przydziałem do 52 pp w Złoczowie na stanowisko dowódcy plutonu. Po awansie 1 I 1936 do stopnia por. sł. st. mianowany dowódcą kompanii 52 pp. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 jako dowódca 7 kompanii 3 batalionu 52 pp  wchodzącego w skład 12 DP Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Był dwukrotnie ranny 7 IX 1939 i 9 IX 1939. Po zaciętych walkach m.in. pod Iłżą potem pod Dąbrową pułk zostaje rozbity przez przeważające siły wroga. Unika niewoli i powraca do Złoczowa znajdującego się pod okupacją sowiecką. Po powrocie jesienią 1939 zostaje aresztowany przez sowieckie NKWD i uwięziony. W 1940 udało się go wykupić z więzienia. Zaopatrzony w fałszywe dokumenty na nazwisko Józef Rzepak przebywa kolejno w Tarnopolu, i Brzeżanach gdzie podjął działalność konspiracyjną w szeregach AK. Następnie skierowany do Czortkowa, gdzie od 20 IV 1942 obejmuje funkcję zastępcy k-dta Inspektoratu Czortków, a od 25 VII 1942 funkcję k-dta. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piechoty 11 XI 1943. Po wejściu wojsk sowieckich czynny nadal w konspiracji NIE. Od I 1945 poszukiwany przez NKWD ukrywa się na terenie inspektoratu. W III 1945 wyjechał do Polski i początkowo mieszkał w Chełmie Lubelskim, a w połowie 1946 przeniósł się na teren woj. wrocławskiego. Pracuje jako magazynier w PGR w Kukielicach, potem jako kasjer w PGR w Bielanach Wrocławskich. Około 1961 przenosi się do Opola, gdzie pracuje najpierw w Wojewódzkim Zarządzie Spółdzielni Chłopskich, potem w Ośrodku Leśnego Transportu. W 1972 przeszedł na emeryturę. W latach 80-tych spisał historie Inspektoratu Czortków.
    Zmarł dnia 29 kwietnia 1986r. w Opolu i tu pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Jego żona Kazimiera z d. Vogelgesang był kurierką komendy Inspektoratu AK Czortków 1942-1944. Mieli córki: Wiesławę /ur.1943/, Stanisławę /ur.1947/ i synów Zbigniewa /ur. 1949/ i Krzysztofa /ur. 1950/
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932;G. Mazur – J. Węgierski. Konspiracja Lwowska 1939-1944. Słownik Biograficzny. Katowice 1997; USC Opole. Skrócony akt zgonu nr 531/1986/1
        

    Czernik Stefan Piotr
    [1889-+?], mjr sł. st. art. [1928], w st. sp. od 1935
    Ur. 03 VIII 1889. W WP od XI 1918. W stopniu por. art. bierze udział w szeregach 9 pac w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 dowodził baterią w 9 pac, skad zostaje przeniesiony z dniem 1 XII 1922 do Dywizjonu Artylerii Zenitowej. W 1923 przeniesiony   do Szefostwa Artylerii i Uzbrojenia w DOK IX w Brześciu nad Bugiem na stanowisko referenta. Po 1925 przeniesiony z 9 pac do 3 pac w Wilnie. Awansowany do stopnia mjr-a 1 I 1928. Z dniem 1 IV 1928 mianowany d-cą I dywizjonu w 3 pac. Przeniesiony z 3 pac do 1 Pułku Artylerii Górskiej w Stryju na stanowisko kwatermistrza. W VIII 1931 przemianowano 1 pag na 1 Pułk Artylerii Motorowej. Przeniesiony w 1933 z 1 pam do dyspozycji d-cy DOK VI we Lwowie. Przydzielony z dyspozycji d-cy DOK VI na stanowisko d-cy 8 pal w Płocku na stanowisko d-cy I dywizjonu. W 1935 przekazany do dyspozycji d-cy DOK I. Z dniem 31 VIII 1935 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IX. Grupa oficerów w st. sp. We IX1939 d-ca improwizowanego dywizjonu artylerii w Ośrodku Zapasowym Artylerii nr 3 „Wilno”. Od 18 IX193 d-ca dywizjonu art. w Grupie KOP, potem w GO „Grodno”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 57 z 20 XII 1922; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 10 z 4 VII 1935; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Czerny Edward
    [1889-+?], ppłk art. [1930]w st. sp. od 1933
    Ur. 04 XI 1887. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Stopniu kpt. art. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Czasie walk dowodził baterią, potem dyonem art. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM. Zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. art.  z starszeństwem od 1 VII 1919. Po wojnie służył w 2 baonie kolejowym, skąd został przeniesiony na stanowisko d-cy Pociągu Pancernego Nr 2 „Śmiały”. Następnie w 24 pap dowodził dywizjonem. Przeniesiony w 1923 na stanowisko d-cy Dywizjonu Ćwiczebnego Pociągów Pancernych, skąd został przeniesiony w XI 1927 do 9 pac na stanowisko d-cy III dywizjonu. Przesunięty w XI 1928 z funkcji d-cy dywizjonu na stanowisko kwatermistrza 9 pac. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. 1 I 1930. Następnie z-ca d-cy 9 pac. W 1933 przekazany do dyspozycji d-cy IX DOK. Z dniem 31 VIII 1933 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr 9 – Grupa oficerów artylerii przewidywanych do użycia w czasie wojny. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów M.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy Oddziału GO „Grodno” Grupie KOP gen. W. Orlika-Ruckemana.
    Odznaczony: VM kl.5, KW3x
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 5 z 5 II 1921;Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Rocznik oficerski rezerw 1934;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939.    W-wa 1989; Wrzesień 1939w relacjach i Wspomnieniach. W-wa 1989.


    Czerwiński Bolesław Kazimierz
    [1913-?], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 16 VI 1913. Absolwent gimnazjum. W latach 1934-19365 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1935-1937 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech.1 X 1937 z przydziałem do 3 psp w Bielsku. W latach 1938-1939 d-ca plutonu ppanc. 3 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu ppanc.202 pp rez. w składzie 55 DPRez. Walczył na szlaku bojowuym2020 pp rez. od Śląska na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Czerwiński Jan Henryk
    [1901-1939],por. rez. piech.[1939]
    Ur. 21 VI 1901.Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX1929 z przydziałem do 24 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Łuck. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku   d-cy plutonu, potem kompanii w batalionie zapasowym 24 pp. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Poległ 17 IX 1939.Pochowany na cmentarzu parafialnym we Włodawie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Czerwiński Stanisław
    [1896-+?], mjr sł. st. piech.[1930]
    Ur. 1 XI 1896. Brał udział w I wojnie światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko- bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w 1922 w stopniu kpt. sł. st. piech. starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w 79 pp 20 DP. Dowodził kompanią. Ukończył kurs dla d-ców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty Rembertowie. Awansowany do stopnia mjr –a 1 I 1930. Przeniesiony we IX 1930  z  79 pp do 20 pp na stanowisko k-dta obwodowego PW.  W IV 1932 przeniesiony z stanowiska k-dta obwodowego PW 20 pp na stanowisko d-cy batalionu 20 pp. Z dniem 1 VII 1934 przesunięty z stanowiska d-cy baonu na stanowisko kwatermistrza 20 pp, po 1935 przeniesiony z 20 pp do 75 pp na stanowisko d-cy I batalionu stacjonującego w Rybniku. Latem 1939 przeniesiony z 75 pp do 54 pp w Tarnopolu na stanowisko kwatermistrza pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 54 pp w składzie 12 DP. Uczestnik walk na szlaku 54 pp.
    Odznaczony: KN, KW4x, ZKZ, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 1 z 26 I 1922; Dz. Pers. Nr 8 z 31 VIII 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Czerwiński Stanisław II
    [1898-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur.10 IX 1898. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VII 1925 z przydziałem do 67 pp w Brodnicy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII1927. Przeniesiony z 67 pp w I 1935 do Korpusu Ochrony Pogranicza przydziałem do baony KOP Nowe Święciany na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia kpt.19 III1937.W latach 1937-1939 d-ca 3 kompanii granicznej „Kołtyniany” w Baonie KOP Nowe Święciany. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza Batalionu Fortecznego KOP „Osowiec” w składzie GO „Grodno” pod dowództwem ppłk art. w st. sp. Edwarda Czernego w zgrupowaniu KOP „Polesie”  gen. W. Orlika- Rückemana.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII1925;Dz. Pers. Nr 93 z 16 IX 1925; Rocznik oficerski 1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998;O Niepodległą i Granice. KOP 1924-1939.w-wa- Pułtusk 2001; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Czerwiński Stefan
    [ 1895-1971], legionista, oficer dypl. sł. st. art. WP, ppłk dypl. [1932], w konspiracji SZP/ZWZ/AK, płk dypl., ps. „Dalia”, „Karabin”, „Luśnia”, „Stefan”, „Zamek”, „Zamkowski”
    Kmdt Okręgu AK Lwów II – VIII 1944
    Ur. 30 VIII 1895 w Marchwaczu, gmina Rajsko, pow. Kalisz, syn Ludwika i Walentyny z d. Rudnickiej. Po ukończeniu nauki w szkole powszechnej kształci się w gimnazjum w Kaliszu. Odbył w Krakowie kurs skautingu, dzięki czemu po powrocie do Kalisza tamtejszy Oddział Ćwiczebny /tak określano początkowo drużyny skautowe/ rozwinął szerszą działalność. W 1911 został aresztowany przez carską żandarmerię pod zarzutem przynależności do nielegalnych organizacji i kolportażu bibuły, ale jako małoletniego wkrótce po dwóch miesiącach zwolniono. Wg innej wersji został w 1911 wysiedlony z Kalisza za obicie rosyjskiego szpicla. W XII 1912 ukończył kurs podoficerski Polskich drużyn Strzeleckich w Rabce. W 1912-1914 był przewodniczącym Koła Młodzieży Zarzewiackiej w Piotrkowie, członkiem Narodowej Partii Robotniczej oraz tamże organizatorem i komendantem zastępu PDS, a w roku szkolnym 1913-1914 przewodniczącym Organizacji Młodzieży Niepodległościowej i drużynowym skautów. W 1914 uzyskał maturę w gimnazjum w Piotrkowie. Od 14 VIII 1914 służy w Legionach Polskich, początkowo w Oddziale Wywiadowczym I Brygady, a od II 1915 w 1 pułku artylerii Legionów. W 1915 ukończył szkołę podchorążych piechoty, w 1917 szkołę podchorążych artylerii w Górze Kalwarii, a ponadto kurs piechoty niemieckiej w Zambrowie. Od 17 VII 1917 do 12 VII 1918 był internowany w Szczypiornie. Na specjalny rozkaz E. Rydza-Śmigłego zgłosił się do Polskiej Siły Zbrojnej, ale został z niej wyrzucony 12 IX 1918 jako „ niepewny politycznie”. Potem studiował prawo na UJ w Krakowie, zaliczając trzy semestry. Od 2 XII 1918 służył w 2 pap / późniejszym 3 pap/, najpierw jako oficer wywiadowczy, a potem pierwszy oficer i dowódca baterii do 13 VII 1920. Od 14 VII 1920 do 28 IX 1920 przebywał w niewoli litewskiej, z której udało mu się uciec. Ponownie służy w 3 pap, od 1 XII 1920 do 20 I 1921 był dowódcą jego batalionu szkolnego. Następnie do 4 III 1921 dowódca baterii w 1 pułku art. najcięższej. Od 5 III 1921 do 31 III 1921 był referentem w Oddziale IV Sztabu Generalnego WP, po czym do 9 XI 1922 ponownie dowódca baterii i w/z dowódcy dyonu w 1 pan. Zweryfikowany w 1922 w stopniu kpt. sł. st. art. ze starszeństwem 1 VI 1919. W latach 1922-1924 studiował w WSWoj. w Warszawie, po czym od 29 X 1924 do 26 II 1927 był wykładowcą w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. art. 1 VII 1925. Następnie dowodzi II dyonem 1 pan. W 1928 przeszedł do pracy w Oddziale III Sztabu Generalnego, a 26 XI 1931 do GISZ na stanowisko oficera sztabu przy gen. T. Piskorze. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. art. 1 I 1932. Funkcję sprawuje do 9 VI 1932. Przeniesiony na stanowisko dowódcy 1 dyonu artylerii konnej /DAK/. 24 X 1936 został zastępcą szefa gabinetu wojskowego prezydenta RP. W XI 1938 objął dowództwo 1 pal w Wilnie, które sprawował do 25 VIII 1939. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. art. / stopień zatwierdzony w 1950/. W kampanii wrześniowej 1939 był dowódcą artylerii dywizyjnej 1 DPLeg., walczącej w ramach SGO „Narew” / Armia Modlin /, począwszy od granicy z Prusami Wschodnimi do południowej Lubelszczyzny. Po bitwie pod Tarnawatką w rejonie Wozuczyna dostał się dnia 25 IX 1939 do niewoli niemieckiej, ale wkrótce w X 1939 uciekł w Ostrowcu Świętokrzyskim z transportu do obozu jenieckiego w Niemczech. Już od X 1939 rozpoczął działalność konspiracyjną w SZP w Warszawie. W II 1940 został wyznaczony komendantem Okręgu Białystok ZWZ, ale nie wyjechał tam z powodu choroby. W wyniku zagrożenia aresztowaniem w końcu 1940 urlopowany, wyjechał z Warszawy, i pracował jako leśniczy i kierownik tartaku w pow. Garwolin. W 1942 pełnił w KG AK funkcję inspektora. 31 I 1944 skierowany zostaje przez KG AK na stanowisko zastępcy komendanta Okręgu AK Lwów. Po odejściu dotychczasowego k-dta okręgu płk L. Czyżewskiego objął 16 II 1944 funkcję k-dta, oraz funkcje zastępcy k-dta Obszaru Lwowskiego AK. 30 VI 1944 objął dowództwo powstałego wtedy Podokręgu AK Lwów. 15 VII 1944 wydał rozkazy wykonawcze do „Burzy” we Lwowie. W trakcie jej trwania pełni funkcję k-dta miasta. 31 VII 1944 wraz z k-dtem Obszaru płk W. Filipkowskim i kilkoma oficerami z jego sztabu udał się na rozmowy z gen. M. Żymierskim do Żytomierza. Po rozmowach w nocy z 2/3 VIII 1944 zostali aresztowani przez NKWD i kolejno byli więzieni w Kijowie, pod Rawą Ruską i w Trzebusce k/ Sokołowa Małopolskiego. 5 IX 1944 przetransportowani do obozu w Charkowie, a od 29 XII 1944 więziony w obozie w Diagilewie pod Riazaniem i od VII 1947 w Griazowcu. W pierwszych dniach X 1947 przewieziono go do obozu w Brześciu. Powrócił do Polski przez obóz przejściowy w Białej Podlaskiej 4 XI 1947.
          Po powrocie do Polski zamieszkał w Gdańsku, gdzie od 1 XII 1947 do 15 IV 1948 pracował w Biurze Turbinowym przy Politechnice Gdańskiej jako referent zaopatrzenia, po czym jako kierownik sekcji zaopatrzenia w Centrali Zbytu Węgla –Ekspedycji Morskiej w Gdańsku. W V 1951 przenosi się do Warszawy, gdzie pracował w Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej. W lipcu 1967 przeszedł na emeryturę.
    Zmarł w Warszawie 16 czerwca 1971 i pochowany został na cmentarzu Wojskowym Powązki, kwatera 19A-8-1.
    Odznaczony: VM kl.5,KW 3x, Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Niepodległości, Orderem Odrodzenia Polski kl. 5, i innymi. W VII 1944 płk W. Filipkowski wnioskował o odznaczenie go ZKZ z M, motywując, że „wybitnie przyczynił się do ożywienia organizacyjnego swego Okręgu i działalności w samoobronie ludności”.
    Żonaty z Stefanią Czyżewicz: córka Hanna /ur.1920/ zam. Wojnarowiczowa.
    G. Mazur – J. Węgierski. Konspiracja lwowska 1939-1944. Słownik Biograficzny. Katowice 1997r., s. 47-49 ; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932.  Cmentarz komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. Warszawa 1989.

     
    Czerwiński Władysław
    [1906-1944], kadet, por. lekarz ppor.[1935]
    Ur.16 XI 1906. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. Studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego uzyskując w 1935 dyplom lekarza. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Sanitarnych w Warszawie. Mianowany ppor. rez. sł. sanit. 1 I 1935. Pracował jako lekarz w szpitalu w Grodzisku Maz. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. samodzielnego batalionu 179 pp rez. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 powraca do Grodziska Maz. i pracuje jako dyrektor szpitala. Jednocześnie czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK. Był dwukrotnie aresztowany przez Niemców. Zmarł w Grodzisku Maz. 20 II 1944po zwolnieniu z więzienia na Pawiaku.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Czerwieński. J. Chmielewski – J. Kowalczyk- J. Sobieraj. Ośrodek AK „Gąbka” – „Osa” Grodzisk Maz. w Obwodzie „Bażant”. Grodzisk Maz. 1991.

     
    Czerwiński Zygmunt
    [1913-1939], mgr, ppor. rez. art. [1936]
    Ur. 18 VI 1912. Ukończył gimnazjum, potem studia wyższe uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w okresie od 18 IX 1933 do 29 VI 1934 w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 5 dak w Oświęcimiu. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 2 baterii 14 dak w składzie Podlaskiej brygady Kawalerii. Poległ 13 IX 1939 w walce w miejscowości Mień.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Z. Gnat – Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.Kraków 2003

     
    Czeski Grzegorz
    [1901-+?],kpt. sł. st. żand.[1938]
    Ur. 13 III 1901. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1916-1918 czynny w POW. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia sierż. Za dokonanie wyjątkowych czynów na polu bitwy dekretem z dnia 2 III 1922 O.V.L 6071 V.P. A został mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1922 z jednoczesnym przydziałem do 76 pp. Ukończył kurs doskonalenia dla młodszych oficerów piechoty. Do stopnia por. awansowany 1 I 1924. Po 1925 przeniesiony z 76 pp do 86 pp, gdzie pełnił różne funkcje. W IV1932 skierowany z 86 pp na kurs dla oficerów żandarmerii w Grudziądzu. Po ukończeniu kursu przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów żandarmerii z przydziałem do 3 dyonu żandarmerii w Grodnie, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W latach 1938-1939 oficer mobilizacyjny 3 dywizjonu żandarmerii w Grodnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 92 plutonu żandarmerii w składzie 50 DP Rez. SGO „Polesie”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał od XI 1939 w oflagu II B w Arnswalde, potem od V 1942 w oflagu II D w Gross Born.
    Odznaczony; KW, MN, KZWŚL
    Losy powojenne n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 18 III 1922; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 13 z9 XII 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Czetwertyński Jerzy Konrad Wincenty
     [1907-1977],por. rez. kaw. [1937], rtm. w st. sp.
    Ur. 19 II 1907 w Warszawie, syn Ludwika-Rudolfa i Róży-Pauliny z Radziwiłłów. Od 20 IX 1926 do 24 IV 1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem 1 I 1933 z przydziałem do 1 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany 1 I 1937 do stopnia por. rez. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta w I dyonie konnym kawalerii Grupy „Dubno”. Walczył m. in.  Lubelszczyźnie. Po zakończeniu walk w niewoli niemieckiej. Po wojnie pozostał na emigracji.
    Zmarł w Brukseli 19 V1977. Pochowany w St. Fontaine w Belgii.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Czetwertyński-Światopełk Stefan Gustaw Józef
    [1910-1978], por. rez. kaw.[1938]
    Ur. 17 III1910 w Warszawie, syn księcia Seweryna i Zofii z Przeździeckich. Ukończył szkołę średnią oraz studia wyższe. Służbę wojskową odbywał w okresie 0d 25 VII 1928 do 23 IV 1929. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 25 p. uł. w Prużanie. Ewidencyjnie podlegał PKU W-wa M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1938 do stopnia por. rez. kaw. Przed wojną był prokurentem spółki „Hesa” /Hotel Europejski Spółka Akcyjna”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w szwadronie zapasowym CKM z Ośrodka Zapasowego Nowogródzkiej BK „Łuków”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli powrócił do kraju. Jako spadkobierca ubiegał się o prawo do Hotelu Europejskiego. Brał udział w jego odbudowie. Uruchomił restauracje w hotelu. W 1948 nieruchomość została przejęta przez MON. Aresztowany 9 VII 1953 przez funkcj. UB pod fałszywymi zarzutami szpiegostwa został skazany przez WSR Warszawa 30 VIII 1953 na karę 8 lat więzienia. Więziony m. in. na Mokotowie. Po zwolnieniu z więzienia wyjechał z kraju na zachód, skąd w latach siedemdziesiątych powrócił.
    Zmarł 11 X 1978 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu w Laskach.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;Informator o osobach skazanych za szpiegostwo w latach 1944-1984. Lublin 1994;J.olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.

     
    Czetwertyński-Światopełk Włodzimierz Stanisław Marian Mateusz
    [1907-1965], ppor. rez. kaw.[1932]
    Ur. 21 X 1907 w Suchowoli, syn Seweryna i Zofii z Przeździeckich. Służbę wojskową odbywał w okresie 25 VII 1927 do 25 IV 1928 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 14 p. uł. we Lwowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Łuków. Zmobilizowany W 1939 do WP i przydzielony na stanowisko d-cy plutonu marszowego szwadronu marszowego 14 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie kawalerii dywizyjnej 21 DPGór. w składzie Armii „Kraków”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Po wojnie wyjechał do Kanady, gdzie zmarł 12 IX 1965.
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Czeżowski Marian
    [1893-+?], mjr sł. st. sap.[1928]
    Ur. 25 III 1893. Ukończył gimnazjum. Uczestnik I wojny światowej. W WP od Xi 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 2 pułku saperów, potem od 1923 wykładowca w Oficerskiej Szkole Inżynierii, skąd zostaje przeniesiony po 1925 do Instytutu Badań Inżynierii. Awansowany do stopnia mjr-a 1 I 1928. W VII 1930 przeniesiony do Państwowego Urzędu PW i WF w Warszawie na stanowisko kierownika referatu urządzeń sportowych. Z dniem 1 IV1935 skierowany na 6 miesięczną praktykę do Ministerstwa Komunikacji. Z dniem 29 IV 1935 odwołany z praktyki w Ministerstwie Komunikacji i przekazany do dyspozycji szefa Departamentu Budownictwa MSWoj., a następnie przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko szefa budownictwa w dowództwie KOP w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy improwizowanego pododdziału saperów składzie Brygady KOP „Polesie”.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony; ZKZ2x,MN
    Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Dz. Pers. Nr 8 z 1 VI 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939.Pruszków 1998

     
    Czołowski Zbigniew
    [1919-1980], ppor. sł. st. art.[1939], w PSZ kpt. dypl. [1945]
    Ur.29 IV 1919. Ukończył szkołę średnią. W latach 1937-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1938-1939 w 5 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 baterii 1 dak w składzie Mazowieckiej Brygady kawalerii. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VIII 1939. Od 21 IX1939 3 bateria wspierała działania 1p.szwol. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na zachód, gdzie służył w PSZ. Awansowany do stopnia por. W okresie od 26 IV –IX 1944 był słuchaczem Wyższej szkoły Wojennej w Wlk. Brytanii. Po ukończeniu szkoły awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. art. służył w 1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej na stanowisku d-cy powietrznego dywizjonu artylerii lekkiej. Brał udział w walkach na froncie. Po wojnie zdemobilizowany zamieszkał na stałe w Wlk. Brytanii. Był członkiem-założycielem Związki Polskich Spadochroniarzy w Londynie.
    Zmarł 5 IV 1980.Pochowany na cmentarzu Kensal Green w Londynie.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939.Pruszków 2000; P. Zarzycki. 1 Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków 1999; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; K . Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995.

     
    Czopp Wilhelm Wiktor
    [1891-+?], ppłk dypl. sł. st. art. [1932]
    Ur. 11 VI 1891 we Lwowie, syn Adolfa i Laury z Goldstaubów. Absolwent gimnazjum oraz Wydziału Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. Od 1912 czynny w Związku Walki Czynnej Związku Strzeleckiego we Lwowie. Od VIII 1914 służy w Legionach Polskich. Początkowo w I Brygadzie LP w piechocie, potem w 1 part. LP. Mianowany 29 IX 1914 chor. art. W okresie 1916-1917 d-ca kolumny amunicyjnej w parku amunicyjnym 1 part. Mianowany 1 IV 1917 ppor. art. Po kryzysie przysięgowym w Legionach VII1917 służył w Polskim Korpusie Posiłkowym na stanowisku I oficera w baterii haubic. Po przejściu w nocy z 15/16 II 1918 oddziałów II Brygady przez front pod Rarańczą internowany przez Austriaków. Był oskarżonym w procesie legionistów w Marmaros-Sziget 8 VI-30 IX 1918. Od X 1918 w Polskiej Sile Zbrojnej. Od Xi 1918 w WP. 8 XI 1918 mianowany por. art. z starszeństwem od 12 X 1918. Był oficerem Oddziału III Naczelnego Wodza, potem oficerem sztaby 17 DP. Od 2 I do 17 IV 1920 na kursie w Szkole Sztabu Generalnego. Od IV 1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie od 2 I 1921 do IX 1921 ponownie na kursie w Szkole Sztabu Generalnego. Zweryfikowany w stopniu kpt. SG sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie m. in. szef sztabu 2 DP Leg. Awansowany do stopnia mjr SG sł. st. art.1 VII 1923. Następnie w latach 1923-1925 d-ca III dywizjonu w 2 pap. Przeniesiony na stanowisko szefa sztabu 8 DP. Przeniesiony w XII 1929 z 8 DP do DOK V w Krakowie na stanowisko szefa oddziału. Z dniem 1 X 1930 przeniesiony z DOK V Kraków do 5 pac na stanowisko d-cy dywizjonu. Z dniem 1 XI 1931 przeniesiony z 5 pac do 3 pac w Wilnie na stanowisko z-cy d-cy. Awansowany 1 I1932 do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. art. Po 1935 przeniesiony na stanowisko I z-cy d-cy 5 pac. Od 24 VIII 1939 d-ca 5 pac. Pułkiem dowodził w kampanii wrześniowej 1939 w składzie Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym pułku od Krakowa na Lubelszczyznę. 20 IX 1939 po kapitulacji pod Tomaszowem Lub. uniknął niewoli. Przedostał się na Zachód. Przebywał we Francji potem w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie, gdzie zmarł przed 1968. 
    Odznaczony: KW3X,KN,SKZ
    Żonaty od 1919 z Wandą z Eberhardtów. Miał córkę.
    Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 5 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1996; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917.T.1. W-wa 2005;Lista starszeństwa oficerów LP. W-wa 12 IV 1917.

     
    Czornyj Michał
    [1901-1939], ppor. art. inż.[1931]
    Ur. 10 VIII 1901. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Rezerwy artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem do 6 pac. Ewidencyjnie podlegał PKU Stanisławów. Po 1936 przeniesiony ewidencyjnie do PKU Radom z przydziałem do 1 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w II dywizjonie 3 pal w składzie 3 DP Leg. Poległ w walce Niemcami w nocy z 7/8 IX1939 w rejonie Iłży.
    Pochowany na cmentarzu wojennym w Iłży.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski Rezerw 1934;

     
    Czosnowski Michał Tadeusz
    [1914-?], ppor. rez. sap.[1935]
    Ur. 20 IV1914.Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1932-1933 w Szkole Podchorążych rezerwy Saperów. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. sap. starszeństwem od 1 I 1935. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 1 kompanii zaporowej 1 batalionu saperów w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    R.Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej1939. W-wa 1988

     
    Czubryt Julian
     [1895-1966], ppłk sł. st. piech.[1934]
    Ur. 21 V 1895 w Cieszanowie k. Lubaczowa. Uczęszczał do gimnazjum. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919
    Służył w 14 pp, gdzie dowodził kompanią. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. W latach 1925-1929 d-ca I batalionu w 14 pp we Włocławku. Z dniem 21 IX 1926 skierowany na 3 miesięczny kurs do Szkoły Strzelniczej w Toruniu, Po ukończ zeniu kursu w XII 1926 powraca do 14 pp. Przeniesiony w VI 1929 z 14 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy batalionu. Awansowany do stopnia ppłk 1 I 1934. W IV1935 z Korpusu Ochrony Pogranicza zostaje przeniesiony do 86 pp w Mołodecznie na stanowisko z-cy d-cy pułku. W V 1938 mianowany d-cą 3 psp w Bielsku. Pułkiem dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 21 DPGór. Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku od Bielska na Lubelszczyznę. Podczas walk 20 IX1939 dostał się do niewoli niemieckiej w rejonie Narola. W latach 1939-1945 przebywał w oflagach.
    Odznaczony: VMkl.5 nr 12779, KW, ZKZ, MN
    Zmarł w 1966
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII1924;Dz. Pers. Nr 46 z 25 X 1926; Dz. Pers. Nr 11 z 6 VII 1929; Dz. Pers. Nr 6 18 IV 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Moś. 3 Pułk Strzelców Podhalańskich. Pruszków 1992.

     
    Czujkiewicz Edward
    [1896-+?], kpt. sł. st. art.[1930]
    Ur. 27 V 1896. Ukończył szkołę średnią. W Podchorążych od Xi 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie 5 I 1920 do 10 VII 1920 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Po ukończeniu kursu bierze udział w stopniu podchorążego w szeregach 3 pac w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Mianowany z dniem 1 XI 1920 ppor. sł. st. art. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 2 pac w Chełmie. Ukończył kurs dla dowódców baterii w CWArt. w Toruniu. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1930 dowodził baterią, Przeniesiony w IV 1930 z 2 pac do DOK II w Lublinie na stanowisko referenta. Po 1935 powraca do 2 pac, gdzie pełni funkcję d-cy pułkowej szkoły podoficerskiej. Po mobilizacji w VIII 1939 obejmuje dowództwo 3 dac zmobilizowanego przez 2 pac dla Armii Odwodowej „Prusy”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzony przez niego 3 dac wspierał działania 3 DP Leg. w rejonie Puław. 13 IX1939 3dac zostaje podporządkowany dowództwu Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. 15 IX1939 w składzie Zgrupowania ppłk Z. Bierowskiego. Walczył na Lubelszczyźnie do 26 IX 1939. 26 IX1939 w rejonie m. Szopowe 3 dac przestaje istnieć. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 47 z 8 XII 1920;Dz.Pers. Nr 8 z 31 III 1930;Dz. Pers. Nr 11z18 VI 1930; Z. Moszumański –Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków 2003.Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 2 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1999.

     
    Czul Franciszek Michał
    [1909-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 21 X 1909. Absolwent gimnazjum. W latach 1931-1932 odbywał służbę w 1 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 4 psp w Cieszynie. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 12 pp w Wadowicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 2 kompanii CKM w II batalionie 12 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 kompanią CKM 12 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 12 pp m.in.pod Jordanowem, nad Dunajcem, w Puszczy Solskiej i w rejonie Narolu. Po kapitulacji 20 IX 1939 6 DP w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Czupryna Mieczysław
    [1906-1972], kpt. dypl. sł. st. piech.[1938], w PSZ ppłk dypl. sł. st. piech.[1967]
    Ur. 15 XII 1906. Ukończył gimnazjum. W latach 1926-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. 15 VIII 1929 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Przeniesiony w VI 1933 z 20 pp do KOP. W latach 1936-1938 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Don stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. piech. przydzielony do sztabu 23 DP w Katowicach na stanowisko I oficera sztabu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego 55 DPRez. w składzie armii „Kraków”. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 55 DP Rez. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Węgry, potem do Francji, gdzie służy w WP. Kampanii francuskiej bierze udział na stanowisku oficera sztabu piechoty dywizyjnej 1 Dywizji Grenadierów. Po klęsce Francji wvI1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie służy w I Korpusie PSZ. Awansowany do stopnia mjr-a. Po demobilizacji w 1947 pozostał na emigracji w Wlk. Brytanii. Awansowany przez MON w Londynie w 1967 do stopnia ppłk dypl. -Dz. Pers. Nr 22/1967.
    Zmarł 27 IV 1972 w Wlk. Brytanii.
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Czwaczka Antoni Józef
    [1903-1939], dr ks. kap. rez.[1939]
    Ur. 24 VI 1903. Ukończył Seminarium Duchowne i wyższe studia teologiczne. Wyświęcony na kapłana. Prefekt szkół lwowskich. Mianowany kapelanem rez. 28 IV 1939 z starszeństwem od 1 I 1939. W kampanii wrześniowej 1939 kapelan 52 pp 12 DP. Poległ 9 IX 1939 w Iłży.
    Pochowany na cmentarzu w Iłży.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Kapelani wrześniowi. /red./ Z. Wysocki. W-wa 2001

     
    Czynciel  Stanisław
    [1896- 1942], mjr dr. med.[1938]
    Ur. 5 X 1896 w Tarnobrzegu. Ukończył gimnazjum im. j. Sobieskiego w Krakowie, gdzie w 1914 zdał maturę. Uczestnik I wojny światowej. Następnie studiuje medycynę. Brał udział wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył jako podlekarz w2 pap. Przeniesiony do 10 batalionu sanitarnego i odkomenderowany na dokończenie studiów medycznych na wydziale Lekarskim UJ w Krakowie, gdzie w 1928 otrzymał dyplom lekarski m a po zdaniu egzaminów uzyskał tytuł dr-a medycyny. Po ukończeniu stażu przydzielony do 3 psp, skąd w XI 1929 został przeniesiony do 6 Okręgowego Szpitala we Lwowie, a w VI 1930 przeniesiono go z 6 Okręgowego szpitala do 14 p. uł. we Lwowie na stanowisko lekarza sanit. pułku. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. Przeniesiony w III 1932 z 14 p. uł. do 22 p. uł. w Brodach na stanowisko lekarza sanit. pułku. Awansowany do stopnia mjr sł. st. sanit. 19 III 1938. W latach 1938-1939 był naczelnym lekarzem Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza Kresowej Brygady Kawalerii. Podczas walk na Lubelszczyźnie dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w łagrach. Od XI 1931 służył w 5 DP Armii Polskiej w ZSRR. Od II 1942 wraz z dywizją stacjonował w m. Dżałał-Abad w Kirgizji, gdzie zmarł 17 III 1942.
    Odznaczony: MN, MI
    Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego. W-wa VI 1934; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001.

     
    Czypicki Henryk Wojciech
    [1911-?], por. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 15 IV 1911 w Poznaniu, gdzie ukończył szkołę powszechną. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1931 zdał maturę. W latach 1931-1933 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 55 pp w Lesznie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. Przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Batalionu KOP „Czortków” na stanowisko d-cy plutonu w 2 kompanii CKM. Po mobilizacji batalion KOP Czortków wszedł jako skład 163 pp rez. w składzie 36 DP Rez. „Czortków”. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy kompanii. ppanc. 163pp.Wyróżnił się w walce o przeprawę przez rzekę Czarną 7 IX 1939 w Rudzie Malenickiej k. Iłży potem na Lubelszczyźnie walczy od 18 IX 1939 w rejonie Chełma w grupie bojowej płk M. Ocetkiewicza, a następnie w grupie ppłk E. Wani. 24 IX 1939 w rejonie Rawy Ruskiej dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m.in. w oflagu II C w Woldenbergu, potem po ewakuacji oflagu znalazł się w oflagu VIIA w Murnau. Uwolniony z niewoli 29 IV1945wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II Korpusu Polskiego. Po ewakuacji korpusu do Wlk. Brytanii w końcu 1946 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Toruniu.
    Dalsze l0sy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Czyżewski Piotr Leon
    [1895-+?], inż. arch. mjr sł. st. sap.[1937]
    Ur. 20 II 1895. Uczestnik I wojny światowej. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inż. arch. W WP od XI 1918. Stopniu ppor. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. sap. starszeństwem od 1 VI 1919 służył m. in. w 9 p. saperów, potem w Kierownictwie Rejonu Inżynierii i Saperów w Brześciu nad Bugiem. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1925. Przeniesiony następnie po 1926 do Komisji Nadzoru Technicznego przy Departamencie Lotnictwa MSWoj. w Warszawie, skąd zostaje przeniesiony w 1929 do Wojskowych Zakładów Zaopatrzenia Aeronautyki. W XI 1932 przeniesiony do Departamentu Budownictwa MSWoj. Przeniesiony we IX 1935 Departamentu Budownictwa MSWoj. do Kierownictwa Zaopatrzenia Aeronautyki. Przeniesiony jednocześnie korpusu oficerów inżynierii i saperów do korpusu oficerów lotnictwa- grupa oficerów technicznych. Awansowany do stopnia mjr-a 19 III 1937. W latach 1937-1939 w dyspozycji d-cy lotnictwa. Był od 1937 kierownikiem Biura Projektów przy budowie Wytwórni silników lotniczych Nr 2 w Rzeszowie. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca batalionu fortecznego saperów KOP „Małyńsk” w Grupie KOP gen. bryg. W. Orlika-Rückemana. Podczas wojny służył w PSZ w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia ppłk-a
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;Dz.Pers. nr 11 z 31 VIII 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Pomorski. KPOP w obronie rzeczy[pospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Czyżyński Tadeusz Stanisław
    [1906-?], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 16 IV 1906. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 80 pp. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta III batalionu 180 pp rez. w składzie 50 DP Rez. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003



     
    Ćwiąkalski Józef
    [1900-1983],mjr sł. st. piech.[1939]
    Ur. 17 III 1900 w Borkach Małych w woj. tarnopolskim. Do gimnazjum uczęszczał we Lwowie. W latach 1916-1918 czynny w POW. Brał udział XII 1918- V 1919 udział w obronie Lwowa i w walkach na froncie wojny polsko-ukraińskiej, potem na froncie wojny polsko-bolszewickiej. 1919-1920.Podczas walk 5 VIII 1920 zostaje ranny pod Zadwórzem. W latach 1921-1922 w Szkole Podchorążych Piechoty, a od 1922-1923 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1923 z przydziałem do 3 psp w Bielsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Z dniem 1 X 1926 przeniesiony z 3 psp do Szkoły Podchorążych Piechoty na stanowisko instruktora i d-cy plutonu, adiutanta k-dta szkoły. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1933. Z dniem 15IX 1934 przeniesiony ze Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie do 3 psp, gdzie m.in. dowodzi kompanią, d-cą pułkowej szkoły podoficerskiej, potem d-cą Dywizyjnego Kursu Podchorążych Rezerwy Piechoty 21 DP Gór. W 1938 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy 2 kompanii granicznej „Mieżany w baonie KOP „Słobódka”, którą dowodził do III 1939. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech.19 III 1939. Następnie d-ca 3 kompanii baonu KOP „Sarny”. Latem 1939 przeniesiony z KOP na stanowisko d-cy 6 Samodzielnej Kompanii CKM „Niezdara”, oddział był faktycznie cztero kompanijnym batalionem fortecznym. Podczas kampanii wrześniowej 1939 batalion zostaje przeorganizowany na batalion liniowy i jako III baon wszedł od 5 IX 1939 w skład 11 pp 23 DP. Uczestniczył w walkach obronnych w rejonie przygranicznym, potem walkach odwrotowych przez Kraków, w kierunku m. Osiek k. Baranowa nad Wisłą, gdzie dociera 11IX 1939.Po przeprawie 12 I X 1939 przez Wisłę walczy pod Banachami, pod Biłgorajem i Tomaszowem Maz. Po kapitulacji 23 DP znalazł się w niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 145 wyjechał do Włoch i tam wstąpił do II Korpusu Polskiego, gdzie był d-cą 13 batalionu strzelców. Ewakuowany II KP z Włoch do Wlk. Brytanii we IX 1946. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. Po demobilizacji w 1947 zamieszkał na stałe w Oxfordzie Wlk. Brytania. Pracował fizycznie. Aktywny działacz kombatancki.
    Zmarł 1 VII 1983 w Oxfordzie - Wlk. Brytania. Pochowany na cmentarzu w Oxfordzie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11819;MN,SKZ, Odznaką „Orlęta” za obronę Lwowa.
    Dz. Pers. Nr 44 z 3 VII 1923; Dz. Pers. Nr 52 z 29 VII 1923; Dz. Pers. Nr 41 z 30 IX 1926; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939.W-wa 1975;O Niepodległą i  Granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk2001

     
    Ćwikliński Jerzy Adam Karol
    [1913-1939],ppor. sł. st. sap.[1936]
    Ur. 19 IV 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W okresie 1934-1936 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie, potem 1936-1937 na kursie aplikacyjnym. Promowany do stopnia ppor. sł. st. sap. 1 X 1936 z przydziałem do 4 batalionu saperów w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939  d-ca plutonu 4 kompanii saperów4 batalionie saperów. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 plutonu 2 kompanii przeprawowej saperów w batalionie zmotoryzowanym saperów w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Poległ 2 IX 1939
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988
     
     


     
    Dac Józef Grzegorz
    [1914-?], por. sł. st. art. [1939]
    Ur.12 III 1914. Absolwent gimnazjum. W latach 1932-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie  przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 5 daplot. w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. W okresie 21 IX – 21 XI 1936 ukończył kurs samochodowy dla oficerów artylerii przy 1 paplot. w Warszawie. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu łączności 5 daplot. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 bat. art. plot. Od 10-14 IX 1939 walczy w obronie plot. mostów na Wiśle w Sandomierzu.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Zb.Moszumański.Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/Pruszków2003

     
    Dackiewicz Konrad
    [1892-1939], dr med. mjr [1938]
    Ur. 19 II 1892. Ukończył gimnazjum, potem studia medyczne uzyskując w 1916 dyplom lekarski. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie w stopniu por. przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 9 batalionu sanitarnego. Zweryfikowany w stopniu kpt. rez. z starszeństwem od 1 VI 1919.Pracował jako lekarz w szpitalu w Brześciu. W 1930 powołany do służby czynnej i przemianowany na oficera zawodowego w stopniu kpt. sł. st. sanit.  z starszeństwem od 1 VII 1925. Przydzielony do 11 p. uł.w Ciechanowie na stanowisko lekarza sanit. pułku. Awansowany 19 III 1938 do stopnia mjr-a sł. st. sanit. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 11 p. uł. od Ciechanowa na Lubelszczyznę. Poległ 24 IX 1939 na punkcie opatrunkowym w rejonie Suchowoli. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Suchowoli.
    Odznaczony: SKZ
    Rocznik oficerski 1924; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Rocznik oficerski 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu Sanitarnego. W-wa VI 1934.

     
    Danecki Bohdan Antoni
    [1901-1939],kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 10 I 1901. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr2 w Modlinie, gdzie w 1922 zdał maturę.  Jako ochotnik bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 oraz w VI-VII 1921 w III Powstaniu Śląskim. W latach 1922-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w latach 1923-1924 w Oficerskiej Szkoły Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 VII 1924 z przydziałem do 10 pp w Łowiczu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1926. W 10 pp pełnił różne funkcje. Przeniesiony w III 1933 z 10 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu w kompanii granicznej na Polesiu. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Następnie m. in. d-ca kompanii, potem w latach 1937-1939 oficer graniczny w sztabie Brygady KOP „Polesie” z m. p. w m. Łachwa. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu Brygady KOP „Polesie” w składzie SGO „Polesie”. Uczestnik walk na Wołyniu. W trakcie walk dostał się do sowieckiej niewoli i zamordowany przez sowieckich żołnierzy 29 IX 1939 w lesie k. m. Mielniki gm. Pulmo pow. Luboml na Wołyniu.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Roczniki oficerskie 1928,1932; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Krakow2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Daniec Jan
    [1909-?] por. sł. st. piech.[1939]
    Ur.11 II 1909. Absolwent gimnazjum oraz Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. w latach 1938-1939 d-ca 1 plutonu 8 kompanii III batalionu 20 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 kompanii III batalionu 20 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 20 pp od Krakowa na Lubelszczyznę. Po kapitulacji 6 DP w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Daniec Stefan Jan
    [1906-?], inż. ppor. rez. art.[1934]
    Ur. 20 XII 1906. Absolwent gimnazjum. Ukończył wyższe studia uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w latach 1931-1932 w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. art. starszeństwem od 1 I 1934z przydziałem do 5 daplot. w Krakowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Rzeszów. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 23 baterii art. przeciwlotniczej przydzielonej dla osłony plot. 23 DP w składzie armii „Kraków”.
    Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa1975.

