<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Obrona Modlina i Warszawy 1939

  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "A - Ć"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "D - G"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "H - J"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "K"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "L - N"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "O - R"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "S - T"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "U - Ż"


  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.
    nazwiska U - Ż

     


    Na podstawie książki „Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej” – Ludwika Głowackiego wyd. MON przygotowałem listę imienną osób występującą w Indeksie nazwisk:


    Położenie Armii "Warszawa" w dn. 13 września 1939 r.

    Bardzo proszę o nadsyłanie, celem uzupełnienia informacji, not biograficznych wymienionych osób - stawiz@wp.pl


    LISTA NAZWISK - zawiera 2364 osoby

     

    Uchański Roman Michał - , ppor. piech. 
    [1913-1984], ppor. rez. piech.[1937], ekonomista
    Ur. 14 XI 1913 w Tarnobrzegu, syn Stanisława i Zofii z d. Frankiewicz. Uczęszczał do Gimnazjum im. hetmana Jana Tarnowskiego w Tarnobrzegu, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od jesieni 1933 studiuje na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego w Warszawie. Od IX 1934 do VI 1935 odbywa służbę wojskową w na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 21 DP Gór. przy 5 psp w Przemyślu. Po odbyciu praktyk przeniesiony we IX 1935 do rezerwy. Z powodu złej sytuacji materialnej nie kontynuuje dalszych studiów. Podejmuje pracę zawodową w Ubezpieczalni Społecznej w Tarnobrzegu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych w 1936 w 2 pp Leg. zostaje awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 pp Leg. w Sandomierzu. Zmobilizowany 27 VIII 1939 do WP i wcielony do 2 pp Leg. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 5 kompanii II batalionu 2 pp leg. w składzie 2 DP Leg. przydzielonej do armii „Łódź”. Walczy z Niemcami na odcinku Księży Młyn – Rozprza, potem od 3-6 IX 1939 w rejonie Borowskich Gór. W czasie ciężkich walk po śmierci d-cy 5 kompanii por. B. H. Matusiaka obejmuje 5 IX 1939 dowództwo kompanii, a po ranieniu d-cy II batalionu kpt. K. Jaworowskiego poprowadził batalion do kontrataku na pozycje niemieckie. W czasie walki na bagnety zostaje ranny w wyniku, czego stracił przytomność. Znaleziony na pobojowisku przez niemieckich sanitariuszy wzięty do niewoli. Umieszczony w szpitalu w Piotrkowie Tryb., potem od 10 IX 1939 w szpitalu w Częstochowie. 15 XI 1939 w grupie ozdrowieńców przewieziony został do oflagu VIII B w Lamsdorf, potem do oflagu IX w Weilburgu, skąd zostaje przewieziony 25 V 1940 do oflagu XI A w Osterode, skąd w VIII 1940 zostaje przewieziony do oflagu II C w Woldenbergu/ Dobiegniew/. 27 I 1945 ewakuowany w grupie jeńców z oflagu II C w Woldenbergu, która zostaje skierowana do Boizenburga nad Łabą, a następnie w III 1945 do oflagu X B w Sandbostel, a w końcu ewakuowany do oflagu X C w Lubece, gdzie 2 V 1945 został uwolniony przez wojska brytyjskie. Przebywał następnie w Polskim Ośrodku Wojskowym dla b. jeńców wojennych. 7 XII 1945 w grupie kilkaset jeńców wypłynął statkiem, który dopłynął do Gdyni 14 XII 1945. Do Tarnobrzega powrócił 17 XII 1945. Podejmuje pracę zawodową jako ekonomista w Zakładach Mięsnych w Bytomiu, potem w Przedsiębiorstwie Poszukiwań Naftowych, potem w Przedsiębiorstwie Geofizyki w Krakowie, a następnie od 1966 na stanowisku kierownika działu planowania w Zjednoczeniu Przemysłu Naftowego w Warszawie, gdzie pracował do czasu przejścia na emeryturę. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 11 VII 1984.
    Żonaty od 1951 z Kazimierą z d. Nowak, syn Jacek /1952/ inż. geodeta.

    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14249, Medalem za udział w Wojnie Obronnej 1939.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; St. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1992; B. Szwedo. Biogram R. U/w:/MSBUDN, t. 4. Kraków 1999.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ujejski Stanisław - , gen. bryg. 
    [1891-], gen. bryg. lot. [1939]
    Ur. 14 XI 1891 w Ropczycach. Po ukończeniu gimnazjum studiował na Politechnice w Bernie w Szwajcarii. Służbę wojskową odbywał w armii austriackiej, gdzie ukończył szkołę oficerską rezerwy. Awansowany do stopnia chorążego, potem ppor. W czasie I wojny światowej w 1915 powołany do służby w armii austriackie. Początkowo bierze udział w walkach na froncie na stanowisku d-cy plutonu kawalerii, potem piechoty. Awansowany do stopnia por. Po ukończeniu kursu obserwatorów przydzielony do wojsk balonowych. Awansowany w 1918 do stopnia kpt. Od XI 1918 służy w WP w stopniu kpt. sł. st. W 1919 ukończył wojenny kurs Szkoły Sztabu Generalnego. Awansowany 1 VI 1919 do stopnia mjr sł. st. Następnie w latach 1919-1920 służył w Oddziale Operacyjnym Naczelnego Dowództwa WP, potem ścisłym sztabie NW, potem w 3 p. lotniczym. W latach 1922-1923 na kursie Doszkalającym w Szkole Sztabu Generalnego w Warszawie. Z dniem 15 X 1923 przeniesiony na stanowisko asystenta do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany w XII 1924 do stopnia ppłk SG obs. lot. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Następnie w latach 1925-1927 wykładowca taktyki lotnictwa w WSWoj. Przeniesiony z WSWoj. do 2 p. lot. W latach 1927-1929 pełnił funkcję szefa wydziału i pierwszego z-cy szefa Departamentu Aeronautyki MSWoj. Z dniem 3 I 1929 przeniesiony z Departamentu Lotnictwa MSWoj. na stanowisko k-dta Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Dęblinie. Awansowany 1 I 1930 do stopnia płk SG sł. st. lot. Z dniem 1 IV 1933 przeniesiony na stanowisko d-cy 3 grupy Lotnictwa, potem 1 Grupy Lotnictwa. w okresie XII 1937-VIII 1939 Szef sztabu d-cy lotnictwa  i MSWoj. Mianowany gen. bryg. 19 III 1939. We IX 1939 szef sztabu ND Lotnictwa i OPL. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przez Rumunię przedostał się do Francji, gdzie od III –VII 1940 był z-cą d-cy Polskich Sił Powietrznych. Po ewakuacji do Wlk. Brytanii od VII 1940 do 19 IX 1943 Generalny Inspektor /d-ca/Polskich Sił Powietrznych.
    Po wojnie wyjechał z Wlk. Brytanii do Kanady, gdzie osiadł na stałe w Toronto.
    Odznaczony: Orderem Polonia  Restituta kl. IV, ZKZ
    Zmarł 31 III 1981 w Toronto.
    Dz. Pers. Nr 63 z 27 IX 1923; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Dz. Pers. Nr5 z 11 IV1933;W. Chocianowicxz. W 50 – Lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. Król. Polskie Dywizjony Lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945. W-wa 1976; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ujma Roman - , ppor. rez. piech. mgr
    [1909-1939], mgr ppor. rez. piech. WP [1934]
    Ur. 12 II 1909. Ukończył gimnazjum oraz studia wyższe uzyskując dyplom mgr-a. W latach odbywał służbę wojskową 1931-1932 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Rezerwy. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy plutonu 1 kompanii 1 pp Obrony Pragi. Uczestnik obrony Warszawy. Poległ w walce z Niemcami 23 IX 1939. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ujwary Tadeusz Stefan - , mjr piech.
    [1894-?], mjr sł. st. piech. WP [1937]
    Ur. 06 I 1894. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 43 pp w Dubnie, gdzie pełnił m. in. funkcję d-cy kompanii. Awansowany do stopnia kpt. 15 VIII 1924. Przeniesiony po 1934 do 31 pp. do stopnia mjr awansowany 19 III 1937. Do III 1939 pełnił funkcję kwatermistrza i II z-cy d-cy 31 pp w Łodzi. Od III 1939 do 12IX 1939 d-ca III batalionu31 pp, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 10 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 31 pp, potem w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy. Podczas walk w Mszczonowie 12 IX 1939 zostaje ciężko ranny.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14250 /za kampanię wrześniową 1939/, KW, ZKZ, MN
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ulatowski Juliusz Leon - , mjr piech.
    [1897-?], mjr sł. st. piech. WP [1938]

    Ur. 28 III1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 18 pp w Skierniewicach, gdzie pełnił różne funkcje. Ok. 1927 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie był d-cą plutonu, potem kompanii granicznej. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. Po 1933 przeniesiony z KOP do 14 pp we Włocławku, gdzie dowodził kompanią, a po ukończeniu kursu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie w okresie 1937-1939 III batalionem 14 pp. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 19 III 1938. Latem 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy III batalionu w 36 pp w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 36 pp w składzie 28 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym pułku oraz w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
     Odznaczony: SKZ.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ulejczyk Jan Roch - , mjr sap. 
    [1897-1947], mjr  sł. st. sap.[1938]

    Ur. 18 II 1897 w Warszawie. Ukończył gimnazjum. Od XI 1918 w WP. W 1919 przydzielony do pociągu pancernego „Halerczyk” walczył na froncie czeskim, potem na froncie wołyńskim wojny polsko-ukraińskiej. W VIII 1919 skierowany do Szkoły Podchorążych Piechoty, potem do Szkoły Podchorążych Saperów w Warszawie. Mianowany podch. saperów 22 III 1920 i przydzielony do Kompanii zapasowej Nr 2 Saperów w Krasnymstawie. Następnie w VII 1920 w składzie 2 batalionu zapasowego saperów skierowany na front wojny polsko – bolszewickiej. Brał udział w rozbudowie fortyfikacji oraz w walkach bezpośrednich na froncie. Mianowany we IX 1920 ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VIII 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VII 1921. W latach 1921 – 1923 był d-cą plutonu, potem kompanii w 2 p. sap. w Puławach, skąd został przeniesiony w 1923 do 7 p. sap. w Poznaniu. w 1925 po ukończeniu kursu Doskonalenia Oficerów w Kościuszkowskim Obozie Szkolnym Saperów przeniesiony na stanowisko młodszego oficera kompanii do Batalionu Szkolnego Saperów w Modlinie. Z dniem 1 VIII 1929 przeniesiony z Batalionu Szkolnego Saperów w Modlinie na stanowisko d-cy kompanii podchorążych saperów w Centrum Wyszkolenia Saperów. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap,. 1 I 1930. W III 1931 przeniesiony z CWSap. Na stanowisko referenta do Szefostwa Saperów MSWoj. W latach 1935-1936 był słuchaczem na Kursie Doskonalenia Oficerów przy WSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu kurs w 1936 przeniesiony na stanowisko d-cy Ośrodka Sapersko-Pionierskiego 13 DP z m. p. w Równem. Do stopnia mjr-a awansowany 19 III 1938. W VIII 1939 obejmuje dowództwo zmobilizowanego 13 b. saperów 13DP. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 13 b. sap. Jednocześnie pełni funkcję d-cy saperów 13 DP. 8 IX 1939 batalion otrzymał zadanie budowy mostu na Wiśle. W czasie marszu w kierunku Maciejowic doszło do walk z Niemcami. W czasie walki dostał się do niewoli niemieckiej, skąd został odbity przez 44 pp. Ponieważ w czasie walk utracono sprzęt przeprawowy, przez Wisłę przeprawiły się pododdziały 13 DP bez ciężkiego sprzętu. Po walkach pod Otwockiem wraz z grupą 13 DP dowodzoną przez ppłk F. Kubickiego przedostał się do Warszawy i brał udział w walkach w jej obronie w szeregach odtworzonej 13 DP. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach. Z niewoli uwolniony w IV 1945.
    Zmarł w 1947.
    Odznaczony: KN, KW, ZKZ

    Dz. Pers. Nr 21 z 9 VI 1920: Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Ulman Edward - , ppor. rez. piech. 
    [1907-1939], ppor. rez. piech. WP[1934]

    Ur. 24 VI 1907. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Batalionie podchorążych Rezerwy Piechoty w Tomaszowie Maz. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 31 pp w Łodzi. Odbył także przeszkolenie na kursie dla oficerów łączności piechoty w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 31 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 31 pp w składzie 10 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 31 pp. Poległ 15 IX 1939 pod Basinowem niedaleko Magnuszewa.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ułaszyn Jan - , ppor. rez. piech. 
    [1905-1939], ppor. rez. piech.[1932]

    Ur. 24 VI 1905. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr VII Śremie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 58 pp w Poznaniu. Ewidencyjnie podlegał PKU M. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w III batalionie 58 pp w składzie 14 DP armii „Poznań”. Walczył nad Bzurą potem w bojach odwrotowych. Poległ w walce 18 IX 1939 w Tułowicach.

    Rocznik oficerski rezerw 1934; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Umiastowski Jerzy - , ppor. rez. piech. 
    [1909-?], ppor. rez. piech.[1934]

    Ur. 22 XII 1909. Ukończył Seminarium Nauczycielskie. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 69 pp w Gnieźnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu moździerzy 2 kompanii CKM II batalionu 69 pp w składzie 17 DP. Walczył nad Bzura potem w bojach odwrotowych prze Kampinos w kierunku Warszawy pod Palmirami 22 IX 1939. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Działa w jenieckiej konspiracji obozowej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 jego losy n/n
    Odznaczony: KW

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer. 69 Pułk Piechoty. Pruszków 1997.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Umiastowski Roman - , ppłk dypl. 
    [1893-1982], ppłk dypl. sł. st. piech. [1932], historyk wojskowości
    Zmiana daty ur. z 29 I 1893 na 10 II 1893/Dz. Pers. Nr 2 z 25 I 1934

    Ur. 29 I 1893 w Warszawie. Ukończył szkołę średnią. W czasie I wojny światowej brał udział w walkach na froncie w szeregach armii rosyjskiej. Ukończył szkołę oficerską. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1929-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 36 pp w Warszawie. Od XI 1922- X 1923 przebywał na kursie doszkolenia w WSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 VII 1923. Z dniem 15 X 1923 w stopniu mjr SG sł. st. przydzielony na stanowisko szefa sztabu z-cy Inspektora Inspektoratu Armii Nr I w Warszawie. W 1924 pełnił funkcję IV referenta w sztabie Inspektora Armii gen. dyw. E. Rydza-Śmigłego. W X 1925 przeniesiony do 18 pp w Skierniewicach na stanowisko d-cy III batalionu, a w 1927 do WSWoj. w Warszawie na stanowisko wykładowcy taktyki piechoty. Z dniem 1 XI 1928 przeniesiony z WSWoj. na stanowisko szefa sztabu 3 DP Leg. w Zamościu, potem przeniesiony z dniem 1 IX 1930 z sztabu 3 DP Leg. do 84 pp na stanowisko d-cy batalion. Od I 1931 d-ca batalionu detaszowanego 84 pp. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech. 1 I 1932. W III 1932 przeniesiony z 84 pp do 28 pp na stanowisko z-cy d-cy pułku. Funkcję z-cy d-cy 28 pp pełnił w okresach od 23 III 1932-II 1933, potem od VIII 1933 do 31 VII 1936. Z dniem 1 VIII 1936 przeniesiony z 28 pp do 37 pp w Kutnie na analogiczne stanowisko. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs dla dowódców pułku. Od 3 IX 1937 do III 1939 pełnił funkcję d-cy 37 pp. Przeniesiony z 37 pp do Sztabu Głównego WP. We IX 1939 pełnił funkcję szefa propagandy w sztabie Naczelnego Wodza WP. Po czas kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód.
    Po wojnie mieszkał w Wlk. Brytanii. Zmarł w Londynie 29 XII 1982
    Odznaczony: KN, OP-5, KW2x, ZKZ

    Dz. Pers. Nr 63 z 27 IX 1923;Dz. Pers. Nr 110 z 23 X 1925; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930;Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Umiński Ksawery Hieronim - , por. rez. piech. 
    [1912-1939], por. rez. piech.[1937]

    Ur. 22 V 1912. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 8 DP przy 13 pp w Pułtusku. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 13 pp w Pułtusku. Zmobilizowany w 1939 do WP. i przydzielony do mobilizowanego przez 13 pp III batalionu dla 115 pp rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM  III batalionu 115 pp w składzie 41 DPRez. Brał udział w walkach w obronie Pułtuska. Poległ podczas przebijania się pozostałości III batalionu 115 pp rez. do Warszawy.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Underkade Tirion Kazimierz Rudolf - , płk art.
    [1887-1969], oficer art. WP, płk [1919], gen. bryg. [1966]
    Ur. 13 III 1887 we Lwowie. Oficer zawodowy artylerii w armii austriackiej. Uczestnik I wojny światowej. Od XI 1918 w stopniu ppłk sł. st. art. w WP. Od VII 1919 do X 1920 d-ca 214 ochotniczego wielkopolskiego pułku art., w którego szeregach brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Zweryfikowany w stopniu płk sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od X 1920 do 1922 d-ca art. dywizyjnej 23 DP, potem szef art. DOK VII Poznań. Od 1922 do 1925 d-ca 23 pap. W latach 1926-1927 z-ca szefa art. DOK II Lublin, potem 1927-1929 szef sztabu i szef art. I DOK. W okresie od 1929- VIII1933 d-ca 11 Grupy Artylerii Przeciwlotniczej. Z dnie 1 VIII 1933 przeniesiony w stan spoczynku. Następnie W Korpusie Oficerów Art. przewidywanych do użycia w czasie wojny. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Od 1935 do IV 1938 oficer łącznikowy DOK I Warszawa w Komisariacie Rządu m. st. Warszawy. Podczas kampanii wrześniowej 1939 od 1 IX-4 IX 1939 kmdt OPL Warszawy, a od 4 IX -18 IX 1939 z-ca d-cy OPL Cyw. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Rumunię do Francji, gdzie od XII 1939 do VI 1940 był k-dtem Ośrodka Wyszkolenia Oficerów Art. w Bressuire. Po ewakuacji w VI 1940 do Wlk. Brytanii do VI 1942 pełnił funkcję szefa Biura Wojskowego w Edynburgu. Od VI 1942 w stanie nieczynnym, po czym przeniesiony do rezerwy personalnej. Po demobilizacji osiedlił się w Birmingham. Mianowany gen. bryg. 11 XI 1966.
    Zmarł 9 VIII 1969 w Birmingham. Pochowany na cmentarzu Oscott College.
    Odznaczony: VM kl. 5, Polonia Restituta kl. 4, KW, ZKZ.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerski rezerw 1934; T. Kryska – Karski- St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/ Pruszków 2003; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ungeheier Stanisław Mieczysław - , por. art.
    [1909-?], kadet, por. sł. st. art.[1934]

    Ur. 7 v 1909 w Przemyślu. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 1 we Lwowie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 14 dak w Białymstoku. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Przeniesiony po 1935 z 14 dak do 7 dywizjonu art. przeciwlotniczej w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu w 1 baterii. W 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy 10 baterii art. plot. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 10 baterii art. plot. w składzie 10 DP Armii „Łódź”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 10 DP. Walczył w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina dalsze losy n/n

    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    UNGEHEIER, STANISLAW MIECZYSLAW
    (1909-1949)
    As much as I know he was born in Przemysl on the 7th of May 1909 (I was never
    able to get his birth certificate).  He was Roman Catholic and had studied with the
    Jesuits.  He also was an Auto engineer, as per a war document that I no longer have.
    He met my mother Gisela von Bismarck, who was a nurse in a lazarett in Luebeck,
    or the area where he was staying as he had been wounded.  They married in Luebeck
    on Nov. 12, 1946 and emigrated to Douai, France, where he worked as a miner in
    the coal mines and lived in Flines Les Raches, camp Tosse No.1.  They had a
    daughter Patricia in 1948.  He fell ill and died in Douai on the 19th of March of 1949.
    His parents were deceased.  My mother told me that Stach's father had died in Katyn.
    I was born later in November 1949 in Germany, where my mother returned after his
    death.  We were stateless, as he seemed to be stateless and I was not able to obtain
    the Polish citizenship because of that.  He figures in the marriage certificate and
    death certificate as Stanislaw Mieczyslaw Ungeheier - Niesiolowski, which are the
    only documents I have.  My mother Gisela von Bismarck and my sister Patricia
    are deceased.  Your information is the only one I have of his past.

    Katia Ungeheier Niesiolowska


    Unger Oswald Eryk - , kpt. rez. sap.
    [1896-1967], inż., kpt. rez. sap. WP, kpt.[1919]
    Ur. 06 V 1896. Ukończył szkołę realną, potem wyższe studia politechniczne uzyskując dyplom inżyniera. W od XI 1918. W stopniu ppor. bierze udział w szeregach 5 p. saperów w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony w 1922 do rezerwy. W latach międzywojennych mieszkał i pracował w swoim zawodzie w Gdyni. Ewidencyjnie podległa PKU Gdynia z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII.
    W wojnie obronnej we IX 1939 pełnił funkcję oficera taktycznego w sztabie Dowództwa Obrony Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. W obozie był wykładowcą na kursach budowlanych. Był starszym baraku 12 a, gdzie przebywali polscy oficerowie pochodzenia żydowskiego. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Po wojnie mieszkał w Polsce.
    Zmarł 05 VII 1967.
    Odznaczony: VM

    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; H. Komiczek-M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989;J. Olesik. Oflag IIC Woldenberg. W-wa 1988
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Unterberger Franciszek Władysław - , por. sap.
    [1907-?], por. sł. st. sap.[1933]

    Ur. 7 X 1907. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 19271929 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. 15 VIII 1929 z przeniesieniem do Kadry Oficerów Saperów. Od 1929 przebywał na kursie aplikacyjnym. W 1930 przeniesiony d0 2 batalionu saperów w Puławach na stanowiskom d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Z dniem 1 XII 1934 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Saperów na stanowisko d-cy plutonu w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów w Modlinie. Od 1936 ponownie w 2 batalionie saperów. W 1939 przebywał na kursie specjalistycznym dla oficerów saperów w Centrum Wyszkolenia saperów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii saperów 60 batalionu saperów zmobilizowanego w Modlinie dla armii „Modlin”. Brał udział w walkach na przedpolach Modlina, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: BKZ

    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

    1988
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Urban Jan Jakub - , por. piech.
    [1909-1991], por. sł. st. piech.[1936]

    Ur. 18 III 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W okresie 1931-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 53 pp w Stryju na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony w 1937 na stanowisko d-cy plutonu w 2 kompanii do batalionu KOP „Sarny”. Po mobilizacji przeniesiony do Batalionu Fortecznego KOP mobilizowanego w Osowcu, następnie przydzielony do 135 pp  rez.  33 DP rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku dowódcy kompanii. Walczy z wrogiem na przedpolach Warszawy, a po przebiciu się do Warszawy od 16 IX 1939 dowodzi 92 kompanią CKM na taczankach w składzie 20 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Działał w jenieckiej konspiracji obozowej. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powraca do kraju. Zamieszkał na stałe we Wrocławiu, gdzie pracował zawodowo.
    Zmarł 27 XII 1991 we Wrocławiu.

    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Urban Józef (Roman) - , ppor. piech.
    [1908-1939], ppor. rez. piech.[1932]

    Ur. 14 III 1908. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 pp Leg. w Jarosławiu. Ewidencyjnie podlegał PKU Łańcut. W kampanii wrześniowej 1939 bierz udział w szeregach 2 batalionu strzelców. Poległ 26 IX 1939 w czasie walk na przedpolach Warszawy. Pochowany na cmentarzu w Ząbkach.

    Rocznik oficerski rezerw 1934l
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Urbanowicz Jan - , ppor. rez. piech.
    [1912-1939], ppor. rez. piech. WP [1937]

    Ur. 1 X 1912. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937. Zmobilizowany do WP w VIII 1939 i przydzielony do 7 Samodzielnego Batalionu CKM i broni towarzyszącej mobilizowanego na bazie 79 pp w Słonimiu, przydzielonym do Batalionu Obrony Narodowej „Sieradz”. Brał udział w walkach z wrogiem pod Borową Górą, gdzie dowodził 3 plutonem 1 kompanii 7 batalionu CKM Poległ 5 IX 1939 w walce z niemieckimi oddziałami pancernymi w rejonie Piotrkowa Tryb. Pochowany na cmentarzu w Grocholicach.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. GO”Piotrków” 1939. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Urbanowicz Mieczysław - , kpt. adm. 
    [1894-], kpt. sł. st. adm. /piech./[1924]
    Ur. 11 XII 1894. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919, służył w 70 pp w p[pleszewie, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany w XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. W VIII 1929 przeniesiony z kadry oficerów piechoty do korpusu oficerów administracji wojskowej – macierzyście przydzielony do kadry oficerów intendentury. Z 70 pp przeniesiony na stanowisko kierownika kancelarii w DOK VII w Poznaniu. W latach 1937-1939 pełnił funkcję kierownika referatu planów w Wydziale Mobilizacji i Uzupełnień oraz jednocześnie z-ca szefa wydziału. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer w oddziale operacyjnym w GO gen. E. Knolla – Kownackiego. Brał udział w walkach nad Bzurą.
    Odznaczony: KW4x,MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928;Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Urbański Eugeniusz - , por. piech.
    [1913-1939], por. sł. st. piech. [1939] 
    Ur. 3 X 1913. Po ukończeniu szkoły średniej odbywa w latach 1932-1933 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, a w latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem na stanowisko plutonu w 86 pp w Helenowie k. Mołodeczna. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. w okresie 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii I batalionu 86 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 6 kompanią II batalionu 86 pp w składzie 19 DP Walczył z Niemcami w rejonie Piotrkowi Tryb., gdzie poległ 5 IX 1939.  Pochowany na cmentarzu w Piotrkowie Trybunalskim.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 86 Pułk Piechoty. Pruszków 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Urbański Jan Józef - , ppor. rez. piech.
    [1915-1939], ppor. sł. st. piech. WP[1938]
    Ur. 14 II 1915. Po ukończeniu szk0ły średniej w 1935 wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przebywa w latach 1935-1938. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 37 pp w Kutnie na stanowisko d-cy plutonu w 3 kompanii I batalionu. Wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział początkowo na stanowisku d-cy plutonu, potem d-cy 3 kompanii I batalionu 37 w składzie 26 DP. Poległ podczas walk nad Bzurą 16 IX 1939. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu w Piotrkowie Tryb.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer-B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; E. Walczak. 37 Pułk Piechoty. W-wa 1991;Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 15 X 1938.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Urbański Jan Julian - , ppor. rez. piech.
    [1913-1939], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 30 III 1913. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 26 DP przy 18 pp w Skierniewicach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z przydziałem mobilizacyjnym do 37 pp w Kutnie. Zmobilizowany do wP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu, potem 3 kompanii I batalionu 37 pp w składzie 26 DP. Poległ 16 IX 1939 podczas walk nad Bzurą.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Urbański Tadeusz - , por. rez. piech.
    [1902-1939], por. rez. piech. [1936]
    Ur. 30 IX 1902. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 79 pp w Słonimiu. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. 1 I 1936. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii w Batalionie Obrony Narodowej – Warszawa II w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. 
    Poległ 12 IX 1939 w Ryni.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Wieliszewie. k. Legionowa.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Utnik Marian - , kpt. dypl.
    [1902-], oficer dypl. sł. st. art. WP, kpt. [1937], w PSZ, mjr/ppłk
    Ur. 07 XII 1902 w Ostrowcu Świętokrzyskim, syn Wawrzyńca i Balbiny z d. Oleksak. Uczęszczał do gimnazjum. W 1920 wstępuje ochotniczo do WP i bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W szeregach 205 pp uczestniczy w VIII 1920 w bitwie warszawskiej. Po wojnie ukończył gimnazjum i zdał maturę. W latach 1923-1924 w Szkole Podchorążych w Krakowie, potem w latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 2 pap /2 pal/ w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany na stopień por. sł. st. art. 15 VIII 1928. W 2 pal służył do 1933. Od X 1933 do X 1935 studiował w MSWoj. w Warszawie.  W latach 1935-1938 szef sztabu Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Do stopnia mjr dypl. sł. st. art. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 w MSWoj., gdzie pełnił funkcję sekretarza kursów doskonalenia oficerów dyplomowanych. We IX 1939 oficer w Oddziale Operacyjnym Sztabu NW WP. Po klęsce wrześniowej 1939 przedostał się do Rumuni, potem do Francji, gdzie służył w WP. Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie służył w 1 Brygadzie Strzelców w Szkocji. Od 1942 oficer w sztabie NW WP w Londynie, a od 10 VII 1944 do XII 1945 na stanowisku szefa Oddziału VI. Odpowiedzialny za łączność z AK. Po demobilizacji w 1947 mieszkał w Londynie. Wchodził w skład tzw. komitetu Fundacji „Drawa”, której fundusze przekazano władzom komunistycznym w kraju. W VII 1948 zweryfikowany w stopniu płk przez MON. W 1949 powraca do kraju, gdzie załatwiał sprawy związane z funduszem. W drodze powrotnej do Londynu został zatrzymany 3 XI 1949 na Dworcu Łódź Kaliska w Łodzi przez agentów Informacji wojskowej i uwięziony w Warszawie w wiezieniu Informacji. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała Naczelna Prokuratura Wojskowa pod fałszywym zarzutem szpiegostwa i uczestnictwa w spisku w wojsku. Przeszedł ciężkie bestialskie śledztwo. Zmuszany biciem i torturami do skradania fałszywych zeznań obciążających go i innych. Sądzony w tzw. sprawie generałów przez NSW w składzie: ppłk. Roman Waląg – przewodniczący oraz ppłk Roman Bojko i mjr Teofil Karczmarz – sędziowie. Wyrokiem NSW w Warszawie z dnia 13 VIII 1951, sygn. akt Sn 6/51 został skazany na łączna karę 15 lat wiezienia, utratę praw publicznych i honorowych praw obywatelskich na okres lat5 oraz przepadek całego mienia na rzecz Skarbu Państwa. Wyrok uprawomocnił się 21 VIII 1951. Po procesie wieziony na Mokotowie, skąd został przewieziony do CWK Rawicz, a potem do CWK Wronki, skąd go wywieziono do CWK w Strzelcach Opolskich. Po wznowieniu sprawy 24 IV 1956 przez NPW w Warszawie, sprawę umorzono i polecono natychmiastowe jego zwolnienie z więzienia.
    Po zwolnieniu z więzienia mieszkał w Warszawie. Pracował jako geodeta do czasu przejścia na emeryturę w 1965.
    W 1990 został całkowicie zrehabilitowany.
    Obecnie mieszka w Domu Opieki Społecznej” Kombatant” w Warszawie.
    Odznaczony: SKZ; Medalem Pamiątkowym za wojnę 1918-1921.
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. R. Bombicki. Zbrodnie prawa. Wyroki sądów wojskowych w latach 1944-1954. Poznań 1993; Księga ewidencyjna więźniów CWK Wronki z 1954; H. Czarnecki. Informator o dokumentach sądowo-więziennych z lat 1944-1956. Poznań 1993; J. Powsiński. Tatar-Utnik-Nowicki „TUN”. W-wa 199; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Uzdowski Bończa Stanisław Teodor - , por. kaw. 
    [1909-1996], kadet, oficer sł. st. kaw. WP, żołnierz ZWZ/AK, ps. „Witold Groszkowski”, po 1945 oficer LWP, płk
    Ur. 25 I 1909, syn Władysława. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 1 Pułku Szwoleżerów w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca 1 plutonu w 4 szwadronie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy szwadronu kawalerii dywizyjnej 28 DP zmobilizowanego w VIII 1939 przez 1 p. szwol. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 28 DP od Ziemi Łódzkie do Modlina. Od 6 IX 1939 po śmierci mjr J. K. Motza obejmuje dowództwo szwadronu. Uczestnik walk pod Cyrusową Wolą, potem obrony Modlina. Po kapitulacji uniknął niewoli. W czasie okupacji był żołnierzem „Kedywu”. Po wojnie służył w LWP. Przeniesiony do rezerwy w stopniu płk. Wieloletni prezes „Ogrodu Działkowego Jutrzenka” w Warszawie oraz działacz Wojewódzkiego Zarządu Polskiego Związku Działkowców. Do śmierci był seniorem 1 p. szwol.
    Zmarł w Warszawie 29 IX 1996. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony VM kl. 5.
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Pruszków 1995.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Uzdowski Klemens - , por. piech.
    [1902-1939], oficer sł. st. piech. WP, por. [1938]
    Ur. 28 X 1902 w Lublinie, gdzie uczęszczał do gimnazjum. Od XI 1918 w WP. W latach 1919-1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie pozostaje w służbie wojskowej jako podoficer zawodowy. Ukończył kurs podoficerski dla podoficerów Zawodowych w Chełmnie. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 13 pp w Pułtusku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Następnie pełni funkcję oficera administracyjno-materiałowego 13 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział w walkach z Niemcami na przedpolach Modlina potem w obronie Modlina. Od 17 IX 1939 dowódca 3 kompanii CKM III baonu 13 pp w składzie 8 DP. Poległ 24 IX 1939 w obronie Modlina. Pochowany na cmentarzu twierdzy. Po wojnie jego prochy ekshumowano i pochowano na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Vogl Stanisław Adolf - , por. piech.
    Vogt Stefan - , por. kaw.

    Wacek Szczepan - , mjr dr med.
    [1895-1980], dr medycyny, mjr sł. st. sanit. WP[1934], żołnierz ZWZ/AK, ppłk, ps. „Toruński”
    Ur. 06 II 1895 w Kamieńcu Podolskim, syn Antoniego i Wiktorii z d. Dobrowolskiej. Ukończył gimnazjum, a następnie studia medyczne na Wydziale Lekarskim UW w Warszawie uzyskując w 1924 stopień doktora nauk medycznych. Od XI 1918 służył w Wojsku Polskim. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany przez MSWojsk. w stopniu por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1VIII 1920. Do 1926 służył w 8 Batalionie Sanitarnym w Toruniu, a w latach 1926-1927 naczelny lekarz Oficerskiej Szkoły Artylerii w Toruniu i jednocześnie wykładowca higieny wojskowej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1928. Następnie przeniesiony na stanowisko lekarza sanitarnego do 8 p. saperów w Toruniu, skąd został przeniesiony w VIII 1929 do Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie z przydziałem do Szpitala Szkolnego Szkoły Podchorążych Sanitarnych w celu odbycia specjalizacji w zakresie chorób oczu. Od 1 IV – VI 1930 w Szkole Podchorążych Sanitarnych. Z dniem 1 VI 1930 przeniesiony z Szkoły Podchorążych Sanitarnych do Szpitala Szkolnego Centrum Wyszkolenia Sanitarnego na stanowisko ordynatora, potem od 1934-1939 starszego ordynatora oddziału ocznego w szpitalu szkolnym Szkoły Podchorążych Sanitarnych. Do stopnia mjr sł.  st. awansowany 1 I 1934. Podczas kampanii wrześniowej wyznaczony k-dtem 162 szpitala polowego zorganizowanego dla 33 DP Rez. 07 IX 1939 wraz z szpitalem ewakuowany do Mińska Maz. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie i pracował jako kierownik przychodni w Szpitalu Ujazdowskim. Jednocześnie czynny w konspiracji ZWZ/AK z przydziałem do Szefostwa Służby Zdrowia KG AK. W 1943 zorganizował szpital w Otwocku, gdzie również pracował. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. sanit. Uczestnik Powstania Warszawskiego. W X 1944 po upadku powstania jako kierownik transportu rannych i chorych żołnierzy AK z powstania przewieziony przez Niemców do m. Altengrabow k. Magdeburga. Po zakończeniu wojny powrócił do kraju i zamieszkał w Gdańsku – Wrzeszczu. Od I 1947 w stopniu komandora ppor. służy w „odrodzonym” WP i pełni funkcję ordynatora oddziału ocznego w szpitalu Marynarki Wojennej w Gdańsku- Oliwie. Aresztowany 19 XI 1949 przez agentów UB pod zarzutem spisku w wojsku i szpiegostwa i przewieziony na śledztwo do więzienia MBP w Warszawie, potem przekazany do więzienia Informacji Wojskowej. Przeszedł okrutne śledztwo, bity, maltretowany psychicznie i fizycznie, przetrzymywany w karcerze. Sądzony w procesie generałów S. Tatara i S. Mossora i innych. NSW w Warszawie w składzie ppłk Roman Waląg – przewodniczący oraz ppłk Roman Bojko i mjr Teofil Karczmarz – sędziowie, skazał go w dniu 13 VIII 1951, sygn. akt Sn. 6/51 na karę 10 lat więzienia, utratę praw na lat 5, przepadek mienia. Po uprawomocnieniu się wyroku wywieziony z więzienia na Mokotowie do Centralnego Więzienia Karnego w Rawiczu, skąd jesienią 1955 został przetransportowany do CWK Wronki. W Rawiczu i Wronkach wchodził w skład więziennej komisji lekarskiej. Przyczynił się wystawionymi opiniami do udzielenia przerw w odbywaniu kary ze względów zdrowotnych wielu więźniom. Z CWK Wronki wywieziony wiosną 1956 do więzienia w Bytomiu.
    24 IV 1956 sprawa gen. Tatara została wznowiona przez NSW i 30 IV1956 umorzona. Zarządzono wówczas jego zwolnienie z więzienia. Zwolniony z więzienia w Bytomiu 3 V 1956.
    Po wyjściu z więzienia powrócił do Warszawy, gdzie mieszkał i pracował.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12343, ZKZ
    Zmarł 5 III 1980 w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939;Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930 M. L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939. W-wa 1975; Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; J. Powsiński. Tatar-Utnik-Nowicki „TUN”. W-wa 1992; Księga więźniów CWK Wronki z 1955.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wachowiak Andrzej - , wachm.

    Wachowicz Roman - , por. art.
    [1910-?], kadet, oficer sł. st. art. WP, por.[1939]
    Ur. 23 X 1910. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w VI 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 20 pal na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 10 baterii III dywizjonu 20 pal w Prużanie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer zwiadowczy 20 pal w składzie 20 DP w składzie armii „Modlin”. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 20 pal. Po wycofaniu się na Pragę uczestniczy od 15 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; R. Rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wacznadze Aleksander - , płk dypl.

    Wadas Bronisław - , mjr piech.
    [1890-?], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1928]
    Ur. 29 XI 1890. W WP od XI 1918. W szeregach 25 pp w stopniu por. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 67 pp w Brodnicy, gdzie dowodził kompanią. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1928. Następnie do 1932 d-ca III batalionu. W latach 1932-1936 d-ca batalionu szkolnego w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie. W 1936 przeniesiony na stanowisko k-dta Okręgowego Związku Strzeleckiego nr VIII w Toruniu. W VIII 1939 mianowany d-cą II batalionu w 144 pp rez. mobilizowanym przez 14 pp we Włocławku. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził II batalionem 144 pp rez. w składzie 44 DP Rez. Uczestnik walk z wrogiem na przedpolach Warszawy potem od 14 IX 1939 w jej obronie. Od 18 IX 1939 dowodzi obroną Fortu Bema. Mimo licznych ataków wroga utrzymał fort do kapitulacji 28 IX 1939. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej w Oflagu VII A Murnau. W 1922 żonaty z Marią z Frey-ów. Mieli 2 synów – Mieczysław (1923) zginął w Powstaniu Warszawskim w 1944 r., młodszy Kazimierz zaginął w 1945 roku.
    Zmarł w 1953 roku – z obozu wrócił chory. Jego grób znajduje się na cmentarzu w Gdańsku –Oliwie. Jest pochowany w jednym grobie z żoną i synem Mieczysławem (grób syna symboliczny)
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14253, KN,KW4x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski, Barbara Domżał)


    Wadzyński Antoni Jerzy Franciszek - , kpt. piech.
    [1897-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1928]
    Ur. 19 V 1897. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 28 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 28 pp w Łodzi, gdzie pełnił m. in. funkcję adiutanta d-cy pułku, potem d-ca 2 kompanii w I batalionie. Awansowany do stopnia kpt. sł. sł. piech. 1 I 1928. W latach trzydziestych przeniesiony do 84 pp w Pińsku, gdzie dowodził 2 kompanią I batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi I batalionem 84 pp w składzie 30 DP. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 84 pp oraz w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14252 za kampanię wrześniową, KW, SKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; A. Nawrocki. 84 Pułk Strzelców Poleskich. Pruszków 2002.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Waga Ignacy - , ppor. rez. piech.
    [1904-1939], oficer rez. piech. WP, ppor. [1931]
    Ur. 26 VI 1904. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbył w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Biedrusku. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech.  z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 58 pp w Poznaniu. Ewidencyjnie podlegał PKU Szamotuły. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 58 pp, w którego szeregach odbywał kampanię wrześniową 1939. Walczył nad Bzurą, a po przebiciu do Warszawy uczestniczy w jej obronie. Poległ 26 IX 1939 w rejonie Dworca Zachodniego. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wagner Kazimierz Feliks - , por. rez. piech.