     
    Danielewski Edmund
    [1907-1940], kpt. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 6 II 1907. Absolwent szkoły średniej. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15VIII 1928 z przydziałem do 44 pp w Równem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Ukończył kurs dla    d-ców kompanii. W latach 1937-1939 d-ca 8 kompanii III batalionu 44 pp. Awansowany do stopnia kpt.19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 44 pp w składzie 13 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 44 pp 6-7 IX1939 pod Tomaszowem Maz., potem w bojach odwrotowych. Częścią pułku przebił się na Lubelszczyznę i tam walczy w odtworzony 44 pp w ramach 13 Brygady Piechoty. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Równego, które znajdowało się pod okupacją sowiecką. Aresztowany przez NKWD był więziony w Kijowie. Zamordowany wiosną 1940 przez funkcj. NKWD.
    Jego nazwisko znajduje się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928;Rocznik oficerski 1932; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Daniszewski Antoni
    [1895-1939], ppor. rez. art.[1925]
    Ur. 26 XI 1895. Uczestnik I wojny światowej. W latach 1919-1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie ukończył kurs dla podchorążych artylerii. Awansowany do stopnia ppor. rez. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 8 pap/pal w Płocku. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w oddziale nadwyżek 8 pal z Płocka. Ranny podczas walk zostaje przewieziony do szpitala we Włodawie, gdzie w wyniku odniesionych ran zmarł 12 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym we Włodawie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2001

     
    Danysz Michał Marian
    [1895-+?], mgr ,mjr aud. [1928]
    Ur. 10 XII 1895. Ukończył gimnazjum. Uczestnik I wojny światowej 1914-1918. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w 1922 w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 6 psp w Samborze, potem w 15 pp w Dęblinie, gdzie pełnił różne funkcje. Jednocześnie ukończył wyższe studia prawnicze. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1928. Przeniesiony macierzyście z 15 pp kadry oficerów piechoty z przydziałem do Wojskowego Sądu Okręgowego Nr 1 w Warszawie na okres 6 miesięcy celem odbycia praktyki sądowej. Przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów sprawiedliwości /kadra oficerów piech. do kadry oficerów służby sprawiedliwości/. Mianowany sędzią śledczym wojskowych sądach z przydziałem na stanowisko sędziego śledczego w WSO Nr 1 w Warszawie, skąd został przeniesiony w 1929 na stanowisko sędziego śledczego do Wojskowego Sadu Okręgowego Nr IX w Brześciu nad Bugiem. Przeniesiony z WSO IX do WSO X w Przemyślu na stanowisko sędziego orzekającego. Do VIII 1939 służył w Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr X w Przemyślu-sędzia orzekający. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby sprawiedliwości 22 DPGór. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 22 DP Gór. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony:KW2x, ZKZ
    Pers. Nr 11 z 24 VII 1928; Dz. Pers. Nr 2 z 29 I 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Dardziński Stanisław
    [1899-+?], mjr sł. st. piech.[1939]
    Ur.4 IV 1899. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VII 1920 służył w 42 pp w Białymstoku, skąd został przeniesiony po 1926 do Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty w Ostrowi Maz., potem do Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7a w Jarocinie na stanowisko d-cy plutonu i instruktora. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1932. Z dniem 1 IX 1932 przeniesiony z Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7 a do 75 pp na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1936-1939 d-ca 9 kompanii III batalionu 75 pp. Awansowany 19 III 1939 do stopnia mjr-a. W V 1939 przeniesiony z 75 pp do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi I batalionem 11 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 11 pp od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów uniknął niewoli. Podczas okupacji czynny w konspiracji niepodległościowej AK. Poległ w czasie okupacji po 1943.
    Odznaczony: KW2x,SKZ
    Za kampanię wrześniową 1939 był przedstawiony do odznaczenia VM kl.5.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 13 z 5 XII 1932; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza – Zieliński. Księga Wrześniowej chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Dawid Seweryn Józef
    [1898-?], kpt. sł. st. piech.[1923]
    Ur. 26 VIII 1898. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. W szeregach 8 pp Leg. brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej XII 1918- IV1919, potem polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 VIII 1923. W 1923 przeniesiony z 8 pp Leg. do 50 pp, gdzie pełnił różne funkcje. W III 1931 przeniesiony z 50 pp w Kowlu do 3 psp w Bielsku. Po 1935 przeniesiony z 3 psp do 23 DP w Katowicach na stanowisko kierownika zaopatrzenia Rejonu PW i WF 23 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy oficera operacyjnego w sztabie 55 DP Rez. Walczył na szlaku bojowym 55 DP Rez. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5,KN,KW2x,SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Dawiskiba Michał
    [1907-?], kadet, kpt. sł. st. art.[1938]
    Ur. 07 II 1907 w Słobódce Janowskiej w Małopolsce Wschodniej, syn Franciszka /leśniczego/ i Franciszki Mroczkowskiej. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 1 we Lwowie, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII1929 z przydziałem do 23 pap w Będzinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Ukończył w Centrum wyszkolenia artylerii kurs dla dowódców baterii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W 1939 d-ca baterii w 23 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera art. sztabu artylerii dywizyjnej 55 DP Rez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 55 DP Rez. W końcowym etapie walk na Lubelszczyźnie był    z-cą oficera operacyjnego sztabu 55 DP Rez. Po zakończeniu walk przedostał się do Francji i służył tam w WP. W kampanii francuskiej dowodzi 2 baterią I dywizjonu 1 wileńskiego pal w składzie 1 Dywizji Grenadierów gen. B. Ducha. Po klęsce Francji w Wlk. Brytanii. Po wojnie na emigracji.
    Odznaczony: VM nr o8904
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1929; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Dąb – Biernacki - gen. dyw./Obrona Warszawy i Modlina 1939/

     
    Dąbkiewicz Jan
    [1895-+?], kpt. sł. st. piech.[1933]
    Ur. 28 VIII1895. Uczestnik I wojny światowej, potem w latach 1919-1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Ukończył kurs wojenny Szkoły Podchorążych Piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. w 1920.Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VIII 1920. Po wojnie służył m. in. w 76 pp, skąd został przeniesiony ok. 1926 do 68 pp, potem do Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty w Śremie na stanowisko d-cy plutonu i instruktora. W 1932 w dyspozycji szefa departamentu Piechoty MSWoj., potem oficer Oddziału II Sztabu Głównego. Awansowany 1 I 1933 do stopnia kpt. sł. st. piech. Przeniesiony następnie do DOK IX w Brześciu nad Bugiem, gdzie pełnił m. in. funkcję kierownika referatu kontrwywiadu w Samodzielnym Referacie Informacyjnym DOK IX. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku referenta w dowództwie łączności SGO „Polesie”.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Dąbkowski Witold Edward
    [1915-?], ppor. sł. st. sap.[1936], w PSZ por./kpt.
    Ur.25 XI1915. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w latach 1933-1934 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Po ukończeniu kursu aplikacyjnego awansowany do stopnia ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 x 1936. W latach 1937-1939 w Centrum Wyszkolenia saperów w Modlinie, gdzie był d-c plutonu w kompanii szkolnej Szkoły Podoficerów Saperów dla Małoletnich. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 3 kompanii w Batalionie Saperów zmobilizowanym w Centrum Wyszkolenia Saperów pod dowództwem mjr-a W. Plewko. W końcowej fazie kampanii wrześniowej 1939 walczy na Lubelszczyźnie w Grupie Kawalerii „Chełm” płk W. Płonki. Później przedostał się na Zachód. Służył w PSZ w Wlk. Brytanii. W okresie VII 1942-IX 1944 był instruktorem dywersji i ćwiczeń terenowych w Audley End. Przeszkolony na kursie dla cichociemnych i zaprzysiężony na rotę AK. Oczekiwał na skok do kraju. Awansowany do stopnia por. potem kpt. Nie został zrzucony do kraju. Po wojnie na emigracji. Żył w 1975.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie”. W-wa 1989; J. Tucholski. Spadochroniarze. W-wa 1991

     
    Dąbrowiecki Stanisław Jerzy
    [1912-1939], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 6 IX 1912. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 2 psp w Sanoku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 6 kompanii II batalionu 2 psp w składzie 22 DP Gór. Poległ w walce z Niemcami 8 IX 1939 w rejonie Staszów-Jurków.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Dąbrowski Feliks
    [1908-?], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 4 XI 1908. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 32 pp w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Po 1936 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Batalionu KOP „Orany” na stanowisko d-cy plutonu w 3 kompanii granicznej stacjonującej w m. Porzecze pow. grodzieński. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii batalionu KOP „Orany” 134 pp rez. włączonego jako I batalion do 33 DP Rez. Uczestnik walk na szlaku bojowym 134 pp rez. m. in. na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat – Wieteska. 9 Pułk strzelców Konnych. Pruszków 1999;

     
    Dąbrowski Henryk Bazyli
    [1896-+?], dr med., kpt.[1931]
    Ur.14 VI 1896. Absolwent szkoły średniej. Po zdaniu matury rozpoczął studia medyczne. Uczestnik I wojny światowej, w w latach 1919-1920 wojny polsko-bolszewickiej. Mianowany ppor. 1 VIII 1921. Po wojnie odkomenderowany na dokończenie studiów medycznych. Jednocześnie przydzielony do 8 batalionu sanitarnego w Toruniu. Po uzyskaniu w 1924 dyplomu lekarskiego i odbyciu praktyk przydzielony do 65 pp, skąd został przeniesiony do 2 p. szwol. na stanowisko lekarza sanit. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. Przeniesiony po 1936 z 2 p. szwol. do 9 psk w Grajewie na stanowisko lekarza sanit. pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. 9 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 9 psk od Grajewa na Lubelszczyznę.
    Żonaty od 25 VII 1925 z wdowa Marią Lazarowicz z d. Rutkowska
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego. W-wa VI 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Dąbrowski Jan Zygmunt
    [1890-1940], płk aud. dr  [1936] pośm. gen. bryg. [2007]
    Ur.26 I 1890 w Koniuchach woj. tarnopolskie, syn Jana i Heleny. Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, gdzie uzyskał dyplom i stopień dr praw. Od 1914 żołnierz Legionów Polskich, a w latach 1917-1918 w armii austriackiej. Od XI 1918 w WP.  Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr  z starszeństwem od 1 VI 1919.  Następnie sędzia śledczy, a od 1923 podprokurator w Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr X w Przemyślu. Od 1926 w Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr VI we Lwowie, potem w 1928 w Departamencie Sprawiedliwości MSWoj. Mianowany prokuratorem przy wojskowych sądach okręgowych, był prokuratorem w Prokuraturze przy WSO IV w Łodzi, skąd został w 1931 przeniesiony na stanowisko prokuratora do Prokuratury przy WSO VI we Lwowie. Awansowany do stopnia ppłk-a 1 I 1931. W 1934 przeniesiony z Prokuratury przy WSO VI na stanowisko prokuratora przy WSO V w Krakowie. Awansowany do stopnia płk-a 1 I 1936.Po 1936 przeniesiony do Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie na stanowisko sędziego NSW. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szef służby sprawiedliwości Armii „Modlin”, potem w dowództwie armii gen. E. Przedrzymirskiego. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. w nieznanych okolicznościach dostł się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub v 1940.
    Odznaczony: OP 4, KN,KW2xSKZ, Medalem za wojnę 10918-1921
    Pośmiertnie mianowany w X 2007 przez prezydenta RP gen. bryg.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,932; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Dąbrowski Kazimierz VI
    [1899-?], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 11 VIII 1899. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920.Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. 1 VI 1921. Służył w 50 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Od XI 192 do X 1930 przebywał na rocznym kursie WF w Centralnym Instytucie wychowania Fizycznego w Warszawie. Przeniesiony wiosną 1931 z 50 pp do Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 10 w Gródku Jagiellońskim na stanowisko instruktora. Przeniesiony we IX 1931 z Batalionu Podch. Rez. Piech. Nr 10 do Batalionu Morskiego w Wejherowie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony po 1935 do 12 pp w Wadowicach. W latach 1937-1939 był d-cą 3 kompanii I batalionu 12 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 12 pp w składzie 7 DP armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 12 pp od Wadowic na Lubelszczyznę. Po kapitulacji w niewoli.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 1 z 21 I 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Dąbrowski Stanisław Jan
    [1901-1940], kpt. sł. st. art. [1937],pośm. mjr [2007]
    Ur. 8 XI 1901. Syn Floriana i Stanisławy ze Ślizowskich. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 5 dak. W okresie 15 VIII 1920 – 15 II 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Mianowany ppor. sł. st. art. 1 III 1921. Długoletni oficer 5 dak, gdzie służył nieprzerwanie do IX 1939. Awansowany do stopnia por. 1 III 1923. W 5 dak pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca 1 baterii 5 dak Oświęcimiu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 dak w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył 1-2 IX1939 pod Woźnikami, potem w walkach odwrotowych pod Szczekocinami, Pińczowem, potem na Lubelszczyźnie. Nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV1940.
    Pośmiertnie postanowieniem prezydenta RP z X 2007 mianowany mjr art.
    Zb. Moszumański –Z. Kozak. Wojenne szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/.Pruszków; Dz. Pers. Nr 32 z 13 VIII 1921; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Dąbrowski Tadeusz
    [1912-?], ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 11 VI 1912. Ukończył szkołę średnią. W okresie 20 IX 1935-15 VII 1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 23 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 1 szwadronu25 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Dąbrowski Tadeusz Ignacy Maciej
    [1895-+?], ppłk sł. st. int.[1937]
    Ur. 5 I 1895. Absolwent szkoły średniej. W WP od XI 1918. W stopniu kpt. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w Okręgowych zakładach Gospodarczych Nr 1, potem w Wydziale Rachunkowości MSWoj., w Biurze Ogólno-Administracyjnym MSWoj., potem kierownik Wydziału w Kierownictwie Administracji Pieniężnej MSWoj. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. int. 19 III 1937. w latach 1937-1939 kierownik Wydziału Ogólnego w Szefostwie Intendentury DOK I w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer kwatermistrzostwa armii „Modlin” gen. E. Przedrzymirskiego-Krukowicza, potem w dowództwie int. Zgrupowania Armii gen. E. Przedrzymirskiego-Krukowicza na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987;

     
    Dąbrowski Władysław
    [1909-1975], por. dypl. sł. st. piech. WP [1936], żołnierz ZWZ/AK, kpt. ps. „Kryś”, „Wojna”, vel Władysław Morawski Więzień polityczny PRL
    Ur. 5 XII 1909 w Kostrach Śmiejkach gm. Klukowo pow. Wysokie Mazowieckie na Podlasiu, syn Franciszka i Aleksandry z Murawskich. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Kostrach Śmiejkach, gdzie ukończył 7 klas. Następnie kształci się w pięcioletnim gimnazjum w Warszawie. Powołany do czynnej służby wojskowej, którą odbywał w Grodnie. W 1931 odbywał przeszkolenie wojskowe w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, a następnie w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 5 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany1 I 1936. Do 1938 pełni w 5 pp Leg. różne funkcje. Jako wzorowy oficer zostaje skierowany na studia do WSWoj. W 1938 po złożeniu egzaminów i odbyciu praktyk w różnych rodzajach broni zostaje przyjęty na studia do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie- promocja XIX 1938-1940. W WSWoj. studiuje w okresie XI 1938- VIII 1939. Po mobilizacji w VIII 1939 otrzymuje przydział do formowanej 55 DP Rez. na stanowisko pomocnika oficera operacyjnego sztabu dywizji. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku pomocnika oficera operacyjnego 55 DP Rez. W składzie Grupy Operacyjnej „Śląsk” Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami w bitwie granicznej w rejonie Mikołowa, potem od 4 IX 1939 w walkach odwrotowych w kierunku rzeki Nidy, a 11 IX 1939 pod Osiekiem i na Lubelszczyźnie, m. in. pod Góreckiem i w rejonie Tomaszowa Lub. Po rozwiązaniu dywizji 23 IX 1939 pod Ulowem unika niewoli. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przebywał krótko w rodzinnym domu, skąd przedostał się do Wilna pod okupację sowiecką, gdzie mieszkał jego rodzina. Podejmuje w Wilnie działalność konspiracyjną w tzw. Kole Pułkowym 5 pp Leg., a następnie w ZWZ/AK, w sztabie Dzielnicy B. W okresie VI 1943-VIII 1944 pełnił funkcję oficera operacyjnego Garnizonu Wilno „Dwór” AK. Awansowany w tym okresie czasu do stopnia kpt. sł. st. piech. Brał udział w walkach o Wilno w VIII 1944. Od VIII 1945 pełnił funkcję z-cy kmdt-a Garnizonu Wilno „Dwór”, „Kołchoz” mjr/ppłk W Zarzyckiego „Rojana”. Aktywnie uczestniczył w odbudowie struktur konspiracyjnych AK na terenie Wilna. Wiosną 1945 pod przybranym nazwiskiem Władysław Morawski wyjechał z Wilna pociągiem repatriacyjnym do Polski. Początkowo przebywał w rodzinnej miejscowości, skąd wyjechał na Ziemie Zachodnie i osiedlił się z rodziną w Borkach pow. Świebodzin. Pracował w gospodarstwie rolnym. Był współorganizatorem sieci sklepów „Samopomocy Chłopskiej”. Podejmuje w 1946 działalność konspiracyjną w siatce konspiracji wileńskiej Grupa III W kierowanej przez jego szwagara kpt. A. Tomaszewskiego „Bończa” we Wrocławiu i działającej w ramach Ośrodka Mobilizacyjnego Okręgu Wileńskiego AK. Zatrzymany przez funkcj. UB w VII 1948 w Borku i uwięziony w areszcie WUBP w Poznaniu. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała 27 VII 1947 WPR Poznań. Podczas przesłuchań prowadzonych przez funkcj. WUBP w Poznaniu był bity i maltretowany psychicznie i fizycznie w celu wymuszenia zeznań. Wywieziony w tym samym roku z więzienia WUBP Poznań do więzienia MBP przy ul. Rakowieckiej na Mokotowie w Warszawie, gdzie był przesłuchiwany do sprawy A. Tomaszewskiego. Podczas przesłuchań na Rakowieckiej stosowano wobec niego różne formy przymusu /bicie, polewanie zimną wodą/Przewieziony ponownie do więzienia w Poznaniu. Wyrokiem WSR Poznań, sygn. akt nr Sr. 35/49 z dnia 19 I 1949 został skazany przy zastosowaniu amnestii na karę 12 lat wiezienia oraz kary dodatkowe utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres lat 5 i przepadek całego mienia na rzecz Skarbu Państwa. Skazany z art. 86 § 2 KKWP, art. 6 dekretu z 13 VI 1946 oraz z art. 187 KK. Przebywał początkowo w ZK Poznań, skąd po uprawomocnieniu się wyroku został wywieziony i osadzony w Centralnym Więzieniu Karnym we Wronkach. Jako wróg demokracji ludowej został zaliczony do grupy więźniów kategorii „A” /antypaństwowych/ odbywających karę w najgorszych warunkach; zimne nieogrzewane zimą cele, betonowe posadzki. Ciężkie przejścia w śledztwie oraz warunki więzienne spowodowały, że zachorował na gruźlicę. Często przebywał w więziennym szpitalu. D0starczane przez rodzinę lekarstwa uratowały mu z pewnością życie. Było to sprzeczne z założeniami władz komunistycznych, ponieważ wrogowie ludu, którym udało się uniknąć kary śmierci i ocalić życie po osadzeniu w więzieniu m. in. we Wronkach w przypadku przeżycia więzienia mieli wyjść z więzienia z całkowicie zrujnowanym zdrowiem by nie mogli podejmować w przyszłości żadnych działań przeciwko tej władzy.
    W 1954 wywieziony z CWK Wronki do ZK w Kłodzku. Postanowieniem WSR Poznań wydanym 1 II 1955 zostaje warunkowo zwolniony z więzienia. Zwolniony z ZK Kłodzko 3 II 1955 w ciężkim stanie zdrowia powrócił do m. Borki, gdzie pracował w gospodarstwie rolnym, potem jako magazynier w PGR.
    Zgodnie z rozkazem z X 1944 NW WP mógł używać tytułu oficera dyplomowanego.
    Zmarł po długiej i ciężkiej chorobie 19 III 1975 w Świebodzinie. Pochowanym na miejscowym cmentarzu komunalnym.
    Postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu – Wydział IV Karny – Rewizyjny sygn. 19/96 Un z dnia 28 II 1996 uznał wydany przez WSR Poznań wyrok sygn. akt Sr 35/49 19 I 1949 za nieważny jako wydany za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.
    Żonaty z Maria z d. Tomaszewska. Miał dwie córki: Aleksandrę /zm. w 1946/, Krystynę zam. w Świebodzinie i syna Andrzeja /ur. 1947/.
    Dz. Pers. MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; P. Świetlikowski. Wołało Nas Wilno. Poznań 1991; L. Tomaszewski. Wileńszczyzna lat wojny i okupacji 1939-1945. W-wa 1999; P. Nowioński. Garnizon Konspiracyjny Miasta Wilna. Toruń 1999; P. Nowiński. Okręg Wileński AK w latach 1944-1948. W-wa 1999; J. Wołkonowski. Okręg Wileński ZWZ/AK w latach 1939-1945. W-wa 1996; R. Korab-Żebryk. Operacja Wileńska AK. W-wa 1988;Księga Główna Więźniów CWK Wronki z 1952; inf. córki Krystyny.
     

    Dąbrowski Zygmunt Kazimierz
    [1909-1939], inż. por. sł. st. sap.[1935]
    Ur. 12 III 1909. Absolwent gimnazjum. W okresie 1928-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie, potem 1921-1932 na kursie aplikacyjnym. Promowany 15 VIII 1932 na stopień ppor. sł. st. sap. starszeństwem od 15 VIII 1931 z przydziałem do batalionu elektrotechnicznego na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony w X 1934 z batalionu elektrotechnicznego do Zbrojowni Nr 2 w Warszawie na wyszkolenie. Studiował jednocześnie na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej uzyskując w 1938 dyplom inż. mechanika. W latach 1938-1939 był asystentem Wydziału Mechanicznego Zbrojowni Nr 2 w Warszawie. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów z 135 pp rez. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie. Zamordowany 26 IX1939 we wsi Mokrany na północ od Małoryty przez dywersantów
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Dec Władysław Michał
    [1894-1946], ppłk sł. st. piech. [1936]
    Ur. 14 IX 1894 w Kolbuszowej, syn Stanisława i Karoliny z d. Osiniak. Uczył się w gimnazjum w Rzeszowie, potem w Dębicy, gdzie w 1914 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie nauki w gimnazjum od 1912 był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich, gdzie odbył przeszkolenie podoficerskie. W VIII 1914 wstępuje we Lwowie do Legionu Wschodniego. który został 21 IX 1914 rozwiązany w Mszanie Dolnej. Następnie służy w utworzonym 3 pp LP. Brał udział w stopniu plut. 3 kompanii w 3 pp LP w kampanii karpackiej. Walczył w X 1914 pod Młotkowem, potem w I 1915 pod Rafajłową. Podczas walk zostaje 5 II 1915 ranny i przebywał na leczeniu szpitalnym. W IV 1915 skierowany do 4 pp LP formowanego w Piotrkowie Tryb., gdzie dowodzi plutonem w 12 kompanii. w VIII 1915 mianowany sierż. piech., a z dniem 1 VII 1916 mianowany chor. piech. w szeregach 4 pp LP odbył cała kampanię wojenną pułku. Wyróżnił się w walkach pod Rudką. Po kryzysie przysięgowym w Legionach w VII 1917 zostaje internowany, potem wcielony jako poddany austriacki do armii austriackiej. W szeregach 40 pp bierze udział w walkach na froncie włoskim. W końcu X 1918 powraca do kraju, a w XL 1918 wstępuje do WP z przydziałem do 4 pp Leg. Awansowany 15 XI 1918 do stopnia ppor. piech. Od XII 1918 uczestniczy w walkach z Ukraińcami w Małopolscy Wschodniej. W latach 1919-1920 w szeregach 4 pp Leg. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczył na froncie litewsko-białoruskim m. in. nad Berezyną, dowodził plutonem, potem kompanią. Awansowany do stopnia por. 1 IV192o. Po zakończeniu wojny zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 4 pp Leg. w Kielcach, gdzie pełni różne funkcje m. in. w 1924-1924 oficer placu Kielce, potem ponownie w 4 pp Leg. awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1927. W V 1927 mianowany d-cą I batalionu 4 pp Leg. W latach 1928-1930 pełnił funkcję k-dta obwodowego PW przy 4 pp Leg. w Kielcach. W III 1930 przeniesiony na stanowisko d-cy I batalionu 4 pp Leg., a w XII 1932 przesunięty z stanowiska d-cy batalionu na stanowisko kwatermistrza 4 pp Leg. Do stopnia ppłk awansowany 1 I 1936. Na początku 1939 przeniesiony na stanowisko k-dta Komendy Rejonowej Uzupełnień Ciechanów. Na początku IX 1939 ewakuował się z personelem KRU na Wschód. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy, a od 1 X 1939 d-cy 178 pp rez. w składzie 50 DP Rez. Uczestniczył w składzie SGO „Polesie” w bitwie pod Kockiem 2-5 X 1939. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu 29 IV 1945 z niewoli powrócił do kraju. Mieszkał w Wałbrzychu, gdzie zmarł 9 XI 1946. Pochowany na cmentarzu w Kolbuszowej.
    Odznaczony: VM kl. 5,KN, KW2x, SKZ
    Dz. Pers. Nr 15 z 23 V 1927; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; B. Szwedo. Biogram W. D./w:/MSBUDN 1939-1956. T. 7. Kraków 2001; W. K. Cygan. Oficerowie LP. Słownik biograficzny. T. I. W-wa 2005;Lista starszeństwa oficerów Legionów.     W-wa 12 IV 1917.

     
    Dehnel Jan Karol Antoni
    [1910-?], kadet, ppor. rez. piech.[1937]
    Ur.18 II 1910 w Krakowie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, potem Chełmnie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty przy 71 pp w Zambrowie. Po odbytych w latach 1935 i 1936 ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 33 pp w Łomży. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy II batalionu 33 pp w składzie 18 DP z SGO „Narew”. Po rozbiciu 18 DP z częścią żołnierzy i oficerów przebił się na Lubelszczyznę, gdzie walczy jako adiutant d-cy III batalionu 178 pp rez. w składzie 50 DP Rez. Brał udział w bitwie pod Kockiem 3-5 X 1939. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka- K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Dehnel Karol
    [1902-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur.5 V 1902. Uczęszczał do szkoły średniej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1919-1920.Po wojnie poz0stał w służbie wojskowej jako podoficer. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 31 VIII 1924 z przydziałem do 42 pp w Białymstoku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. Przeniesiony  X 1928 z 42 pp do 72 pp w Radomiu. Przeniesiony w III 1931 z 72 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu w kompanii granicznej. W 1937 po ukończeniu kursu dla d-ców kompanii awansowany 19 III 1937 do stopnia kpt. sł. st. piech. i przeniesiony do 6 psp w Samborze na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1938-1939 d-ca 1 kompanii I batalionu 6 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 6 psp w składzie 22 DP Gór. Walczył pod Olkuszem, potem w ciężkich bojach pod Broniną k/Buska 9 IX1939,a następnie po przebiciu się na Lubelszczyznę w rejonie Zamościa.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. N r 87 z 29 VIII 1924; Dz. Pers. Nr 97 z 25 IX1924; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI1928; Dz. Pers. Nr 3z 26 III 1931; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Osiński. 6 Pułk Strzelców Podhalańskich. Pruszków 1996

     
    Dejewski Stanisław Arkadiusz
    [1910-1940],por. sł. st. kaw. [1936]
    Ur. 12 I 1910 w Golubiu - Dobrzyniu, syn Ignacego i Marianny z Ossowskich. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Toruniu z V1929. Po ukończeniu seminarium pracuje jako nauczyciel szkoły powszechnej w Kartuzach. Od 16 VIII 1930 do 30 VI 1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii Grudziądzu, potem w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st.kaw.15 VIII 1933 z przydziałem do 8 psk w Chełmnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1936-1939 d-ca plutonu w 4 szwadronie 8 psk. Wiosną 1939 przeniesiony do 1 p. szwol. w Warszawie, gdzie był d-cą 1 plutonu w 1 szwadronie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 plutonem 1 szwadronu 1 p. szwol. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestniczy w walkach w rejonie Chorzeli, potem od 3 iX 1939 w bojach odwrotowych w kierunku Pułtusk-Wyszków, następnie po walkach nad Bugiem i 12 IX21939 pod Jadowem wycofuje się kierunku Lublin-Kraśnik. Podczas walk na Lubelszczyźnie dowodził przejściowo 4 szwadronem 1 p. szwol. Od 18 IX1939 w rejonie Drohiczyna przyłączył się do szwadronu rtm J. Flataua. Utworzono wówczas dyon kaw. 1 p. szwol., który wszedł w skład grupy kawalerii „Chełm” płk W. Płonki, potem w GO pod dowództwem płk dypl. T. Zieleniewskiego. 28 IX 1939 walczy w rejonie Dzwoli z Niemcami, zaś w nocy z 29/30 IX 1939 dociera do lasów w rejonie m. Momoty, gdzie zostaje okrążona przez wojska sowieckie. Po kapitulacji GO płk. T. Zieleniewskiego 1 X 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Wywieziony przez Lwów do obozu przejściowego w Frydrychówce, skąd został przewieziony przez Szepietówkę do obozu w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim.
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów. Pruszków 1995; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Dembek Jan
    [1914-?], ppor. sł. st. piech. [1938]
    Ur. 17 XII 1914.Ukończył szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 80 pp w Słonimiu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 4 kompanii II batalionu 80 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 plutonem w 7 kompanii III batalionu 179 pp rez. w składzie 50 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu walk dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Dembiński Henryk Antoni
    [1911-?], ppor. rez. kaw.[1934]
    Ur. 4 IX 1911. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 16 VIII 1930 do 30 VI 1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Szkołę ukończył z II lokatą w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. Praktyki odbywał w 27 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 27 p. uł. w Nieświeżu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie marszowym 27 p. uł. dowodzonym przez rtm Jana Bakradze w składzie kawalerii Grupy „Dubno”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Zb. Gnat-Wieteska. 27 Pułk Ułanów. W-wa 1992.

     
    Dembiński – Rawicz Stanisław Wojciech
    [1913-1939], ppor. rez. piech. [1936]
    Ur. 22 IV 1913. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1933-1934 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 22 DP. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 2 psp w Sanoku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 kompanii CKM I batalionu, potem d-ca plutonu w 6 kompanii II batalionu 2 psp w składzie 22 DP Gór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 psp. Poległ w walce 8 IX 1939 w rejonie m. Koniecmosty-Jurków
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Dembiński Zenon Adam
    [1910-?], por. rez. kaw.[1938]
    Ur. 26 VIII 1910. Absolwent gimnazjum. W okresie od 16 VIII 1930 do 30 VI 1931 odbywał służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądz. Praktyki odbywał w 8 p. uł. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. w 1935 z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 8 p. uł.  z przydziałem do 8 p. uł. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1938 do stopnia por. rez. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 szwadronie 8 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 8 p. uł. od Krakowa na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Dembiński Zygmunt
    [1914-1996], kadet, ppor. sł. st. sap.[1937], w PSZ kpt. sap.
    Ur. 3 XI 1914 w Osięcinach. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Saperów. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 1 X 1937 z przydziałem do 8 batalionu saperów w Toruniu, skąd w 1938 został przeniesiony do Ośrodka Sapersko-Pionierskiego 23 DP w Mysłowicach na stanowisko d-cy plutonu w kompanii saperów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 zmotoryzowanej kompanii sap. w 23 batalionie saperów 23 dP w składzie GO „Śląsk” - „Jagmin” Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 23 bat. sap. od Śląska na Lubelszczyznę. Uczestnik walk pod Tomaszowem Lub. Po zakończeniu walk unika niewoli i przedostaje się do Warszawy, gdzie podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ. Aresztowany przez gestapo 26 X 1940 i osadzony na Pawiaku, skąd zostaje wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie przybył 6 IV 1941. W 1943 wywieziony z Oświęcimia do obozu w Buchenwaldzie. W IV 1945 oswobodzony przez wojska amerykańskie wstępuje do 1 Dywizji Pancernej gen. St. Maczka w brytyjskiej strefie okupacyjnej. Po demobilizacji w 1947 osiedlił się w Szkocji/Wlk. Brytania/. W 1987 wyjechał na stałe do Kanady.
    Zmarł w Kanadzie 6 I 1996.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989; W. Bartoszewski. Warszawski pierścień śmierci 1939-1944..       W-wa 1970

     
    Denkiewicz Seweryn
    [1911-1939], inż., ppor. rez. piech. [1935]
    Ur. 27 II 1911. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 3 DP przy 9 pp Leg. po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech.. 1 I 19335. Przed wojną ukończył wyższe studia uzyskując dyplom inżyniera. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 6 kompanii II batalionu 9 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył pod Iłża 8 IX 1939,potem na Lubelszczyźnie. Ciężko ranny 22 IX 1939 w walce z Niemcami w rejonie kolonii Ruszczyna. Zmarł w szpitalu w wyniku odniesionych obrażeń.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Sitańcu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Deptuła Józef
    [1907-1939], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 17 III 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 1 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 33 pp. Po odbyciu ćwiczen wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 70 pp w Pleszewie. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w batalionie marszowym 72 pp. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie dowodził 2 kompanią w batalionie obrony Lublina. Poległ w walce z Niemcami w nocy z 23/24 LX 1939 w m. Krynice k. Tomaszowa Lub. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krynicach.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; St. M. Przybyszewski. 72 Pułk Piechoty. Pruszków 2003.

     
    Derfert Stefan
    [1909-1943], por. sł. st. piech. [1937] w konspiracji AK, kpt. ps. „Stefan” vel Stefan Baruta”
    Ur.9 XII 1909. Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 III 1933 z przydziałem do 64 pp w Grudziądzu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca plutonu 1 kompanii w Batalionie Fortecznym „Małyńsk”. Przeniesiony latem 1939 do Batalionu Fortecznego „Mikołów”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 2 kompanii CKM w Batalionie „Mikołów” w składzie Grupy Fortecznej Obszaru Warownego „Śląsk”. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym grup od Śląska na Lubelszczyznę.
    Podczas okupacji czynny w konspiracji niepodległościowej AK. Działa w „Wachlarzu”. Był d-ca patrolu dywersyjnego „Mińsk”  IV Odcinka „Wachlarza”. Uczestnik wielu akcji dywersyjnych. Poległ 6 II 1943 w Mińsku w walce z Niemcami.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Chlebowski. „Wachlarz” W-wa 19885

     
    Deryng Leon Franciszek Ksawery
    [1914-1939], ppor. rez. art.[1938]
    Ur. 20 IX 1914.Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki i ćwiczenia odbywał w 6 dak w Stanisławowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. ze starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 2 dak. Ewidencyjnie podlegał PKU Lublin M. Kampanii wrześniowej 1939 oficer w 2 Ośrodku Zapasowym Artylerii Konnej. Poległ 2 IX 1939 od wybuchu bomby na stacji kolejowej Zamościu. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Deskur Jerzy Andrzej
    [1896-1978], mjr sł. st. kaw.[1928], w PSZ ppłk[1940] płk [1965]
    Ur. 27 XII 1896 we Lwowie. Ukończył gimnazjum. W czasie I wojny światowej służył w armii austriackiej. Ukończył szkołę oficerską kawalerii. Walczył w stopniu ppor. na froncie włoskim, gdzie dostał się do niewoli. Następnie w Armii gen. J. Hallera.  Od III 1919 służy w 12 p. uł. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej, potem w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Dowodził plutonem 2 szwadronu 12 p. uł. Awansowany do stopnia por. w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po ukończeniu kursu w Centrum wyszkolenia Kaw. w Grudziądzu dowodził szwadronem 12 p. uł. W V 1926 przeniesiony macierzyście do kadry oficerów kawalerii z jednoczesnym przydziałem na stanowisko II oficera sztabu 3 Dywizji Kawalerii w Poznaniu. Z dniem 27 VII 1929 przeniesiony z sztabu 3 DKaw. Do 6 p. uł. w Stanisławowie na stanowisko d-cy szwadronu liniowego, a na początku 1930 przesunięty z stanowiska d-cy szwadronu liniowego na stanowisko d-cy szwadronu zapasowego 6 p. uł. W IV 1931 przeniesiony z 6 p. uł. do 24 p. uł. w Kraśniku na stanowisko kwatermistrza pułku. W 1934 urzędowo zmienił imię z Jerzego na Jerzy Andrzej. W latach 1937 kwatermistrz i jednocześnie II z-ca d-cy 24 p. uł. Z dniem 4 III 1937 rozkazem MSWoj. 24 p. uł. został wyłączony z kawalerii i przeorganizowany w pułk zmotoryzowany i włączony do formowanej 10 Brygady Kawalerii Pancerno-Motorowej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 24 p. uł. zmot. w składzie 10 BK Panc. - Mot. Brał udział w walkach pod Jordanowem, potem w walkach odwrotowych na Podhalu w kierunku Rzeszowa. Walczył w rejonie Jarosławia, potem 14- 17 IX 1939 w rejonie Lwowa. 19 IX 1939 wraz z pułkiem przeszedł granicę z Węgrami, gdzie został internowany. Po ucieczce z obozu przedostał się do Francji, gdzie służy w WP. Awansowany w 1940 do stopnia ppłk-a sł. st. Dowodził od II 1940 odtworzonym 24 p. uł. w składzie 1o Brygady Kawalerii Pancernej. Uczestniczy w walkach 16 VI 1940 pod Montbard. Po klęsce Francji ewakuowany 21 VI 1940 z większością żołnierzy pułku do Wlk. Brytanii, gdzie pułk zostaje odtworzony. Pułkiem dowodzi do VIII 1942. Następnie pełni różne funkcje sztabowe w PSZ w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1946 pozostał na stałe w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie. Utrzymywał się z pracy zarobkowej. W 1960 wyemigrował z Wlk. Brytanii do Stanów Zjednoczonych. Awansowany przez MON w Londynie do stopnia płk-a . /Dz. Pers. 16/1965. Mieszkał w m. Binghampton k. Nowego Jorku, gdzie zmarł 12 VIII 1978.
    Odznaczony: VM kl.5 i 4 nr oo144, KW,ZKZ
    Dz. Pers. Nr 26 z 6 VII 1926; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 6 VII 1929; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2000; Przegląd Kawalerii nr 91. Londyn 1978.

     
    Deszert Bolesław
    [1901-1940], rtm. sł. st. kaw.[1935] pośm. mjr [2007]
    Ur. 31 III 1901 w Dużych Cieplewiczach na Wołyniu, syn Wilhelma Marii z Janickich. Uczęszczał do gimnazjum w Cudnowie potem w Humaniu, gdzie w 1919 zdał maturę. Od VIII 1919 WP. Służył w 14 p. uł. w którego szeregach brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie ukończył kurs Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Od VIII 1921 w stopniu podch. kaw. służył w 21 p. uł. Mianowany z dniem 1 XII 1921 ppor. sł. st. kaw. w 21 p. uł. pełnił różne funkcje. m. in. d-cy plutonu, młodszego oficera szwadronu. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 1 VIII 1923. Ukończył kurs obsługi CKM w Chełmnie. W 1934 ukończył kurs dla d-ców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. W latach 1936-1939 d-ca 3 szwadronu 21 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 szwadronem 21 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył1 IX 1939 pod Mokrą, potem 8 IX 1939 pod Wolą Cyrusową i 13 IX 1939 pod Mińskim Maz. Podczas wycofywania się część 3 szwadronu pod jego dowództwem odłączyła się od pułku i ruszyła w ślad za GO Kawalerii gen. W. Andersa dołączając do 2 psk. Walczył na Lubelszczyźnie. Podczas przebijania się w kierunku granicy z Węgrami dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD IV 1940 w Lesie katyńskim.
    Odznaczony KW.
    Żonaty z Józefą z Leszczyńskich, miał syna Zbigniewa.
    Pośmiertnie postanowieniem z X 2007 prezydenta RP mianowany majorem kaw.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Ryba – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski.21 Pułk Ułanów Nadwiślańskich. Pruszków 2003; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Deszyński Zbigniew Zygmunt
    [1912-?], ppor. rez. kaw.[1937]
    Ur. 23 III 1912. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał od 19 IX 1934 do 15 VII 1935 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I1937 z przydziałem do 27 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności 26 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 26 p. uł.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Dębski Antoni
    [1898–1983], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1937], w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK, mjr [1943], ppłk [1944], ps. „Gryf”, „Radwan”, Swoboda”, vel Tadeusz Olszewski, więzień NKWD/UB.
    Kmdt Obwodu AK Kraków – Miasto AK i Inspektoratu Rejonowego AK Przemyśl.
    Ur. 20 grudnia 1898 w Lublinie jako syn Walerego i Ewy-Heleny z d. Łukasik. W 1909 ukończył szkołę powszechną /rosyjską/ w Lublinie. Następnie od 1909 do 1915 uczy się w miejscowym Gimnazjum Rządowym /Matematyczno-Przyrodniczym/, a potem w Szkole Handlowej Vetterów. W 1915 po ewakuacji szkoły w głąb Rosji przerywa naukę i od lipca tego roku rozpoczął praktykę aptekarską. W 1917 jako ekstern zdaje w Warszawie maturę. W sierpniu 1918 nadal mieszka w Warszawie, gdzie w X 1918 uczestniczy w rozbrajaniu żołnierzy niemieckich. W listopadzie 1918 wstępuje ochotniczo do WP i uzyskuje przydział do 1 Pułku Szwoleżerów. W szeregach tego pułku bierze udział w wojnie polsko-ukraińskiej w 1919. W kwietniu 1919 walczy z bolszewikami na frontach wojny polsko-bolszewickiej. Uczestniczy w walkach o Wilno. W dniu 18 III 1919 awansowany na stopień kaprala a w dniu 13 VII 1920 do stopnia plutonowego. Kolejny awans uzyskuje 2 IV 1921, kiedy zostaje mianowany wachmistrzem. Po wojnie służy w WP jako podoficer zawodowy. Skierowany do Szkoły Oficerskiej Kawalerii dla Podoficerów w Bydgoszczy, gdzie przebywa w okresie od 1923 –1925. Po ukończeniu Szkoły Oficerskiej Kawalerii dla Podoficerów zostaje awansowany do stopnia ppor. sł. st. kaw. ze starszeństwem 15 VII 1925 z przydziałem do 5 Pułku Strzelców Konnych w Tarnowie /potem przeniesionego do Dębicy/, na stanowisko d-cy plutonu łączności. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. ze starszeństwem 15 VII 1927 /lokata 16/. Pełni szereg funkcji m. in. oficer materiałowy pułku. Później pełni funkcję d-cy 1 szwadronu. Do stopnia rtm sł. st. kaw. awansowany 19 III 1937. Uczestniczył w wielu zawodach jeździeckich. Studiował w Wyższej Szkole Nauk Politycznych przy UJ w Krakowie. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939r. na stanowisku adiutanta taktycznego 5 psk. Walczył z wrogiem na całym szlaku bojowym pułku. Unika niewoli. Od listopada 1939 w konspiracyjnej grupie płk sł. st. kaw. T. Komorowskiego, późniejszego d-cy gł. AK. Wraz z grupą wchodzi w skład ZWZ. Od początku 1940 do wiosny 1941 pełni funkcję dowódcy Pododcinka w Odcinku II Obwodu Kraków - Miasto ZWZ i zastępcy d-cy Odcinka mjr sł. st. art. WP Kułakowskiego Mieczysława Ludwika ps. „Waligóra”. Następnie 1941-1943 zastępca k-dta obwodu ZWZ/AK Kraków-Miasto. 19 III 1943 awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. Od V-VII 1943 pod ps. „Gryf” pełni funkcję k-dta tego obwodu. Rozkazem k-dta Okręgu AK Kraków zostaje w VII 1943 przeniesiony na stanowisko zastępcy Podokręgu AK Rzeszów. 1 IV 1944 awansowany przez KG AK do stopnia ppłk sł. st. kaw.Jednocześnie w okresie VI –XII 1944 jest k-dtem Inspektoratu Rejonowego AK Przemyśl.W akcji „Burza” dowodzi siłami AK podległego terenu. Po wejściu w VIII 1944 wojsk sowieckich pozostaje w konspiracji. W dniu 13 XII 1944 zostaje aresztowany przez NKWD i uwięziony. Zwolniony w styczniu 1945 na podstawie umowy zawartej z NKWD przez płk dypl. K Putka ps. „Zworny” k-dta Podokręgu AK Rzeszów w związku z formowaniem dywizji piechoty złożonej z żołnierzy AK, która miała podlegać M. Żymierskiemu. Wobec fiaska z tej akcji zostaje ponownie aresztowany 20 II 1945 przez NKWD w Rzeszowie przy ul. Sobieskiego wraz z „Zwornym” i sztabem organizowanej dywizji. Później więziony m.in. przez NKWD w więzieniu Montelupich w Krakowie i we Wronkach / wydzielona do dyspozycji NKWD część więzienia/, potem w Poznaniu i Rawiczu, skąd w X 1945 przewieziono go do Warszawy, gdzie zostaje przekazany przez NKWD do dyspozycji UB. Zwolniony z więzienia mokotowskiego 5 listopada 1945r. Po wyjściu z więzienia zamieszkał w Bytomiu na Śląsku. Podjął pracę zawodową w Wojewódzkim Zarządzie Gminnych Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Katowicach, od 1948 pracuje w Kolejowym Przedsiębiorstwie Robót Ładunkowych w Bytomiu a po jego likwidacji w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Transportu Handlu Wewnętrznego w Bytomiu, gdzie pracował do przejścia na emeryturę we IX 1969r. Potem zamieszkał na stałe w Krakowie, gdzie zmarł 21 XII 1983. Pochowany 28 XII 1983 na Cmentarzu Rakowickim.
    Żonaty z Janiną Nowicką żołnierzem AK /zm. 4 V 1984. Mieli córkę Hannę zam. Wiśniewska.
    Odznaczony Krzyżem Orderu VM kl. 5, KW 2x, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem AK i innymi.
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; MSBUDN 1939-1956,t. 1,s. 48-50; G. Ostasz- A. Zagórski. Podokręg AK Rzeszów. Rzeszów 1999r.,s. 162-163; A. Zagórski. Dział Łączności Zewnętrznej Okręgu Kraków 1943-1945. Kraków 1998r., s. 238-240.
     
     
     
    Dębski Stefan
    [1903-1939], por. rez. piech. [1939]
    Ur. 14 I 1903. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych rezerwy Piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 VII 1925 z przydziałem do12 pp w Wadowicach. Ewidencyjnie podlegał PKU Katowice. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany 19 III 1939 do stopnia por. rez. piech. z przydziałem do 73 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 73 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku od Katowic poprzez Chełmek-Kraków-Połaniec- Biłgoraj. Poległ 20 IX 1939 w bitwie pod Tomaszowem Lub. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lub.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej chwały Pułków Śląskich. T.1.Katowice 1989; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Dietel Ludwik Waldemar Roman 
    [1915-?], inż., ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 10 I 1915 w Sosnowcu, syn Borysa. Uczęszczał do gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego im. St. Staszica w Sosnowcu, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 studiował w Grazu, potem w we Wrocławiu. Służbę wojskową odbywał od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, praktyki w 3 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 3 p. uł. w Tarnowskich Górach. W latach 1936-1939 kontynuował studia we Wrocławiu, gdzie uzyskał dyplom inż. chemika. Po ukończeniu studiów powrócił do Sosnowca. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie CKM 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 3 p. uł. od Śląska na Lubelszczyznę.
    Po wojnie mieszkał w Ortenburgu w Niemczech. Pracował w niemieckich fabrykach jako inż. chemik.
    Żonaty z Joanną d. Rauscher.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939.Pruszków 1992;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989

     
    Dietrich Edward Wojciech
    [1900-1940], kpt. sł. st. piech. [1931], pośm. mjr [2007]
    Ur. 13 X 1900 w Częstochowie, syn Edwarda i Marii z Rudzkich. Uczęszczał do gimnazjum. Od XI 1918 ochotniczo służy w WP. W szeregach 27 pp bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. Zweryfikowany w 1923 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VII 1920. Od 1923 służył w 23 pp, potem po 1925 w 54 pp Przeniesiony z 54 pp w XI 1928 macierzyście do kadry oficerów piech. z równoczesnym przydziałem do Wojskowego Sądu Rejonowego w Tarnopolu w charakterze oficera sądowego. Z dniem 1 VI 1930 przeniesiony do 54 pp. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. Przeniesiony z 54 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do baonu KOP „Borszczów”, gdzie dowodził m. in. kompanią graniczną. Z KOP przeniesiony w IV 1935 do 1 psp w Nowym Sączu na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1937-1939 d-ca 1 kompanii CKM I batalionu 1 psp. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM 1 psp w składzie 21 DPGór., a od 8 IX 1939 d-ca II batalionu 1 psp, potem d-ca improwizowanego batalionu z Ośrodka Zapasowego 21 DPGór. Walczył na szlaku bojowym 1 psp, potem w walkach odwrotowych w kierunku Lwowa. Uczestnik obrony Lwowa. Ranny w walce w nocy z 19/20 IX 1939. Po kapitulacji Lwowa w niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Postanowieniem prezydenta RP z X 2007 mianowany mjr piech.
    Odznaczony: KW 2x, Medalem za Wojnę 1918-1921
    Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 18 IV 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Dietrych Romuald
    [1909-?],oficer sł. st. art. WP, por. [1935], w konspiracji ZWZ-AK, kpt., ps. „Drzazga”, „Michał”.
    Kierownik Wydziału I /organizacyjnego/ sztabu Podokręgu AK Północne Mazowsze krypt. „Browar”, „Tuchola” VI 1943 – XII 1944.
    Ur. 07 II 1909. Po ukończeniu nauki w szkole powszechnej uczy się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, a od VII 1926 w Chełmnie, gdzie w VI 1930 uzyskał świadectwo dojrzałości. Od X 1930 do VIII 1932 przebywa w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 01 XI 1932 z przydziałem do 15 pal w Bydgoszczy na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. sł. st. art. awansowany 01 I 1935. W 1936 przeniesiony na stanowisko d-cy baterii w 32 pal w Rembertowie, następnie w latach 1938-1939 oficer ogniowy w Baterii Artylerii KOP „Osowiec”. W kampanii wrześniowej 1939 walczy jako d-ca 5 baterii 32 pal w składzie 33 DP Rez. w Samodzielnej Grupie Operacyjnej „Narew”. W okresie walk z wrogiem na Lubelszczyźnie jego 5 bateria wraz z 135 pp rez. w rejonie Czemiernik dołącza do 50 DP i bierze udział w bitwie pod Kockiem 02-05 X 1939.
    W okresie okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ-AK. Od XI 1941 do V 1942 pełnił funkcję szefa sztabu Podokręgu Północne Mazowsze ZWZ/AK z siedzibą w Warszawie. Jednocześnie od I 1942 do V 1942 szef Oddziału III. W okresie od VIII 1942 do VI 1943 pełnił funkcję szefa łączności konspiracyjnej. Od VI 1943 do XII 1944 szef Oddziału I. W XII 1944 został rozkazem k-dta Podokręgu Północne Mazowsze AK płk sł. st. kaw. Lubomira Wysockiego przeniesiony do rezerwy.
    Po wojnie w kraju. Spisał relację z działalności konspiracyjnej w ZWZ/AK.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; H. Piskunowicz. Działalność AK na Północnym Mazowszu –Podokręg Północny „Tuchola” /w:/ Z walk na Kurpiach. W-wa 1999

     
    Dindorf-Ankowicz  Franciszek
     – gen. bryg. /Obrona Warszawy i Modlina 1939/

     
    Dłuski Zbigniew Edward
    [1913-1939], ppor. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 17 XI 1913. Absolwent gimnazjum. W latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem w plutonie szkolnym kawalerii. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 4 psk w Płocku na stanowisko d-cy plutonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 3 szwadronu 4 psk w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 4 psp od Płocka na Lubelszczyznę. 23 IX 1939 zostaje ciężko ranny w bitwie pod Jacną. Umieszczony w szpitalu w Tomaszowie Lub., gdzie zmarł 2 X 1939 w wyniku odniesionych ran. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lub.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 4 Pułk strzelców Konnych. Pruszków 1995; Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937

     
    Dłutek Jerzy
    [1914-1985], kadet,  ppor. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 4 VI 1914. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. Absolwent Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X1937 z przydziałem do 11 p. uł. w Ciechanowie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 szwadronie 11 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 1w szwadronie 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył 24 IX1939 pod Suchowolą na Lubelszczyźnie. Następnie w niewoli niemieckiej. Od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 19345 powraca do kraju. Po wojnie służył w LWP. Awansowany do stopnia ppłk –a.
    Odznaczony: VM kl.5, KW
    Zmarł 25 VI 1985 w Warszawie..
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937;R.Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Przegląd Kawalerii NR 119. Londyn 1985.

     
    Dłużniewski Antoni Stanisław
     [1909-1940], kpt. sł. st. uzb. / łącz./ [1939],pośm. mjr [2007]
    Ur. 21 I 1909 w Mławie, syn Leopolda i Heleny z Prośniewskich. Ukończył gimnazjum w Mławie. W latach 1927-1928 w szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany 15 VIII 1931 na stopień ppor. sł. st. łącz. starszeństwem od 15 VIII 1930 z przydziałem do 5 batalionu telegraficznego w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony z 5 batalionu telegraficznego do Zbrojowni Nr2, a od 1934 d0 1938 w Komendzie Miasta Warszawa. Studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej uzyskując w 1938 dyplom inż. mechanika. Przeniesiony z korpusu oficerów łączności do korpusu oficerów uzbrojenia. Od 1938 asystent warsztatu rusznikarskiego Zbrojowni Nr 2. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. uzb. 19 III 1939. Latem 1939 przeniesiony do Grupy Fortecznej Obszaru Warownego „Śląsk”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii fortecznej łączności Grupy Fortecznej Obszaru Warownego „Śląsk” w składzie Armii „Kraków”. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym od Śląska na Lubelszczyznę. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV1940.
    Pośmiertnie postanowieniem prezydenta RP mianowany w X 2007 mjr uzb.
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931;R.Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Dłużniewski Wacław
    [1905-?], kpt. dypl. sł. st. sap.[1938]
    Ur. 1 XII 1905. Absolwent gimnazjum. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W1928 przeniesiony do kadry oficerów saperów przebywała kursie aplikacyjnym. Promowany 15 VIII 1939 do stopnia ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1928. Od1929 służy w 3 batalionie saperów Wilnie, gdzie dowodzi plutonem. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. W latach 1935-1937 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st.sap.19 III 1938. W latach 1937 -1939 oficer sztabie 23 DP, potem w Dowództwie Obszaru Warownego „Śląsk”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy rezerwowej kompanii saperów Grupy Fortecznej Obszaru Warownego „Śląsk”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym Grupy Fortecznej od Śląska na Lubelszczyznę. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu zniewoli 29 IV 1945 przebywał w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał później do Stanów Zjednoczonych tam osiadła stałe.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Rocznik oficerski 1932;R.Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz.W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Dmochowski Czesław
    [ 1897-1950], rtm. sł. st. kaw.[1930]
    Ur. 4 IX 1897. Uczęszczał do gimnazjum. Od wiosny 1919 służył jako podchorąży w 2 p. uł. wielkopolskich. Uczestniczył w Powstaniu Wielkopolskim. 24 I 1920 wraz z pułkiem wkroczył do Bydgoszczy. Od III 1920 walczy na froncie wojny polsko-bolszewickiej. W V 1920 2 p. uł wlkp. przemianowano na 16 p. ułanów. W XII 1920 ukończył kurs w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Po ukończeniu kursu powraca do 16 p. uł. w Bydgoszczy. Mianowany ppor. sł. st. kaw. W 1921 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1920. Wieloletni oficer 16 p. ul., w którym pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1930. Był m. in. d-cą szwadronu. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera mobilizacyjnego 16 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 w Ośrodku zapasowym 16 pp na Lubelszczyźnie. Brał udział jako d-ca szwadronu utworzonego w Ośrodku zapasowym w składzie Grupy Kawalerii ppłk E. Wani. W czasie walk dostał się do niewoli niemieckiej. Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN,KW, SKZ
    Zmarł ok. 1950.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; B. Polak./red./ Lance do boju. Poznań 1986;

     
    Dmowski Ryszard
     [1911-1939],kadet, por. sł. st. kaw. [1938]
    Ur. 10 III 1911 w Warszawie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr2 w Chełmnie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st.kaw.15 VIII1934 z przydziałem do 26 p. uł. w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W okresie 1938-1939 d-ca plutonu w 3 szwadronie 26 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy d-cy plutonu, potem szwadronu 26 p. u. W składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami pod Działdowem, Lidzbarkiem, Mińskiem Maz. i na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 23 IX 1939 pod Krasnobrodem k. Zamościa.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
     

    Dobek Zygmunt
    [1917-1939], ppor. rez. sap. [1939]
    Ur. 1917. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie 1937-1938 Szkole Podchorążych Saperów w Modlinie. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział  na stanowisku d-cy plutonu w walkach na Lubelszczyźnie. Ranny w walce przebywał w szpitalu w Lublinie, gdzie zmarł w wyniku odniesionych ran 17 IX 1939. Pochowany na cmentarzu przy ul. Unickiej w Lublinie.

     
    Dobiecki Kazimierz
    [1896-?], dr med., ppor. rez. [1920]
    Ur. 2 I 1896. Absolwent szkoły średniej, potem student medycyny. Uczestnik I wojny światowej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Mianowany po wo0jnie ppor. rez. sł. sanit. z starszeństwem od 1 X 1920 z przydziałem do 9 batalionu sanitarnego w Brześciu – podlekarz. Po ukończeniu studiów medycznych uzyskał dyplom lekarski i tytuł dr wszechnauk medycznych. Przeniesiony do grupy lekarzy – oficerów rezerwy . Pracował w szpitalu w Brześciu  nad Bugiem i w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III z przydziałem do Kadry zapasowej 9 Szpitala Okręgowego w Brześciu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. 179 pp rez. w składzie 50 DP Rez.  SGO „Polesie”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Dobija Józef
    [1894-?], kpt. sł. st. piech.[1931]
    Ur. 18 I 1894. Uczestnik I wojny światowej. Brał udział w stopniu chor. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 7 pp Leg. Po wojnie nadal służy w 7 pp Leg. Dekretem z 18 II 1922 Oddz. V, L. 6435 P. A. mianowany z dniem 1 XII 1921 ppor. sł. st. piech. - za dokonanie wyjątkowych czynów na polu bitwy. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 192o. w 7 pp Leg. pełnił różne funkcje. We IX 1927 przeniesiony z 7 pp Leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. W V 1933 przeniesiony z KOP do 7 pp
    Leg. w Chełmie. W latach 1936-1939 oficer administracyjno-materiałowy 7 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 7 pp. Leg. m. in. pod Iłżą 7-8 IX 1939, potem n Lubelszczyźnie w Zgrupowaniu 3 DP Leg. płk-a dypl. St. Tatara. Po zakończeniu walk w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW3, SKZ
    Dz. Pers. Nr 3 z 25 II 1922; Dz. Pers. Nr 25 z31 X 1927; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Doboszyński Jan
    [1909-?],por. sł. st. art.[1938]
    Ur. 12 V 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 20 pal w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Przeniesiony z 20 pal do 18 dywizjonu Artylerii Ciężkiej w Zambrowie na stanowisko d-cy plutonu w szkole podoficerskiej przy 18 dac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 61 pal rez. w składzie 41 DP Rez.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 200o; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Dobraczyński Jan
    [1910-1994],ppor. rez. kaw.[1935], żołnierz NOW/AK, por. ps. „Eugeniusz”, dziennikarz, pisarz, działacz katolicki,  gen. bryg. [1988]
    Ur. 20 IV 1910 w Warszawie, syn Ludwika i Walerii z Markiewiczów. Absolwent Gimnazjum im. Adama Mickiewicza, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1929 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, potem od 1929-1932 Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie. Służbę wojskową odbywał w okresie 15 VIII 1932-30 VI 1933 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a praktyki w 7 p. uł. w Mińsku Maz. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935. Pracował jako urzędnik Wydziału Opieki Społecznej Urzędu Miejskiego, a w 1935 przeniósł się do Lublina, gdzie pracuje w Międzykomunalnym Związku Opieki Społecznej. W Lublinie prowadził zlecone wykłady dla KUL. Współpracował z wydawanym na KUL miesięcznikiem „Prąd”. Związał się wówczas z ruchem narodowym. Został członkiem Stronnictwa Narodowego i członkiem Zrzeszenia Pisarzy katolickich. Publikował w prasie katolickiej i narodowej. W 1938 powraca do Warszawy i podejmuje pracę na stanowisku referenta w Stowarzyszeniu Kupców Polskich. W VIII1939 zmobilizowany do wP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera oświatowego 2 psk z Hrubieszowa w składzie Wołyńskiej brygady kawalerii. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 2 psk od bitwy pod Mokrą 1 IX 1993 do walk na Lubelszczyźnie. w czasie okupacji przebywał w Warszawie. Działa w konspiracji NOW. Od XII 1939 współredaktor organu prasowego NOW i Zarządu Głównego SN. Od 1941 pracował w Wydziale Opieki Społecznej Zarządu Miejskiego. W latach 1942-1944 współpracował z czasopismami Frontu Odrodzeni Polski „Prawda”. Był współpracownikiem „Żegoty”. Po włączeniu NOW do AK był oficerem AK Brał udział w Powstaniu Warszawskim jako oficer sztabu Grupy ”północ” na Starym Mieście – kierował wówczas oddziałem BiP. Od 7 IX do 24 IX 1944 na Mokotowie. Redagował m. in. komunikaty informacyjne. Po upadku powstania w niewoli niemieckiej. Przebywał w obozach jenieckich Bergen-Belsen,  II D Gross-Born potem w Sandbostel. Po uwolnieniu z niewoli w V 1945 powrócił do kraju. został członkiem Związku Literatów Polskich. W okresie 1945-1946 był redaktorem tygodnika „Dziś i Jutro”  związanego z narodowo-katolickim Stowarzyszeniem „PAX”, potem w latach 1953-1956 przewodniczył komitetowi redakcyjnemu „Tygodnika Powszechnego”. Po 1956 współpracował z „Kierunkami”, WTK orz współredagował „Słowo Powszechne”.  Od 1958 członek PEN klubu, a w latach 1966-190 był członkiem ZG ZLP, a od 1968 przewodniczący Rady stowarzyszenia ZAIKS. Od 1989 wiceprezes Rady Naczelnej ZG ZBOWiD, Był członkiem Stowarzyszenia Kultury Europejskiej od 1977 członek jego rady wykonawczej i od 1981 wiceprezesem Oddziału Polskiego. W latach 190-1983 był członkiem FJN, a w 1982 został przewodniczącym PRON. Był posłem na sejm 1952-1956 i 1985-1989 z ramienia PAX. W X 1988 mianowany gen. bryg. Po 1989 nie angażował się w działalność polityczną.
    Był autorem wielu powieści. Laureat wielu nagród polskich i zagranicznych.
    Odznaczony; VM kl. 5 /1985/, SKZ, Order Sztandaru Pracy I kl. /1982/oraz Order Budowniczych Polski Ludowej w 1984
    Zmarł w Warszawie 5 III 1994.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 19351-939. Kraków 2003; L. M. Bartelski. Mokotów 1944. W-wa 1986; polscy pisarze współcześni. Informator 1944-1974. W-wa 1977

     
    Dobroński Piotr
    [1899-?], kpt. sł. st. art.[1938]
    Ur. 29 VI 1899. Ukończył szkołę średnią. W okresie 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. z przydziałem do 29 pap w Grodnie na stanowisko      d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Długoletni oficer 29 pap/pal, gdzie pełnił różne funkcje. do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu łączności 29 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii dywizyjnej 41 DP Rez. Uczestnik walka n Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Rocznik oficerski 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Dobrowolski Czesław
    [1912-?], ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 5 X 1912. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1934 w Batalionie Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do na stanowisko d-cy plutonu w 3 kompanii CKM III batalionu 2 psp w Sanoku. Latem 1939 przeniesiony do 20 pp w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu, potem d-cy 3 kompanii CKM III batalionu 20 pp w składzie 7 DP Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 20 pp. Podczas walk na Lubelszczyźnie dowodził 3 kompanią CKM w 4 samodzielnym batalionie CKM.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989

     
    Dobrowolski Zygmunt
    [1897-1972], dowborczyk, oficer dypl. sł. st. kaw. WP, mjr dypl. [1937], w konspiracji SZP/ZWZ/AK, ppłk dypl. sł. st. kaw. [1941], ps. „Mostowicz”, „Polanowski”, „Zyndarm” vel Zygmunt Zyndarm.
    Szef sztabu Okręgu Warszawa – województwo ZWZ, Obszaru Warszawskiego ZWZ/AK X 1940-VIII 1943.
    Ur. 10 VI 1897 w majątku Czeczelniki pow. olchopolski na Podolu. Syn Kazimierza /inżyniera, właściciela majątku Łuka k/Żytomierza i Wiktorii Radeckiej – Mikulicz. Od 1906 uczył się w I Gimnazjum, a od 1909 w II Gimnazjum w Żytomierzu, gdzie w V 1915 zdał egzamin maturalny. Od 1912 prowadził młodsze koło korporacji uczniowskiej w gimnazjum. Od VIII 1915 do V 1916 student Wydziału Agronomicznego Politechniki w Kijowie. Od VI 1916 służył w armii rosyjskiej, gdzie ukończył szkołę podoficerską. Od XII 1917 zastępca d-cy plutonu w 7 pułku ułanów III Korpusu Polskiego na Wschodzie. W IV 1918 podczas walk zostaje ranny. Od IV 1918 do rozwiązania w VI 1918 III Korpusu przebywał w szpitalu, potem na rekonwalescencji w majątku ojca w Łuka. W X 1918 przyjechał do Warszawy i zapisał się na studia w SGGW. Uczestniczył w XI 1918 w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. Od 11 XI 1918 służy w WP. Otrzymał przydział do 1 pułku ułanów Krechowieckich na stanowisko d-cy plutonu. Bierze udział w wojnie polko-bolszewickiej. Od III do VI 1920 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie /klasa kawaleryjska/. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 VII 1920. Od V 1921 adiutant w Centralnej Szkole Wojskowej Gimnastyki i Sportów w Poznaniu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1922. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. przez MSWoj. w 1922 z starszeństwem 1 VI 1919. Od III 1922 d-ca plutonu w 15 p. ułanów, a od IV 1925 adiutant w tym pułku. W 1927 ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs doszkalający, potem od VI 1927 ponownie d-ca plutonu w 15 p. ułanów w Poznaniu i p. o d-ca szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1930. Od VII 1930 d-ca plutonu. We IX 1930 przeniesiony na stanowisko d-cy szwadronu w 10 psk w Łańcucie. W latach 1931-1933 studiuje w MSWoj. w Warszawie. W stopniu rtm. dypl. oficer sztabu 10 Brygady Kawalerii, a od 1934 szef sztabu. Od 1936 wykładowca taktyki kawalerii w MSWoj. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. kaw. 19 III 1937.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku zastępcy szefa Oddziału III Armii „Kraków” – ppłk dypl. Jana Rzepeckiego. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Kraków” od Krakowa na Lubelszczyznę. Uniknął niewoli. Przedostał się potem do Warszawy, gdzie od XII 1939 działa w konspiracji SZP/ZWZ/AK. Początkowy przydział nieznany. Od jesieni 1940 szef sztabu Komendy Okręgu ZWZ Warszawa – województwo, a od początku 1942 szef sztabu i zastępca k-dta Obszaru Warszawskiego ZWZ/AK. Mianowany ppłk dypl. sł. st. kaw. rozkazem KG ZWZ nr L.21/BP z 11 XI 1941. Przeniesiony rozkazem KG AK z dniem 27 VIII 1943 do pracy w Wydziale Wyszkoleniowym Oddziału III KG AK. Brał udział w Powstaniu Warszawskim 1 VIII – 2 X 1944. Od 28 IX 1944 pełnomocnik D-cy AK w pertraktacjach kapitulacyjnych z Niemcami. 02 X 1944 podpisał w imieniu AK wraz z płk dypl. A. Irankiem – Osmeckim układ o zaprzestaniu działań wojennych w Warszawie.
    Po wojnie mieszkał w Kraju.
    Zmarł 11 IX 1972 w Zabrzu. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, nr 12783 /1939/, KW /1921/, Srebrnym Krzyżem Zasługi /1935/.
    Dz. Pers. Nr 8 z 26 II 1921;Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928, 1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; M. Ney – Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; Słownik Kawalerowie VM 1792-1945, t. III, cz. I. Koszalin 1997; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944., t. 1. W-wa 1987

     
    Dobrowolski Zygmunt Julian
    [1904-1940],rtm. dypl. sł. st. kaw.[1937],pośm. mjr [2007]
    Ur. 16 IV 1904 w Dębicy, syn Józefa i Józefy z Ropskich. W 1924 ukończył gimnazjum w Tarnowie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie 1924-1925 w Szkole Podchorążych w Warszawie, a w latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1927 z przydziałem do 10 psk w Łańcucie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Do 1934 służył w 10 psk. Od 2 XI 1934-1936 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W stopniu por. dypl. sł. st. kaw. został przydzielony do 5 p. uł. w Ostrołęce, skąd został przeniesiony do sztabu Suwalskiej Brygady Kawalerii. Awansowany do stopnia rtm. dypl. sł. st. kaw. 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcję III oficera sztabu w Inspektoracie Armii w Wilnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer Oddziału III sztabu Armii „Prusy”. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Pośmiertnie  decyzją MON z 5 X 2007 mianowany majorem kaw.
    Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Dobrski Andrzej
    [1914-?], ppor. rez. kaw.[1936]
    Ur. 18 II 1914. Absolwent gimnazjum z 1933. W okresie od 19 IX 1933 do 15 VII 1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 27 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 26 p. uł. w Barnowiczach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy 26 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 26 p. uł. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Dobrski Jerzy
    [1916-1944], ppor. sł. st. kaw.[1938]w ZWZ/AK por., ps. „Halina”, vel Jerzy Gawroński
    Ur. 8 XI 1916. Absolwent gimnazjum oraz Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1938 z przydziałem do 1 psk w Garwolinie na stanowisko d-cy plutonu w 4 szwadronie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 4 szwadronu 1 psk zmotoryzowanego w skazie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej płk-a dypl. S. Roweckiego. Walczył na szlaku bojowym 1 psk od Garwolina, na Lubelszczyznę, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, skąd we IX 1940 udało mu się zbiec i przedostać do Warszawy. Czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie IV Rejonu w Obwodzie Warszawa-Śródmieście. W V 1944 ujęty przez gestapo na ulicy w Warszawie i osadzony w Alei Szucha, gdzie został zamordowany w trakcie śledztwa.
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938;St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-w 1989;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988; H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C  w Woldenbergu. W-wa 1989;W. Bartoszewski. Warszawski pierścień śmierci. W-wa 1970

     
    Dobrzański Bohdan Bogumił
    [1901-1940], rtm. sł. st. kaw. [1932],pośm. mjr [2007]
    Ur.6 IX1901 w Ostrowcu pow. opatowski, syn Kazimierza i Apolonii z Pęczalskich. Uczęszczał do gimnazjum Radomiu. Od 1916 czynny w POW na terenie Radomia. W 1918 ochotnik „lotnego szwadronu radomskiego. Brał udział w obronie Lwowa XII1918-II 1919. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej, potem w szeregach 11 p. uł. wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent 38 klasy Szkoły Podchorążych Piechoty, a następnie kursu w Szkole Jazdy. Mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 XI 1921. Służył nadal w 11 p. uł., skąd został przeniesiony w 1923 do 10 p. uł. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 1 VII 1923. Przeniesiony w IV 1928 z 10 p. uł. do 6 p. uł., gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1932. Po ukończeniu kursu dla dowódców szwadronu w CWKaw. w Grudziądzu dowodził w 6 p. uł. m. in. szwadronem. Przeniesiony w 1935  z 6 p. uł. do 2 psk w Hrubieszowie, gdzie dowodził 2 szwadronem. Podczas kampanii wrześniowej bierze udział na stanowisku kwatermistrza 2 psk w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym pułku m. in. pod Mokrą, potem Tomaszowem Maz., Mińskiem Maz. i na Lubelszczyźnie. Po 17 IX 1939 w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Odznaczony: VM kl. 5 za wojnę polsko-bolszewicką.
    Dz. Pers. Nr 2 z 18 II 1922;Dz. Pers. Nr 9 z 14 IV 1922; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. nr 10 z 4 VII 1935;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 2 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1998; St. Piotrowski. W żołnierskim siodle. W-wa 1983; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003; P. Bauer. Biogram B. D. /w:/Kawalerowie VM 1792-1945. T. II /1914-1921/, cz. 1. Koszalin 1991.

     
    Dobrzański /Kotwicz-Dobrzański/Mieczysław Karol
    [1897-1943], legionista, oficer dypl. sł. st. piechoty WP, ppłk dypl. [1934], w konspiracji ZWZ/AK, ps. „Koniak”, „Leliwa”, „Leon”, „Stefan”, vel Józef Łącki, vel Józef Zalewski
    Kierownik Wydziału II K-dy Okręgu Warszawa-Miasto XII 1939-IX 1941. Szef sztabu Obszaru Lwowskiego ZWZ/AK IX 1941-XII 1942
    Ur. 31 XII 1897 w Tarnowie, syn Władysława i Marii z d. Smolik. Uczęszczał Tarnowie do gimnazjum i od 1913 był członkiem Drużyn Strzeleckich. W 1915 zdał egzamin maturalny w Wiedniu. Od 15 VIII 1914 do 15 XI 194 służył w 2 pp Leg., potem do 01 IV 1915 w 4 pp Leg.. Następnie do 01 VIII 195 był w Szkole Podchorążych Legionów, a do 01 IX 1917 służył w 6 pp Leg. Kolejno awansowany w 1915 do stopnia podchorążego i chorążego, oraz ppor. 01 VII 1916. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 przeniesiony do II Brygady Legionów, gdzie do 01 III 1918 dowodził 9 kompanią w 2 pp Leg., a do 13 V 1918 był pomocnikiem d-cy dywizjonu lotniczego. Brał udział w przebiciu II Brygady Legionów w II 1918 pod Rarańczą, potem w bitwie II Korpusu polskiego pod Kaniowem V 1918, po której dostał się do niewoli niemieckiej, skąd zbiegł na Syberię. W VII i VIII 1918 dowodził oddziałem polskim w Czelabińsku, potem był instruktorem w 1 pp Strzelców Polskich, a od 10 XI 1918 do 10 I 1919 w 3 pp 5 DP na Syberii. Następnie do 03 V 1919 był słuchaczem rosyjskiej Akademii Sztabu Generalnego w Tomsku, a do 30 IX 1919 dowodził 2 baonem 5 DP, a do I 1920 był kolejno z-cą i d-cą szkoły oficerskiej 5 DP. Po kapitulacji 5 DP na Syberii do 30 I 1920 znajdował się w niewoli bolszewickiej, z której w v 1920 udało mu się zbiec i powrócić do Polski. Następnie od VI 1920 oficer sł. st. piech. WP. Otrzymuje przydział do DOGen. Kielce, gdzie objął stanowisko szefa wydziału III a. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem 1 VI 1919. Od IV 1921 do końca 1922 z ramienia MSWojsk. był członkiem polskiej Delegacji do spraw Repatriacji, a jednocześnie od 1922 pracownikiem Poselstwa RP w Moskwie. Jako pracownik II Oddziału SG WP był kierownikiem placówki wywiadowczej w Moskwie, którą utworzył wraz z kpt. Stanisławem Biegańskim. Placówka ta o krypt. „U-6” już w połowie 1921 uzyskała wartościowe informacje o charakterze wojskowym, politycznym i ekonomicznym, teren jej działania obejmował moskiewski, kaukaski i zachodni okręgi wojskowe. Od V 1921 do końca 1922 przebywał w Nowonikołajewsku na Syberii, gdzie utworzył placówkę wywiadowczą o krypt. „Burski”, która uzyskane informacje przekazywała za pośrednictwem placówki „U-6”.
    Po powrocie do Polski w latach 1924-1925 służył w 9 pp Leg. w Zamościu, gdzie był m.in. d-cą kompanii i adiutantem pułku, a potem w 70 pp w Pleszewie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 15 VIII 1924. Od IV 1925 był referentem w Departamencie X /Przemysłu wojennego/ MSWojsk. W latach 1927-1929 studiował w MSWoj. w Warszawie. Następnie w stopniu mjr dypl. sł. st. piech. od 1929 do 1930 był szefem sztabu 2 DP Leg. w Kielcach, a następnie 1930-1931 d-cą 1 batalionu strzelców w Chojnicach. W 1932 objął stanowisko d-cy batalionu w 6 psp w Samborze. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech. 01 I 1934. W VI 1934 przeniesiony na stanowisko szefa sztabu DOK IX w Brześciu n/Bugiem. 04 IV 1938 mianowany d-cą 6 psp  na czele , którego walczył w kampanii wrześniowej 1939 w składzie 22 DP Górskiej, a od 18 IX do 24 IX 1939 w składzie 39 DP rezerwowej. Uniknął niewoli i po zakończeniu działań wojennych przedostał się do Warszawy, gdzie w XII 1939 wstąpił do konspiracji SZP/ZWZ. Obejmuje wówczas funkcję szefa /kierownika/ Wydziału II Komendy Okręgu SZP/ZWZ Warszawa-Miasto. Przeniesiony w końcu VIII 1941 do Komendy Obszaru Lwów ZWZ. Do Lwowa przybył około 05 IX 1941 w składzie „ekipy warszawskiej”, wraz z Marią Chęcińską i jej bratem. Zamieszkał wtedy w mieszkaniu Wanatów przy ul. Na Bajki, potem przy u Wrześniowskiej przy ul. Potockiego 6. Objął wówczas stanowisko szefa sztabu Komendy Obszaru ZWZ/AK Lwów. Położył duże zasługi w organizowaniu Obszaru. W wyniku zdrady aresztowany w nocy z ¾ XII 1942 razem z M. Chęcińską jako małżeństwo Zalewscy. Osadzony w podziemiach gmachu gestapo przy ul. Pełczyńskiej. W czasie śledztwa /gestapo znało jego funkcję w AK/ proponowano mu uwolnienie w zamian za umożliwienie dotarcia do gen. „Grota” – S. Roweckiego dla „nawiązania współpracy przeciw komunistom”. Następnie przewieziony na Pawiak w Warszawie, a stamtąd 13 V 1943 wysłano do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu /nr obozowy 161408/. Działał w konspiracji obozowej, ale w wyniku jej wykrycia 25 IX 1943 został wzięty do bunkra i 11 X 1943 rozstrzelany.
    Odznaczony: VM kl. 5 kl. /1922/, KW 4x, KN /1931/, ZKZ /1931/, Orderem Odrodzenia Polski 5 kl. /1936/.
    Był dwukrotnie żonaty, po raz i z Ewą z d. Pienińską, z którą miał dwie córki: Danutę /ur.1920/ i Wandę /ur.1923/. Brak informacji o drugiej żonie.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1923,1924,1928,1932; G. Mazur-j. Węgierski. Konspiracja lwowska 1939-1944. Słownik biograficzny. Katowice 1997; tenże: Obsada osobowa lwowskiego obszaru SZP-ZWZ-AK-NIE w latach 1939-1945. Kraków 2000; tenże; Komendy obszaru i okręgu AK 1941-1944. Kraków 1997; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 1. W-wa 1987; J. Gozdawa- Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992.

     
    Dobrzański Zbigniew Karol 
    [1911-1939], ppor. sł. st. pilot [1937]
    Ur. 16 IX 1911. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Lotnictwa – Grupa Techniczna Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. 1 X 1937 z przydziałem do Szkoły Pilotażu w Grudziądzu, gdzie pełnił funkcje d-cy plutonu w eskadrze ćwiczebnej. We IX 1939 ewakuowany na Wschód z Szkołą Pilotażu. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy plutonu w 8 kompanii III batalionu 180 pp rez. w składzie 50 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 3 X 1939 pod Kockiem.
    Pochowany na cmentarzu wojennym w Kocku.
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Dobrzyński Bohdan
    [1899-1950], mjr sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 13 I 1899. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko- ukraińskiej XII 1918- 1919. Ukończył w XII 1919 wojenny kurs Szkoły Podchorążych w Warszawie /klasa kawalerii/. Dekretem L. 1797 z 1 I 1920 NW mianowany ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do 3 p. uł. Uczestnik wojny polsko bolszewickiej w 1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 3 p. uł., skąd po 1925 został przeniesiony do 24 p. uł. w Kraśniku. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1927.  Z dniem 15 X 1928 skierowany na 7 miesięczny kurs udoskonalający młodszych oficerów kawalerii w CWKaw. w Grudziądzu. Po ukończeniu kursu w V 1929 powraca do 24 p. uł., gdzie dowodzi szwadronem. W 1930 zakwalifikowany jako kandydat do WSWoj. odbywał staż w 2 pac, potem 8 pp Leg. , potem praktyki próbne w WSWoj. Z dniem 5 I 1931 powołany na 2 letni kurs 1930-1932 do WSWoj. Po przerwaniu studiów w VII 1931 został przeniesiony z 24 p. u. do 9 psk w Grajewie na stanowisko d-cy szwadronu. Awansowany do stopnia mjr –a 1 I 1936. W latach 1937-1939 pełnił funkcję kwatermistrza i II z-cy d-cy 9 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 9 psk, później dowodził sformowanym w Krzywdzie pułkiem kawalerii „Bohdan”. Walczył pod Kockiem. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII a w Murmau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 służył w PSZ. Po wojnie w Wlk. Brytanii. Zmarł 11 VII 1950. Pochowany na cmentarzu Wrexham Cementary w Walii
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 5050, KW 4x
    Autor wydanej publikacji w 1929 „Zarysu Historii 3 Pułku Ułanów”.
    Dz. Pers. Nr 1 z 17 I 1920;Dz. Pers. Nr 1 z 26 I 1922; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Roczniki personalne 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 193o; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; R.Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat – Wieteska. 9 Pułk strzelców Konnych. Pruszków 1999; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach północnej Walii. Kraków 2004; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Dobrzyński Tadeusz
    [1899-1944], kmdr ppor. inż.[1939]
    Ur. 27 XII 1899 w Tyńcu Kaliskim. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inż. mech. Służbę wojskową odbył na kursie podchorążych rez. kaw. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 VII 1925. Powołany w 1929 do służby czynnej – kadra oficerów kawalerii do kadry marynarki wojennej z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Dowództwa Floty na stanowisko II inż. mech. Dyonu Torpedowców. Mianowany z starszeństwem od 1 IX 1929. ppor. sł. st. w korpusie oficerów technicznych Marynarki Wojennej. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931, a kpt. 1 I 1935. W latach 1936-1939 był I oficerem mechanikiem w Dywizjonie Kontrtorpedowców, potem Kierownik Wydziału Technicznego w Szkole Marynarki Wojennej w Toruniu a od 1938 w Bydgoszczy. Awansowany 19 III 1939 do stopnia komandora ppor. sł. st. Ewakuowany z podchorążymi szkoły we IX 1939 z Bydgoszczy do Pińska, potem do Horodyszcza Poleskiego. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie VI B w Dössel, gdzie zginął 27 IX 1944 od wybuchu bomby podczas nalotu samolotów alianckich. Pochowany na cmentarzu jenieckim w Murnau.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Dobrzyński Wacław
    [1910-?], ppor. rez. piech. [1937]
    Ur. 7 VII 1910. Ukończył gimnazjum. Służbę w wojskową odbywał na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy  1 plutonu 7 kompanii III batalionu zmobilizowanego w Ośrodku zapasowym „Rożan” w składzie 180 pp rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w wP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939.   W-wa 1989

     
    Dokowski – Leszczyc Józef
    [1900-1986], rtm. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 20 III 1900. Uczęszczał do gimnazjum. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W latach 1922-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie n kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 VII 1925 z przydziałem do 5 psk na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Przeniesiony z dniem 1 IV 1931 z 5 psk do 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii na stanowisko kierownika kancelarii. Przeniesiony w X 1931 z 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii do 5 psk. Z dniem 1 III 1932 przeniesiony z 5 psk do 8 p. uł. z jednoczesnym przydziałem na okres 6 miesięcy do 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii. Od X 1932 w 8 p. uł., gdzie pełni różne funkcje. Awansowany 19 III 1937 do stopnia rtm. sł. st. kaw. Ukończył kurs     d-ców szwadronu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 szwadronu 8 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 8 p. uł. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Następnie od X 1939 do 1945 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Krakowie, gdzie zmarł 3 VII 1986. Pochowany na cmentarzu Rakowieckim w Krakowie.
    Odznaczony: KW, MN, SKZ
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 89 z 4 IX 1925; Rocznik oficerski 1928, 1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Dolecki Stefan Karol
    [1914-?], ppor. sł. st. art.[1937]
    Ur. 2 VIII 1914. Ukończył gimnazjum. W okresie 1934-1935 w szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 19835-1937 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem do 12 pal w Tarnopolu na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1938-1939 d-ca 3 plutonu w pułkowej szkole podoficerskiej. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 9 baterii III dywizjonu 12 pal w składzie 12 DP, potem w Grupie „Sandomierz”. Walczył na Lubelszczyźnie do 20 IX 1939. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Po wojnie w Wlk. Brytanii.
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 12 Kresowy Pułk artylerii Lekkiej. Pruszków 1998

     
    Dołęga Gerard Lothar
    [1912-?], oficer sł. st. piech. WP, por. [1939], w konspiracji ZWZ/AK, ps. „Jerzy”. /rodowe nazwisko Dolega/
    D-ca Placówki ZWZ Jodłowa IV 1940-I 1942. Obwód ZWZ/AK Jasło.
    Ur. 19 VI 1912. Ukończył gimnazjum. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu w kompanii strzeleckiej. . Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 19 III 1939. W 1938-39 d-ca oddziału zwiadu 7 pp. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy kompanii zwiadowczej. W czasie walk 08 IX 1939 w rejonie Iłży został  ranny.
    Podczas okupacji niemieckiej przebywał na terenie pow. Jasło na Podkarpaciu. Czynny w konspiracji ZWZ/AK w Obwodzie ZWZ/AK Jasło. Organizator i od IV 194o do I 1942  k-dt Placówki ZWZ Jodłowa. W I 1942 przekazał funkcję k-dta Placówki ZWZ Jodłowa swemu następcy sierż. Janowi Lesiakowi.  Od I 1942 do VII 1942 z-ca k-dta obwodu. W VII 1942 aresztowany i uwięziony w więzieniu w Jaśle, skąd po pewnym czasie został zwolniony. Opuścił teren Jasła.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; J. Modrzejewski. Akowcy na Podkarpaciu. Brzozów 1990; Ł. Grzywacz – Świtalski. Z walk na Podkarpaciu. W-wa 1971.