    Walczak Henryk - , kpt. piech.
    [1899-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1935]
    Ur. 03 II 1899. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie w latach 1921-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 I 1923 z przydziałem do 78 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1925. Po 1928 przeniesiony z 78 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie był m. in. d-ca plutonu w kompanii granicznej. W 1934 ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty kurs dla dowódców kompanii i przeniesiony do 78 pp w Baranowiczach. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1935. Następnie d-ca 2 kompanii CKM w II baonie 78 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku pomocnika oficera informacyjnego 20 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 20 DP oraz w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach.
    Odznaczony: KW2x, KN
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Walczyk Zbigniew Tadeusz - , por. piech.
    [1913-?], por. sł. st. piech. WP[1938]
    Ur. 24 V 1913. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury zostaje przyjęty do szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie przebywa w latach 1931-1934. Promowany na stopień ppor. sł. s t. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 44 pp w Równem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Następnie do VIII 1939 p. o. d-cy 6 kompanii w II batalionie 44 pp. W wojnie obronnej we Ix 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii kolarzy 13 DP. Brał udział w walkach pod Tomaszowem Maz. 6-7 IX 1939, potem w bojach odwrotowych na przedpolach Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 289 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach.
    Dalsze losy n/n.
    R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Walędziak Jan - , kpt. art.
    [1906-?], kpt. sł. st. art. WP[1939]
    Ur. 07 III 1906. Ukończył w 1927 szkołę średnią. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 20 pal w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1933. Następnie m. in. d-ca baterii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. Do lata 1939 d-ca 10 baterii IV dywizjonu 20 pal stacjonującego w Baranowiczach. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 4 baterią 20 pal w składzie 20 DP. Brał udział w walkach pod Mławą, potem od 4 IX 1939 w Modlinie, a od 14 IX 1939 uczestniczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 192301939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Waligórski Witold - , mjr dr med. 
    [1895-1953], dr med. okulista, mjr [1938], ppłk
    Ur. 7 II 1895. Ukończył gimnazjum, od 1915 studiował medycynę. Uczestnik i wojny światowej. Studia medyczne ukończył w 1923 uzyskaniem dyplomu dr medycyny. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany w 1920 ppor. sł. st. sanit., a do stopnia por. 1 IV 1922Po 1923 służył 9 batalionie sanitarnym oraz lekarz sanit. 80 pp. Przeniesiony następnie do 7 Szpitala Okręgowego w Poznaniu. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. W 7 Szpitalu okręgowym pełnił funkcję ordynatora, potem st. ordynatora oddziału ocznego. Do stopnia mjr awansowany 19 III 1938. Mieszkał w Poznaniu przy ul. Wielkiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer w szefostwie służby zdrowia armii „Poznań”. We IX 1939 przebywał w Warszawie, gdzie pracował jako lekarz w Szpitalu Ujazdowskim. W czasie okupacji mieszkał w Warszawie i pracował jako lekarz w Szpitalu Ujazdowskim. W czasie Powstania Warszawskiego ewakuowany z szpitalem. Po wojnie od 1945 był współorganizatorem odbudowy i uruchomienia Okręgowego Szpitala Wojskowego w Poznaniu, gdzie pracował w swoim zawodzie na stanowisku ordynatora oddziału ocznego.
    Awansowany do stopnia ppłk-a.
    Zmarł w Poznaniu w 1953.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu Sanitarnego. Stan na VI 1934.  W-wa 1934. R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. M. Bartelski. Mokotów 1944. W-wa 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    WalIner Tadeusz - , kpt. rez. sap.
    [1893-?], kpt. rez. sap. WP [1939]
    Ur. 11 IX 1893. Uczestnik I wojny światowej. Od XI 1918 w WP. Uczestnik obrony Lwowa XII 1918 – II 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Służył w 6 p. saperów. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. rez. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony do rezerwy w 1921 z przydziałem mobilizacyjnym do 8 baonu saperów w Toruniu. Ewidencyjnie podlegał PKU Grudziądz. Awansowany do stopnia kpt. rez. sap. 19 III 1939.
    We IX 1939 bierze udział w walkach z Niemcami na stanowisku d-cy 102 batalionu rezerwowego saperów. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik 1923,1924. Rocznik oficerski rezerw 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wandtke Antoni Bazyli - , płk piech.
    [1891-?], płk sł. st. piech. WP [1938]
    Ur. 13 IX 1891 w m. Zdunowice  pow. Kościerzyna na Pomorzu. Ukończył Seminarium Nauczycielskie  z egzaminem dojrzałości w Kościerzynie. Pracował jako nauczyciel. Przed I wojną światową odbył służbę w armii niemieckiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej. Po wybuchu I wojny światowej 1 VIII 1914 wcielony do armii niemieckiej i służy w niej do 1918. Walczył na froncie zachodnim. Nas przełomie 1918/1919 działał w Organizacji Wojskowej Pomorza. W VI 1919 przedostał się do Torunia, gdzie wstępuje w stopniu ppor. do utworzonego 30 V 1919 toruńskiego Pułk Piechoty, w którego szeregach bierze udział w działaniach bojowych na Pomorzu, a od I 1920 zabezpiecza granicę zachodnią w rejonie Wejherowa. Awansowany do stopnia por. W I 1920 toruński Pułk piechoty zostaje przemianowany na 63 pp. W IV 1920 wraz z pułkiem zostaje skierowany na front wojny polsko-bolszewickiej. Walczy na Polesiu, potem w VI 1920 nad Berezyną, potem w walkach odwrotowych. Uczestniczy w kontrofensywie wojsk polskich w VIII 1920 i walczy nad Wieprzem portem na Polesiu w rejonie Kobrynia. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5.W 1920 awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. w XI 1920 powraca z 63 pp do garnizonu w Toruniu. W 1921 ukończył w Rembertowie kurs informacyjny dla oficerów sztabowych. Zweryfikowany w 1921 przez MSWoj. w stopniu mjr z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony z 63 pp do 55 pp w Lesznie, gdzie dowodził początkowo III, potem II batalionem tego pułku. W 1929 ukończył kurs dla oficerów w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 I 1929. W 1931 ukończył kurs informacyjny gazowy. W 1932 przeniesiony do 81 pp w Brześciu nad Bugiem, skąd został odkomenderowany na kurs dla d-ców pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, który ukończył w 1933. Po powrocie do 81 pp obejmuje funkcję z-cy d-cy tego pułku. W 1935 ukończył w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie kurs informacyjny z zakresu broni pancernej. Z dniem 17 II 1937 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy pułku KOP „Wilno”, którym dowodził do mobilizacji w 1939. Awansowany do stopnia płk sł. st. 19 III 1938. Następnie mianowany d-cą mobilizowanego przez pułk KOP „Wilno” 133 PP Rez., który wszedł w skład 33 DP Rez. „Grodno” mobilizowanej 2w okresie 24-27 VIII 1939 w rejonie Grodna, której dowódcą został płk dypl. Tadeusz Zieleniewski. 28 IX 1939 pułk zostaje wraz z dywizja przetransportowany w rejon m. Tarnowo k. Łomży, gdzie 33 DP Rez. wchodzi w skład SGO „Narew”, a następnie 1-4 IX 1939 dywizja przemieszcza się w rejon Ostrołęki. Do 6 IX 1939 pułk dozoruje Narew w rejonie Kamianki. Następnie uczestniczy w walce z Niemcami pod Pułtuskiem, a następnie wycofuje się przez Wyszków w kierunku Białej Podlaskiej tocząc walki z wrogiem docierają z w nocy z 19/20 IX 1939 w rejon Chełmna, gdzie 33 DP Rez. zostaje połączona z 41 DP Rez. Uczestniczy w walkach pod Tomaszowem Lubelskim potem 26 IX 1939 pod Góreckiem Kościelnym. Po kapitulacji oddziałów polskich na Lubelszczyźnie dostał się do niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Podczas ewakuacji 25 I 1945 jeńców znalazł się w grupie jenieckiej, która w dniu 29 I 11945 dotarła do m. Deetz, gdzie odzyskał wolność 30 I 1945 wyzwolony przez sowieckich czołgistów.
    Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ, MI
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; O Niepodległą i Granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; l. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; H. Komiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań  1989
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wandycz Eustachy Alfons - , por. sap.
    [1908-?],por. sł. st. sap. WP [1935]
    Ur. 20 IX 1908. Ukończył gimnazjum i zdał maturę w 1928. W latach 1928-1929 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Po ukończeniu szkoły w 1932 zostaje awansowany do stopnia ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1931. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Służył do lata 1939 na stanowisku d-cy plutonu w kompanii saperów KOP „Wilejka”. Przeniesiony do utworzonego latem 1939 do 15 baonu saperów przydzielonego do 15 DP Armii „Pomorze”, gdzie dowodził 1 kompanią. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym batalionu. W czasie walk nad Bzurą 17 IX 1939 zostaje ranny. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dziennik personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Warchoł Władysław - , ppłk piech.
    [1896-1940], ppłk sł. st. piech. WP [1938]/Charków/
    Ur. 11 XII 1896 w Przybówce pow. krośnieński, syn Alojzego. Żołnierz armii gen Hallera. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie przez MSWoj. w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 83 pp w Kobryniu, gdzie dowodził kompanią, potem batalionem. Awansowany do stopnia mjr sł. st 1 I 1927. Następnie od 1927 kwatermistrz 83 pp. Przeniesiony do 43 pp w Dubnie na stanowisko d-cy II batalionu stacjonującego w Brodach. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. 19 III 1938. Po mobilizacji w VIII 1939 objął dowództwo 11 batalionu strzelców przydzielonego do wołyńskiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 11 batalionem strzelców i brał udział w walkach m. in. pod Wolą Cytrusową potem w bojach odwrotowych na przedpolach Warszawy i na Lubelszczyźnie, gdzie objął dowództwo odtworzonego tam 43 pp w składzie 13 Brygady Piechoty płk W. Szalewicza. Uczestnik bitwy pod Tomaszowem Lub. 22-23 IX 1939. Po zakończeniu działań wojennych dostał się do sowieckiej niewoli.
    Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV/V 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie. Pochowany w zbiorowej mogile.
    Odznaczony: KW2x,ZKZ
    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991;L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Warnicki Eugeniusz - , kpt. lek. wet. 
    [1899 -?], kpt. sł. st. lek. weterynarii [1934]
    Ur. 5 I 1899. Ukończył gimnazjum, potem studia weterynaryjne w Instytucie Weterynaryjnym we Lwowie, uzyskując dyplom lek. weterynarii. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Służył w WP jako oficer sł. st. w korpusie oficerów weterynarii. Awansowany do stopnia por. sł. st. wet. 1 V 1928. Pełnił funkcję lekarza weterynarii w 25 pap/pal w Kaliszu. Do stopnia kpt. awansowany 1 i 1934. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku szefa służby weterynaryjnej 25 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 25 DP. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Warszewski Stefan Paweł - , por. rez. kaw.
    [1912-1939], oficer rez. kaw. WP, ppor.[1936]
    Ur. 30 IV 1912. Ukończył szkołę średnią. Od 19 IX 1933 do 15 VII 1934 odbywał służbę wojskową  w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 5 p. ułanów w Ostrołęce. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP, brał udział w kampanii wrześniowej 1939 jako d-ca 4 plutonu kawalerii dywizyjnej 8 DP. Walczył z Niemcami na przedpolach Warszawy, potem w jej obronie. Ciężko ranny 18 IX 1939 zmarł w szpitalu w Warszawie 18 X 1939. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
     
    S. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wasilewski Bolesław - , por. piech. 
    [1910-1980], oficer sł. st. piech. WP, por. [1936], w konspiracji ZWZ/AK, kpt. [1941], ps. „Bustromiak”, „Smutar”, „Zoja”, „Zosia”.
    Kmdt Miasta /obwód/ Wilno ZWZ V-VI 1940. Okręg Wilno ZWZ.

    Ur. 28 IV 1910 w Mińsku Litewskim. W 1930 ukończył gimnazjum i zdał maturę. Od IX 1930 do VIII 1931 odbywa służbę wojskową Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Różanie, potem od IX 1931 do VIII 1933 w Szkole Podchorążych Piechoty Ostrowi Mazowieckiej - Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1933 z przydziałem do 5 pp Leg.  Wilnie, na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1936. Był wybitnym sportowcem WP. W 1936 zdobył tytuł mistrza Polski w strzelaniu karabinu. Ustanowił 106 rekordów Polski w strzelaniu. Od 1937 d-ca 1 kompanii I baonu 5 pp Leg. W dniach od 28 VIII do 30 VIII 1939, 5 pułk, wraz z innymi jednostkami 1 DP Leg. zostaje skoncentrowany w rejonie Wilna, skąd go przewieziono transportem kolejowym do miejsca koncentracji w lasach pomiędzy Bugiem a Narwią. W nocy z 4 na 5 IX 1939 1 DP Leg. przeszła nad Narew i po walkach pod Pułtuskiem 7 IX 1939 wycofała się na linię Bugu.
    W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 kompanią I baonu 1 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Jednocześnie zastępca d-cy I baonu. Następnie dowodzi wydzielonym oddziałem, potem mieszanym baonem 5 pp. Walczy pod Seroczynem, gdzie 13 IX 1939 zostaje ranny. Przebywa szpitalu. Po zakończeniu działań kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do XI 1939 do Wilna. Od XII 1939 działa w konspiracji SZP, potem ZWZ. Od XII 1939 do IV 1941 adiutant k-dta Okręgu ZWZ Wilno. W V 1941 mianowany k-dtem Garnizonu /obwodu/ ZWZ Wilno krypt. „Dwór”. W połowie VI 1941 aresztowany przez NKWD i uwięziony. 21 VI 1941 z grupą więźniów pod konwojem skierowany na wileński dworzec kolejowy, skąd miał być wywieziony do łagru. Jednak po napadzie Niemców 21 VI 1941 na Rosję Sowiecką Wilno było bombardowane, co przeszkodziło w odjeździe pociągu. W nocy z 23 na 24 1941 razem z innymi więźniami / w tym dużej grupie żoł. ZWZ/został uwolniony przez polskich kolejarzy. Przebywa nadal w Wilnie. W ramach reorganizacji struktur ZWZ w Wilnie zostaje mianowany szefem sztabu Komendy Garnizonu ZWZ Wilno. 11 XI 1941 awansowany do stopnia kpt. sł. st. Zagrożony aresztowaniem w końcu XII 1941 zostaje przeniesiony do Okręgu ZWZ/AK Nowogródek, gdzie na początku 1942 objął funkcję szefa Oddziału II K. O. Jednocześnie szef łączności zewnętrznej okręgu. Na początku VII 1944 mianowany d-cą V batalionu 77 pp AK, którym dowodził w walkach z wrogiem podczas akcji „Burza”. Po zajęciu Nowogródczyzny przez wojska sowieckie nadal czynny w konspiracji AK. Dowodzi w tym czasie oddziałem osłonowym Komendy Okręgu AK Nowogródek krypt. „Puszcza”. Dowodzony przez niego oddział stoczył szereg walk z sowieckimi oddziałami NKWD. 21 VIII 1944 w ciężkim boju pod Surokontami oddział zostaje rozbity przez przeważające siły sowieckie. Zginął wówczas k-dt okręgu mjr/ppłk M. Kalenkiewicz „Kotwicz”. Po ciężkich walkach udało mu się z grupą żołnierzy wydostać z okrążenia i przedostać na inny teren. Działa nadal w konspiracji AK. Po odtworzeniu sztabu K.O. AK Nowogródek przez kpt. dypl. sł. st. S. Sędziaka „Warta”, pełni funkcje II zastępcy k-dta okręgu. Od końca 1944 po wyjeździe „Warty” za linię Curzona kieruje konspiracją akowską na Nowogródczyźnie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. przez KG AK. Poszukiwany przez NKWD wiosną 1945 ewakuował się do Polski.
    Po wojnie wstąpił do WP. Ukończył Akademię Sztabu Generalnego oraz Akademię Nauk Politycznych. Był m. in. dowódcą zabezpieczenia Instytutu Badań Jądrowych, potem członkiem Międzynarodowej Komisji Rozjemczej w Wietnamie. Na emeryturę odszedł w stopniu płk dypl. mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 05 II 1980.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; D. Faszcza. 5 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1994; K. Krajewski. Na Ziemi Nowogródzkiej, „Nów” – Nowogródzki Okręg AK. W-a 1997; E. Banasikowski. Na zew Ziemi Wileńskiej. Bydgoszcz 1997; L. Tomaszewski. Kronika Wileńska 1939-1941. W-a 1989; tenże: Wileńszczyzna lat wojny i okupacji 1939-1945. W-wa 1999; J. Wołkonowski. Okręg Wileński ZWZ-AK w latach 1939-1945. W-wa 1996; J. Prawdzie-Szlaski. Nowogródczyzna  w walce 1940-1945. Londyn 1976; S. Truszkowski. Partyzanckie wspomnienia. W-wa 1968; J. Erdman. Droga do Ostrej Bramy. W-wa 1990; W. Borodziewicz. Szósta Wileńska Brygada AK. W-wa 1992; NKWD o Polskim Podziemiu 1944-1948. W-wa 1997; R. Warakomski. Komórka Legalizacji Sztabu Okręgu Wileńskiego AK 1939-1947. Bydgoszcz 1996; Rozkaz DSZ na Kraj nr 319 /Sarna, Grzyb/. W-wa 2001; A. Zagórski. Zrzeszenie WiN w dokumentach, T. VI, cz. 2. Wrocław 2000; Biuletyn AK „Gdański Przekaz” nr 4/1990 /,wykaz odznaczonych VM; P. Niwiński. Okręg Wileński AK w latach 1944-1948. W- wa 1999; tenże; Garnizon Konspiracyjny miasta Wilna. Toruń 1999
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wasilewski Bolesław Szczepan
    - , kpt. art.
    [1904-?], kpt. sł. st. art. WP[1938]
    Ur. 24 X 1904. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1925-1926 odbywał służbę wojskową Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, potem w okresie 1926-1928 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 9 pac na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. w 9 pac pełnił różne funkcje m. in. d-ca baterii. W latach 1938-1939 oficer zwiadowczy 9 pac. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii armat 105 mm w I dywizjonie 9 pac. Uczestnik obrony Warszawy, gdzie dowodzi 1 baterią 47 dac, potem od 21 IX 1939 1 baterią 9 dac. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził oflagach.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Szczepański. 9 Pułk artylerii Ciężkiej. Pruszków 1998.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wasilewski Piotr Ludomir- , ppor. piech.
    [1915-1991], ppor. sł. st. piech. WP [1937]
    Ur. 01 VIII 1915. Po ukończeniu szkoły średniej w 1934 zostaje przyjęty do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie przebywa w latach 1934-1937. Promowany 1 X 1937 na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 36 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do VIII 1939 d-ca plutonu w 6 kompanii II batalionu 36 pp. Bierze udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 36 pp, walczył pod Brwinowem, skąd przedostał się do Warszawy. Po przebiciu do Warszawy przydzielony do 1 pułku obrony Pragi na stanowisko d-cy kompanii zwiadu. Dowodząc kompanią zwiadu 18 IX 1939 zlikwidował placówkę niemieckiego 94 pp k. Żerania. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 22 IV 1991. Pochowany 26 IV 1991 na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.
    Żonaty. Miał syna i córkę.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14262, KW
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wasilewski Piotr - , kpt. piech.
    [1897-1942], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1919], po 1934 w st. sp.
    Ur. 9 IX 1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko- bolszewickiej 1919-1920. Odznaczony za męstwo okazane na polu walki VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 82 pp w Brześciu n/Bugiem, potem d-ca kompanii i instruktor w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 9 w Berezie Kartuskiej, skąd zostaje przeniesiony ok. 1930 do 5 pp Leg. w Wilnie. Po 1936 przeniesiony w st. sp. W wojnie obronnej we IX 1939 k-dt Kwatery Głównej 30 DP. Uczestnik obrony Modlina. Podczas okupacji mieszkał w Warszawie. Aresztowany 16 XI 1941 przez gestapo osadzony na Pawiaku. Zamordowany na Pawiaku 2 III 1942.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; L. Wanat. Za murami Pawiaka. W-wa 1985.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wasilewski Roman Jan - , por. rez. piech.
    [1895-1939], por. rez. piech. WP [1939]
    Ur. 22 II 1895. Uczestnik działań niepodległościowych 1917- 1918. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 58 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 58 pp. W latach międzywojennych pracował jako dziennikarz. Przeniesiony ewidencyjnie z 57 pp do kadry 1 dywizjonu taborów w Małkini. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. Ewidencyjnie w tym okresie czasu podlegał PKU Warszawa M III. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Poległ 1 IX 1939. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązkowskim Warszawie.
    Odznaczony: KW /za wojnę 1919-1920/
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerwy 19934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Waśkiewicz Stanisław - , por. rez. br. panc.
    [1902-?], por. rez. saperów [1937]
    Ur. 16 VII 1902. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Saperów. Awansowany do stopnia ppor. rez. 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 batalionu mostów kolejowych. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. 1 I 1937. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy improwizowanego pociągu pancernego w grupie pancerno-motorowej. Brał udział w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Waśniewski Edward - , por. rez. piech. 
    [1905-?], por. rez. piech. WP [1937]
    Ur. 12 X 1905. Ukończył gimnazjum, potem studia wyższe. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 37 pp w Kutnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Płock. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. piech. 1 I 1937. Zmobilizowany w 1939 do WP i wcielony mobilizowanego przez 14 pp we Włocławku III batalionu 144 PP Rez. 44 DP Rez. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii II batalionu 144 PP Rez. w składzie 44 DP Rez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 144 PP Rez. od Kutna, skąd wyrusza w kierunku Warszawy. Uczestniczy 11 IX 1939 w natarciu baonu na Sochaczew, potem w Puszczy Kampinoskiej, skąd części baonu udaje się przebić do Modlina i Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wawro Ferdynand - , ks. kapel.

    Wawrowski Wiktor Jan - , por. rez. art.
    [1908-?], oficer rez. art. WP, por. [1938]
    Ur. 6 III 1908. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w latach 1929-1930 służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 dak w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Stargard Gdański. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. art. 1 I 1938. Zmobilizowany do WP w VIII 1939 i wcielony do 17 pal w Gnieźnie. Uczestniczy w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 17 pal. Walczy na szlaku bojowym 17 pal, do 4 IX 1939 d-ca 6 baterii w II dywizjonie, a od 4 IX 1939 oficer ogniowy 6 baterii, której dowództwo objął kpt. L. Głowacki. Walczy z wrogiem nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej m. in. pod Łomiankami. Podczas próby przebicia się do Warszawy 24 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej pod Izabelinem. Przebywał w oflagach II A w Prenzlau, potem II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Odznaczony: KW.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w kampanii 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wayda Wojciech - , mjr dypl.
    [1897-1949], oficer sł. st. piech. WP, mjr dypl. [1936], w konspiracji ZWZ/AK, ppłk dypl. [1943], ps. „Baca”, „Lux”, „Lincoln”, „Odwet”.
    Kmdt Inspektoratu Rejonowego ZWZ/AK Kraków III 1941-III-1944 i od VI 1944-I 1945. Okręg ZWZ/AK Kraków.

    Ur. 01 V 1897 Komarno-Rudki woj. lwowskie. Syn Antoniego i Apolonii z d. Cygan. W latach 1909 – 1915 uczeń Gimnazjum klasycznego w Gródku Jagiollońskim. 22 V 1915 wcielony do armii austriackiej. Po przeszkoleniu od 22 VII 1915 do 1 X 1916 w kadrze Batalionu Zapasowego 89 pp rez. Szkoły Oficerów Rez. Piechoty w Opawie, gdzie od 01 I 1916 do 1 VI 1916 był słuchaczem kursu oficerskiego. 1 VI 1916 wcielony do 87 pp na stanowisko d-cy plutonu. Walczył na froncie włoskim. Od 17 III 1917 d-ca plutonu w 89 pp, potem instruktor piechoty i KM. Walczył m.in. pod Izonzo. W V 1917 zostaje ranny w rękę. W X 1918 powraca do Krakowa. Zdaje egzamin maturalny. 30 X 1918 zgłasza się ochotniczo do służby w WP. Awansowany do stopnia ppor. z starszeństwem 1 XI 1918. Potem współorganizator Pułku Ziemi Rzeszowskiej przemianowanego w XII 1918 na 1 pp. rzeszowskiej ziemi, a w I 1919 na 18 pp. Od XI 1918 w stopniu ppor. służy w WP. Od 11 XI 1918 do 06 XII 1918 bierze udział w walkach z Ukraińcami o Lwów. 06 XII 1918 dostał się do niewoli ukraińskiej. 16 V 1919 uwolniony z niewoli powraca do służby w 18 pp. Od 11 X 1920 do 05 II 1920 służył w batalionie zapasowym 31 pp w Łodzi na stanowisku d-cy kompanii. Od 11 X 1920 do 05 V 1921 przebywał na kursie szkoleniowym Broni Specjalnych i CKM w Chełmie. Awansowany do stopnia por. sł. st. piechoty 06 II 1921. Powraca następnie do służby w 31 pp. od 02 IV 1921 do 15 IX 1922 delegowany do służby w komendzie Miasta Łodzi. Potem od 16 IX 1922 do XII 1924 d-ca 2 kompanii I baonu 31 pp. Zweryfikowany w 1923 przez MSWoj. W stopniu por. z starszeństwem 1 VI 1919. Od 01 I 1925 do 05 V 1925 przebywa na kursie dla Młodszych Oficerów Piechoty w Chełmie. Nadal d-ca 2 kompanii w 31 pp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piechoty 1 I 1927. z dniem 12 VII 1927 przeniesiony z 31 pp do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej – Komorowie, gdzie kolejno był instruktorem d-ca kompanii szkolnej, adiutantem i referentem bezpieczeństwa i dyscypliny. Przeniesiony z dniem 09 IV 1930 do 30 pp. w Warszawie. Od 09 IV 1930 – 28 II 1932 d-ca kompanii. W latach od X 1931 – IX1933 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Od IX 1933 kpt. dypl. sł. st. Następnie odbywa praktyki w sztabie DOK II Lublin. Od 07 XI 1934 oficer do zleceń 20 DP w Baranowiczach. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. piechoty 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 szef sztabu 20 DP w składzie Armii „Prusy”. Bierze udział w walce z wrogiem na szlaku 20 DP. Od 15 IX 1939 szef sztabu Odcinka Północnego Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 uniknął niewoli. Początkowo w Warszawie, gdzie działa w konspiracji SZP/ZWZ. Wiosną 1940 wyjechał do Krakowa. Od przełomu III/IV 1940 pełni funkcję k-dta Inspektoratu Rejonowego ZWZ/AK Kraków w skład, którego wchodziły obwody: Kraków-miasto, Kraków –powiat, Bochnia i Myślenice. Po aresztowaniu 24 III 1944 przez Niemców k-dta Okręgu AK Kraków – płk J. Spychalskiego pełni, jako p.o. funkcję k-dta Okręgu AK Kraków. Awansowany do stopnia ppłk dypl. 11 XI 1943. W VI 1944 powraca na stanowisko k-dta IR Kraków AK. Podczas akcji „Burza” był dowódcą odtwarzanej w AK 6 DP AK. Poszukiwany przez gestapo. Za jego „głowę” Niemcy wyznaczyli nagrodę 100 tys. zł okupacyjnych. Po wkroczeniu wojsk sowieckich do Krakowa ukrywa się i nadal pozostaje w konspiracji. IR Kraków kieruje do V 1945. Ujawnił się przed Komisją Likwidacyjną d/s AK 27 IX 1945 w Krakowie. W 1946 aresztowany przez UB i więziony. W 1948 zwolniony z więzienia w ciężkim stanie zdrowia. Zeznawał 29 X 1948 przed WSR Kraków jako świadek w procesie F. Punickiego „Szymon”.
    Zmarł w Krakowie 29 V 1949. Pochowany na cmentarzu Rakowieckim w Krakowie.
    Odznaczony: VM kl. 5, SKZ z M, KW, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
    Żonaty z Martą z d. Augustyniak. Miał syna Eligiusza/ur. 12 XII 1921 - + 02 XI 2004/, żołnierza AK „Słoneczko” i córkę /ur. 30 V 1924/.

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Rómmel. Za honor i Ojczyznę. W-wa 1958; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy 1919-1939. W-wa 2004; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939. W-wa 1985; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP-ZWZ-AK 1939-1945. Kraków 1994; Biuletyn informacyjny AK nr 7. Kraków 1991; A. Zagórski. Okręg AK Kraków /w:/ AK-rozwój organizacyjny. W-wa 1996; T. Wroński. Kronika okupowanego Krakowa. Kraków 1974; A. Kuler. Biogram W.W. /w:/MSBUDN 1939-1956, t. 8. Kraków 2001; J. Bratko. Gestapowcy. Kraków 1985; USC Kraków. Skrócony akt zgonu nr 1222/49/Śr.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Ważyński Kazimierz - , kpt. art.
    [1899-?], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1939]
    Ur. 03 VII 1899. W WP od XI 1918. Uczestnik walk niepodległościowych 1918-192o. Ukończył kurs podchorążych artylerii. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. art. w 1919. Po wojnie awansowany do stopnia por. sł. st. art. 1 XII 1920. Służył w 3 dak, gdzie dowodził m. in. plutonem, potem baterią. Przeniesiony ok. 1927 do pułku manewrowego artylerii w Toruniu, potem w 1930 do 27 pal we Włodzimierzu Wołyńskim, następnie do 20 pal w Prużanie, gdzie do 1939 pełnił funkcję oficera zwiadowczego. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1939. W szeregach 20 pal bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Początkowo adiutant 20 pal, potem d-ca III dyonu 20 pal, którym dowodził w czasie obrony Warszawy. Za okazane męstwo i odwagę na polu walki odznaczony zostaje VM kl. 5 nr 14264, był odznaczony KW za wojnę z bolszewikami.
    Po kapitulacji Warszawy znalazł się w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. 
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Ważyński Zygmunt Mikołaj 
    - , ppłk kaw.
    [1896-+?], oficer sł. st. kaw. WP, ppłk [1939]
    Ur. 12 XII 1896. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 9 psk . Awansowany do stopnia rtm sl. st. kaw. 1 VII 1923. W 1924 9 psk zostaje przeniesiony z Włodawy do Grajewa. W 9 psk od 1924 do 1930 dowodził 4 szwadronem liniowym. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1931. Następnie służy w 4 psk w Płocku. Przeniesiony potem do 14 p. ułanów we Lwowie na stanowisko z-cy d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. kaw. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 14 uł. w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Poznań”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Walczył nad Bzurą potem w walkach odwrotowych na przedpolach, gdzie dowodził spieszonym oddziałem kawalerii z 14 p. uł. Podczas przebijania się do Warszawy w rejonie Burakowa 22 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach.
    Dalsze jego losy n/n.
    Odznaczony: KW4x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej w 1939. Poznań 1983; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969;Z. Gnat-Wieteska. 9 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1999.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wądołkowski Jan Andrzej - , ppor. piech. 
    [1909-1940], ppor. rez. piech.[1936], por. [1939?], pośm. kpt. [2007]
    Ur. 5 II 1909 w Warszawie, syn Antoniego i Zofii z Sitarzów. Po ukończeniu gimnazjum kształcił się w Wyższej Szkole Mechaniczno-Technicznej im. Wawelberga i Rotwanda, którą ukończył w 1931. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty 6 a w Rawie Ruskiej. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 5 pp Leg. w którym odbywał ćwiczenia jako d-ca plutonu CKM. Pracował zawodowo jako technolog-mechanik na PKP w Warszawie. Mieszkał w Chotomowie. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 5 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. przydzielonej przejściowo do SGO „Wyszków”. Walczył z Niemcami nad Narwią i Bugiem, potem pod Kałuszynem i na Lubelszczyźnie. Ciężko ranny w walce 23 IX 1939 w rejonie m. Czartowczyk. Przebywał w szpitalu. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV lub V 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Postanowieniem Prezydenta RP z 5 x 2007 mianowany pośmiertnie kpt. rez. piech.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wąsicki Stefan Eustachy - , kpt. art.
    [1900-1939], oficer sł. st. art. WP, kpt.[1936]
    Ur. 13 II 1900. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od 1 III 1921– 1 XII 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 I 1922 z przydziałem do 1 pac, skąd go przeniesiono do 26 pap w Skierniewicach. Do stopnia por. awansowany 1 I 1924. Ok. 1931 przeniesiony z 26 pal do 30 pal we Włodawie, gdzie pełni różne funkcje m. in. d-ca baterii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1936. Przeniesiony do Korpusu
    Ochrony Pogranicza do wiosny 1939 dowodził plutonem artylerii piechoty w Batalionie Fortecznym KOP „Sarny”. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 7 baterią III dywizjonu haubic 8 pal w składzie 8 DP. Poległ 7 IX 1939 w walce z wrogiem w Radczy. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: KW, MN, SKZ
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii/1914-1921/. Pruszków bdw; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2001; St. Grochowski. 8 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wąsikowski Gustaw Ludwik - , por. sap. 
    [1906-1942?], oficer sł. st. saperów WP, ppor. [1931], por. [1935], w konspiracji ZWZ, ps. „Gucio”, „Kruk”, „Lut” vel Gustaw Wroński vel Gustaw Kumorowicz.
    Inspektor Inspektoratu Rejonowego ZWZ „Południe” połowa 1940 – połowa 1941. Okręg ZWZ Lublin.
    Ur. 31 XII 1906 Biskupice woj. lubelskie. W 1928 ukończył gimnazjum w Lublinie, gdzie zdał maturę. Odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów w Modlinie, potem od X 1929 do VIII 1931 w Szkole Podchorążych Saperów w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. saperów 15 VII 1931 z przydziałem do 1 Baonu Saperów w Modlinie. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1935.  Do lata 1939 d-ca 3 plutonu 3 kompanii Baonu Szkolnego w szkole podchorążych Saperów w Modlinie.  W kampanii wrześniowej 1939 dowódca 3 kompanii saperów 20 Baonu Saperów. Walczył w obronie Warszawy. Po kapitulacji W-wy 28 IX 1939 czynny w konspiracji SZP/ZWZ. W połowie 1940 przeniesiony do Okręgu ZWZ Lublin, gdzie pełnił funkcję inspektora inspekcyjnego w Inspektoracie ZWZ „Południe”. Podlegały mu obwody ZWZ: Zamość, Biłgoraj, Hrubieszów, Tomaszów Lubelski i okresowo Krasnystaw. Pracą konspiracyjną na podległym terenie kieruje do połowy 1941. Aresztowany przez gestapo i uwięziony. Po śledztwie w ciężkim stanie zdrowia został wywieziony do obozu koncentracyjnego, gdzie został zamordowany w 1942.
    Odznaczony VM kl. 5 nr leg. 13172.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939. W-wa 1985; E. Kumor. Wycinek historii jednego życia. W-wa 1967; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; T. Strzembosz. Oddziały szturmowe konspiracyjnej Warszawy 1939-1944. W-wa 1983; I. Caban. Okręg Lubelski AK. W-wa 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wątorski Wiktor
    - , mjr art.
    [1897-1939], oficer sł. st. art. WP, mjr [1938]
    Ur. 14 III 1897. W WP od XI 1918. Brał udział w stopniu ppor. wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 2 Pułku Artylerii Górskiej, potem w 1 Pułku Art. Górskiej w Stryju. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1927. Następnie oficer art. w sztabie DOK IX w Przemyślu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 19 III 1938. Przeniesiony w 1937 na stanowisko d-cy I dywizjonu 15 pal w Bydgoszczy, którym dowodził w wojnie obronnej we IX 1939. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 15 pal w składzie 15 DP armii „Pomorze”. Uczestnik bitwy nad Bzurą. Poległ 17 IX 1939 w Konarach podczas przebijania się do Warszawy. Pochowany na cmentarzu w Trojanowie.
    Odznaczony: SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; .
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wdowiński Tadeusz Bazyli Czesław - , kpt. art.
    [1904-1939], kpt. sł. st. art. WP [1937]
    Ur. 14 VI 1904. Ukończył gimnazjum. W latach 1924-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W okresie 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 25 pap w Kaliszu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. w 25 pap/pal pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W latach 1936-1938 d-ca baterii, potem adiutant pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 baterii III dywizjonu 25 pal w składzie 25 DP Armii „Poznań”. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 25 pal od 1- IX 1939 na odcinku obronnym „Prosna”, a od 9 IX walczy nad Bzurą, potem w rejonie Ozorkowa, następnie w ciężkich bojach odwrotowych w kierunku Modlina i Warszawy. Poległ 23 IX 1939 na przedpolach Warszawy. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12021
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Weber Ferdynand Leon - , por. piech.
    [1911-1982], por. sł. st. piech. WP[1937]
    Ur. 28 XII 1911. Po ukończeniu szkoły średniej wstępuje do szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przebywa w latach 1930-1933. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 2 batalionu strzelców w Tczewie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. Przeniesiony do 84 pp w Pińsku, gdzie w latach 1937-1939 był d-cą 1 plutonu w 6 kompanii II batalionu. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi 5 kompanią II batalionu 84 pp w składzie 30 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym pułku nad Widawą 4-5 IX 1939, potem od 6 IX 1939 w bojach odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej pod Lesznem docierając 14 IX 1939 do Modlina. Uczestniczy w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Działdowie, gdzie został aresztowany i osadzony w więzieniu w Płocku pod zarzutem dobijania rannych pod Lesznem przez oficerów 84 pp.
    84 pp –d-ca plutonu 6 komp. II batalionu. W dniu 21 VI 1941 odbył się proces w Płocku. Postępowanie sądowe wykazało bezpodstawność oskarżenia. Po dwóch latach przebywania w więzieniu został przewieziony w 1941 do oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju. Mieszkał w Krakowie, gdzie zmarł w 1982.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Weber Stanisław - , kpt. dypl.
    [1906-1990], kadet, oficer dypl. sł. st. art., kpt.[1939], w konspiracji ZWZ-AK, mjr dypl. [1942],ppłk, [1944],ps. „Chirurg”
    Szef sztabu Komendy Okręgu AK Warszawa-miasto IV 1941-X 1944.
    Ur. 05 X 1906 we Lwowie, syn Alfreda i Izabeli z d. Semenec. Szkołę powszechną ukończył we Lwowie. Następnie uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie uzyskał w 1927 świadectwo dojrzałości. Jako kadet brał udział w III Powstaniu Śląskim w 1921. Następnie w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu, którą ukończył w VIII 1930. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 6 pac we Lwowie na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. sł. st. art. awansowany 01 I 1933. Następnie d-ca baterii. Od X 1936 do IX 1938 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 kwatermistrz 20 DP z Baranowicz. Brał udział w walkach pod Mławą oraz w obronie Warszawy.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK. Od IV 1941 pełni funkcje szefa sztabu Okręgu Warszawa-Miasto ZWZ-AK. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. art. 11 XI 1942. Bierze udział w Powstaniu Warszawskim. Do 20 IX 1944 szef sztabu Okręgu Warszawa-miasto AK, a po utworzeniu 20 IX 1944 Warszawskiego Korpusu AK pełni funkcję szefa sztabu korpusu. Awansowany 27 IX 1944 do stopnia ppłk dypl. sł. st. art. Po kapitulacji powstania od 02 x 1944 w niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie jenieckim w Langwasser k/Norymbergi, potem Coliditz k/Lipska, skąd w V 1945 został uwolniony przez wojska amerykańskie. Początkowo przebywał na terenie Niemiec, skąd wyjechał do Wlk. Brytanii, gdzie osiadł na stałe. W 1972 powrócił do kraju i zamieszkał w Płońsku.
    Zmarł 25 IV 1990 w Płońsku. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM kl. 5 /nr leg. 12738/, KW 3x, Śląską Wstęgą Waleczności i Zasługi.
    Żonaty z Barbarą-Krystyną z d. Różyczka.

    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski MSWojsk. 1932; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; A. Sanojca. Zarys struktury organizacyjnej Okręgu warszawskiego SZP/ZWZ/AK IX 1939-VII 1944 /w:/ Warszawa lat wojny i okupacji 1939-1944, z. 3. W-wa 1973; USC Płońsk. Skrócony akt zgonu nr 131/1
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Wejrych Konstanty
    - , ppor. rez. kaw.
    [1901-?], ppor. rez. kaw.[1930]
    Ur. 29 IV 1901. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych przy DK . Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 p. ułanów w Suwałkach. Ewidencyjnie podległą PKU Łódź M II. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu zwiadu konnego w kompanii zwiadowczej 40 pp w składzie 5 DP. Walczył w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J.W. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty „Dzieci Lwowskich”. Pruszków 2007; J. Grzybowski. 40 pułk piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wejnert Jerzy Zygmunt - , por. piech.
    [1907-?], por. sł. st. piech. WP[1936]
    Ur. 13 IX 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1933 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 80 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-1939 d-ca plutonu łączności 80 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 80 pp w składzie 20 DP. Walczy z Niemcami od 1-3 IX 1939 po Mławą, potem w Modlinie, a od 14 IX 1939 uczestniczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 jego losy n/n.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wereszczyński Antoni - , ppłk art.
    [1890-1953], oficer sł. st. art. WP, ppłk [1934]
    Ur. 17 XII 1890. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 22 pap, skąd został odkomenderowany na stanowisko wykładowcy do Oficerskiej Szkoły dla Podoficerów w Bydgoszczy. Następnie przeniesiony do 1 pap w Wilnie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1928 był d-cą I dyonu w 1 pap. W 1931 przeniesiony do sztabu Grupy Artylerii Nr 1 w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk 1 I 1934. W latach 1938-1939 d-ca 25 pal w Kaliszu. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 25 pal w składzie 25 DP Armii „Poznań”. Uczestniczył w walkach nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych w kierunku Warszawy. W końcowej fazie walk w kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję d-cy artylerii dywizyjnej 25 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z oflagu w 1945 powraca do kraju. Wcielony do służby w LWP, gdzie pełnił różne funkcje dowódcze. Aresztowany pod fałszywymi zarzutami przez funkcj. Informacji wojskowej i uwięziony. Zmarł 04 IX 1953 zamęczony w więzieniu Głównego Zarządu Informacji w Warszawie.
    Odznaczony; VM kl. 5 nr 14266,KN, OP 5, KW, ZKZ
      
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wernic Leon Leszek Mariusz, mjr dypl.
    [897-1969], członek POW, legionista, oficer dypl. sł. st. piech. WP, mjr [1935], po wojnie dziennikarz
    Ur. 3 XII 1897 w Warszawie, gdzie uczęszczał do gimnazjum. Od 1915 działa w POW, potem w I Brygadzie Legionów. Od XI 1918 w WP. W latach 1919-1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej na froncie białorusko-litewskim. Po wojnie służył w 8 pp Leg. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st.  z starszeństwem od 1 VI 1919.W latach 1922-1924 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 15 VIII 1924. Po ukończeniu MSWoj. oficer SG. Służy w Oddziale III a MSWoj., potem w 1927 oficer 4 psp w Cieszynie. Następnie od 1930 oficer II Oddziału SG. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. piech. 1 I 1935. W latach 1937 - III 1939 d-ca I baonu 31 pp w Łodzi. Następnie ponownie w II Oddziale SG WP. Skierowany przed wybuchem wojny do organizowanego sztabu Armii „Łódź” na stanowisko szefa Oddziału II.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 szef Oddziału II Armii „Łódź”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 2 niewoli niemieckiej.
    Po wojnie powrócił do kraju. Przez wiele lat pracował jako dziennikarz m. in. redaktor „Słowa Powszechnego” i Słowa na Warmii i Mazurach”.
    Zmarł w Warszawie 18 III 1969.
    Odznaczony VM kl. 5,nr 14267, KN, KW 4x, ZKZ, SKZ, Krzyżem Zasługi Wojsk Środkowej Litwy.

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 199
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Weryński Kazimierz
    - , płk art.
    [1894-+?], oficer sł. st. art. WP, płk [1939]
    Ur. 21 II 1894. Uczęszczał do szkoły średniej. W okresie VIII 1914- VII 1917 służył w Legionach Polskich, gdzie był żołnierzem m. in. 1 p. art. w stopniu plut. art. od 21 V 1917 do 23 VIII 1917 przebywał na I kursie w Szkole Podchorążych Artylerii przy 1 part. w Górze Kalwarii. Kurs jako prymus. W WP od XI 1918. w stopniu por. sł. st. art. uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 7 pap w Poznaniu na stanowisku d-cy baterii. Awansowany do stopnia mjr 145 VIII 1924. Następnie d-ca dywizjonu. Przeniesiony po 1926 do 4 pac w Łodzi, gdzie dowodził dywizjonem, potem pełnił funkcję kwatermistrza pułku. Awansowany do stopnia ppłk 1 I 1931. W latach 1932-1937 z-ca d-cy 4 pac, a od 19 VI 1937 do 28 IV 1939 d-ca 4 pac. Do stopnia płk awansowany 19 III 1939. Przeniesiony do 20 pal w Prużanie, gdzie od 29 IV 1939 dowodzi 20 pal. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi 20 pal w składzie 2o DP. Uczestniczy od 1 IX 1939 w walkach pod Mławą, potem w Modlinie, a od 14 IX 1939 bierze udział w obronie Warszawy na odcinku obrony „Północ” na Pradze. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: KN, OP 5, KW, ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Franciszek. Jurga – W. Karwowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987; P. Zarzycki.4 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1999.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wesoły Henryk - , por. sap.
    [1912-?], por. sł. st. sap. WP [1939]
    Ur. 1 VII 1912. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, potem w latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. saperów z starszeństwem od 15 X 1935 z przydziałem do 1 b. saperów, skąd został przeniesiony do Ośrodka Sapersko-Pionierskiego 25 DP w Kaliszu. Awansowany do stopnia por. sł. st. sap. 19 III1939. Do VIII 1939 pełni funkcję adiutanta Ośrodka oraz jednocześnie oficer mobilizacyjny. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii w zmobilizowanym dla 25 DP 25 baonie saperów. Bierze udział w walkach na szlaku bojowym 25 DP m. in. nad Bzurą potem w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka- K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Węgler Bogdan Marian - , ppor. piech.
    [1902-?], ppor. rez. piech. WP [1925]
    Ur. 15 VIII 1902. Ukończył szkołę średnią. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie ukończył kurs szkoły podchorążych rezerwy piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do 36 pp w Warszawie. Ewidencyjnie podległa PKU Warszawa M III. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 36 pp, potem w mobilizowanym przez 36 pp 1 pułku Obrony Warszawy. W kampanii wrześniowej 1939 był oficerem łączności 1 Pułku Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 jego losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1935.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Węgłowski - piech.

    Węgrzyn Franciszek - , ppłk dypl.
    [1892-1965], oficer dypl. sł. st. piech. WP, ppłk [1934]
    Ur. 05 III 1892. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. W stopniu por. sł. st. piech. brał udział w szeregach 5 pp Leg. w wojnie polsko-ukraińskiej XII 1918-III 1919, potem w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 dowodził m. in. kompanią. W okresie X 1923-IX 1925 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, gdzie uzyskał dyplom oficera SG. Następnie służy w 5 pp w Wilnie, skąd zostaje przeniesiony na stanowisko oficera do prac w Głównym Inspektoracie Sił Zbrojnych. Awansowany do stopnia mjr SG sł. st. piech. 1 I 1927. Następnie przeniesiony do DOK VII w Poznaniu na stanowisko szefa sztabu. Awansowany do stopnia ppłk dypl. 1 I 1934. W latach 1938-1939 d-ca 26 pp w Gródku Jagiellońskim. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 26 pp w składzie 5 DP. Uczestniczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV1945 pozostał na emigracji. Przebywał w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Stanów zjednoczonych i tam osiadł na stałe.
    Zmarł w Stanach Zjednoczonych w 1965.
    Odznaczony: VM kl. 4 nr oooo3, VM kl. 5 nr 14420,KN, OP5,KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz . W 50-lecie powstania MSWoj. W Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wężyk Kazimierz - , kpt. piech.
    [1894-?], kpt. piech. WP w st. sp. [1924]
    Ur. 14 VII 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W 1921 zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 68 pp we Wrześni. Do stopnia kpt. awansowany 15 VIII 1924. Był m. in. d-cą kompanii. Po 1925 przeniesiony do 54 pp w Tarnopolu, gdzie pełnił różne funkcje oficerskie. Następnie z 54 pp przeniesiony ok. 1931 do 60 pp w Ostrowie Wlkp. Po 1935 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem mobilizacyjnym do 60 pp.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku k-dta Kwatery Głównej 25 DP w składzie Armii „Poznań”. Uczestnik walk nad Bzurą.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wiatr Józef Albin - , płk dypl. 
    [1889-1977], legionista, prawnik, oficer dypl. sł. st. WP, płk [1934], w PSZ gen. bryg. [1943].
    Ur. 25 VII 1889 w Sidzinie pow. myślenicki, syn Ludwika /nauczyciela/ i Marii z d. Koprowska. Uczył się w Gimnazjum im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie, gdzie w 1908 zdał maturę. W okresie 1908-1909 studiował na Akademii Handlowej. W 1909 przeniósł się na Wydział Prawa UJ w Krakowie. W 1913 uzyskał absolutorium. Od 1913 wiąże się z ruchem niepodległościowym, czynny w Drużynach Strzeleckich. Na początku VIII 1914 po mobilizacji DS zostaje wcielony do 3 kompanii I batalionu 1 pp I Brygady Legionów Polskich, gdzie dowodzi plutonem. Awansowany do stopnia ppor. w XI 1914. Walczył na szlaku bojowym I Brygady LP od Kielecczyzny przez Lubelszczyznę i Wołyń. Do stopnia por. mianowany w 1915. Po kryzysie przysięgowym w Legionach w VII 1917 został internowany, następnie w XI 1917 wcielony do armii austriackiej i skierowany na front włoski. W II 1918 otrzymał urlop w celu dokończenia studiów. W Krakowie nawiązuje kontakty z POW. wyznaczony przez k-dta POW płk E. Rydza-Śmigłego na stanowisko k-dta Okręgu Kraków POW. Na początku XI 1918 zarządził mobilizację oddziałów POW i brał czynny udział w przejęciu władzy w Krakowie. Od 9 XI 1918 pełni funkcję adiutanta grupy płk J. Stachiewicza, z którą wyrusza na odsiecz zajętego przez Ukraińców Przemyśla. Następnie przeniesiony w XI 1918 na stanowisko adiutanta 5 pp leg. Bierze udział w odsieczy Lwowa. 1 XII 1918 awansowany do stopnia kpt. Od III 1919 do VII 1919 pełni funkcję adiutanta w I Brygadzie Piechoty Legionów. Uczestniczy w walkach brygady na froncie białorusko-litewskim. Od VII 1919 do I 1920 szef gabinetu II wiceministra spraw wojskowych. W okresie od 2 I 1920 do IX 1921 ukończył II wojenny kurs Szkoły Sztabu Generalnego z przerwą na udział w wojnie polsko-bolszewickiej, podczas której pełni funkcję szefa IV oddziału dowództwa 3 armii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. w 1921. Od IX 1921 do X 1927 szef wydziału w IV oddziale Sztabu Generalnego, następnie od X 1927 do V 1928 d-ca batalionu w 4 psp w Cieszynie. Awansowany do stopnia ppłk-a SG 1 I 1927, a od V 1928 do XI 1928 z-ca d-cy 75 pp w Królewskiej Hucie. Przeniesiony na stanowisko szefa Biura  II z-cy szefa Sztabu Gł. WP, Funkcję pełni od XI 1928 do VII 1929. Od VII 1929 do X 1934 d-ca pułku KOP „Wilejka”. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. piech. 1 I 1934. Od X 1934 do I 1936 d-ca 86 pp w Mołodecznie, a następnie od I 1936 do 1939 szef Oddziału I / Organizacyjno-Mobilizacyjnego/ Sztabu Gł. WP. Był autorem planu mobilizacyjnego W-2. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję Generalnego Kwatermistrza i  III z-cy szefa Sztabu Gł. WP.
    W dniu 17 IX 1939 wraz z kolumna Kwatery Głównej NW przekroczył granicę z Rumunią, gdzie został internowany. W 1940 po ucieczce z obozu przedostał się na Cypr, a stamtąd na Bliski Wschód, gdzie od IV 1941 do XII 1941 służył w Ośrodku Zapasowym Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich w Palestynie, a potem od XII 1941 do IX 1942 był szefem sztabu WP n bliskim Wschodzie, a od IX 1942 do II 1944 d-cą Etapów Armii Polskiej na Wschodzie. Mianowany gen. bryg. 1 I 1943. Następnie od II 1944 do III 1945 Generalny Kwatermistrz Armii Polskiej na Wschodzie. Od III 1945 do 1947 pełni funkcję d-cy Jednostek Wojskowych na Środkowym Wschodzie. Po demobilizacji przebywa w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie. Zmarł 22 V 1977 w szpitalu w Farnborough. Ciało poddano kremacji w Croydon. Jego prochy zostały przewiezione do Polski i 30 VII 1977 złożono na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, Orderem Polonia Restituta 3 kl., KN, KW 4x, ZKZ z M.

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski – S. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; W. Bartosz. Biogram Józefa Wiatra [w:] MSBUDN 1939-1956, t. 4. Kraków 1999T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 199; P. Żarom. Armia Polska w ZSRR, na Bliskim i Środkowym Wschodzie. W-wa 1981.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Wichrowski Ludwik
    - , wachm.

    Wichrzycki Jerzy Antoni - , por. rez. art.
    [1906-1956], oficer rez. art. WP, por. [1936]
    Ur. 22 VIII 1906. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Awansowany po odbytych ćwiczeniach wojskowych do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 29 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. art. 1 I 1936. Zmobilizowany do WP w 1939 zostaje wcielony do 9 pal w Białej Podlaskiej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walce z Niemcami na stanowisku adiutanta II dywizjonu 9 pal. Uczestniczy w walkach na Pomorzu w składzie 9 DP, a od 4 IX 1939 w składzie 15 DP, potem w walkach odwrotowych w rejonie Gostynina i 18 IX 1939 pod Łomiankami. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z oflagu w II 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł 18 IX 1956.

    Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Izdebski. Dzieje 9 DP 1918-1939. W-wa 2000; P. Zarzycki. 9 Pułk artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wick Karol Ludwik Filip - , mjr piech.
    [1896-+?], oficer sł. st. piech. WP, mjr. [1937]
    Ur. 30 VI 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 39 pp w Jarosławiu, gdzie był m. in. d-cą kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 15 VIII 1924. z 39 pp przeniesiony w 19321 do 3 batalionu strzelców w Rembertowie, gdzie dowodził kompanią. Po ukończeniu kursu dla   d-ców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie awansowany do stopnia mjr 19 III 1937 i przeniesiony do 26 pp w Gródku Jagiellońskim na stanowisko d-cy II batalionu. W wojnie obronnej we Ix 1939 dowodził II batalionem 26 pp w składzie 5 DP. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 0d 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14270 za kampanię wrześniową 1939, SKZ.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wickenhagen Karol Tytus - , rtm. rez.
    [1901-1952], ziemianin, oficer rez. Kaw. WP, rtm. [1932], oficer ZWZ/AK, ps. „Pobóg”
    Ur. 05 I 1901 w Radomiu, syn Karola i Matyldy z Bednarskich. Do 1914 kształcił się w domu. Po zdaniu egzaminu został przyjęty do 5 klasy ośmioklasowego Gimnazjum im. Mikołaja Reja Warszawie. Będąc uczniem 8 klasy wstępuje ochotniczo 20 XI 1918 do 4 p. uł., skąd został 5 II 1919 przeniesiony do 10 p. uł. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Uczestniczył w walkach na froncie do I 1920. W I 1920 otrzymał dwumiesięczny urlop zdrowotny w celu zdania egzaminu dojrzałości, który zdał 3 III 1920. Powraca następnie do pułku i uczestniczy w działaniach bojowych na froncie. Brał udział w wiosennej ofensywie wojsk polskich na Kalenkowicze, Turów, Mozyrz i Dniepr, potem walczy w walkach odwrotowych aż do Warszawy, a następnie w kontrofensywie polskiej w kierunku Grajewa i na Nowogródczyźnie. 12 XI 1920 w ramach demobilizacji zwolniony z wojska. W XI 1920 rozpoczął studia w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, które przerwał jesienią 1921. Rozpoczął wówczas gospodarowanie we własnym majątku Sobótka gm. Czynów Szlachecki. Odbywał ćwiczenia wojskowe. Po odbytych ćwiczeniach w 1927 został mianowany ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1925, po kolejnych ćwiczeniach awansowano go 1 I 1932 do stopnia por. rez. kaw. Kolejne ćwiczenia odbywał od 9 V do 17 VI 1933, potem ukończył kurs dla d-ców szwadronów od 20 V do 15 VI 1935 przy Brygadzie Kawalerii „Baranowicze”. Awansowany do stopnia rtm. rez. kaw. 1 I 1936.
    W okresie międzywojennym był jednym z najlepszych polskich jeźdźców. Uczestniczył w wielu konkursach hippicznych zajmując niejednokrotnie 1 miejsce. Zajmował się hodowlą koni / które m. in. sprzedawał wojsku/, oraz bydła. Był działaczem Związku Hodowców Koni woj. kieleckiego i od 8 v 1934 członkie zarządu, członkiem Sandomierskiego Koła sportowego, z którego ramienai został delegowany do władz Polskiego Związku Jeździeckiego.
    Zmobilizowany w VIII 1939 do WP został d-cą szwadronu marszowego 1 p. szwol. w składzie GO gen. W. Andersa. Brał udział w walkach pod Suchowolą i Krasnobrodem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji wojsk polskich unika niewoli i powraca do Sobótki. Udzielał schronienia polskim oficerom ukrywającym się przed Niemcami, wysyłał paczko oficerom polskim przebywającym w oflagach w Niemczech. Od 1942 z polecania KG AK prowadził w Sobótce konspiracyjną szkołę podchorążych 1 p. szwol. AK. Angażował się w działalność „Uprawy”. Oficjalnie za zgodą Niemców utworzył w Sobótce oddział samoobrony mający za zadanie obronę majątku Sobótka przed powszechna wówczas plagą bandytyzmu i partyzantką komunistyczna. Jego uzbrojenie stanowiły zakupione od Niemców 2 taczanki, CKM-y oraz zapasy amunicji. W tym czasie przyjmował u siebie w sobótce wielu wpływowych Niemców. W Vii 1943 pośredniczył w nawiązaniu kontaktów pomiędzy d-ca oddziału NSZ wach. T. Wójcikiem „Tarzanem” a por. L. Torlińskim „Kretem” z AK. Udzielał także pomocy Żydom. W II połowie I 1944 w Sobótce odbyła się wspólna konferencja władz niemieckich z oficerami Inspektoratu AK Sandomierz oraz mjr L. Zub-Zdanowicza z NSZ. Podczas konferencji Niemcy zaproponowali Polakom zawieszenie broni i skierowanie jej przeciwko komunistom. Propozycje te nie został jednak przyjęte.
    W czasie akcji „Burza” latem 1944 dowodził skadrowanym szwadronem 1 p. szwol. stanowiącym zwiad 2 DP Leg. AK. Bierze udział w walkach z Niemcami. Na początku X 1944 chory oddaje komendę nad szwadronem por. J. Boguckiemu i następnie zostaje zdemobilizowany.
    Po zajęciu kielecczyzny przez wojska sowieckie przedostał się wraz z synem Stanisławem do Włoch, gdzie wstąpił do 25 p. uł. II Korpusu, z którym został we IX 1946 ewakuowany do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji zajmował się ujeżdżaniem koni, potem wyjechał do Argentyny, gdzie wspólnie z synem pracował w prowincji Tierra del Fugo. Zajmował się kupnem młodych koni, które ujeżdżał, trenował i następnie sprzedawał. Podczas ujeżdżania konia 4 XII 1952 spadł z konia, a następnie został przez niego przygnieciony. W wyniku tego wypadku zmarł 6 XII 1952 w szpitalu.
    Był żonaty dwukrotnie; 1 raz z od 1922 z Marią z Skotnickich, z którą miał syna Stanisława /1923-1971/żołnierz AK, po raz 2 z Marią Konarzewską, z którą miał dwie córki: Ewę /ur. 26 XI 1935/ i Barbarę /ur. 18 XII 1939/.
    Odznaczony: Medalem za Wojnę 1918-1921.

    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Borzobohaty. Jodła. W-wa 1988; A. Sułowski. U podnóża Gór Świętokrzyskich. W-wa 1987; M. Krzysztofiński-J. Woyno. Biogram K. T. Wickehagena /W:/ ZH WiN nr 22. Kraków 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wieleżyński Walerian - , mjr piech.
    [1898-1986], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1937], w PSZ ppłk/płk
    Ur. 15 VIII 1898. W latach 1916 -1917 był żołnierzem I Brygady Legionów Polskich. Od XI 1918 służy w WP. W szeregach 1 pp LP brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie nadal służył w 1 pp LP w wojnie. Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 1 VII 1925. W latach 1926-1930 w Kadrze Oficerów Piechoty. Był w tym czasie oficerem w Szkole Podchorążych Piechoty. Następnie przeniesiony do 75 pp w Królewskiej Hucie /Chorzowie/, gdzie pełnił m. in. funkcję d-cy kompanii. Po ukończeniu w CWP kursu dla dowódców batalionu został przeniesiony do 15 pp w Dęblinie na stanowisko d-cy II baonu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 19 III 1937. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi II baonem 15 pp w składzie 28 DP. Uczestniczy w walkach z Niemcami od rzeki Warty w kierunku Rychłocic , potem w bojach odwrotowych. Po odniesieniu ciężkich ran przez d-cę 15 pp płk W. Frączka w dniach 4-6 pełnił jako p. o. funkcję d-cy 15 pp. Uczestniczy w obronie Pabianic. Od 7 IX 1939 przebijał się z częścią swego baonu w kierunku Warszawy, gdzie dotarł 15 IX 1939 i tam wszedł w skład 336 pp broniącego Saskiej Kępy. 16 IX 1939 mianowany d-cą III baonu 336 pp. w walkach w obronie Warszawy bierze udział do kapitulacji Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II D w Gross Born, gdzie bierze czynny udział w konspiracji obozowej. Wchodził w skład ścisłego sztabu konspiracyjnego. Na początku 1945 ewakuowany wraz z oflagiem w głąb Niemiec.
    Po wyzwoleniu z niewoli wiosna 1945 wstępuje do PSZ, gdzie służy do 1947. Awansowany do stopnia ppłk, potem płk-a. Mieszkał w Londynie i aktywnie działał w Kole Żołnierzy 15 pp, pełniąc wiele lat funkcję prezesa Koła.
    Zmarł w Londynie 27 VI 1986.
    Odznaczony: VM kl. 5, nr 14272, KN,KW4x,ZKZ,

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; Z. Gnat-Wieteska. 15 Pułk Piechoty „Wilków”. Pruszków 1996; Biuletyn „Rzeczpospolita Podchorążacka” nr 32. Londyn XI 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Wielgomasz Józef
    - , por. piech.
    [1909-?], por. sł. st. piech. WP [1938]
    Ur. 18 III 1909. w latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 30 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 pełni funkcję adiutanta 30 pp. w wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM w I batalionie 30 pp w składzie 10 DP. Od 1 IX 1939 uczestniczy w walkach obronnych na linii rzeki Warty pod Beleniem, a następnie w walkach odwrotowych pod Skierniewicami. W trakcie walk z Niemcami w m. Placówka zostaje ranny. Po przebiciu się do Warszawy uczestniczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1929-1939. W-wa 2004. 
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wielowieyski Józef -

    Wiełłowicz Witold Mateusz - , ppor. rez. art. 
    [1902-?], ppor. rez. art.[1933]
    Ur. 15 VI 1902. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w okresie 11 VIII1930- 29 VI 1931 w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 dak w Podbrodrodziu k. Wilna. Ewidencyjnie podlegał PKU Wilno. Zmobilizowany latem 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 1 baterii 3 dak w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Walczył 2-5 IX 1939 z Niemcami pod Piotrkowem Tryb., potem w bojach odwrotowych w kierunku środkowej Wisły, gdzie 9-10 IX w rejonie Maciejowic Wileńska Brygada Kawalerii zostaje rozbita. Wraz z swoją 1 baterią walczy w składzie 13 DP 19 IX 1939 pod Falenicą, gdzie bateria przestaje istnieć. Wzięty do niewoli niemieckiej przebywał w oflagu.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934;Z. Gnat-Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wieniawski Antoni - , rtm. rez. inż.
    [1898-1939], oficer rez. kaw. WP, rtm. [1936]
    Ur. 13 VI 1898 w Chlewni k. Błonia. W latach 1917-1918 pełnił służbę wojskową w 2 p. ułanów LP, potem w Polskim Korpusie Posiłkowym, a następnie w PSZ, gdzie ukończył kurs szkoły podchorążych.  Od XI 1918 w stopniu ppor. służy w WP, m. in. d-ca plutonu w Białoruskim Pułku Strzelców, potem 3 psk i 211 puł. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919 i zdemobilizowany. Ukończył studia inżynierskie. W 1934 ewidencyjnie podlegał PKU Grodzisk Maz. Z przydziałem mobilizacyjnym do 9 psk. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia rtm. rez. kaw. 1 I 1936.
    Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 2 szwadronem marszowym 2 p. szwoleżerów w składzie Pomorskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik bitwy nad Bzurą, potem obrony Warszawy. Poległ 26 IX 1939 na ul. Piaseczyńskiej podczas próby odbicia fortu Piłsudskiego.
    Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.

    Rocznik oficerski Rezerw 1934. R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wieroński Marian Stanisław (Zbigniew) - , piech.
    [1896-], oficer sł. st. piech. WP, ppłk [1937]
    Ur. 02 VIII 1896. W WP od XI 1918. w stopniu por. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 3 psp w Bielsku, skąd zostaje w 1923 oddelegowany do OKU w Nowym Targu na stanowisko oficera instruktażowego. Następnie po powrocie do 3 psp pełni funkcje d-cy kompanii. W 1928 -1930 d-ca kompanii w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1930. Następnie w latach 1930-1936 d-ca batalionu szkolnego w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie. W 1936 przeniesiony do 3 batalionu Strzelców w Rembertowie, gdzie ukończył jednocześnie kurs dla d-ców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 19 III 1939. w latach 1937-1939 d-ca 3 batalionu strzelców, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył w rejonie Ciechanowa potem 5-6 IX 1939 broni z baonem linii Narwi o Bugu. W czasie odwrotu w kierunku Warszawy traci łączność z brygadą. Po rozproszeniu batalionu część baonu przedziera się do Warszawy, a on z częścią baonu dołączył 11 IX1917 dołączył do Nowogródzkiej Brygady Kawalerii w GO Kawalerii gen. W. Andersa.
    W czasie wojny służył w PSZ na Zachodzie m. in. w 1 Dywizji Pancernej gen. S. Maczka, gdzie dowodził od XI 1943 do 24 VIII 3 Brygadą Strzelców. Awansowany do stopnia płk-a.
    Po wojnie podobno w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 10 404, KN, KW3x, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wieruszewski Zygmunt - , kpt. art.
    [1898-?], kpt. sł. st. art. WP[1937]
    Ur. 24 IX 1898. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w WP jako podoficer zawodowy artylerii. W latach 1925-1927 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1927 z przydziałem do 27 pap we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1929. Po 1932 przeniesiony do 30 pal w Brześciu nad Bugiem. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. Następnie d-ca 8 baterii w III dywizjonie 30 pal. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 baterii III dywizjonu 30 pal w składzie 30 DP. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 30 pal od walk obronnych nad rzeką Wartą, potem w bojach odwrotowych w kierunku Modlina. Po przebiciu się do Modlina uczestniczy w jego obronie. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Jaskulski. 30 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Wierzbicki Ludwik
    - , kpt. Dr med.
    [1900-1979], dr med. kpt. sł. st. sanit. [1938]
    Ur. 14 VII 1900. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury ukończył wyższe studia medyczne na UW w Warszawie. Służbę wojskową odbył w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Awansowany do stopnia ppor. 1 VII 1933, potem do stopnia por. 1 I 1935 i kpt. 19 III 1938. W latach 1938-1939 odbywał praktykę szpitalną w 1 Okręgowym Szpitalu Wojskowym w Warszawie.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 8 kompanią sanitarną 8 DP. W okresie okupacji pracował jako lekarz. Po wojnie w kraju. Pracował w swoim zawodzie.
    Zmarł 6 III 1979.
    R. Rybka – K. Stepan. awanse oficerskie  w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wierzbicki Zbigniew Jan - , ppor. art.
    [1918-?], ppor. sł. st. art.[1938]
    Ur. 10 I 1918. Ukończył szkołę średnią. W latach 1935-1936 w szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1938 z przydziałem do 7 dak w Poznaniu na stanowisko d-cy 1 plutonu 3 baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 3 baterii 7 dak w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 7 dak m. in. w bitwie nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Za męstwo okazane na polu walki był przedstawiony do odznaczenia VM kl. 5 przez d-cę Wielkopolskiej Brygady Kawalerii gen. R. Abrahama.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia wojenne znad Warty i Bzury. W-wa 1990; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wierzibicki Andrzej - , dyr.

    Wiewiórkowski Tadeusz - , por. piech.
    [1902-1955], por. sł. st. piech. WP [1935]
    Ur. 14 II 1902. Od 1924 służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 69 pp we Wrześni na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Ukończył kurs dla dowódców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty. W latach 1937-1939 d-ca 1 kompanii w I batalionie 69 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadu 69 pp w składzie 17 DP Armii „Poznań”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku  m. in. nad Bzurą, potem bojach odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej. Po przebiciu do Warszawy i reorganizacji oddziałów zostaje d-ca 2 kompanii 56 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 30 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z oflagu w  II 1945 powraca do Kraju. Mieszkał w Gdańsku, gdzie zmarł 24 XII 1955.
    Odznaczony: KW

    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939.Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Więckowski Michał - , ppor. rez. art. mgr
    [1909-?], ppor. rez. art. mgr [1937]
    Ur. 29 IX 1909. Ukończył gimnazjum, potem studia wyższe uzyskując dyplom mgr-a. służbę wojskową odbywał w 7 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 pan w Górze Kalwarii. Ewidencyjnie podlegał PKU W-wa M IV. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca plutonu w 3 baterii pomiarów art. Walczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Więckowski - Prus Mikołaj Kazimierz - , kaw.
    [1889-1964], oficer sł. st. kaw. WP, płk [1932], w LWP gen. dyw.[1947]
    Ur. 18 XII 1889 w Starym Konstantynowie na Podolu, syn Bratysława. Ukończył w 1908 Korpus Kadetów potem w latach 1908-1911 uczył się w Michajłowskiej Szkole Artylerii w Petersburgu. Od 1911 w stopniu ppor. art. służył w 34 baterii 5 dywizjonu zapasowego. Po wybuchu I wojny światowej w stopniu por. bierze udział w walkach frontowych. W V 1918 podczas walk pod Rarańczą dostał się do niewoli austriackiej. Od 3 I 1919 w WP na stanowisku d-cy 3 baterii w 1 dak. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W dniu 8 VI 1920 pod folwarkiem Szytno i wsią Błaszki skutecznie dowodził baterią pod ostrzałem bolszewickiej broni maszynowej, potem 8 VIII 1920 ogniem baterii wspierał marsz 7 pp 4 DP Leg., a 26 VIII 1920 brał udział w osłonie polskiej grupy wycofującej się z wypadu na stację kolejową w Żmerynce. Za wymienione czyny odznaczony został VM kl. 5. Przeniesiony do 22 p. ułanów, gdzie dowodził szwadronem. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. Po wojnie ukończył  kurs w CWKaw. w Grudziądzu, potem nadal służył nadal w 22 p. ułanów. Zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od I 1923 do 1924 był instruktorem wyszkolenia wojskowego i jazdy w CWKaw. w Grudziądzu, a następnie do V 1929 z-cą d-cy 22 p. ułanów w Brodach. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. kaw. 1 I 1928. W okresie od 25 V 1929 do III 1939 dowodził 4 psk. Do stopnia płk sł. st. kaw. awansowany 1 I 1932 W kompanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję z-cy d-cy Mazowieckiej brygady Kawalerii. Po zakończeniu działań kampanii wrześniowej 1939 uniknął niewoli. Ukrywał się w rejonie Otwocka. Pracował jako robotnik rolny.
    W VII 1944 wstępuje do LWP, gdzie obejmuje stanowisko z-cy d-cy 7 DP ds. liniowych potem od X 1944 zostaje d-cą 7 DP w II Armii LWP. Od 8 V 1945 dowodził 1 Dyw. Kaw. Mianowany gen. bryg. 27 V 1945. Następnie od 1945 do 1948 d-ca V Okręgu Wojskowego w Krakowie. Awansowany do stopnia gen. dyw. w 1947. w latach 1948- 1951 był attaché wojskowym w Moskwie, potem dyrektor Biura Wojskowego w Ministerstwie Rolnictwa. Od 1958 sekretarz Rady Głównej ds. Oficerów Rezerwy przy MON. Od 1959 w stanie spoczynku. Mieszkał w Michałowicach, gdzie zmarł 20 I 1964. Pochowany na cmentarzu w Warszawie.
    Żonaty. Żonaty z Wandą z d. Dzianott. Miał syna Bogusza /ur. 1935/
    Odznaczony: VM kl. 5, OP4,KW,ZKZ

    oczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Kawalerowi VM 1792-1945, t. II /1914-1921/, cz. 1. Koszalin 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Więckowski Stanisław - , mjr rez. piech.

    Wilczak Stanisław - , kpt. łączno 
    [1897-?] kpt. sł. st. łącz.[1934]
    Ur. 7 X 1897. W WP od XI 1918. Ukończył oficerską szkołę telegraficzną. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w 1 p. łączności. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. łącz.  1 II 1921. w latach 1923-1924 w Obozie Szkolnym Wojsk Łączności. Następnie w 1 p. telegraficznym w Zegrzu. Przeniesiony z dniem 1 IX 1930 z 1 pułku telegraficznego w Zegrzu na stanowisko d-cy plutonu konnego telegraficznego w Brygadzie Kawalerii „Poznań” w Poznaniu. W 1933 urzędowo zmienił nazwisko z Wilczak na Wilczek. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1934. Następnie d-ca  łączności Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym brygady m. in. w bitwie nad Bzurą potem w bojach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Po połączeniu brygad kawalerii Wielkopolskiej i Podolskiej i utworzeniu Zbiorowej Brygady Kawalerii walczy w obronie Warszawy na stanowisku z-cy d-cy łączności. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia wojenne znad Warty i Bzury. W-wa 1990;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wilczewski Mieczysław - , kpt. art.
    [1898-1939], kpt. sł. st. art. [1937]
    Ur. 26 I 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. Brał udział wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył WP. W latach 1923-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 30 pap w Brześciu nad Bugiem. Awansowany do stopnia por. 15 VIII 1928. W 1929 przeniesiony z 30 pap do 84 pp na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty, skąd go przeniesiono w VIII 1931 do sztabu 30 DP, a następnie w 1932 powraca do służby w 84 pp, potem z dniem 1 IV 1933 przeniesiony ponownie do 30 pal. Ukończył kurs dla dowódców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1937 i mianowany d-cą baterii. W 1938 przeniesiony do 18 dac w Zambrowie na stanowisko d-cy 1 baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 18 dac w składzie 18 DP. Dywizjon wspierał działania bojowe oddziałów 18 DP. Poległ w walce z Niemcami 18 IX 1939 pod Andrzejewem.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 5 11 IV 1933; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wilczewski Mieczysław Józef - , ppłk dypl.
    [1895-1957], dowborczyk, oficer dypl. sł. st. saperów WP, ppłk [1935]
    Ur. 15 XII 1895. Ukończył gimnazjum. Wcielony do armii rosyjskiej ukończył szkołę oficerską saperów. W czasie I wojny światowej 1914-1917 brał udział jako oficer saperów. Awansowany do stopnia ppor. Od XI 1917 służył jako oficer saperów w I Korpusie Polskim na Wschodzie dowodzonym przez gen. J. Dobór-Muśnickiego. Po rozwiązaniu I KP w VI 1918 powraca do kraju. Następnie od XI 1918 w WP. Przydzielony do oddziałów powstańczych w Wielkopolsce. W latach 1919-1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. t. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919.  Służył w 7 p. sap. Przeniesiony do Departamentu V Inżynierii i Saperów Sztabu Głównego na stanowisko kierownika referatu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. sap. 15 VIII 1924. W latach 1926-1928 studiuje w francuskiej WSWoj. w Paryżu uzyskując tytuł oficera SG. Po powrocie do kraju od XI 1928 pełni funkcję szefa sztabu 20 DP w Baranowiczach. Następnie od jesieni 1931 do XII 1933  d-ca 3 p. panc. w Modlinie. Przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. sap. 1 I 1935. Następnie k-dt Szkoły Podchorążych Saperów w Warszawie. W VIII 1939 mianowany szefem sztabu utworzonej GO „Piotrków” w składzie Armii „Łódź”. W wojnie obronnej we IX 1939 szef sztabu GO „Piotrków”, potem po przebiciu się do Modlina był oficerem w sztabie dowództwa obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu przez wojska amerykańskie wstępuje do II Korpusu Polskiego we Włoszech i przydzielony do dowództwa saperów korpusu. Po ewakuacji oddziałów II KP w IX 1946 do Wlk. Brytanii, a po demobilizacji zamieszkał w Londynie na stałe.
    Zmarł w Londynie 5 XII 1957.
    Pochowany na cmentarzu Gunnersbbury /Aceton Town/
    Odznaczony: KW, MN, ZKZ.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan .Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; R. Szubański. 3 Batalion Pancerny. Pruszków 199; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Wilczkiewicz Antoni - , kpt. art.
    [1901-1939], kpt. sł. st. art. WP [1935]
    Ur. 16 II 1901. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1924 z starszeństwem od 1 VII 1923 z przydziałem do 10 dak w Jarosławiu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. W 10 dak pełnił różne funkcje oficerskie. Po 1933 przeniesiony do 19 pal w Nowowilejce. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Był d-cą baterii, potem pomocnikiem d-cy II dywizjonu stacjonującego w Lidzie ds. gospodarczych. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 4 baterią II dywizjonu 19 pal w składzie 19 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 19 pal. Poległ 6 IX 1939 w rejonie w pobliżu m. Przygłów k. Tulejowa.  Pochowany na cmentarzu w Sulejowie.
    Odznaczony: SKZ

    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939,. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000.P. Zarzycki. 19 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wilczyński Jan Jakub - , kpt. piech.
    [1890-+?], kpt. sł. st. piech. [1923], od w st. sp.
    Ur. 25 III 1890. W WP od XI 1918. Uczestnik w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 20 pp. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 20 pp. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1923. Długoletni oficer 20 pp, gdzie pełnił różne funkcje, m. in. d-ca kompanii, potem oficer administracyjny. Po 1935 przeniesiony w stan spoczynku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer Oddziału II sztabu armii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: KW

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wilhelm T. - , ppor. Str, poż.

    Wilkoński Wojciech - , mjr art. 
    Wojciech h.Odrowąż Wilkoński 1899 [syn Czesława wł. Graboszewa i Gabryeli h. Jastrzębiec Taczanowskiej]
    Służył w armii "Poznań ", grupa operacyjna Koło d-ca artylerii od 04.09.1939 jako płk. W czasie września 1939 próbuje z grupą swoich żołnierzy dostać się do Modlina,lecz d-ca Twierdzy sprzeciwia się,ze względu na dużą ilość osób będących na terenie Modlina.Proponuje tylko Jemu wejście do Twierdzy. Wuj odmawia i wraz z żołnierzami trafia do niewoli niemieckiej.
    W czasie pobytu w niewoli nabiera lewicowych przekonań i po wyzwoleniu
    wstępuje do LWP. Po wojnie jako płk. LWP był delegatem Komitetu Ekonomicznego przy Radzie Ministrów od lipca 1947 do maja 1949 przy Północnej Grupie Wojsk Armii Radzieckiej. Jest pełnomocnikiem gen.Świerczewskiego do spraw weryfikacji oficerów i podobno sam Świerczewski awansuje Go na stopień p.pułk./ stopień płk.był chyba używany na wyrost,  być może Jego funkcja wiązała się z tym stopniem/
    Jako pełnomocnik Rady Ministrów przy PGW jest także przedstawicielem władz na terenie Dolnego Śląska,stacjonuje w Wałbrzychu. Uniemożliwia wywóz tzw."berlinki" i zapobiega rabunkowi wielu bezcennych dóbr kultury tak przez Rosjan jak i Polaków, pomaga wielu osobom.
    Zostaje fałszywie oskarżony i mimo przyjaźni z samym marszałkiem
    Rokossowskim osadzony w więzieniu. Aresztowany w związku z procesem Gomułki więziony, torturowany, zwolniony w 1956, żona Wanda
    Umiera w latach siedemdziesiątych,pochowany z honorami na cmentarzu
    powązkowskim ,kwaterze wojskowej, w Warszawie.

    (inf. Mirek Paliszewski )


    Wilkoński Wojciech Zenon [1898-1980], mjr sł. st. art. [1939]
    Ur. 22 XII 1898. Syn Czesława i Gabryeli z Taczanowskich. Ukończył gimnazjum. Brał udział w Powstaniu Wielkopolskim, potem służył w 2 Wielkopolskim Pułku Artylerii przemianowanym 12 XII 1919 na 17 pap. W okresie 1 XII 1919-15 VI 1920 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Następnie jako podch. art. zostaje przydzielony do 17 pap. Bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Z dniem 1 X 1920 mianowany ppor. sł. st. art. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 XII 1920. Z 17 pap przeniesiony do 23 pap, potem do 14 pap w Poznaniu. W okresie 1 III 1928-31 VII 1928 przebywał w Centrum Wyszkolenia Art. w Toruniu na kursie dla d-ców baterii. Po ukończeniu kursu mianowany d-cą baterii w 14 pap przemianowany w 1931 na 14 pal. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. W 1932 przeniesiony do WSWoj. w Warszawie. W XII 1934 przeniesiony z WSWoj. na stanowisko d-cy baterii do 32 dal w Rembertowie. Po 1935 przeniesiony do sztabu 7 Grupy Artylerii w Poznaniu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako I oficer sztabu d-cy artylerii armii „Poznań”, potem w GO „Koło” dowodzonej przez gen. E. Knolla-Kownackiego, gdzie dowodził II dywizjonem 7 pac, ostatni od 13 IX 1939 d-ca 7 pac wspierającego działania m. in. 17 DP. Brał udział w walkach z Niemcami nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych. w rejonie Modlina dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach IV A Hohnstein, potem II B Arsnwalde, a następnie w II C Woldenberg. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powraca do kraju i wstępuje do WP. Brał udział w szeregach II AWP w walkach na froncie. Awansowany do stopnia ppłk-a. Po zakończeniu wojny był m. in. wykładowcą w Akademii Sztabu Generalnego, delegatem Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów z siedzibą w Wałbrzychu  przy Północnej Grupie Wojsk Radzieckich w Legnicy. Aresztowany i represjonowany.
    Zmarł 23 I 1980 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Północnym w Wólce Węglowej.
    Odznaczony: MN, SKZ, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Za Odrę i Nysę.
    Dz. Pers. Nr 46 z 1 XII 1920; Dz. Pers. Nr 11 z 24 VII 1928; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 7 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 2008; P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; J. Olesik. Oflag II c Woldenberg. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Wiloch Józef Ignacy - , mjr dr med.
    [1897-1962], dr med. mjr sł. st. sanit. [1939], w LWP ppłk
    Ur. 13 IV 1897. Syn Ludwika. Po ukończeniu gimnazjum studiował medycynę. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 XI 1920. Po wojnie służył w 8 batalionie sanitarnym i pracował jako podlekarz w Szpitalu Rejonowym w Inowrocławiu. Odkomenderowany w celu dokończenia studiów na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego w Warszawie. Po uzyskaniu dyplomu dr medycyny pracował jako lekarz w 4 Okręgowym Szpitalu w Łodzi. Jednocześnie w Kadrze Oficerów Służby Zdrowia. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. – grupa oficerów służby zdrowia 1 I 1932. Następnie przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie, gdzie był m. in. wykładowcą w Szkole Podchorążych Sanitarnych, a następnie lekarz Komendy Centrum Wyszkolenia Sanitarnego. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby zdrowia 2 DP Leg. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 2 DP Leg.
    Podczas okupacji niemieckiej mieszkał w Warszawie i pracował jako lekarz w Szpitalu Ujazdowskim. W czasie Powstania Warszawskiego w VIII 1944 pracował także jako lekarz w szpitalu powstańczym. Po wojnie w kraju. Od III 1945 – III 1948 w LWP. Awansowany do stopnia ppłk-a. Pracował w Centralnej Przychodni Lekarskiej MON. Mieszkał w Warszawie przy ul. Nowomiejskiej. Aresztowany przez agentów Informacji Wojskowej i uwięziony. Postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania wydała Naczelna Prokuratura Wojskowa pod zarzutem prowadzenia w okresie od III 1945 do III 1948 nielegalnej działalności w komórce konspiracyjnej na terenie Przychodni MON. Przeszedł ciężkie śledztwo. W czasie przesłuchań stosowano wobec niego przymus fizyczny i psychiczny. Po długotrwałym śledztwie został skazany wyrokiem NSW w Warszawie, sygn. akt Sn 1/52 z dnia 23 II 1952 na karę 10 lat więzienia. Więziony na Mokotowie, potem w CWK we Wronkach. Po zwolnieniu z więzienia w 1956 został zrehabilitowany.
    Zmarł 17 XI 1962 w Warszawie.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1939; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. M. Bartelski. Mokotów 1944. W-wa 1986; H. Czarnecki. Informator o dokumentach sadowo-więziennych z lat 1944-1956. Poznań 1993; J. Poksiński. Tatar-Utnik-Nowicki. „TUN”.W-wa 1992.
    (inf. Mirek Paliszewski )

    Wiłkomirski Józef
    - , kpt. Dr med.
    [1896-?], kpt. dr med. [1933]
    Ur. 23 VII 1896. Ukończył gimnazjum. Brał udział w I wojnie światowej., potem w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie studiował medycynę uzyskując w 1928 dyplom dr medycyny. Ukończył szkołę podchorążych sanitarnych. Mianowany ppor. i przydzielony do Kadry Oficerów Sanitarnych. Do stopnia por. sł. st. sanit. awansowany 1 x 1929. Z dniem 1 XII 1929 przeniesiony z Kadry Oficerów Sanit. do 29 pp w Kaliszu na stanowisko lekarza sanit. W III 1931 przeniesiony z 29 pp w Kaliszu do 79 pp w Słonimiu na stanowisko lekarza sanit. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sanit. 1 I 1933. Przeniesiony z 79 pp do 72 pp w Radomiu na stanowisko st. lekarza sanit. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku st. lekarza sanit. 72 pp w składzie 28 DP. Po kapitulacji Modlina dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929 Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931;st. M. Przybyszewski. 72 Pułk Piechoty. Pruszków 2oo3; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Mirek Paliszewski )

    Winiarski Józef
    - , ppor. rez. piech.