     
    Dolej Tadeusz
    [1907-1939], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 21 VI 1907. Absolwent gimnazjum. W latach 1929-1930 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różnie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 32 pp w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony po 1936 do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem Baonu KOP „Żytyń” na stanowisko d-cy plutonu w 1 kompanii granicznej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii Baonu „Snów II” 1 pp KOP w składzie 1 BPGór. Poległ w walce 16 IX 1939 w rejonie Terespola. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Terespolu.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998

     
    Domagała Tadeusz Edward
    [1913-1940], ppor. sł. st. art.[1936], pośm. por. [2007]
    Ur. 20 VIII 1913 w Będzinie, syn Stanisława i Józefy z Janowczyków. W latach 1924-1931 uczył się w 8 klasowym gimnazjum matematyczno-przyrodniczym w Sosnowcu, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 studiował na Politechnice Lwowskiej. Od IX 1933 do VI 1934 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 23 pal. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu, a od IX do X 1936 odbywał praktyki w 23 pal w Będzinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 23 pal w Będzinie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939     d-ca plutonu w 2 baterii I dywizjonu 23 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 12 baterii IV dywizjonu 23 pal artylerii fortecznej przydzielonej do IV dywizjonu specjalnego CKM 73 pp. Walczył na odcinku obrony C – Nowy Bytom, potem w walkach odwrotowych w kierunku Krakowa, potem na Lubelszczyznę. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Postanowieniem prezydenta RP z X 2007 mianowany por. art.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże; Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Tajny Dz. Awansowy nr 5 z 15 X 1936; L. Szostek. 23 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Domański Jarosław
    [1908-1976], rtm. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 13 IV 1908 w Ciechówku. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 1 we Lwowie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1930 z przydziałem do 4 p. uł. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony w IV 1934 z 4 p. uł. do 7 szwadronu pionierów w Wilnie na stanowisko p d-cy plutonu. W 1937 przeniesiony z 7 szwadronu pionierów do szwadronu kawalerii KOP „Rokitno”. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 szwadronu 4 p. uł. w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 4 p. uł. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie dowodził 3 szwadronem w dyonie 4 p. uł. przyłączonym do 13 p. uł. i podporządkowanym dowódcy Mazowieckiej Brygady Kawalerii, potem w składzie Zgrupowania płk  A. Zakrzewskiego. Po kapitulacji oddziałów polskich w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Gdyni, gdzie zmarł 20 XII 1976. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 193o; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Domański Stefan Wacław
    [1899-1939], ppor. rez. kaw.[1930]
    Ur. 18 IX 1899. Ukończył szkołę średnia. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii Nr 2 w Ostrołęce. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 193o z przydziałem do 11 p. uł. w Ciechanowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 2 plutonu 3 szwadronu 10 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 10 p. uł. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 2 x 1939 w Serokomli. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Serokomli.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Romański. Wojciechowski. 10 Pułk Ułanów Litewskich. Pruszków 2007; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Domański Tadeusz
    [1905-?], rtm sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 5 I 1905. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1927 z przydziałem do 10 p. uł. w Białymstoku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. W 1930 przeniesiony z 24 p. uł. do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do szwadronu kawalerii KOP „Niewirków”, gdzie dowodził plutonem. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1937. Następnie w 24 p. uł, gdzie dowodził szwadronem. Od 1939 d-ca 1 szwadronu KOP w dywizjonie kawalerii „Niewirków”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 szwadronu dywizjonu KOP „Niewirków”. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie w składzie SGO „Polesie”.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerski 1928, 1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Domański Wacław Józef
    [1894-+ 1966?], ppłk dypl. sł. st. piech. [1938]
    Ur. 18 IX 1894. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 75 pp, skąd został odkomenderowany w 1923 do Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia w Rembertowie, gdzie pełnił funkcję adiutanta d-cy Batalionu Manewrowego. Po zdaniu egzaminów został przydzielony do WSWoj. w Warszawie, gdzie był słuchaczem od 1 XI 1925 do X 1927. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. SG zostaje przydzielony na stanowisko oficera sztabu 29 DP w Grodnie. W XI 1929 przeniesiony z 29 DP na stanowisko p. o. szefa sztabu 17 DP w Gnieźnie. Awansowany do stopnia mjr SG sł. st. piech. 1 I 1930. Następnie szef sztabu 17 DP. z dniem 1 IV 1932 przeniesiony z 17 DP do Sztabu Głównego WP w Warszawie. W XII 1934 przeniesiony z Sztabu Głównego WP na stanowisko d-cy batalionu w 21 pp w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech. 19 III 1938. W latach 1938-1939 służy w Szefostwie Komunikacji Sztabu Głównego WP na stanowisku szefa Wydziału Komunikacji. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa kolejnictwa w sztabie Armii „Prusy’’. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Zmarł 11 VI 1966.
    Odznaczony: KN, KW4x, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 115 z 30 X 1925; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 198; W. Chocianowicz. W 50 lecie WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Domaradzki Stefan Józef 
    [1901-?], kpt. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 24 III 1901 w Tarnopolu, syn Antoniego i Teodory. Uczęszczał do gimnazjum w Tarnopolu. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 XII 1921 z przydziałem do 54 pp. Do stopnia por. awansowany 1 XII 1923. Długoletni oficer 54 pp w Tarnopolu, gdzie pełnił różne funkcje. Z dniem 1 II 1929 skierowany z 54 pp na roczny kurs wychowania fizycznego w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie. Po ukończeniu kursu powraca do 54 pp, skąd został przeniesiony z dniem 1 III 1931 do Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 10 a w Nisku na stanowisko instruktora. Z dniem 1 VIII 1932 przydzielony do Szkoły Podoficerskiej dla Małoletnich w Nisku na stanowisko instruktora. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Po 1936 przeniesiony do 54 pp, gdzie w okresie 1937 - 1939 był d-cą 5 kompanii II batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii II batalionu 54 pp w składzie 12 DP Armii „Prusy”. Brał udział w walkach w Grupie „Sandomierz” na Lubelszczyźnie. W czasie okupacji czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK  Warszawa - Powiat, gdzie był szefem wyszkolenie w rejonie I Legionowo, potem w rejonie III Rembertów.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz.. Pers. Nr 1 z 21 I 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Z. Rawicki. VII Obwód Okręgu Warszawskiego AK „Obroża” W-wa 1990
     

    Domysławski Bolesław
    [1908-?], por. sł. st. art.[1936]
    Ur. 19 IV 1908. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w latach 1929-1930 w 1 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 3 dak. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 2 dak w Dubnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por.  wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 2 baterii 14 dak, a od 4 IX 1939 d-ca 2 baterii 14 dak w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 14 dak.
    Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu walk w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 200o; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933;  P. Zarzycki. 14 dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków 2001;

     
    Donhöffner Jerzy Leopold
    [1910-?], por. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 18 XII 1910 w m. Skwarzewo. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1931 zdał maturę. W latach 1931-1933 w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 22 p. uł. w Brodach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w szwadronie CKM 22 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu KOP „Kleck” w składzie Brygady KOP „Polesie”. W czasie walk ranny.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Dopierała Leon
    [1890-+?], kpt. sł. st. piech. [1924], w st. sp. po 1934
    Ur. 29 III 1890 w Swarzędzu. Ukończył 8 klas szkoły miejskiej, potem 4 klasową Szkołę Handlową z cenzusem w Poznaniu. Z zawodu drogerzysta. W okresie 12 X 1910-13 IX 1912 służył 12 pułku grenadierów armii niemieckiej. Ukończył 2 miesięczny kurs obsługi CKM. Następnie pracował w swoim zawodzie. Po wybuchu I wojny światowej od 7 VIII 1914 służba w armii niemieckiej. Do 28 VIII 1915 służył garnizonie przy 38 pp, potem od X 1915 do 15 II 1917 jako podoficer walczy na froncie rosyjskim, a następnie od 15 II 1917 do 9 XII 1917 służba w oddziale zapasowym żandarmerii w Świdnicy jako instruktor. Od 9 XII 1917 do 24 III 1918 walczy na froncie zachodnim we Francji. Podczas walk ranny. Od 24 III- 30 VIII 1918 przebywa na leczeniu szpitalnym. Formalnie zwolniony z armii niemieckiej 16 XII 1918. Od XII 1918 w stopniu st. sierż. służy w WP. Uczestniczy w walkach na froncie wojny polsko-ukraińskiej, potem polsko-bolszewickiej. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do Straży Granicznej na stanowisko d-cy kompanii w III batalionie 5 pułku strzelców granicznych. Skierowany na Górny Śląsk od 3 V 1920 do 3 V 1921 był d-cą bonu w Królewskiej Hucie. Bierze udział w przygotowaniach do III Powstania Śląskiego. Uczestnik powstania od 3 V -29 v 1921 był z-cą d-cy powstańczego 4 pp. Od 29 V 1921 powraca do służby w II baonie Straż y Granicznej. Następnie służył w 55 pp w Lesznie. 17 XII 1924 awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Skierowany z 55 pp z dniem 17 I 1927 na 3 miesięczny kurs dla oficerów w Centralnej szkole strzelania w Toruniu. Przeniesiony w 1927 z 55 pp do 84 pp, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Po 1934 przeniesiony w stan spoczynku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM w III batalionie 179 pp rez. w składzie 50 DP Rez. W czasie walk 23 IX 1939 zostaje ranny. Podczas okupacji mieszkał w m. Myszki. Zginął podczas okupacji.
    Odznaczony: KW2x
    Dz. Pers. Nr 11 z 31 III 1927; Rocznik oficerski 1924,1928,1932; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Dorobek Stanisław
    [1906-?], por. sł. st. sap. [1935]
    Ur. 1 VIII 1906. Absolwent szkoły średniej. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. w okresie 1930-1931 na kursie aplikacyjnym. Promowany 15 VIII 1931 na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1930 z przydziałem do batalionu mostowego na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1938-1939 pełnił funkcje oficera mobilizacyjnego batalionu mostowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii mostowej saperów przydzielonej do Oddział Wydzielonego mjr-a. J Jasiewicza z zadaniem dozorowania mostu na Wiśle w Brzuminie. Później brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Dorociak Zenon
    [1907-?], por. sł. st. art. [1936].
    Ur. 1 VIII 1907. Absolwent gimnazjum. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 1`pac. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 9 dak w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony po 1936 z 9 dak do 1 Pułku artylerii Motorowej w Stryju, gdzie był z-ca d-cy pułkowej szkoły podoficerskiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera technicznego w 1 baterii dywizjonu art. motorowej w składzie Warsz. Bryg. Pancerno-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym dywizjonu m. in. na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej w 1939. W-wa 1988

     
    Dorotycz – Malewicz Marian Michał
    [1895-1945], mjr  sł. st. łącz.[1928], w ZWZ/AK ppłk [1942], ps. „Hańcza”, „ Ryszard Hańcza”, „Roch”, „Strzemię”, „Topór”, „Wrzos”
    Ur. 16 VII 1895 w majątku Manheim w Rosji. Uczył się w gimnazjum w Odessie. W VII 1914 przerwał naukę i wstąpił do służby w armii rosyjskiej. Od VIII –XII 1914 w szkole oficerskiej w Odessie. Po ukończeniu szkoły mianowany chorążym służył w 136 batalionie zapasowym, potem w 149 pp, a następnie 11 batalionie kolejowym. Walczył m. in. na froncie rumuńskim. Zdemobilizowany w X 1917 był od XI 1917 do IV 1918 drugim adiutantem 1 pp w polskiej formacji wojskowej kpt. Skrzyńskiego, potem od XI 1918 w 4 DStrz. gen. L. Żeligowskiego, z którą w VI 1919 powrócił do kraju. W stopniu por. służy w 13 DP, gdzie dowodzi plutonem, potem kompanią telegraficzną oraz szef łączności13 DP. Zweryfikowany w 1921 w stopniu kpt. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 1921 dowódca kompanii w 1 batalionie telegraficznym, od V 1922 kmdt kadry 2 batalionu telegraficznego, potem od IX 1924 kierownik referatu organizacyjno-mobilizacyjnego i wyszkoleniowego w Szefostwie Łączności Dok II w Lublinie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. łącz. 1 I 1928. W VII1929 przeniesiony na stanowisko szefa łączności 28 DP w Warszawie. w okresie 12 XI 1930- IV 1931 ukończył 5 miesięczny kurs informacyjny dla oficerów sztabowych łączności przy ministerstwie Poczt i Telegrafów. W XI 1931 przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy 5 batalionu telegraficznego w Krakowie.. Od 1934 oficer sztabu DOK V w Krakowie. W latach 1937-1939 referent łączności w Inspektoracie Armii w Wilnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności Armii „Prusy”. Walczył na szlaku bojowym Armii „Prusy” m. in. na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji niemieckiej od Vii 1940 czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK na terenie Warszawy. Od Vii 1941 pełnił funkcję szefa sztabu Komendy Obszaru Południowo-Wschodniego Białystok. Przeniesiony w połowie 1942 do KG AK w Warszawie z przydziałem na stanowisko szefa wydziału Zrzutów Kierownictwa Odbioru Zrzutów. Rozkazem KG K nr L. 65/BP z 11 XI 1942 awansowany  płk sł. st. łącz.  z starszeństwem od11 XI 1942. W nocy z 15/16 IV 1944 odleciał do Włoch „MostemI” i następnie 21 IV 1944 przybył do Londynu. Mianowany wówczas z-ca szefa Oddziału VI sztabu nW. Rozkazem gen. St. kopańskiego z 2 VI 1944 został wyznaczony na stanowisko d-cy centralnej bazy Dowodzenia „Elba” z siedzibą w Latino /k. Barii w e Włoszech. Rozkazem gen. st. Tatara z 10 XI 1944 bazę rozwiązano, następnie mianowany d-cą bazy nr 11 i ponownie z-ca szefa Oddziału VI sztabu NW. Po likwidacji bazy w III 1945 był k-dtem Placówki „Niebo” w Rzymie – oficjalnie Ośrodek wyszkolenia Łączności, a faktycznie administrował tajnym funduszem „Drawa”. Zgodnie z rozkazem gen. St. Tatara wywiózł zdeponowane u siebie sumy z Włoch i złożył w VIII 2945 w kasach Samodzielnej Brygady Spadochronowej i 1 DPanc. w Niemczech. Reszte ok. 1,2 miliona dolarów zdeponował w klasztorze OO. Bonifratrów w Rzymie. 29 IX 1945 pobawiony dowództwa Ośrodka Wyszkolenia Łączności przez gen. W. Andersa, co miało związek z próbami przejęcia pieniędzy przez gen. W. Andersa, z którego rozkazu oficerowie Oddziału II KP 5 X 1945 zabrali z klasztoru powierzone jego pieczy pieniądze. 9 X 1945 wtargnęli do jego mieszkania w Rzymie z zamiarem jego aresztowania. Został wówczas postrzelony przez dwójkarza. /wg innej wersji postrzelił się sam/. Zmarł 10X 1945 w angielskim szpitalu wojskowym w Rzymie.
    Odznaczony: VM kl. 5, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;A. K Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944. T. 2. W-wa 198; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główa AK 1939-1945; R. Buczek. Rozgrywak o dolary. Kielce 1991.

     
    Dowgiałło Izydor
    [1910-?], por. sł. st. piech.[1939], w PSZ kpt.
    Ur. 10 V 1910. Absolwent gimnazjum. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 6 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 19 III 1939. w latach 1938-1939 d-ca 6 kompanii II batalionu 6 pp Leg. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii II batalionu 6 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. bierze udział w walkach nad Narwią i Bugiem, potem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na zachód Od 1940 w Wlk. Brytanii, gdzie służy w PSZ. Od 15 VI 1940 do I 1941 był słuchaczem WSWoj. w Londynie. W 1942 przydzielony do sztabu 6 DP w Rosji, gdzie był oficerem I Oddziału Sztabu. Ewakuowany z 6 DP do Iranu, potem Palestyny. Od 1943 w II Korpusie Polskim. Awansowany do stopnia kpt. dypl. w 1943. Następnie oficer operacyjny sztabu 2 Brygady Panc. II KP. Uczestnik kampanii włoskiej. Po wojnie na emigracji.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W  50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; P. Żarom. Armia Polska w ZSRR, na Bliskim i Środkowym Wschodzie. W-wa 1981; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn 1973; W. Markert. 6 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2001

     
    Dowgiałło-Chmorowicz Anatol
    [1915-+?],kadet,  ppor. sł. st. piech.[1938], w AK ps. „Janusz”
    Ur. 25 X 1915. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1935 zdał maturę. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 x1 938 z przydziałem do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 9 kompanii III batalionu 11 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku pomocnika adiutanta 11 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 11 pp od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej AK na terenie Warszawy. Był oficerem w Komendzie Okręgu Warszawa-Miasto, gdzie kierował klasą podchorążych rez. piech., potem w pułku „Baszta” . Uczestnik Powstania Warszawskiego. Od 15 VII -15 VIII 1944 z-ca d-cy kompanii B 1, potem od 15 VIII 1944 27 IX 1944 d-ca kompanii B2 w Batalionie „Bałtyk”. Po upadku powstania w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał we Wrocławiu, gdzie zmarł. Pochowany na cmentarzu Sępolno.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. M. Bartelski. Pułk AK „Baszta”. W-wa 1990; L. M. Bartelski. Mokotów 1944. W-wa 1986

     
    Drabczyk Feliks
    [1901-1968], por. sł. st. int. [1924]
    Ur. 6 XI 1901. Ukończył szkołę średnią. W 1922 ukończył Szkołę Podchorążych gospodarczych. Mianowany ppor. sł. st. oficerów adm. /dział gospodarczy/ 1 IX 1922 z przydziałem do WOZZ Nr II, skąd został przeniesiony do 44 pp, a w 1924 do Wojskowego Zakładu Gospodarczego Nr 9. Awansowany do stopnia por. 1 IX 1924. Po 1926 powraca do służby w 44 pp. Przeniesiony w 1928 do 53 pp na stanowisko płatnika. Przeniesiony z 53 pp na stanowisko płatnika w 1 pam w Stryju, skąd w 1932 zostaje przeniesiony do 68 pp we Wrześni na stanowisko płatnika, potem oficera gospodarczego pułku. W 1939 przeniesiony z 68 pp do 43 pp na stanowisko oficera gospodarczego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 43 pp w składzie 13 DP. Uczestniczył w walkach pod Tomaszowem Maz., potem w walkach odwrotowych. Z częścią 13 DP dotarł na Lubelszczyznę, gdzie w odtworzonym 43 pp obejmuje funkcję kwatermistrza i oficera gospodarczego. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Po wojnie na emigracji. Początkowo w Wlk. Brytanii, potem w Kanadzie. Mieszkał w Toronto, gdzie zmarł 11 III 1968.
    Dz. Pers. Nr 36 z 30 IX 1922; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Drabik Mieczysław
    [1893-1939], mjr sł. sł. piech.[1924]
    Ur. 1 I 1893. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu por. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 11 pp. Po wojnie zweryfikowany w 1922 w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. w 11 pp pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. W 1923 odkomenderowany z 11 pp do Batalionu Szkolnego Piechoty Nr 5 w Krakowie. 17 XII 1924 awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Po 1925 odkomenderowany do Państwowego Urzędu PW i WF na stanowisko referenta. W 1928 przeniesiony z Państwowego Urzędu PW i WG, a etatowo z 11 pp do 3 psp w Bielsku na stanowisko d-cy batalionu. Następnie kmdt 93 Obwodu PW przy 3 psp w Bielsku> Jednocześnie w latach 1938-1939 d-ca bielskiego batalionu Obrony Narodowej. Działa aktywnie na niwie społecznej m. in.  był długoletnim prezesem  Koła Przyjaciół Harcerstwa w Bielsku.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy baonu ON włączonego jako II batalion do 202 pp rez. w składzie 21 DP Gór. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 202 pp rez. od Bielska na Lubelszczyznę. Podczas walk z Niemcami zostaje ciężko ranny 16 IX 1939. Przewieziony do szpitala w Zamościu, gdzie na skutek odniesionych ran zmarł 12 XI 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w  Zamościu.
    Odznaczony: KN, KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975;

     
    Drac Jan Konstanty /Kanty/Antoni Gościsław 
    [1909-?], por. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 13 VI 1909. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 27 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 4 szwadronie 27 p. uł. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 4 szwadronie 27 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady kawalerii. Walczył na szlaku bojowym pułku. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Służył w PSZ na Zachodzie. Awansowany do stopnia rtm.
    Po wojnie w Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 27 Pułk Ułanów. W-wa 1992.

     
    Dragan Feliks
    [1893-1940], por. rez. dr med. pośm. kpt.[2007]
    Ur. 20 XI 1894, w Polubiczach pow. włodawski, syn Ludwika i Anastazji z Bujników. Ukończył gimnazjum. Od XI 1918 w WP. W szeregach 22 pp bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. sanit. rez. z starszeństwem od 1 VI 1919. Studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie uzyskał w 1924 dyplom lekarski, potem tytuł dr medycyny. W okresie studiów przydzielony do 1 batalionu sanitarnego w Warszawie. Przeniesiony w X 1928 do 9 batalionie sanit. Ewidencyjnie podlegał PKU Biała Podlaska. Następnie przydzielony w 1932 przydzielony do kadry zapasowej 9 Szpitala Okręgowego w Brześciu. W 1939 powołany do służby czynnej w WP z przydział do 9 Szpitala Okręgowego w Brześciu na stanowisko ordynatora I Oddziału Chirurgicznego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję z-cy kmdta 9 Szpitala Okręgowego w Brześciu oraz kierował służbą zdrowia w twierdzy „Brześć”. Po 17 IX 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Iv lub V 1940 w Charkowie.
    Odznaczony MN
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany kpt. sł. sł. sanit.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934;Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. nr 4 z 22 II 1932;Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003

     
    Draguła Jerzy
    [1914-1939], plut. podch. rez. kaw.[1937]
    Ur. 20 XI 1916. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał od 21 IX 1936 do 15 VII 1937 w szkole Podchorążych rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu praktyk w 4 psk przeniesiony do rezerwy w stopniu plut. podch. rez. kaw. z przydziałem do 4 psk w Płocku. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 4 psk na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie CKM w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 4 psk. Poległ w walce 22 IX 1939 w Dąbrowie k. Zamościa.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2001; Z. Gnat-Wieteska. 4 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1995.

     
    Dramiński Wacław
    [1894-+?], kpt. sł. st. łącz.[1934]
    Ur. 5 XII 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 2 p. łącz. Wieloletni oficer 2 p. łącz. Przeniesiony w XII 1930 z 2 p. łącz. do 2 batalionu telegraficznego, a w I 1931 do Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. Następnie służba w 1 batalionie telegraficznym. Awansowany 1 I 1934 do stopnia kpt. sł. st. łącz. w latach 1937-1939 d-ca łączności Pomorskiej Brygady Kawalerii. Z dniem 29 VIII 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy łączności Krakowskiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności Krakowskiej Brygady Kawalerii w składzie armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym brygady.
    Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 3 z 26 I 1931;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Dratwa Mieczysław Franciszek Grzegorz
    [1894-1940], kpt. sł. st. art. [1923], pośm. mjr [2007]
    Ur. 26 XI 1894 w Chrostowie pow. inowrocławski, syn Konstantego i Kornelii z Sołtysińskich. W latach I wojny światowej służył w armii niemieckiej i walczył na froncie zachodnim. Po powrocie w rodzinne strony w bierze udział w Powstaniu Wielkopolskim XII 1918-IV 1919. Następnie służy w 2 pułku art. wielkopolskiej przemianowanym w XII 1919 na 17 pap. w 1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1920-1930 służył w 17 pap w Gnieźnie, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. W okresie 1 IV – 30 IX 1925 przebywał na kursie dla dowódców baterii w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu dowodzi baterią. Przeniesiony w VI 1930 z 17 pap do 26 pap w Skierniewicach, gdzie dowodził m. in. baterią oraz pełnił funkcję kwatermistrza. Przeniesiony wiosną 1933 z 26 pal na stanowisko II oficera do sztabu artylerii dywizyjnej 26 DP w Skierniewicach. W 1938 przeniesiony z 26 DP do 20 pal w Rzeszowie na stanowisko oficera mobilizacyjnego pułku. Po mobilizacji w 1939 przeniesiony z 20 pal do Ośrodka Zapasowego Artylerii w Pińsku.
    Po 17 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Wieziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 194o w Charkowie.
    Odznaczony: KN, KW, SKZ, Medalem za Wojnę 1918-1921
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie mjr art.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003;Dz. Pers. Nr 37 z 29 III 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Drąg Ludwik Karol
    [19o9-?], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 23 X 1909. Absolwent gimnazjum. W latach 1929-1930 w Batalionie Podchorążych w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 był wychowawcą w 2 kompanii Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii 1 psk zmot. w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 1 psk. Podczas walk w rejonie Tomaszowa Lub. 18 IX 1939 zostaje ranny.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932;Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006;W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988

     
    Dreszer Rudolf
    [1891-1958], gen. bryg. [1938]
    Ur. 27 II 1891 w Grodzisku Maz., syn Jana Augusta i Emilii z Ruschów. Absolwent gimnazjum filologicznego w Częstochowie. Był członkiem organizacji Młodzieży Narodowej. Od 1909-1914 studiuje na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki w Liegie w Belgii. W latach 1912-1913 odbywał służbę wojskową w 14 p. huzarów armii rosyjskiej w Częstochowie. Mianowany chor. kaw. w 1913. Od 1 VIII 1914 służy w 3 p. huzarów. Mianowany 1 x 1914 ppor. kaw. Walczy na froncie. Mianowany w 18 IV 1916 29 x 1917 por. kaw. z starszeństwem od 19 IV 1916. W 1918 służył w oddziale wywiadowczym sztabu I KP w Rosji. W VI 1918 powrócił do kraju, działa w POW. Od 1 XI 1918 w WP. Mianowany rtm. kaw. 18 XI 1918. Był m. in. k-dtem Chełma, potem z-ca d-cy organizującego się w Mińsku Maz. 7 p. uł. Walczył na froncie wojny polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej 1918-1920. Od I-IV 1920 słuchacz w Szkole Sztabu Generalnego. Od IV 1920 szef łączności w dowództwie I Dywizji Jazdy. Od 15 VII do 17 VIII 1920 z-ca d-cy 1 p. szwol. Od 17 VIII 1920 do 29 XII 1920 dowodzi 201 p. szwol, późniejszy 3 p. szwol. Zweryfikowany w stopniu mjr SG sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od I-IX 1921 słuchacz Szkoły SG. Następnie 1921-1924 oficer Inspektoratu Jazdy przy I Armii w Warszawie, potem w 1924 szef sztabu 1 DKaw. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia ppłk SG kaw. z starszeństwem od 15 VIII 1924.W okresie X 1924-VIII 1927 pełnił funkcję dyrektora nauk w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Od VIII 1927 do X 1931 był d-cą 15 p. uł. w Poznaniu. Awansowany do stopnia płk-a SG kaw. 1 I 1928. Od X 1931 do IV 1937 był d-cą Brygady Kawalerii „Suwałki” a od IV 1937-VIII 1939 d-cą Wileńskiej Brygady Kawalerii. Mianowany 19 I 1938 gen. bryg. w kampanii wrześniowej 1939 był d-cą GO w Obwodowej armii „Prusy”, potem oficer dyspozycyjny d-cy Armii „Karpaty”. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przez Rumunię przedostał się do Francji, gdzie służy w PSZ. Od I –IV 1940 dowodził 4 DP Po ewakuacji do Wlk. Brytanii od X 1940 do I 1941 d-ca 5 Brygady Kadrowej Strzelców Od II 1941 do I 1942. W I 1942 przeniesiony w stan nieczynny pozostaje bez przydziału obozie Rothesay na wyspie Bute w Szkocji. Od I 1944 do 1946 w dyspozycji Naczelnego Wodza. W latach 1946-1948 w PKPR. Po demobilizacji w 1948 wyjechał do Kanady i tam osiadł na stałe.
    Zmarł 22 X 1958 w Waszyngtonie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 2674, KN, Orderem Polonia Restituta kl. 4, KW 4x, ZKZ
    Żonaty z Anną Bucholc. Miał córkę Marię-Annę /1926/i synów Jana – Bohdana/1924/ i Ryszarda Józefa Jerzego /1928
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924;Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930;St. radomski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; R. E. Stolarski. Biogram R. D. /w:/Kawalerowie VM 1792-1945. T. II /1914-1921/. Cz. 1. Koszalin 1991; T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski niepodległej. W-wa 1991

     
    Droba Józef Stanisław
    [1892-+?], ppłk sł. st. art.[1937]
    Ur. 1 X 1892. Uczestnik I wojny światowej. W WP od Xi 1918. Jako oficer art. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. służył w 10 pap, gdzie dowodził m. in. baterią., potem w 4 pac i szefostwie Artylerii i Służby Uzbrojenia DOK IV. Z dniem 1 IV 1924 odkomenderowany na 10 miesięczny kurs Młodszych Oficerów Artylerii w Obozie szkolnym Artylerii w Toruniu. Następnie w 10 pp.  Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1927. Przeniesiony do 2 pap w Kielcach na stanowisko0 d-cy II dywizjonu. Przesunięty w 1931 z funkcji d-cy dywizjonu na stanowisko kwatermistrza 2 pap. Awansowany do stopnia ppłka 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcje I z-cy d-cy 4 pal w Inowrocławiu. Latem 1939 mianowany d-cą 3 dak w Podbrodziu. 3 dak dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 3 dak. Po rozproszeniu 3 dak dowodził zgrupowaniem w rejonie Sobieszowa nad Wieprzem.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: ZKZ
    Dz. Pers. Nr 31 z 28 III 1924;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Drobik Marian Ewald
    [1898-1944], legionista, członek POW, oficer dypl. sł. st. piech. WP mjr[1935], w ZWZ/AK, ppłk dypl. [1941], ps. „Dzięcioł”, „Gołąb”, „Granatowy”, „Marian”, „Siwek”, „Witold”, „Wujek” vel Jan Szawłowski
    Szef sztabu Komendy Okręgu ZWZ Lublin. Szef Oddziału II KG AK 1942-XII 1943.
    Ur. 04 X 1898 w Komarówce pow. radzyński, syn Józefa, gorzelnika i Karoliny z d. Reman. Uczęszczał  od 1907 do gimnazjum w Siedlcach. W 1915 przerwał naukę i wstępuje do Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 uniknął internowania i wrócił do Siedlec by kontynuować naukę. W VI 1918 otrzymał świadectwo dojrzałości. Jednocześnie od II 1918 czynny w POW. Od XII 1918 służy w WP. Po ukończeniu w VI 1919 Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie awansowany 1 VII 1919 do stopnia ppor. sł. st. piech. Przydzielony do 22 pp na stanowisko d-cy kompanii. Bierze udział w szeregach 22 pp w wojnie polsko-bolszewickiej. Był trzykrotnie ranny. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 1 VII 1921 nadal służy w 22 pp w Siedlcach. Awansowany do stopnia kpt.15 VIII 1924. W XII 1924 przeniesiony na stanowisko referenta organizacyjnego w sztabie w sztabie DOK IX w Brześciu n/Bugiem. W latach 1926-1928 studiuje w WSWoj. w Warszawie. W stopniu kpt. SG przydzielony na stanowisko oficera sztabu 27 DP, potem referent w Oddziale I Sztabu Głównego, od 1931 kierownik referatu mobilizacyjno-materiałowego sztabu DOK VII w Poznaniu, a od 1933 d-ca kompanii w 23 pp, a od 1936 szef sztabu 3 DP. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. piech. 1 I 1935. W latach 1938-1939 d-ca I baonu w 5 psk w Przemyślu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa Oddziału III w sztabie Grupy Operacyjnej Śląsk”. Działalność konspiracyjną rozpoczął już we wrześniu 1939. Tworzył w Lublinie pierwsze komórki organizacji wojskowej, a od X 1939 czynny w SZP/ZWZ, gdzie pełnił funkcję szefa sztabu w dowództwie wojewódzkim SZP Lublin, potem ZWZ. Od II 1940 łączył tę funkcję z stanowiskiem z-cy k-dta okręgu. Zagrożony aresztowaniem w V 1940 przeniesiony do Warszawy. Początkowo był oficerem Oddz. III KG ZWZ, a od 1941 zastępca ppłk W. Berki - szefa Oddziału II KG ZWZ. Rozkazem KG ZWZ nr 21/BP z 11 XI 1941 mianowany ppłk dypl. sł. st. piech. Wiosną 1942 przejął po W. Berce funkcję szefa Oddziału II KG K. aresztowany w nocy z 9/10 XII 1943 przez gestapo w willi swojej siostry Czesławy Iwonickiej w Otwocku pod nazwiskiem Jan Szawłowski. Przesłuchiwany w siedzibie gestapo w Al. Szucha, następnie wywieziony do obozu koncentracyjnego. Zamordowany prawdopodobnie w II połowie 1944 w nieznanych okolicznościach.
    Odznaczony; VM kl. 5 /1921/, KN /1937/, ZKZ /1938/, KW 3x,
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna SZP-ZWZ-AK 1939-1945. W-wa 1990; K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 1. W-wa 1987; W. Chocianowicz. w 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Drozdowicz Stanisław
    [1901-?], por. rez. kaw.[1936]
    Ur. 20 X 1901. Ukończył szkołę średnią. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. Po wojnie ukończył kurs Szkoły Podchorążych Kawalerii. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany 1 VII 1925 do stopnia ppor. rez. kaw. z przydziałem do 25 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Łódź M. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 1 szwadronu w składzie 3 kombinowanego dyonu konnego w składzie kawalerii Grupy „Dubno”. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka –K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Drożak  Stefan Józef
    [1911-?], por. sł. st. piech.[1938], w PSZ kpt. [1944]
    Ur. 7 III 1911. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych w Różanie 1931-1932, potem 1932-1934 w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany 15 VIII 1934 na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 52 pp w Złoczowie na stanowisko d-cy plutonu do stopnia por. awansowany 19 III 1938. w latach 1938-1939 d-ca plutonu w 4 kompanii II batalionu 52 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu p/gaz. 52 pp w skaldzie 12 DP. Uczestnik walk na szlaku bojowym 52 pp. Walczył m. in. 8-9 IX 1939 pod Iłżą. W czasie wojny służył w PSZ na Zachodzie. Dowodził m. in. 4 kompanią 9 Batalionu Strzelców Flandryjskich w składzie 3 Brygady Strzelców 1 DPanc. gen. St. Maczka. Walczył w Normandii potem Belgii i Niemczech. Awansowany w 1944 do stopnia kpt. Po wojnie na Zachodzie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik Oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska-Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn.

     
    Drożdzyński Feliks
    [1910-1939], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 30 III 1910. Ukończył gimnazjum w Bydgoszczy. W latach 1930-1931 odbywał służbę w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 67 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Bydgoszcz.  Przeniesiony później do 62 pp w Bydgoszczy. Zmobilizowany do WP w VIII1939 i przydzielony do Ośrodka Zapasowego 15 DP. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939. Podczas walk zostaje ranny. Przebywał w szpitalu w Zamościu, gdzie w wyniku odniesionych ran zmarł 24 X 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Drucki – Lubecki Konstanty
    płk dypl. gen. bryg. pośm. gen. bryg. [2007], nota „Obrona Modlina i Warszawy w 1939”

     
    Drzewiecki Marian Władysław
    [1914-?], ppor. sł. st. kaw. [1938]
    Ur. 8 XII 1914. Ukończył gimnazjum. W latach 1935-1936 w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 23 p. uł. w Postawach na stanowisko d-cy 1 plutonu w 4 szwadronie 23 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 4 szwadronie 23 p. uł. w składzie Wileńskiej brygady Kawalerii. Walczył pod Piotrkowem Tryb. potem w walkach odwrotowych. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie dowodził plutonem ppanc. w sformowanym 3 X 1939 pułku „Bohdan”.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Drzewiecki Stanisław Otton
    [1910-1944], kpt. dypl. sł. st. [1938]
    Ur. 16 III 1910. Absolwent gimnazjum z 1927. W latach 1927-1928 w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem w okresie 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 5 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1933. W latach 1935-1937 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony w stopniu por. dypl. do sztabu 12 DP w Tarnopolu. Awansowany 19 III 1938 do stopnia kpt. dypl. sł. st. piech. w latach 1938-1939 pełnił funkcje I oficera sztabu 12 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer sztabu 12 DP. Uczestniczy w walkach na Kielecczyźnie, potem na Lubelszczyźnie jako oficer Oddziału III sztabu Armii „Lublin”. Następnie w PSZ na zachodzie. Służył w II Korpusie Polskim. Uczestnik kampanii włoskiej. Oficer sztabu 2 Brygady Pancernej. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. Poległ 18 VII 1944 pod Loreto.
    Odznaczony; VM kl. 5 nr 101014, KW
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969

     
    Drzymała Stanisław
    [1893-+?], dr mjr aud. [1939]
    Ur. 4 VII 1893. Ukończył gimnazjum, potem studia wyższe. Uzyskując tytuł doktora. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 15 pp. Zweryfikowany w 1922 w stopniu kpt. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 15 pp. W latach 1924-1926 studiował w Wyższej szkole Intendentury przy WSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu WSInt. przeniesiony z dniem 1 X 1926  etatowo z 15 pp do 7 Oddziału Służby Int. na stanowisko p. o. kwatermistrza. Następnie w 7 Okręgowym Szefostwie Intendentury w Poznaniu. Przeniesiony w 1930 z Szefostwa Intendentury i Taborów DOK VII w Poznaniu na okres 9 miesięcy celem odbycia praktyki sądowej do WSO   Nr VII. Przeniesiony w 1931 z WSO Nr VII do Prokuratury przy WSO Nr VII na stanowisko asystenta, potem prokuratora. W 1932 przeniesiony z Prokuratury przy WSO Nr VII na stanowisko sędziego śledczego w wojskowych sądach z równoczesnym przeniesieniem do WSO Nr VII na stanowisko sędziego śledczego. Przeniesiony w 1934 z WSI Nr VII na stanowisko sędziego rejonowego z równoczesnym przeniesieniem na stanowisko kierownika WSR Kalisz. Po 1936 przeniesiony na stanowisko kierownika WSR w Katowicach. Awansowany do stopnia majora 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby sprawiedliwości 23 DP w składzie Armii „Kraków”
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 42 z 11 X 1926; Dz. Pers. Nr 14 z 2o IX 1930; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Drzyzga Bernard
    [1911-1994], por. sł. st. piech. [1938] w AK kpt.[1I1945] ps. „Bogusław”, „Jarosław”, „Kazimierz-60”, „Nałęcz” vel Józef Makowski
    Ur. 28 VII 1911 w Nowych Reptach pow. Tarnowskie Góry. Uczęszczał do gimnazjum im. Jana Opolskiego w Tarnowskich Górach, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie 1931-1932 w batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 75 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu ppanc. Plutonem dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 75 pp od Śląska na Lubelszczyznę, gdzie walczył m. in. pod Tomaszowem Lub. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał od X 1939-VI 1940 w oflagu XI B w Brauschweigu, potem od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu, skąd uciekł 8 V 1942. Po dotarciu do Warszawy włączył się do pracy w konspiracji niepodległościowej w AK. Do IX 1942 w oddziale „Osa” – „Kosa”. Od IX 1942-X 1942 jeździł do Niemiec, gdzie organizował komórki konspiracyjne i punkty przerzutowe. Następnie dowodził dywersyjnym oddziałem „Zagra-Lin”, działającym na terenach niemieckich. Organizował i brał udział w 1943 w akcjach zamachowych na dworcach w Berlinie i we Wrocławiu. Od VI 1943 na terenie Okręgu AK Łódź. Początkowo działa w Kedywie jako instruktor.  W 1944 pełnił okresowo funkcję kierownika referatu kwatermistrzowskiego w sztabie Obwodu AK Tomaszów Maz. Awansowany z dniem 1 I 1945 do stopnia kpt. sł. st. piech. Rozkaz KG AK nr L. 34/K z 23 I 1945. W 1945 wyjechał przez zieloną granicę na zachód, gdzie dotarł do Polskiej Misji w Frankfurcie nad Menem. Następnie w Wlk. Brytanii, skąd został skierowany do II KP we Włoszech, gdzie służył w 3 DSK. Po zdaniu egzaminu był nauczycielem języka angielskiego w ramach kursów dla polskich oficerów. 3 VI 1946 wyjechał do Calais i od 8 VI 1946 w Wlk. Brytanii, gdzie organizował obozy, szkoły i szpital dla 3 DSK. W 1947 przydzielony do 2 BSK na stanowisko oficera zatrudnienia i kwatermistrza odpowiedzialnego za zaopatrzenie Gosfield Camp. Po likwidacji obozu przydzielono go do 3 BSK. Zdemobilizowany 19 II 1949. Mieszkał w Londynie. W 1965 nawiązuje łączność z organizacjami społecznymi w Brighton, gdzie został kierownikiem Polskiej Szkoły Sobotniej. W 1970 ze względu na stan zdrowia przechodzi na emeryturę. Pracuje nadal społecznie. Organizuje w 1970 w Brighton szkołę języka polskiego dla żon- Angielek. 
    Zmarł w 20 IV 1994 w Brighton w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr13459, KW
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza – Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. Katowice 1989;E. Wawrzyniak Na rubieży Okręgu AK Łódź. W-wa 1988;B. Drzyzga. Kedywu AK Łódź i 60 Pułk AK. Londyn 1988/ na kartach książki utworzył mityczny 60 pp AK, oraz funkcje i stopnie./
     
     
    Dubeński Artur Bronisław
    [1901-+?], kpt. sł. st. piech.[1934], w PSZ mjr /ppłk
    Ur.18 I 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1921. Długoletni oficer 48 pp. w 1930 przeniesiony z 48 pp do Szkoły Podchorążych rezerwy Piechoty w Zambrowie, gdzie w okresie 1930-1933 był instruktorem w szkolnej kompanii pionierów. Z dniem 1 IX 1933 przeniesiony do 48 pp, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1934. W 1935 przeniesiony z 48 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy 1 kompanii szkolnej w baonie odwodowym KOP „Czortków”, którą dowodził do mobilizacji w 1939. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu /Czortków/ przydzielonego do 163 pp rez. w składzie 36 DP Rez. Walczył w rejonie Szydłowca, potem na Lubelszczyźnie. Podczas przebijania się w kierunku granicy z Węgrami dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w łagrach. Po podpisaniu układu Majski-Sikorski i ogłoszeniu amnestii we IX 1941 został zwolniony z łagru i wstępuje do Armii Polskiej w Rosji. Służył m. in. na stanowisku d-cy II batalionu 25 pp w składzie 9 DP. Ewakuowany z Rosji do Iraku, potem Palestyny. Od 1943 w II Korpusie Polskim. Początkowo z-ca d-cy 4 batalionu, potem z-ca d-cy 3 batalionu CKM. Odbył całą kampanie włoską. Awansowany do stopnia mjr-a. Uczestnik walk pod Monte Cassino, potem o Bolonię. Ewakuowany z oddziałami II KP do Wlk. Brytanii w IX 1946. Po demobilizacji w 1947 przebywał w Wlk. Brytanii.
    Awansowany do stopnia ppłk-a 1/1957 MON w Londynie.
    Odznaczony: MN.SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001

     
    Dubicki Bolesław Marian
    [1911-?], por. sł. st. piech.[1939], w PSZ kpt. 
    Ur. 18 VII 1911. Absolwent gimnazjum. W okresie 1932-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1935-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 X 1935 z przydziałem do 4 psp w Cieszynie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W okresie 1938-1939 dowódca plutonu w 6 kompanii II batalionu 4 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii II batalionu 4 psp w składzie 21 DP Gór. Armii „Kraków”. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 4 psp od Cieszyna na Lubelszczyznę. W czasie wojny służył w II Korpusie Polskim, gdzie w stopniu kpt. dowodził m. in. 2 zmotoryzowana kompanią komandosów. Uczestnik kampanii włoskiej.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn 1973

     
    Dubicki Paweł Cyprian
    [1903-1941], kpt. br. panc.[1939]
    Ur. 27 VII 1903. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 01 IX 1927- 30 VI 1928 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 86 pp w Hellenowie k. Mołodeczna na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony w VII 1935 z 86 pp do 5 batalionu czołgów i samochodów pancernych w Krakowie. Ukończył w centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Modlinie kurs aplikacyjny dla oficerów broni pancernej. W latach 1938-1939 d-ca 2 kompanii czołgów TK w 5 batalionie pancernym. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 52 Samodzielnej Kompanii Czołgów Rozpoznawczych TK zmobilizowanej 25 VIII 1939 przez 5 bat. panc. dla 23 DP w składzie GO „Śląsk” gen. J. Sadowskiego. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi kompanią w walkach na Śląsku m. in. w rejonie Brynowa k. Katowic, potem 0d 4 IX 1939 wspierała działania 203 pp rez. w rejonie Krzeszowic, później w rejonie Słomniki-Proszowice, a następnie w bojach odwrotowych w kierunku Sanu. 13 IX 1939 część oddziału pod jego dowództwem została skierowana do Lwowa, ale wobec odcięcia przez Niemców dołączył do Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej kontynuując walkę z Niemcami. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie unika niewoli i powraca do Krakowa. Czynny w konspiracji niepodległościowej. Aresztowany przez Niemców osadzony w KL Auschwitz, gdzie zostaje zamordowany 11 XII 1941. Nr obozowy 7769
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 10 z  4 VII 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Nwrocki-R. Jakubowski. 5 Batalion Pancerny. Pruszków 2004;inf. p. Z. Dudka.
     