    Winiarski Władysław Marian - , ppłk dypl.
    [1892-1978], oficer dypl. sł. st. piech. WP, ppłk [1930]
    Ur. 27 XI 1892. Ukończył gimnazjum. W okresie nauki w gimnazjum działał w młodzieżowej organizacji niepodległościowej „Zarzewie”, potem w Polskich Drużynach Strzeleckich i Związku Strzeleckim, gdzie ukończył kurs szkoły podoficerskiej. Od VIII 1914 w Legionach Polskich. Był żołnierzem 5 pp LP. W WP od XI 1918. Ukończył szkołę podchorążych. W szeregach 5 pp Leg. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 10 pp. W latach 1922-1924 był słuchaczem WSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 15 VIII 1924. Po ukończeniu WSWoj. uzyskał tytuł oficera SG. W latach 1924-1927 był oficerem 21 pp w Warszawie, a następnie w latach 1927-1929 był z-cą k-dta szkoły podchorążych piechoty i dyrektorem nauk. W okresie 1929-1931 pełnił funkcję z-cy d-cy 21 pp, a następnie oficer sztabu, potem szef sztabu DOK I w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. 1 I 1930. W latach 1937-1939 d-ca 63 pp w Toruniu. W czasie mobilizacji w VIII 1939 był chory i nie dowodził pułkiem. W czasie kampanii wrześniowej 1939 znalazł się w Warszawie, gdzie pełnił krótko funkcję kwatermistrza potem stał na czele specjalnej komórki, która miała wykryć i zewidencjonować i następnie zaplanować właściwe wykorzystanie znajdujących się w Warszawie zapasów zaopatrzenia. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 przebywał krótko na Zachodzie, potem powrócił do kraju. Po rejestracji w Rejonowej komendzie Uzupełnień został formalnie przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Warszawie. Przez wiele lat pracował w Polskim Biurze Podróży „Orbis” w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 17 II 1978.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, OP5, KW4x, ZKZ.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R.Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Biuletyn Koła SPP w Londynie „Polska Podchorążacka”  z 1978.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Winogrodzki Marian Piotr - , kpt. dypl.
    [1905-?], kpt. dypl. sł. st. art. [1939]
    Ur. 9 IV 1905 we Lwowie. Syn Władysława i Heleny. Ukończył gimnazjum we Lwowie. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 6 pac we Lwowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów M. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 2 dak w Dubnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. w 2 dak służył do 1938. Od XI 1938 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie- promocja XIX 1938-1940. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1939. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego/wywiadowczego/ sztabu Podolskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku brygady m. in. w bitwie nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie na stanowisku oficera informacyjnego Zbiorowej Brygady Kawalerii utworzonej z pozostałości Wielkopolskiej i Podolskiej Brygad Kawalerii. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Porwit. Spojrzenie poprzez moje życie. W-wa 1986; W. Chocianowicz. W 50- lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wiro-Kiro Władysław - por. rez. piech. 
    [1904-?], por. rez. piech. [1938]
    Ur. 21 III 1904. Ukończył szkołę średnią oraz studia wyższe. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 5 pp Leg. w Wilnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Wilno. Po kolejnych ćwiczeniach awansowano go do stopnia por. rez. piech. 1 I 1938. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta II batalionu 5 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył z Niemcami nad Narwią i Bugiem, potem pod Wyszkowem i na Lubelszczyźnie. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał głównie od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu, gdzie działał w jenieckiej konspiracji wojskowej. Prowadził zajęcia gimnastyczne dla jeńców. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Był m. in. trenerem kadry narodowej hokeistów. Działacz sportowy.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; D. Faszcza. 5 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1994; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wisz Jerzy Mieczysław  , ppor. art.
    [1916-?], oficer sł. st. art. WP, ppor. [1937]
    Ur. 19 V 1916 w Tarnowie, syn Mariana i Michaliny z Koziołkowskich. Ukończył w Tarnowie szkołę powszechną, potem III gimnazjum im. A. Mickiewicza, gdzie w 1934 zdał maturę. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Następnie od X 1935 do VII 1937 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Do X 1937 odbywał praktyki w 8 pal w Płocku. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem do 8 pal na stanowisko d-cy plutonu w 5 baterii  II dywizjonu.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 5 baterią II dywizjonu 8 pal. Brał udział w walkach pod Mławą, Przasnyszem, Borzęcinem, potem po wyprowadzeniu swej baterii bez strat dołączył w rejonie lasów Opinogóry do grupy płk S. Sosabowskiego, z którą przedarł się przez Kazuń do Modlina. Bierze udział w obronie Modlina. Za walki z wrogiem toczone 11 IX 1939 zostaje przedstawiony do odznaczenia VM kl. 5. Po kapitulacji Modlina znalazł się w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II A w Prenzlau, potem w VIII A w Kreuzburg /Kluczbork/ i VII A w Murnau. Po odzyskaniu wolności  w 1945 wstępuje do II KP we Włoszech z przydziałem do 13 pac. Odbył szkolenie na kilku kursach doskanalających artylerii i łączności oraz kurs języka angielskiego. Latem 1946 wraz z II KP znalazł się w Wlk. Brytanii. W Szkocji pełnił funkcję adiutanta obozu w Skitten i Banff. Po demobilizacji w 1949 mieszka w Londynie. Długoletni członek zarządu, prezes Koła Oficerów Artylerii na Obczyźnie, płatnik skarbu Narodowego, członek SPK, kustosz Muzeum Artylerii w IPMS w Londynie. Był także sekretarzem Zgromadzenia Kawalerów Orderu VM.
    Po wojnie awansowany kolejno do stopnia por./kpt./mjr-a.
    Mieszka w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: VM kl. 5, ZKZ, SKZ, Medalem Wojska.
    Żonaty z Aliną z Filipowiczów. Córka Bożena /1949/

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2001;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Wiszniewski Zbigniew Seweryn 
    - , kpt. art.
    [1906-?], kadet, kpt. sł. st. art.[1937]
    Ur. 8 I 1906 w Przemyślu. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1926 w Oficerskiej szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 11 pap w Stanisławowie. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Długoletni oficer 11 pap/pal w Stanisławowie, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony w 1930 na stanowisko d-cy plutonu art. piechoty w 48 pp, skąd został przeniesiony z dniem 1 X 1931 do 11 pap. W VI 1934 przeniesiony z 11 pal do 6 dak w Stanisławowie. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 dowódca 2 baterii 6 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii 6 dak w składzie Podolskiej brygady Kawalerii przydzielonej do armii „Poznań”. Brał udział w walkach nad Bzurą potem w bojach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. 22 IX 1939 dowodzona prze niego bateria wspierała natarcie GO gen. M. Bołtucia na Łomianki Górne. Po niemieckich nalotach lotniczych bateria zostaje rozbita. Ocaleli żołnierze wraz z nim dostali się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Osiadł na stałe w Wlk. Brytanii.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wiszniowski Jan Kazimierz - , kpt. art.
    [1903-1987], kadet, kpt.. sł. st. art. [ 1935], w PSZ mjr/ppłk
    Ur. 20 VI 1903. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1922 otrzymał świadectwo dojrzałości. Jako kadet – ochotnik w 1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej i w okresie VI-VII 1921 w III Powstaniu  Śląskim. Awansowany do stopnia kaprala. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany 01 X 1923 do stopnia ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VII 1923 z przydziałem do 23 papa w Będzinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Przeniesiony z dniem 1 IV 1930 z 23 pap do 16 pap w Grudziądzu, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1935. Ukończył kurs dowódców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. W latach 1936-1939 pełnił m. in. funkcję d-cy baterii, potem adiutanta 16 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii w I dywizjonie 16 pal w składzie 16 DP Armii „Pomorze”. Walczy z Niemcami nad Osą, gdzie I dywizjon wspierał ogniem pododdziały 16 DP, potem w walkach odwrotowych, nad Bzurą, skąd wraz z I dywizjonem przebił się do Modlina i brał udział w jego obronie. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej, skąd udało mu się zbiec i przedostać do Francji, gdzie wstępuje do WP. w kampanii francuskiej walczy w szeregach 1 wileńskiego pułku artylerii w składzie 1 Dywizji Strzelców gen. B. Ducha. W VI 1940 po klęsce Francji ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie otrzymuje przydziałem do 1 Dywizji Pancernej gen. St. Maczka. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 1 DPanc. Dowodził m. in. baterią, potem dywizjonem w 2 pułku artylerii motorowej. Awansowany do stopnia mjr-a. Uczestniczył w walkach w Holandii. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. Po wojnie w Wlk. Brytanii, gdzie od 9 I 1946 do 23 III 1947 był dowódcą 2 pułku art. motorowej. Po demobilizacji w 1947 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Sosnowcu, gdzie zmarł 16 I 1987.
    Otrzymał tytuł honorowego obywatela Bredy.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x, Śląską Wstęgą Waleczności i Zasługi.
     Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 102 z 01 IX 1924; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Krzyś. 16 Pułk Artylerii Lekkiej.Pruszków1998.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wiśniewski Adam Feliks - , rtm. 
    [1900-?], rtm. sł. st. kaw.[1933]
    Ur. 9 XII 1900. Uczęszczał di gimnazjum. W WP od XI 1918. Absolwent Oficerskiej Szkoły Jazdy. Mianowany ppor. sł. st. kaw. w 1920. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. Służył w 6 dyonie taborów, skąd został przeniesiony po 1925 do 22 p. ułanów w Brodach, gdzie pełnił różne funkcje. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii kurs dla dowódców szwadronów. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1933 i mianowany d-cą szwadronu w 22 p. ułanów. W VII 1937 przeniesiony do 17 p. ułanów w Lesznie na stanowisko d-cy szwadronu, potem adiutanta pułku. W latach 1937-1939 pełnił funkcję adiutanta pułku oraz jednocześnie d-ca szwadronu gospodarczego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 17 p. ułanów. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 17 p. uł. w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii w ramach armii „Poznań”. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: MN, SKZ
    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia wojenne znad Warty i Bzury. W-wa 1990; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983;P. Bauer. 17 Pułk Ułanów wielkopolskich. Pruszków 1994
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wiśniewski Jan Henryk - , kpt. piech.
    [1908-?], kpt. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 5 IV 1908. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 14 pp we Włocławku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Przeniesiony po 19435 do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie na stanowisko instruktora WF. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 336 pp. Walczy z Niemcami w obronie Warszawy na stanowisku d-cy 6 kompanii II batalionu 336 pp. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu II C w Woldenbergu.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wiśniewski Konstanty - , por. piech 
    [1904-?], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 11 II 1904. Od 1926 służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 pełnił funkcję d-cy plutonu ppanc. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii ppanc. 1 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył z Niemcami nad Bugiem i Narwią. Zaginął po walce z Niemcami w rejonie m. Kuflewo.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12954
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wiśniewski Marian Adam - , kpt.uzbr. 
    [1896-?], kpt. sł. st. uzb. [1931]
    Ur. 13 XII 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. uzb. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w Okręgowym Zakładzie uzbrojenia DOK VII w Poznaniu, potem w 7 Okręgowym Szefostwie Artylerii i Uzbrojenia. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. uzb. 1 I 1931. Do VIII 1939 był kierownikiem referatu zasobów w Szefostwie Uzbrojenia DOK VII w Poznaniu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera służby uzbrojenia armii „Poznań”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wiśniewski Stanisław - , kpt. rez. piech.
    [1898-1939], oficer sł. st. art.. WP, kpt. [1936]
    Ur. 27 IV 1898. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie służył kolejno w 2 pac, potem, 15 pap w Bydgoszczy, gdzie dowodził m. in. baterią. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1936. Przeniesiony do sztabu DOK VIII w Toruniu, gdzie do IX 1939 pełnił funkcję kierownika referatu kontrwywiadu. W wojnie obronnej we IX 1939 brał udział w walkach z wrogiem nad Bzurą. Poległ 18 IX 1939 we wsi Śladów k./Wyszogrodu podczas przebijania się do Warszawy. W 1951 jego prochy ekshumowano i przeniesiono na kwaterę wojenną na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: KW, MN, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wiśniowski Kazimierz Marian - , ppłk dypl. 
    [1896-1964], członek ZS, legionista, oficer sł. st. piech. WP, ppłk dypl. sł st. piech. [1936], w PSZ płk [1943], gen. bryg. [1945]
    Ur. 14 II 1896 w Dobromilu woj. lwowskie. Uczęszczał do gimnazjum realnego. W okresie nauki był członkiem Związku Strzeleckiego Od VIII 1914 do VII 1917 służył w 5 pp Leg., gdzie pełnił funkcję adiutanta I batalionu. Od VII 1917 po kryzysie przysięgowym działa w Polskiej Organizacji Wojskowej /POW/. Od XI 1918 służy w WP. Od XII 1918 –VII 1919 d-ca kompanii w 1 batalionu 5 pp Leg. Bierze udział w wojnie polsko-ukraińskiej XII 1918-III 1919, potem walczy na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. w III 1919. Od VII 1919 do XII 192o d-ca kompanii Bytomskiego Pułku Piechoty przemianowanego w 1920 na 167 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od XII 1920 do III 1924 służył w II Oddziale Dowództwa Okręgu Korpusu VI we Lwowie. Od III 1924 – IX 1926 d-ca kompanii w 48 pp w Stanisławowie. Następnie od XI 1926 do VI 1928 oficer sztabu 11 DP w Stanisławowie. Od Vi 1928 do VII 1929 p. o. d-cy batalionu w 68 pp we Wrześni. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1929. Od VII 1929 do VIII 193o pełni funkcję kwatermistrza 7 pp w Chełmie. Od XI 1930 do X 1932 studiuje  w WSWoj. Warszawie. Od XI 1932 do IX 1939 wykładowca w WSWoj., potem sekretarz Komisji Regulaminowej i oficer operacyjny sztabu i w Inspektoracie Armii „na kierunku Polesie”.– gen. K. Sosnkowskiego. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech. 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 od 10 IX 1939 oficer do zleceń w sztabie frontu południowego. Po 17 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w więzieniach sowieckich. W wyniku starań gen. W. Andersa po podpisaniu układu Sikorski-Majski w VIII 1941 został zwolniony. Od XII 1941 do VIII 1943 szef Oddziału III Dowództwa Sił Polskich w ZSRR, potem w Armii Polskiej na wschodzie. Awansowany do stopnia płk dypl. 1 I 1943. Od VII 1943 do XI 1943 szef III Oddziału II Korpusu Polskiego, a następnie od XI 1943 do XII 1946 szef sztabu II Korpusu Polskiego na Bliskim Wschodzie. Uczestnik kampanii włoskiej – Monte Cassino, Ankona. Mianowany gen. bryg. z starszeństwem od 3 V 1945. Ewakuowany wraz z  II KP do Wlk. Brytanii, gdzie kierował demobilizacją II KP w Wlk. Po demobilizacji w 1947 osiedlił się na stałe w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie.
    Działał w środowiskach kombatanckich.
    Zmarł w Londynie 04 XI 1964. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury.
    Odznaczony: VM kl. 4 i 5, Polonia Restituta kl. 5,KN,KW6x,ZKZ z M.
    Roczniki oficerski 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; K. Sosnkowski. Cieniom września. W-wa 1988; T. Kryska-Karski – S. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Witanowski - Pandota Tadeusz - , kpt. br.panc. 
    [1901-+?], kpt. br. panc.[1935]
    Ur. 5 IX 1901. Uczęszczał do gimnazjum. Uczestnik wojny polsko -bolszewickiej w 1920. Po wojnie pozostaje w wojsku jako podoficer zawodowy kawalerii. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów Zawodowych – klasa kawaleryjska w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VII 1925 z przydziałem do służby liniowej w 4 psk w Płocku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. Przeniesiony z 4 psk do 3 pułku panc. w Warszawie, skąd zostaje w VI 1934 przeniesiony do 5 batalionu czołgów i samochodów pancernych w Krakowie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. br. panc. 1 I 1935. Po 1935 przeniesiony do 10 batalionu panc. w Zgierzu. Ukończył w 1938 kurs w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W latach 1938-1939 pełnił funkcję k-dta parku 10 bat. panc. W VIII 1939 mianowany d-cą 41 samodzielnej kompanii czołgów rozpoznawczych. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 41 samodzielnej kompanii czołgów rozpoznawczych przydzielonej do 30 DP. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 30 DP od walk na pozycjach obronnych nad Wartą, potem w bojach odwrotowych. Podczas walk w Żyrardowie zostaje ranny. Po przebiciu się do Modlina walczy w jego obronie. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej, gdzie przebywał a latach 1939-1945. Po uwolnieniu z niewoli powrócił do kraju. Awansowany do stopnia mjr-a.
    Zmarł w Polsce.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1925; Dz. Pers. Nr 90 z 7 IX 1925; Rocznik oficerski 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; St. Radomyski. Zarys historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy – Klasa Kawalerii 1922-1938. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 13 z 15 XI 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Witkowski Aleksander - , kpt. piech.
    [1906-?], kpt. sł. st. piech. WP[1938]
    Ur. 12 I 1906. Ukończył gimnazjum. W latach 1926-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, potem w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 49 pp w Kołomyi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony następnie do 3 batalionu strzelców w Rembertowie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1938. W latach 1938-1939 adiutant 3 batalionu strzelców. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 3 batalionu w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczy pod Ciechanowem, potem w walkach obronnych na linii Narwi i Bugu. Po rozproszeniu batalionu przebił się z częścią baonu do Warszawy, gdzie dociera w nocy z 14/15 IX 1939. Dowodzona przez niego grupa zostaje włączona do grupy ppłk W. Dzióbka 144 pp rez. Uczestniczy w walkach w obronie Warszawy.
    Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1992; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Witkowski Bolesław - , por. piech.
    [1908-1976], por. sł. st. piech. WP
    Ur. 15 IX 1908. Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 30 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. Następnie do lata 1939 pełnił m. in. funkcję oficera żywnościowego 30 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział jako oficer w dowództwie saperów obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 2 I 1976.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Witkowski Józef - , kpt. piech.
    [1896-1939], legionista, oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1924]
    Ur. 14 XII 1896 w Tomaszowie Mazowieckim, gdzie ukończył szkołę powszechną i uczęszczał do gimnazjum. Od VIII 1915 w Legionach Polskich. Po przeszkoleniu wcielony do 6 pp LP i we IX 1915 skierowany na front wschodni. Uczestniczył w walkach na Wołyniu. W Legionach Polskich służył do kryzysu przysięgowego w VII 1917. Następnie od 1918 w Polskiej Sile Zbrojnej, gdzie ukończył wojenny kurs podchorążych piechoty, a od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 7 pp Leg. w Chełmie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 15 VIII 1924. Następnie kolejno służył w 34 pp, 35 pp, w 1928-1931 w 32 pp w Modlinie. Następnie przeniesiony do KOP-u, potem z KOP-u do 64 pp w Grudziądzu, a w latach 1937-1939 kierownik Oficerskiej Kadry Okręgowej w sztabie DOK VIII w Toruniu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach z wrogiem. Uczestnik obrony Warszawy. Poległ w Warszawie 25 IX 1939. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Wład Franciszek Seweryn - , gen. bryg.
    [1888-1939], gen. bryg. WP [1933]
    Ur. 17 X 1888 w Ottyni pow. Tłumacz, syn Dymitra i Eleonory z Suchomelów. Szkołę powszechną i niższe gimnazjum realne ukończył w Czerniowcach, potem w 1907 Korpus Kadetów w Koszycach. Mianowany chor. piech. w 1907 i przydzielony do 95 pp armii austriackiej we Lwowie, gdzie był d-cą plutonu. Po awansie do stopnia ppor. piech. w 1910 był d-cą kompanii. Po wybuchu I wojny światowej awansowany do stopnia por. Wraz z pułkiem wyruszył na front. Brał udział w walkach osłonowych w Małopolsce Wschodniej i w bitwie pod Lwowem w rejonie Gniłej Lipy, gdzie 27 VIII 1914 zostaje ranny i wzięty do niewoli rosyjskiej. Po wyleczeniu ran został wywieziony do obozu jenieckiego na Syberię, skąd w XII 1914 udało mu się zbiec do Chin i wyjechać do Japonii, a stamtąd do Stanów Zjednoczonych. W 1916 znalazł się w Wlk. Brytanii, gdzie był internowany. 26 V 1916 w drodze wymiany wrócił do służby w armii austriackiej i skierowany na front włoski. Awansowany w 1917 do stopnia kpt. Od V 1917 do XI 1918 walczył w 6 DP, potem oficer sztabu 11 BP. Od 20 XI 1918 w WP, gdzie od 20 XI 1918 do 20 I 1919 pełnił funkcję z-cy szefa V oddziału Sztabu Generalnego, potem od 20 I  do V 1919 szef sztabu Frontu Wołyńskiego, następnie od V –XI 1919 szef sztabu 1 DP Leg. i GO gen. E. Rydza-Śmigłego. Brał udział w walkach na Froncie Wołyńskim i Froncie Białorusko-Litewskim. Od XI 1919 do 16 II 1922 studiował w we francuskiej Wyższej szkole wojennej w Paryżu oraz odbył staż w sztabie Głównym armii francuskiej. Był awansowany w 1920 do stopnia mjr sł. st. a w 1922 do stopnia ppłk SG. Po powrocie do kraju od 29 IV do 10 XI 1922 pełnił funkcję szefa wydziału szkolnego III oddziału Sztabu Generalnego, następnie od 11 XI 1922 do 31 XII 1925 szef III oddziału Sztabu Generalnego. Awansowany 15 VIII 1924 do stopnia płk SG sł. st. piech. W okresie IV-V 1926 ukończył kurs dowódców pułków w Rembertowie. Następnie od 15 X 1926 – 17 III 1927 d-ca 1 psp w Nowym Sączu. Z dniem 18 III 1927 objął stanowisko d-cy piechoty dywizyjnej 25 DP w Kaliszu. Funkcję pełni do 2 IV 1930. Następnie od 28 X 1930 d-ca 14 DP w Poznaniu, którą dowodził do 18 IX 1939. Mianowany gen. bryg. 1 I 1933. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi 14 DP w składzie Armii „Poznań”. 9 IX 1939 w składzie GO gen. E. Knolla –Kownackiego 14 DP bierze udział w przeciwnatarciu nad Bzurą.12 IX 1939 dowodzoną przez niego 14 DP wycofano, potem ponownie uczestniczy w walkach 15/16 IX 1939 w rejonie Emilianowi i Szwarocina. Po ciężkich walkach nad Bzurą wykrwawione oddziały 14 DP zostały rozbite. 17 IX 1939 wydaje dowódcom pułków ostatni rozkaz przebijania się z rejonu Budy Stare przez Bzurę pod Witkowicami, potem przez Puszczę Kampinoską do Warszawy. 18 IX 1939 w czasie kierowania przeprawą przez Bzurę został ciężko ranny odłamkiem pocisku artyleryjskiego. Zmarł w gajówce Januszew k.Wyszogrodu. Pochowany na dziedzińcu kościelnym w Iłowie. Po wojnie jego prochy ekshumowano i pochowano na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 5255 /za wojnę z bolszewikami/, kl. 4 nr oo140, OOP kl. 4, KW 3x, ZKZ.
    Żonaty z Laurą z Włodzimierskich, miał syna Zdzisława Marcina /ur.1926/, żołnierza AK ps. „Dunin”.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski w 1939. W-wa 1990; T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; Kawalerowie VM 1792-1945, t. III, cz. 1.Koszalin 1997;L. Głowacki.17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Włodarczyk Mieczysław - , ppor. rez. piech. 
    [1911-1939], ppor. rez. piech. WP [ 1937]
    Ur. 02 I 1911. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 27 DP przy 24 pp w Łucku. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 24 pp w Łucku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 24 pp w składzie 27 DP przydzielonej do armii „Pomorze”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku od walk na Pomorzu potem w bojach odwrotowych w kierunku Modlina i Warszawy. Poległ po 18 IX 1939 w walkach z Niemcami na przedpolach Warszawy. Pochowany na cmentarzu rzymskokatolickim w Wilanowie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; A. Sałacki. Na straconych pozycjach. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wnuczek Józef - , ppłk piech.
    [1916-1999], oficer sł. st. piech. WP, ppor.[1939], w LWP, kpt. 11 XI 1945, mjr 1 II 1947, ppłk w st. sp. 24 IV 1970
    Ur. 16 VIII 1916 w Wojciechowie pow. Janów Lub. w rodzinie rolników. W 1936 ukończył gimnazjum i zdał maturę. W okresie 1936-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty, a od X 1936 do VIII 1939 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Od VIII 1939 na praktykach oficerskich w 2 pp Leg. w Sandomierzu. W stopniu sierż. podch. bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Dowodzi 1 plutonem 7 kompanii III baonu 2 pp Leg. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 2 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Wyróżnił się w walkach w rejonie Gór Borowskich na ziemi Piotrkowskiej, potem w bojach odwrotowych. Po przebiciu się do Modlina uczestniczy od 12 IX 1939 w jego obronie, początkowo jako d-ca plutonu potem p. o. d-cy 7 kompanii III baonu 2 pp Leg. Jako absolwent tzw. wojennej promocji został rozkazem NW WP z 13 IX 1939 mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VIII 1939. W czasie walk zostaje ciężko ranny. Leczony w szpitalu w Modlinie, potem Legionowie, a następnie w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie. Po wyleczeniu ran w I 1940 zostaje zwolniony jako inwalida wojenny z szpitala. Powraca w rodzinne strony, gdzie włącza się do pracy konspiracyjnej w AK. 24 VIII 1944 zostaje zmobilizowany w stopniu por. do WP i wcielony do 26 pp II Armii WP. Uczestniczy w działaniach bojowych na froncie. Awansowany do stopnia kpt. 11 XI 1944. Walczy z Niemcami pod Mielnikiem i Pragą. W tym czasie pełnił funkcję oficera operacyjnego 26 pp. Następnie na stanowisku szefa sztabu 30 pp bierze udział w walkach z oddziałami UPA w rejonie Jarosławia, Lubaczowa i Przemyśla. Do stopnia mjr awansowany 1 II 1947. Skierowany następnie na Kurs Wyższych Dowódców w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, po ukończeniu, którego pozostaje w Centrum na stanowisku wykładowcy taktyki na kursie dowódców batalionów. Następnie oficer Sztabu Generalnego w Warszawie, skąd w 1950 zostaje przeniesiony na stanowisko szefa Wydziału Operacyjnego 3 DP w Lublinie. W 1953 zostaje przeniesiony do rezerwy. Po przejściu do cywilnego życia podejmuje pracę w Wojewódzkim Zarządzie Kin w Lublinie, gdzie pracuje do czasu przejścia na emeryturę 31 X 1978.
    24 IV 1970 awansowany przez MON do stopnia ppłk-a.
    Zmarł w Lublinie 27 III 1999. Pochowany z honorami wojskowymi na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ, KKOOP.

    L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939. W-wa 1985; Informacja z USC Lublin.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wnuk Wincenty - , ppłk piech.
    [1897-1987], legionista, oficer sł. st. piech. WP, ppłk [1934], PSZ , płk [1940]
    Ur. 06 X 1897 w Lublinie, syn Jana i Antoniny z Szybalskich. Ukończył 6 klas w Gimnazjum Filologicznym im. St. Lipińskiego w Lublinie. W Kozienicach 04 IX 1915 wstępuje do Legionów Polskich. Ukończył kurs szkoły podoficerskiej, a następnie służył w 6 kompanii 2 pp Leg. Przeszedł całą kampanię wołyńską w 1916. 18 IX 1916 został ranny pod Sitowcami i przebywał w szpitalu w Lublinie. Po wyleczeniu ran służył w 4 kompanii szkolnej w Dęblinie, a potem w szkole podoficerskiej w Zambrowie ,gdzie ukończył szkołę podchorążych. Awansowany do stopnia ppor. 1 VI 1918. W dniu 11 XI 1918 w stopniu ppor. zostaje przydzielony do 8 pp Leg. W szeregach 8 pp Leg. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Awansowany do stopnia por. Dowodził kompanią, potem baonem. Wyróżnił się w bitwie nad Niemnem, kiedy jego oddział wziął do niewoli wielu jeńców i zdobył kilka karabinów maszynowych. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył nadal w 8 pp Leg. w Lublinie, gdzie dowodził I baonem. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1928. Był przez pewien okres czasu wykładowcą taktyki w centrum wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W latach 1933 – 1934 d-ca baonu w 10 pp w Łowiczu. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 I 1934. W 1934 zostaje przeniesiony w 1934 do 72 pp w Radomiu na stanowisko z-cy d-cy pułku.15 VII 1937 mianowano go d-cą 8 pp Leg., a w na początku 1939 d-cą Batalionu Fortecznego „Małyńsk”, a następnie d-ca Batalionu Fortecznego „Mikołów” na Śląsku. Z dniem 30 VIII 1939 obejmuje stanowisko d-cy 31 pp w Sieradzu.
    W wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi 31 pp w składzie 10 DP Armii „Łódź”. Bronił pozycji na linii rzeki Warty, na przedpolach Sieradza, a 11 IX 1939 w Mszczonowie jego pułk zniszczył zmotoryzowaną  kolumnę zaopatrzenia niemieckiego XVI Korpusu Panc. oraz kolumnę propagandową. Walczył w rejonie Piaseczna i Góry Kalwarii. Po rozbiciu 31 pp dowodził zgrupowaniem złożonym z żołnierzy i oficerów różnych jednostek. Walczył na przedpolach Warszawy. Po kapitulacji nie podszedł do niewoli. Jesienią 1939 przedostał się przez granicę na Węgry, potem w XII 1939 do Francji, gdzie wstępuje do WP. Mianowany zostaje d-cą 3 pp, przemianowanym 3 V 1940 na 3 Pułk Grenadierów Śląskich. Pułkiem dowodzi podczas wojny francusko-niemieckiej. Po ciężkich walkach pułk zostaje rozwiązany. Przedostał się do Szwajcarii gdzie pełnił obowiązki polskiego k-dta obozu oficerskiego. W drugiej połowie 1944 został w ramach tajnej operacji przerzucony do Wlk. Brytanii, gdzie służył w PSZ do 1947. Po demobilizacji powrócił do kraju i osiadł w Warszawie, gdzie zmarł 02 VI 1987.
    Żonaty z Karoliną Koziełł- Poklewską.
    Odznaczony: VM kl. 4, nr oo154 i 5, , KN, OP5, KW4x, ZKZ.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Krakow 2006; J. Smoliński. 3 Pułk Grenadierów Śląskich. Pruszków 1995; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wodecki Bolesław Wojciech - , mjr piech.
    [1897-1940], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1939]
    Ur. 25 IV 1897 w Iłży, gdzie w 1915 ukończył szkołę średnią. W latach 1915-1917 pełnił służbę w armii rosyjskiej, ukończył szkołę oficerską w Kijowie. Od I 1918 do VI 1918 służył w I Korpusie Polskim na Wschodzie. Po rozwiązaniu I KP przedostał się do kraju. Od IV 1919 służy w WP. Początkowo w stopniu ppor. sł. st. piech. służy w 14 pp. Brał udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie polsko-bolszewickiej zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony z 14 pp do 29 pp. Długoletni oficer sł. st. 29 pp z Kalisza, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1931. Dowodził kompanią w III baonie 29 pp. W okresie od 20 IX 1937 do 2 V 1938 jako p. o. był d-cą III baonu 29 pp a od V 1938 do III 1939 k-dt Dywizyjnego Kursu Podchorążych Rezerwy Piechoty 25 DP. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 19 III 1939. Od III 1939 do IX 1939 d-ca III baonu 29 pp, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 29 pp w składzie 25 DP od Kalisza do Warszawy. Bierze udział w walkach w obronie Warszawy. W dniu 20 IX 1939 podczas walk zostaje ciężko ranny i umieszczony w szpitalu w Warszawie. Po kapitulacji Warszawy przebywał nadal w szpitalu, gdzie w I 1940 zmarł.
    Pochowany na cmentarzu Powązki.
    Odznaczony: VM kl. 5, nr 14378, KW /za wojnę z bolszewikami/, SKZ, MI.

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004;

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Wodkiewicz Stanisław - , mjr piech.
    UR.05-MARCA-1912 , ZM. 23-PAŹDZIERNIKA-1939 - inf. 16.09.2015


    Woicki Witold Mikołaj - , ppor. art.
    [1913-1978], ppor. sł. st . art. WP [1936]
    Ur. 9 XII 1913. Po ukończeniu gimnazjum w latach 1933-1934 odbywa przeszkolenie unitarne w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w okresie IX 1934-VII 1936 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu, a następnie do X 1936 odbywa praktyki w 5 pal we Lwowie. Promowany na stopień ppor. sl. st. art. 15 X 1939 z przydziałem do 5 pal we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 pełnio funkcję d-cy plutony w pułkowej szkole podoficerskiej oraz jednocześnie d-ca plutonu w 5 baterii II dywizjonu 5 pal. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi 5 bateria 5 pal – u w składzie 5 DP. Uczestniczy w walkach w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju.
    Zmarł 25 I 1978.
    Odznaczony VM kl. 5 nr 14279
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Tajny Dziennik awansowany Nr 5 z 15 X 1936; P. Zarzycki. 5 Lwowski Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wojciechowski Albert - , por. kaw.
    [1907-1968], por. sł. st. kaw. WP [1935]
    Ur. 19 IX 1907. Ukończył gimnazjum. Od IX 1929 do VIII 1930 odbywał przeszkolenie unitarne w Szkole Podchorążych w Różanie, a następnie przeszkolenie i praktyki w plutonie szkolnym w pułku kawalerii. Od IX 1930 do VIII 1932 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do 2 Pułku Szwoleżerów w Stargardzie Gdańskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W 1937 ukończył wyższy kurs jeździecki. W 1938 ukończył kurs dla dowódców szwadronów w CWKaw. w Grudziądzu. W latach 1938-1939 d-ca 3 szwadronu w 2 p. szwol. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 szwadronu 2 p. szwol. w składzie Pomorskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Pomorze”. Uczestnik walk na szlaku bojowym pułku. Walczył 12 IX 1939 nad Bzurą w rejonie Ozorkowa. Z resztkami szwadronu dołączył do Wielkopolskiej Brygady Kawalerii, przeorganizowanej w Zbiorową Brygadę Kawalerii, gdzie dowodzi szwadronem sztabowym. Po przebiciu do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z oflagu w I 1945 powraca do kraju. Mieszkał w Warszawie, gdzie pracował jako instruktor Warszawskiego Klubu Jeździeckiego oraz Polskiego Związku Jeździeckiego.
    Zmarł 05 II 1968 nagle na koniu prowadząc grupę jeźdźców.
    Żonaty z Stefanią z d. n/n, miał dwóch synów.
    Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1923-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Ciechanowski. Armia „Pomorze”1939. W-wa 1983;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wojciechowski Antoni - , kpt. art.
    [1900-?], kpt. sł. st. art.[1933]
    Ur. 21 V 1900. Absolwent Oficerskiej Szkoły Artylerii w Toruniu I promocji 1922-1924. Mianowany ppor. sł. st. art. 1 X 1924 z starszeństwem od 1 VII 1923 z przydziałem do 28 pap w Dęblinie-Zajezierzu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. W latach 1926-1933 służył w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisku instruktora i wykładowcy. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1934. Od 1933 ponownie w 28 pal, skąd został przeniesiony na stanowisko d-cy 8 baterii w III dywizjonie 17 pal w Gnieźnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 17 pal w składzie 17 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 17 pal m. in. nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. W walkach z Niemcami pod Palmirami 22 IX 1939 dowodził pozostałością 17 pal. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW
    J. Łukasiak Wołyńska szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 102 z 1 X 1924;Roczniki oficerskie 1924; 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Wojciechowski Jan - , por. piech. 
    [1902-1942], oficer sł. st. piechoty, por.[1935], W ZWZ/AK ps. „Józef”, „Kujawiak”, „Nikodem”.
    Kmdt Rejonu V /Piaseczno/. Obwód Warszawa-powiat IX 1940-VI 1941.

    Ur. 06 VI 1902 w Warszawie. W latach 1923-1925 odbywał służbę wojskową w WP. Ukończył pułkową szkołę podoficerską. Pozostaje od 1925 w wojsku jako podoficer zawodowy. Ukończył w Chełmnie Szkołę Podoficerską dla Podoficerów Zawodowych. Po ukończeniu gimnazjum skierowany do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy, gdzie przebywał od X 1929 do VIII 1932. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII1932 z przydziałem do 36 pp Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1935. Następnie pełnił m. in. funkcję oficera żywnościowego pułku, potem d-cy plutonu p/gaz. W kampanii wrześniowej 1939 od 4 IX 1939 d-ca 7 kompanii III baonu 36 pp. W dniu 12 IX 1939 zostaje ciężko ranny podczas walk w rejonie Brwinowa. Przebywał w szpitalu w Żyrardowie. Po wyjściu ze szpitala jako inwalida wojenny przebywa na terenie Piaseczna. Czynny w konspiracji ZWZ/AK. Od I 1941 do VI 1941 pełnił funkcję K-dta Rejonu V /Piaseczno/w Obwodzie ZWZ Warszawa – powiat. Następnie do V 1942 szef wyszkolenia w sztabie Rejonu V. Aresztowany przez gestapo 15 V 1942. Zamordowany przez gestapowców w Alei Szucha podczas przesłuchania w V 1942.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;E. Walczak. 36 Pułk Piechoty Legii akademickiej. Pruszków 1994; J. Z. Sawicki. VII Obwód Okręgu Warszawskiego AK „Obroża”. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wojciechowski Jan II, - por. piech.
    [1910-?], por. sł. st. piech. [1938]
    Ur. 8 I 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 36 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu ppanc. w 36 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 360 pp, gdzie dowodzi kompanią. Walczy w obronie Warszawy.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wojciechowski Józef - , ppor. piech.

    Wojciechowski Ludwik - , kpt. art.
    [1895-1941], kpt. sł. st. art. WP [1919]
    Ur. 5 I 1895. Uczestnik I wojny światowej 1914-1918. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie był oficerem 4 pac w łodzi, gdzie dowodził baterią, potem oficer w 4 Grupie Artylerii w Łodzi skąd został przeniesiony do sztabu 17 pal w Gnieźnie, potem do sztabu 17 DP, gdzie pełnił funkcję II oficera sztabu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera służby wywiadowczej artylerii w sztabie d-cy artylerii 17 DP. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 17 DP m. in. nad Bzurą, potem walkach odwrotowych w kierunku Warszawy.
    Podczas niemieckiej okupacji aresztowany przez gestapo i zamordowany w 1941 w więzieniu w Łodzi.
    Odznaczony SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań’” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wojciechowski Stefan - , kpt. piech.
    [1902-1939], kpt. sł. st. piech. WP [
    Ur. 8 XII 1902. Służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 70 pp w Pleszewie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Pełnił m. in. funkcję d-cy kompanii na kursach dla podoficerów zawodowych 17 DP przy 70 pp w Pleszewie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział od 4 IX 1939 na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM w I batalionie, potem od 12 IX – 14 IX 1939 dowodził przejściowo I batalionem 70 pp. Uczestniczy w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 70 pp w składzie 17 DP m.in. nad Bzurą potem w bojach odwrotowych w kierunku Warszawy. Poległ 22 IX 1939 w Łomiankach podczas przebijania się do Warszawy. Pochowany na cmentarzu w Łomiankach.
    Odznaczony: Pośmiertnie VM kl. 5, BKZ
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Wojak. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wojciechowski Tadeusz Wojciech - , kpt. dypl.
    [1908-1944], oficer dypl. sł. st. piech. WP, kpt. [1938], żołnierz SZP/ZWZ/AK, mjr dypl. [1941], ppłk [1944?], ps. „Dziekan”, „Konrad”, „Korab”, „Ragoza”, „Ryszard”, „Szreniawa”, „Zawisza”, vel Franciszek admaski, vel Kozicki, vel Tadeusz Wysocki.
    Ur. 02 IV 1908 w Rzeszowie, syn Romana i Eleonory z d. Kokosz. Uczęszczał do gimnazjum w Rzeszowie, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, którą ukończył z pierwszą lokatą. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 58 pp, gdzie był d-cą plutonu, potem kompanii. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1933. W latach 1937-1939 studiował w MSWoj. w Warszawie. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 19 III 1938. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był oficerem operacyjnym, potem p.o. szefa sztabu 20 DP. W obronie Warszawy pełnił funkcję oficera operacyjnego w sztabie Pododcinka „Północ”. Od 27 IX 1939 uczestniczył w rokowaniach kapitulacyjnych. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej, skąd zbiegł i już w X 1939 został zaprzysiężonym żołnierzem SZP, potem ZWZ/AK. Początkowo referent wyszkolenia w Oddziale III b dowództwa Głównego SZP, potem z-ca szefa Wydziału wyszkolenia w Oddziale III KG ZWZ/AK. Od XII 1939 podległa mu grupa przekształcona w 1940 w oddział krypt. „Fabryka”, a w 1941 krypt. „Baszta”. Do stopnia mjr dypl. sł. st. piech. awansowany 11 XI 1941. W IV 1942 przeniesiony zostaje do Lwowa gdzie obejmuje funkcję szefa sztabu Komendy Okręgu AK lwów i jednocześnie szefa sztabu Oddziału III Komendy Obszaru AK Lwów. Po aresztowaniu przez gestapo w nocy z 3/4 XII1942 ppłk M. Dobrzyńskiego został jako p. o. szefem sztabu Obszaru, formalnie zatwierdzonym 10 I 1943. Aresztowany przez Niemców 04 X 1943 w willi przy ul. Grochowskiej wraz z sekretarką BiP Komendy Obszaru AK lwów Danutą Dowmont „Jolantą”, podającą się za jego żonę. Rozstrzelany przez Niemców we Lwowie 14 I 1944 w publicznej egzekucji na Pl. Solskich. Zachowały się grypsy świadczące o jego niezłomnej postawie we więzieniu we Lwowie.
    Był przedstawiony wniosek o awans do stopnia ppłk-a i odznaczenie go ZKZ z M na 11 XI 1943, ale wobec aresztowania nie został zatwierdzony. Wg niektórych publikacji awansowano go pośmiertnie w 1944 do stopnia ppłk-a i odznaczono VM kl. 5.
    Żonaty z J. Grabską-Treterową, miał syna Ryszarda-Tadeusza /ur. 1944po jego  śmierci/.

    Rocznik oficerski 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; G. Mazur- J. Węgierski Konspiracja Lwowska 1939-1944. Słownik biograficzny. Katowice 1997; L. Bartelski. Pułk AK „Baszta”. W-wa 1990; St. Pempel. Pod znakiem Lwa i Syreny. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Wojdak Franciszek - , ppor. rez. kaw.
    [1914-1939], ppor. rez. kaw. WP [1938]
    Ur. 2 X 1914. Po ukończeniu w 1934 gimnazjum odbywał od 19 IX 1934-15 VII 1935 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a następnie do IX 1935 praktyki w 14 p. uł. we Lwowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 9 . p. uł. w Trembowli. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 szwadronie. Bierze udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym pułku m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy. Po przebiciu do Warszawy uczestniczy w jej obronie. Poległ w walce 27 IX 1939.
    Odznaczony VM kl. 5 nr 12258
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; A. Przybyszewski. 9 Pułk Ułanów Małopolskich. Pruszków 2002;J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wojewodzki Mieczysław - , kpt. piech.
    [1904-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 14 IV 1904. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1925-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w okresie 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 32 pp w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Następnie pełni różne funkcje w 32 pp m. in. d-ca kompanii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W okresie 1938-1939 d-ca plutonu łączności. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 32 pp w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami pod Mławą, potem nad Bugiem i Narwią oraz w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wojnicz Irena - . dr med.