     
    ;

     
    Duch Bronisław Bolesław
    [-], płk dypl. sł. st. [1938], w PSZ gen. bryg. [1940], gen. dyw. [1945]
    Ur. 15 XI 1896 w Borszczowie woj. tarnopolskie, syn Marcina i Anny z Raczykowskich. Uczęszczał do gimnazjum w Samborze, gdzie działał drużynie skautowej, a następnie organizacji „Zarzewie” i Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”. Maturę zdał w 1914 w Seminarium Nauczycielskim. Od VIII 1914 w Legionie Wschodnim. Po rozwiązaniu Legionu Wschodniego we IX 1914 wstępuje do 2 pp LP, potem służy w 3 pp LP. Brał udział w kampanii Karpackiej, Bukowińskiej, potem w walkach na Wołyniu. Podczas walk był kilka razy ranny. Awansował do stopnia podoficerskiego. Po kazusie w LP służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. W nocy z 15/16 II 1918 wraz z oddziałami II Brygady przebił się przez front pod Rarańczą. Następnie w II KP w Rosji. Mianowany ppor. piech. z starszeństwem od 15 II 1918 pełnił funkcję adiutanta I baonu 16 pp. Brał udział 11 V 1918 w bitwie z Niemcami pod Kaniowem, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej, skąd wkrótce udało mu się zbiec i przedostać do I KP w Rosji gen. J. Dowbór-Muśnickiego. Po rozwiązaniu Korpusu w Żłobinie w V 1918 aresztowany przez Niemców. Po udanej ucieczce przedostaje się do Kijowa, gdzie działa w strukturach POW KN 3. W VI 1918 dotarł do Murmańska, gdzie bierze udział w organizowaniu polskiego oddziału wojskowego. Początkowo dowodzi w Oddziale Murmańskim kompanią, potem batalionem. W XII 1919 wraz z Oddziałem Murmańskim powraca do Polski. Oddział Murmański został 22 II 1920 wcielony jako III baon do Pułku Grudziądzkiego przemianowanego 6 III 1920 na 64 pp Bierze udział na stanowisku d-cy kompanii, potem batalionu w szeregach 64 pp w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. Następnie służba w 64 pp , gdzie dowodzi II batalionem. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. W latach 1924-1925 w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie , potem 1925-1926 oficer Oddziału III SG. W latach 1926-1929 d-ca batalionu w Oficerskiej Szkole Dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. W latach 1929-1931 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany 1 I 1930 do stopnia ppłk sł. st. piech. Po ukończeniu WSWoj. z dniem 1 IX 1931 został przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy 60 pp w Ostrowie Wlkp. Funkcję pełni do 1935. Przeniesiony w VII 1935 z 60 pp na stanowisko d-cy 73 pp w Katowicach.  Awansowany 19 III 1938 do stopnia płk-a dypl. sł. st. piech. W III 1938 przeniesiony z funkcji d-cy 73 pp do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko dyrektora nauk. W VIII 1939 mianowany d-cą piechoty dywizyjnej w formowanej 39 DP Rez. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi faktycznie 39 DP Rez. z powody choroby d-cy.  Walczy na Lubelszczyźnie m. in. pod Zamościem, Krasnymstawem i Tomaszowem Lub. Po kapitulacji dywizji 26 IX 1939 w m. Szopowe unika niewoli i przedostaje się do Francji. Od I 1940 dowodzi 1 Dyw. Gren. 3 v 1940 mianowany gen. bryg. 1 Dyw. Gren. Dowodzi podczas kampanii francuskiej. Po klęsce Francji przedostaje się do Wlk. Brytanii, gdie do III 1941 pełni funkcję II oficera do zleceń NW w Londynie. Od III 1941 do V 1942 d-ca oddziałów PSZ w Kanadzie. Od V 1942 do VII 1943 d-ca 1 BStrzel. I KP w Szkocji. Od Vii 1943 jesieni 1946 był d-cą 3 Dywizji strzelców Karpackich I KP we Włoszech potem od IX 1946 w Wlk. Brytanii. Uczestnik kampanii włoskiej. Mianowany gen. dyw. z starszeństwem od 1VI 1945. Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Działacz kombatancki. Pełnił też funkcje Generalnego Inspektora Sił zbrojnych na Obczyźnie. Mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 9 X 1980. Spopielony. Prochy pochowane na cmentarzu Monte Cassino pod pomnikiem 3 DSK
    Żonaty z Zofią z Lisiewiczów. Miał córke Hannę i synów Zbigniewa i Adama.
    Odznaczony: VM kl. 3 nr oooo6 kl. 4 nr ooo18 i kl. 5 , KN, OP 2 i 4 kl., KW8x, ZKZ z M,ZKZ, 
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924;Dz. Pers. Nr 7  z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 10 z VII 1935;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; T. Kryska – Karski. St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; B. Polak. Biogram B. D/w;/Kawalerowie VM 1792-1945. T IV /1939-1945’ cz. 1. Koszalin 1995

     
    Duchniak Władysław
     [1906-1939],ppor. rez. art.[1934]
    Ur. 9 IV 1906. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w latach 1931-1932 w 9 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 2 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Kielce. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 2 pal w Kielcach. Po mobilizacji w 1939 przydzielony do 23 dac zmobilizowanego przez 2 pac w Chełmie dla 3 DP Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łącznikowego z 3 dac do piechoty. Poległ w walce 19 IX 1939 w m. Siennica Nadolna. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krasnymstawie.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Duda Franciszek
    [1908-?], por. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 20 II 1908. Ukończył szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 9 kompanii III batalionu 11 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadowczej 11 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku 11 pp od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę, gdzie walczył pod Tomaszowem Lub. Po kapitulacji uniknął niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej AK na terenie Bielska. Aresztowany przez Niemców był więziony m. in. w KL Oświęcim. Po wojnie mieszkał w Bielsku-Białej.
    D-ca 23 DP wystąpił o odznaczenie go VM kl. 5.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T.1. Katowice 1989

     
    Duda Wiktor Józef
    [1909-1964], ppor. rez. art.[1933]
    Ur. 19 III 1909. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w 5 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 21 pal. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933. Ewidencyjnie podlegał PKU Bielsko. Po mobilizacji wcielony do 21 pal w Bielsku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii I dywizjonu zmobilizowanego przez 21 pal dla 65 pal rez. w składzie 55 DP Rez. Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 65 pal rez. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w niewoli.
    Po wojnie w kraju. Zmarł w 1964.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Duda Włodzimierz Aleksander
    [1917-?], ppor. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 27 XI 1917. Absolwent szkoły średniej. Absolwent Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 x 1938 z przydziałem n stanowisko d-cy plutonu w 3 szwadronie 19 p. uł. w w Ostrogu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 19 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami pod Mokrą, potem Mińskiem Maz. i na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Tajny Dziennik Personalny Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Dudek Henryk
    [1896-+?], ppłk sł. st. art. [1939]
    Ur. 7 IX 1896.Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu por. bierze udział w szeregach 7 pap w składzie 7 DP w wojnie polsko-ukraińskiej, potem polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po w0jnie służy nadal w 7 pap. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 VII 1923. Dowodził m. in. baterią. Przeniesiony z dniem 1 IX 1927 do kadry oficerów artylerii z jednoczesnym przydziałem do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie od IX 1927 do 1928 był instruktorem, potem 1928-1929 d-ca 1 baterii szkolnej, a od 1930-1932 d-cą 8 baterii szkolnej. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1931. Od VIII 1932 do 31 VIII 1934 dowodzi II dywizjonem szkolnym. Z dniem 1 IX 1934 przeniesiony z Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim do 10 pal w Łodzi na stanowisko d-cy dywizjonu. W latach 1937-1939 pełni funkcje kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy 1o pal. Awansowany do stopnia ppłk-a 19 III 1939. W końcu VIII 1939 mianowany d-cą Oddziału Nadwyżek 10 pal. W nocy z 5/6 IX 1939 ON ppłk nadwyżek. Dudka ewakuowany z Łodzi dotarł do Warszawy, skąd zostaje skierowany dalej na wschód do organizowanego w Kowlu Ośrodka Zapasowego Artylerii nr 4. w dniu 22 IX 1939 OZN pod dowództwem ppłk nadwyżek. Dudka dołączył w rejonie Małoryty do organizowanego Zgrupowania płk nadwyżek. Brzozy-Brzeziny przemianowanego na 50 DP, gdzie ppłk H. Dudek objął funkcję d-cy artylerii dywizyjnej. Uczestniczy w walkach na Lubelszczyźnie do 27 IX 1939. W czasie walk ranny dostał się do niewoli.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW2x, ZKZ
    J. Ryłko. Zarys Historii Wojennej 7 pap 1918-1920. W-wa 1929;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii; Dz. Pers. Nr 25 z 31 VIII 1927; Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 10 Kaniowski Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997;J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Dudek Jerzy Tadeusz
    [-], ppor. kaw. /nota Suwalszczyzna/

     
    Dudziński Juliusz
    [1893 - 1939], mjr rez. kaw.[1939]
    Ur. 25 I 1893. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918 służył w 1 p. szwol. W stopniu por. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 16 p. uł. w Bydgoszczy. Ewidencyjnie podlegał PKU Bydgoszcz M. Po 1932 posiadał przydział do 1 p. szwol. Awansowany do stopnia mjr-a rez. kaw. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 należał do grona organizatorów obrony Lublina. Był ochotniczego. in. d-cą ochotniczego oddziału obrony Lublina. Podczas walk zostaje ranny. W wyniku odniesionych obrażeń zmarł 17 IX 1939 w szpitalu Bobolanum w Lublinie.
    Pochowany  na cmentarzu przy ul. Unickiej w Lublinie.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Jego imieniem nazwano m. in. jedną z ulic w Lublinie.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Dudziński Tadeusz Michał
    [1907-1944], por. sł. st. kaw.[1937], PSZ 
    Ur. 23 V 1907. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie 1930-1931 Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 1931-1933 W Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 7 p. uł. w Mińsku Maz. Na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 2 szwadronie 11 p. uł. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Przeniesiony latem 1939 do szwadronu KOP „Budsław” przydzielonego do organizowanego pułku kawalerii KOP „Rokitno”.  W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 4 szwadronie KOP „Budsław” w składzie pułku kawalerii KOP „Rokitno”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie w składzie Grupy Kawalerii „Chełm” pod dowództwem płk W. Płonki. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na zachód, gdzie służył w PSZ. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. Od 1943 d-ca 2 szwadronu 24 p. dragonów w składzie 1 DPanc, gen. St. Maczka. Brał udział w walkach w Normandii. Podczas walk 8 VIII 1944 zostaje ciężko ranny. W wyniku odniesionych ran zmarł 16 VIII 1944.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12618
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933;St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Dukiet Janusz Stanisław
    [1895-?], kpt. sł. st. piech.[1919], od 1930 w st. sp. 
    Ur. 17 IV 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w stopniu por. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. służył w 67 pp w Brodnicy, gdzie m. in. dowodził kompanią. Po 1926 przeniesiony z 67 pp do 51 pp w Brzeżanach, gdzie był m. in. d-ca kompanii, potem k-dtem obwodowym PW przy 51 pp. Ok. 1930 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr X. Ewidencyjnie podlegał PKU Przemyśl. W kampanii wrześniowej 199 bierze udział na stanowisku k-dta Kwatery Głównej 22 DP Gór. Uczestnik walk na szlaku bojowym 22 DPGór. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 jego losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Dukowicz Karol
    [1905-?], kpt. sł. st. art. [1939], w PSZ mjr 
    Ur. 17 II 1905. Ukończył szkolę średnią. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 11 pap w Stanisławowie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po ukończeniu kursu w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu dl oficerów artylerii pełnił w latach 1937-1939 funkcję d-cy plutonu łączności 11 pal. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii dywizyjnej 12 DP. Uczestniczy w walkach na szlaku bojowym 12 DP. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie służy w WP. W kampanii francuskiej bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii dywizyjnej 1 Dywizji Grenadierów, potem w PSZ w wlk. Brytanii, potem w II KP, gdzie służył w 5 Karpackiej Dywizji Piechoty. Awansowany do stopnia majora sł. st. art. Brał udział w kampanii włoskiej. Po wojnie na Zachodzie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 10238
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; 

     
    Dulowski Władysław Paweł
    [1907-+], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 01 IV 19o7. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1927-1928 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie. W latach 1928-1930 w Szkole P{podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 75 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 75 pp pełni różne funkcje. Do stopniowa kpt. awansowany 19 III 1938. w latach 1938-1939 d-ca 5 kompanii CKM w IV batalionie fortecznym 75 pp. W kampanii wrześniowej 1939 walczy na stanowisku d-cy 5 kompanii CKM w IV batalionie fortecznym 75 pp w składzie 23 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 75 pp od Śląska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Po wojnie w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Katowicach, gdzie zmarł w latach osiemdziesiątych.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; Żeleński. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza – Zieliński. Księga Wrześniowej chwały Pułków Śląskich. T. 1 . Katowice 1989.

     
    Dunin Jan
    [1909-?], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 26 IV 1909. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 1 komp. I batalionu 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 7 pp Leg. od walk na Kielecczyźnie, potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Dunin – Żuchowski Aleksander
    [1897-1940], kpt. sł. st. art. [1923], pośm. mjr [2007]
    Ur. 11 IX 1897 w Jelisawietgradzie, syn Antoniego i Marii z Sorokinów. Od 1915 uczestnik I wojny światowej w szeregach armii rosyjskiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej artylerii. Od 1918 -1919 służy ochotniczo w 4 Dywizji Strzelców gen. L. Żeligowskiego, z którą w VI 1919 powraca do kraju. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. 1 VI 1919., a do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. W WP służy w 6 pac, gdzie pełni różne funkcje m. in.  referenta oświatowego, potem d-ca baterii, od 1929 adiutant I dyonu, potem od 1930 oficer mobilizacyjny. Przeniesiony w V 1933 z 6 pac do sztabu artylerii dywizyjnej 5 DP we Lwowie, a w V 1934 zostaje przeniesiony z 5 DP do 5 pal, gdzie pełni różne funkcje. W latach 1937-1939 d-ca 7 baterii III dywizjonu 5 pal oraz jednocześnie d-ca pułkowej szkoły podoficerskiej. Latem 1939 przeniesiony z 5 pal do 6 pal w Krakowie na stanowisko d-cy baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku     d-cy 151 baterii art. górskiej 1 BGór. potem od 5 IX 1939 w składzie Grupy Fortecznej Obszaru Warownego „Śląsk” . Uczestniczył w walkach pod Węgierską Górką, potem w bojach odwrotowych na  kierunku Lubelszczyzna. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie
    Odznaczony: SKZ, Medalem za Wojnę 1918-1921.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr art.
    Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Dunin – Żuchowski Włodzimierz
    [1893-1940], ppłk dypl.sł. st. kaw. [1932] /Charków
    Ur. 13 X 1893 w Owsienikowie na Ukrainie, syn Antoniego i Marii z Sorokinów. Absolwent szkoły średniej. Ukończył szkołę oficerów kawalerii w armii rosyjskiej. Brał udział w walkach na froncie. Od jesieni 1917 w I KP w Rosji. W WP od XI 1918. W stopniu por. służył w  5 p. uł. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 5 p. uł. W latach 1921-1923 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany 1 VII 1923 do stopnia mjr-a sł. st. kaw. Po ukończeniu WSWoj. z dniem 1 X 1923 w stopniu mjr SG sł. st. kaw. przydzielony do WSWoj. w Warszawie na stanowisko asystenta. Jednocześnie w kadrze oficerów kawalerii. Przeniesiony z dniem 1 XI 1929 z WSWoj. w Warszawie do 3 psk  w Wołkowysku na stanowisko z-cy d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. kaw. 1 I 1932. Z dniem 1 IV 1932 przeniesiony z 3 psk na stanowisko szefa wydziału studiów w Departamencie Kawalerii MSWoj. W okresie i 1933-VIII 1939 był także redaktorem „Przeglądu Kawaleryjskiego”. W latach 1937-199 pełnił funkcje z-cy szefa Departamentu kawalerii MSWoj. Przeniesiony z dniem 24 VII 1939 na stanowisko d-cy 8 p. uł. w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 8 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii Armii „Kraków”. Walczył 3 IX 1939 pod Szczekocinami, potem 5 IX 1939 pod Pińczowem , bronił przeprawy pod Baranowem i 16 IX 1939 walczy pod Tarnogrodem. Walczy w bitwie pod Tomaszowem Lub. 17-20 IX 1939 i 21 -26 IX 1939. Po zakończeniu walk uniknął niewoli i przedzierał się w kierunku południowo-wschodnim. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: KW, ZKZ,MN
    Pośmiertnie mianowany decyzją MON z 5 X 2007  płk kaw.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 63z 27 IX 1923;Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII1929; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932;W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003

     
    Durak Mikołaj
    [1892-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 3 XII 1892. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w WP jako podoficer zawodowy w stopniu chor. piech. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 VII 1927 z przydziałem do 82 pp. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1929. W 82 pp pełnił różne funkcję. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcje kierownika referatu mobilizacji podoficerów i szeregowców w sztabie DOK. IX w Brześciu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera kwatermistrzostwa w dowództwie SGO „Polesie”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 19 z 22 VII 1927; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; 

     
    Durko Karol
    [1897-+?], mjr sł. st. piech. [1939], w PSZ
    Ur.30 XII 1897. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej 1919-1920. Skierowany do baonu zapasowego, skąd został skierowany do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany z dniem 15 XII 1920 ppor. sł. st. piech. z przydziałem do batalionu zapasowego 63 pp, potem w 63 pp. Do stopnia por. sł. st. awansowany po weryfikacji z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 63 pp w Toruniu. Z dniem 1 IX 1929 przeniesiony z 63 pp na stanowisko instruktora do Szkoły Podchorążych rezerwy Piechoty w Zambrowie. W latach 1929-1931 pełnił funkcję instruktora w 1 kompanii szkolnej, potem w latach 1931-1932 pełnił funkcje oficera materiałowego, materiałowego następnie 1932-1935 d-ca 4 kompanii szkolnej. Awansowany do stopnia  kpt. 1 I 1931. Po likwidacji Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie w 1935 przeniesiony do Batalionu Szkolnego Piechoty. Z dniem 1 IX 1935 przeniesiony z Baonu szkolnego Piechoty do 54 pp w Tarnopolu na stanowisko d-cy1 kompanii I batalionu 54 pp. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 19 III 1939. Od V 1939 dowódca I batalionu 54 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy i batalionu 54 pp 12 DP przydzielonego do GO „Sandomierz”, a następnie podporządkowany od połowy IX 1939 d-cy 3 psp i d-cy 21 DPGór. gen. J. Kustroniowi. Brał udział w walkach w obronie Jarosławia i Kuryłówki. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 uniknął niewoli i przedostał się do Tarnopola, który znalazł się pod sowiecka okupacją. Od jesieni 1939 organizuje na terenie Tarnopola i okolic zręby organizacji niepodległościowej. Aresztowany przez NKWD i uwięziony. Skazany na pobyt w łagrach. Po podpisaniu paktu Majski-Sikorski w VIII 1941 zostaje potem w ramach ogłoszonej amnestii zwolniony z łagru., po czym wstępuje do organizowanej w ZSRR przez gen. W. Andersa Armii Polskiej. Przydzielony do 21 pp na stanowisko d-cy IV batalionu. Wraz z 21 pp w III 1942 ewakuowany do Iranu, gdzie 21 pp w V 1942 zostaje rozwiązany. Przydzielony do 3 DSK., potem w II KP. Uczestnik kampanii włoskiej. Po wojnie ewakuowany do Wlk. Brytanii, gdzie zamieszkał.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929;Dz. Pers. Nr 8 z 1 VI 1935; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Dalecki. Armia „Karpaty” 1939. W-wa 1979; J. Węgierski. AK w Okręgach Stanisławów i Tarnopol. Kraków 1996

     
    Durko Paweł
    [1905-?], por. rez. art. [1937]
    Ur. 21 V 1905. absolwent szkoły średniej. W latach 1928-1929 odbywał służbę wojskową w 4 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 30 pap. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 30 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Chełm. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. art. 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności w dywizjonie armat 75 mm pod dowództwem mjr St. Komornickiego w Grupie płk W. Filipkowskiego. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. 
    Dalsze losy n/n
    Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka –K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; 

     
    Dusza Antoni Władysław
    [1907-1978], por. sł. st. piech.[1936], w PSZ kpt./mjr/ppłk 
    Ur. 22 XII 1907 w Odrowążu Podhalańskim. Ukończył gimnazjum w Nowym Sączu. W latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 1 psp w Nowym Sączu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Po 1935 przeniesiony z 1 psp do 75 pp w Chorzowie, gdzie dowodził 1 plutonem 5 kompanii CKM w IV batalionie fortecznym. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 5 kompanii CKM IV baonu 75 pp w składzie Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 75 pp od Chorzowa na Lubelszczyznę. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Węgry potem do Francji, skąd został wysłany do Syrii z przydziałem do organizowanej tam Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Dowodził 4 kompanią IV batalionu. Awansowany do stopni kpt. Brał udział w kampanii libijskiej, walczył w Tobruku.     Odznaczony za męstwo okazane na polu walki VM kl. 5. Po połączeniu SBSK z Armia Polską ewakuowaną z Rosji służył w utworzonym II KP. Uczestniczył w kampanii włoskiej. Był z-cą d-cy 3 batalionu, potem jego d-cą. Awansowany do stopnia mjr-a. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. IV. Po wojnie ewakuowany we IV 1946 do Wlk. Brytanii., gdzie pozostał po demobilizacji. Awansowany do stopnia ppłk-a. Działacz kombatancki. Mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 16 II 1978. Pochowany na cmentarzu w rodzinnym Odrowążu.
    Odznaczony VM kl. 5 nr 09223 /Zarządzenie z 26 XII 1941, kl. 4 nr 00080.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1 . Katowice 1989; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn; 

     
    Duszczyk Władysław
    [1915-?], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 14 V 1915. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1935 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W okresie 1935-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 12 pp w Wadowicach na stanowisko d-cy plutonu w 3 kompanii I batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu 12 pp w składzie 6 DP z Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 12 pp od Wadowic na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    Tajny dziennik Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; 

     
    Duszczyński Franciszek
    [1904-1939], por. sł. st. art.[1934]
    Ur. 24 VII 1904. Uczęszczał do szkoły średniej Od 1925 odbywał służbę wojskową w WP. Ukończył szkołę podoficerską artylerii. Pozostaje później w służbie zawodowej. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 6 pal w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1938-1939 dowodził 5 baterią II dywizjonu 6 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 baterii II dywizjonu 6 pal w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Uczestnik walk na szlaku bojowym 6 pal od Krakowa na Lubelszczyznę. Poległ 17 IX 1939 w walce z Niemcami w rejonie m. Turbin. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Turbinie.
    Odznaczony: VM kl. 5
    J. Łukasiak. Szkoła  Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; J. Pabich. Niezapomniane karty. Z dziejów 6 pal. Kraków 1982

     
    Dutkiewicz Feliks
    [1902-?],por. sł. st. kaw.[1933]
    Ur. 26 IX 19o2. Uczęszczał do szkoły średniej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1930 do 26 p. uł. w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Długoletni oficer 26 p. uł. W latach 1937-1939 dowodził szwadronem CKM 26 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu CKM 26 p. uł. w składzie Nowogródzkiej brygady Kawalerii. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 26 p. uł. Walczył m. in. pod Mińskiem Maz. 13 IX 1939, potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Dutkiewicz Feliks Tadeusz
    [1901-?], kadet, kpt. sł. st. art.[1935]
    Ur.20 XI 1901. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1922 otrzymał świadectwo dojrzałości. Jako kadet w V 1920 walczył w III Powstaniu Śląskim. Następnie w latach 1922-1924  w Oficerskiej  Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1924 z starszeństwem od 1 VII 1923 z przydziałem do 9 pac na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Od 1925 służy w dywizjonie pomiarów artylerii w Toruniu., po 1931 w 1 dywizjonie pomiarów artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1935. W latach 1936-1939 d-ca plutonu pomiarów dźwiękowych w 2 baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku dowódcy 6 baterii pomiarów art. Ośrodka Zapasowego Pomiarów Artylerii nr 1 przydzielonego do Armii „Prusy”. Podczas walk na Lubelszczyźnie dowodził plutonem zwiadu konnego 50 DP Rez. w składzie SGO „Polesie”. Uczestnik walk pod Kockiem. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Dworak Kazimierz
    [1895-1954], płk dypl. sł. st. [1939], w PSZ gen. bryg. [1945]
    Ur. 07 I 1895 w Rzeszowie. Uczęszczał do CK II Gimnazjum w Rzeszowie, gdzie zdał maturę. Następnie rozpoczął studia prawnicze na UJ W Krakowie. W 10914 wcielony do armii austriackiej ukończył kurs szkoły oficerskiej kawalerii. Mianowany w 1915 ppor. kaw. Walczył na froncie włoskim. Mianowany por. kaw. W 1918 podczas walk dostał się do niewoli włoskiej. Od XII 1918 do III 1919 był d-cą szwadronu w 3 p. szwol. w Armii gen. J. Hallera we Francji. Od III-V 1919 na kursie SG w Paryżu. Po powrocie do kraju od V 1919 do VI 1921 był oficerem sztabu 12 DP. Zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od VI-X 1921 na kursie wyższych dowódców we Francji. Od X 1921-XI 1923 referent w Generalnym Inspektoracie Jazdy, potem w okresie XI 1923-X 1924 na kursie doszkalającym w WSWoj. Od X 1924-XII 1925 szef sztabu VI Samodzielnej Brygady Kawalerii. 17 XII 1924 awansowany do stopnia mjr-a SG z starszeństwem od 15 VIII 1924. Od XII 1925 do I 1927 był     d-cą szwadronu w 9 p. uł. Następnie od I –X 1927 oficer w Departamencie Kawalerii MSWoj. W okresie X 1927-III 1930 pełnił funkcję szefa sztabu w 2 Dywizji Kawalerii. Od III 1930 do XI 1932 z-ca d-cy 15 p. uł. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. kaw. 1 I 1931. Od XI 1932 do IX 1939 dowodził 24 p. uł. w Kraśniku. Rozkazem MSWoj. z 4 III 1937 24 p. uł. został wyłączony z kawalerii i po zmotoryzowaniu został włączony do 10 Brygady Kawalerii Panc. – Motorowej płk St. Maczka. Awansowany do stopnia płk –a dypl. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 24 p. uł. w składzie 10 Brygady Kawalerii Pancernej. Walczył od 1 IX 1939 pod Jordanowem, potem w rejonie Rzeszowa  i Jarosławia, a dniach 14-17 IX 1939 pułk walczył  pod Lwowem. 19 IX 1939 przeszedł na Węgry. Przedostał się z Węgier do Francji, gdzie służy WP. od I –IV 1940 pełnił funkcję z-cy d-cy dywizji Panc.-Motorowej, potem od V –VI 1940 d-ca Ośrodka Zapasowego Kawalerii. Po ewakuacji do Wlk. Brytanii  od X 1940 do I 1941 był z-cą d-cy 10 BKZmot. I KP w Szkocji, potem  odI 1941-III 1942  d-a 5 Bryg. Kadrowej Strzelców I KP. Od III 1942-IV 1945 z-ca d-cy 1 DPanc. Latem 1944 w składzie 1 DPanc. walczy w Normandii /Falaise, Chamois/ przez Francję, Belgię, Holandię w V 1945 kończy szlak bojowy w Wilhelmshaven. Mianowany 1 IV 1945 gen. bryg. V-X 1945 Inspektorat Wyszkolenia Wojsk w Wlk. Brytanii. Od X 1945 do demobilizacji w 1947 z-ca d-cy I KP w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji osiadł w Szkocji. Pracował jako pracownik fizyczny. Później mieszkał w Londynie.
    Zmarł 3 IX 1954 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Wandsworth Cementary w Londynie.
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie polski niepodległej. W-wa 1991;Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989

     
    Dworakowski Józef
    [1897-?], rtm. sł. st. kaw.[1931]
    Ur. 10 I 1897. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik I wojny światowej. Po wojnie od XI 1918 służba w WP. W stopniu ppor. kaw. bierze udział w szeregach 11 p. uł. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 1 VII 1920. Długoletni oficer 11 p. ul. w Ciechanowie, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia rtm. 1 I 1931. Następnie m. in. dowodził szwadronem liniowym, potem szwadronem gospodarczym oraz jednocześnie adiutant 11 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu marszowego 11 p. uł., a od 13 IX 1939 w składzie Warszawskiego Pułku Ułanów dowodzi 2 szwadronem tego pułku. Uczestnik walk n Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: KN, KW2x,SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939

     
    Dworzański Antoni Aleksander
    [1898-1939], kpt. sł. st. łącz.[1933]
    Ur. 14 III 1898. Ukończył gimnazjum. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych łączności. Mianowany ppor. sł. st. łącz. w 1920. służył w 2 p. łączn. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 VI 1921. Długoletni oficer 2 p. łącz. w Jarosławiu. Po przeorganizowaniu 2 p. łącz. został z dniem 17 VIII 1929 przydzielony do IV baonu 2 p. łącz. w Przemyślu, potem przeniesiony do 4 baonu telegraficznego. W 1931 urzędowo zmienił imiona z Antoni Aleksander na Antoni. Przeniesiony w III 1932 z b. 4 batalionu telegraficznego do kompanii telegraficznej 22 DP. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łącz. 1 I 1933. Po 1935 mianowany d-cą łączności 22 DP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził łącznością 22 DP Gór. Uczestnik walk z Niemcami. Poległ 10 IX 1939 pod Rytwianami . Pochowany w Rytwianach.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Rocznik oficerski 1924, 1928, 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930;Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931;Dz. Pers. Nr 5 z  3 VIII 1931;Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Dyakowski Janusz  Jerzy
    [1912-?], inż.  ppor. rez. kaw.[1937], żołnierz ZWZ/AK, por. ps. „Irys”
    Ur. 27 X 1912. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od 19 IX 1934 do 15 VII 1935 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 27 p. uł. Przeniesiony do rezerwy we IX 1935. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie CKM 26 p. uł. z Baranowicz w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 26 p. uł. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji na terenie Obwodu ZWZ/AK Sochaczew. Po wojnie w kraju.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Dyląg Tadeusz Kazimierz
    [1900-?],kpt. sł. st. piech.[1933]
    Ur. 26 VI 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. sł., st. piech. 1 I 1921.Po wojnie służył w 77 pp. Awansowany 1 I 1923 do stopnia por. Po 1925 przeniesiony z 77 pp do  2 psp w Sanoku, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1933. Następnie m. in.     d-ca 6 kompanii II batalionu. W kampanii wrześniowej 199 bierze udział na stanowisku I adiutanta 2 psp w składzie 22 DP Gór. Brał udział w walkach na Kielecczyźnie, potem Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989

     
    Dymkowski Henryk Bolesław
    [1909-?], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 20 I 1909. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1930-1931 w 2 kompanii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 80 pp w Słonimiu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem d0o 80 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 9 kompanii III batalionu 179 pp rez. w składzie 50 DP Rez. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Dyr Adam
    [1902-?], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 28 VI 1902. Absolwent szkoły średniej. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 5 VIII 1927 z przydziałem do 12 pp w Wadowicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Długoletni oficer 12 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Następnie d-ca kompanii, potem 1938-1939 adiutant 12 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta 12 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Uczestnik walk na szlaku bojowym 12 pp od Wadowic na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Żył w 1966. Brał udział w poszukiwaniach sztandaru pułkowego.
    Odznaczony: SKZ
    Brał udział w poszukiwaniach sztandaru pułkowego. 
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Satora . Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 199o; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Dyszkiewicz Jan
    [1895-+?], ppłk sł. st. piech.[1939], w PSZ
    Ur. 1 VI 1895 w m. Maćkowce pow. Przeworsk. Uczęszczał do 8 klasowego Gimnazjum w Przeworsku, gdzie w 1917 zdał maturę. Od 1 V 1915 służy w armii austriackiej. Ukończył kurs szkoły oficerskiej rezerwy. Walczył na froncie włoskim. W WP od XI 1918. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. piech. 1 I 1919. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej, potem polsko-bolszewickiej 1918-1920. Awansowany do stopnia por. Od 1 V 1921 do 30 VII 1921 przebywał na  kursie  d-ców kompanii w  DCW Rembertów. W 1922 zweryfikowany w stopniu kpt. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 38 pp, gdzie dowodził kompanią. Od 11 IV1922-6 V 1922 przebywał na kursie w Centralnej Szkole Gimnastyki i Sportu w Poznaniu. Odkomenderowany w 1923 z 38 pp do Oddziału Wyszkolenia DOK X w Przemyślu. Do stopnia mjr-a awansowany 1 I 1931. Z dniem 1 IV 1931 mianowany kwatermistrzem 38 pp. Z dniem 1 VII 1933 przesunięty z stanowiska kwatermistrza 38 pp na stanowisko d-cy batalionu w 38 pp. W okresie od 25 IV 1934 do 15 VI 1934 przebywał na kursie strzelniczym w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Z dniem 1 IX 1935 przeniesiony z 38 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Z dniem 21 IX 1935 mianowany d-cą batalionu KOP „Sienkiewicze”, którym dowodził do mobilizacji w 1939. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi Baonem KOP „Sienkiewicze” w składzie Brygady KOP „Polesie”. Jednocześnie I z-ca d-cy brygady. Brygada KOP „Polesie” wchodziła w skład Grupy KOP gen. W. Orlika- Rückemana. Brał udział w walkach z sowietami pod Szackiem. Z polecenia d-cy gen. W. Orlika-Rückemana z resztek rozbitej brygady KOP Polesie zorganizował batalion piechoty KOP „Polesie” o pełnym składzie bojowym. Uczestniczył w walkach z sowietami pod Wytycznem 30 IX 1939. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Węgry potem do Francji, gdzie służył w WP, a następnie w Wlk. Brytanii. Po wojnie przebywał w Wlk. Brytanii. W latach sześćdziesiątych mieszkał w Londynie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: OP5, KW4x, MN, SKZ
    Żonaty, syn /1921/, córka/ 1927/
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa -
    Pułtusk 2001; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935

     
    Dyszy Tadeusz
    [1910-?], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 13 V 1910. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 1 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych w 75 pp został awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 75 pp. Ewidencyjnie podległą PKU Będzin. Przeniesiony do 11 pp w Tarnowskich Górach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 8 kompanii III batalionu 11 pp w składzie 23 DP armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę. Podczas walk 16 IX 1939 w rejonie Biłgoraja został ranny.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie  w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989.

     
    Dytz Czesław
    [1908-?], mgr, ppor. rez. art.[1934]
    Ur. 24 VIII 1908. Absolwent szkoły średniej. Ukończył studia Wyższe uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w okresie  od 11 VIII 1931 d0 29 VI  1932 w 1 baterii szkolnej  Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, potem do IX 1932 odbywał praktyki w 9 dak. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 9 dak. Ewidencyjnie podlegał PKU Baranowicze. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 2 baterii 9 dak w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 9 dak.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 200; Z. Gnat-Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996

     
    Dziadulski  Zdzisław
    [1895-1940], ppłk sł. st. kaw.[1939], pośm. płk [2007]
    Ur. 05 XII 1895 w Krakowie, syn Leona i Katarzyny z Korneckich. W Krakowie uczęszczał do gimnazjum realnego. Od 1912 był członkiem Drużyn Strzeleckich. 4 VIII 1914 wstępuje do Oddziału J. Piłsudskiego, gdzie służy w II batalionie. Następnie przechodzi do szwadronu jazdy Beliny-Prażmowskiego, który we IX 1915 przemianowano na 1 pułk ułanów LP. Brał udział we wszystkich walkach pułku. Podczas walk ranny. W 1917 zdał w Krakowie maturę. Po kryzysie przysięgowym w LP został we Ix 1917 wcielony do 1 p. kaw. armii austriackiej. Brał udział w walkach na froncie włoskim. Od 5 XI 1918 służy w WP. Przydzielony do 1 p. szwol. bierze udział w szeregach tego pułku w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Dowodził plutonem karabinów maszynowych, potem z-ca d-cy szwadronu. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5.  Podczas walk 2 - krotnie ranny. Dekretem L. 18 96 z dnia 3 II 1920 mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 II 1920. Po wojnie nadal służył w 1 p. szwol. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Należał do grona wybitnych jeźdźców. Zakwalifikowany w 1922 do grupy olimpijskiej. Uczestnik olimpiady w Paryżu w 1924. Brał udził w wielu zawodach jeździeckich krajowych i zagranicznych. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Z dniem 2 XI 1926 skierowany n 7 ½ miesięczny kurs udoskonalający dla młodszych oficerów w Obozie Szkolnym Kawalerii w Grudziądzu. Był w 1 p. szwol. m. in. d-cą szwadronu. Do stopnia mjr-a sł. st. kaw. awansowany 1 I 1932. W 1933 mianowany d-c szwadronu zapasowego 1 p. szwol. W latach 1934-1937 pełnił funkcję kwatermistrza 1 p. szwol. W latach 1938-1939 I z-ca d-cy 1 p. szwol. Awansowany 19 III 1939 do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 początkowo był d-cą nadwyżek Mazowieckiej brygady Kawalerii, a od 8 IX 1939 z-ca d-cy utworzonego w m. Zawada k. Garwolina Warszawskiego Pułku Ułanów, który wszedł w skład kombinowanej Brygady kawalerii płk A. Zakrzewskiego. Podczas walk n Lubelszczyźnie dowodził pułkiem. Po odprawie u płk-a A. Zakrzewskiego 22 IX 1939 podjęto decyzję o przebijaniu się grupami na Węgry. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV 1940.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 2959, KN,KW4x,SKZ
    Pośmiertnie decyzją MON Z 5 x 2007 mianowany płk kaw.
    Dz. Pers. Nr 5 z 14 II 1920;Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 53 z 16 XII 1926; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; B. Szwedo. Biogram Z. D. /w:/MSUDN 1939-1956. T. 11. Kraków 2005; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Dziama Tadeusz Stanisław
    [1906-?], por. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 11 I 1906. W WP od 1927. Służył jako podoficer zawodowy kawalerii. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy Klasa Kawalerii. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 21 p. uł. w Równem na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w szwadronie CKM 21 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera p/gaz., potem oficera łączności z 21 p. uł. do Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Brał udział w walkach na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1989;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojcieciechowski. 21 Pułk Ułanów Nadwiślańskich. Pruszków 2003

     
    Dzianott Henryk Julian
    [1917-1939], ppor. sł. st. kaw. [1938]
    Ur. 16 IV 1917. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. B. Chrobrego w Gnieźnie, gdzie w 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 8 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu w 2 szwadronie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie nadwyżek 8 p. uł. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Poległ 18 IX 1939 w m. Wojciechowie nad Wieprzem. Pochowany na cmentarzu komunalnym przy ul. Młodowskiej w Chełmie.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;Tajny Dziennik Personalny Nr 3 z 15 X 1938; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
     
    Dziedzic Jerzy
    [1912-1939], por. sł. st. kaw./nota  Suwalszczyzna/

     
    Dziedzic Stanisław Ludwik
    [1904-?], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 25 III 1904. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zaleszczykach. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 48 pp w Stanisławowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Czortków. Mieszkał w Borszczowie. Po mobilizacji wcielony do III batalionu „Kopyczyńce” sformowanego dla 163 pp rez. 36 DP Rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu CKM na taczankach z 3 kompanii CKM III batalionu 163 pp rez. Brał udział w walkach na Kielecczyźnie, potem Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998

     
    Dziedzic Stefan
    [1910-?], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 19 V 1910. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy 3 DP Leg. Brał udział w walkach na Kielecczyźnie, potem w zgrupowaniu 3 DP Leg. na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Dziedzic Tadeusz Zbigniew
    [1907-1942], por. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 25 VI 1907 w Bukownie. Syn Adama. Absolwent gimnazjum. W okresie 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w latach 1931-1933 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 53 pp w Stryju na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. Przeniesiony z 53 pp do 7 pp Leg. w Chełmie. W latach 1937-1939 d-ca 3 kompanii I batalionu 7 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu w składzie 3 DP Leg. Uczestnik walk pod Iłżą 7-8 IX 1939, potem na Lubelszczyźnie. W końcowej fazie walk dowodził 6 kompanią II batalionu 1 pp Leg. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przebywał na terenie Lubelszczyzny. Aresztowany w 1940 przez Niemców i osadzony w KL Oświęcim, gdzie został zamordowany w 1942. 
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Dziekoński Mieczysław
    [1907-1960], kpt. sł. st. art.[1938]
    Ur. 6 XI 1907 w Warszawie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, potem w Chełmnie, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 27 pap we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W 27 pap/pal pełni różne funkcje. Ukończył kurs dla dowódców baterii w centrum wyszkolenia artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W latach 1938-1938 pełnił funkcje adiutanta 3 pal w Zamościu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 3 pal w składzie 3 DP Leg. Brał udział w walkach pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie. Walczył 20-2 IX 1939 pod Cześbnikami. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i przedostaje się przez Węgry do Francji i tam służy w WP. W kampanii francuskiej w VI 1940 bierze udział na stanowisku d-cy 11 baterii 202 dywizjonu Modlińskiego Pułku Artylerii Ciężkiej w składzie 2 Dywizji Strzelców Pieszych. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Po wojnie w 1945 wyjechał do Wlk. Brytanii, gdzie osiadł na stałe.
    Zmarł w 1960 w Wlk.Brytanii.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów. Pruszków 2005

     
    Dzierwa Tadeusz
    [1907-1984], oficer rez. WP, ppor.[1932], por.[1937], żołnierz ZWZ-AK, ps. „Adarski”, „Topór”.
    Kmdt Obwodu AK/NIE/DSZ ChrzanówII1944–IX 1945. Okręg Śląski AK/DSZ. 
       Ur. 12 XII 1907 w Chrzanowie, syn Melchiora i Marii Katarzyny z d. Karch. Po ukończeniu w 1928 szkoły średniej i zdaniu matury odbywa w okresie 1928-1929 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rez. Piechoty w Krakowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych zostaje awansowany do stopnia ppor. rez. piechoty ze starszeństwem 1 I 1932 z przydziałem mob. do 12 pp. w Wadowicach. Ewidencyjnie podlega PKU Wadowice. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych w 1936 awansowany do stopnia por. rez. 1 I 1937. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem w szeregach 12 pp na stanowisku II adiutanta pułku. Przeszedł szlak bojowy 12 pp od Śląska na Lubelszczyznę. Po zakończeniu działań wojennych powraca do Wadowic. Zagrożony aresztowaniem przenosi się do Chrzanowa. W okresie okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK na terenie Chrzanowa. Początkowo organizator i dowódca ogniska walki /OW/ Placówki ZWZ/AK Chrzanów potem do II 1944 szef sekcji operacyjnej Komendy Obwodu AK Chrzanów. Od lutego 1944 komendant Obwodu AK Chrzanów. Po rozwiązaniu w styczniu 1945 AK nie ujawnia się. Nadal pozostaje w strukturach konspiracji poakowskiej NIE i DSZ. Ujawnił się we IX 1945 w ramach ujawnienia okręgu.
    Odznaczony KW, SKZ z M.
    Po wojnie mieszkał w Chrzanowie przy ul. Słowackiego 16. Zmarł 14 VI 1984 w Chrzanowie.
    Inspektorat Sosnowiec AK. Katowice 2001r.,s. 108,109,110,284,286; Z. Walter – Janke. W Armii Krajowej na Śląsku. Katowice 1986r.,s. 164. Rocznik Oficerski Rezerw 1934, s. 76,434; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; USC Chrzanów. Skrócony akt zgonu nr 284/1984.

     
    Dzierzęcki Zygmunt
    [1904-1940], por. rez. art.[1936],pośm. kpt.[2007]
    Ur. 20 IX 1904 w Wymyślinie pow. Lipno, syn Zdzisława i Joanny z Jesionowskich. Absolwent Państwowej Szkoły Mierniczej w 1924 w Warszawie. W latach 1925-1926 odbywał służb wojskową w dywizjonie szkolnym artylerii rezerwy DOK III w Wilnie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem do 9 pac. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. art. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Mieszkał i  pracował jako mierniczy przysięgły w Warszawie. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 6 baterii II dywizjonu 9 pac. Walczy wraz z6 baterią II dywizjonu 9 pac rejonie Chełma Lub. w składzie 13 Brygady Piechoty. Bateria wspierała działania 13BP w rejonie Łaszczowa, potem 22 IX 1939 Tomaszowa Lub. i 23 IX1939 w rejonie majątku Tarnawatka, a następnie w walkach odwrotowych w kierunku m. Krynice. 26 IX 1939 w miejscowości Kazimierówka dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim w IV1940. 
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.Krakó 2003;Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000;A.Szczepański.9 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1998.

     
    Dzierżanowski Henryk Klemens
    [1906-1940], rtm. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 23 XI 1906. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1927-1928 odbywał przeszkolenie n kursie unitarnym W Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1930 na stanowisko d-cy plutonu w 26 p. uł. w Baranowiczach. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Ukończył kurs dla dowódców szwadronu w CWKaw. W Grudziądzu. Do wiosny 1939 był d-cą plutonu w 9 szwadronie Pionierów w Baranowiczach. Awansowany do stopnia rtm. 19 III 1939. Przeniesiony na stanowisko     d-cy 1 szwadronu 26 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 szwadronu 26 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 26 p. uł. pod Mińskiem Maz. , potem na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zmordowany przez funkcj. NKWD.
    Jego nazwisko znajduje się na tzw Ukraińskiej Liście Katyńskiej.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989 

     
    Dzieślewski Zygmunt Henryk
    [1898-1953], rtm. dypl. sł. st. kaw.,[1931], w PSZ mjr
    Ur. 25 I 1898. Absolwent szkoły średniej.  WP od XI 1918. Ukończył kurs wojenny szkoły podchorążych kawalerii. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Służył w 8 p. uł. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. 1 IV 1921 służył w 8 p. uł. W latach 1923-1925 słuchacz WSWoj. Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w X 1925 przeniesiony do kadry oficerów kawalerii z jednoczesnym przydziałem do Oddziału IV SG na okres 6 miesięcy od X 1925 do III 1926. Z dniem 1 IV 1926 przeniesiony z Oddziału IV SG do Oddziału II SG, a następnie do sztabu 2 Dywizji Kawalerii na stanowisko p. 0. I oficera sztabu, a potem w XII 1926 na stanowisko II oficera sztabu. W 1927 przeniesiony do 3 p., uł. w Tarnowskich Górach. Odkomenderowany w 1928 do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. W XII 1929 przeniesiony z 3 p. uł. do Brygady Kawalerii w Toruniu na stanowisko oficera sztabu. Awansowany do stopnia rtm. dypl. sł. st. kaw. 1 I 1931. Z dniem 1 I 1932 przeniesiony z sztabu Brygady Kawalerii „Toruń” do Dowództwa OK. Nr VIII w Toruniu na stanowisko referenta. Przeniesiony w X 1933 z DOK VIII do 12 p. uł. w Białokrynicy k. Krzemieńca. Z dniem 1 VII 1934 przeniesiony z 12 p. uł. do 5 psk w Dębicy. Z dniem 1 XI 1934 przeniesiony z 5 psk do Gabinetu MSWoj. na stanowisko szefa wydziału. W latach 1937-1939 w Oddziale II Sztabu Głównego, gdzie pełnił funkcję kierownika referatu w Samodzielnym Referacie „N”. W kampanii wrześniowej 1939 przydzielony n stanowisko szefa Oddziału II w sztabie Grupy „Bielsko” Armii „Kraków”.
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Służył w PSZ. Po wojnie mieszkał w Wlkj. Brytanii.
    Zmarł 23 IX 1953 w Londynie. Pochowany na cmentarzu St. Mary’s Catholic Cementary
    Dz. Pers. Nr 71 z 13 XI 1923; Dz. Pers. Nr 101 z 7 X 1925; Dz. Pers. Nr 22 z 5 VI 1926; Dz. Pers. Nr 54 z 23 XII 1926; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X1932; Dz. Pers. Nr 10 z 28 IX 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Rocznik oficerski 1924, 1928, 1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj.  Warszawie. Londyn 1969; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995

     
    Dziewanowski Marian Kamil
    [1913-2005], ppor. rez. kaw. [1935]/nota Suwalszczyzna/

     
    Dziewicki Stefan Jan
    [1908-1977], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 20 IV 1908. Absolwent szkoły średniej. W latach 1926-1927 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, a w latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W 1933 przeniesiony z 8 pp Leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. Przeniesiony z KOP do 9 pp Leg. na stanowisko d-cy 9 kompanii w III batalionie. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta 9 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Uczestniczył w walkach w rejonie Iłży i Starachowic, potem na Lubelszczyźnie w składzie Zgrupowania 3 DP Leg. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie.
    Zmarł 21 X 1977 w Warszawie.
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 3 z 1 II 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Dziewulski Zbigniew Saturnin
    [1907-1939], ppor. rez. piech. [1934]
    Ur. 19 VI 1907. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z przydziałem do 79 pp. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 5 kompanii II batalionu 179 pp rez. w składzie 5o DP rez. Uczestnik walk z wrogiem na Polesiu i Lubelszczyźnie. Poległ 3 X 1939 w rejonie Kocka. Pochowany na cmentarzu wojennym w Kocku.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Dziubek Zbigniew Michał
    [1916-1939], ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 2 X 1916. Ukończył gimnazjum w Tarnowie. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 16 pp w Tarnowie. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii I batalionu 16 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu 16 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 16 pp od Tarnowa na Lubelszczyznę. Poległ w walce w nocy z 19/20 IX 1939 w rejonie wsi Pary gm. Susiec.
    Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotund” w Zamościu.
    Tajny Dziennik Personalny Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Rostkowski. Rozkaz-Zapomnieć!. Tarnów 2008

     
    Dziubiński Bolesław
    [1888-+?], płk sł. st. art.[1938]
    Ur. 26 X1888. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu kpt. art. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Dowodził baterią, potem dywizjonem. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 dowodził dywizjonem w 21 pap. Odkomenderowany z 21 pap do Obozu szkolnego Artylerii w Toruniu, gdzie był wykładowcą. Po utworzeniu Centrum Wyszkolenia Artylerii służy nadal w  CWArt. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. 1 I 1930. Przeniesiony w 1930 na stanowisko z-cy d-cy 1 pac, a z dniem 21 VI 1931 mianowany d-cą 1 pac, którym dowodził do 15 VI 1932. Przeniesiony z dniem 16 VI 1932 na stanowisko d0-cy 3 pac w Wilnie, którym dowodził do VIII 1939. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. art. 19 III 1938. W VIII 1939 mianowany d-cą artylerii dywizyjnej w formowanej 33 DP Rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy art. dywizyjnej 33 DP rez., a po połączeniu 33 DP rez. z 41 DP Rez. na Lubelszczyźnie 41 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: OP4, KW2x,ZKZ,MN
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1997; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1993; R. rybka – K. Stepan. Rocznik Oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Dziubiński Jan Józef
    [1914-?], ppor. rez. art.[1938]
    Ur. 24 IX 1914. Absolwent gimnazjum w Będzinie. W latach 1935-1936 odbywał służbę wojskową w 4 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki i ćwiczenia odbywał w 21 pal w Będzinie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 21 pal. Ewidencyjnie podlegał KRU Będzin. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego w 7 baterii III dywizjonu 23 pal w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 21 pal od Będzina na Lubelszczyznę. Za okazane męstwo na polu walk przedstawiony do odznaczenia Krzyżem Walecznych.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza – Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Dziurgot Kazimierz Ludwik
    [1913-?], ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 19 II 1913. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu konnego zwiadu z kompanii zwiadowczej 163 pp rez. w składzie 36 DP Rez. Brał udział w walkach w rejonie Modliszewic, Kazanowa n Kielecczyźnie, potem w bojach odwrotowych.
    Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; 

     
    Dziuro Antoni
    [1914-?], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 11 X 1914. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w okresie 1935-1936 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 20 kompanii CKM pplot. przydzielonej 18 IX 1939 do 116 pp rez. w składzie 41 DP Rez. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n 
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Dziurowicz Stanisław
    [1901-?], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 10 IV 1901. Ukończył gimnazjum w Sosnowcu. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Piechoty Nr 5 w Krakowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany 1 I 1933 do stopnia ppor. rez. piech. z przydziałem do 74 pp w Lublińcu. Ewidencyjnie podlegał PKU Sosnowiec. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu z Bonu ON „Sosnowiec”, potem d-ca 3 kompanii III batalionu Obrony Narodowej „Zawiercie” w składzie 201 pp rez. w składzie 55 DPRez. Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 201 pp rez. Po zakończeniu walk w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975

     
    Dziurzyński Tadeusz Franciszek
    [1910-?], por. br. panc.[1937], PSZ kpt.
    Ur. 22 VII 1910. Ukończył szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. Przeniesiony do 6 batalionu Pancernego we Lwowie. Po ukończeniu kursu aplikacyjnego w centrum wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie był instruktorem w kompanii motorowej 6 bat. panc. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 61 szwadronu czołgów rozpoznawczych TK w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii, potem, w składzie Brygady Kawalerii płk A. Zakrzewskiego. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód. Od 1943 -1946 służył w II Korpusie Polskim. Uczestnik kampanii włoskiej. Po wojnie w Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Dzyr Adolf
    [1909-1999], mgr ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 15 XII 1909. Absolwent gimnazjum. Ukończył wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a praw. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 3 DP Leg. przy 9 pp Leg. w Zamościu. Praktyki odbywał w 8 pp Leg. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 8 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności II batalionu 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Brał udział w walkach w rejonie Iłży i Starachowic, potem w Zgrupowaniu 3 DP Leg. na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w 1945 powrócił do kraju mieszkał w Lublinie, gdzie pracował w zawodzie notariusza.
    Zmarł w Lublinie w 1999.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. w walkach obronnych 1939. Lublin 1984


     
     
    Eberhardt Tadeusz
    [1914-1940], ppor. sł. st. kaw.[1936],pośm. por.[2007]
    Ur. 19 IV 1914 w Warszawie, syn Henryka i Reginy z Boncarzewskich. Uczęszczał do Gimnazjum im. Mikołaja Reja we Warszawie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie nauki w gimnazjum był członkiem drużyny harcerskiej. Był członkiem polskiej ekipy na III światowe Jamboree w Wlk. Brytanii. Uprawiał czynnie pływanie, narciarstwo i jazdę konną. W okresie IX 1933- VI 1934 odbywał służbę wojskową w 1 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Od VII-IX 1934 odbywał praktyki w 36 pp w Warszawie. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 4 psp w Płocku na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca I plutonu w 4 szwadronie 4 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy 4 psp. Walczył w obronie Płocka, potem w składzie Nowogródzkiej brygady Kawalerii pod Mińskiem Maz., potem od 15 IX 1939 na Lubelszczyźnie. Ciężko ranny 23 IX 1939 w walce z Niemcami pod Jacnią. Przebywał w szpitalu w Zamościu. Po wejściu wojsk sowieckich do Zamościa wzięty do niewoli. Przebywał w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie katyńskim. /Lista wywozowa 029/4 IV 1940.
    Pośmiertnie mianowany postanowieniem prezydenta RP z 5 X 2007 por. piech.,
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska.4 Pułk Strzelców Konnych Ziemi Łęczyckiej. Pruszków 1995; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2001. Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000; PPH nr 1-2. W-wa 1990.