    Wojno Czesław - , ppor. sap.
    [1911-?], ppor. rez. sap.[1936]
    Ur. 21 II 1911. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów w Modlinie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. saperów z starszeństwem od 1 I 1936. Zmobilizowany w 1939 do WP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem chemicznym 20 batalionu saperów w składzie 20 DP. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wojtanowicz Antoni - , ppłk art.
    [1893-1964], oficer sł. st. art. WP ppłk[1938]
    Ur. 18 XI 1893. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 22 pap w Rzeszowie. Następnie oficer art. w sztabie DOK X w Przemyślu. Następnie ponownie w 22 pap, gdzie dowodzi baterią. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1931 i przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. 19 III 1938. Przeniesiony na stanowisko I z-cy d-cy 25 pal w Kaliszu. Od 1939 d-ca 25 pal, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 25 DP. Uczestnik bitwy nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. Po przebiciu się do Warszawy bierze od 21 IX 1939 udział w jej obronie na stanowisku d-cy artylerii na pododcinku „Północ” – Żoliborz. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu.
    Po wojnie w kraju.
    Zmarł w V 1964.
    Odznaczony: SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej w 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wojtowicz Otton Adolf - . kpt. uzbr.
    [1896-?], kpt. sł. st. uzb. [1923]
    Ur. 18 IX 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie przeniesiony do grupy oficerów uzbrojenia i przydzielony do Zakładu Uzbrojenia Nr 8. do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Następnie od 1923 w 8 Okręgowej Składnicy Uzbrojenia w Toruniu. Przeniesiony w VI 1930 z Pomorskiej Składnicy Uzbrojenia Nr 8 w Toruniu do Filii Pomorskiej Składnicy Uzbrojenia w Bydgoszczy na stanowisko zarządcy. W VI 1934 przeniesiony zostaje ponownie do Pomorskiej Składnicy Uzbrojenia Nr 8 w Toruniu. Po 1935 przeniesiony na stanowisko zarządcy Składnicy Uzbrojenia Nr 7 w Poznaniu. W kampanii wrześniowej 1939 oficer szefostwa uzbrojenia w dowództwie armii „Poznań”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznań”
    Odznaczony: KW3x, MN, SKZ
    Dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wolf Antoni Karol - . kpt. int. 
    [1891-?], kpt. sł. st. int.[1919]
    Ur. 26 X 1891. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. adm. z starszeństwem od 1 VI 1918. Służył w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym nr II, potem w nr VI, a w latach 1923-1925 w kierownictwie rejonu intendentury Baranowiczach na stanowisku oficera int. W latach 1925-1928 służył w sztabie 3 Brygady KOP w Starej Wklejce na stanowisku oficera gospodarczego. W 1928 przeniesiony do 70 pp w Pleszewie na stanowisko płatnika pułku. W latach 1936-1939 służba w Batalionie Stołecznym w Warszawie na stanowisku oficera administracyjno-gospodarczego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku delegata Komendy Miasta przy dowództwie Armii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy dalsze losy n/n.
    Odznaczony: SKZ
    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wolikowski Romuald - , płk dypl. 
    [1891-1992], płk dypl.[1925]. W PSZ gen. bryg.[1941]
    Ur. 21 XII 1891 w m. Romanów na Wołyniu. Ukończył Korpus Kadetów w Jarosławlu, potem oficerską szkołę piechoty. W latach 1914-1917 jako oficer armii rosyjskiej brał udział w walkach na frontach I wojny światowej. Mianowany kpt. piech. W okresie XI 1917-V 1918 oficer sztabu I Korpusu Polskiego w Rosji. W okresie VI 1918-1919 szef sztabu 5 DP na Syberii. Na początku 1919 przedostaje się do Francji gdzie służy w Armii gen. J. Hallera, z którą w IV 1919 wraca do Polski. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany ppłk sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od IV 1919 do XII 1919 był szefem sztabu 5 Armii, potem od 4 XII 1919 do 8 VIII 1920 szef sztabu 9 DP, potem od 8 VIII-30 VIII 1919 szef sztabu Grupy Poleskiej, następnie od 30 VIII 1920 do 13 VII 1921 d-ca XVII Brygady Piechoty w składzie 9 DP. W VII 1921 przeszedł do wojskowej służby dyplomatycznej. W latach 1921-1923 attache wojskowy przy Poselstwie RP w Moskwie, skąd został przeniesiony w 1923 do sztabu DOK II/nad etatowo w 25 pp/. z dniem 2 XI 1923 odkomenderowany na jednoroczny kurs doszkolenia w WSWoj. w Warszawie, gdzie był słuchaczem do X 1924. Po otrzymaniu dyplomu naukowego Oficera Sztabu Generalnego z dniem 15 X 1924 przeniesiony do Departamentu I Piechoty MSWoj. w Warszawie, gdzie pełnił m/. in. funkcję szefa wydziału. Do stopnia płk-a SG sł. st. piech. awansowany z starszeństwem od 1 I 1925. Przeniesiony z dniem 1 VIII 1926 z /ne 25 pp/ z Departamentu i Piechoty MSWoj. na stanowisko d-cy 59 pp, którym dowodził do III 1930. Od III 1930 do 1937 był d-cą piechoty dywizyjnej 4 DP z m. p. . w Toruniu. W okresie 10 X 1932-10 VIII 1933 przebywał na kursie w centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. w okresie 1937-IX 1939 pełnił funkcję pomocnika d-cy DOK vii w Poznaniu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy etapów Armii „Poznań”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 prze Rumunię przedostał się do Francji, gdzie w okresie X 1939-I 19340 pełnił funkcję p. o. d-cy 1 pułku szkolnego, potem I 1940-VI 1940 k-dt Centrum Szkół Piechoty w Coëtquidan. W vi 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii i tam od X 1940 do VIII 1941 był z-cą d-cy 3 Brygady Kadrowej strzelców I KP w Szkocji. Od VIII 1941 IX 1942 był attache w0jskowym, potem szefem Misji Wojskowej w ZSRR. Mianowany gen. bryg. z starszeństwem od 1 IX 1941. Od IX 1942 do IV 1944 k-dt kursów oficerskich przy dowództwie Jednostek Wojskowych Środkowego Wschodu, potem APW, od IV 1944 do 1946 w dyspozycji MON, potem szefa sztabu Głównego w Londynie. Po demobilizacji w 1946 wyjechał z Wlk. Brytanii i osiadł na stałe w Kanadzie. Mieszkał w Calgary. W 1981 otrzymał ”Honoris Causa” Uniwersytetu Alberta w Edmonton. Działał w organizacjach polonijnych.
    Zmarł 14 II 1992w Edmonton w Kanadzie
    Odznaczony: VM kl. 5, KN,PR IV kl., KW 4x,ZKZ
    Dz. Pers. Nr 69 z 1 XI 1823; Dz. Pers. Nr 110 z 145 X 1924; Dz. Pers. Nr Dz. Pers. Nr 33 z 21 VIII 1926; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Izdebski. Dzieje 9 DP 1918-1939. W-wa 2001; W. Chocianowicz. W 50- lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; T. Kryska – Karski – St. Żurakowksi. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wolski Stefan - , ppor. rez. art. mgr 
    [1903- +?], prawnik, oficer rez. piech. WP, w ZWZ/AK, por. /3 V 1944/ ps. „Florian”, „Jawor”.
    Prokurator przy WSS Okręgu Lublin AK 1942 – XI 1944
    Ur. 02 VIII 1903 w Nałęczowie, gdzie jego ojciec był weterynarzem. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1918-1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po ukończeniu gimnazjum studiował prawo na KUL uzyskując w 1925 dyplom mgr praw. W latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyński, którą ukończył w stopniu tytularnego plut. podch. rez. art. Awansowany do stopnia ppor. rez. art. 1 I 1932 z przydziałem do 2 DAK w Dubnie, potem 3 dak w podgrodziu k./Wilna. Ewidencyjnie podlegał PKU Radom, potem PKU Wilno. W czasie studiów należał do korporacji studenckiej „Concordia”. Po aplikacji pracował jako asesor w Lublinie, następnie jako podprokurator w Radomiu i Lublinie, a później od 1932 w Wilnie. Oskarżał w głośnym procesie wileńskich komunistów. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczył w rejonie Krasnobrodu i Zamościa jako oficer zwiadowczy 3 DAK z Podegrodzia k./ Wilna. Podczas okupacji mieszkał w majątku Stanisława Rzewuskiego w Woli Sławińskiej, z którym był związany rodzinnie. Pracował tam oficjalnie jako buchalter. Czynny w konspiracji ZWZ/AK od I 1942. Pełnił od 1942 do XI 1944 pełnił funkcję prokuratora Wojskowego Sadu Specjalnego w Lubelskim Okręgu AK. Awansowany do stopnia por. 3 V 1944. W końcu Mieszkał 1944 w Lublinie przy ul. Godebskiego 8/1. Aresztowany przez NKWD 10 XI 1944 w Lublinie, został skazany wyrokiem WSG Lublin na karę śmierci, zamienioną na 10 lat więzienia. O jego ułaskawienie wystąpił KUL oraz lubelska kuria biskupia. Więziony na Zamku w Lublinie, potem w CWK Wronki. Zwolniony z więzienia w XII 1946. Po wyjściu z więzienia inwigilowany przez UB nie mógł znaleźć nigdzie pracy. Załamany popełnił samobójstwo.
    Żona Jadwiga Wolska, żołnierz AK ps. „Magda”
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii Rezerwy. Pruszków 2000; I. Caban. Ludzie lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; A. G. Kister. Komenda Okręgu Lublin AK w 1944 roku. W-wa 2000.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wołkowiński Edmund - , kpt. art.
    [1897-1939], oficer sł. st. art., kpt. [1929]
    Ur. 27 VI 1897 w Pietniczanach na Ukrainie. W latach 1917-1918 służył w armii rosyjskiej. W WP od XII 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920 w szeregach 25 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 16 pap w Grudziądzu potem w 18 pap w Ostrowi Maz., skąd został przeniesiony po 1926 do 27 pap we Włodzimierzu Wołyńskim. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1929. Po 1933 przeniesiony do 7 pac w Poznaniu, gdzie pełnił od 1938 funkcję d-cy baterii, potem p. o d-cy I dywizjonu. W VIII 1939 mianowany d-cą 25 dac zmobilizowanym przez 7 pac dla 25 DP, którym dowodzi podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 25 DP. Uczestnik bitwy nad Bzurą, gdzie zostaje ciężko ranny. Umieszczony w szpitalu wojskowym, z którym został ewakuowany do Warszawy i umieszczony w Szpitalu Ujazdowskim, gdzie zmarł z ran 18 IX 1939. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; Cmentarz Komunalny Powązki, dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wołodźko Romuald - , por. piech.
    [1906-1939], por. sł. st. piech. WP[1934]
    Ur. 28 IX 1906. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 86 pp w Mołodecznie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Następnie d-ca 8 kompanii III baonu stacjonującego w Kraśnem n/Uszą. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 kompanii III baonu 86 pp w składzie 19 DP. Uczestniczy w walkach na szlaku bojowym pułku. Poległ 5 IX 1939 w m. Bujny k/Piotrkowa Tryb. Pochowany na cmentarzu w Milejowie.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 86 Pułk Piechoty. Pruszków 2004; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5 z 23 II 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wołoszczak Mieczysław - , chor.

    Woróg Anatol - , ppor. piech. 
    [1914-1939], kadet, ppor. sł. st. piech. WP [1936]
    Ur. 5 XI 1914. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 6 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy 2 plutonu 1 kompanii I baonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I baonu 6 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Poległ 12 IX 1939 w ataku na bagnety na umocnione pozycje wroga pod Kałuszynem. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Kałuszynie. 
    Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; Tajny Dziennik Personalny MSWoj.Nr 5 z 15 X 1936.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Woroniecki Witold Antoni - , kpt. piech.
    [1905-?], kpt. sł. st. piech. WP [1939]
    Ur. 20 IX 1905. Ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 36 pp w Warszawie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Ukończył w CWPiech. w Rembertowie kurs dla d-ców kompanii. Następnie do lata 1939 d-ca 9 kompanii w III batalionie 36 pp. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi 9 kompanią III batalionu 36 pp w składzie 28 DP. Uczestniczy w bitwie z wrogiem pod Pabianicami, potem w walkach odwrotowych. Z częścią rozbitej 9 kompanii dotarł do otwocka, gdzie po krótkiej walce z przeważającymi siłami wroga dostał się do niewoli. Za męstwo okazane na polu walki został odznaczony VM kl. 5. Wojnę spędził w oflagach.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14281, BKZ
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;E. Walczak. 36 Pułk Piechoty Legii Akademickiej. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Woźniak Kazimierz - , por. piech.
    [1913-1974], por. sł. st. piech. WP[1939]
    Ur. 14 VI 1913Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1932-1935 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 43 pp w Dubnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 2 kompanii I batalionu 43 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu przeciwgazowego 43 pp potem oficer sztabu 13 DP, Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 43 pp. m. in. pod Tomaszowem Maz. potem w walkach odwrotowych. Z grupą żołnierzy u oficerów przebił się do Warszawy i brał udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju.
    Zmarł 08 VI 1974.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wójcik Eligiusz - , por. piech. 
    [1915-?], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 7 IV 1915. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do29 pp w Kaliszu na stanowisko    d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 8 kompanii III batalionu 29 pp. W VIII 1939 przydzielony na stanowisko adiutanta IX batalionu strzelców mobilizowanego przez 29 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta IX batalionu strzelców. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym batalionu w składzie 25 DP w składzie armii „Poznań” m. in. nad Bzurą, potem po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu II C w Woldenbergu.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wójcik Franciszek - , ppor. rez. art.
    [1905-?], oficer rez. art. WP, ppor.[1931]
    Ur. 11 X 1905. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w 8 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu praktyk we IX 1930 przeniesiony do rezerwy. W 1931 odbywał ćwiczenia wojskowe w 2 pal. Awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 pal w Kielcach. Zmobilizowany do wP w 1939 i wcielony do 2 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego II dywizjonu 2 pal w składzie 2 DP. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 2 pal. Uczestnik obrony Modlina.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wójcik Józef Robert - , por. piech.
    [1913-?], kadet, por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 27 V 1913. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 x 1939 z przydziałem do 2 pp Leg. w Sandomierzu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 pełnił funkcję p. o. d-cy 1 kompanii I Batalionu 2 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 3 komp. I bat. 2 pp Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Po przebiciu się do Modlina walczy w jego obronie. Podczas walk 27 IX 1939 zostaje ranny. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Powojenne losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wójciński Alfred Wilhelm - , kpt. br. panc. 
    [1904-1940], kpt. br. panc. [1935], pośm. mjr [20o7]
    Ur. 13 VII 1904 w Krotoszynie, syn Teofila i Antoniny z Wejhertów. Uczęszczał do gimnazjum w Krotoszynie. W okresie 1922-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem 1923-1925 Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 56 pp w Krotoszynie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 VII 1927. Przeniesiony w XI 1928 z 56 pp do 1 pułku czołgów w Żurawicy, przeniesionego w X 1930 do Poznania, przemianowanego w II 1933 na 1 batalion czołgów i samochodów pancernych, a w II 1935 na 1 batalion pancerny, gdzie pełnił m. in. funkcję d-cy kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. br. panc. 1 I 1935. Przeniesiony z 1 batalionu panc. do 6 batalionu panc. we Lwowie, gdzie dowodził kompanią liniową, potem d-ca kompanii szkolnej. W VIII 1939 mianowany d-ca 61 dywizjonu panc. sformowanego przez 6 batalion panc. dla Kresowej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 61 dywizjonu panc. rozpoznawczego w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami m. in. na Ziemi Łódzkiej, w rejonie Sieradza, potem w walkach odwrotowych i na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV/V 1940. Pochowany w bratniej mogile na cmentarzu wojennym w Charkowie.
    Postanowieniem Prezydenta RP z X 2007 mianowany pośmiertnie mjr sł. st. br. panc.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1925; Dz. Pers. Nr 14 z 5 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 7VI 1934; Rocznik oficerski 1928,1932; XI R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wójcik Józef Robert - , por. piech.
    [1908-1941], kpt. dypl. sł. st. piech. [1937], w konspiracji SZP/ZWZ mjr [1941], ps. „Bolek”, „Bolesław”, „Rogala” vel Bolesław Malinowski
    Ur. 1 III 1908 w m. Latowicze pow. Mińsk Maz. Uczęszczał do gimnazjum im. Władysława IV w Warszawie, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1926-21929 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 79 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1932. Następnie m. in. dowodził plutonem w kompanii CKM, d-cą plutonu w pułkowej szkole podoficerskiej, d-ca kompanii i referentem WF. W latach 1936-1938 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. przydzielony do sztabu 25 DP w Kaliszu na stanowisko I oficera sztabu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego 25 DP w składzie armii „Poznań”. Brał udział w walkach nad Bzurą potem w bojach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy i w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy nie poszedł do niewoli. Należał do grupy oficerów, którzy pierwsi wstąpili do tworzonej organizacji Służby Zwycięstwa Polski. Organizator i pierwszy szef Wydziału Wywiadu Ofensywnego w Oddz. II DG SZP- KG ZWZ. Podczas okupacji mieszkał w Warszawie przy ul. Matejki, potem przy ul. Stawki. Zatrudniony oficjalnie w Miejskim Zakładzie Aprowizacji Zarządu Miejskiego m. st. Warszawy przy ul. Jasnej. Aresztowany przez gestapo w końcu X 1940 w miejscu swej pracy i osadzony na Pawiaku, skąd 31 I 1941 został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie zmarł 4 IV 1941.
    Awansowany do stopnia mjr dypl. rozkazem KG ZWZ L. 12 z 22 I 1941.
    Żonaty od 1936 z Stefanią z d. Malinowską.
    Odznaczony: KW
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932;R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983;W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. W-wa 1990; W. Bartoszewski. Warszawski pierścień śmierci 1939-1944. W-wa 1970;M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej, t. III. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wojtowicz Bolesław - , kpt. dypl.
    [1908-1941], kpt. dypl. sł. st. piech. [1937], w konspiracji SZP/ZWZ mjr [1941], ps. „Bolek”, „Bolesław”, „Rogala” vel Bolesław Malinowski
    Ur. 1 III 1908 w m. Latowicze pow. Mińsk Maz. Uczęszczał do gimnazjum im. Władysława IV w Warszawie, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1926-21929 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 79 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1932. Następnie m. in. dowodził plutonem w kompanii CKM, d-cą plutonu w pułkowej szkole podoficerskiej, d-ca kompanii i referentem WF. W latach 1936-1938 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. przydzielony do sztabu 25 DP w Kaliszu na stanowisko I oficera sztabu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego 25 DP w składzie armii „Poznań”. Brał udział w walkach nad Bzurą potem w bojach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy i w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy nie poszedł do niewoli. Należał do grupy oficerów, którzy pierwsi wstąpili do tworzonej organizacji Służby Zwycięstwa Polski. Organizator i pierwszy szef Wydziału Wywiadu Ofensywnego w Oddz. II DG SZP- KG ZWZ. Podczas okupacji mieszkał w Warszawie przy ul. Matejki, potem przy ul. Stawki. Zatrudniony oficjalnie w Miejskim Zakładzie Aprowizacji Zarządu Miejskiego m. st. Warszawy przy ul. Jasnej. Aresztowany przez gestapo w końcu X 1940 w miejscu swej pracy i osadzony na Pawiaku, skąd 31 I 1941 został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie zmarł 4 IV 1941.
    Awansowany do stopnia mjr dypl. rozkazem KG ZWZ L. 12 z 22 I 1941.
    Żonaty od 1936 z Stefanią z d. Malinowską.
    Odznaczony: KW
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932;R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983;W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. W-wa 1990; W. Bartoszewski. Warszawski pierścień śmierci 1939-1944. W-wa 1970;M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej, t. III. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wretowski Tadeusz - , ppłk rez. dr med. 
    [1879-+?], dr med., ppłk rez. WP [1919]
    Ur. 30 V 1879. Ukończył studia medyczne. Służył jako lekarz wojskowy w armii rosyjskiej. Od XI 1917 służył w stopniu kpt. w I Polskim Korpusie Wschodnim w Rosji. Od 1919 WP. Zatwierdzony z dniem 1 IV 1920 w stopniu mjr sł. st. sanit. W 1920 był st. ordynatorem w Okręgowym Szpitalu Wojskowym w Łodzi. Zweryfikowany w 1921 w stopniu ppłk –a sł. st. sanit. Następnie przeniesiony do 1 Szpitala Okręgowego w Warszawie z przydziałem do kadry 1 batalionu sanitarnego. Z dniem 31 III 1930 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem mobilizacyjnym do Korpusu Oficerów Sanitarnych-grupa oficerów w st. sp. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 pracował w 1 Okręgowym Szpitalu w Warszawie.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924; 1928; Dz. Pers. Nr 1 z 21 I 1930
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wrona Bogumił Andrzej - , por. piech.
    [1914-?], por. sł. st. piech. WP [1939]
    Ur. 10 VI 1914. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 26 pp w Gródku Jagiellońskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Następnie d-ca 2 kompanii CKM w II batalionie 26 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 kompanią CKM 26 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka-K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wroniecki Zygmunt - , kpt. art.
    [1905-?], kpt. sł. st. art. WP [1939]
    Ur. 01 X 1905. Ukończył szkołę średnią. W latach 19227-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne, potem w okresie 1928-1930 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 25 pal w Kaliszu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 25 pal pełni różne funkcje. W latach 1937-1939 d-ca 6 baterii w II dywizjonie 25 pal. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii dywizyjnej 25 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 25 DP. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wroniewicz Tomisław - , por. art. 
     [1908-?], por. sł. st. art. [1938]
    Ur. 27 XII 1908. Służbę wojskową odbywał w latach 1930-1931 w 3 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, potem w latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 8 pac w Toruniu na stanowisko d-cy plutonu. Przeniesiony w 1937 do 2008 dac w Warszawie. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 1 plutonu w szkole podoficerskiej 28 dac w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 28 dac przydzielonego do 28 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 28 dac, który wspierał działania oddziałów 28 DP. Uczestniczył w walce 10 IX 1939 pod Kamionem, potem w obronie Modlina.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wróbel Mieczysław - , por. rez. uzbr. 
    [1896-?], por. rez. uzb.[1919]
    Ur. 1 XI 1896. W WP od Xi 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 44 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 44 pp., potem przydzielony do Korpusu Oficerów Uzbrojenia z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa m III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w obronie Warszawy na stanowisku oficera parku uzbrojenia grupy. Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW2x
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wróbel Stanisław - , ks. kapel. rez.
    [1908-?], ks. kapelan rez.[1939]
    Ur. 26 IV 1908. Ukończył gimnazjum, potem Seminarium Duchowne. Wyświecony na kapłana w 1933. Od 1938 wikariusz w Parafii Św. Barbary w Pionkach. 1 I 1939 mianowany kapelanem rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kapelana 72 pp z Radomia.
    Zmarł po 1945.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; S. M. Przybyszewski. 72 Pułk Piechoty. Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wróblewski Józef - , mjr dypl.
    [1888-1966], mjr dypl. sł. st. piech.
    Ur. 13 XI 1888. Ukończył gimnazjum. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 83 pp gdzie pełnił różne funkcje. W latach 1924-1926 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 VII 1925. W stopniu mjr- a SG po ukończeniu WSWoj. służył w sztabie Dowództwa Okręgu Korpusu VII w Poznaniu. Następnie przeniesiony na stanowisko referenta do Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych. Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer łącznikowy sztabu Naczelnego Dowództwa WP.
    Losy w okresie 1940 -1945 n/n. W latach 1945-1947 służył w PSZ na Zachodzie. Awansowany do stopnia ppłk dypl. Po wojnie mieszkał w Wlk. Brytanii gdzie zmarł 02 V 1966.
    Odznaczony: ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstanie a WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 198; M. Bielski.GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wydra Mieczysław Karol - , por. piech. 
    [1912-2002], por. sł. st. piech. WP [1939], mgr inż. mjr w st. sp.
    Ur. 27 VII 1912 w m. Nozdrzec pow. brzozowski na Podkarpaciu. Uczęszczał do gimnazjum w Brzozowie, gdzie w 1932 zdał maturę. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany na stopień ppor. sl. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 26 pp w Gródku Jagiellońskim na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 19 III 1939. w latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii CKM III batalionu stacjonującego we Lwowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 26 pp w składzie 5 DP. Walczył z Niemcami na przedpolach Warszawy i w jej obronie na odcinku „Warszawa – Wschód” n Pradze. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach X A w Izehoe, potem w X B w Nieuburgu, X C w Lubece, w końcu w VI B w Dössel, skąd został uwolniony 1 IV 1945 przez wojska alianckie. Po powrocie do kraju podejmuje studia wyższe, które ukończył z dyplomem mgr inż. Pracował przez wiele lat w administracji państwowej w pionie rolnictwa. Do 1976 pracował na stanowisku dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Gospodarki Wodnej i Melioracji we Wrocławiu. Po przejściu na emeryturę w 1976 mieszkał nadal we Wrocławiu. Działał w ruchu kombatanckim. Był członkiem Związku Oficerów sł. st. WP II RP, oraz członkiem honorowym Koła Przyjaciół SPP w Ostrowi Maz. –Komorowie. Awansowany do stopnia mjr w st. sp.
    Odznaczony; VM kl. 5, Złotym Krzyżem Zasługi, KKOOP
    Zmarł 5 XII 2002 we Wrocławiu. Pochowany 7 XII 2002 na cmentarzu św. Rodziny na Sępolnie we Wrocławiu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Biuletyn „Rzeczpospolita Podchorążacka” Nr 2. Komorów 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wydra Zygmunt - , por. art. 
     [1906-?], por. sł. st. art.[1933]
    Ur. 27 I 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 28 pap w Dęblinie-Zajezierzu. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 XI 193o/promocja opóźniona/z przydziałem do 2 pac w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Następnie pełni różne funkcje. W latach 1937-1939 z-ca d-cy pułkowej szkoły podoficerskiej. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 5 baterii II dywizjonu 2 pac Uczestniczył w walkach w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14282
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; j. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 16 z 3 XII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Wykowski Jan Wacław  - , por. piech. 
    porucznik piechoty (1908 – 1955)
         Ur. 22.01.1908r. w Warszawie. W 1928r. ukończył maturą Gimnazjum im. Władysława IV w Warszawie. W 1931r. otrzymał promocję na podporucznika piechoty w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowii Mazowieckiej. Oddelegowany został do 32 pp w twierdzy Modlin. W 1931r. pełnił początkowo funkcję instruktora – wykładowcy w tamtejszej szkole dla podoficerów. W 1932r. został dowódcą plutonu, równolegle pełniąc obowiązki oficera oświatowego pułku. W 1934r. otrzymał awans na porucznika ze starszeństwem z 1 stycznia. W 1936r.został adiutantem 32 pp. Pełnił je do połowy 1937r. kiedy został wysłany na kurs dowódców kompanii do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Po powrocie został dowódcą 1 kompanii ckm. W 1938r. ponownie odbył kurs dowódców kompanii p.panc.
    We wrześniu 1939r. jako dowódca 1 kompanii ckm 32 pp walczył pod Mławą – gdzie został ranny – a następnie był obrońcą Modlina. Po kapitulacji w październiku trafił do niewoli. Przez obóz przejściowy w Działdowie znalazł się w oflagu Colditz IVC. gdzie przebywał do końca 1939r. Następnie był w Prenzlau IIA od 1940 – 1941r. Potem przeniesiony został do oflagu Neunbrandenburg IIE, skąd w połowie 1943r. trafił do Gross-Born IID. Wiosną 1945r.- w skutek nacierającego frontu - ewakuowany został na zachód do obozu Sandbostel XA, skąd wyzwolony przez Anglików trafił do szpitala w Bomlitz.
    W 1946r. powrócił do Polski i osiadł we Wrocławie. Pracował w charakterze kierownika działu pracy i płacy w fabryce włókien sztucznych a potem Zakładach Dolmel .
    Zmarł 25.10.1955r. Pochowany zastał na cmentarzu Grabiszyńskim.
    Odznaczony: „Krzyżem Walecznych 1939”, „Brązowym Krzyżem Zasługi”, „Medalem za Długoletnią Służbę”.
    Źródło: CAW – TAP 7, teczka osobowa, Rocznik oficerski 1932, 1936, 1939.
    (inf. Michał Krzysztof Wykowski)



    Wyrwicki Eugeniusz Sylwester - , mjr dypl. pil.
    [1901-1940], mjr dypl. sł. st. lot., pilot
    Ur. 29 XII 1901 w Pabianicach, syn Jakuba i Weroniki z d. Rytwiańskiej. W Łodzi uczęszczał do gimnazjum, gdzie w VI 1920 zdał maturę. Aktywny w działalności skautowej w Pabianicach i Łodzi. Jako drużynowy brał udział w rozbrajaniu Niemców w Łodzi. W 1920 wstępuje ochotniczo do WP. W latach 1921-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. 1 VII 1923. Następnie w Szkole Pilotów w Bydgoszczy, którą ukończył w 1925. Przydzielony do 6 pułku lotniczego we Lwowie. Do stopnia por. sł. st. lot. awansowany 1 VII 1925. W 1928 przeniesiony do 3 pułku lotniczego w Poznaniu. W latach 1931-1933 studiuje w MSWoj. w Warszawie. Staż odbywał w Departamencie Lotnictwa MSWojsk. Po ukończeniu MSWoj. w stopniu por. dypl. przydzielony do 1 pułku lotniczego w Warszawie. Do stopnia kpt. dypl. sł. st. lot. awansowany 1 I 1934. Dowodził 113 Eskadrą Myśliwską. Od IV 1937 był wykładowcą taktyki lotnictwa Myśliwskiego w MSWoj. i w Wyższej Szkole Lotniczej w Warszawie. Do stopnia mjr dypl. sł. st. lot. awansowany 19 III 1938.
    Wiosną 1939 objął stanowisko szefa sztabu Brygady Pościgowej. Od 1 IX 1939 jako szef sztabu współdowodził działaniami obrony lotniczej Warszawy. 11 IX 1939 dokonał brawurowego przelotu do rejonu operacyjnego Armii „Poznań” dostarczając gen. T. Kutrzebie niezbędne mapy. Odbył też kilka lotów dostarczając środki opatrunkowe dla walczącej załogi Modlina. 25 IX 1939 odleciał na Węgry, zabierając ze sobą ppłk-a M. Iżyckiego. Z Węgier przedostał się do Francji, gdzie włączył się w organizację jednostek polskiego lotnictwa. 03 VI 1940 objął dowództwo polskiego klucza myśliwskiego działającego w ramach francuskiej jednostki k. m. Bernay. W dniu 7 VI 1940 3 polskie samoloty i 12 francuskich napotkały w rejonie Lille zgrupowanie niemieckich bombowców osłanianych przez dywizjon myśliwców. Polacy zaatakowali Niemców, a Francuzi nie podjęli walki i odlecieli. Po zestrzeleniu niemieckich 2 niemieckich bombowców zostaje zestrzelony ponosząc śmierć.
    Pochowany na cmentarzu w St. Germain sur Eaulne.
    Odznaczony pośmiertnie przez NW WP VM kl. 5.

    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pawlak. Eugeniusz Wyrwicki. WTK nr 33 z 1980.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Wysocki Franciszek Kajetan
    - , mjr dypl.
    [1895-1939], oficer dypl. sł. st. mjr [1931]
    Ur. 23 VII 1895. Ukończył szkołę średnią. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Odznaczony za wykazane męstwo na polu walki VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 83 pp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 VII 1923. Po 1926 przeniesiony z 83 pp do 64 pp w Grudziądzu, gdzie dowodził kompanią. W okresie XI 1929- X1931 studiował w MSWoj. w Warszawie, uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1931. Po ukończeniu MSWoj. przydzielony do 61 pp w Bydgoszczy, gdzie pełnił różne funkcję w sztabie pułku. Następnie d-ca i baonu 61 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził I baonem 61 pp w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Uczestnik bitwy nad Bzurą. Po zranieniu d-cy pułku od 15 IX 1939 dowodzi 61 pp. Poległ 17 IX 1939 pod Brochowem. Pochowany na cmentarzu w Trojanowie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ, MN.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wysokiński Marian - , piech.
    [1900-?], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 18 V 1900. Uczęszczał do gimnazjum. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie w latach 1921-1922 w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VIII 1922 z przydziałem do 22 pp w Siedlcach na stanowisko  d-cy plutonu. Po weryfikacji otrzymał starszeństwo w stopniu ppor. od 1 V 1922. Do stopnia por. awansowany 1 V 1924. W II 1926 przeniesiony z 22 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu w kompanii granicznej. Z KOP przeniesiony w VI 1933 do 78 pp w Baranowiczach. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. W latach 1935-1937 pełni funkcję m. in. d-cy kompanii, potem od 1937 adiutanta 78 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta 78 pp w składzie 20 DP. Walczył w rejonie Mławy, potem nad Bugiem i Narwią, a od 4 IX 1939 w Modlinie. 14 IX 1939 został z pułkiem i 20 DP wycofany do obrony Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy na odcinku obrony „Warszawa-Wschód” na Pradze. Podczas walk 19 IX 1939 zostaje ranny. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 36 z 30 IX 1922; Dz. Pers. Nr 11 z 25 II 1926; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wyspiański Jan Aleksander - . mjr art.
    [1895-?], mjr sł. st. art. WP [1936]
    Ur. 12 VII 1895. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 16 pap. Awansowany do stopnia kpt. art. 15 VII 1924. Następnie m. in. d-ca baterii w 16 pap w Grudziądzu. W latach 1928-1929 wykładowca w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Od 1929 oficer 27 pap/pal we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie dowodził baterią. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1936. Następnie oficer sztabu 4 Grupy Artylerii w Łodzi. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu art. w Armii „Łódź”, potem po przebiciu się do Warszawy oficer sztabu art. w Dowództwie Armii „Warszawa”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Wyszyński Jan Wacław - , ppor. rez. piech.
    [1912-1939], ppor. rez. piech. WP[1937]
    Ur. 30 I 1912. Po ukończeniu w 1933 szkoły średniej odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty 30 DP przy 82 pp w Brześciu. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 83 pp w Kobryniu. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 6 kompanii II batalionu 83 pp w składzie 30 DP przydzielonej do Armii „Łódź”. Poległ 9 IX 1939 w walce z wrogiem pod Przyłękiem. Pochowany na cmentarzu w Jeżowie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 20
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Younga de Leni Jerzy Janusz - , mjr dypl. 
    [1899-1961], mjr dypl. sł. st. art. WP[1936]
    Ur. 19 II 1899. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych artylerii. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo i odwagę na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 19199. Służył w 4 dak w Suwałkach. Awansowany do stopnia kpt. st. st. art. 1 I 1928. Do 1930 d-ca baterii. W okresie XI 1930-X 1932 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując dyplom oficera dypl. Następnie był m. in. oficerem art. w sztabie DOK VII w Poznaniu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego w GO „Knolla”  gen. E. Knolla –Kownackiego w skaldzie Armii „Poznań”. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy. Brał udział w walkach z Niemcami na przedpolach Warszawy, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju.
    Zmarł w 1961.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zabielski Edward - , kpt. piech.
    [1898-1939], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1932]
    Ur. 1 I 1898. Od XI 1918 służył w WP jako podoficer zawodowy. Brał udział w stopniu sierż. szt. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 22 pp w składzie 9 DP. Odznaczony za męstwo na polu walki VM kl. 5. Ukończył kurs szkoły podchorążych w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 V 1921. Następnie nadal służy w 22 pp. awansowany do stopnia por. 1 V 1923. W 22 pp dowodzi kompanią. Przeniesiony w 1927 do KOP na stanowisko d-cy plutonu granicznego. Następnie ok. 1930 przeniesiony do 61 pp w Bydgoszczy, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1932. W latach 1936-1939 dowódca 7 kompanii III baonu 61 pp. w wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi 7 kompanią 61 pp w składzie 15 DP, a od 15 IX 1939 dowodzi I baonem 61 pp. Poległ 17 IX 1939 pod Brochowem i tam pochowany na cmentarzu w Trojanowie..
    Odznaczony: VM kl. 5, KN,KW, SKZ.

    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Izdebski. Dzieje 9 DP 1918-1939. W-wa 2000; L. Głowacki.17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zaborowski Konstanty - , ppłk dypl.
    [1894-1944], ppłk dypl. sł. st. piech. WP [1933]
    Ur. 29 VII 1894. Ukończył szkołę realną. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu ppor. dowodził plutonem, potem kompanią w 6 pp Leg. Awansowany w 1920 do stopnia por. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Z 6 pp Leg. przeniesiony do Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, potem do X 1928 w Biurze Ogólno-Organizacyjnym MSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1928. W okresie XI 1928-X 1930 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu mjr dypl. sł. st. piech. powraca do 6 pp Leg. w Wilnie, gdzie m. in. dowodzi batalionem. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. pełni funkcję z-cy d-cy 6 pp Leg. Następnie pełni funkcję attaché wojskowego w Moskwie. Po powrocie do kraju w 1939 zostaje mianowany d-cą 79 pp w Słonimiu. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi 79 pp w składzie 20 DP. Od 1-3 IX 1939 pułk broni pozycji nadgranicznych w rejonie Mławy, potem wycofuje się 4 IX 1939 do Modlina. W trakcie wycofywania pułk zostaje rozproszony. Po dotarciu do Modlina zostaje tam odtworzony i nocą z 13/14 IX 1939 zostaje wycofany z Modlina na Pragę. Dowodzi pułkiem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywa m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Działał w obozowej konspiracji. Ciężko chory przebywał w niemieckim szpitalu, gdzie przeszedł nieudaną operację Wracając do oflagu II C w Woldenbergu  przemycił zaszytą w ranie pooperacyjnej lampę radiową.
    Zmarł na chorobę nowotworową 18 III 1944 w oflagu II C w Woldenbergu. Po jego śmierci jeden z punktów nasłuchu radiowego został nazwany jego imieniem.
    Odznaczony: VM kl. 5 i. 4 kl, nr 00141 /za kampanię wrześniową/, KN, OP5, KW4x, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; H. Tomiczek-M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zachara Tadeusz - , kpt. piech.
    [1904-1939], kpt. dypl. sł. st. piech. WP[1937]
    Ur. 24 II 1904. W 1925 ukończył szkołę średnią. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych w Warszawie, gdzie ukończył kurs unitarny. W latach 1926-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Następnie nadal służy w 1 pp leg. i pełni różne funkcje oficerskie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1937. W okresie od XI 1937 do lata 1939 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując dyplom oficera dypl. W VIII 1939 przydzielony do sztabu 15 DP w Bydgoszczy na stanowisko kwatermistrza dywizji. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 15 DP. Podczas przebijania się do Warszawy oddziałów 15 DP poległ w walce pod Sierakowem 20 IX 1939. Pochowany k. leśniczówki Pociecha. Ekshumowany i pochowany na cmentarzu w Laskach.
    Rocznik oficerski 1932; Zamorski. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Zamorski. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zachariasiewicz Teodor  August Sylwester - , kpt. art.
    [1899-1940], kpt. sł. st. art.[1929], pośm. mjr [2007]
    Ur. 31 XII 1899 w Bochni, syn Jana i Marii z d. Chrust. W latach 1917-1918 służył w armii austriackiej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych artylerii. W stopniu ppor. sł. st. art. w szeregach 9 pap uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 9 pap, skąd w 1926 zostaje przeniesiony do 5 pac., potem do 5 samodzielnego dyonu art. plot. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1929. W I 1931 przeniesiony do 7 daplot w Poznaniu na stanowisko d-cy baterii, a następnie d-ca Szkoły Podoficerskiej. W latach 1937-1939 d-ca 13 baterii art. plot. w Równem. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 13 bateria art. plot. w składzie 13 DP. Uczestnik walk pod Tomaszowem Maz., potem w walkach odwrotowych. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Równego, gdzie mieszkała jego rodzina. Aresztowany przez NKWD znalazł się w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Odznaczony: KW 2x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zachoszcz Wacław Stanisław - , rtm.
    [1900-1939], rtm sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 18 IX 1900. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 II 1922. Długoletni oficer 25 p. uł. w Prużanie, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia rtm awansowany 19 III 1937. Przeniesiony z 25 p. uł. do 6 psk w Żółkwi. W latach 1937-1939 w 6 psk pełnił funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 szwadronu 6 psk w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach z Niemcami w rejonie zduńskiej woli, pod Połowem i w bojach odwrotowych w kierunku Warszawy. Od 20 IX 1939 dowodził dywizjonem 6 psk w składzie zgrupowania kawalerii dowodzonego przez mjr J. Juniewicza utworzonego w celu dozorowania Wisły. Poległ w walce z wrogiem 22 IX 1939 pod Łomiankami. Pochowany na Cmentarzu w Kiełpinie Poduchowym.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14284, KW, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zachuta Adam Antoni - , kpt. piech.
    [1900-?], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 7 III 1900. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920.Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty w Warszawie. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1920. Przeniesiony do grupy oficerów administracji wojskowej z przydziałem do Okręgowego Zakładu Gospodarczego Nr 1. Następnie służył w 64 pp, potem w 1928 w 54 pp, skąd został przeniesiony w III 1931 do KOP. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony z KOP do 36 pp. w latach 1937-1939 d-ca 6 kompanii w II batalionie 36 pp w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii 36 pp w składzie 28 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 36 pp od walk na liniach obronnych nad rzeką Widawką, potem w walkach pod Wolą Cyrusową i bojach odwrotowych  m. in. 12 IX 1939 pod Brwinowem, gdzie zostaje ranny.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14283, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 193; Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20oo;E. Walczak. 36 Pułk Piechot Legii Akademickiej. Pruszków 1994
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zagójski Stanisław - , kpt. piech.

    Zagórski Czesław - , por. rez. piech.
    [1902-?], por. rez. piech. [1936]
    Ur. 23 I 1902. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 36 pp w Warszawie. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1936 do stopnia por. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii w I batalionie 36 pp w składzie 28 DP. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 36 pp od walk obronnych nad rzeka Widawą, potem pod Wolą Cytrusową i bojach odwrotowych m. in. 12 IX 1939 pod Brwinowem.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; E. Walczak. 36 Pułk Piechoty Legii Akademickiej. Pruszków 1994
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zając Bronisław Eustachy - , por. piech. 
    [1907-?], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 25 XI 1907. Ukończył gimnazjum. W latach 1929-1932 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 71 pp w Zambrowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W 1936 przeniesiony do KOP z przydziałem do Batalionu KOP „Wołożyn” na stanowisko d-cy plutonu w 1 kompanii szkolnej strzeleckiej. W 1939 przeniesiony z KOP do 70 pp w Pleszewie na stanowisko d-cy 2 kompanii I batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 kompanią I batalionu 70 pp w składzie 17 DP Armii „Poznań”. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos do Warszawy. Po rozproszeniu pododdziałów 70 pp w Puszczy Kampinoskiej dowodzi 3 kompanią 69 pp. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Odznaczony: KW2x
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zając Józef - , pchor. Łączno

    Zając Stefan - , ppłk piech.
    [1895-?], ppłk  sł. st. piech.[1934]
    Ur. 26 XII 1895. W WP od XI 1918. Służył w 7 pp Leg. W stopniu por. dowodził kompanią 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył na froncie wojny polsko-ukraińskiej, potem polsko-bolszewickiej 1918-1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 7 pp Leg., gdzie dowodził kompanią. Przeniesiony w IV 1923 z 7 pp Leg. do 19 pp we Lwowie. Z dniem 1 VI 1927 przeniesiony z 19 pp do 71 pp w Zambrowie na stanowisko d-cy I batalionu. Awansowany 1 I 1928 do stopnia mjr-a sł. st. piech. W IV 1928 przeniesiony z 71 pp do 40 pp we Lwowie na stanowisko d-cy I batalionu. W III 1931 przeniesiony na stanowisko kwatermistrza do 19 pp. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 I 1934. Po 1936 pełnił funkcję z-cy d-cy pułku. Ukończył w 1938 w Centrum Wyszkolenia Piechoty kurs dla d-ców pułków. W latach 1938-1939 d-ca 32 pp w Modlinie, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami na przedpolach Ciechanowa, potem w obronie. Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    W latach 1939-1945 więziony w oflagu.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, OP 4, KW4x,ZKZ
    Dz. Pers. Nr 20 z 5 IV 1923; Dz. Pers. Nr 15 z 23 V 1927; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931: Dz. Pers. Nr 1 z 24 I 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.   Kraków 2006; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 198
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zając Wilhelm Alfons - , kpt. piech.
    [1898-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1930]
    Ur. 28 V 1898. Uczęszczał do gimnazjum. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych w Warszawie. Awansowany do ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 VII 1920. Po wojnie służył w 22 pp w Siedlcach, gdzie dowodził plutonem, potem kompanią. W 1929 przeniesiony z 22 pp do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, gdzie był w okresie 1929-1931 instruktorem w 5 kompanii szkolnej II baonu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1930. W latach 1931-1933 d-cą kompanii administracyjnej szkoły, a następnie w okresie 1933-1934 d-cą 2 kompanii szkolnej w I baonie. W 1934 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. Później przeniesiony do 32 pp w Modlinie. W latach 1937-1939 d-ca kursu dla podoficerów nadterminowych 8 DP przy III baonie 32 pp w Działdowie. Od wiosny 1939 kwatermistrz 32 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 32 pp. Uczestnik obrony Modlina.
    Odznaczony: KN
    Dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Zakrzewski Alojzy - , kpt. art.
    [1897-?], kpt. sł. st. art. [1929]
    Ur. 18 II 1897. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu n
    ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 20 pap, skąd został przeniesiony w 1923 do szefostwa artylerii DOK IX w Brześciu nad Bugiem. Następnie oficer 25 pap/pal w Kaliszu, gdzie dowodził m. in. baterią. Po 1935 przeniesiony do szefostwa wywiadu KOP. W latach 1938-1939 oficer Placówki Wywiadowczej KOP Nr 7 w Sarnach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii dywizyjnej 28 DP. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 28 DP. Uczestnik obrony Modlina.
    Odznaczony: KW2x, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zakrzewski Bohdan Wacław - , mjr dr med.

    Zakrzewski Jerzy - , kaw.

    Zakrzewski Mirosław - , por. piech.
    [1907-?], por. sł. st. piech. [1934]
    Ur. 8 XI 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1928-1931 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 45 pp w Równem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. w latach 1937-1939 d-ca plutonu w 8 kompanii III batalionu 45 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku pomocnika oficera informacyjnego w sztabie 13 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 13 DP m. in. pod Tomaszowem Maz. potem w walkach odwrotowych w kierunku przepraw na Wiśle w rejonie Ryczywołu. Następnie w zgrupowaniu pododdziałów 13 DP walczy pod Falenicą.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 193; Rocznik oficerski 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. Armia „Prusy”{ 1939. W-wa 1986
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zaleski Stanisław Zbigniew
    - , kpt. obs.
    [ 1907–1939], kpt. obs. sł. st. lot. [1939]

    Ur. 8 V 1907. W 1928 ukończył gimnazjum. W latach 1928-1929 odbył przeszkolenie unitarne w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. obs. lot. 15 VIII 1931 z przydziałem do 3 p. lotniczego w Poznaniu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Następnie z-ca d-cy w 35 eskadry liniowej. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 33 eskadry obserwacyjnej w Lotnictwie Armii „Poznań”. Wykonywał zadania bojowe w ramach działań Armii „Poznań”. 21 IX 1939 przybył do Warszawy. Brał udział w obronie Warszawy. Zaginął w trakcie działań wojennych we IX 1939.
    Rocznik oficerski 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer - B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; J. Pawlak. Polskie eskadry w Wojnie obronnej w 1939.W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zalewski Apolinary - , piech.

    Zalewski Bolesław - , kpt. rez. uzbr.
    [1890-?], kpt. rez. art./uzb./[1919]
    Ur. 26 I 1890. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. art. rez. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 2 dak. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po 1930 przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera parkowego w warsztatach uzbrojenia.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Załęski Apolinary - , ppor. 
    [1892-?], ppor. rez. piech.[1919]
    Ur. 14 II 1891. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył w szeregach 34 pp. Mianowany ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony do rez. z przydziałem mobilizacyjnym do 34 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po 1932 w Oficerskiej Kadrze Okręgowej nr I. We IX 1939 bierze udział w obronie Warszawy na stanowisku adiutanta d-cy 1 robotniczego pp.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934..
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Załęski Piotr - , kpt. sap. 
    [1892-?], kpt. sł. st. saperów [1931]
    Ur. 25 VI 1892. W WP od XI 1918. Służył w 2 p. saperów kolejowych. Zweryfikowany w 1921 w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 2 p. saperów kolejowych. Przeniesiony w 1930 do Wojskowego Instytutu Badań Inżynieryjnych. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony w stan spoczynku po 1935. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku     z-ca d-cy szefa kolejnictwa w Dowództwie Armii „Poznań”. Uczestnik walk na szlaku Armii „Poznań”
    Odznaczony: MI
    Dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1924,1928, 1932; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zamiechowski Witold - , por. piech.
    [1907-?], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 7 XII 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 83 pp w Kobryniu na stanowisko d-cy plutonu w kompanii strzeleckiej. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca 6 kompanii II batalionu 83 pp. w kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 kompanią I batalionu 83 pp w składzie 30 DP. Walczył Z Niemcami na szlaku bojowym 83 pp od walk obronnych nad rzeką Wartą, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos do Modlina. Uczestnik obrony Modlina.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zamojski Jan Gustaw
    - , ppor. rez. piech. 
    [1907-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 8 III 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w 5 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 21 pp w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 21 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 2 kompanii I batalionu 21 pp w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Ciechanowa, potem na przedpolach Modlina, a następnie w obronie Warszawy. Poległ 15 IX 1939 na Grochowie. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;L. Karczewski. 21 Warszawski Pułk Piechoty. „Dzieci Warszawy”. W-wa 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zamorski - Kordian Józef - , gen. bryg. 
    [1890-1983], członek ZWC, ZS, legionista, artysta malarz, członek POW, oficer dypl. sł. st. piech. WP, gen. bryg. [1931], od 1935 w st. nieczynnym. Kmdt Główny Policji Państwowej 1935-1939. Od 1940w PSZ na Bliskim Wschodzie.
    W LP ps. „Ignacy”

    Ur. 1 IV 1890 w Rzepniku, pow. Gorlice, syn Andrzeja i Wiktorii z Serafinów. Ucył się w VI gimnazjum, a potem w Seminarium Nauczycielskim we Lwowie, gdzie w 1910 otrzymał świadectwo dojrzałości. Następnie od 1910 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Od 1907 był członkiem „Promienia”. 02 XII 1908 wstępuje do ZWC, następnie był też członkiem Związku strzeleckiego. Ukończył kurs oficerski ZS otrzymując po zdaniu egzaminów odznakę tzw. „parasol”. W 1913 mianowany d-cą 3 kompanii ZS w Krakowie, po czym kierował niższą i wyższą szkołą oficerską ZS. W połowie VII1914 zmobilizowany do armii austriackiej, ale już na początku VIII 1914 wyreklamowany przeszedł do oddziałów J. Piłsudskiego. Od 10 VIII 1914 dowodził baonem w grupie M Trojanowskiego „Ryszarda”, a po reorganizacji 18 VIII 1914 otrzymał dowództwo 2 kompanii II baonu 1 pp LP. 9 X 1914 mianowany por. piech. Chory na serce opuścił pułk i udał się na leczenie do Krakowa. Od 6 XI 1914 był instruktorem broni i balistyki oraz strzelania w szkole podchorążych LP w Krakowie. 25 XII 1914 zostaje d-cą kompanii w baonie uzupełniającym nr 1, zaś pod V 1915 do 26 VII 1915 d-ca tego baonu. Odwołany do I Brygady LP, od 20 VIII 1915 do X 1915 był k-dtem stacji zbornej tej jednostki w Sandomierzu. Następnie skierowany na front, gdzie dowodzi taborami. Następnie w sztabie I Brygady LP, gdzie pełni funkcję oficera ordynansowego, potem referent techniczny. Po bitwie pod Kostuchniówką, gdzie się wyróżnił męstwem i odwagą dowodził krótko 6 kompanią 5 pp LP, po czym powrócił do sztabu brygady. Od 10 VIII 1916 do 18 IX 1917  sprawował funkcję adiutanta 1 pp LP. Po kryzysie przysięgowym w legionach w VII 1917 internowany, a portem wcielony do armii austriackie, lecz wobec stwierdzenia choroby zostaje uznany za inwalidę i zwolniony od obowiązku wojskowego. Jesienią 1917 podejmuje dalsze studia w ASP w Krakowie, które ukończył w 1919. Jednocześnie działał w POW na terenie Krakowa i dowodził oddziałem wywiadowczym, a następnie kierował obwodem krakowskim POW. Po rozbrojeniu Austriaków wstępuje w XI 1918 do WP. Awansowany z dniem 1 XI 1918 do stopnia kpt. dowodził II baonem 5 pp Leg. Uczestniczył w walkach z Ukraińcami w rejonie Lwowa. 17 XII 1918 awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. Od 4 I 1919 organizował II baon 32 pp, którego objął dowodzenie, później d-ca baonu zapasowego oraz z-ca d-cy 32 pp. Od 2 I 1920 przebywał na wojennym kursie Szkoły Sztabu Generalnego WP w Warszawie. Po jego przerwaniu od 16 IV 1920 został kwatermistrzem 2 Armii, zaś 20 V 1920 szefem Oddziału I Polskiej Ekspozytury Wojskowej na Ukrainie. Awansowany do stopnia ppłk –a sł. st. 1 IV 1920. Od 5 VIII 1920 dowodził oddziałem obrony Warszawy, a 30 VIII t. r. objął stanowisko szefa biura operacyjnego kwatery głównej NW WP i pełnił te funkcję do końca wojny polsko-bolszewickiej.
    Od 2 I 1921 do 5 x 1921 kontynuuje naukę w Szkole sztabu Generalnego, po ukończeniu, której od 5 X 1921 zostaje szefem sztabu GO „Bieniakonie” w wojsk Litwy Środkowej. Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu ppłk SG sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 2 VI 1922 był szefem sztabu OK. nr III w Grodnie. Awansowany do stopnia płk SG sł. st. 1 VII 1923. Od 4 X 1924 do 14 XI 1925 dowodził 76 pp, potem I oficer sztabu w Inspektoracie Armii nr I, a od 05 VI 1926 p. o. szef Departamentu Piechoty MSWoj. Następnie od 21 VI 1927 szef Oddziału I Sztabu Generalnego WP, potem od 15 XII 1929 także II z-ca szefa Sztabu Głównego WP. z dniem 1 I 1931 awansowany na stopień gen. bryg. 1 II 1932 obejmuje funkcję I z-cy szefa Sztabu Głównego. Z dniem 25 I 1935 przeniesiony w stan nieczynny w związku z mianowaniem go k-dtem głównym Policji Państwowej.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził częścią sił policyjnych, mpotem17 IX 1939 przekroczył granicę Rumunii, gdzie został internowany w obozie w Baile Herculane, skąd zbiegł i przez Turcję przedostał się do Palestyny/ Od XI 1940 do VIII 1942 był k-dtem Ośrodka Zapasowego Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich i p. o. d-cy oddziałów WP na Bliskim Wschodzie, a następnie z-cą d-cy. Przeniesiony w stan nieczynny, po demobilizacji zamieszkał w Londynie. Pracował zarobkowo jako windziarz, potem konserwator dzieł sztuki. Aktywnie uczestniczył w życiu politycznym polskiej emigracji. Był kanclerzem Kapituły orderu Polonia Restituta. Był także członkiem, piłsudczykowskiej Ligi Niepodległościowej Polski. W okresie rozłamu politycznego na emigracji w 1954 opowiedział się po stronie prezydenta A. Zaleskiego. Przeszedł wówczas do frakcji LPN -prawo a następnie do Zw. Socjalistów Polskich na Obczyźnie. Z dniem 11 XI 1966 mianowany przez prezydenta A. Zaleskiego gen. dyw. 10 VIII 1972 wszedł w skład prezydium Komisji Tymczasowej, która przyczyniła się do zjednoczenia politycznego Polaków na Obczyźnie. Od 19 VI 1973 był członkiem Komitetu Wykonawczego Zw. Socjalistów Polskich na Obczyźnie. Desygnowany przez tę partię do Rady Narodowej RP i do 1977 wchodził w skład jej komisji spraw krajowych.
    Zmarł w Londynie 19 XII 1983. Pochowany na cmentarzu St. Mary’s.
    Odznaczony: VM kl. 5. Polonia Restituta kl. 1,3,4, KN., KW 4x, Krzyżem zasługi za dzielność, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Zasługi Wojsk Środkowej Litwy, i innymi medalami.
    Żonaty od 1921 z Leokadia Korpusową z Kamieńskich, miał dwóch synów: Jacka /ur. 1923/, i Rafała /ur. 1928/.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; T. Kryska – Karski – St. Zurakowski. Generałowie Polski niepodległej. W-wa 1991; W. k. Cygan. Oficerowie Legionów Polskich. Słownik biograficzny, t. 5. W-wa 2007.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Zaorski Michał - . kpt. art. 
    [1907-?], kadet, kpt. sł. st. art. [1937]d-ca 8 baterii
    Ur. 18 VIII 1907. Absolwent korpusu Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1925-19237 w Oficerskiej szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art.  15  VIII 1927  z p[przydziałem do 10 pap  w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. sł. st. art. awansowany 15 VIII 1929. Ukończył kurs dla dowódców baterii w CWArt. w okresie od 21 III -7 XI 1931 dowodził 8 baterią  w III dywizjonie 10 pal.  W okresie  od o1 X 1932 31 VIII 1938 w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii w e Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie pełni funkcję instruktora w baterii szkolnej. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 19 III 1937. W okresie 23 IX 1937-08. 1938 był d-cą plutonu gospodarczego szkoły. Z dniem 1 IX 1938 przeniesiony z Szkoły Podchorążych Rezerwy artylerii do 10 pal w Łodzi. Od 09 IX 1938 do VIII 1939 dowodził 8 baterią III dyonu 10 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 baterii III dywizjonu 10 pal w składzie 10 DP Armii „Łódź”. Po rozproszeniu 10 DP wraz z 8 baterią walczy w składzie III dyonu 10 pal w  Zgrupowania dowodzonego przez ppłk W. Wnuka. Walczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 30 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IX B w
    Weilburg , potem w oflagu II C w Woldenbergu. Uwolniony z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju. Mieszkał i pracował w Gdyni.
    Zmarł w Gdyni 13 VII 1986. Pochowany na cmentarzu Witomino w Gdyni.
    Żona Helena Zaorska /ur. 22 I 1911-08 X 1999/
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr z 15 VIII 1927; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;  Roczniki oficerskie 19298,1932; R. Rybka –K. sTepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;A. Kuprianis., Łódzka 4 Grupa Artylerii w latach 1929-1939. Łódź. 2010
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Zaorski Władysław Ignacy Antoni - , por. rez. piech.

    [1901-1939], oficer rez. piech. WP, por. [1936]
    Ur. 25 VI 1901 w Warszawie, gdzie uczęszczał do gimnazjum. W 1920 pełnił ochotniczo służbę w 205 pp. W 1926 ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty w Szkolnym Batalionie Piechoty Nr 1 w Ostrowi Maz. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 68 pp we Wrześni. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. piech. 1 I 1936.W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział jako d-ca 58 roboczej kompanii 68 pp w składzie 17 DP. Uczestnik bitwy nad Bzurą, potem w obronie Warszawy. Poległ 25 IX 1939 na Bielanach. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: KW

    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zapała Julian - . kpt. art.
    [1904-?], kadet, oficer sł. st. art. WP, kpt. [1939], w ZWZ/AK, mjr art. [1 I 1945], ps. „Lampart”
    Ur. 01 II 1904 w m. Niedźwiedź pow. Nowy Targ. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w VI 1925 zdał maturę. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 4 pal w Inowrocławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Po 1932 przeniesiony do 4 pac w Łodzi. W latach 1937-1939 d-ca 4 baterii II dywizjonu 4 pac w Łodzi. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 4 baterią 4 pal w składzie 4 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 4 pal. Uczestnik obrony Modlina. Uniknął niewoli niemieckiej. W czasie okupacji żołnierz ZWZ-AK n terenie Okręgu ZWZ/AK Kraków. Należał do organizatorów walki partyzanckiej na Podhalu. Początkowo organizuje zręby konspiracji na terenie Niedźwiedzia, potem d-ca Placówki AK  Ochotnica w Obwodzie AK Nowy Targ. Organizator i d-ca oddziału partyzanckiego AK, później po utworzeniu w 1944 1 psk AK, mianowany d-cą 4 Batalionu 1 psp AK, którym dowodził m. in. od 18 X-21 X 1944 w bitwie z niemiecką ekspedycją karną pod Ochotnicą. Przeprowadzał także akcje na niemieckie posterunki. Rozkazem KG AK mianowany mjr sł. st. z starszeństwem od 1 I 1945. Po wojnie mieszkał w rodzinnej miejscowości. Zginął w wypadku po 1963. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Niedźwiedziu.
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; G. Mazur-W. Rojek- M. Zgarniak. Wojna i okupacja na Podkarpaciu i Podhalu na obszarze Inspektoratu ZWZ-AK Nowy Sącz 1939-1945. Kraków 1998; J. Kotlarski - P. Połomski. 1 Pułk strzelców Podhalańskich AK. Gdańsk1993.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zaremba Bolesław - , por. piech.
    [1911-?], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 18 XII 1911. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 60 pp w Ostrowie Wlkp. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca 1 plutonu 4 kompanii II batalionu 60 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii ppanc. 60 pp w składzie 25 DP. Uczestniczył w walkach nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1939.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zaremba Zygmunt Witalis - , redaktor
    [1895-1967], działacz PPS, redaktor, publicysta, pisarz, w konspiracji ps. „A.C”, „Marcin”, „Marian”, „Ostoja”, „Smerczyński”, „Andrzej Czarski”, Wit Smrek”, vel Zygmunt Czykowski
    Ur. 28 IV 1895 w Piotrkowie Tryb., syn Leona i Katarzyny z d. Czajczyńskiej. Uczęszczał do gimnazjum Chrzanowskiego w Warszawie, gdzie we IX 1914 zdał maturę. Od 1911 był współorganizatorem i członkiem Związku Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej, a w latach 1912-1914 działał w PPS –Opozycja. W VI 1914 aresztowany przez policję rosyjską, ale po 2 tygodniach zwolniony z braku dowodów. W latach I wojny światowej przebywał w Kijowie i Charkowie, gdzie pracował w Powszechnej Kampanii Elektryczności. Jednocześnie studiował prawo na Uniwersytecie Kijowskim. W latach 1917-1928 był członkiem Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS w Rosji. W VII 1918 powraca do Warszawy. We IX 1918 wybrany zostaje członkiem Centralnego Komitetu Robotniczego PPS. Organizował strajki i demonstracje pisał w „Robotniku” i w „Przedświcie”, a w 1920 współredagował tygodnik „Światło”. W czasie wojny z bolszewikami organizował Ochotnicze Bataliony Robotnicze. W latach 1922-1924 był przewodniczącym Związku Robotniczych Spółdzielni Spożywców i redagował pismo „Związkowiec”. W latach 1922-1925 był posłem na Sejm RP. Wybrany członkiem CKW PPS kierował referatem spółdzielczym. W latach 1934-1939 wiceprzewodniczący Warszawskiego Okręgowego Komitetu Robotniczego PPS. Od 8 IX 1939 stał na czele Robotniczego Komitetu Pomocy Społecznej w Warszawie i był współorganizatorem Robotniczej Brygady Obrony Narodowej. Po kapitulacji Warszawy wspólnie z M. Niedziałkowskim i K. Pużakiem organizował konspiracyjny PPS, z którego ramienia wszedł do Rady Politycznej SZP. Był w XI 1939 współtwórcą WRN-PPS, gdzie odpowiadał za dział propagandy. Od ii 1940 członek Politycznego Komitetu Porozumiewawczego 35 ZWZ, z którego wystąpił, gdy WRN nie zaakceptowało programu rządu gen. W Sikorskiego. Od III 1943 ponownie członek komitetu. W I 1944 wszedł z ramienia WRN- PPS w skład Rady Jedności Narodowej. Działał w departamencie Informacji i Prasy DR na Kraj. W czasie okupacji niemieckiej redagował pisma konspiracyjne m. in. WRN i „Robotnika”. Od I do VII 1945 był przewodniczącym CKW WRN. W III 1945 wszedł w skład Komisji Głównej RJN. W związku z podjętą decyzją o likwidacji Delegatury Rządu z dniem 1 VII 1945 wszedł w skald Komisji Likwidacyjnej. W III 1946 wyjechał do Paryża. Powołał we Francji tzw. Delegację Zagraniczną PPS. Od 1948 do 1957 potem 1959-1961 i 1965-1967 był przewodniczącym Rady Centralnej PPS na emigracji z siedzibą w Paryżu. Od 1964 był także przewodniczącym Międzynarodowego biura Socjalistycznego i socjalistycznej Unii Europy Środkowo-Wschodniej.
    Zmarł 5 X 1967 w Sceaux k. Paryża.
    A. Zagórski. Zrzeszenie WiN w dokumentach, t. VI, cz. 3. Wrocław 2000; S. J. Rostworowski /red./ „Dardanele”. Delegatura WiN za granicą /1946-11949/. Kraków 1999; G. Mazur. Biuro Informacji i Propagandy SZP-ZWZ-AK 1939-1945. W-wa 1987; J. K. Wroniszewski. Barykada wrzesnia. Obrona Warszawy w 1939 roku. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zarębiński Bronisław - , por. kaw.
    [1907-?], por. sł. st. kaw.[1935]
    Ur. 11 XI 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne, a następnie praktykę w jednostce kawalerii. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 1 p. ułanów w Augustowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Po 1935 przeniesiony do 6 szwadronu pionierów w Stanisławowie na stanowisko d-cy 2 plutonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 6 szwadronie pionierów w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na szlaku bojowym Podolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Poznań”. Brał udział w walkach z Niemcami nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy, a po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie w składzie Zbiorowej Brygady Kawalerii.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2001; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zarzycki Władysław - , mjr piech.
    [1897-1971], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1936], w konspiracji ZWZ/AK, ppłk [1944], ps. „Radek”, „Rojan”. Więzień sowieckich łagrów 1945-1956.
    Kmdt Dzielnicy „B”, do VIII 1944 i Garnizonu AK Wilno VIII – XII 1944. Okręg AK Wilno.

    Ur. 06 I 1897 w Pieczyskach k/Grójca. Syn Piotra i Marcjanny z d. Gross. Uczęszczał do Seminarium Nauczycielskiego im. Stanisława Konarskiego  w Warszawie. Od X 1915 czynny w POW. W 1916 ukończył kurs Szkoły Podoficerskiej POW. Od XI 1918 służy w WP. Ukończył w 1919 kurs szkoły podchorążych w Warszawie. Awansowany 01 VI 1919 do stopnia ppor. sł. st. W szeregach 6 pp Leg. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920, gdzie dowodził plutonem , potem kompanią. Po zakończeniu wojny nadal służy w 6 pp Leg. Zweryfikowany w 1922 przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. z starszeństwem 1 VI 1919. Długoletni oficer 6 pp Leg. w Wilnie. Dowodził kompanią. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1928. W 1931 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie na stanowisko wykładowcy. W 1935 odbył w CWP w Rembertowie kurs dla dowódców batalionu. Po powrocie do 6 pp Leg. zostaje awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr-a sł. st. i mianowany d-cą I batalionu 6 pp Leg., którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. W czasie walk ranny. Przebywał w szpitalu, skąd zostaje w końcu 1939 zwolniony. Przedostał się do Wilna. Podczas okupacji sowieckiej, potem niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK. Początkowo działał w kołach pułkowych.
    W ZWZ/AK pełnił funkcje d-cy Dzielnicy „C”, potem od I 1943 d-ca Dzielnicy „B”. W VII 1944 w czasie „Operacji Wileńskiej AK” dowodził siłami AK Dzielnicy „B”. Po wejściu sowietów do Wilna pozostaje w konspiracji antysowieckiej. Po objęciu funkcji k-dta Okręgu AK Wilno przez ppłk dypl. J. Kulikowskiego „Ryngraf” zostaje przez niego mianowany k-dtem Garnizonu Wilno AK krypt. „Kołchoz”. Zreorganizował podległe struktury rozbite w wyniku aresztowań przeprowadzanych przez NKWD wśród polskiego elementu. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. 11 XI 1944. 21 XII 1944 zostaje ujęty przez NKWD w Wilnie i uwięziony. Przeszedł ciężkie śledztwo.
    W dniach od 17-18 VIII 1945 był sądzony w procesie odbywającym się w Wilnie. Skazany przez TW wojsk NKWD ZSRR z art. 58-1a i 58-11 KK RFSRR na karę 15 lat robót katorżniczych oraz 5 lat pozbawienia praw obywatelskich. Więziony po procesie w więzieniu NKWD w Wilnie, skąd go wywieziono i w dniu 25 X 1945 osadzono w Workutłagu w Workujcie, gdzie był zmuszany do niewolniczej pracy. Jako niepoprawny łagiernik został 06 I 1949 przeniesiony do Rieczłagu, gdzie niewolniczo pracował.
    29 VI 1955 zwolniony z Rieczłagu i skierowany na zesłanie do Uchty w Republice Komi. 15 XII 1955 repatriowany do Polski. Po powrocie do Polski zamieszkał w Grójcu przy ul. Piotra Skargi 13 a/ 1.
    W 1971 ciężko chory przebywał w szpitalu w Warszawie, gdzie zmarł 01 II 1971. Pochowany na cmentarzu w Grójcu.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12557, KN, KW 4, Medalem za Wojnę 1918-1921, Medalem Wojska.

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Uwięzieni w Workucie, cz. II W-wa 2001; Nekrolog w gazecie „Wiadomości” z 28 III 1971; L. Tomaszewski. Wileńszczyzna lat wojny i okupacji. W-wa 1999; J. Wołkonowski. Okręg Wileński ZWZ-AK 1939-1945. W-wa 1996; P. Świetlikowski. Wołało Nas Wilno. Poznań 1991; P. Nowiński. Garnizon Konspiracyjny Miasta Wilna. Toruń 1999; tenże: Okręg Wileński AK w latach 1944-1948. W-wa 1999.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Zasoński Aleksander Józef
    - , kpt. piech.
    [1892-?], kpt. sł. st. adm. woj. /z piech./[1937]
    Ur. 12 III 1892. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie przeniesiony do rezerwy, a następnie ponownie w służbie czynnej w 41 pp. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 1 XII 1924. Długoletni oficer 41 pp w Suwałkach. W III 1931 przeniesiony z 41 pp do Korpusu Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie był oficerem żywnościowym, wykładowcą WF i d-cą kompanii. Po połączeniu KK Nr 2 i 3 w 1936 nadal służy w KK Nr 2 w Rawiczu. Awansowany 19 III 1937 do stopnia kpt. sł. st. adm. W kampanii wrześniowej 1939 oficer oddziału III w Dowództwie Obrony Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zatorski Wacław - , kpt. rez. piech.
    [1895-1939], oficer rez. piech. WP, kpt. [1919]

    Ur. 7 IX 1895. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. i przeniesiony do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 25 pp w Piotrkowie Trybunalskim. Ewidencyjnie podlegał PKU Grodzisk Maz. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy 18 kompanii CKM przeciwlotniczych. Uczestnik obrony Warszawy.
    Poległ 10 IX 1939.

    Rocznik oficerski 1924: Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zatorski Zygmunt Włodzimierz - , ppor. rez. piech.
    [1909-?], ppor. rez. piech. WP[1934]
    Ur. 07 II 1909. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbył w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. z starszeństwem od 1 I 1934. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i przydzielony do Oddziału IV sztabu Dowództwa Armii „Warszawa” na stanowisko referenta w referacie kolejnictwa. Uczestnik obrony Warszawy.
    Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 jego losy n/n.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Zawadzki Aleksander Władysław -

    Zawalnicki Władysław - , mjr sap.
    [1902-?], mjr sł. st. saperów [1939]
    Ur. 1902. Uczęszczał do gimnazjum. Działał w POW. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych saperów. Mianowany ppor. sł. st. saperów. Po wojnie służył w batalionie maszynowym. Do stopnia por. awansowany 1 VIII 1923. W 1925 zmieniono nazwę batalionu na batalion elektrotechniczny. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1932. Następnie m. in. d-ca kompanii. W latach późniejszych w Dowództwie Saperów MSWoj. na stanowisku kierownika referatu studiów. Do stopnia mjr awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 50 armijnego batalionu saperów zmobilizowanego dla armii „Łódź”. Brał udział w walkach w obronie Warszawy. Dowodził 50 batalionem saperów i jednocześnie był d-cą saperów 5 DP. Walczył na odcinku Obrony „Warszawa - Wschód”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: KN z M, KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zawidowski Weissmann Jerzy Ferdynand  - , ppor. rez. kaw.
    [1911-?], ppor. rez. kaw. [1936]
    Ur. 1 VI 191. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w okresie od 19 IX 1933 do 15 VII 1934 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu z przydziałem do 8 szwadronu pionierów. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy 14 p. uł. – płk E. Godlewskiego. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 14 p. uł. w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Poznań”.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zawilski Apoloniusz - , por. art. 
    [1912-+], oficer sł. st. art. WP, por. [1939], żołnierz AK, po wojnie w LWP, mjr., ppłk w st. sp. [1989], płk w st. sp. [1995]ps. literacki Szczepan Granica
    Ur. 03 XI 1912 w Kołodeżu pow.Łuck na Wołyniu, sym Franciszka i Antoniny ze Stefanowiczów. Uczęszczał do Gimnazjum im. T. Kościuszki w Łucku, gdzie w 1931 zdał egzamin maturalny. W okresie nauki był aktywnym działał w harcerstwie. Był współredaktorem pisma szkolnego „Żak”. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 27 DP przy 24 pp w Łucku. Następnie od X 1932 do VIII 1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu.  Od X-X 1935 odbywał praktyki w 15 pal w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. 15 X 1935 z przydziałem do 15 pal w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu w 6 baterii. Do stopnia por. sł. st. art. Awansowany 19 III 1939. W 1939 był p. o. d-cy 6 baterii w II dywizjonie 15 pal. Pełnił społecznie także funkcję oficera oświatowego w 15 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 8 baterią III dywizjonu 15 pal w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Walczył z wrogiem w rejonie jezior Koronowskich, potem w bojach odwrotowych, nad Bzurą, w Puszczy Kampinoskiej. Ciężko ranny 20 IX 1939 pod Laskami, przebywał w szpitalu w Laskach, potem w Warszawie i Lublinie, skąd został jako inwalida zwolniony w I 1941. Podczas okupacji działał w komórce wywiadowczej ZWZ/AK na terenie Lubartowa. 03 VIII 1944 wcielony do Wojska Polskiego. Awansowany do stopnia mjr-a pracował w Wojskowym Instytucie Naukowo-Wydawniczym jako redaktor naczelny „Bellony” w Lublinie, potem w Łodzi. Jednocześnie od 1948 studiował na Wydziale Dramatycznym Państwowej Wyższej szkoły Teatralnej w Łodzi i Warszawie, uzyskując w 1950 dyplom. W 1949 przeniesiony do Wydawnictwa „Prasa Wojskowa” na stanowisko szefa wydawnictw fachowo-wojskowych.
    Zatrzymany przez agentów Informacji Wojskowej 19 VII 1951 i uwięziony w więzieniu Informacji Wojskowej w Warszawie, gdzie przeszedł ciężkie śledztwo. Zastosowany wobec niego sprawdzony system wymuszania zeznań spowodował, że po kilku dniach „przyznał się do winy”. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała z datą 21 XI 1951 NPW w Warszawie pod zarzutem przynależności do organizacji konspiracyjnej w Wojskowym Instytucie Naukowo-Wydawniczym Sztabu Generalnego, zorganizowania tam komórki konspiracyjnej i przekazywania wiadomości o charakterze szpiegowskim kierownictwu centralnemu konspiracji wojskowej.
    Wyrokiem Najwyższego Sądu Wojskowego z dnia 28 IV 1952, sygn. akt Sn. 4/52 został skazany na karę śmierci. Sądzony przez NSW w składzie: przewodniczący płk Wilhelm Świątkowski, członkowie; ppłk Feliks Aspis i mjr Teofil Karczmarz.
    Zgromadzenie Sędziów NSW20 V 1952 odrzuciło prośby rewizyjne skazanych, a 19 XI 1952 B. Bierut nie skorzystał z prawa łaski, zarządzając jednak wstrzymanie wykonania kary do czasu porozumienia się z organami śledczymi MBP. W celi śmierci oczekiwał przez 21 miesięcy na wykonanie wyroku.  Decyzją Rady Państwa z 25 I 1954 karę śmierci zamieniono mu na dożywotnie w więzienie. Znajdował się w fatalnym stanie zdrowia i przebywał na leczeniu w szpitalu we Wrocławiu. Ze względu na stan zdrowia został zwolniony z więzienia w 1955. 04 IV 1956 NSW w Warszawie na wniosek Naczelnej Prokuratury wojskowej wznowił postępowanie w jego sprawie i innych, a 06 IV 1956 prokuratura umorzyła je z braku dowodów winy.
    Po wyjściu z więzienia i podleczeniu zdrowia podjął pracę jako kierownik literacki w Teatrze im. W. Bogusławskiego w Kaliszu, potem w Teatrze Powszechnym w Łodzi. Studiował na UŁ w Łodzi, gdzie w 1961 uzyskał dyplom mgr polonistyki. Usunięty z pracy przez półtora roku prowadził gospodarstwo rolne niedaleko Bydgoszczy, potem pracował jako nauczyciel, a następnie pracownik kopalni w Bełchatowie. Po przejściu na emeryturę w 1967 poświecił się całkowicie pracy literackiej. Od 1969 wiele podróżował m. in. był w Wlk. Brytanii, Francji, REN, Stanach Zjednoczonych. Był autorem licznych reportaży, powieści i książek popularno- naukowych z tematyki historycznej. Opublikował m. in. prace: Bateria została, Bitwy polskiego września i Polskie fronty.
    Jako pierwszy otrzymał w 1993 tytuł honorowego obywatela miasta Bełchatowa. W 1995 uzyskał doktorat na Wydziale Historii UJ w Krakowie, a w 2002 za całokształt twórczości historycznej otrzymał tytuł doktora honoris causa Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie w Londynie.
    Od 1989 był członkiem Oddziału Stowarzyszenia Pisarzy Polskich w Łodzi.
    Awansowany przez MON do stopnia ppłk w st. sp. 1989, płk w st. sp. w 1995.
    Zmarł w Warszawie 20 VI 2004.
    Odznaczony: VM kl. 5, Medalem Wojska 3x, Krzyżem AK, SKZ i innymi.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Poksiński. „TUN” Tatar-Utnik-Nowicki. W-wa 1992; L. M. Bartelski. Polscy pisarze współcześni. W-wa 1977;WPH nr 1-2. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zbijewski Konstanty - , kpt. art.
    [1898-1939], oficer sł. st. art. WP, kpt. [
    Ur. 12 I 1898 w Sokalu. W latach 1915-1917 służył w Legionach Polskich. W czasie walk był dwukrotnie ranny. Od XI 1918 służył w WP z przydziałem do 2 pap. Od 1 XII 1919 do 15 VI 1920 w szkole Podchorążych artylerii w Poznaniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1920. Następnie przydzielony do 24 pap. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony do 10 dak w Jarosławiu, potem do 13 dak w Brodach. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928. Następnie d-ca baterii w 4 pal oraz oficer Placu w Inowrocławiu. W 1938 przeniesiony do 25 pal w Kaliszu, potem od początku 1939 w dyspozycji d-cy 25 pal. Z dniem 30 IV 1939 przeniesiony w stan spoczynku
    W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział w obronie Warszawy ochotniczego stanowisku d-cy 2 ochotniczego baonu obrony Warszawy. Walczył z Niemcami pod Wilanowem i na Sadybie. Poległ 26 IX 1939 na Placu Bernardyńskim. Wg innej wersji po upadku Sadyby nie chcąc iść do niewoli niemieckiej odebrał sobie życie.
    Odznaczony: VM kl. 5. KN, KW, SKZ.

    Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984; cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Zborowski Kazimierz Antoni - , por. art.
    [1908-?], por. sł. st. art.[1939]
    Ur. 13 VII 1908. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od 1929. Ukończył szkołę podoficerską i pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy artylerii. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 10 pal w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Przeniesiony w 1938 do I dywizjonu artylerii pomiarowej w Toruniu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu pomiarów topograficzno—ogniowego w 3 baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 3 baterii I dywizjonu pomiarów artylerii. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)
    Tatuś mój urodził się 13.07.1908r. w Chodorowie, koło Stanisławowa, gdzie ukonczył szkołę średnią. Dalsza nauke kontynuowal w Bydgoszczy.
    Po kapitulacji Warszawy został wywieziony do obozu jenieckiego w Woldenbergu, który opuscil w 1945r. Po zakonczeniu wojny zostal delegowany na tzw. ziemie odzyskane do Lobza i Szczecina celem organizowania transportu na tych terenach. W 1950r. Tatus zrezygnowal z kariery wojskowej i wraz z rodzina przeniosl sie do Lodzi, rodzinnego miasta Mamy, Kazimiery z Maslowskich, z ktora ozenil sie 6.09.1939r.
    W Lodzi Tatus pracowal w Centrali Handlu Zagranicznego "Textilimport", z ktorej wkrotce zostal zwolniony jako byly oficer przedwojennego Wojska Polskiego.
    Tatus rozpoczal studia zaoczne na Politechnice Warszawskiej uzyskujac tytul inzyniera instalacji sanitarnych. Mimo, iz nigdy nie byl byl czlonkiem PZPR zostal awansowany na stanowisko zastepcy dyrektora d/s technicznych w Miwjskim Przedsiebiorstwie Instalacyjnym w Lodzi. Jego dalsza kariere zawodowa w Miejskim Biurze Projektow przerwala nagla smierc na zawal serca 30.12.1969r. Tatus zostal pochowany w rodzinnym grobie na Starym Cmentarzu Katolickim w Lodzi przy ul. Ogrodowej. Tam rowniez spoczywa Mama i Brat.
    Kazimierz Zborowski mial, niezyjacego juz syna Andrzeja /inzynier mechanik/ oraz corke Marie /ekonomista/, jedyna pozostala przy zyciu.
    Jeszcze raz dziekuje, pozdrawiam Pana bardzo serdecznie
     
    inf. Maria Zborowska-Owczarek 02.06.2013 r.
     

    Zbrowski Zygmunt
    - , mjr obs.
    [1900-1967], mjr obs. sł. st. lot.[1937]
    Ur. 28 IV 1900. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 56 pp w Krotoszynie. Po 1925 przeniesiony do lotnictwa. Ukończył w Grudziądzu kurs szkoły lotniczej. W 1928 służył w 1 p. lotniczym w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. obs. lot. 1 I 1933. Następnie oficer w Departamencie Aeronautyki MSWoj. w Warszawie. Do stopnia mjr awansowany 19 III 1937. Do IX 1939 w dowództwie Wojsk lotniczych MSWoj., gdzie pełnił funkcję kierownika referatu linii w Wydziale Wyszkolenia. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy Lotniczego Oddziału Szturmowego. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Zmarł 10 VII 1967.