     
    Eibel Henryk
    [1896-1965], kmdr por. sł. st. mar.[1938],w PSZ kmdr
    Ur. 22 II 1896 w Frysztaku pow. Jasło. Ukończył gimnazjum. W czasie I wojny światowej służył w Marynarce Austriackiej. Ukończył szkołę oficerską marynarki. Awansowany do stopnia ppor. Od 15 XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 26 pp. Po wojnie służył w Marynarce Wojennej. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. w korpusie oficerów morskich z starszeństwem od 1 VI 1919. Brał udział w odbudowie polskiej floty. Służył na torpedowcach szkolnych „Kaszub”, „Ślązak” i „Krakowiaku” w 1924 oficer w Wydziale Organizacyjno-Mobilizacyjnym Kierownictwa Marynarki Wojennej, potem służba w Flotylli Wiślanej. W latach 1928-1930 d-ca ORP „Iskra” – okrętu szkolnego. Awansowany 1 I 1930 do stopnia kmdr-a ppor. W III 1930 przeniesiony do Dowództwa Floty. W IV 1933 przeniesiony z Dowództwa Floty do Wydziału Wojskowego Komisariatu  Generalnego Rzeczypospolitej w Gdańsku na stanowisko kierownika referatu morskiego. W VII 1935 przeniesiony z Wydziału Wojskowego Komisariatu Generalnego Rzeczypospolitej w Gdańsku na stanowisko d-cy ORP „Wilia”. Od 19 XII 1939 do X 1939 z-ca d-cy Flotylli Pińskiej. Awansowany do stopnia kmdr-a por. 19 III 1938. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy Oddziału wydzielonego rzeki Prypeci- Pododcinka „Przewóz Łachewski”, a po zatopieniu okrętów 21 IX 1939 dowodził do 28 IX 1939 sformowanym batalionem spieszonych marynarzy w Grupie KOP. Brał udział na Polesiu i Lubelszczyźnie. 23 X 1939 przedostał się na Węgry, gdzie został internowany. W XI 1939 wydostał się z obozu internowanych i przedostaje się do Francji. przebywał we Paryżu, skąd ewakuował się w VI 1940 do Wlk. Brytanii. Do 1941 był z-cą d-cy ORP Gdynia- okrętu szkolnego dla szkolenia kadr MW. Od 1I 1941 kierownik Samodzielnego referatu Organizacyjno-wyszkoleniowego w Kierownictwie Marynarki Wojennej w Wlk. Brytanii. W okresie od 30 I 1942 do 13 XI 1942 był d-cą ORP „Garland”. Uczestniczył w konwojach drogą północną do Rosji. Następnie oficer Kierownictwa Marynarki wojennej. Awansowany do stopnia komandora. Po wojnie w Wlk. Brytanii. Był członkiem Stowarzyszenia Marynarki wojennej w Wlk. Brytanii. Od III 1964 mieszkał na Polskim Osiedlu Wojskowym w Penrhos.
    Zmarł w Penhros 6 VI 1965. Pochowany na Cmentarzy Wrexham Cmentary.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr o96o4, SKZ, Distinguished Service Order
    Roczniki oficerskie 1924,1928, 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; Dz. Pers. Nr 10 z 4 VII 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie”. W-wa 1989; D. Nwrot. Korpus Oficerski Marynarki Wojennej II Rzeczypospolitej. W-wa 2005.

     
    Eichler Wiktor Norbert
    [1892-1973], ppłk sł. st. piech.[1928]
    Ur. 21 V 1892. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu kpt. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Dowodził kompanią w 26 pp. Po wojnie w 1922 zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1922-1923 d-ca batalionu w 26 pp, skąd został przeniesiony w 1923 na stanowisko d-cy II batalionu w 60 pp w Ostrowie Wlkp. Przeniesiony w II 1925 z 60 pp do Batalionu Manewrowego Doświadczalnego Centrum Piechoty w Rembertowie na stanowisko kwatermistrza, a w VIII 1926 przeniesiono go z Doświadczalnego Centrum Piechoty do 26 pp we Lwowie na stanowisko kwatermistrza. W IV1928 przeniesiony z 26 pp do 9 pp w Zamościu na stanowisko d-cy II batalionu. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 1 I 1928. Przeniesiony 1 IV1928 z 9 pp Leg. do 45 pp w Równem na stanowisko d-cy III batalionu. W XI 1929 przesunięty z funkcji d-cy batalionu na funkcję kwatermistrza 45 pp. W VI 1934 przeniesiony na stanowisko d-cy 32 pp w Modlinie. Pułkiem dowodził do 1938. W latach 1938-1939 k-dt RKU Kalisz. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 204 pp rez. w składzie 55 DP Rez. Armii „Kraków”. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 55 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej, gdzie przebywał 1939-1945. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 20 III 1973.
    Odznaczony: VM, KN, OP5, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 22 z 22 VII 1922; Dz. Pers. Nr 14 z 8 II 1925; Dz. Pers. Nr 31 z 9 VIII 1926; Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006

     
    Eile Marian Tadeusz Adam
    [1910-1984], ppor. rez. art.[1938], malarz, grafik, dziennikarz
    Ur. 7 I 1910 w Krakowie, syn Henryka i Gustawy z Rychterów. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia. Od 1934 pracuje jako dziennikarz i grafik w „Wiadomościach Literackich”. W latach 1935-1936 odbywał służbę wojskową w szkolnej baterii art. plot. we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 1 plot. w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M IV. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu art. plot. 40 mm „Mościce” w składzie 6 baterii art. plot. przydzielonej do 6 DP Armii „Kraków”. Do 1941 pracował jako scenograf w teatrze we Lwowie. Po wojnie w 1945 był współzałożycielem tygodnika „Przekrój”, którego w latach 1948-1969 był naczelnym redaktorem. W 1946 założył w Krakowie kabaret „Siedem Kotów”. W latach 1947-1951 wykładowca w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Po 1969 pracował jako scenograf w teatrach Krakowa, Łodzi, Warszawy, współpracował w latach 1970-1976 z tygodnikiem „Szpilki”.
    Zmarł 2 XII1984
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Eisenbraun Gert Egon
    [1912-?],ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 6 IX 1912. Absolwent gimnazjum.W okresie 20 IX 1935-15 VII 1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 1 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 1 szwadronu 1 psk zmotoryzowanego w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Przeniesiony 5 IX 1939 do sztabu brygady. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988

     
    Ejsmont Otton Zygmunt
    [1904-?], rtm. sł. st. kaw.[1939],w PSZ  mjr kaw.[1944]
    Ur. 24 VI 1904. W latach 1926-1928 w szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy/klasa kawalerii/. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 3 p. uł. w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony z garnizonu Tarnowskie Góry do 3 szwadronu – garnizon w Pszczynie. W VI 1934 przeniesiony z 3 szwadronu w Tarnowskich Górach do garnizonu w Tarnowskich Górach. Awansowany do stopnia rtm. 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca 3 szwadronu 3 p. uł. stacjonującego w Pszczynie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 szwadronem 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii, przydzielonym jako szwadron kawalerii dywizyjnej 6 DP. Brał udział w walkach w rejonie Pszczyny, potem w walkach odwrotowych. Szwadronem dowodził do 14 IX 1939. W dniu14 IX 1939 dowodził 6 osobowym patrolem kurierskim skierowanym przez gen. Monda d-cę 6 DP do Lwowa w celu nawiązania kontaktu z gen. K. Sosnkowskim i przekazać inf. o działaniach Armii „Kraków”. Patrol dotarł do gen. K. Sosnkowskiego 16 IX 1939. Po wykonaniu zadania z rozkazem gen. K. Sosnkowskiego patrol 17 IX wyruszył do sztabu Armii „Kraków”, ale 18 IX po uzyskaniu informacji o kapitulacji Armii „Kraków” patrol zawraca kierunku Lwowa i wieczorem 20 IX przybył do Winnik, gdzie część dowodzonego przez niego patrolu dostała się do niewoli. Uniknął niewoli i następnie przez Węgry przedostał się do Francji, gdzie służy w 1 Dyw. Panc. gen. St. Maczka. Po upadku Francji w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii. Następnie służba w 10 psk 1 DPanc. gen. St. Maczka. Od VIII 1944 w stopniu mjr był  z-cą d-cy 10 psk pułku rozpoznawczego, potem od 25 VIII do 4 IX 19344 d-ca 1 p. ppanc. 1 DPanc. Po wojnie w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 10346, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa Kawalerii 1922-1938.   W-wa 1989.

     
    Ekielski Rafał
    [1899-1939], kpt. rez. art.[1936]
    Ur. 5 I 1899. Uczęszczał do gimnazjum. Ukończył kurs oficerski szkoły podchorążych artylerii. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 2 pap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 2 pap Leg. Przeniesiony później do korpusu oficerów samochodowych z przydziałem 6 dywizjonu samochodowego w Krakowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia kpt. rez. 1 I 1936 w Korpusie Oficerów Samochodowych. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach armii „Kraków”, na stanowisku d-cy baterii armat 75 mm potem utworzonego doraźnie V dywizjonu 20 pal w składzie 60 DP Rez. Poległ w walce 5 X 1939 w Woli Gułowskiej.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Woli Gułowskiej.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Eminowicz Olgierd Jerzy
    [1902-?], mjr sł. st. art. [1939], w PSZ ppłk
    Ur. 7 II 1902. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od 1919. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Skierowany do Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu, gdzie przebywał w okresie 1 XII 1919-15 VI 1920. Następnie przydzielony w stopniu podch. art. do 11 pap walczy na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Mianowany w XI 1920 ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VII 1920. Po wojnie służy w 24 pap. Awansowany do stopnia por. 1 III 1922. Po 1924 przeniesiony z 24 pap do 1 papl w Warszawie, gdzie pełni różne funkcje. Skierowany z dn. 1 X 1931 z 1 papl  na 5 miesięczny kurs oficerów technicznych broni panc. i samoch.  w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie, gdzie przebywa do II 1932. Po ukończeniu kursu powraca do 1 papl. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1932. Po 1934 był wykładowcą w centrum Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej w Warszawie, potem 1937-1939  dyrektorem nauk na kursach doskonalenia Artylerii Przeciwlotniczej  w Centrum Wyszkolenia Obrony plot. i p/gaz. w Trauguttowie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 11 zmotoryzowanego dywizjonu artylerii przeciwlotniczej. Początkowo uczestniczy w walkach w obronie Warszaw, potem z dywizjonem skierowany do Lublina. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1929 przedostał się do Francji, gdzie służył w Zgrupowaniu Artylerii Przeciwlotniczej. Brał udział w kampanii francuskiej, potem w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie służy w PSZ. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. Od XII 1943 był d-ca 1 paplot w składzie 1 DPanc. Walczył w Normandii. 8 VIII 1944 zostaje ranny w bitwie pod Falaise. Od 15 II 1945 do 1947 dowodził 4 paplot. Pułk po wojnie stacjonował do 1947 w Niemczech. Po demobilizacji w 1947 dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW, SKZ
    Dz. Pers. Nr 46 z 1 XII 1920; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków 2003; Mendel. Rybka – Mendel. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
     

    Endel – Ragis Leopold
    [1894-1943], legionista, płk dypl. sł. st. piech. [1930], SZP/ZWZ ps. „Leopold”, „Lipiński”, „Marian”, „Ślaski”, „Wiesław” vel Leśniewski
     Ur. 11 XI 1894 w Żółkwi, woj. lwowskie, syn Mikołaja i Xawery z Falęckich. W 1913 ukończył w Lwowie Seminarium Nauczycielskie. Członek Związku Strzeleckiego. W latach 1910/1911 ukończył szkołę podoficerską a następnie w 1912 szkołę podchorążych ZS. Od 8 VIII 1914 do 13 X 1917 w Legionach Polskich. Po kryzysie przysięgowym 15 X 1917 zostaje wcielony do armii austriackiej, w której służy do 10 1918. W tym okresie ukończył kurs oficerski. Od 1 XI 1918 komendant POW/Polskiej Organizacji Wojskowej/ w Piotrkowie Trybunalskim. Od 22 XI1918 służy w WP. Był kolejno awansowany do stopnia ppor.[1914],por.[1916],kpt.[1918]. W latach 1919 – 1921 uczestniczy w wojnie polsko-bolszewickiej jako dowódca batalionu 26 pp. Awansowany w 1920 do stopnia majora.
    W 1921 ukończył w Warszawie kurs informacyjny wyższych dowódców, potem w okresie 1922 – 1924 odbył studia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia ppłk-a dypl. ze starszeństwem 15 VIII1924. Od XI 1924 do 11 II 1925 kierownik referatu w oddziale III SG. Od 12 II 1925 do 1 IV 1927 szef sztabu 7 DP w Częstochowie. Potem od 2 IV 1927 do 1 XII1930 dowódca 8 pp Leg. W Lublinie. Awansowany do stopnia płk-a dypl. sł. st. piechoty ze starszeństwem 1 I 1930. Od 1 XII1930 do 1935 szef sztabu DOK II w Lublinie. Od końca 1935 do VIII 1939 dowódca piechoty dywizyjnej 9 DP w Siedlcach. W sierpniu 1939 przeniesiony na stanowisko dowódcy 22 DP Górskiej w Przemyślu, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie armii „Kraków”. Po bitwie stoczonej pod Broniną, usiłował popełnić samobójstwo, w wyniku, czego zostaje ciężko ranny. Po wyleczeniu ran podejmuje już od października 1939 działalność konspiracyjną w szeregach SZP. Pierwszy dowódca wojewódzki SZP w Kielcach. Po przekształceniu SZP w ZWZ do grudnia 1941 k-dt Okręgu Radomsko-Kieleckiego ZWZ. W grudniu 1941 przeniesiony do Warszawy gdzie objął funkcję Inspektora KG ZWZ/AK. Funkcję pełni do lutego 1943.
    Zmarł w Warszawie 19 II 1943 i tu pochowany.
    Za działalność niepodległościową był odznaczony m.in. VM kl. 5, KW 3x, KN, Polonia Restituta kl. IV, Złotym Krzyżem Zasługi.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 – Lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; W. Borzobohaty. „Jodła”. W-wa 1988; CAW. KN 20. o1 1931; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. T. I. W-wa 2005; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg.Lublin 1984; W. steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Enerlich Tadeusz Emil
    [1908-?], por. sł. st. art.[1934]
    Ur. 31 VIII 1908. Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1932 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do pułku motorowego artylerii na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po 1936 przeniesiony do 31 pal, gdzie pełnił funkcję d-cy 4 plutonu w pułkowej szkole podoficerskiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii dywizyjnej 55 DP Rez. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 55 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Englert Wacław Marian
    [1893-?], inż. por. rez. piech.[1939]
    Ur. 5 VI 1893. Ukończył gimnazjum, a następnie wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał na kursie podchorążych rezerwy piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 1 VII 1925 z przydziałem do 15 pp w Dęblinie. Ewidencyjnie podlegał PKU Radom. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. piech. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 7 pp leg. w składzie 3 DP Leg. Brał udział w walkach pod Iłżą 7-8 IX 1939, potem w bojach odwrotowych i na Lubelszczyźnie.
    Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 jego losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1929. Kraków 2003

     
    Epler Adam Józef Aleksander
    [1891-1965], płk sł. st. art. [1931], gen. bryg. [1994]
    Ur. 1 XII 1891 we Lwowie, syn Edwarda i Marii z d. Tomaszek. Absolwent Gimnazjum Klasycznego w Chyrowie, gdzie w 1909 zdał maturę. W latach 1909- 1912 studiował na Uniwersytecie Lwowskim. W latach 1912-1913 odbywał jednoroczna służbę w armii austriackiej. Ukończył szkołę oficerską rezerwy przy XI Brygadzie Artylerii. W latach 1913-1914 kontynuuje studia. Od 1 VIII 1914 służba w armii austriackiej. Mianowany ppor. art. 1 V 1915. Walczył na froncie rosyjskim i włoskim. Mianowany 1 IX 1916 por. art. W 1918 ukończył kurs dowódców baterii w Trydencie. 13 XI 1918 zgłosił się do stacji zbornej w Krakowie. W stopniu por. został przydzielony na stanowisko d-cy baterii do 1 Krakowskiego Pułku Artylerii Polowej utworzonego w XI 1918 w Krakowie. W szeregach pułku brał udział w walkach z Ukraińcami. Przeniesiony w 1919 do 2 pap, potem od 17 IX 1919 w 3 pap, w którego szeregach brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM i mianowany kpt. art. Po wojnie służył w sztabie 3 DP Leg. Zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po ukończeniu kursu dla dowódców dywizjonu w Toruniu powraca do 3 pap, gdzie od 15 VI 1922 do 15 VII 1924 dowodził I dywizjonem. Przesunięty z dniem 15 VII 1924 z stanowiska d-cy dywizjonu na stanowisko kwatermistrza 3 pap. 17 XII 1924 awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W VI 1926 przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy 3 pap. Z dniem 4 XII 1929 mianowany d-cą 28 pap w Zajezierzu. Awansowany do stopnia płk-a 1 I 1931. 28 pap/pal dowodził do 15 X 1935. W X 1935 przeniesiony na stanowisko II d-cy piechoty dywizyjnej 20 DP w Branowiczach. Po mobilizacji w VIII 1939 mianowany d-cą Ośrodka Zapasowego 20 DP w Słonimiu. We IX 1939 zorganizował w Ośrodku Zapasowym Zgrupowanie „Kobryń”, którego objął dowództwo. Walczył Sowietami i Niemcami. Po wycofaniu się na Lubelszczyznę Zgrupowanie „Kobryń” zostało przemianowane na 60 DP Rez. w składzie SGO „Polesie”. Walczył pod Kockiem. Od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w jenieckim obozie przejściowym w Dęblinie, potem w Radomiu, skąd zbiegł w X 1939 i przedostał się do Krakowa, gdzie przystąpił do organizowania Krakowskiej Organizacji Wojskowej, którą podporządkował OOB, a w Iv 1940 włączono do ZWZ. Posługiwał się ps. „Kobylański”. Zagrożony aresztowaniem przedostał się przez Słowacje na Węgry, a następnie na Bliski Wschód, gdzie służy w PSZ. W 1940 dowodził stacjonującą w Egipcie Legią Oficerską. Po wojnie osiedlił się w Wlk. Brytanii.
    Zmarł w Londynie 24 X 1965.
    Odznaczony: VM kl. 4 nr ooo14 i 5 nr 774, OP4, KW4x, ZKZ
    Żonaty z Zofią Murczyńską. Miał syna Zbigniewa/18 VIII 1919/
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989; B. Polak. Biogram A. E./w:/ Kawalerowie VM 1792-1945. T. II /1914-1921/, cz. 1. Koszalin 1991; T. Jurga. Obrona Polski 1939. WK. Pluta-Czachowski. Organizacja Orła Białego. W-wa 1987; W-wa 1990; St. Dąbrowa-Kostka. W okupowanym Krakowie. W-wa 1971.

     
    Eret Alfons Karol
    [1908-?], ppor. sł. st.  kaw.[1936]
    Ur. 13XII1908. Uczęszczał do gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 1 psk w Garwolinie na stanowisko d-cy plutonu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 2 szwadronie Warszawskiego Pułku Ułanów. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Szkoła Podchorązych Dla Podoficerów w Bydgoszczy 1922-1938. Klasa kawalerii. W-wa 1989R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Ernst Maksymilian Aleksander
    [1897-1939], lekarz med. ppor. rez. sł. sanit.[1925]
    Ur. 20 I 1897. Ukończył gimnazjum, potem studia medyczne uzyskując dyplom lekarza dentysty. Służbę wojskową odbywał na kursie podchorążych rezerwy piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. sanit. 1 VII 1925 z przydziałem do Kadry Zapasowej 4 Szpital Okręgowego w Łodzi – grupa lekarzy dentystów oficerów rezerwy sanit. Ewidencyjnie podległ PKU Łódź. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako lekarz w 461 szpitala polowego zmobilizowanego przez 4 Szpital Okręgowy w Łodzi, z którym został ewakuowany na Lubelszczyznę. Podczas walk zostaje ciężko ranny. Umieszczony w szpitalu w Zamościu, gdzie w wyniku odniesionych obrażeń zmarł 14 IX 1939.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    Rocznik oficerski rezerw 1934;

     
    Ertman Witold Antoni
    [1902-1989], rtm. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 8 IV 1902. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent 27 klasy kawaleryjskiej Szkoły Podchorążych w Warszawie. Dekretem L. 2609 z dnia 16 II 1921 mianowany z dniem 1 I 1921 ppor. sł. st. kaw. z 5 p. ułanów. Zweryfikowany w 1923 w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 I 1922. Długoletni oficer 5 p. uł. w Ostrołęce, gdzie pełnił różne funkcje. W VI 1934 przeniesiony z 5 p. uł. do 3 p. uł. w Tarnowskich Górach. Awansowany do stopnia rtm. 19 III 1938. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs dla d-ców szwadronów CKM. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu marszowego Ckm, a od 109 IX1939 szwadronu CKM 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczyła szlaku bojowym 3 p. uł. od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 służył w PSZ. Po demobilizacji w 1947 zamieszkał na stałe w Wlk. Brytanii. Aktywny działacz kombatancki.
    Zmarł w Oxfordzie w Wlk. Brytanii 23 X 1989.Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dz. Pers. Nr 8 z 26 II 1921;Dz.Pers. Nr 32 z 26 V 1923; Dz. Pers. Nr 11 7 VI 1934;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J.Przemsza – Zieliński. Księga Wrześniowej chwały Pułków Śląskich. Katowice1989;

     
    Essel Jan
    [1902-?], por. rez. kaw.[1936]
    Ur. 30 III 1902. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii Nr 3 w Śremie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem do 4 p. uł. w Wilnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Wilno. Po kolejnych ćwiczeniach odbytych w 4 p. uł. awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu gospodarczego 13 p. uł. w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na szlaku bojowym 13 p. uł.
    Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003



     
    Fabisiak Władysław
    [1908-?], por. sł. st. sanit. lekarz med.[1939],w LWP mjr
    Ur. 25 XI 1908.Ukończył gimnazjum., potem studia medyczne na UW w Warszawie, gdzie uzyskał  dyplom lekarza medycyny. Jednocześnie w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 XII 1936. Po odbyciu stażu przydzielony do 68 pp we Wrześni, gdzie był lekarzem sanit. II batalionu. Awansowany do stopnia por. 19 III 1939. Przeniesiony w 1939 do 5 psp w Przemyślu na stanowisko lekarza sanitarnego pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. 5 psp w składzie 22 DPGór. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 5 psp.
    Po wojnie stopniu mjr był szefem służby zdrowia 9 DP.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Fabrycy Jerzy
    [1914-1939], por. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 7 X 1914. Syn Kazimierza /gen. WP/ i Jadwigi z d. Pawlewskiej. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do 7 p. ułanów w Mińsku Maz. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. w latach 1938-1939 d-ca plutonu 1 szwadronu 7 p. ułanów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu, potem dowódca 3 szwadronu 7 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 7 p. uł. m. in. na Lubelszczyźnie. W czasie walk 11 IX 1939 zostaje ranny. Podczas przebijania się na wschód poległ 29 IX 1939 pod Samborem w walce wręcz z patrolem kawalerii sowieckiej.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11837, BKZ
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Tajny dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Odziemkowski. 7 Pułk Ułanów Lubelskich. W-wa 1989.

     
    Fabrycy Kazimierz
    [1888-1958], gen. dyw.[1931]
    Ur. 7 I 1888 w Odessie, syn Antoniego i Marii z Żerów. Absolwent gimnazjum w Niewirowie, gdzie w 1906 zdał maturę. Po ukończeniu gimnazjum odbywał służbę wojskową w armii rosyjskiej. Studiował na politechnice lwowskiej, potem w Monachium, uzyskując w 1914 dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w armii rosyjskiej. Był na terenie Lwowa w IV 1908 organizatorem tajnej organizacji wojskowej – Związku Walki Czynnej, a w 1910 Związku Strzeleckiego. Ukończył Wyższą Szkolę Oficerską Związku Strzeleckiego oraz kurs informacyjny dla wyższych dowódców w Warszawie. W 1913 mianowany ppor. W latach 1913-1914 był instruktorem oraz k-dtem średniego i wyższego kursu oficerskiego. W 1914 mianowany por. piech. Od VIII 1914 do VII 1917 w Legionach Polskich. 20 IX 1914 minowany kpt. piech. Pełnił kolejno funkcje: d-cy kompanii w 1 pp LP I Brygady, oficer sztabu  Komendy LP, potem d-ca batalionu w 2 pp i 3 pp LP II Brygady. Mianowany mjr piech. 18 I 1915. Współorganizator 6 pp LP. Podczas walk był ranny 17 I 1915. Po kryzysie przysięgowym w LP od VII 1917 do IV 1918 internowany w obozie w Beniaminowie. Od 21 IV 1918 do 30 X 1918 służy w Polskiej Sile Zbrojnej, gdzie był d-cą kadry 4 pp , potem kursu oficerów piechoty w Ostrowi Maz.  oraz k-dtem garnizonu i organizatorem kursu uzupełnień dla oficerów I Korpusu w Dęblinie. Mianowany 12 X 1918 ppłk piech. Od 1 XI 1918 w WP. Był organizatorem i d-ca 34 pp od XI 1918-I 1919.Od I 1919 do 25 VII 1919 był z-cą inspektora Szkół Piechoty. Od 25 VII 1919 do 12 II 1920 szef sztabu dowództwa Okręgu Generalnego Poznań. Zweryfikowany w stopniu płk sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W czasie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 od 12 II 1920 do 24 IX 1921 dowodził kolejno 31 BP, potem 20 BP oraz 22 BP. W okresie od 21 IX 1921 do 20 VIII 1926 był d-cą 3 DP Leg. w Zamościu. Mianowany gen. bryg. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Następnie od 20 VIII 1926 do 3 VIII 1931 był II wiceministrem spraw wojskowych, potem od 1931-15 V 1934 I wiceminister spraw wojskowych. Mianowany 1 I 1931 gen. dyw. Następnie od 1934 do 1939 Inspektorem Armii z siedziba we Lwowie. Od 12 III 1939 – 10 VII 1939 d-ca południowego odcinka granicznego. 11 VII 1939 zostaje mianowany d-cą Armii „Karpaty’, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej do 12 IX 1939. 12 IX 1939 opuścił dowodzona przez siebie armię i wyjechał do Lwowa, potem do naczelnego Dowództwa w Brześciu, gdzie powierzono mu dowództwo przyczółka rumuńskiego. Wkroczenie 17 IX 1939 wojsk sowieckich na teren Polski uniemożliwiło zrealizowanie powierzonego mu zadania. 18 IX 1939 przekroczył granicę z Rumunią , gdzie został internowany. Następnie przedostał się przez Turcję na Bliski Wschód i przebywał w Ośrodku Zapasowym Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich, potem w tzw. II Grupie w Palestynie.
    Po wojnie zamieszkał w Wlk. Brytanii. Był współwłaścicielem farmy w Walii, członkiem Związku Rolników Polskich, prezesem Kola Generałów i Pułkowników, członkiem Rady Rzeczypospolitej Polskiej, Kanclerzem Kapituły Orderu Odrodzenia Polski i brał aktywny udział w życiu emigracyjnego środowiska wojskowego.
    Zmarł w Londynie 17 VII 1958. Pochowany na Hampstead Cementary w Londynie.
    Żonaty z Jadwigą z d. Pawlewska od 1911 /1888-1971/. Miał córkę Jadwigę /1916/ i syna Jerzego /1914/
    Odznaczony: VM kl. 5, OP2,3,4, KN, KW4x,ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; Kraków 2006; R. Dalecki. Armia „Karpaty” 1939. W-wa; W. Franciszek. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. T. I. W-wa 2005; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich. W-wa 12 IV 1917.

     
    Faix Franciszek Józef
    [1896-1953], ppłk sł. st. piech. [1938], ZWZ/AK, członek ZS, legionista, oficer sł. st. piechoty WP, ppłk [1938], żołnierz konspiracji ZWZ/AK, płk [1943], ps. „Adam”, „Bystrzański”, „Limanowski”, „Turnia”, vel Turnia - Bystrzański vel Bolesław Limanowski vel Andrzej Ordyński. Więzień UB.
    Kmdt Inspektoratu Rejonowego ZWZ Kraków III 1940 - III 1941. Okręgu ZWZ/AK Polesie XI 1941 – IX/X 1942.
    Ur. 09 III 1896 w Gródku pow. Cieszyn. Syn Karola i Marii z d. Szmidt. Do V 1914 był uczniem gimnazjum w Cieszynie. Od 18 XI 1911 członek Związku Strzeleckiego. 16 VIII 1914 z drużyną ZS z Cieszyna wstępuje ochotniczo do Legionów Polskich. Do 08 XI 1915 służy kolejno w stopniu sierż., potem chorążego jako d-ca sekcji, plutonu i d-ca kompanii 2 pp. Leg. o5 XI 1915 zostaje podczas walk na froncie rosyjskim ranny, a 08 XI 1915 dostał się do niewoli rosyjskiej. Umieszczony w rosyjskim szpitalu wojskowym na Syberii. Po wyleczeniu ran uczęszczał do gimnazjum, gdzie zdał egzamin maturalny. W 1917 wstępuje do 5 Syberyjskiej Dywizji Piechoty. Awansowany w IV 1917 do stopnia ppor. Od 16 VIII 1918 był słuchaczem szkoły oficerskiej przy 5. SDP, którą ukończył 1 XI 1918 z przydziałem do 3 pp na stanowisko oficera wyszkolenia. Do stopnia por. awansowany 1 XI 1918. Od 1 V 1919 k-dt Szkoły Podoficerskiej przy 3 pp. Od 12 VII 1919 walczy na froncie wojny polsko-bolszewickiej. 06 I 1920 po kapitulacji 5 DP znalazł się w niewoli sowieckiej. W VII/VIII 1920 podejmował dwie nieudane próby ucieczki z niewoli. We IX 1920 udało mu się zbiec z niewoli i następnie 25 IX 1920 powrócić do Polski. Od 01 II 1921 przebywa na kursie dla kapitanów w Bydgoszczy, który ukończył z 4 lokatą. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piechoty z starszeństwem 1 VI 1919, służy w 2 pp. Leg. Do 01 VII 1921 d-ca kompanii szkolnej w Bat. Zapasowym 2 pp Leg. potem kolejno szef wyszkolenia, a od 25 III 1922 p. o. d-ca baonu. Od 15 IX 1922 d-ca kadry Bat. Szkolnego, od 07 III 1924 d-ca I baonu 2 pp Leg. Następnie od 30 V 1924 oficer materiałowy pułku. Od 15 II 1925 do 16 V 1925 przebywa na kursie udoskonalającym w CWP w Rembertowie. Po powrocie do 2 pp Leg., nadal na funkcji oficera materiałowego, a od 02 IV 1927 d-ca 2 kompanii I baonu. Następnie po awansie 1I 1927 kwatermistrz 2 pp Leg. Od 10 V 1927 do V 1928 d-ca II baonu 2 pp Leg. Przeniesiony do 15 pp w Dęblinie, gdzie od 10 V 1928 do 06 III 1931 dowodzi I baonem 15 pp. Od 07 III 1931 do 1936 kwatermistrz 15 pp. W latach 1936-1938 d-ca Batalionu Obrony Narodowej w Toruniu. 19 III 1938 awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piechoty. W latach 1938-1939 zastępca d-cy 42 pp w Białymstoku. W kampanii wrześniowej 1939   d-ca Ośrodka Zapasowego 18. DP. W dniu 26 IX 1939 z podległą grupą żołnierzy w rejonie Parczewa na Lubelszczyźnie wszedł w skład 79 pp. walczącego z wrogiem w GO „Polesie” dowodzonej przez gen. F. Kleeberga. Walczy, od 2 – 6 X 1939 pod Kockiem. Unika pójścia do niewoli niemieckiej przedostaje się do Kielc, gdzie od X 1939 podejmuje działalność konspiracyjną w szeregach SZP/ZWZ. Od X 1939 do XII 1939 zastępca d-cy wojewódzkiego SZP Kielce, potem od I – III 1940 organizator i k-dt Inspektoratu Rejonowego ZWZ Kielce. W końcu III 1940 przeniesiony do Krakowa, gdzie od III 1940 do III 1941 był k-dtem Inspektoratu Rejonowego ZWZ Kraków. Prowadził aktywna działalność konspiracyjną. Podlegały mu obwody ZWZ: Kraków-miasto, Kraków-powiat, Bochnia i Myślenice. Położył duże zasługi w organizowaniu struktur ZWZ na podległym terenie oraz w kierowaniu podległym inspektoratem. W tym okresie czasu mieszkał w Krakowie. Zagrożony aresztowaniem wyjechał do Kielc, gdzie od III – IX 1941 był k-dtem Obwodu ZWZ Kielce. We IX 1941 mianowany przez KG ZWZ k-dtem Okręgu ZWZ/AK Polesie, gdzie wyjechał na przełomie X/XI 1941. Pomimo trudnych warunków organizuje na tym terenie zręby konspiracji ZWZ/AK. Przeprowadza reorganizacje struktur terenowych z podziałem na obwody. Zorganizował szkieletowy sztab okręgu. We IX 1942 odwołany z funkcji. Wyjechał do Warszawy do dyspozycji KG AK. Następnie skierowany do Okręgu AK Kraków. Aresztowany 18 V 1943 przez gestapo i uwięziony w więzieniu Montelupich w Krakowie. Nierozszyfrowany jako oficer AK po ciężkim śledztwie skierowany do obozu w Oświęcimiu, skąd w VII 1943 ucieka. Awansowany do stopnia płk sł. st. 11 XI 1943. Następnie pełni funkcję zastępcy d-cy Grupy Operacyjnej AK „Śląsk Cieszyński” – gen. B. Olbrychta. Brał udział w działaniach zbrojnych przeciwko Niemcom prowadzonych przez oddziały AK. Po wkroczeniu wojsk sowieckich i rozwiązaniu 19 I 1945 AK przebywał w Krakowie. Tworzył w Krakowie organizację skupiająca w swych szeregach b. oficerów i żołnierzy AK. W IV 1945 współorganizuje w Krakowie Delegaturę Sił Zbrojnych na Kraj. Przewodzi grupie oficerów AK prowadzącej rozmowy z UB w sprawie przeprowadzenia ujawnienia organizacji. Podpisał apel o ujawnieniu opublikowany 20 IX 1945 w Dzienniku Polskim. Pełnił od IX 1945 funkcję przewodniczącego Komisji Likwidacyjnej ds. AK Obszaru Południowego z siedzibą w Krakowie. W dniu 14 X 1945 członkowie komisji spotkali się w Warszawie z Bierutem, któremu przedłożyli prośbę o zwolnienie więzionych żołnierzy AK w sowieckich łagrach i umożliwienie im powrotu do kraju. Od VI 1945 oficjalnie był zatrudniony w Inwalidzkiej Spółdzielni Handlowo-Przemysłowej w Katowicach. Po ujawnieniu oficjalnym w X 1945 członek Zarządu Woj. Związku Uczestników Walki Zbrojnej o Niepodległość i Demokrację w Krakowie. Zgłosił się do służby w WP, ale został przeniesiony do rezerwy. Od I 1946 przeniesiony na stanowisko dyr. Oddziału Woj. SHP we Wrocławiu. W dniu 08 I 1948 aresztowany we Wrocławiu przez funkcj. UB. Przeszedł ciężkie śledztwo z zastosowaniem tortur fizycznych i psychicznych. Więziony w śledztwie do 25 IX 1949, poczym został zwolniony. Podejmuje pracę w Miejskim Handlu Detalicznym. W latach 1950-1952 wzywany na przesłuchania. Nękany i inwigilowany i zmuszany do podjęcia współpracy z UB. W czasie pobytu na kuracji leczniczej w sanatorium w Świeradowie zostaje tam aresztowany 02 IX 1952 przez funkcj. UB. Przewieziono go wówczas do więzienia MBP na Mokotowie w Warszawie, gdzie go poddawano torturom. Bity i maltretowany nie przyznał się do prowadzenia działalności konspiracyjnej. 01 III 1953 zwolniony bez procesu z więzienia jako inwalida z bezwładem prawej ręki. W stanie ciężkim zdrowia rodzina umieszcza go w we wrocławskim szpitalu z rozpoznaniem m.in. żółtaczki. Operowany 25 IV 1953 przez zespół lekarzy w Klinice Chorób Wewnętrznych we Wrocławiu, gdzie zmarł 27 IV 1953. Pochowany na Cmentarzu Starym w Kielcach.
    Żonaty z Jadwigą z d. Podmagórską. Miał dwie córki – Elżbietę /1924/ i Jadwigę /1927/.
    Odznaczony VM kl. 5, Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych 4x, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, SKZ, Medalem Wojska.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; Z. Gnat-Wieteska. 15 pp. Pruszków 1996; W. Borzobohaty. „Jodła”. W-wa 1988; S. Dąbrowa-Kostka. W okupowanym Krakowie. W-wa 1972; T. Wroński. Kronika okupowanego Krakowa. Kraków 1974; Biuletyn AK nr 7. Kraków 1991; Biogram /w:/ MSBUDN 1939-1956, t.1. Kraków 1997; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP/ZWZ/AK 1939-1945. Kraków 1994; A. Zagórski. Okręg AK Kraków /w:/AK-rozwój organizacyjny. W-wa 1996; J. Rell. Okręg ZWZ - AK Kielce-Radom /w:/ j. w.; Cz. Hołub. Okręg Poleski ZWZ-AK w latach 1939-1944. W-wa 1991; J. Mrożkiewicz. W konspiracji i w walce. Kielce 1992; K. Komorowski /red./ Armia Krajowa. W-wa 1999; Armia Krajowa. Okręg Radomsko-Kielecki. Kielce 1999; Z. Zblewski. Okreg Krakowski Zrzeszenia WiN 1945-1948. Kraków 2005.

     
    Falewicz Tadeusz Antoni
    [1892-1971], płk sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 25 VI 1892 w Wilnie, syn Wojciecha i Heleny. Nauki pobierał początków w domu, potem uczył się w średniej szkole handlowej w Petersburgu, gdzie w 191o zdał maturę. Od 1910 studiuje na Wydziale Agronomicznym Politechniki w rydze. Działał aktywnie w korporacji studenckiej „Arcona”. Po wybuchu I wojny światowej w VIII 1914 wstępuje do Korpusu Paziów w Petersburgu, gdzie ukończył wiosną 1915 szkołę oficerską kawalerii. Awansowany do stopnia chor. kaw. Wcielony do Pułku Ułanów Lejbgwardii walzył na froncie nad Stypą, Dniestrem, pod Beresteczkiem. Walczył również ochotniczo w Jegierskim Pułku Piechoty Gwardii, gdzie dowodził kompanią. W 1917 zorganizował w pułku Związek Wojskowych Polaków. Sformował spośród żołnierzy narodowości polskiej szwadron kawalerii, z którym wstąpił do utworzonego w XI 1917 I Korpusu Polskiego w Rosji pod dowództwem gen. J. Dowbór-Muśnickiego. W I KP szwadron stał się 1 szwadronem odtworzonego3 p. uł. W szeregach szwadronu i 3 p. uł. brał udział w walkach na froncie. Po rozwiązaniu I KP w V 1918 został internowany przez Niemców i przebywał w obozie w Kownie, skąd w VII 1918 uciekł i przedostał się do Warszawy. Od Xi 1918 w WP. W okresie 10-11 XI 1918 zorganizował z starą kadrą i ochotnikami w Warszawie 3 p. uł. „Dzieci Warszawy”. Brał udział w rozbrajaniu Niemców. Następnie dowodzi szwadronem 3 p. uł. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W czasie walk wykazał się męstwem i odwagą. Odznaczono go VM kl. 5 i KW. Od XI 1919 do VIII 1920 przebywał w Wyższej Szkole Kawalerii w Saumur we Francji. Po powrocie do kraju służy nadal w 3 p. uł. i walczy na froncie. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. W końcu 1922 przeniesiony z 3 p. uł. do Oficerskiej Szkoły Dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. W latach 1923-1925 był d-cą  szwadronu szkolnego /ćwiczebnego/. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia mjr-a sł. st. kaw. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W 1925 przeniesiony na stanowisko d-cy szwadronu zapasowego w 16 p. uł. w Bydgoszczy. Przeniesiony w 1928 do 25 p. uł. w Prużanie na stanowisko z-cy d-cy pułku. Awansowany 1 I 1930 do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. Od X 1931 dowodzi 9 psk w Grajewie. Awansowany do stopnia płk-a 1 I 1936. Uprawiał sport konny biorąc udział w wielu zawodach. W 1936 był kierownikiem polskiej ekipy jeździeckiej na zawodach w Rzymie i Nicei. Podczas kampanii wrześniowej  1939 dowodzi 9 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Odznaczył się w walkach w rejonie Ostrowi Maz., Zambrowa  i w bitwie pod Kockiem. Walczył na szlaku bojowym pułku od Grajewa na Lubelszczyznę. W końcowej fazie walk walczy w składzie SGO „Polesie”. Po kapitulacji od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II KP. Wcielony do 4 p. panc., później w 1 D. Panc. W x 1945 skierowany do Egiptu na kurs taktyczno- techniczny w Szkole Pancernej. W VIII 1946 powrócił do Polski. Zamieszkał na stałe w Warszawie. Rozkazem MON nr 488/50 z 31 VII 1950 został przeniesiony w stan spoczynku. Pracuje zawodowo w Stołecznej Komunikacji Samochodowej, potem w przedsiębiorstwie budowlanym Beton-Stal. Działał także w ruchu kombatanckim. Z jego inicjatywy w 1966 została wmurowana w kościele Św. Antoniego przy ul. Senatorskiej w Warszawie tablicę pamiątkową poświęconą pamięci żołnierzy 9 psk.
    Zmarł 1 IV 1971 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Dz. Pers. Nr 131 z 1 XII 1924; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1989; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. w-wa 1989

     
    Falkiewicz Stanisław
    [1889-?], mjr adm.-ośw.[1936]
    Ur. 29 V 1889. Uczestnik I wojny światowej w szeregach Legionów Polskich. Służył m. in. w 1 pp LP. Za męstwo odwagę na polu walki odznaczony VM. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech.  z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony po 1922 do Korpusu Oficerów Administracji – Dział Naukowy. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1923. Wieloletni oficer Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego w Warszawie, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia mjr-a i przeniesiony około 1936 w stan spoczynku.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach SGO „Polesie”. Mianowany przez gen. F. Kleeberga K-dtem Placu we Włodawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928; 1932; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931

     
    Falkowski Stanisław Witold
    [1913-1940], ppor. rez. kaw.[1936]
    Ur. 9 V1913. Ukończył szkołę średnią. Od 19 IX 1933 do 15 VII 1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych rezerwy kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 11 p. uł. w Ciechanowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy 4 p. uł. ppłk-a L. Wysockiego w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 4 p. uł. w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Po walkach na Lubelszczyźnie dostał się do sowieckiej niewoli. Zamordowany przez funkcj. NKWD.
    Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Fall Adam Józef
    [1910-1984], por. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 10 I 1910 w m. Szczyrzyc na Podolu. Absolwent gimnazjum. W latach 1928-1929 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 79 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934.  W latach 1937-1939 d-ca plutonu ppanc. w 79 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii CKM w I  Samodzielnego Batalionu z 179 pp rez. zmobilizowanym przez 79 pp. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie m. in. pod Kockiem, gdzie został ranny. Po kapitulacji w polskich oddziałów od X 1939 – IV 1945w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 służył w PSZ. Po demobilizacji w 1947 mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł w Londynie 29 XI 1983. Pochowany na cmentarzu Streaham Park  w Londynie.
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. T. 2. Kraków 2001.