    Odznaczony: ZKZ, MN
    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 14 III 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zbrożym Stefan -

    Zdanowski Henryk Bronisław - , ppor. piech.
    1909-1939], ppor. rez. piech. WP[1936]
    Ur. 13 VII 1909. Uczęszczał do szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 83 pp w Kobryniu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 5 kompanii II batalionu 83 pp w składzie 30 DP.  Poległ 9 IX 1939 w walce z wrogiem pod Przyłękiem. Pochowany na cmentarzu w Jeżowie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zdanowski Stefan - , mjr dr med. 
    [1899-1972], dr med., mjr sł. st. sant. [1939]
    Ur. 14 XII 1899 w Tarnowie, syn Aleksandra i Heleny z d. Augustynowicz. Po ukończeniu w 1910 szkoły powszechnej uczył się od 1910 w Gimnazjum im. Władysława Jagiełły w Dębicy, gdzie w 1917 otrzymał świadectwo dojrzałości. Wcielony w 1917 do armii austriackiej walczył na froncie włoskim. Od XI 1918 w WP. Pełnił służbę do 1921 jako sanitariusz w komendzie dworca kolejowego w Dębicy. Jednocześnie studiował medycynę na UJ w Krakowie. Mianowany por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1921. Służył w 56 pp w Krotoszynie, skąd został oddelegowany na dokończenie studiów na Wydziale Lekarskim UJ w Krakowie, które ukończył w 1927 uzyskując dyplom dr med. W tym okresie czasu etatowo przydzielony do 7 bataliony sanit. w Poznaniu. Od 1928 służył w 9 batalionie administracyjnym w Brześciu nad Bugiem, a następnie od 1930 w 6 batalionie saperów w Brześciu. Do stopnia kpt. sł. st. sanit. awansowany 1 I 1931. Od 1934 ordynator oddziału wewnętrznego w 9 Okręgowym Szpitalu Wojskowym w Brześciu. W latach 1937-1938 był lekarzem w sanatorium Wojskowym w Zakopanem. Od 1938 naczelny lekarz sanitarny 26 pp w Gródku Jagiellońskim. Awansowany 19 III 1939 do stopnia majora sł. st. sanit. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza sanit. 26 pp w składzie 5 DP. Brał udział w walkach nad Narwią, na przedpolach Modlina, pod  Zielonką i w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy pracował jako lekarz w szpitalach polowych w Warszawie. W 1940 wywieziony do oflagu II C w Woldenbergu skąd został zwolniony w 1943. Po powrocie do Debicy zostaje przez A. Cwena zaprzysiężony 1 VIII 1943 do AK. Pod ps. „Wojak” pełnił funkcję lekarza Placówki AK Dębica. Po wejściu na teren A. cz. rozpoczął pracę na stanowisku lekarza  w Powiatowej Przychodni PCK w Ropczycach. Jednocześnie był prezesem zarządu Powiatowego PCK . Od 1945 był kierownikiem Poradni P{przeciwgruźliczej w Dębicy oraz lekarzem Szkoły Handlowej, lekarzem kolejowym i w prewentorium dzieci zagrożonych gruźlicą. Od początku 1948 jako pracownik Wydziału zdrowia był lekarzem powiatowym w Dębicy. W okresie 1946-1948 działacz Opieki Społecznej przy Radzie Powiatowej WiN w Dębicy. Zatrzymany przez funkcj. UB 29 I 1949 w Dębicy. Wieziony w Dębicy, potem w areszcie WUBP w Rzeszowie. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała WPR Rzeszów. Przeszedł ciężkie ubowskie śledztwo. Podczas przesłuchań bity i maltretowany fizycznie i psychicznie.
    Wyrokiem WSR Rzeszów z dnia 7 IX 1949 został skazany na karę 8 lat więzienia oraz kary dodatkowe.
    Więziony m. in. w ZK Rzeszów, skąd został przetransportowany do CWK Wronki, gdzie pracował jako lekarz więzienny. Po zwolnieniu z więzienia powraca do Dębicy, gdzie pracuje jako lekarz w służbie zdrowia.
    Zmarł 22 II 1972 w Dębicy. Pochowany na miejscowym Cmentarzu Parafialnym.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;Lista starszeństwa Oficerów zawodowych korpusu Sanitarnego VI 1934.   W-wa 1934; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Zagórski. Schemat organizacyjny WiN-u /1945-1947/. Okręg Rzeszów /w:/ZH WiN nr 6. Kraków 1995;T. Balbus-Zb. Nawrocki. /opr./ Rozpracowanie i Likwidacja Rzeszowskiego Wydziału WiN w dokumentach UB /1945-1949/. W-wa 2001; A. Stańko. Gdzie Karpat progi...W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zdoliński Stefan - , por. piech. 
    [1911-?], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 3 X 1911. W latach 1932-1935 w szkole Podchorążych Piechoty w Różanie i Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 82 pp w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii I batalionu 82 pp. w kampanii wrześniowej 1039 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii Ckm w I batalionie 82 pp w składzie 30 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 82 pp od walk na pozycjach obronnych nad Wartą, potem pod Tomaszowem Maz. i w bojach odwrotowych przez Kampinos do Modlina. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zdun Jan - , kpt. art.
    [1907-?], kpt. sł. st. art. [1938]
    Ur. 6 IV 1907. Ukończył gimnazjum. W latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a następnie w latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 1 paplot. w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W 1 paplot. pełni różne funkcje m. in. d-ca baterii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. Przeniesiony do Szkoły Podchorążych Artylerii Przeciwlotniczej w Trauguttowie, gdzie pełnił funkcję adiutanta k-dta Szkoły Podchorążych Art. Plot. – ppłk inż. T. M. Kruszyńskiego oraz jednocześnie d-ca plutonu łączności w 5 baterii ćwiczebnej. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 110 baterii art. plot w składzie 103 daplot. Walczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. MSWoj. Nr 14 z 15 VIII 1929; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/ Pruszków 2003; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zdziarski Wiktor Zygmunt - , ppor. art.
    [1913-1939], oficer sł. st. art. WP, ppor.[1936]
    Ur. 25 IX 1913 w Nowym Sączu. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w VI 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od X 1934 do VIII 1936 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Do X 1936 odbywał praktyki w 8 pal. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 8 pal w Płocku na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca II plutonu w pułkowej szkole podoficerskiej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 baterią I dywizjonu 8 pal w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami na przedpolach Modlina, potem w obronie Modlina. Poległ 13 IX 1939 w pod Nowym Dworem. Pochowany na cmentarzu twierdzy Modlin. Po wojnie ekshumowany a jego prochy pochowano na cmentarzu na Powązkach w Warszawie.
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2001; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zelkowski Stanisław Eugeniusz - , por.
    [1903-?], oficer sł. st. art. WP, por. [1929]

    Ur. 01 XII 1903. Po ukończeniu szkoły średniej w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie w latach 1924-1925 odbył przeszkolenie unitarne. Następnie w latach 1925-1927 w Oficerskiej szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 1 Pułku artylerii Najcięższej w Górze Kalwarii na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. W latach 1930-1935 służył w 1 dak w Warszawie. z dniem 31 X 1935 przeniesiony w stan spoczynku. Zmobilizowany do WP w VIII 1939, bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy 3 baterii 46 dac zmobilizowanego przez 1 pac. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zembrzuski Apolinary - , kpt. Dr med. 
    [1902-?], dr med. kpt.sł. st. sanit. WP [1937]
    Ur. 12 VII 1902. Ukończył gimnazjum. Następnie w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie, studiował jednocześnie na Wydziale Lekarskim UW, gdzie uzyskał dyplom lekarza oraz tytuł dr medycyny. Promowany na stopień ppor. sł. sanit. 1 X 1932 z przydziałem na stanowisko lekarza 52 pp w Złoczowie. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1933. Następnie naczelny lekarz medycyny w 27 pal we Włodzimierzu Wołyńskim. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza 83 pp. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 83 pp w składzie 30 DP. Po przebiciu się do Warszawy był lekarzem w Szpitalu Ujazdowskim Warszawie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003 oraz Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 14 III 1933.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zerbst Benno - , ppor. 
    [1913-1953], kadet, oficer sł. st. art. WP, ppor.[1936], w PSZ oficer dypl. por./kpt, w LWP mjr
    Ur. 02 XI 1913 w Białymstoku, syn Rudolfa majstra tkackiego. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 wywieziony z rodziną przez w głąb Rosji, skąd powraca do Białegostoku po zakończeniu wojny. Po ukończeniu szkoły powszechnej, uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 4 pac w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. W okresie 1938-1939 dowodził plutonem w 1 baterii I dywizjonu 4 pac. W wojnie obronnej we IX 1939 oficer zwiadowczy I dywizjonu 4 pac. Wraz z I/4 pac został skierowany do Warszawy, gdzie bierze udział w walkach 11-13 IX 1939 z Niemcami w rejonie Karczewa i Góry Kalwarii. W czasie walk zostaje ranny. Następnie uczestniczy w walkach z wrogiem pod Janowem Lub. w grupie płk L. Koca. Po kapitulacji oddziałów polskich uniknął niewoli. Jesienią 1939 podjął nieudaną próbę przekroczenia granicy. Ujęty przez Niemców był wieziony w areszcie w Sanoku, skąd udało mu się zbiec. W I 1940 udało mu się przejść granicę i przedostać na Węgry. Przez Budapeszt wyjechał do Francji, gdzie wstępuje do WP. Był instruktorem w Szkole Podchorążych Art. przy 4 DP, potem oficerem zwiadowczym 4 pac 4 DP. Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie otrzymał przydział do Kadrowej Brygady Strzelców i KP w Szkocji. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. W okresie VI-VIII 1942 przebywał w m. Frenchie w Szkocji na kursie przygotowawczym do WSWoj., potem od IX 1942 do III 1943 na kursie wojennym WSWoj. Po ukończeniu WSWoj. zostaje skierowany do II KP. Przez Kapsztad i Indie dotarł do Iraku, gdzie zostaje oficerem zwiadowczym 2 Grupy Artylerii II KP. Bierze udział w walkach na szlaku II KP. Od początku 1944 uczestniczy w walkach z Niemcami we Włoszech. W V 1944 uczestniczy w bitwie pod Monte Cassino, potem pod Ankoną. Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. art. Od VIII 1944 d-ca dywizjonu w 9 pac walczy pod Bolonią. Od IV 1945 szef sztabu art. w 2 DPanc. we Włoszech. We Włoszech ożenił się z Polką Po demobilizacji w 1947 za namową rodziny żony powraca do Polski. Od 22 VII 1947 mieszkał w Krakowie, potem w Łodzi. W X 1947 powołany do wojska zostaje przydzielony do Biura Studiów II Oddziału Sztabu Generalnego LWP na stanowisko st. referenta. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. art. Następnie starszy pomocnik kierownika sekcji w Oddziale II SG. Pomimo, że otrzymywał bardzo dobre opinie służbowe w wyniku ingerencji Informacji Wojskowej zostaje jako b. oficer II KP zwolniony z wojska z dniem 3 V 1950. Po zwolnieniu z LWP podejmuje pracę jako urzędnik w Ministerstwie Przemysłu Maszynowego. Zatrzymany 1 XII 1952 przez agentów Informacji Wojskowej i uwięziony w wiezieniu GZI w Warszawie. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała NPW w Warszawie pod zarzutem szpiegostwa. Przeszedł ciężkie śledztwo trwało do 14 IV 1953. Maltretowany psychicznie i fizycznie przyznał się do stawianych mu fałszywych zarzutów. Wyrokiem NSW w Warszawie z 27 IV 1951 został skazany na karę śmierci. Sądzony przez NSW w składzie: płk Juliusz Krupski – przewodniczący, ppłk Teofil Karczmarz i ppłk Sieradzki jako sędziowie, oskarżał mjr Stanisław Banaszak. 16 V 1953 Zgromadzenie Sędziów NSW odrzuciło jego skargę rewizyjną. Decyzją z dnia 18 VIII 1953 Rada Państwa nie skorzystała z prawa łaski. Zamordowany 21 VIII 1953 w więzieniu na Mokotowie.
    28 IV 1956 wszczęto ponownie w tej sprawie postępowanie. W dniu 7 V 1956 postanowieniem NPW postępowanie umorzono z braków dowodów winy.
    Odznaczony: KW2x,Krzyżem Monte Cassino, ZKZ z M.

    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Tajny Dziennik Awansowy WSWoj. Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 4 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1999; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; J. Poksiński. Tatar-Utnik-Nowicki „TUN”. W-wa 1992; WPH nr 1-2 z 1992; M. Szejnert. Śród żywych duchów .Londyn 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zieleniewski Tadeusz Lubomir - , płk dypl.
    [1887-1971], członek ZS, legionista, oficer dypl. sł. st. WP, płk [1931]
    W LP ps. „Kalina”

    Ur. 22 VII 1887 w Ostrówku k. Lubartowa, syn Emila i Matyldy z d. Tittenbrun. Brał udział w strajku szkolnym w 1905. Uczęszczał do szkoły realnej W. Wróblewskiego w Warszawie, potem od 1907 do 1910 uczył się w gimnazjum w Łodzi. Następnie od 1910 do 1914 studiował na wydziale geodezji politechniki w Leodium, potem w Wyższej Szkole Przemysłowej w Verviers  w Belgii, /dyplom inż. uzyskał w 1927/ gdzie działał w Polskich Drużynach Strzeleckich. Był członkiem „Pet”- u i „Zet”-u oraz Zjednoczenia Towarzystwa Młodzieży Polskiej za granicą. Uczestniczył w kursie PDS w Nowym Sączu od 15 VII – 2 VIII 1914. Był wówczas żołnierzem 3 kompanii. Po przerwaniu kursu przybył do Krakowa. Od 03 VIII 1914 żołnierz 4 plutonu 1 kompanii kadrowej, z którą 06 VIII 1914 wyruszył na front. Podczas bitwy pod Łowczówkiem po zranieniu 2 oficerów, w stopniu sierż. dowodził od 22 XII do 25 XII 1914 - 1 kompanią III baonu 1 pp Leg. Mianowany ppor. piech. 1 I 1915 pełnił funkcję oficera broni 1 pp Leg. w jego szeregach odbył całą kampanię legionową. Po kryzysie legionowym w VII 1917 zwolniony z Legionów, po czym 19 VIII 1917 internowany przez Niemców w obozie w Beniaminowie, skąd został zwolniony w V 1918. Następnie wstępuje do PSZ, gdzie pełni funkcję oficera broni obozu wyszkolenia w Ostrowi Maz., później k-dt Szkoły Mierniczej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. Od XI 1918 służy w WP, gdzie pełni funkcję referenta technicznego DOGen. W okresie od 3 VI do 27 IX 1919 pełni funkcję wykładowcy i d-cy 14 klasy Szkoły Podchorążych w Warszawie. Następnie kompanii i d-ca baonu w tej szkole. Od 2 I 1920 do 17 IV 1920 studiował w Szkole Sztabu Generalnego. Po przerwaniu nauki pełni funkcję szefa sztabu I Brygady Górskiej. Po zakończeniu działań wojennych  od I 1921 do IX 1922 ponownie słuchacz Szkoły Sztabu Generalnego. Po ukończeniu kursu był asystentem taktyki ogólnej w MSWoj. w Warszawie. Zweryfikowany w stopniu ppłk SG z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1923 -1924 asystent w MSWoj. w Paryżu, a po powrocie do kraju wykładowca taktyki ogólnej w MSWoj. i p. o. dyrektora nauk. W XI 1927 został p. o. II dyrektora nauk, a od 1928 dyrektora nauk MSWoj. Od 23 VIII 1929 do 1930 był z-cą d-cy 63 pp w Toruniu, potem  1930-1932 d-cą 59 pp w Inowrocławiu. Do stopnia płk dypl. sł. st. awansowany 1 I 1931. W okresie od 1 VI1932-1939 pełnił obowiązki szefa Wojskowego Instytutu Geograficznego. Jednocześnie w III 1935 odbył staż dowódczy w 8 DP. Od początku IV 1939 kierował grupą planującą fortyfikacje na terenie Beskidów Wysokich. 24 VIII 1930 objął dowództwo 33 DP Rez., którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Brał udział w walkach nad Narwią i na Lubelszczyźnie. Po połączeniu 20 IX 1939 resztek jego dywizji z 41 DP Rez. objął funkcję d-cy piechoty dywizyjnej, a od 27 IX 1939 został d-cą grupy swego imienia, z którą walczył przeciwko Niemcom i Sowietom. 2 X 1939 po rozwiązaniu grupy w rejonie Łomot unika niewoli i przedostał się do Lwowa , a stamtąd w połowie X 1939 na Węgry.  W XII 1939 dotarł do Francji, gdzie wstępuje do WP. W III 1940 skierowany na kurs artyleryjski w Mailly, a 15 V 1940 objął dowództwo formowanej 3 DP. Wobec upadku Francji 19 VI 1940 rozwiązał dywizje, a następnie przedostał się do nieokupowanej części Francji, a stamtąd w II 1941 do Lizbony.
    W tym czasie został w Wlk. Brytanii skazany zaocznie przez Wojskowy Trybunał Orzekający za samowolne rozwiązanie 3 DP we Francji. W II 1942 uzyskał zgodę na przybycie do Wlk. Brytanii, gdzie po złożeniu zeznań został uniewinniony przez specjalną komisję wojskową. Zrehabilitowany dowodził następnie krótko 4 DP w Szkocji, a potem był Inspektorem na Kraj przy NW WP, a następnie wykładowcą w MSWoj. Od VI 1945 pozostawał w dyspozycji NW. W 1947 powrócił do Polski i zamieszkał w Warszawie. W latach 1950-1961 pracował jako adiunkt n Wydziale Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej. Od 1961 na emeryturze. Brał czynny udział w pracach ZBOW i D.
    Zmarł 22 VII 1971 podczas wycieczki kajakowej. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, orderem Polonia Restituta kl. 4, KW 4x, ZKZ i innymi medalami.
    Żonaty z Marią , miał troje dzieci.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. słownik biograficzny, t. V. W-wa 2007; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zieliński Jerzy - por. piech.
    [1906-?], por. sł. st. piech. WP[1934]
    Ur. 9 V 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1928-1929 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Rezerwy Piechoty w Krakowie. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 12 pp w Wadowicach na stanowisko d-cy plutonu w III baonie 12 pp stacjonującego w Krakowie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Przeniesiony do 36 pp w Warszawie, gdzie dowodził plutonem, potem 5 kompanią w II batalionie. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 1 kompanią CKM I batalionu 36 pp. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 36 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 jego losy n/n.
    Rocznik oficerski 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zieliński Lucjan - , kpt. piech. 
    [1906-1991], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1938], w konspiracji SZP/ZWZ/AK, mjr [1943], ps. „Giewont”, „Łan”, „Smuga”, „Wąsik”, „Wojciech” vel Wojciech Zięba.
     Kmdt Obwodu ZWZ/AK Skierniewice VII 1941- VII 1943. K-dt Obwodu AK Łowicz VII 1943 – I 1945. Podokręg Zachodni „Hallerowo” ZWZ/AK. Obszar Warszawski AK.

    Ur. 17 I 1906 w Łodzi, syn Piotra i Heleny z d. Domaradzka. W 1927 ukończył w Łodzi gimnazjum, gdzie zdał maturę. Od IX 1927 do VII 1928 w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Następnie od X 1928 do VIII 1930 w Szkole Podchorążych piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1930 z przydziałem do 28 pp w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany po uzyskaniu pozytywnej opinii przełożonych 1 I 1933. W 1934 po ukończeniu kursu dla oficerów w zakresie broni maszynowej został przeniesiony z 28 pp do 36 pp w Warszawie. Początkowo d-ca plutonu potem kompanii CKM. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 19 III 1938.
    W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 3 kompanii CKM w III baonie 36 pp. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina 28 IX 1939 znalazł się w niewoli niemieckiej. Przebywał w jenieckim obozie przejściowym w Działdowie, skąd został zgodnie z umową kapitulacyjną zwolniony w końcu X 1939. Po powrocie do Warszawy nawiązuje kontakty konspiracyjne z SZP. Czynny w konspiracji SZP, potem ZWZ na terenie Warszawy. Zajmował się w tym okresie czasu zbieraniem kadry oficerskiej i podoficerskiej 36 pp budując zręby konspiracyjnego 36 pp.
    W V 1940 skierowany przez KG ZWZ na teren Obwodu Sochaczew ZWZ, gdzie objął funkcje II zastępcy k-dta obwodu. W VI 1941 mianowany k-dtem Obwodu ZWZ-AK Skierniewice. Organizuje i rozbudowuje struktury konspiracyjne obwodu. Organizował także konspiracyjne kursy dla podch. rez. piechoty AK oraz młodszych dowódców. Zagrożony aresztowaniem przez Niemców z dniem 1 VII 1943 zostaje przeniesiony na stanowisko k-dta Obwodu AK Łowicz. W uznaniu położonych zasług awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 11 XI1943. Na terenie Łowicza aktywizował działalność dywersyjno-sabotażową. Utrzymywał kontakty z kierownictwem Szarych Szeregów. Starsi harcerze z SZ. Sz. Aktywnie uczestniczyli w działalności konspiracyjnej w ramach AK. Zajmowali się kolportażem prasy podziemnej i uczestniczyli w akcjach zbrojnych. Funkcję k-dta Obwodu AK Łowicz pełni do 19 I 1945 t. j do czasu rozwiązania AK. Nadal jednak przebywa na terenie Łowicza i kieruje konspiracja poakowską. W ramach tzw. akcji ujawnieniowej „Radosława” w VIII 1945 ujawnia się przed Komisją Likwidacyjną ds. AK. Nękany przez UB wyjechał do Łodzi, gdzie zamieszkał z rodziną na stałe. Podejmuje pracę zawodową w budownictwie. Uzupełniał swe wykształcenie uzyskując dyplom inż. budownictwa. W 1950 zatrzymany przez funkcj. WUBP z Łodzi i uwięziony pod zarzutem przynależności do nielegalnej organizacji. W trakcie śledztwa nie przyznał się do prowadzenia działalności konspiracyjnej po ujawnieniu. Z braku dowodów został po rocznym pobycie w więzieniu zwolniony. Powraca do pracy zawodowej w budownictwie na terenie Łodzi. Poza pracą wolny czas poświęcał utrwalaniu czynu zbrojnego Armii „Łódź” podczas kampanii wrześniowej 1939 oraz działalności ZWZ-AK na terenie Obwodu ZWZ-AK Skierniewice i Łowicz. Po przejściu na emeryturę w latach siedemdziesiątych opracował dzieje tych obwodów w okresie okupacji niemieckiej, które jednak nie zostały opublikowane. Aktywnie działał w środowiskach żołnierzy WP z kampanii wrześniowej 1939, i aktywnie uczestniczy w życiu środowiska żołnierzy AK z obwodu AK w Łowiczu. W 1989 uczestniczy w organizowaniu Stowarzyszenia Żołnierzy AK. Po utworzeniu związku ŻAK został wybrany do Komisji Rewizyjnej Okręgu – Łódź ŚZŻAK i był jej członkiem do III 1990. Mieszkał w tym czasie w Łodzi przy ul. Narutowicza 97 a. Ze względu na stan zdrowia nie uczestniczy potem działalności stowarzyszenia ŻAK.
    Zmarł w Łodzi 08 VIII 1991. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: KW, SKZ z M, Medalem Wojska i Krzyżem AK.
    Żonaty z Czesławą z d. Mardyła.

    Rocznik oficerski MSWoj. 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina w 1939. w-wa 1985; Biuletyn AK. Okręg Łódź nr 6/ z 31 1992; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; H. Zaczkowski-S.Janicki. AK na Ziemi Sochaczewskiej. Sochaczew 1991; K. Zwierzchowski. Oddział Specjalny AK Obwodu Skierniewice 1939-1945. Skierniewice 1988; J. Jabrzemski /red./ Szare Szeregi. Harcerze 1939-1945. W-wa 1988; List z informacją od L. Zielińskiego z 1990; USC Łódź. Skrócony akt zgonu nr IV/1218/1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Zieliński Rudolf Leopold
    - , ppor. łączno 
    [1916-?], ppor. sł. st. łącz.[1937]
    Ur. 5 XI 1916. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W okresie 1935-1937 w Szkole Podchorążych Łączności w Zegrzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. 1 X 1937 z przydziałem do 2 batalionu Radiotelegraficznego w Warszawie na stanowisko instruktora w 2 kompanii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii telefonicznej 13 DP odtworzonej w Warszawie z pozostałości 13,19 i 29 DP. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zieliński Stanisław
    - , asystent dr med.
    Zieliński Wojciech
    - , sto wachm. żand.

    Zielonka Wacław
    - . mjr dypl.
    [1897-1975], mjr dypl. sł. st. art. [1936]
    Ur. 23 I 1897 w Mniewie, syn Tadeusza i Stefanii z d. Siemieńskiej. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 16 pal, skąd został odkomenderowany w 1923 do Oficerskiej Szkoły artylerii w Toruniu, gdzie w latach 1923-1924 był instruktorem i d-cą plutonu w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. W okresie XI 1924- X 1926 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu por. SG przydzielony do sztabu 30 DP w Kobryniu. Awansowany do stopnia kpt. SG sł. st. art. 1 I 1927. Następnie w 16 pal w Grudziądzu, skąd zostaje przeniesiony do Dowództwa Obszaru Warownego Wilno na stanowisko referenta art. Z dniem 1 XII 1930 przeniesiony z Dowództwa Obszaru Warownego Wilno do 9 pac na stanowisko d-cy baterii. Z dniem 1 XII 1932 przeniesiony z 9 pac do Centrum wyszkolenia Artylerii w Toruniu na stanowisko wykładowcy. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. art. 1 I 1936. W latach 1937-1939 wykładowca taktyki artylerii w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera artylerii w sztabie dowództwa artylerii Armii „Łódź”, a po wycofaniu się do Warszawy bierze udział w jej obronie na stanowisku d-cy dywizjonu artylerii bezpośredniego wsparcia. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Uczestnik jenieckiej konspiracji wojskowej, gdzie pełnił funkcję szefa Oddz. I w sztabie organizacji. Uwolniony z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14290, SKZ
    Zmarł 21 VI 1975
    Dz. Pers. Nr 112 z 23 X 1924;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; H.Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C w Woldenbergu. Poznań 1989; Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zielonko - Zielonka Wacław
    - , ppłk art. 
    [1897-1971], ppłk sł. st. art. WP[1939], płk
    Ur. 20 III 1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył w szeregach 2 pap Leg. w składzie 2 DP Leg. Dowodził w stopniu ppor. sł. st. art. 2 baterią I dywizjonu. Wyróżnił się w walkach nad Berezyną. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Nadal służył w 2pap, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca baterii. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Ukończył kurs dla dowódców dywizjonów. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1932. Z dniem 1 IV 1932 mianowany d-cą dywizjonu w 2 pal. W IV 1935 przeniesiony z 2 pal w Kielcach na stanowisko d-cy dywizjonu w 20 pal w Prużanie. Po 1936 przeniesiony z 20 pal na stanowisko d-cy do stacjonującego w Kołomyi I dywizjonu 11 pal z Stanisławowa. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. 19 III 1939. Z dniem 1 VIII 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy 3 pac w Wilnie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 pac, a następnie od 7 IX 1939 mianowany przez gen. W. Czumę d-cą artylerii w Dowództwie Obrony Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w głównie w oflagu II w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Wstąpił do służby w WP. Awansowany do stopnia płk dowodził m. in. pułkiem, potem d-ca artylerii dywizyjnej.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x, ZKZ, MI
    Zmarł 18 XII 1971.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 6 z 18 IV 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939 roku. W-wa 1984;J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988;P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1993.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Ziemba Rudolf Norbert
    - , mjr piech.
    [1899-?], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1939]

    Ur. 24 XI 1899. Ukończył szkołę średnią. Od XI 1918 w WP. Brał udział w stopniu ppor. sł. st. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 40 pp we Lwowie. Ok. 1925 przeniesiony do Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 6 w Zaleszczykach na stanowisko instruktora i wykładowcy. W 1929 przeniesiony do szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, gdzie w latach 1929-1931 pełnił funkcję instruktora w 4 kompanii szkolnej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1931. Następnie w okresie 1931-1933 był d-cą 2 kompanii szkolnej w I baonie. W 1933 przeniesiony do 61 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy kompanii. Następnie z 61 pp przeniesiony do szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie na stanowisko wykładowcy taktyki w II baonie szkolnym. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 19 III 1939.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 wg L. Głowackiego dowodził II baonem 1 pp Leg., brał udział w walce z Niemcami do 12 IX 1939.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Ziemba Zygmunt Michał - , por. piech.
    [1913-1967], por. sł. st. piech. WP, por. [1939]
    Ur. 15 IX 1913. Po ukończeniu gimnazjum w latach 1932-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Następnie od Podchorążych 1933 do VIII 1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Do X 1935 odbywał praktyki oficerskie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 40 pp we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu w 7 kompanii III batalionu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 6 kompanią 40 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Za okazane męstwo na polu walki wnioskowany o odznaczenie go VM kl. 5.Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu m. in. w II C w Woldenbergu. Po odzyskaniu wolności 30 I 1945 powraca do kraju.
    Zmarł  5 IX 1967.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Grzybowski. 40 pułk piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy. W-wa 1990; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984; J. S. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty. Pruszków 2007.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Ziemiański Michał - , ks. kapel. 
    [1895-1942], ks. katolicki, kapelan [1934]
    Ur. 26 IX 1895. Ukończył Seminarium Duchowne. Wyświecony na kapłana. W latach 1928-1931 był wikariuszem w Parafii Siepraw pow. Myślenice, następnie w Krakowie. Mianowany kapelanem wojskowym 1 VII 1934. Pełnił funkcję kapelana wojskowego w garnizonie Kraków, skąd został przeniesiony do Łodzi, gdzie był administratorem Parafii Łódź. Jednocześnie kapelan 10 DP. W kampanii wrześniowej 1939 kapelan 10 DP, a następnie szef duszpasterstwa w dowództwie Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Od X 1939 przebywał w oflagu IV A w Hohenstein, potem w oflagu IX w Rottenburgu, skąd został przewieziony do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie, potem do Dachau  i tam zamordowany 19 XI 1942.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Podlewski. Wierni Bogu i Ojczyźnie. W-wa 1985.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Ziemiński Wiktor Józef - , ppor. kaw.
    [1907-1970],ppor. sł. st. kaw. WP [1938],w LWP gen. dyw. [1960]
    Ur. 24 IV 1907 w m. Baraki pow. Krasnystaw. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1928 odbywał służbę wojskową w WP. Ukończył Szkołę Podoficerską. Następnie pozostaje w służbie wojskowej jako podoficer zawodowy. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy /klasa kawalerii/. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do 14 Pułku ułanów Jazłowieckich we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu w 4 szwadronie. Jesienią 1938 rozpoczął studia prawnicze na UJK we Lwowie. W kampanii wrześniowej 10939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu ppanc. 4 szwadronu 14 p. uł. w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Poznań”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 14 p. uł., m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych pod Łęczycą, gdzie zostaje ranny, a następnie w Puszczy Kampinoskiej, skąd przebił się do Warszawy i bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w oflagu XI B Braunschweig, potem od VI 194o w oflagu II C Woldenberg. Działał w konspiracji obozowej. 30 I 1945 podczas wyzwalania z niewoli został ciężko ranny, w wyniku, czego amputowano mu rękę. Po uwolnieniu z niewoli powrócił do kraju i 11 VI 1945 wstąpił do WP. Początkowo wykładowca taktyki w oficerskiej szkole piechoty nr 2 w Lublinie, potem od 1946 w służbie kwatermistrzowskiej, Był kolejno m. in. kwatermistrzem Warszawskiego i Pomorskiego Okręgu Wojskowego. W latach 1950-1951 w stopniu płk pełnił funkcję głównego kwatermistrza Powszechnej Organizacji Służba Polsce, potem 1952-1955 szef Zastępczej Służby Wojskowej. W 1955 zwolniony z wojska i ponownie przyjęty 5 XI 1956. Mianowany w 1956 gen. bryg. objął funkcję Głównego Kwatermistrza WP. W 1960 mianowany gen. dyw. Ukończył Akademię Sztabu Generalnego. Z dniem 25 V 1970 ze względu na stan zdrowia odwołany z funkcji. Był doradcą MON ds. gospodarczych. Był także prezesem Zarządu Głównego Związku Inwalidów Wojennych, działaczem ZBOWiD, Rady Głównej ZHP i innych.
    Zmarł w Warszawie 17 XI 1970
    Odznaczony: VM kl. 5, KW oraz Orderem Odrodzenia polski III, IV i V klasy i innymi.
    Zarys historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa Kawalerii. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989; WPH nr 1 z 1971; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. /praca zbiorowa/W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Ziemski Karol Jan - , ppłk dypl.
    [1895-1974], dowborczyk, oficer sł. st. piech. WP, ppłk [1934], żołnierz PZW/ZWZ/AK, płk [1943], ps. „Wachanowski”, w PSZ, gen. bryg. 1 I 1964
    Ur. 27 V 1895 we wsi Nasutów pow. Lubartów, syn Józefa i Adeli Płós. Od IX 1906 uczył się w Gimnazjum im. St. Staszica w Lublinie i tam w VI 1914 otrzymał świadectwo dojrzałości. W V 1915 powołany do armii rosyjskiej, gdzie ukończył szkołę oficerską w Kijowie. Brał udział jako d-ca plutonu w walkach na froncie rumuńskim. Od I 1918 służył w I Korpusie Polskim gen. J. Dobór-Muśnickiego, a  po jego rozwiązaniu w VI 1918 powrócił do Polski. Od X 1918 studiował na Wydziale Inżynierii Lądowej PW w Warszawie. W XI 1918 wstępuje ochotniczo do WP. Współorganizator Warszawskiego Batalionu Legii Akademickiej, z którym wyruszył na front wojny polsko-ukraińskiej. Awansowany do stopnia por. sł. st. Brał udział w walkach o Lwów, potem w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Był kolejno d-cą kompanii. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do stopnia mjr sł. st. awansowany 1 VII 1923. Następnie d-ca baonu w 36 pp. Od 1927 pełnił funkcję k-dta rejonowego WF i PW przy sztabie DOK I w Warszawie. W latach 1930-1932 studiował w MSWoj. w Warszawie. Następnie d-ca baonu i kwatermistrz 36 pp. Od 1933 d-ca baonu 70 pp w Pleszewie. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. 1 I 1934. Od 1934 wykładowca, a od II 1935 dyrektor nauk i z-ca k-dta Centrum wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Od 1939 członek ZG Towarzystwa Wiedzy Wojskowej. W 1938 mianowany d-cą 36 pp w składzie 28 DP, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Brał udział w obronie Modlina, gdzie został ranny. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie jenieckim w Działdowie, skąd zgodnie z umową kapitulacyjną został w X 1939 zwolniony. Po powrocie do Warszawy mieszkał w swoje willi w Rembertowie.
    W czasie okupacji pracował jako urzędnik w dziale finansowym magistratu m. st. Warszawy. W konspiracji od II 1940 k-dt oddziałów wojskowych Polskiego Związku Wolności, potem w ZWZ/AK. Od 1942 po ppłk K. Bąbińskim szef Wydziału Wyszkolenia Piechoty w Oddziale III K-dy Gł. AK. W Powstaniu warszawskim od 7 VIII 1944 d-ca Grupy „Północ” /rozwiązanej 7 IX 1944/. Kierował obroną Starego Miasta. Rozkazem NW WP z 12 VIII 1944 mianowany płk dypl. sł. st. z starszeństwem od 11 XI 1943. Od 4 IX 1944 z-ca gen. A. Chruściela – k-dta Okręgu Warszawa AK. Po kapitulacji powstańców od 2 X 10944 w niewoli niemieckiej. Od V 1945 po odzyskaniu wolności był k-dtem ośrodków po jenieckich i szefem Polskiej Misji Łącznikowej w brytyjskiej strefie okupacyjnej Niemiec. Po demobilizacji w VI1947 osiadł w Londynie. Współorganizator Stowarzyszenia Polskich Kombatantów, utworzonego z żołnierz 1 D Panc., Samodzielnej Brygady Spadochronowej i żołnierzy uwolnionych z niewoli. Na i zjeździe stowarzyszenia 1 I 19476 w Haren-Ems w Niemczech został wybrany prezesem jego Rady i pozostawał nim przez prawie 20 lat. W 1946 należał do założycieli, a następnie od 1948 był przewodniczącym Okręgu Koła AK w brytyjskiej strefie okupacyjnej. Na I zjeździe Koła AK 15-16 III 1947 w Londynie wybrany do RN, w 1948-1949 był jej wiceprzewodniczącym, a następnie członkiem RN i jednocześnie od 1962 członkiem Sadu koleżeńskiego Kola AK. W 1963 powołany w skład Rady Narodowej na uchodźstwie. Był też przewodniczącym Komisji Krzyża AK. Mianowany gen. bryg. W st. sp. ze starszeństwem od 1 I 1964.
    Zmarł w Londynie 17 I 1974.
    Odznaczony: VM kl. IV i 5, KW3x, SKZ z M, Krzyżem Kawalerskim Polonia Restituta.

    Roczniki oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;K. A. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944,t. 1. W-wa 1978;M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zienkiewicz Jarosław - , ppor. rez. piech. inż. 
    [1909-1975], inż, ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 1 IV 1909. Ukończył szkołę średnią, potem wyższe studia techniczne, uzyskując dyplom inżyniera. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową w kompanii szkolnej pionierów w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 36 pp w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Zmobilizowany w 1939 do WP i wcielony do 36 pp z przydziałem do mobilizowanego z nadwyżek 36 pp 336 pp rez. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca plutonów pionierów w 336 pp rez. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu II C w Woldenbergu. Działał w jenieckiej konspiracji wojskowej. Po wojnie w kraju.
    Zmarł 21 VI 1975.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14291
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Olesik. Oflag II Woldenberg. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zięba Andrzej - , por. rez. piech. 
    [ 1906-?], por. rez. piech. [1937]
    Ur. 10 XI 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 16 pp w Tarnowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Bochnia. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowano go 1 I 1937 do stopnia por. rez. i przeniesiono do 15 pp w Dęblinie. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 15 pp w składzie 28 DP. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 15 pp. Wraz z I batalionem przebił się do Modlina i brał udział w jego obronie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Z. Gnat-Wieteska. 15 Pułk Piechoty „Wilków”. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Ziętkowski Adam - , kpt. dypl.
    [ 1904-1987], kadet, oficer dypl. sł. st. art. WP, kpt. [1936], w PSZ mjr
    Ur. 29 I 1904 w Warszawie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 1 dak w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. W 1 dak służy do 1934. W okresie XI 1934-X 1936 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1936. Po ukończeniu WSWoj. uzyskał dyplom oficera dyplomowanego. Następnie I oficer sztabu Wołyńskiej Brygady Kawalerii w Równem. W 1938 przeniesiony do Wileńskiej Brygady Kawalerii, gdzie był oficerem dyspozycyjnym. W latach 1938-1929 przebywał na studiach wojskowych w Paryżu. Po mobilizacji w VIII 1939 powraca do kraju. Po powrocie do kraju przydzielony do sztabu Armii „Łódź”, a następnie szef Oddziału III w Dowództwie Armii „Warszawa”. Od 25 IX 1939 oficer sztabu w dowództwie Odcinka „Warszawa-Zachód”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945. Po odzyskaniu wolności służył w PSZ na zachodzie. Po demobilizacji zamieszkał na stałe w Wlk. Brytanii. Wieloletni pracownik Rządu RP na Uchodźstwie.
    Zmarł 02 VII 1987 w Southampton.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; W. Chocianowicz. W 50- lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zimiński Władysław Józef - , por. rez. piech.
    [1909-?], por. rez. piech.[1938]
    Ur. 15 III 1909. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1932-1933 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 1 I 1938. Zmobilizowany w 1939 do WP. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczył w obronie Warszawy. Bliższy przydział nieznany.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Ziober Stanisław Jan - ; kpt. art.
    [1907-?],kpt. sł. st. art. WP [1939]
    Ur. 15 VI 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych w Warszawie, gdzie ukończył kur unitarny. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 24 pal w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Następnie przeniesiony po 1934 do 15 Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej w Katowicach na stanowisko d-cy baterii. Ukończył kurs samochodowy dla oficerów 15 XI 1938-14 II 1939 przy 1 p. art. plot. w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 157 baterią art. plot. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 prawdopodobnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    J.Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zjawin Marian Adam - , por. piech. 
    [1910-1939], por. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 13 XII 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1933 w szkole podchorążych piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 61 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca plutonu pionierów 61 pp. W Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadu 61 pp w składzie 15 DP Armii „Pomorze. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Poległ 27 IX 1939 w Wawrzyszewie. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zmichowski Aleksander - , kpt. dypl.