     
    Fankanowski Andrzej
    [1905-?], ppor. rez. kaw.[1931]
    Ur. 24 I 1905. Służbę wojskową odbywał od 25 VII 1927 do 25 IV 1928 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 5 psk. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z przydziałem do 11 p. uł. w Ciechanowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Ciechanów. Po zmobilizowaniu do WP w 1939 wcielony do 11 p. uł., w którego szeregach bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy plutonu 2 szwadronu w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Faruzel Fryderyk
    [1896-1939], mjr sł. st. piech.[1927], od 1927 w st. sp.
    Ur. 2 IV 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 64 pp w Grudziądzu, gdzie dowodził m. in. kompanią. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1927. Przeniesiony na stanowisko k-dta Składnicy Wojennej. Z dniem 30 IX 1927 przeniesiony z 64 pp w stan spoczynku. Mieszkał w Grudziądzu przy ul. Lipowej 90. W latach trzydziestych podlegał ewidencyjnie PKU Pszczyna. Był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr 5 Kraków-Grupa Oficerów w stanie spoczynku.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako członek Sądu Wojskowego przy Armii „Kraków”. 28 IX 1939 podczas walk zostaje ciężko ranny. Umieszczony w szpitalu w Lubartowie, gdzie w wyniku odniesionych obrażeń zmarł 2 x 1939.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym  w Lubartowie.
    Odznaczony: KW
    Dz. Pers. Nr 15 z 23 V 1927; Dz. Pers. Nr 22 z 25 VIII 1927;Rocznik oficerskie 1924, Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Fedak Witold Antoni
    [1902-?], inż. kpt. sł. st. łącz.[1934]
    Ur. 27 II 1902. Absolwent szkoły średniej. Ukończył kurs szkoły podchorążych łączności. Mianowany ppor. sł. st. łącz.  z starszeństwem od 1 VI 1921. Służył w 1 p. łącz. Awansowany do stopnia por. 1 VI 1923. Przeniesiony w 1924 z 1 p. łącz. do Plutonu Telegraficznego w Grodnie. Z dniem 27 II 1925 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie był oficerem łączności. W 1929 przeniesiony z KOP do 2 p. łącz., a następnie w końcu 1930 do 4 batalionu telegraficznego. Wiosną 1932 z 4 batalionu telegraficznego do kadry 8 batalionu telegraficznego w Toruniu. Ukończył studia na politechnice warszawskiej uzyskując dyplom inżyniera.  Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łącz. 1 I 1934. W latach 1937-1939 d-ca łączności w Dowództwie Obszaru Warownego „Śląsk”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności Grupy fortecznej Obszaru Warownego ”Ślask”  w składzie Armii „Kraków”. Brał udział w walkach na szlaku bojowym Grupy Fortecznej „Śląsk” od Śląska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów n Lubelszczyźnie w nioewoli niemeickeij. Przebywał początkowo w oflagu II B w Arnswalde, potem od V 1942 w Grossz Born. Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
     Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 11 z 6 VII 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Fedorowski Stanisław Józef
    [1896-+?], mjr sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 6 III 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 5 psk. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 5 psk skąd po 1925 został przeniesiony do 8 p. uł. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1927. Po ukończeniu kursu dla dowódców szwadronu w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu dowodził w 8 p. uł. m. in. szwadronem. Awansowany do stopnia mjr-a 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcję k-dta Rejonu Konnego 6 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 1o p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 10 p. uł. od Białegostoku na Lubelszczyznę.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał w Rypinie, gdzie zmarł.
    Odznaczony: KW2x, SKZ, KN
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. S. Wojciechowski. 10 Pułk Ułanów. Pruszków 2007; j. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939.w-wa 1989


    Feist Wiktor
    [1896-?], mjr sł. st. piech.[1935] nota Obrona Warszawy i Modlina/

     
    Fengler Alfons Roman
    [1898-1993], mjr sł. st. art.[1938] /nota w „Obrona Warszawy i Modlina”.

     
    Ferenz Karol Kazimierz
    [1913-?], ppor. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 16 VIII 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1933-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 5 psk w Dębicy na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 3 szwadronie 5 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego 5 psk w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 5 psk od Woźnik na Śląsku na Lubelszczyznę na stanowisku oficera ordynansowego d-cy 5 psk.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1923-1939. W-wa 1989;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 5 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 2003.

     
    Fetela Antoni
    [1902-1939], kpt. sł. st. art.[1937]
    Ur. 19 II 1902. W WP od 1923 jako podoficer zawodowy. W latach 1925-1927 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 3 pap w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Ukończył kurs dla dowódców baterii w Centrum Wyszkolenia artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W latach 1937-1939 dowódca 8 baterii w III dywizjonie 3 pal. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 8 baterią III dywizjonu 3 pal Leg. w składzie 3 DP Leg. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 3 pal. Poległ w walce 21 IX 1939 w rejonie m. Cześniki na Lubelszczyźnie. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    Odznaczony: SKZ
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów. Puszków 2005.

     
    Fetkowski Juliusz Karol
    [1896-1940], kpt. sł. st. piech. [1925], pośm. mjr [2007]
    Ur. 23 III 1896. Syn Józefa. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 48 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1925. W 1931 przeniesiony z 48 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy kompanii granicznej w Baonie KOP „Niemenczyn”, potem w Kwaterze Głównej KOP, skąd został przeniesiony po 1936 do 68 pp we Wrześni. W latach 1937-1939 był k-dtem powiatowym PW Konin w Obwodzie PW Nr 68 przy 68 pp we Wrześni. W VIII 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego 17 DP w rejonie Skierniewic, ewakuowanym 6 IX 1939 do Baranowicz.  W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu złożonego z nadwyżek 17 DP zorganizowanego w Szacku. Batalion wchodził w skład Oddziału „Szach” dowodzonego przez ppłk J. Sokołowskiego. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Odznaczony: KW, Medalem za Wojnę 1918-1921
    Decyzją MON  z  5 X 2007 mianowany pośmiertnie  mjr piech.
    Roczniki oficerskie 1924, 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931;Charków. Księga cmentarna.W-wa 2003; L. Głowacki 17Wwielkopolska Dywizja Piechoty. Lublin 1969

     
    Fiderkiewicz  Jan  Zachariasz
    [1911-?], kadet, ppor. rez. piech. piech. [1937]
    Ur. 22 VI1911 w Kombornii. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. piech. starszeństwem od 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku pomocnika adiutanta 11 pp w składzie 23 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 11 pp od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, gdzie służył w WP na stanowisku d-cy plutonu w 2 kompanii 10 pp. Uczestnik kampanii francuskiej w 1940. Po klęsce Francji w Wlk. Brytanii, gdzie służy w PSZ.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w wP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Fidziński Feliks
    [1890-1967], por. rez. piech.[1919]
    Ur. 22 XII 1890. Z zawodu nauczyciel. Uczestnik I wojny swiatowej, potem walxzy podczas wojny polsko-sowieckiwej 1919-1920. Ptzeniesiony do rezerwy w 1921 w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. w latach międzywojennych pracował w swoim zawodzie. Przydzaił wojskowy posiadał do 16 pp w Tarnowie. Oficerska Kadra Okręgowa Nr 5 Kraków. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii wartowniczej „Kłaj”. Brał udział w walkach z Niemcami na Lubelszczyźnie. W latach 1940-1945 przebywał oflagu II C w Woldenbergu. Po wojnie w kraju.
    Zmarł w 1967.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934. 

     
    Fiedler Eugeniusz Jan
    [1909-1939], por. sł. st. piech. [1936]
    Ur. 2 IV 1909. Absolwent gimnazjum. W latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca plutonu strzeleckiego na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 23 DP przy 3 pp w Katowicach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 d-c kompanii w oddziale zapasowym 23 dP, a od 15 IX 1939 d-ca 1 kompanii I batalionu 1 pp KOP „Snów”. Poległ 20 IX 1939 w walce z Niemcami we wsi Łosiniec. Pochowany na cmentarzu wojennym w Lesie Łosiniec.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków śląskich. T. I. Katowice 1989.
     
     
    Fieldorf August Emil
    [1895-1953],ppłk. sł. st. piech. [1932], w PSZ płk [1940], ZWZ/AK gen. bryg. [1944], ps. „Jordan”, „Lutyk”, „Nil”, „Maj”, „Sylwester”, „Walenty”, „Waluś” „Weller” vel Sylwester Maj, vel Emil Wielowieyski, vel Walenty Gdanicki
    Ur. 20 III 1895 w Krakowie, syn Andrzeja i Agnieszki z d. Szwenda.  Od 1906 uczył się w Gimnazjum  V w Krakowie, po ukończeniu 7 klasy przeniósł się do Seminarium nauczycielskiego. Od XII 1912 członek Związku Strzeleckiego- odbył przeszkolenie wojskowe i kurs podoficerski. Od 6 VIII 1914 w Legionach Polskich. Służył w IV, potem III batonie I Brygady, a od III 1915 d0 XII 1916 w kompanii karabinów maszynowych kolejno w 1 pp, 7 pp, 5 pp. Od XII 1916 –VII 1917 dowodził plutonem w 5 pp LP, oraz na kursie oficerskim w Ostrowi Maz. –Komorowie. Po kryzysie w LP od IX 1917 do IX 1918 służył w armii austriackiej, walczył na froncie włoskim. Od IX-XI 1918 w POW. Brał udział w rozbrajaniu Austriaków w Krakowie 31 x 1918. W WP od XI 1918 służy ochotniczo w 4 pp organizowanym w Krakowie. Rozkazem Nr 7 NDWP z 24 XII 1918 mianowany ppor. piech. Zatwierdzony 1 III 1919 w stopniu por. sł. st. piech. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1991-1920 w szeregach 1 pp Leg. Zweryfikowany po wojnie w 1921 w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie wieloletni oficer 1 pp Leg. w Wilnie, gdzie m. in. dowodził kompanią oraz p.o. d-cy II batalionu od 13 VI-5 XI 1925. Następnie ponownie d-ca kompanii. Od VII 1926 do p. o. d-cy I batalionu 1 pp Leg. W okresie XI 1926-III 1930 oficer PW, potem kmdt Obwodowy PW przy 1 pp Leg. Awansowany na stopień mjr-a sł. st. piech. 1 I 1928. Od IV 1930 do IV 1931 pełnił funkcję kwatermistrza 1 pp Leg. W okresie V 1931-III 1932 pełnił funkcje z-cy kierownika Inspektoratu WF przy Ambasadzie RP w Paryżu. Kierował Związkiem Strzeleckim we Francji. Awansowany 1 I 1932 do stopnia ppłk-a sł. st. piech. Od 23 III 1932- X 1935 pełnił funkcję z-cy d-cy 1 pp Leg. w Wilnie. Przeniesiony w Xi 1935 do korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy Batalionu KOP „Troki”. Mianowany z dniem 28 I 1938 d-cą 51 pp w Brzeżanach, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 12 DP Armii „Prusy’”. Walczył na Kielecczyźnie. Po rozbiciu pułku przez Jarosław dotarł 25 IX 1939 do Krakowa. W X 1939 z mjr dr. S. Łypkiem i mjr M. Rotterem wyjechał z Krakowa do Zakopanego, skąd przedostaje się prze Słowacje na Wegry. Internowany w obozie w PESEL, gdzie przebywał od 8 XI 1939 do 25 I 1940. Następnie przedostaje się do Francji, gdzie dotarł 9 II 1940. Przydzielony do Rezerwowego Ośrodka Szkolenia Oficerów w Vichy, potem od 22 IV 1940 przebywał na kursie dla oficerów sztabowych w Cöetquidan. 3 V 1940 mianowano go płk sł. st. piech. W VI 1940 otrzymał przydział do Wojskowego Biura dla Spraw Kraju, którym kierował gen. K. Sosnkowski. Skierowany w VII 1940 jako emisariusz do Kraju, przez Wlk. Brytanię, Afrykę Południową, Kair Turcję dotarł do Belgradu, potem na Węgry, skąd zostaje przerzucony do kraju. 9 IX 1940 dotarł do Warszawy. Od IX 1940 do IX 1941 inspektor KG ZWZ. Od X 1941 –III 1942 kmdt Obszaru Białystok AK. Od jesieni 1942 kmdt Kedywu KG AK. Wchodził w skład Kierownictwa Walki Konspiracyjnej, potem Kierownictwa Walki Podziemnej. Od II – VII 1944 Kmdt Główny organizacji „Nie’”. Rozkazem NW WP z 28 IX 1944 mianowany gen. bryg. Po upadku Powstania Warszawskiego od X 1944 był z-cą gen. L. Okulickiego jako kmdta gł. AK, potem „NIE”. Aresztowany 7 III 1945 w Milanówku jako Walenty Gdanicki, nierozpoznany został wywieziony do obozu w Rosji, skąd powrócił  26 X 1947 przez obóz PUR w Białej Podlaskiej.  Początkowo przebywa w Warszawie, potem w Łodzi. W II 1948 ujawnił się w RKU w Łodzi. Zatrzymany 10 XI 1950 przez funkcj. UB i uwięziony. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała WPR W-wa 21 XI 1950. Od XII 1950 więziony na Mokotowie. Przeszedł ciężkie ubowskie śledztwo. Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego dla m. Warszawy w Wydziale Karnym w składzie przewodnicząca M. Gurowska oraz jako ławnicy M. Szamański i B. Malinowski z dnia 16 IV 1952 skazany na karę śmierci zatwierdzonej przez NS 20 X 1952. Zamordowany w wiezieniu mokotowskim 24 II 1953. Zrehabilitowany pośmiertnie postanowieniem Generalnej Prokuratury z 4 VII 1958. Symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Żonaty z Janina z d. Kobylińska. Miał córki Marię i Krystynę
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, OP5, KW4x, ZKZ
    Należał do grona najwybitniejszych postaci podziemia niepodległościowego w kraju 1940-1945.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,932 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-944. T. 1. W-wa 1897; M. Fieldorf – L. Zachuta. Generał „Nil” August Emil Fieldorf. Fakty, dokumenty, relacje. W-wa 1993; T. Kryska- Karski – St. Żurakowski Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1990; A. Letkiewicz. Kawalerowie Polski Niepodległej. W-wa 1989

     
    Fieldorf  Stanisław Jan
    [1899-1983], mjr dypl. sł. st. art.[1935]
    Ur. 23 VIII 1899. Syn Jana/ płk-a armii austriackiej/. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1916-1917 był żołnierzem Legionów Polskich. Służył m. in. w 1 part. LP. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 21 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. w okresie 1928-1920 pełnił funkcję oficera ordynansowego gen. bryg. Gustawa Orlicza-Dreszera – Inspektora Armii. W okresie XI 1930-X 1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. został przydzielony do dowództwa DOK I w Warszawie na stanowisko referenta. W 1933 przeniesiony z Dok I do Sztabu Głównego. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st. art. 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca I dywizjonu 6 pal w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa Oddziału IV –kwatermistrza Grupy Operacyjnej „Bielsko”,  „Boruta”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód, gdzie służył w PSZ. Był oficers Sztabu Głównego NW PSZ w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia ppłk-a. Po wojnie w Polskim korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia w Wlk. Brytanii. Aktywny działacz kombatancki. Awansowany do stopnia płk-a. Uchwałą Rady Ministrów PL z 26 IX 1946 został pozbawiony obywatelstwa polskiego. Uchwałą nr 256 Rady Ministrów PRL z 23 XI 1971 uchwała z 1946 została unieważniona.
    Zmarł w Londynie w 1983.
    Żonaty z Stanisławą z d. Cieńska /+ 1982/. Córka Anna Walter
    Odznaczony: KN, KW4x, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1932; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001; Fiest. Fieldorf – Fiest. Zachuta. Generał „Nil”. August Emil Fieldorf. W-wa 1993.

     
    Fiett Edward Wiktor
    [1898-1951], oficer sł. st. piechoty WP, mjr [1934], żołnierz ZWZ/AK, ps. „Miller”, vel Emil Cybulski vel Władysław Rakowski. Więzień łagrów sowieckich.
    Kmdt Obwodu ZWZ Opatów. Okręg Radomsko-Kielecki ZWZ/AK.
    Ur. 06 III 1898 w Warszawie. Syn Jana. W 1917 ukończył gimnazjum. Służył w armii rosyjskiej, potem w I Korpusie Polskim w Rosji. Od 1918 służy w Polskiej Sile Zbrojnej, gdzie ukończył szkołę podchorążych. W XI 1918 bierze udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. W latach 1919-1920 w szeregach 24 pp brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1921 ukończył w Warszawie kurs Szkoły Oficerskiej Piechoty. Promowany do stopnia ppor. sł. st. piech. 1 VII 1921. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. z starszeństwem 1 VI 1919. Przeniesiony z 24 pp do Szkoły Oficerów Piechoty w Warszawie na stanowisko wykładowcy. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 15 VIII 1924. W latach 1924-1926 wykładowca w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. W V 1926 w czasie tzw. przewrotu majowego dowodził kompanią podchorążych po stronie legalnych władz. W 1926 przeniesiony na stanowisko wykładowcy i d-cy kompanii szkolnej do Szkoły Oficerskiej przemianowanej potem na Szkołę Podchorążych Piechoty w Ostrowi – Komorowie. W 1930 przeniesiony do służby liniowej w 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy kompanii. W końcu 1933 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Warszawie na stanowisko wykładowcy. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 1 I 1934. Od 1938 d-ca III batalionu w 9 pp Leg. w Zamościu. Baonem dowodził w kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem na Lubelszczyźnie, gdzie 27 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Ostrowcu Świętokrzyskim, skąd 05 X 1939 udało mu się uciec. Następnie pod fałszywym nazwiskiem Władysław Rakowski działa od początku 1940 w konspiracji ZWZ na terenie Obwodu ZWZ Opatów. Od wiosny 1940 do III 1941 był k-dtem Obwodu ZWZ Opatów. Organizował struktury oraz sztab obwodu. W III 1941 zagrożony aresztowaniem przez gestapo opuścił teren obwodu i wyjechał w lubelskie. Pod nazwiskiem Emil Cybulski pracował w cukrowni w Garbowie. Czynny nadal w konspiracji ZWZ/AK. Działa na odcinku wyszkolenia. Był wykładowcą na konspiracyjnych kursach Podch. Rez. Piechoty AK. W VIII 1944 wstąpił w Lublinie do WP. Do XI 1944 oficer sztabu II Armii WP. W XI 1944 aresztowany przez Informację Wojskową i uwięziony w Skrobowie. Wywieziony w IV 1945 do obozu w Stalinogorsku. Od 05 VI 1946 więziony w więzieniu na Butyrkach w Moskwie. Wywieziony z Moskwy do obozu w Stalinogorsku, gdzie przybył 16 VI 1946. Od 03 1948 przebywał w obozie przejściowym nr 284 w Brześciu n/Bugiem. Repatriowany do Polski 09 VII 1948 przez obóz PUR w Białej Podlaskiej.
    Po powrocie z łagrów sowieckich zamieszkał w Warszawie. Pracował jako urzędnik w Naczelnej Dyrekcji Uzdrowisk Państwowych w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 29 IV 1951.
    Żonaty. Żona Lidia aresztowana przez gestapo w III 1941. Miał syna Włodzimierza.
    Dz. Pers. Nr 2 z 15 I 1921; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1933; Roczniki oficerskie MSWoj. 1924, 1928, 1932; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie Lubelszczyźnie 1939; W. Borzobohaty. „Jodła”. W-wa 1988; A. Sułowski. Z dziejów obwodu ZWZ-AK Opatów. W-wa 1988; Uwięzieni w Stalinogorsku.  W-wa. I. Caban. Polacy internowani w ZSRR w latach 1944-1947. Lublin 1990.

     
    Fijałkowski Eugeniusz
    [1904-?],por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 7 X 1904. Uczęszczał do gimnazjum. Ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty. W latach 1933-1935 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 5 pp Leg. w Wilnie. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera żywnościowego 5 pp Leg., a od 7 IX 1939 d-c 5 kompanii II batalionu 5 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Brał udział w walkach nad Narwią i Bugiem, potem na Lubelszczyźnie.
    Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 dalsze losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; D. Faszcza. 5 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1994.

     
    Fijałkowski Jan
    [1900-+?],por. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 27 VII 1900. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie od 1921 służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 22 p. uł. w Brodach na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1936. W latach 1937-1939 pełnił w 22 p. uł. funkcję oficera żywnościowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera żywnościowego 22 p. uł. w składzie Kresowej brygady kawalerii. Uczestniczył w walkach nad Wartą, potem w bojach odwrotowych w kierunku Skierniewic gdzie w okolicach Babska 8 Ix 1939 po nalotach niemieckiego lotnictwa pułk ulega rozproszeniu. Z części żołnierzy przebił się na Lubelszczyznę, gdzie uczestniczy w dalszych walkach z Niemcami na stanowisku oficera ordynansowego d-cy Grupy Kawalerii „Chełm” płk-a W. Płonki /z 22 p. uł./.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy 1922-1938. W-w 1989; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Fijałkowski Kajetan
    [1915-1975], oficer sł. st. kaw. ppor. [1939], w konspiracji ZWZ-AK, por., ps. „Rafał”.
    Kmdt Ośrodka AK Radzymin VI 1944 – 26 VII 1944. Obwód Radzymin AK.
    Ur. 30 V 1915 w Bobrownikach n/Wisłą pow. Lipno. Syn Adolfa i Władysławy z d. Olejniczak. W 1929 ukończył siedmioklasową szkołę powszechną w Rypinie, potem w okresie 1929-930 był uczniem gimnazjum, a od 1930 uczył się w Korpusie Kadetów nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1936 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1936-1939 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Od VIII 1939 odbywał w stopniu wachmistrza podch. praktyki w 9 psk w Grajewie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 9 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii na stanowisku d-cy III plutonu w 4 szwadronie. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 awansowany do stopnia ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem 01 VIII 1939. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 9 psk. Kampanię wrześniową zakończył w bitwie pod Kockiem. Po kapitulacji oddziałów polskich 05 X 1939 nie poszedł do niewoli. Do XII 1940 przebywał na terenie Grodziska Maz., gdzie działał w konspiracji ZWZ. Od XII 1940 działał na terenie Warszawy. W V 1942 podejmuje pracę na stanowisku kierownika robót melioracyjnych w Woli Mystkowskiej k. Myszkowa. Mieszkał w majątku ziemskim. Jednocześnie czynny w konspiracji AK na terenie Ośrodka III Wyszków Obwodu ZWZ-AK Radzymin. Od XII 1943 był z-ca k-dta Ośrodka Radzymin. Zajmował się sprawami wyszkolenia. Był też k-dtem konspiracyjnej szkoły podchorążych rez. piechoty AK. Brał udział w wielu akcjach zbrojnych przeciwko Niemcom. Od VI-26 VII 1944 pełnił funkcję k-dta Ośrodka AK Radzymin. Jednocześnie d-ca oddziału partyzanckiego. Brał udział w działaniach prowadzonych w ramach akcji „Burza” jako d-ca 1 kompanii I batalionu 32 pp AK. 14 VIII 1944 jego oddział został rozbity przez Niemców w Lasach Łochowskich. Uniknął wówczas śmierci i niewoli. Ukrywał się w Wołominie. Po wkroczeniu Armii Czerwonej przebywał w Wołominie, potem w Warszawie, potem na terenie gm. Wiśniewo. W VI 1945 wyjechał do Olsztyna, gdzie spotkał swego b. k-dta mjr-a E. Owaka „Joga”. Od VII 1945 działa w strukturach DSZ, potem od IX 1945 w WiN. Prowadził głównie działalność wywiadowczą. W VI 1946 zaprzestał pracy konspiracyjnej. Mieszkał w Olsztynie, gdzie do XI 1945 pracował w Spółdzielni Rybackiej, potem do I 1949 w wydawnictwach „Wiadomości Maurskie” i w „Życiu Olsztyńskim”. Następnie pracuje w spółdzielczości rybackiej. Po 1950 przenosi się do Gdańska, gdzie zamieszkał na stałe. 20 XII 1955 aresztowany przez funkj. UB i przewieziony do Warszawy, gdzie prowadzono śledztwo w sprawie broni jego oddziału. Po zwolnieniu w 1956 powraca do Gdańska.
    Zmarł 17 IX 1975 w Gdańsku. Pochowany na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku.
    Księga Pamięci kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; M. Chojnicki. Radzymińscy żołnierze AK. Radzymin 2007;M. Chojnicki-J. stryjek. Armia Krajowa w dokumentach. Radzymin. 1999; St. Grzybowski. Nadzieja z Tamtych Lat. W-wa 1990

     
    Fijałkowski Marian
    [1903-?], kpt. sł. st. art.[1937], w ZWZ/AK ps. „Michał”, „Szczyt”
    Ur. 24 IX 1903. Absolwent gimnazjum. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1925-1927 w Oficerskiej szkole artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 10 pac w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Ukończył w centrum Wyszkolenia Artylerii kurs dla dowódców baterii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1937. W latach 1937-1939 służył w 1 pac w Modlinie, gdzie był d-cą 1 baterii w I dywizjonie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy baterii w Baonie Fortecznym KOP „Sarny”. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji oddziałów polskich uniknął niewoli. Przebywał na terenie Lublina. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu Lublin/Lublin Powiat, gdzie pełnił funkcję inspektora WSOP. Po rozwiązaniu AK w I 1945 dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Roczniki oficerskie 1928,1932;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Mańkowski – I. Caban. ZWZ-AK 1939-1944 w Okręgu Lubelskim. Lublin 1971; R. Wnuk. Lubelski Okreg AK-DSZ i WiN.       W-wa 2000.

     
    Fijałkowski Władysław
    [1906-?], kpt. sł. st. piech.[1936], w PSZ mjr
    Ur. 14 I 1906. Uczęszczał do szkoły średniej. Absolwent Oficerskiej Szkoły Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 23 pp we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W 1935 przeniesiony z 23 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu w kompanii granicznej w Brygadzie KOP „Podole”. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. w latach 1937-1939 pełnił funkcje I oficera sztabu Brygady KOP „Podole”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku pomocnika oficera operacyjnego 36 DP Rez. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód, gdzie służy w PSZ. Awansowany do stopnia majora sł. st. piech. w latach 1943-1946 służył w II Korpusie Polskim, gdzie pełnił funkcję szefa służb zaopatrzenia i transportu II KP. Brał udział w kampanii włoskiej.
    Po wojnie na emigracji.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928;Rocznik oficerski 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001

     
    Fila Zygmunt
    [1894-1939], ppłk sł. st. piech./Nota Obrona Warszawy i Modlina/

     
    Filipczuk Leszek Kazimierz
     /por. sł. st. kaw./Nota Suwalszczyzna/

     
    Filipiec Aleksander Alojzy
    [1913-1939], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 25 III 1913. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie  Podchorążych Rezerwy Piechoty 23 DP przy 73 pp Katowicach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 73 pp. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 73 pp w składzie 23 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku od Śląska na Lubelszczyznę. W dniu 20 IX 1939 dostał się z grupą żołnierzy i oficerów do niewoli niemieckiej. Rozstrzelany 20 IX 1939 w Ulowie przez Niemców.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. Katowice 1989.

     
    Filipkowski Władysław Jakub
    [1892-1950], legionista, członek ZS, oficer sł. st. art. płk [1931], w ZWZ/AK, ps. „Cis”, „Janka”, „Orkan”, „Stach”
    Kmdt Obszaru Lwowskiego AK 01 VIII 1943-VIII 1944.
    Ur. 01 V 1892 w Filipowie pow. Suwałki, syn Dominika /ziemianina/ i Anny z Łopieńskich. W 1909 ukończył gimnazjum handlowe w Suwałkach, po czym od 1909 do 1914 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, uzyskując absolutorium oraz przez 6 semestrów na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej. Był w tym czasie członkiem Związku Strzeleckiego. Od 1 VIII 1914 służył w Legionach Polskich. Przydzielony w stopniu kpr. do I baterii kadrowej, potem w 1 pułku artylerii, gdzie kolejno był d-cą działa, plutonu, oficerem wywiadowczym. Uczestniczył w walkach w Karpatach i na Bukowinie. Mianowany 14 III 1915 do stopnia chorążego. Po wycofaniu z frontu latem 1915 jako d-ca plutonu służył w nowej 1 baterii. Przeniesiony do II dyonu artylerii działającego w ramach I Brygady LP. W jego składzie uczestniczył w kampanii wołyńskiej. Mianowany 1 V 1916 ppor. art. i pełnił funkcję adiutanta dyonu haubic. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 zwolniony z Legionów. Od 22 VII 1917 do 1 XI 1918 więziony przez Niemców. Przebywał w obozie w Szczypiornie, a potem w Rastatt i od 1 XII 1917 w Werl. Zwolniony 1 XI 1918 powrócił do kraju. Od 5 XI 1918 służy w WP. Początkowo był referentem w Inspektoracie Artylerii w Warszawie, a od 29 XI 1918 adiutantem w Adiutanturze Generalnej Naczelnego wodza. 25 XI 1918 awansowany do stopnia por. sł. st. art. Od 11 II 1919 dowodził baterią w 2 pap, następnie od 1 XI 1910 do 15 VII 1921 kierował wydziałem II Sztabu /kontrwywiad/ DOG Lwów. Zweryfikowany przez MSWojsk. w stopniu mjr sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 16 II 1921 był w 1 pap kolejno d-cą dyonu i od 11 II 1922 z-cą d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. 15 VIII 1924. Od 21 I 1927 do 15 XII 1935 był d-cą 1 pal w Wilnie. Awansowany do stopnia płk sł. st. art. 1 I 1931. W XII 1935 objął dowództwo I Grupy Artylerii w Warszawie /DOK I/, a 30 III 1936 z-cy II wiceministra spraw wojskowych – Szefa Administracji Armii i z tego tytułu od 1 IV 1936 do 15 V 1937 zajmował stanowisko prezesa Rady Administracyjnej Państwowych Zakładów Inżynierii w Warszawie. Był też od 24 V 1936 członkiem Komendy Naczelnej Związku Legionistów Polskich. Od VI 1938 dowodził piechotą dywizyjną w 16 DP, a od VII 1939 1 DP Leg. w Wilnie. W składzie 1 DP Leg. brał udział w kampanii wrześniowej 1939. W końcu IX 1939 dowodził samodzielną grupą w skład, której wchodził siły z załogi Brześcia i szeregu pomniejszych oddziałów. 27 IX 1939 dowództwo nad grupą przejął płk dypl. Tadeusz Zieleniewski. W walkach na Lubelszczyźnie uczestniczy do kapitulacji 2 x 1939. Dostał się do niewoli sowieckiej, skąd udało mu się zbiec we Lwowie i przedostać się do Otwocka, potem do Warszawy. Czynny w konspiracji ZWZ/AK od 1940. Początkowo od 1940 d0 był inspektorem KG ZWZ/AK na teren obszaru lwowskiego ZWZ/AK. Od 1 VIII 1943 k-dt Obszaru Lwowskiego AK. Kierował do 31 VII 1944 akcją „Burza” na terenie obszaru. W kontaktach z dowództwem sowieckim za zgodą KG AK używał tytułu generała. 31 VII 1944 wyjechał na czele delegacji Komendy Obszaru na rozmowy z gen. M. Żymierskim do Żytomierza. Aresztowany w nocy z 2/3 VIII 1944 przez Sowietów. Przetrzymywany w centralnym wiezieniu w Kijowie, a potem przewieziony do dyspozycji kontrwywiadu I Frontu Ukraińskiego do Lwowa, Rawy Ruskiej i Trzebuski. 5-6 IX 1944 przewieziony samolotem do obozu w Charkowie, skąd go przewieziono do obozu w Riazaniu-Diagilewie i tu osadzony 04 I 1946. Odesłany 06 VII 1947 z obozu nr 454 do obozu nr 158 w Griazowcu, skąd go odesłano 02 X 1947 do obozu nr 437 w Bogorodskoje.  W latach 1915-1917 jako d-ca kompanii piechoty. Odesłany 05 X 1947 do obozu przejściowego nr 284 w Brześciu n/Bugiem. Repatriowany do Polski 03 XI 1947 przez obóz PUR w Białej Podlaskiej. Po powrocie do kraju zamieszkał w Pieńsku k/Zgorzelca, gdzie podjął pracę jako dyrektor administracyjny zespołu hut szkła.
    Zmarł w Pieńsku 17 IV 1950. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Odznaczony; VM kl. 5/1922/, KW2x, ZKZ,KN/1931/,OOP 4 kl. /1936/.
    Żonaty z Janiną Obiedzińską, która w czasie okupacji była żołnierzem AK ps. „Grabina” na północnym Mazowszu.
    Mieli dwóch synów: Jana/ur.1922/, studenta Politechniki Warszawskiej, żołnierza AK w pułku „Baszta”, poległego we IX 1944, Andrzeja  /ur. 1925/, żołnierza AK ps. „Bohdan”.
    Awansowany pośmiertnie do stopnia gen. brygady 28 IX 1994.
    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; J. Węgierski- G. Mazur. Konspiracja Lwowska 1939-1944. Słownik biograficzny. Katowice 1997; W. K. Cygan. Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik biograficzny, t. I. W-wa 2005; Uwięzieni w Ostaszkowie i Riazaniu. W-wa 2002.

     
    Filipowicz Jan Albin
    [1906-1968],ppor. sł. st. kaw. [1937]
    Ur. 28 II 1906. W Wojsku Polskim od 1927. Po odbyciu obowiązkowej służby wojskowej pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 4 p. ułanów w Wilnie. W latach 1938-1939 pełnił w 4 p. uł. funkcję oficera żywnościowego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera żywnościowego 4 p. uł. w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 4 p. uł. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji oddziałów polskich w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie mieszkał w Lublinie, gdzie zmarł 28 IX 1968.
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Radmyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy 1922-1938.Klasa kawalerii. W-wa 1989

     
    Filipowicz Jan Antoni
    [1889-?], mgr płk sł. st. art. [1937]
    Ur. 15 XI 1889. Absolwent wyższej szkoły realnej oraz Uniwersytetu we Lwowie, gdzie otrzymał dyplom mgr-a. Uczestnik I wo9jny światowej. Służył w artylerii armii austriackiej. Ukończył szkołę oficerską artylerii i walczył na froncie. Od XI 1918 w stopniu por. art. służy w WP. Brał udział w oddziale art. w obronie Lwowa w XII 1918. –V 1919. Następnie bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Dowodził m. in. baterią w 11 pap. Awansowany do stopnia kpt. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie w 1922 zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 5 pap na stanowisku d-cy dywizjonu. 17 XII 1924 awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Następnie m. in. z-ca d-cy 5 pap. Przeniesiony w 1927 z 5 pap do 16 pap w Grudziądzu na stanowisko zcy d-cy pułku. W 1928 służy w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, skąd zostaje przeniesiony w 1929 na stanowisko d-cy 3 dak. Przeniesiony w 1934 z funkcji d-cy 3 dak  na stanowisko kmdta Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Funkcję kmdt pełnił  od 28 IV 1934 do 18 XII 1938. Awansowany 19 III 1937 do stopnia płk sł. st. art. Z dniem 19 XII 1938 mi9anowany d-cą 6 pac we Lwowie. W VIII 1939 mianowany d-cą artylerii dywizyjnej w formowanej 39 DP Rez. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Podczas walk 25 IX 1939 zostaje ranny w Krasnobrodzie. Przebywał w szpitalu polowym w Suchowoli.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, KN,OP4,KW, ZKZ.
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 15 z 23 V 1927; Dz. Pers. Nr 11 z 6 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000.

     
    Filipowicz Jan Wirgiliusz
    [1904-1939], ppor. rez. piech.[1931]
    Ur. 15 X 1904. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Rez. Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopiona ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem do 34 pp w Białej Podlaskiej. Ewidencyjnie podlegał PKU Biała Podlaska. Po mobilizacji wcielony organizowanego 179 pp rez. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 4 kompanii II batalionu 179 pp rez. w składzie 50 DP Rez. Uczestnik walk pod Kockiem, gdzie poległ w walce 3 X 1939. Pochowany na cmentarzu wojennym w Kocku.
    Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Filipowicz Julian
    [1895-1945], legionista, działacz POW, oficer dypl. sł. st. kawalerii WP, płk [1933], w konspiracji SZP/ZWZ/AK, gen. bryg. [1942], ps. „ Kogan”, Pobóg”, „Róg” vel Pszczółkowski
    D-ca Wojewódzki SZP w Krakowie. Kmdt Okręgu ZWZ Kraków X 1939-V 1941. Kmdt Obszaru Białystok ZWZ IX 1941 – XII 1941.
    Ur. 13 IX 1895 we Lwowie, gdzie ukończył w 1914 gimnazjum i zdał maturę. Od VIII 1914 do VII 1917 służył w 1 pp Leg., potem w 1 kaw. Beliny-Prażmowskiego. Ukończył w Legionach szkołę oficerską. Po kryzysie przysięgowym 23 VII 1917 został internowany i we IX 1917 wcielony do armii austriackiej, z której zdezerterował i wstąpił do POW. Od XI 1918 w stopniu por. służy w WP. Uczestniczył w obronie Lwowa XII 1918-III 1919, potem uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm sł. st. kaw. z starszeństwem 01 VI 1919. Służył w 11 ułanów w Ciechanowie. Ukończył kurs dla dowódców szwadronów w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Następnie dowodził szwadronem. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 15 VIII 1924. Do 1928 pełnił funkcję kwatermistrza w 11 p. ułanów i jednocześnie z-ca d-cy 11 p. ułanów. W latach 1928-1930 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. 1 I 1930. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu ppłk dypl. zostaje mianowany d-cą 7 p. ułanów w Mińsku Maz. Funkcję pełni od X 1930 do VI 1935. Awansowany do stopnia płk-a dypl. sł. st. kaw. 1 I 1933. Od VII 1935 do VI 1939 dowodzi 3 psk w Wołkowysku. Od VI 1939 do IX 1939 d-ca Wołyńskiej Brygady Kawalerii w Równem, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 od 6 IX – 23 IX 1939 w składzie GO „Piotrków”, potem GO kawalerii gen. W. Andersa do ostatniej bitwy pod Tomaszowem Lubelskim. Przeszedł szlak bojowy od bitwy z Niemcami pod Mokrą do obrony Warszawy, potem w walkach na Lubelszczyźnie m. n. 22-23 IX 1939 pod Jacnią i Tomaszowem Lubelskim. Uniknął niewoli. Od początku X 1939 przebywał w Warszawie, gdzie podjął działalność konspiracyjną w strukturach SZP. 10 X 1939 wyznaczony przez gen. M. Tokarzewskiego d-cę gł. SZP na stanowisko d-cy wojewódzkiego SZP Kraków. Około 19 X 1939 przybył do Krakowa, gdzie podjął współpracę z krakowską Radą Społeczno-Polityczną, której przewodniczył T. Orzelski. Uczestniczył w odprawie z oficerem z SZP w Krakowie. Po tym spotkaniu wraz z płk T. Komorowskim wyjechał do Warszawy, gdzie brał udział w odprawie prowadzonej przez płk dypl. S. Roweckiego. Na przełomie XI/XII 1939 wyznaczył oficerów inspekcyjnych z zadaniem organizowania struktur konspiracyjnych na podległym terenie. W I 1940 przekształcił dowództwo wojewódzkie SZP w oparciu o kadry SZP w Okręg ZWZ Kraków i został jego k-dtem. W II 1940 uczestniczył w spotkaniu Komendy Obszaru ZWZ Kraków z Okręgowym Kierownictwem Ruchu Ludowego. Zorganizował sztab Komendy Okręgu ZWZ Kraków oraz struktury terenowe. Teren okręgu został podzielony na 9 Inspektoratów Rejonowych ZWZ: Kraków, Miechów, Nowy Sącz, Nowy Targ, Tarnów, Jasło, Tarnobrzeg, Rzeszów i Przemyśl.
    Prowadził aktywną działalność konspiracyjną. Na przełomie IV-V 1941 po masowych aresztowaniach wśród członków ZWZ na tym terenie i wyjeździe z Krakowa gen. T. Komorowskiego pełni jako p. o. dodatkowo funkcję k-dta Obszaru Kraków ZWZ. Zagrożony aresztowaniem przeniesiony do KG ZWZ w Warszawie. Od IX – XII 1941 k-dt Obszaru Białostockiego ZWZ. Następnie ze względu na stan zdrowia przeniesiony do rezerwy osobowej KG ZWZ/AK. Awansowany 15 VIII 1942 do stopnia gen. brygady. Następnie w latach 1943-1944 inspektor KG AK. W VIII-X 1944 brał udział Powstaniu Warszawskim. Po upadku powstania w niewoli niemieckiej, skąd powraca do kraju wiosną 1945. Ciężko chory przebywał w sanatorium wojskowym w Otwocku, gdzie zmarł 14 VIII 1945. Pochowany na cmentarzu w Otwocku.
    Odznaczony: VM kl. 5, Krzyżem Niepodległości, KW2 x, Złotym Krzyżem Zasługi
    Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; M. Bielski. Grupa Operacyjna „Piotrków” 1939. W-wa 1991; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939. W-wa 1985; tenże: Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; T. Kryska – Karski, S. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991;T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; T. Gąsiorowski. Biogram J. F /w:/ MSBUDN 1939-1956, t. 1. Kraków 1997/ tu obszerniejsza bibliografia/; A. Zagórski. Okręg AK Kraków /w:/ AK-rozwój organizacyjny. W-wa 1996; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP-ZWZ-AK. Kraków 1994; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. W-wa 1990.

     
    Filipowski Aleksander
    [1895-+?], ppłk sł. st. sap. [1939]
    Ur. 20 VIII 1895 w Kijowie. Po ukończeniu szkoły średniej i zdaniu matury w 1913 studiuje na Politechnice Kijowskiej. W 1914 zostaje powołany do służby wojskowej w armii rosyjskiej i skierowany do Oficerskiej Szkoły Piechoty w Kijowie. Mianowany w 1915 chor. piech. dowodził plutonem potem kompanią. Awansowany do stopnia ppor. w 1916 dowodził kompanią, potem oficer sztabu armii i walczył na froncie południowym. W I 1918 wstępuje do organizującego się na Ukrainie Wojska Polskiego z przydziałem do Naczelnego Inspektoratu Polskich Sił zbrojnych w Kijowie. Po opanowaniu Kijowa przez wojska bolszewickie został aresztowany i uwięziony. Po udanej ucieczce ukrywał się. Od jesieni ponownie w Kijowie, gdzie kontynuuje studia. Na początku 1919 gdy wszyscy studenci otrzymali powołanie do armii Petlury zbiegł do Polski. W II 1919 wstępuje ochotniczo do służby w WP. Skierowany na roczny wyższy kurs kolejowy w Krakowie. Po ukończeniu kursu skierowany do 3 armii, gdzie dowodzi kompanią kolejową na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Walczy na kierunku kijowskim. Potem w walkach odwrotowych. Po wojnie był d-cą kompanii w 3 p. kol., potem w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. 1 I 1931. W 1935 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko szefa saperów KOP. Do stopnia ppłk awansowany 19 IX 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy saperów w dowództwie Grupy Operacyjnej gen. Kruszewskiego. Uczestniczył w walkach w rejonie Piotrkowie Tryb., potem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: ZKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Filipowski Karol Piotr
    [1909-?], por. rez. sap.[1938]
    Ur. 28 IX 1909. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Saperów w Modlinie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. sap. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 5 batalionu saperów w Krakowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Bielsko na Śląsku. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. z starszeństwem od 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii saperów pieszych w oddziale saperów przydzielonym do Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej w 1939. W-wa 1988.

     
    Filippoto Włodzimierz
    [1915-1940], ppor. rez. art.[1938]
    Ur. 9 IV 1915. Absolwent szkoły średniej. W latach 1935-1936 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 12 pal w Tarnopolu. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 12 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 2 baterii I dywizjonu 12 pal w składzie 12 DP. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 12 pal.
    Zginął w 1940.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 19335-1939. Kraków 2003

     
    Filkiewicz Mieczysław
    [1913- 2006], kadet, ppor. sł. st. piech. [1937]
    Ur. 14 I 1913. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1935-1937 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 75 pp w Chorzowie na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1938-1939 d-ca plutonu w 4 kompanii II batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu moździerzy 3 kompanii Ckm III batalionu 75 pp 23 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 75 pp od Śląska na Lubelszczyznę, gdzie 21 IX 1939 pod Tomaszowem Lub. dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu XII B Hadamar w Hesji, potem w oflagu II D w Gross Born, skąd w na początku 1945 został ewakuowany do Lubeki. Z niewoli uwolniony przez wojska brytyjskie. Po wojnie służył przez 33 miesiące w kompaniach wartowniczych. W 1949 wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Przez wiele lat pracował w firmie Johston Control Inc. W 2003 powrócił z Stanów Zjednoczonych do Polski. Mieszkał w Domu Kombatanta w Warszawie. Był członkiem Związku Kadetów II RP.
    Zmarł w Warszawie 11 IV 2006.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Tajny Dz. Personalny Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Przemsza-Zieliński. Księga wrześniowej Chwały Pułków Śląskich . T. I. Kraków 1989.

     
    Fiński Jakub Otto /Finkelstein/
    [1898-1962], por. rez. art.[1919], w LWP płk, profesor, działacz sportowy
    Ur. 27 IX 1898. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia. Z zwodu nauczyciel. W szeregach 2 pac  bierze udział w  wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 2 pac, potem 6 pac. Ewidencyjnie podlegał PKU Stryj. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kolumny samochodowej dywizjonu artylerii lekkiej przydzielonego do 50 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji oddziałów polskich w niewoli niemieckiej. Od 194o w przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 390 I 1945 powraca do kraju. Po wojnie służył w wojsku. Był m. in. w stopniu płk szefem sztabu organizacji „Służba Polsce”, potem w resorcie oświaty. Uzyskał tytuł profesora. Działał na niwie sportowej.
    Zmarł 19 I 1962 w Warszawie.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988;

     
    Firczyk Leon Franciszek
    [1908-1981], kpt. sł. st. piech.[1938], PSZ mjr/ppłk
    Ur. 4 X 1908 w Wadowicach. Uczęszczał do gimnazjum Wadowicach, gdzie w 1926 zdał maturę. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem 1928-1930 w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 3 Pułku Strzelców Podhalańskich w Bielsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 3 psp pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. w latach 1938-1939 adiutant 3 psp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 21 DPGór. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 21 DPGór. w składzie Go „Bielsko”, „Boruyta”, od walk obronnych w rejonie Cieszyna, potem 6 IX 1939 w Bochni, a następnie w walkach odwrotowych w kierunku Dunajca. W nocy z 11/12 IX1939 po przeprawie przez San pod Jarosławiem walczy 14 I 1939  w rejonie Lubaczowa i 16 IX 1939 pod Oleszycami. Unika niewoli niemieckiej i przebija się na wschód. Po 17 IX 1939 po agresji sowieckiej nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w łagrach. Od IX 1941 w służy w Armii Polskiej w ZSRR. Od I 1942 pełnił funkcję szefa oddz. II w sztabie organizowanej 9 DP, którą 24 III 1942 ewakuuje się do Iranu, potem w v1942 do Palestyny. Po połączeniu się oddziałów ewakuowanych z ZSRR z Brygadą Karpacką utworzono II Korpus Polski pod dowództwem gen. W. Andersa. Otrzymuje wówczas przydział do utworzonej 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. Podczas kampanii włoskiej dowodził 9 batalionem 3 DSK. Uczestnik bitwy pod Monte Cassino, i w zdobyciu Bolonii. Awansowany do stopnia ppłk-a. We IX 1946 ewakuowany z II KP z Włoch do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 pozostał na stałe w Wlk. Brytanii. Działał w ruch kombatanckim. Działacz i przewodniczący Komisji Rewizyjnej Związku Karpatczyków w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia ppłk-a piech.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 10740, KW 2x, Krzyżem Monte Cassino, Medalem Zdobywców Bolonii i ZKZ,
    Zmarł w Londynie 18 VI 1981. Pochowany na cm. Gunnersbury
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 3 z 14 III 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; T. Kryska-Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. 13. Londyn XII 1973; K. Grodziska. Polskie Groby na Cmentarzach Londynu. Kraków 1995.

     
    Firkowski Zygmunt
    [1900-?], por. rez. kaw.[1932]
    Ur. 25 XI 1900. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920. Po wojnie ukończył kurs szkoły oficerskiej rezerwy jazdy. Mianowany ppor. rez, kaw. z starszeństwem od 1 VII 1925. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. kaw. 2 I 1932 z przydziałem do 9 psk w Grajewie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział a stanowisku d-cy 3 plutonu w szwadronie CKM 9 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 9 psk. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu walk w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; Z. Gnat-Wieteska. 9 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1999; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Firla Kazimierz Józef 
    [1897- 1949], mjr sł. st. art.[1936]
    Ur. 28 II 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. służył w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym Nr 5. Po 1925 przeniesiony do korpusu Oficerów Artylerii. Ukończył kurs dla oficerów artylerii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu z przyodziałem do 6 pap w Krakowie. Awansowany 1 I 1928 do stopnia kpt. sł. st. art. dowodził m. in. baterią. Skierowany z dniem 1 X 1931 na 5 miesięczny kurs oficerów technicznych broni panc. i sam. w Centrum Wyszkolenia Broni Panc. w Modlinie, a w 1933 przeniesiony z 6 pal do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu z przydziałem do Szkoły Podchorążych Artylerii na stanowisko d-cy plutonu i instruktora od 26 IX 1933. Następnie od 19 VIII 1936-1937 d-ca 2 baterii szkolnej. Awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr-a. W 1937 przeniesiony do 1 Pułku artylerii najcięższej na stanowisko d-cy I dywizjonu, którym dowodził do VIII 1939. Po mobilizacji w VIII 1939 mianowany d-ca 11 dan zmobilizowanego przez 1 pan. Walczył na przedpolach Modlina, potem skierowany na Stoczek Łukowski. Od 12 IX 1939 11 dan zostaje podporządkowany d-cy piechoty dyw. 13 DP W. Szalewiczowi, który organizował obronę Chełma. Od 20 IX 1939 11 dan wspierał ogniem działania kombinowanej dywizji gen. J. Wołkowickiego. Po wystrzelaniu całej amunicji 23 IX 1939 zniszczono sprzęt dyonu. W dniach 25-1927 żołnierze 11 dan brali udział w walkach w rejonie Terespola . 27 IX 1939 z braku paliwa, amunicji rozwiązano 11 dan. Nie udało mu się wówczas wydostać z okrążenia i dostał się do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał od X 1939 do 1945. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. Mieszkał w Krakowie, gdzie zmarł 29 III 1949. Pochowany na cmentarzu Podgórskim w Krakowie.
    Odznaczony SKZ,
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932:J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki.1 Pułk Artylerii Najcięższej. W-wa 1991
     
     
    Fischer Marian
    [1902-1939], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 21 II 1902. służbę wojskową odbywał w latach 1929-1930  w kompanii szkolnej pionierów Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 5 psp w Przemyślu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. s z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 5 psp. Ewidencyjnie podległa PKU Drohobycz. Zmobilizowany w 1939 do Baonu ON „Oświęcim”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I baonu 2031 pp rez. w składzie 55 DP Rez. armii „Kraków”. Walczył Niemcami na szlaku bojowym 203 pp rez. Poległ w walce w Puszczy Solskiej 16 IX 1939. Pochowany Poch. na cmentarzu parafialnym. Biłgoraj-Puszcza Solska.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; Rocznik oficerski rezerw 1934; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975

     
    Fischer Tadeusz
    [1913-1939], ppor. rez. art.[1938]
    Ur. o5 IV 1913. Absolwent gimnazjum. W okresie od 23 IX 1934 do 27 VI 1935 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Następnie do IX 1935 odbywał praktyki w 9 dak w Baranowiczach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 9 dak. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M IV. W VIII 1939 przydzielony do 2 dak , potem w Ośrodku Zapasowym Artylerii Konnej. Poległ 2 IX 1939 na stacji kolejowej w Zamościu podczas nalotu samolotów niemieckich. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    Z. Gnat-Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996; J. Łukasiak. Wołyńska szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Fischer Zygmunt Jan Chryzontom 
    [1898-1940], mjr sł. st. art. [1934], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 5 XII 1898 w Jaśle, syn Władysława i Karoliny z Panków. Uczęszczał do gimnazjum w Jaśle. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko- bolszewickiej w 1919 w szeregach 30 pp. Od 1 XII 1919 do 15 VI 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Po ukończeniu szkoły w stopniu podch. art. pozostaje w szkole jako instruktor I Grupy Szkolnej. Mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 X 1920. Następnie pełnił funkcje II adiutanta dowództwa szkoły. Po rozwiązaniu szkoły w XII 1921  przeniesiony do 5 pap. w 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 5 pap we Lwowie, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 1 VII 1924. Po ukończeniu kursu dla dowódców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu dowodził baterią w 5 pap. Przeniesiony w 1929 z 5 pap do 2 dak w Dubnie na stanowisko d-cy baterii.  Awansowany 1 I 1934 do stopnia mjr-a sł. st. art. W 1934 przeniesiony z 2 dak do Centrum Wyszkolenia Artylerii z przydziałem na stanowisko wykładowcy do Szkoły Strzelań Artylerii. W latach 1937 -1939 był I z-cą d-cy 1 dak w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 d-ca Ośrodka Zapasowego Artylerii Konnej nr 2 w Mińsku Maz. Dowództwo Ośrodka Zapasowego Art. Konnej ewakuuje się 11 IX 1939 wyjeżdżając z Mińska Maz. w kierunku Brześcia/nieznanych, potem 15 IX 1939 dociera do Kowla, gdzie zostaje w nocy z 17/18 IX 1939 rozwiązane. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie IV lub V 1940.
    Odznaczony: ZKZ, Medal za Wojnę 1918-1921, Medalem  10-lecia.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie ppłk art.
    Dz. Pers. Nr 46 z 1 XII 1920; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929;Dz. Pers. nr 4 z 5 II 1934; Zb. Moszumański –Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;P. Zarzycki. 1 Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków 1999; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Fischer – Drauenegg Julian Jerzy
    [1896-?], mjr sł. st. kaw. [1932]
    Ur. 30 III 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 15 p. uł . w Poznaniu, gdzie dowodził m. in. szwadronem. Przeniesiony w 1929 z 15 p. uł. do Brygady Kawalerii „Poznań”, skąd zostaje w 1931 przeniesiony do 15 p. uł. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1932. Mianowany d-ca szwadronu zapasowego 15 p. uł. W 1934 przeniesiony z funkcji d-cy szwadronu zapasowego 15 p. uł. na stanowisko kwatermistrza 15 p. uł., potem jednocześnie II z-ca d-cy 15 p. uł. W VIII 1939 mianowany d-cą Ośrodka Zapasowego Wielkopolskiej brygady Kawalerii w Kraśniku. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził Ośrodkiem Zapasowym Wielkopolskiej Brygady Kawalerii w Kraśniku. Zajmował się organizowaniem szwadronów marszowych, później w składzie kawalerii grupy „Dubno”.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerów kawalerii 1939; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Fiszer Andrzej
    [1911-?], por. sł. st. kaw. [1939]
    Ur. 12 XI 19 11. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1933 odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 9 psk w Grajewie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 2 szwadronie 9 psk. Awansowany na stopień por. sł. st. kaw. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 2 szwadronu 9 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 9 psk. W końcowej fazie walczy w SGO „Polesie”.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 9 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1999

     
    Fiutkowski Kazimierz Józef
    [1915-1940], ppor. sł. st. art. [1936]
    Ur. 04 III 1915 w Młynku Nieświeskim, pow. konecki syn Aleksandra i Anastazji z Bakalarczyków. Uczęszczał do gimnazjum w końskich, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie 1933-1934 w Szkole Podchorążych piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 2 pal w Kielcach, skad został przeniesiony do 13 dak w Brodach stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 baterii 13 dak stacjonującej w Kamionce Strumiłowej. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 1 baterii 13 dak w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Walczył w rejonie Blaszek, Szadka, potem wycofywała się samodzielnie w kierunku Skierniewic, gdzie dociera 9 IX 1939, potem dalej w kierunku Błonia i Milanówka do Warszawy 12 IX 1939 bateria weszła w skald grupy płk dypl. J. Grobickiego. Bierze udział w walkach na Lubelszczyźnie. 17 IX 1939 z rozkazu d-cy baterii kpt. M. Lewandowskiego wyruszył po działa, które pozostawiono z powodu wyczerpania się koni. Jednak do baterii już nie dołączył. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X1936; P. Zarzycki. 13 Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków 1996; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Fiuto Marian
    [1899-1939], ppor. rez. lekarz [1921]
    Ur. 25 II 1899.  Ukończył szkołę średnią, poczym rozpoczął studia medyczne. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1929-920. Mianowany ppor. rez. sł. sanit.  1 VI 1921. Był  podlekarzem -oficerem rez. 2 baonu sanitarnego. Następnie kontynuował studia medyczne uzyskując dyplom lekarski. Mieszkał i pracował jako lekarz w Baranowiczach.  W 1934 posiadał przydział do Kadry Zapasowej 9 Szpitala Okręgowego. Ewidencyjnie podlegał PKU Baranowicze. W kampanii wrześniowej 199 bierze udział jako lekarz Szpitala Polowego w Grupie „Kowel” płk-a L. Koca. Poległ 24 IX 1939 w rejonie Grabowca. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Grabowcu.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Flatau Franciszek Józef
     - rtm. sł. st. kaw.  /nota „Obrona Warszawy i Modlina”/

     
    Flisiuk Antoni
    [1914-?],por. sł. st. piech. [1939]
    Ur. 22 VI 1914. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1933 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 Z 1935 z przydziałem do 35 pp na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1937-1939 miał przydział do Komendy Miasta Warszawa. Studiował w tym okresie czasu na Politechnice Warszawskiej. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii w batalionie marszowym 35 pp. Brał udział w walkach w obronie Brześcia, gdzie 14 IX 1939 zostaje ranny, potem w Grupie Bojowej płk-a W. Filipkowskiego. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Izdebski. Dzieje 9 DP 1918-1939. w-wa 2000; J. Kirszak.35 Pułk Piechoty. Pruszków 2000.

     
    Florczyk Tadeusz Marian
    [1916-?],ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 20 VIII 1916. ukończył szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 x 1938 z przydziałem do 34 pp w Białej Podlaskiej. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii I batalionu 34 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii w batalionie Marszowym 34 pp. Brał udział w walkach w obronie Brześcia, potem w Grupie płk-a W. Filipkowskiego. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Zamordowany przez funkcj. NKWD. Jego nazwisko znajduje się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej.
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Izdebski. Dzieje 9 Dywizji Piechoty 1918-1939. W-wa 2000

     
    Florkowski Aleksander
    [1907-2000], kpt. [1939], w PSZ mjr/ppłk [1944], płk [1965]
    Ur. 15 VI 1907. Absolwent szkoły średniej. W latach 1927-1928 w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. 15 VIII 1930 z przydziałem do 2 psp w Sanoku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Z dniem 1o IX 1934 przeniesiony z 2 psp do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie na stanowisko instruktora. Do stopnia kpt. sł. st. piech. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 był instruktorem strzelania w 2 kompanii I batalionu szkolnego Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udził na stanowisku d-cy kompanii zwiadu w 114 pp rez. zmobilizowanego w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. dla 41 DP Rez.
    Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 114 pp rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i przedostał się do Francji gdzie służy w PSZ. W kampanii francuskiej bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM i broni towarzyszącej III batalionu 2 p. gren. w składzie 1 DP Gren. Po klęsce Francji w Wlk. Brytanii, gdzie służy w PSZ. Awansowany do stopnia mjr-a, potem ppłk-a piech. Następnie w II KP we Włoszech. Bierze udział w kampanii włoskiej.  W III 1944 pełnił funkcje szefa sztabu 6 Lwowskiej Brygady Piechoty. Uczestnik bitwy pod Monte Cassino.  Od VI - 10 VIII 1944 z-ca d-cy 18 Lwowskiego Batalionu Strzelców, potem od 10 VIII 1944 dowodzi tym batalionem. Po wojnie w 1947 zdemobilizowany wyjechał do Argentyny, gdzie osiadł na stałe. Mianowany płk piech. przez MON w Londynie 14/1965.
    Zmarł 22 II 2000 w Argentynie
    Odznaczony: VM kl. 5 i kl. 4, KW
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn

     
    Florkowski Czesław Marian
    [1905-?], rtm. sł. st. kaw.[1938], w PSZ mjr [1943]
    Ur. 21 VII 1905. Absolwent szkoły średniej. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 22 p. uł. w brodach n stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. W 22 p. uł. pełnił różne funkcje. Ukończył kurs dla dowódców szwadronu w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w 1938. Awansowany do stopnia rtm. 19 III 1938. W 1939 dowodzi 1 szwadronem 22 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 szwadronu 22 p. uł.  w składzie Kresowej brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami w rejonie Szadek-Rossoszyca, potem w walkach odwrotowych w rejonie Skierniewic, gdzie pułk uległ rozproszeniu po nalotach niemieckich samolotów. Z części żołnierzy i oficerów pułku przebija się na Lubelszczyźnie, gdzie uczestniczy w walkach na stanowisku d-cy 1 szwadronu z 22 p. uł. w składzie Grupy Kawalerii „Chełm” płk-a dypl. W. Płonki /d-ca 22 p. uł./. W X 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w łagrach. Po podpisaniu traktatu Majski-Sikorski w VIII 1941 został zwolniony z łagru. Wstępuje wówczas do Armii Polskiej w ZSRR. Organizator i d-ca szwadronu przybocznego gen. W. Andersa, potem z-ca d-cy i ponownie p. o. d-cy. W I 1942 szwadron skierowano do Taszkientu. Od 13 IX 1942 przemianowany na dywizjon Rozpoznawczy Dowództwa Armii. W V 1943 przydzielony do 3 DSK. Awansowany do stopnia majora sł. st. kaw. w 1943. Uczestnik kampanii włoskiej. Walczył pod Monte Cassino i  pod Bolonią. Zdemobilizowany w 1947. Przebywał w Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW2x, SKZ
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Florkowski Jerzy
    [1896-?], mjr sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 22 VII 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył m. in. w 5 p. uł. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1927. Przeniesiony w 1932 z 5 p. uł. do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do szwadronu kawalerii KOP. Do stopnia mjr-a awansowany 1 I 1936. Przeniesiony z KOP do 3 psk w Wołkowysku, gdzie pełnił funkcje kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy pułku. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 3 psk, potem w Ośrodku Zapasowym  suwalskiej Brygady Brygady Kawalerii w Wołkowysku. Od 15 IX 1939 d-ca 102 p. uł. rez. w składzie Rezerwowej brygady kawalerii „Wołkowysk”. Brał udział w walkach, potem po przekroczeniu granicy z Litwą w obozie jenieckim na Litwie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW, ZKZ, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Florkowski Wacław
    [1896-?], rtm. sł. st. kaw. [1927]
    Ur. 28 VIII 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 vI 1919 służył w 27 p. uł., gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1927. Przeniesiony w 1931 z 27 p. uł. do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do szwadronu kawalerii KOP. Z KOP przeniesiony po 1935 do 9 psk w Grajewie na stanowisko d-cy szwadronu. W latach 1937-1939 dc-a szwadronu zapasowego 9 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu zapasowego p psk, z którym przebił się do Wołkowyska, gdzie jego szwadron wszedł od 15 IX 1939 jako 4 szwadron w skład  110 p. uł. rez. Bierze udział w walkach z sowietami, potem po przejęci granicy litewskiej internowany w obozie jenieckim na Litwie.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Folik Julian Feliks
    [1905-?], por. sł. st. sap.[1936]
    Ur. 21 XI 1905. Absolwent szkoły średniej. W latach 1928-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W okresie 1931-1932 na kursie aplikacyjnym. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1931 z przydziałem do 5 batalionu saperów w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 19137-1939 pełni funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego 5 bat. sap. Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer w sztabu   d-cy saperów w dowództwie Grupy Armii gen. s. Dęba-Biernackiego. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Folwarczny Józef
    [1906-?], ppor. rez. łącz. [1932]
    Ur. 9 XI 1906. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Łączności. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. łacz. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do Centrum, Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. Ewidencyjnie podlegał PKU Królewska Huta /Chorzów/.W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 1 samodzielnego plutonu stacyjnego łączności w GO „Śląsk”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym od Śląska na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Fortuna Ludwik Józef 
    [1913-?], por. sł. st. piech. [1934],w PSZ, kpt.[1944],  AK ps. Siła”, „Nadzieja”
    Ur. 20 III 1913 w Żurawicy pow. Przemyśl, syn Józefa i Franciszki z Hnatowskich. Po ukończeniu w 1923 szkoły powszechnej uczęszczał do I Gimnazjum Państwowego w Jarosławiu, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1932 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. Od 1 X 1932 do VIII1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech.15 VIII 1934 z przydziałem do 54 pp w Tarnopolu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca oddziału zwiadu 54 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 walczy z Niemcami jako d-ca kompanii zwiadu 54 pp w składzie 12 DP w rejonie Skarżysko Kamienna –Iłża Solec. Po przeprawie przez Wisłę przyłączył się z oddziałem do Warszawskiej Brygady Panc. – Motorowej i walczy na Lubelszczyźnie, potem w rejonie Lwowa. Unika niewoli. N początku XII 1939 przez Ruś Zakarpacką przedostaje się na Węgry , potem w III 1940 przez Jugosławię  i Włochy przedostał się do Francji, gdzie służy jako d-ca kompanii w 7 pp 3 DP. Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuuje się do Wlk. Brytanii i tam służy na stanowisku d-cy 8 kompanii Oddziału Rozpoznawczego 1 Brygady Strzelców. W 1942 zgłosił się do pracy konspiracyjnej w kraju. Przeszkolony na kursie cichociemnych w zakresie dywersji. Zaprzysiężony w Oddziale VI Sztabu NW w Londynie 7 IV 1942. Od V do VII 1942 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej. Odbywał praktyke w Oddziale III Sztabu NW. Następnie instruktor na kursach cichociemnych. 1 III 1944 awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. piech. Przerzucony do Głównej bazy Przerzutowej we Włoszech, Włoszech w nocy z 19/20 V 1944 zrzucony w kraju. Po odbyciu kwarantanny zostaje 12 VI 1944 przydzielony do Okręgu Nowogródzkiego AK na stanowisko szefa sztabu okręgu. Bierze udział w Operacji „Ostra Brama”. 17 VII 1944 aresztowany podstępnie przez NKWD w Boguszach. Więziony na Łukiszkach w Wilnie, skąd został wywieziony do obozu nr 41 w Staszkowie, gdzie przybył 27 II 1946. 5 V 1947 odesłany do obozu nr 64 w Morszńsku, skąd został odesłany 25 VI 1948 do obozu nr 284 w Brześciu nad Bugiem. Repatriowany do kraju 23 VII 1948. Mieszkał w Rzeszowie, gdzie pracował w Urzędzie Likwidacyjnym, potem przenosi się na Śląsk. Mieszka w Katowicach i pracuje od 1949 w „Bacutilu”, potem od 1970 w budownictwie miejskim. Od 1978 na emeryturze.
    Odznaczony: KW 4x
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 939. Kraków 2006; J. Tucholski. Cichociemni. W-wa 1985; tenże spadochroniarze. W-wa 1991; Słownik Polski Walczącej na Kresach Północno-Wschodnich Rzeczypospolitej. Bydgoszcz 1998, t. 2; K. Krajewski. Na ziemi Nowogródzkiej. „NÓW” – Nowogródzki Okręg Armii Krajowej. W-wa 1997; Uwięzieni w Staszkowie i Riazaniu. W-wa 2002.

     
    Fox Władysław
    [1919-1939], st. ułan podch.[1939]
    Ur. w 1919. Ukończył szkołę średnią. Od 1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach szwadronu zapasowego 18 p. uł. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Podczas walk zostaje ranny. Zmarł w wyniku odniesionych ran w szpitalu we Włodawie 26 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym we Włodawie.

     
    Frakowski Lucjan
    [1896-1969], mjr sł. st. art. [1934], w AK ps. „Lucjan”
    Ur. 21 I 1896 w Łodzi. Uczęszczał do gimnazjum. Działał w tajnym skautingu. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Od XII 1918 bierze udział w szeregach 1 pap w wojnie polsko-ukraińskiej, potem w wojnie polsko-bolszewickiej 1919. Odkomenderowany w 1919 z 1 pap do Szkoły Podoficerów Artylerii w Poznaniu, a następnie jako podchorąży w Szkole Podchorążych Artylerii Poznaniu. Po ukończeniu 3 miesięcznego kursu i zdaniu egzaminów mianowany ppor. sł. st. art. Pozostaje w szkole, gdzie był instruktorem, d-cą I grupy szkolnej, a od 15 VIII 1920 do 11 XI 1920 d-ca klasy w IV grupie szkolnej, a następnie do 18 IX 1921 d-ca 2 klasy. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po rozwiązaniu szkoły jesienią 1921 przeniesiony do 11 pap, potem odkomenderowany do Obozu Szkolnego Artylerii i przydzielony do Szkoły Młodszych Oficerów Artylerii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony z dniem 1 III 1925 z Obozu Szkolnego Art. do 19 pap. Z dniem 31 X 1927 przeniesiony z 19 pap do Biura Ogólno-Organizacyjnego MSWoj. w Warszawie na stanowisko referenta. Z dniem 1 VIII 1933 przeniesiony z Biura Ogólno-Org. MSWoj. do 23 pal w Będzinie na stanowisko d-c baterii. Do stopnia mjr-a awansowany 1 I 1934. Od IV 1934 d-ca II dywizjonu 23 pal. W 1939 przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy  do Batalionu Fortecznego KOP „Małyńsk” . W kampanii wrześniowej 1939  bierze udział na stanowisku d-cy Batalionu Fortecznego KOP „Małyńsk”. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów uniknął niewoli. W czasie okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie. Czynny w konspiracji ZWZ/AK, gdzie pełnił m. in. funkcję z-cy kmdt Obwodu i Warszawa – Śródmieście ZWZ/AK. Uczestnik Powstania Warszawskiego VIII- IX 1944. Po upadku powstania w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 pozostał na zachodzie. Służył w PSZ. Po demobilizacji osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Sussex, gdzie zmarł 15 VIII 1969. Pochowany na cmentarzu Cuckfield w Sussex.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN,KW2x,ZKZ, SKZ
    Dz. Pers. Nr 24 z 30 VI1920;Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 23 z 28 II 1925; Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R.
    Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa1989; W. J. Wiąk. Struktura organizacyjna Armii Krajowej 1939-1944. W-wa 2003
    Powstanie Warszawskie - Lucjan Frakowski. Lucjan Frakoski byl przyjacielem mojej rodziny. Pracowal w Worth Priory (teraz Worth Abbey kolo Crawley w Sussex RH10 4SE). Zmarl w szpitalu w Haywards Heath podczas operacji 1969. Pochowany w Cuckfield. On byl pulkownikiem podczas powstania Warszawskiego a nie Majorem Jego zona zostala zabita 1944 jak pomnik Zygmunta spadl na nia. Jego syn Wlodek trzymal jej reke ale przezyl.
    inf. Barbara Szymanek 18.01.2013.
     
     
    Franek Wiktor Władysław
    [1915-?], ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 17 VII 1915. Ukończył szkołę średnią. W latach 1935-1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 3 psp w Bielsku. W okresie 1938-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii I batalionu 3 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu p/gaz. 202 pp rez. w składzie 21 DP Gór.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938

     
    Frączek Józef
    płk sł. st. piech./nota Obrona Warszawy i Modlina/

     
    Frączek Józef Franciszek Ludwik
    [1915-?], ppor. sł. st. art. [1936]
    Ur. 25 VI 1915. Absolwent gimnazjum. W latach 1933-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 5 dak w Oświęcimiu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 2 baterii 5 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 2 baterii 5 dak w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 5 dak od Oświęcimia na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936;J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006

     
    Freisler Juliusz
    /nota Obrona Warszawy i Modlina/

     
    Freisler Stanisław Jerzy
    [1899-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 27 X 1899.Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 IV 19321 z przydziałem do 86 pp. Do stopnia por,. awansowany 1 IV 1923. W 86 pp pełnił różne funkcje. Przeniesiony w 1931 z 86 pp do 3 psp w Bielsku. Do stopnia kpt. awansowany 19 III1937. w latach 1937-1939 był d-cą powiatowym PW Bielsko przy 3 psp oraz d-ca 2 kompanii ON Dziedzice. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii II batalionu 202 pp rez. w składzie 21 DP Rez. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 202 pp rez.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1919-1939. Kraków 1989

     
    Frej /Frey/Henryk
    [1911-?], ppor. rez. art.[1937]
    Ur. 3 V 1911. Absolwent szkoły średniej. W okresie 23 IX 1934-27 VI 1935 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu wołyńskim. Praktyki odbywał w 3 dak. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 1 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 4 baterii 1 dak w składzie Mazowieckiej brygady Kawalerii. Uczestnik walk n Lubelszczyźnie. Od 26 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Z. Gnat – Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-12939. Kraków 2003; P. Zarzycki. 1 Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków 1999.

     
    Freyman Marcin Stanisław
    [1898-1940], mjr dypl. sł. st. kaw. [1936], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 31 I 1898 w Bachmaczu na Ukrainie, syn Aleksandra i Olgi z Kwaśnickich. Uczęszczał do gimnazjum. Od X1917 w II Korpusie Polskim na Wschodzie, potem w POW. Od XI 1918 w WP. W szeregach 2 p. uł. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie i Szkoły Oficerskiej Jazdy. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VIII 1920 służył nadal w 2 p. uł., gdzie pełnił różne funkcje. W 1928 w Kadrze Oficerów Kawalerii w dyspozycji kmdt kadr., potem w 2 p. uł. Awansowany na stopień rtm. sł. st. kaw. 1 I 1929. w latach 19029-1931 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. W X 1931 został przydzielony na stanowisko I oficera sztabu w 2 dywizji kawalerii. Przeniesiony w 1934 z sztabu 2 Dywizji Kawalerii do 1 p. szwol. na stanowisko d-cy szwadronu. W latach 1935-1937 oficer Departamentu Kawalerii MSWoj. Awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr-a dypl. sł. st. kaw. W latach 11937 – 1939 szef sztabu Mazowieckiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk z Niemcami. Podczas walk 10 IX 1939 zostaje ranny. Przebywał w szpitalu, który został ewakuowany na Wschód. Po 17 IX 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW 2x,ZKZ,SKZ,Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921
    Pośmiertnie w X 2007 mianowany decyzją MON ppłk kaw.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50- lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003.

     
    Fried Eugeniusz
    por. rez. piech. /nota w „Obrona Warszawy i Modlina”/

     
    Friedman-Mieczysławski Krzysztof Tadeusz
    [1909-1939], ppor. rez. kaw.[1934]
    Ur. 3 V 1909. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie od 16 VIII 1930 do 30 VI 1931 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 5 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficer-płatnika i oficera żywnościowego 10 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 10 p. uł. Poległ w walce na Lubelszczyźnie 5 X 1939 pod Fiukówką. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Radoryżu Kościelnym.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. s. Wojciechowski. 10 Pułk Ułanów Litewskich. Pruszków 2007

     
    Friesendorff Feliks
    [1902-1940], rtm. sł. st. kaw.[1938], pośm. mjr [2007]
    Ur. 26 IV 1902 w Petersburgu, syn Teofila i Jadwigi z Pawłowskich. Uczęszczał do gimnazjum w Nieświeżu, gdzie w 1922 otrzymał świadectwo dojrzałości. Ochotniczo w 1920 zgłosił się do wojska. Brął udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 w szeregach 23 p. ułanów. W latach 1923-1`924 w szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1926 z przydziałem do 27 p. uł. w Nieświeżu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. w latach 1929-1939 był m. in. d-cą plutonu łączności 27 p. uł. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 27 p. uł., od 3 IX 1939  d-ca 4  szwadronu w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami w rejonie Mławy, potem pod Mińskiem Maz. i na Lubelszczyźnie pod Krasnobrodem i Morańcami. Podczas przebijania się w kierunku granicy z Wegrami dostał się w końcu IX 1939 do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 w Charkowie przez funkcj. NKWD. Pośmiertnie postanowieniem prezydenta RP z X 2007 mianowany mjr kaw.
    Odznaczony: SKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Z. Gnat-Wieteska. 27 Pułk Ułanów im. Króla Stefana Batorego. W-wa 1992; Charków. Księga Cmentarna.W-wa 2003.

     
    Frister Marian
    [1890-1939], ppor. rez. farm.[1919]
    Ur. 25 V 1890. Z zawodu mgr farmacji. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany ppor. rez. w grupie aptekarzy z starszeństwem od 1 VI 1919 Po wojnie mieszkał i pracował w Krakowie, gdzie prowadził aptekę. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kierownika apteki w składzie Armii „Kraków”. Ciężko ranny podczas walk zmarł 14 IX 1939 w szpitalu w Zamościu. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Fróg Gracjan Klaudiusz
    [1911-1951], por. br. panc.[1936], w konspiracji AK kpt. [1944],ps. „Młot”, „Sulisław”,  „Góral”, „Zapora”, „Mocarny”, „Szczerbiec” vel Czesław Leśniewski
    Ur. 8 XII 1911 w m. Laskówka k. Dynowa na Podkarpaciu, syn Stanisława /nauczyciela/ i Bronisławy z Pawłowskich. Po ukończeniu szkoły powszechnej kształcił się w Gimnazjum w Tarnobrzegu, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych w Różanie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, a w okresie 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 2psp w Sanoku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W 1936 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Oficerów Broni Pancernej w Modlinie, gdzie ukończył roczny kurs aplikacyjny dla oficerów broni pancernej. Po ukończeniu kursu w 1937 przydzielony Batalionu Pancernego w Grodnie, gdzie do 1939 dowodził  plutonem w 2 kompanii pancernej. Wiosną 1939 przeniesiony do 33 Dywizjonu Pancernego w Wilnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu techniczno-gospodarczego 33 Dywizjonu Pancernego w składzie wileńskiej brygady Kawalerii. Walczy z Niemcami m. in. pod Tomaszowem Lub., gdzie dostał się do niewoli, skąd wkrótce udało mu się zbiec 17 X 1939 w Krakowie podczas transportu jeńców do oflagu w Niemczech. Podczas próby przekroczenia granicy 3 XI 1939 został ujęty przez funkcj. NKWD i uwięziony w więzieniu w Przemyślu, skąd w XI 1939 udało mu się zbiec, a następnie przedostać do Wilna. Od końca XI 19139 działa w konspiracyjnym kole pułkowym w rejonie Śródmieście. 19 III 1941 aresztowany przez funkcj. NKWD i uwięziony w więzieniu w Wilnie. 23 VI 1941 uwolniony przez polskich kolejarzy z transportu więźniów na stacji kolejowej w Wilnie podczas bombardowania przez samoloty niemieckie. Następnie czynny w konspiracji niepodległościowej w Rejonie II „Śródmieście” w dzielnicy „B”. We IX 1943 z polecenia dowództwa okręgu AK Wilno organizuje oddział partyzancki w rejonie Sużan, przekształcony w 1944 na 3 Brygadę Partyzancką, którą dowodził. Uczestnik walk z Niemcami. Ranny w bitwie z Niemcami w nocy z 13-14 V 1944 pod Murowaną Oszmianką. Awansowany do stopnia kpt. z starszeństwem od 3 V 1944. Brał udział w walkach o Wilno w VII 1944. Aresztowany podstępnie 17 VII 1944 w m. Bogusze przez funkcj. NKWD z grupą oficerów AK. Więziony w więzieniu nr 2 w Wilnie od 1 IX 1944. Wywieziony do obozu nr 178 w Riazaniu, gdzie przybył 11 IX 1944. Następnie w obozie nr 454 w Diagilewie, skąd uciekł 22 III 1946. Pod przybranym nazwiskiem Czesław Leśniewski wyjechał z Wilna do Łodzi, gdzie zamieszkał. Aresztowany w Łodzi 10 VII 1948 przez funkcj. UB pod fałszywymi zarzutami i uwięziony. Więziony w Łodzi, potem w Warszawie. Wyrokiem WSR Warszawa, sygn, akt Sr. 313/50 z 13 XI 1950 został skazany na karę śmierci za działalność niepodległościową w AK. NSW 31 I 1951 nie uwzględnił apelacji pozostawiając wydany wyrok w mocy. Bierut 3 V 1951 nie skorzystał z prawa łaski. 11 V 1951 został zamordowany w więzieniu na Mokotowie.
    Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Warszawie nr VII K 146/1957 z 17 I 1959 został uniewinniony i zrehabilitowany. Jego grób symboliczny znajduje się na Cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie.
    Odznaczony pośmiertnie w 1974 VM kl. 5, KW, SKZ z M.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Świetlikowski. Wołało Nas Wilno. Poznań 1991; L. Tomaszewski. Wileńszczyzna lat wojny i okupacji 1939-1945. W-wa 1999; P. Nowiński. Okręg Wileński AK w latach 1944-1948. W-wa 1999; Słownik Polski Walczącej na Kresach Północno-Wschodnich Rzeczypospolitej. T. I. Bydgoszcz 1995; Uwięzieni w Ostaszkowie i Riazaniu. W-wa 2002
     

    Fryzendorf  Edward
    [1899-+?], mjr sł. st. sap.[1939], w PSZ ppłk
    Ur. 28 VI 1899. Absolwent szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Saperów. Mianowany w 1920 ppor. sap. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 IX 1921 służył w Batalionie Maszynowym przemianowanym w 1924 na Batalion Elektrotechniczny. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1932. Po 1935 przeniesiony do Dowództwa Wojsk Obrony Plot. MSWoj. na stanowisko kierownika referatu w Wydziale Broni. Awansowany do stopnia majora sł. st. 19 III 1939. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczył na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, potem do Wlk. Brytanii, gdzie był m. in. szefem Wydziału Łączności Lądowej A w Oddziale VI NW. Do zadań wydziału należało utrzymywanie łączności lądowej z krajami okupowanymi oraz ruchem kurierskim, potem w w 1944  służył w 1 DPanc. gen. St. Maczka, gdzie pełnił funkcję szefa służby materiałowej 1 DPanc. Awansowany do stopnia ppłk-a. Po wojnie w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji wyjechał do Stanów zjednoczonych i tam osiadł na stałe.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Fudakowski Andrzej
    [1909-? ],por. rez. łącz. [1937],w PSZ kpt.
    Ur.3 V 1909 w majątku Uher na ziemi chełmskiej, syn Bronisława i Anny z Wołowskich. Ukończył          szkołę średnią. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Łączności. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. łącz. z starszeństwem  od 1 I 1932 z przydziałem do pułku radiotelegraficznego w Warszawie. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany 1 I 1937 do stopnia por. rez. łącz. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łącz. w Grupie Bojowej płk. M. Ocetkiewicza. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, gdzie służył w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Podhalańskich. Brał udział na stanowisku d-cy kompanii łącz. brygady w kampanii norweskiej. Po zakończeniu działań w Norwegii powraca z brygadą do Francji, skąd zostaje ewakuowany do Wlk. Brytanii, gdzie służył w PSZ.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003. T. Kryska – Karski. Piechota 1939-1945. Londyn 1973.

     
    Fudakowski Franciszek
    [1912-1974], ppor. sł. st. kaw.[1936], w PSZ por.[1945]
    Ur.04 X 1912 w majątku Uher na Ziemi Chełmskiej, syn Bronisława i Anny z Wołowskich. Ukończył gimnazjum. W okresie 19 IX 1933-15 VII1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 p.uł. Od X1934 do VIII 1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Od IX-X 1936 odbywał praktyki w 1 p. uł.w Augustowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 1 p. uł. W latach 1937-1939 d-ca 1 plutonu w 3 szwadronie w 1 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 3 szwadronu 1 p. uł. w składzie Suwalskiej Brygady kawalerii. Uczestniczy w walkach w rejonie Suwałk, potem Zambrowa. Po śmierci d-cy 3 szwadronu w bitwie pod Zambrowem 11 IX 1939 obejmuje dowodzenie 3 szwadronem i dowodzi nim w dalszych walkach. Po reorganizacji brygady i utworzeniu Dywizji Kawalerii „Zaza”  1 p. uł. wchodzi w skład Brygady „Kawalerii „Flis” włączonej do SGO „Polesie”. Brał udział w walkach pod Kockiem 5 X 1939. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w latach 1939-1945. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do 1 p. uł. W IX 1946 ewakuowany z Oddziałami II KP do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 pozostał na emigracji w Wlk. Brytanii, skąd później wyjechał do Kanady i tam osiadła stałe. Zmarł w1974 w Sherbrookie w Quebec. Pochowany na cmentarzu St.Michel.
    Brat Leona.
    St. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; tenże: Zarys Historii Szkoły Podchorążych w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; G.Krogulec.1 Pułk ułanów Krechowieckich. W-wa 1990; Przegląd Kawalerii. Biuletyn Nr 77. Londyn 1975.

     
    Fudakowski Leon
    [1904-1992], kpt. dypl. sł. st. art.[1934],w PSZ mjr/ppłk/płk
    Ur. 26 VIII 1904 w majątku Uher Her. Chełma na Lubelszczyźnie, syn Bronisława i Anny z Wołowskich. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1922 otrzymał świadectwo dojrzałości. Jako kadet brał udział w 1920 w wojnie polsko-bolszewickiej, potem VI-VII1921 w III Powstaniu Śląskim. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole artylerii w Toruniu. Promowany 1 X 1924 na stopień ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VII 1923 z przydziałem do 7 dak w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Z dniem 1 VIII 1931 przeniesiony z 7 dak do Szkoły Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko instruktora. Z dniem 3 XI 1932 powołany na studia do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu I roku studiów w 1933 zostaje skierowany do francuskiej WSWoj. Ecole Sup. de Guerre. w Paryżu, gdzie studiuje w latach 1933-1935. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1935. Z dniem 1 VIII 1935 otrzymał tytuł oficera dyplomowanego korpusie oficerów artylerii. Po ukończeniu szkoły we IX 1935 otrzymuje w stopniu kpt. dypl. sł. st. art. przydział do sztabu art. 30 DP w Kobryniu. W latach 1937-1939 był d-cą 8 baterii III dywizjonu 23 pal w Będzinie. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera III Oddziału w sztabie GO „Śląsk”, później zwanej „Jaśmin” dowodzonej przez gen. J. Sadowskiego. W składzie Armii „Kraków”. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym GO „Jaśmin” od walk na Śląsku, poprzez walki odwrotowe i na Lubelszczyźnie, gdzie walczył pod Tomaszowem Lub. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie służył w WP i brał udział w kampanii francuskiej. Po upadku Francji w VI 1940 ewakuował się do
    Wlk. Brytanii, gdzie służy w WP w Szkocji. Później oficer sztabu 2 Brygady Pancernej. Uczestniczył w ciężkich walkach podczas kampanii włoskiej. Od X 1944-1945 dowodził 12 pułkiem ułanów podolskich w składzie II Korpusu Polskiego. Po zakończeniu działań wojennych stacjonuje w bazie II KP, potem w Bolonii, a od VI 1945 do X 1946 w Cingoli, skąd w X 1946 zostaje ewakuowany do Wlk. Brytanii i tam nadal dowodzi do demobilizacji 5 V 1947. Był awansowany w PSZ kolejno do stopnia mjr-a, ppłk-a [1944],a po wojnie do stopnia płk-a. Po demobilizacji w Wlk. Brytanii był prezesem utworzonego w Londynie 6 V 1947 Koła Żołnierzy 12 p. uł. mieszkał w Wlk. Brytanii, później wyjechał do Kanady i tam osiadł na stałe. Brat Franciszka.
    Zmarł 14 V 1992 w  m. Cowansville w Kanadzie. Pochowany na cm. Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW3x, Śląską Wstęgą Waleczności.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 102 z 01 X 1924; Rocznik oficerski 1924;Dz.Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931;Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;Dz. Pers. Nr 9 z 28 VI 1935;Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975;J. Zieliński. Generał Jan Jagmin-Sadowski. Obrońca Śląska 1895-1977. Katowice1988; J. S. Wojciechowski. 12 Pułk Ułanów Podolskich. Pruszków 2003.

     
    Fuhrmann Leon Bronisław
    [1912-?],por. sł. st. sap.[1939]
    Ur. 28 VI 1912. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1933 n kursie unitarnym w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie, potem 1935-1936 na kursie aplikacyjnym. Promowany 15 X 1936 na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 X 1935 z przydziałem do 5 batalionu saperów w Krakowie. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938 -1939 był d-ca kompanii specjalnej oraz plutonu p/gaz. w 5 batalionie saperów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii sap. w 55 batalionie saperów przydzielonego do 21 DPGór. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 21 DP Gór. od Krakowa na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975

     
    Furgał Stanisław Wojciech
    [1907-?], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 1 III 1907. Uczęszczał do gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie w okresie 1929-1930 odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 1 I 1935. Po 1935 przeniesiony do Korpusu
    Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Nowe Święciany”, gdzie dowodził plutonem w I kompanii granicznej. W 1939 przeniesiony do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy 2 kompanii w i batalionie. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 kompanii IIII Batalionu 1 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył z Niemcami nad Narwią i Bugiem, pod Wyszkowem i na Lubelszczyźnie, gdzie dowodzi 8 kompanią III batalionu zorganizowanego z rozbitków z różnych oddziałów przydzielonego do 179 pp rez. w składzie 50 DP. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006

     
    Furtak Marian Franciszek
    [1908-?],por. sł. st. piech. [1934]
    Ur. 4 X 1908. Absolwent szkoły średniej. W latach 1928-1929 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 48 pp w Stanisławowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po 1935 przeniesiony z 48 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do baonu KOP „Dawigródek”. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w kompanii CKM w Baonie KOP „Dawigródek”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii ckm w batalionie KOP „Dawigródek” w składzie Brygady KOP „Polesie” w Grupie KOP pod dowództwem gen. W. Orlika-Rückemana. Brał udział w walce z Sowietami pod Szackiem.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989
     
     
     

     

     
     
     
     
     

     


    30 maj 2009 r. - 18 styczeń 2013 r.
    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005