    Znamierowski Tadeusz - , rtm. 
    [1899-?], rtm. sł. st. kaw. [1938], w PSZ mjr
    Ur. 27 VII 1899. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1927 z przydziałem do 21 p. uł. w Równem na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 15 VIII 1929. Długoletni oficer 21 p. uł. Ukończył w Centrum wyszkolenia Kawalerii kurs dla dowódców szwadronu. Do stopnia rtm. awansowany 19 III 1938. w latach 1937-1939 pełnił funkcję d-cy szwadronu gospodarczego i równocześnie adiutant pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy 21 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w bitwie pod Mokrą 1 IX 1939, potem w walkach pod Wolą Cytrusową i bojach odwrotowych w kierunku Kampinosu, a następnie 13 IX 1939 uczestniczy w natarciu na Mińsk Maz. Po dotarciu 14 IX 1939 pododdziałów 21 i 12  p. uł. w rejon Wólki Mlądzkiej nad rzeką Świder obejmuje wówczas dowództwo oddziału pozostałości 21 p. uł. W wyniku toczących się walk z Niemcami utracił łączność z d-cą całości ppłk A. Kuczkiem. Przedziera się do Warszawy, gdzie dociera 15 IX 1939. Po reorganizacji zostaje mianowany d-cą dywizjonu złożonego z szwadronu 21 p. uł. i szwadronu z 12 p. uł., który zostaje przydzielony do grupy kawalerii dowodzonej przez mjr J. Juniewicza przeznaczeniem dla dozorowania Wisły na odcinku od Modlina do Warszawy z miejscem postoju w Palmirach. Ranny 22 IX 1939 pod Łomiankami. Dowodził wówczas dywizjonem kawalerii Wołyńskiej BK przeznaczonym do dozorowania brzegu Wisły. 22 IX 1939 oddział kawalerii mjr J. Juniewicza wyruszył w kierunku Warszawy. W rejonie Łomianek doszło do ciężkich walk z Niemcami. W trakcie walk zostaje ciężko ranny. Wzięty do niewoli przebywał w szpitalu a potem oflagu. Po wojnie przebywał na Zachodzie.  Służył w PSZ. Awansowany do stopnia mjr-a. Po demobilizacji mieszkał w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł po 1973.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13816

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Znamirowski Franciszek Julian - , mjr piech.
    [1894-1972], legionista, oficer sł. st. piech. WP, mjr [1938], w konspiracji KN/KZ,ZWZ/AK, ppłk [1943], ps. „Malarz”, „Narciarz”, „Profesor”, Profesor Witold”, „Witold”, vel Jan Babeczki, vel Julian Babeczki Jan Bobowski J. Zborowicz.
    Ur. 15 I 1894 w Starym Sączu, syn Wojciecha i Józefy z d. Janik. Ukończył gimnazjum w Nowym Sączu, potem uczył się malarstwa artystycznego. Działał w harcerstwie i ruchu sportowo-gimnastycznym przy Towarzystwie „Sokół”, grał w drużynie piłki nożnej „Poprad-Czarni”. Od VIII 1914 służy ochotniczo w 2 pp LP W X 1914 ranny w bitwie pod Młotkowem. Leczył się w szpitalach Budapesztu i Wiednia. W VIII 1915 przydzielony do II baonu uzupełnień, a w III 1916 powraca do 2 pp LP. Ponownie ranny w bitwie pod Gruziatynem w VI 1916. W II 1918 wraz z II Brygadą LP przeszedł front pod Rarańczą i służył następnie w stopniu sierż. w II KP na Wschodzie. W czasie bitwy pod Kaniowem w V 1918 dostał się do niewoli niemieckiej, ale wkrótce udało mu się zbiec. Przebywał na Ukrainie i działał w POW. Od VIII 1918 był k-dtem punktu obserwacyjnego w Mohylewie Podolskim, działając na rzecz organizacji werbunkowo-agitacyjnej na Ukrainie. W VIII 1919 po powrocie do kraju wstępuje do WP. Przydzielony do 45 pp pełni funkcję d-cy kompanii i bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W VII 1919 podczas walk zostaje ranny. Po wyleczeniu ran po wojnie od 1921 służył w 72 pp, potem w 16 pp. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 I 1919. Zorganizował wówczas ośrodek dla letnich obozów szkolnych hufców PW w Starym Sączu. Nad Popradem, a w Tarnowie – teatr amatorski i zainicjował wybudowanie Domu Żołnierza. Od 1930 oficer batalionu sztabowego MSWojsk. w Warszawie, od 1932 oficer sztabu DOK I w Warszawie, potem od 1936 szef Wydziału Oświaty, Wychowania i Propagandy K-dy Gł. Junackich Hufców Pracy. Od 1936 redaktor pisma „Służba Polsce”, a po zmianie tytułu od 1937 pisma „Junak”. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 przydzielony do 36 pp Legii Akademickiej, od 4 IX 1939 dowodził I baonem 1 pp Obrony Pragi podczas obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 nie poszedł do niewoli. W czasie okupacji używał dokumentów na różne nazwiska. Inwalida wojenny. Pracował krótko jako kierownik szkoły powszechnej przy ul. Czerniakowskiej w Warszawie. Pod nazwiskiem Jan Babecki mieszkał przy ul. Jakubowskiej i Bonifraterskiej, pod nazwiskiem J. Zborowicz przy ul. Okrąg. 28 XI 1939 założył organizację konspiracyjną, która po połączeniu się z innymi grupami przyjęła 27 II 1940 nazwę ZCZ i której został k-dtem. We IX 1940 po połączeniu się z kolejną grupą przyjmuje nazwę KN. Wszedł w skład jej Rady Naczelnej. Od XII 1940 kierownik wojskowy organizacji. Po wydzieleniu pionu wojskowego KN pod nazwą KZ został szefem Oddziału VI Sztaby KZ. Od V 1941 był inspektorem tej organizacji z zadaniem unifikacji oddziałów przygotowywanych do scalenia z ZWZ. Od IX 1941 pełnił funkcję inspektora WSOP Okręgu Warszawa-miasto ZWZ/AK. Awansowany do stopnai ppłk sl. st. 3 V 1943. Aresztowany 2 VI 1943 w lokalu konspiracyjnym – sklepie Karola Borsuka przy il. Wspólnej 6 pod nazwiskiem Julian Babeczki i osadzony na Pawiaku, skąd w 24 VIII 1943 został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, a 6 XI 1943 do obozu w Mauthausen, zaś 8 XI 1943 do Gusen. 5 V 1945 uwolniony z obozu przez wojsko amerykańskie. Był organizatorem i pierwszym przewodniczącym Ośrodka Polskiego w Linczu. 16 V 1945 jako delegat ośrodka przybył samolotem do Londynu by zabiegać o pomoc dla byłych więźniów obozów koncentracyjnych i w tej sprawie 4 VI 1945 wygłosił przemówienie w tej sprawie w BBC.
    Przeniesiony w V 1945 do dyspozycji Oddziału VI Specjalnego Sztabu NW. Początkowo maił zostać kierownikiem Bazy Łączności „Kura”, ale ostatecznie do tego nie doszło. W x 1945 przydzielony do Centrum Wyszkolenia Piechoty, służył w 4 DP, aż do demobilizacji w 1947.Następnie zamieszkał w Birmingham, utrzymując się z prac malarskich i dekoratorskich. Od V 1948 przewodniczący Oddziału Koła AK w Szkocji. Organizator zrzeszenia polskich chórów w środkowej Anglii, honorowy prezes chóru „Echo”. W 1962 przeniósł się do Kanady, gdzie mieszkał kolejno w Rexdale, potem w Toronto. Kierownik programowy Komitetu Głównego Kongresu Polonii Kanadyjskiej.
    Zmarł 19 IX 1972 w Toronto.
    Odznaczony: KW 4x, KN, SKZ, ZKZ, Medalem Wojska Krzyżem AK.
    Żonaty z Stanisławą z d. Halicką. Miał córkę Irenę /1922/i syna Witolda /ur. 1926/.Żona z dziećmi również działała w konspiracji niepodległościowej.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; K. A. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 3. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Zoll Fryderyk - , por. rez. art.
    [1899-1986], oficer rez. art., por. [1932],w konspiracji AK, kpt. ps. „Kozłowski”
    Ur. 11 XI 1899 w Krakowie. Uczęszczał do gimnazjum. Od jesieni 1918 brał udział w obronie Lwowa, potem w szeregach 6 pap w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył wojenny kurs podchorążych. Po wojnie zdemobilizowany. Awansowany na stopień ppor. art. 1 VI 1922. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. art. z starszeństwem 2 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 6 pal w Krakowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. Ukończył studia wyższe. Pracował jako prezes klasyfikacji gruntów przy ministrze Skarbu w Warszawie.
    Zmobilizowany do WP w VIII 1939 i wcielony do 28 pal w Zajezierzu. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 3 baterią I dywizjonu 28 pal w składzie 28 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 28 pal. Uczestnik obrony Modlina.
    Podczas okupacji niemieckiej działał w konspiracji niepodległościowej. Działa w DRz. na Kraj, żołnierz AK. Brał udział w Powstaniu Warszawskim jako d-ca oddziału osłonowego w zgrupowaniu „Radosława”
    Po wojnie w Warszawie i Krakowie.
    Zmarł w 1986.
    Pochowany na Cmentarzu Podgórskim w Krakowie.
    Odznaczony: VM kl. 5, ZKZ, Krzyżem Powstania Warszawskiego.
    Żona Ina z Niemczewskich /1906-1946/

    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; Oddziały Powstania Warszawskiego. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Zubek Julian - , mjr art.
    [1896-1979], oficer sł. st. art. WP, mjr .[1938]
    Ur.25 IV 1896. Od XI 1918 służył w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 28 pp. Przeniesiony do korpusu oficerów artylerii ukończył w Centrum Wyszkolenia Artylerii kurs dla oficerów artylerii w Toruniu. Służył w tym okresie czasu w pułku manewrowym artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1930. Przeniesiony następnie w 1929 do 9 pap/pal/ w Białej Podlaskiej na stanowisko d-cy baterii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 19 III 1938 i przeniesiony na stanowisko d-cy II Dywizjonu 8 pal w Płocku, w którego szeregach brał udział w walkach z wrogiem podczas kampanii wrześniowej 1939. Uczestnik walk na szlaku bojowym 8 pal w składzie 8 DP na przedpolach Warszawy potem w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 pozostał na emigracji. Służył w PSZ na zachodzie. Po demobilizacji w 1946 mieszkał w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Francji, gdzie osiadł na stałe. Zmarł we Francji 13 VIII 1979.
    Odznaczony: VM kl. 5, /za kampanię wrześniową/ KW. MN, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zublewicz Zygmunt - , por. art.
    [1904-1939], oficer sł. st. art. WP, por. [1929]
    Ur. 10 VI 1904. Ukończył szkołę średnią. Jako ochotnik brał udział w 1920 w wojnie polsko-bolszewickiej. W latach 1924-1925 odbył służbę wojskową w Baonie Szkolnym Art., a następnie w latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 1 paplot. w Warszawie. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Następnie od 1930 służy w 1 pal we Wilnie. Następnie przeniesiony do 15 pal w Bydgoszczy, gdzie był d-cą pułkowej szkoły podoficerskiej. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 1 baterią I dywizjonu 15 pal. Uczestnik walk nad Bzurą. Poległ 17 IX 1939 w Trojanowie. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: MN

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Roczniki oficerskie 1928,1932; Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zulauf Juliusz - , gen. bryg.
    [1891-1943], członek ZWC, ZS, legionista, oficer sł. st. piech WP, gen. bryg. [1932], w LP ps. „Dobiegł”
    Ur. 20 VIII 1891 we Lwowie, syn Józefa i Marii z Małuszyńskich. We Lwowie ukończył w 1910 szkołę realna, po czym do 1913 studiował na Wydziale Inżynierii Wodnej Politechniki Lwowskiej. Od 1909 należał do ZWC, potem od 1910do ZS. Ukończył kurs oficerski ZS.
    W latach 1913-1914 odbywał służbę wojskową jako jednoroczny ochotnik w 19 pp Obrony Krajowej. Od 4 IX 1914 służył w Legionach Polskich, gdzie dowodził 1 kompanią w półbaonie M. Dragata  „Orzechowskiego” z którą 12 X 1914 dołączył do 1 pp LP. Mianowany d-cą I plutonu 4 kompanii III baonu. Awansowany do stopnia ppor. piechoty. Następnie chory przebywał na leczeniu w szpitalu w Wiedniu. 24 IV 1915 zostaje w stopniu por. d-cą 1 kompanii w baonie uzupełniającym kpt. T. Terleckiego, a już następnego dnia oficerem do specjalnych poruczeń. 29 IV 1915 mianowany d-cą 3 kompanii tego baonu, z którym 11 V 1915 wcielono go do jako d-cę 5 kompanii do formowanego 4 pp LP. Z 4 pp LP wyruszył 15 VII 1915 na front. Po bitwie pod Jastkowem z dniem 9 VIII 1915 mianowany kpt. piech. W 1916 stał na czele szkoły podoficerskiej pułku. Ranny 6 VII 1916 pod Optową dostał się do niewoli rosyjskiej, której zbiegł i w 1917 powrócił do Legionów. Podczas kryzysu przysięgowego w VII 1917 został aresztowany przez żandarmerię austriacka 31 VIII 1917 pod zarzutem buntu w Piklulicach, ostatecznie wydalony z Legionów i wcielony do armii austriackiej. Jednocześnie działał w POW we Lwowie. Wysłany do 4 DS. na Kubań, od 1 IX 1918 do 18 I 1919 dowodził tam szkołą oficerską tej dywizji. Awansowany w XII 1918 do stopnia ppłk –a. Od 19 I 1919 był d-cą 4 pp Leg. Uczestniczył w walkach z Ukraińcami w rejonie Lwowa, potem z bolszewikami na froncie litewsko-białoruskim. 24 VII 1919 ranny w Starej Wklejce na Wileńszczyźnie. Od 1 X 1919 do III 1921 dowodził garnizonem w Radomiu. Od 15 III 1921 d-ca 28 pp, a od 28 IX 1921 do 17 III 1927 d-ca 19 pp. Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu ppłk sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Z dniem 1 VII 1923 awansowany do stopnia płk sł. st. piech. Ukończył w 1922 kurs dowódców pułków w Rembertowie i informacyjny w 1925 w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. W dniu 17 III 1927 mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 5 DP we Lwowie, a od IV 1930 do IV 1938 dowodził 2 DP w Kielcach. Mianowany gen. bryg. 1 I 1932. Od IV 1938 d-ca 5 DP we Lwowie, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 oraz d-ca improwizowanej GO swego imienia. Następnie bierze udział w obronie Warszawy, gdzie od 14 IX do 28 IX 1939 był d-cą odcinka „Warszawa -Wschód” na Pradze. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w oflagu nr X A w Itzehoe, gdzie był starszym obozu, a potem w oflagu VII A w Murnau, gdzie zmarł 21 V 1943. Pochowany na cmentarzu w Murnau.
    Odznaczony: VM kl. 4 i 5, Polonia Restituta kl. 3 i 4, KN, KW 4x, ZKZ.
    Żonaty od 1919 z Zofią Stesłowicz, miał z nią syna Mariana /ur. 1920/ i córkę Irenę /ur. 1926/ zamężną Ney-Bigo.

    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona polski w 1939. W-wa 1990; W. K. Cygan. Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik biograficzny, t. 5. W-wa 2007
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zuske Kazimierz Józef - , mjr piech.
    [1898-?], mjr piech. sł. st. WP[1938]
    Ur. 25 I 1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w 1921 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 71 pp w Zambrowie. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1925. w 1927 służył w 79 pp w Słonimiu, gdzie m. in. dowodził kompanią. Po ukończeniu kursu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie dla d-ców batalionu awansowany mjr sł. st. 19 III 1938 i mianowany d-cą II baonu 79 pp. w kampanii wrześniowej 1939 dowodzi II baonem 79 pp w składzie 20 DP. Od 1-3 IX 1939 uczestniczy w walkach pod Mławą, potem od 4 IX 1939 w Modlinie, gdzie zostaje odtworzona. 14 IX 1939 wraz z pułkiem zostaje wycofany z Modlina na Pragę. Uczestniczy w obronie Warszawy na pododcinku Północnym „Pelcowizna” – Odcinek „Warszawa-Zachód”. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau.
    Jego losy powojenne n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14305/za kampanię wrześniową 1939/, KW, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.T. Jurga – Wł. Karboński. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987; J. Rómmel. Za honor i Ojczyznę. W-wa 1958; J. K. Wroniszewski. Barykada wrześni. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zwarycz Jan Roman - , mjr art.
    [1898-1939], oficer sł. st. art., mjr [1935]
    Ur. 23 II 1898. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. W latach 1919-1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie służył w 27 pp w Częstochowie. Ok. 1926 przeniesiony do korpusu oficerów artylerii. Ukończył kurs dla oficerów art. w Toruniu, po ukończeniu, którego został przydzielony do 24 pap w Jarosławiu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1928 objął dowództwo baterii. Następnie przeniesiony na stanowisko instruktora Szkoły Podoficerów Zawodowych w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1935. W latach 1936-1939 służył w 11 dak w Bydgoszczy, gdzie pełnił m. in. funkcję i z-cy d-cy 11 dak.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu d-cy art. dywizyjnej 15 DP. Bierze udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 15 DP. Poległ 20 IX 1939 w Laskach podczas przebijania się do Warszawy. Pochowany na cmentarzu w Laskach, skąd jego prochy ekshumowano w II 1951 i pochowano na cmentarzy Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: KW, ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii wrześniowej 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Zwolak Jan - , kpt. piech.
    [1900-1939], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1938]
    Ur. 29 IX 1900. W okresie międzywojennym służył jako podoficer zawodowy. W latach 1925-1927 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 60 pp w Ostrowie Wlkp. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. W 60 pp pełni różne funkcje. W latach 1938-1939 d-ca 4 kompanii w II baonie. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 4 kompanią II baonu 60 pp w składzie 25 DP. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w obronie Warszawy. Poległ 26 IX 1939 na Bielanach.
    Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: ZKZ

    Rocznik oficerski 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1994;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Zwoliński Władysław - , kpt. piech. 
    1897-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1936]
    Ur. 19 IX 1897. Ukończył szkołę realną. Brał udział w i wojnie światowej. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Następnie w Szkole podchorążych w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 XII 1920. Po wojnie służył w 8 pp Leg., skąd został przeniesiony do Oddziału Sztabowego MSWoj. w Warszawie. awansowany do stopnia por. sł. st. 1 XII 1922. Potem ponownie w 8 pp Leg. Następnie instruktor w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7 a. W 1932 w dyspozycji Departamentu Piechoty MSWoj. Przeniesiony w 1932 do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, gdzie od 1932 do 1933 był instruktorem w 4 kompanii szkolnej, a w latach 1933-1936 instruktorem w 2 kompanii szkolnej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1936. W 1936 przeniesiony do 21 pp w Warszawie. W latach 1936-1939 d-ca 1 kompanii w I baonie 21 pp. Wiosną 1939 przeniesiony do sztabu Armii „Poznań” na stanowisko oficera w Oddziale I. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestnik walk na szlaku bojowym Armii „Poznań”. Brał udział w walce nad Bzurą.
    Odznaczony: KN, KW
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; P. Bauer – Bayer. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zwolski Zygmunt Marian - , ppor. piech.
    [1908-?],ppor. rez. piech. WP[1935]
    Ur. 18 XII 1908. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na dywizyjnym kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935. Zmobilizowany w VIII 1939 i wcielony do WP. W kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję kuriera w sztabie łączności Dowództwa Obrony Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Zych Jan Marcin Mieczysław - , mjr dr med.
    [1896-?], mjr dr med.[1932]
    Ur. 11 XI 1896. Ukończył gimnazjum, a następnie studiował medycynę. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 8 batalionie sanitarnym i był podlekarzem w Szpitalu Rejonowym w Grudziądzu, skąd zostaje odkomenderowany w celu dokończenia studiów na wydziale Lekarskim UJ w Krakowie, gdzie otrzymał w 1927 dyplom dr nauk medycznych. Po odbyciu stażu przydzielony w 1928 na stanowisko lekarza 14 p. ułanów we Lwowie., a następnie przeniesiony na stanowisko st. lekarza do 40 pp we Lwowie. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1932. Jednocześnie pracował w Okręgowym Szpitalu Wojskowym we Lwowie na stanowisku st. ordynatora oddziału uszno-gardłowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział
    Odznaczony: KN, KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Zegadłowicz. Rybka – Zegadłowicz. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Zygadłowicz Gustaw
    - , t. rez. art.
    [1900-?], kpt. rez. art. [1932]
    Ur. 11 I 1900. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych artylerii. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. art. 1 XI 1920. Po wojnie służył w 23 pap. Zweryfikowany w 1923 w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem z starszeństwem od 1 XII 1920 i zdemobilizowany. Ewidencyjnie podlegał PKU Sosnowiec. Przydział mobilizacyjny posiadał do 23 pap w Będzinie. Awansowany do stopnia kpt. rez. art. 2 I 1932. W 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii haubic 155 mm 10 dac. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zylber Mieczysław - , mjr art.
    [1896-1968], oficer sł. st. art. WP, mjr [1935]

    Ur. 30 VII 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VII 1919. Po wojnie służył w 15 pap w Bydgoszczy. Przeniesiony ok. 1927 do 3 kompanii artylerii pieszej przy 3 pac w Wilnie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1928. Następnie przeniesiony w 1931 do 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie na stanowisko d-cy baterii. W latach 1933-1935 był dowódcą baterii szkolnej na kursach specjalizujących dla szeregowych z cenzusem w Centrum Wyszkolenia Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1935. W latach 1935-1939 d-ca 7 daplot  w Poznaniu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy samodzielnego 103 daplot 75 mm zmobilizowanym przez 1 paplot. w Warszawie. Od 6 IX 1939 uczestniczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Po odzyskaniu wolności w 1945 powraca do kraju.
    Odznaczony: KN, KW 2x,
    Zmarł w 1968.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Zytkowicz Filip - , plut. pchor. piech.
    Zyzniewski Władysław - , ppor. rez. piech.

    Żaczek Zbysław Piotr - , por. kaw.
    [1912-?], oficer sł. st. kaw. WP, por.[1939]
    Ur. 9 II 1912. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 16 VIII 1930-30 VI 1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, potem w latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 16 p. ułanów w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Do VIII 1939 d-ca plutonu w 3 szwadronie 16 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy szwadronu kawalerii dywizyjnej 15 DP w składzie Armii „Pomorze”. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 15 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Żbikowski Zbigniew - , ppor. piech.

    Żebrowski Franciszek Stanisław - , mjr piech
    [1892-1971], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1938]
    Ur. 29 VIII 1892. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920 w szeregach 2 p. syberyjskiego przemianowanego 14 X 1921 na 83 pp. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM. Zweryfikowany w 1921 w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie oficer 83 pp. Odkomenderowany z 83 pp na stanowisko d-cy kompanii w Batalionie Podoficerskim w Centralnej Szkoły Strzelniczej w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1925 i przeniesiony do 45 pp w Równem na stanowisko d-cy kompanii. Następnie przeniesiony do 21 pp w Warszawie, gdzie pełnił funkcję k-dta Obwodu PW przy 21 pp. Do stopnia mjr sł. st. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 1 warszawskiego Baonu Obrony Narodowej, którym dowodził w wojnie obronnej we IX 1939. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 prawdopodobnie w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł 27 IX 1971.
    Odznaczony: VM, KN, KW2x, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Żelazowski Tadeusz Feliks Teodor - , piech.
    [1895-1971], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1935]
    Ur. 28 V 1895. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 21 pp. Po wojnie nadal służył w 21 pp. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 21 pp pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 1 VII 1925. w 1934 ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs dla dowódców batalionu. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1935 zostaje przeniesiony do 54 pp w Tarnopolu na stanowisko d-cy I batalionu. W 1939 przeniesiony do 2 pp Leg. w Sandomierzu na stanowisko d-cy III batalionu. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził III batalionem 2 pp Leg. w składzie 2DP Leg. Uczestniczył w walce pod Borowskimi Górami, gdzie zostaje ranny. Podczas wycofywania się zostaje odcięty przez Niemców od 2 pp Leg. i samodzielnie z grupą żołnierzy przebijał się w kierunku Warszawy. Do pułku dołączył w nocy z 13/14 IX 1939 z 200 osobowym oddziałem.. Bierze udział w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po odzyskaniu wolności w V 1945, powrócił do kraju.
    Zmarł 21 XII 1970.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14324, KN, KW, ZKZ, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Żelisławski - Pilawa Kazimierz - , płk kaw.
    [1893-1940], dowborczyk, oficer sł. st. kaw. WP, płk [1931]
    Ur. 15 III 1893 w m. Adanki pow. kaliski, syn Zygmunta i Marii z Migdalskich. W latach 1904-1910 uczył się w Szkole Realnej Handlowej w Kaliszu, potem 1910-1912 w szkole H. Wawelberga i S. Rotwanda w Warszawie, a następnie studiował na politechnice w Belgii, gdzie działał w związku Strzeleckim. 27 IX 1914 wstępuje ochotniczo 18 Siewierskiego Pułku Dragonów armii rosyjskiej. W szeregach tego pułku brał udział w walkach pod Łodzią i Sochaczewem. W latach 1915-1916 walczył na froncie tureckim i austriackim. Mianowany 7 VI 1916 chorążym. Dowodził w tym czasie plutonem. W 1917 był już podrotmistrzem i dowodził szwadronem. Od 21 II 1917 był d-cą 4 szwadronu w 2 p. ułanów 1 Korpusu Polskiego na Wschodzie. Po demobilizacji 1 KP w VI 1918 powrócił w rodzinne strony. 4 XI 1918 zgłasza się ochotniczo do WP i zostaje przydzielony do 2 p. ułanów z zadaniem zorganizowania 4 szwadronu 2 p. ułanów w Siedlcach. Brał udział w stopniu por. sł. st. kaw. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Dowodził wówczas szwadronem. W VI 1920 ranny podczas walk pod Zwiahlem. Wyróżnił się 5 X 1920 podczas wypadu na wschodni brzeg Słuczy, gdzie 4 szwadron 2 p. ułanów spełniał rolę awangardy pułku i brygady. Podczas walk wyróżnił się męstwem i odwagą. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1921 odbył 6 miesięczny kurs doszkoleniowy dla młodszych oficerów kawalerii w Oficerskiej Szkole Jazdy w Grudziądzu. Następnie służy nadal w 2 p. ułanów w Suwałkach. 26 I 1922 mianowany mjr sł. st. kaw. Od III 1923 do V 1924 p. o d-cy pułku, a od VII 1924 z-ca d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 I 1927. Na przełomie 1927-1928 ukończył w CW Kaw. W Grudziądzu kurs oficerów sztabowych. Z dniem 29 I 1928 przeniesiony na stanowisko d-cy 3 p. ułanów w Tarnowskich Górach, którym dowodził do 1937. Awansowany do stopnia płk sł. st. kaw. 1 I 1931. W 1931 ukończył kurs unifikacyjny dla dowódców pułków w CWPiech. w Rembertowie. W II 1937 mianowany d-cą 13 p. ułanów w Nowowilejce na Wileńszczyźnie, a od 26 III 1939 do 17 VII 1939 był d-cą 4 psk w Płocku. Przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy Nowogródzkiej Brygady Kawalerii i w jej składzie brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Od 13 IX 1939 do 24 IX 1939 dowodził brygadą. Po objęciu 24 IX 1939 dowództwa Nowogródzkiej Brygady Kawalerii przez gen. K. Lisowskiego ponownie z-ca d-cy. Uczestniczył w walkach na przedpolach Modlina i Warszawy, potem na Lubelszczyźnie. W rejonie Władypola ok. 40 km. od granicy z Węgrami resztki brygady zostały okrążone przez wojska sowieckie, gdzie też dostał się do niewoli sowieckiej. Był więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez NKWD w Lesie Katyńskim w IV 1940.
    Odznaczony: VM kl.5, KW3x, ZKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1939, Medalem 10 - lecia Odzyskania Niepodległości.
    Żonaty z Marią z Arnoldów. Miał syna Zygmunta i córkę Danutę.

    CAW. ap. ;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik Oficerów Kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976; Z. Gnat-Wieteska. 4 Pułk Strzelców Konnych Ziemi Łęczyckiej. Pruszków 1995; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Żelkowski Stanisław
    - , por. art.

    Żmichowski Aleksander - , por. rez. piech.
    [1904-1989], kadet, kpt. dypl. sł. st. art. kpt. [1937]

    Ur. 25 X 1904 w Warszawie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1924 zdał maturę. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 3 pac w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. W 1929 przeniesiony do 33 pp w Łomży na stanowisko d-cy plutonu artylerii. Następnie po 1932 przeniesiony do 17 pal w Gnieźnie na stanowisko d0-cy baterii. W okresie XI 1935- X 1937 słuchacz MSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1937. Po ukończeniu MSWoj. w stopniu kpt. dypl. został przydzielony na stanowisko I oficera do sztabu 28 DP w Warszawie. W wojnie obronnej we IX 1939 pełnił funkcję kwatermistrza 28 DP. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 28 DP. Podczas walk zostaje 12 IX 1939 ranny pod Brwinowem. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Czynny w tajnej obozowej komórce naukowo-wojskowej. Po ewakuacji jeńców z oflagu w Woldenbergu w I 1945 znalazł się w grupie jeńców, która została osadzona w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu w V 1945 pozostał na emigracji. Początkowo w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Australii i tam osiadł na stałe.
    Po uwolnieniu z niewoli powrócił do kraju. zmarł 12 VII 1989..

    Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; W. Chocianowiocz. W 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Aleksander Żmichowski - kapitan dyplomowany, kwatermistrz w sztabie gen.
    Bończy-Uzdowskiego to mój wujek. Podany wyżej życiorys zgadza się z tym co
    wiem o swoim wujku (bracie mojej mamy Zofii Wierzchowskiej z domu
    Żmichowskiej) mniej więcej do roku 1945. Po wojnie spędzonej w oflagu mój
    wujek wrócił do kraju, ale oczywiście w wojsku nie miał przyszłości. Niestety
    w okresie stalinowskim padł ofiarą tortur służb informacyjnych i otrzymał
    wysoki wyrok w tzw. procesach odpryskowych. Został w końcu ułaskawiony i
    wypuszczony, chyba pod koniec 1954 roku. Później był m.in. wicedyrektorem w
    Przedsiębiorstwie Mięsno-Wędliniarskim Żubr (być może przekręcam nazwę) -
    jedynym nie zamieszanym w słynną aferę. Pod koniec kariery zawodowej do 1966
    roku był wicedyrektorem do spraw administracyjnych w Instytucie Filozofii i
    Socjologii PAN, którego dyrektorem był prof. Adam Schaff. Wujek przez cały
    czas mieszkał w Warszawie. Zmarł 12.VII.1989 r.
    inf. Wojciech Wierzchowski

    inf. Wojciech Wierzchowski


    Żmudziński Jan
    - , kpt. piech.
    [1899-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1937]

    Ur.11 IX 1899. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1919-1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W latach 1922-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 31 VIII 1924 z przydziałem do 43 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. Po 1929 oficer w Ośrodku WF w Białymstoku, skąd został przeniesiony do 6 pp Leg. w Wilnie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcję k-dta powiatowego PW Wilno0-Troki przy 6 pp Leg.
    W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził III batalionem 205 pp rez. w składzie 35 DP Rez. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: MN

    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Żniński Paweł Kazimierz - , kpt. art.
    [ 1898-1977], członek POW, powstaniec wielkopolski, oficer sł. st. art. WP, kpt. [1936], PSZ, mjr/ppłk
    Ur.20 III 1898 we Wrocławiu, syn Ignacego /dziennikarza/ i Marii z Urnerów. Uczęszczał do gimnazjum w Bochum i w Grudziądzu. W 1916 wcielony do armii niemieckiej z przydziałem do 23 Baonu Artylerii Ciężkiej składzie, którego brał udział w walkach na froncie zachodnim we Francji. We IX 1918 powraca do Poznania i podejmuje działalność niepodległościową w POW Zaboru Pruskiego. Przed powstaniem służył w 1 kompanii 1 Baonu Straży i Bezpieczeństwa /Jeżyce/. Uczestniczył z zajęciu Warowni VII A w której zdobyto broń i amunicję. 27 XII 1918 brał udział w walkach w śródmieściu i opanowaniu gmachu Rejencji przy ul. Gołębiej. W walkach powstańczych brali udział też jego bracia Mieczysław i Bogdan, a ojciec działał jako członek Poznańskiej Rady Ludowej. Z 5 na 6 I 1919 uczestniczy w zdobyciu lotniska na Ławicy.
    Od 15 IV – 20 VII 1920 na kursie w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Mianowany ppor. sł. st. art. 1 VIII 1920. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 IX 1920. Po ukończeniu szkoły podchorążych służył w 8 pac, potem w 1 pap i 14 pal. W latach 1932-1937 pełnił funkcję adiutanta d-cy DOK VII w Poznaniu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1936. Następnie d-ca baterii 7 daplot w Poznaniu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził Samodzielną Baterią Art. Przeciwlotniczej Nr 25 przy 25 DP. Brał udział w walkach na szlaku bojowym od Kalisza do Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu na terenie Niemiec. Po uwolnieniu z obozu przez wojska brytyjskie służy w 23 Pułku Dragonów 1 dywizji Pancernej gen. S.Maczka. Brał udział w ostatnich walkach II wojny światowej. Po zakończeniu wojny był d-cą i wykładowcą w Kompanii Szkolnej w La Courtine we Francji. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. Po demobilizacji powraca w 1948 do Polski. Zamieszkał w Poznaniu. w latach 1949-1969 pracował w wydawnictwie reklamowym Państwowej Opery im. St. Moniuszki i Teatrów Gramatycznych w Poznaniu. Działał społecznie w ruchu spółdzielczym, był długoletnim prezesem Ligi Obrony Kraju w Poznaniu i członkiem Krajowej Komisji Weteranów Powstania Wielkopolskiego. Awansowany do stopnia ppłk w st. sp.
    Zmarł 22 XI 1977 w Poznaniu.
    Odznaczony; VM kl. 5, KW, MN, SKZ, Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Orderem Odrodzenia Polski i innymi medalami.
    Żonaty z Anna z Piotrkowskich, miał dwie córki: Krystynę i Elżbietę. 

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Krakó 2006; Z. Moszumański-Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/Pruszków; Słownik biograficzny Powstańców Wielkopolskich. Poznań 2002.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Żołędziowski
    - , patrz: Dąb-Biernacki Stefan, gen. dyw.


    Żongołłowicz Eugeniusz - , płk piech.
    [1895-1963], oficer dypl. sł. st. piech. WP, płk [1932], w PSZ, gen. bryg. WP/pośmiertnie 1964/
    Ur. 21 VIII 1895 w Pskowie, gdzie ukończył korpus kadetów i uzyskał maturę. Następnie w Pawłowskiej Szkole Wojskowej w Petersburgu, którą ukończył w 1914 w stopniu chorążego. W latach 1914 -1917 służył w armii rosyjskiej, gdzie dowodził plutonem, potem kompanią, potem baonem. Awansowany w 1915 do stopnia ppor. piech., potem do stopnia por. piech., a w 1916 do stopnia kpt. piech. Następnie do VI 1918 w I KP na Wschodzie. W WP od 7 XI 1918 był d-cą Ochotniczego Warszawskiego Baonu Odsieczy Lwowa, włączonego później w 19 pp, gdzie dowodził baonem, potem był do II 1930 z-cą d-cy 19 pp. W 1921 był d-cą Grupy Wawelberga w III Powstaniu Śląskim. Awansowany do stopnia mjr sł. st. w 1922, zweryfikowany w tym stopniu z starszeństwem od 1 VI 1919. Z dniem 15 VIII 1924 do stopnia ppłk sł. st. piech. Od II 1930 do X 1934 był d-cą 57 pp w Poznaniu. Awansowany na stopień płk sł. st. 1 I 1932. Od X 1934 do XI 1938 był k-dtem Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Następnie od XI 1939 do VIII 1939 dowódca piechoty dywizyjnej 5 DP we Lwowie. W kampanii wrześniowej 1930 od 1 IX – 28 IX 1939 dowodził 44 Dywizją Piechoty Rezerwowej w składzie Armii „Łódź”. Brał udział w walkach na przedpolach Warszawy potem w obronie Warszawy, gdzie był d-cą odcinka Saska Kępa-Grochów. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu XC w Lubece. Po uwolnieniu z oflagu wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II KP gen. W. Andersa. Mianowano go wówczas III z-cą d-cy 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Po demobilizacji w 1947 osiedlił się w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Long Marston, gdzie zmarł 18 I 1963. Pochowany na cmentarzu w m. Blockley.
    Odznaczony: VM kl. 4 i 5, Polonia Restituta kl. 4, KW 4x, ZKZ.
    Pośmiertnie awansowano go do stopnia gen. bryg. Z starszeństwem od 1 I 1964.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Żółciński Szczęsny
    - , por. piech. 
    [1910-1939], por. sł. st. piech. WP[1937]
    Ur. 03 XI 1910. Po ukończeniu gimnazjum w 1930 wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przebywa w okresie 1930-1933. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 69 pp w Gnieźnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 17 DP przy 69 pp.
    W VIII 1939 mianowany d-ca batalionu w oddziale nadwyżek 69 pp, z którym 3 IX 1939 wyjechał transportem kolejowym z Gniezna do Skierniewic. 7 IX 1939 pod Kutnem oddział wyładował się i podjął marsz pieszy w kierunku Skierniewic. Po minięciu Łowicza 9 IX 1939 kolumna marszowa została w godzinach rannych zbombardowana przez niemieckie lotnictwo i zaatakowana przez oddział pancerny wroga w wyniku, czego oddział nadwyżek 69 pp został rozproszony. Z częścią swego oddziału przedzierał się w kierunku Warszawy. W nocy z 9/10 IX 1939 poległ w walce z Niemcami w Ołtarzewie. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik Oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Żółkiewicz Kazimierz Konrad
    - , mjr br. panc.
    [1898-1939], mjr br. panc. /z piech./ [1938]
    Ur. 19 II 1898 w Putotorach k. Lwowa. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1916-1918 służył w armii austriackiej. Ukończył kurs szkoły oficerskiej rezerwy. Brał udział w walkach na froncie włoskim. Od XI 1918 w WP. W stopniu ppor. w szeregach 12 pp bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Podczas walk dowodził plutonem, potem kompanią. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI1919. Przeniesiony w 1923 z 12 pp do 7 pp Leg. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1927. W 1927 po ukończeniu kursu unifikacyjnego dla oficerów broni pancernej przeniesiony z do 1 p. czołgów, przemianowanego w 1929 na 1 p. pancerny, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1938 zostaje mianowany I z-cą d-cy 1 b. panc. w Poznaniu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 71 dywizjonu pancernego Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Poległ 20 IX 1939 w obronie Warszawy. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: KN, KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 19224,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Żuk Władysław - , por. piech.
    [1911-1939], por. sł. st. piech. WP[1939]

    Ur. 11 VII 1911. Po ukończeniu szkoły średniej w 1932 wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przebywa od X 1932 do VII 1935. Od VIII 1935 do X 1935 odbywa praktyki w 5 pp Leg. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 5 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 1 DP przy 5 pp Leg. w Wilnie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 8 kompanią III batalionu 5 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Uczestniczył w walkach z wrogiem nad Narwią i przedpolach Warszawy. Ciężko ranny 10 IX 1939 w walkach pod Wyszkowem zmarł z ran w szpitalu w Mińsku Mazowieckim. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu na Woli.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13357.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; D. Faszcza. 5 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Żukowski Bolesław - , ppor. rez. piech. 
    [1911-1939], ppor. rez. piech. WP [1935]
    Ur. 19 VII 1909. Po ukończeniu gimnazjum w latach 1932-1933 odbywa służbę wojskową na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 17 DP przy 69 pp w Gnieźnie. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 68 pp we Wrześni. Zmobilizowany w VII 1939 do WP i wcielony do 68 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 6 kompanii II batalionu 68 pp w składzie 17 DP. Uczestnik walk z wrogiem na szlaku bojowym 68 pp. Walczył m.in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy. Poległ 20 IX 1939 w Palmirach podczas bombardowania oddziałów 17 DP przez niemieckie lotnictwo. Pochowany w Palmirach. W II 1951 jego prochy ekshumowano i pochowano na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej w 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Żukowski Czesław - , kpt. łączno
    [1909-?], kpt.. sł. st. łącz. [1938]
    Ur. 26 II 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1928 w szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Łączności w Zegrzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. 15 VIII 1930 z przydziałem do 1 batalionu telegraficznego w Zegrzu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony później do 4 b. telegraficznego w Brześciu. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1937-1939 w Kadrze 4 Batalionu Telegraficznego w Brześciu z odkomenderowaniem na stanowisko d-cy kompanii szkolnej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 17 kompanii stacyjnej łączności w składzie Dowództwa Obrony Warszawy. Brał udział w walkach w obronie Warszawy.
    Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Oznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Żukowski Mieczysław - , kpt. piech.
    [1895-?], kpt. sł. st. piech.[1933]
    Ur. 8 I 1895. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni 1920-193o oficer 59 pp w Inowrocławiu, gdzie pełnił różne funkcje, a następnie 1930-1932 w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 6 a w Rawie Ruskiej. Z dniem 1 IX 1932 przeniesiony do 33 pp w Łomży. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 1 I 1933. W IV 1935 przeniesiony do 41 pp w Suwałkach na stanowisko oficera administracyjno-materiałowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 41 pp w składzie 29 DP. Bierze udział w walkach pod Piotrkowem Tryb., potem w bojach odwrotowych. Po przedostaniu się w rejon Garwolina w Ośrodku Zapasowym w Garwolinie, gdzie 10 IX 1939 obejmuje dowództwo d-ca zorganizowanego batalionu piechoty rozbitego 12 IX 1939 pod Jeruzalem. Wzięty do niewoli niemieckiej przebywał w oflagu.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;St. Buczyński. Suwalszczyzna 1939-1944. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Żulikowski Mieczysław Marcin - , kpt. uzbr.
    [1897-?],kpt. uzb.[1938]
    Ur. 29 X 1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VIII 1920. Służył w Okręgowym Zakładzie Uzbrojenia Nr 9 w Brześciu, skąd był odkomenderowany do Szefostwa Artylerii i Uzbrojenia w DOK IX Brześć. Po 1926 przeniesiony do 6 Okręgowej Składnicy Uzbrojenia, potem Pomocniczej składnicy Uzbrojenia Nr 4 w Łodzi. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 pełnił funkcję inspektora amunicji i pgaz. W szefostwie uzbrojenia DOK IV w Łodzi. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa uzbrojenia 25 DOP. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 25 DP.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; P. Bauer - B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Żurakowski Antoni Jan Józef - , płk dypl.
    [1889-?], płk dypl. sł. st. [1933]
    Ur. 9 XII 1889. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. W stopniu kpt. sł. st. piech. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Podczas walk dowodził kompanią i batalionem. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 82 pp, gdzie dowodził m. in. II batalionem. W okresie XI 1923-X 1925 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 VII 1925. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu ppłk SG sł. st. piech. zostaje przydzielony do Oddziału III a Ścisłej Rady Wojennej w Warszawie. W latach 1927-1930 z-ca d-cy 6 psp w Samborze, skąd zostaje przeniesiony z dniem 1 VIII 1930 na stanowisko d-cy 24 pp w Łucku. Do stopnia płk dypl. awansowany 1 I 1933. W latach 1938-1939 pełnił funkcję k-dta miasta Grodna. Wiosną 1939 mianowany d-cą Chełmińskiej Brygady Obrony Narodowej. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi Brygadą Obrony Narodowej „Chełmno” w składzie Armii „Pomorze”, potem GO gen. M. Tokarzewskiego - Karaszewicza. Brał udział w walkach odwrotowych w kierunku Bzury, potem Warszawy.
    Odznacz0ny: VM kl. 5, KN, KW2x,ZKZ, OP4,
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 22 z 22 VII 1922; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930;Dz. Pers. Nr 8 z 1 VI 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; K. Ciechanowski. Armia „Pomorze” 1939. w-wa 1983
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Żurawski Stanisław - , ppor. rez. piech.

    Żwirski Stanisław - , mjr piech.
    [1897-?], mjr sł. st. piech. WP[1936], w LWP płk
    Ur. 12 I 1897. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. sł. st. piech. bierze udział w szeregach 34 pp 9 DP w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony rozkazem L. 48 z 27 XI 1920 odznaczony przez d-cę 3 Armii gen. W. Sikorskiego VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. służył w 34 pp. W 1923 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie pełnił funkcję m. in. d-cy plutonu, potem 1925-1927 d-ca 2 kompanii szkolnej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1927.W VII 1927 przeniesiony do 34 pp, a w VIII 1927 przeniesiony z 34 pp do 73 pp w Katowicach, gdzie pełnił m. in. funkcję d-cy kompanii. W 1931 przeniesiony do dowództwa Okręgu Korpusu nr V w Krakowie na stanowisko referenta. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1936. Do lata 1939 wykładowca taktyki piechoty w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Latem 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy II batalionu w 3 pp Leg. w Jarosławiu, którym dowodził w czasie kampanii wrześniowej 1939 w składzie 2 DP Leg. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 3 pp Leg. od walk obronnych na linii Warty, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos do Modlina. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Aktywnie działa w jenieckiej konspiracji obozowej. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powrócił do kraju. Następnie służył w LWP. Awansowany kolejno do stopnia ppłk, potem płk-a. Był oficerem sztabu Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Koszalinie potem od 1947 w Bydgoszczy. Współorganizator Wojskowego Klubu Sportowego „Zawisza”. W latach 1946-1947 pełnił funkcję wiceprezesa klub do spraw organizacyjnych, potem od 1947 funkcję prezesa.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x,ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 1 z 26 I 1922; Dz. Pers. Nr 18 z 15 VII 1927; Dz. Pers. Nr 22 z 25 VIII 1927; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Żychoń Stefan Józef - , ppor. rez. piech.
    [1904-1939], oficer rez. piech. WP, por. ?
    Ur. 16 XI 1904. Uczęszczał do gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w latach 1930-1931 w szkolnej kompanii pionierów Szkoły Podchorążych Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 17 pp w Rzeszowie. We IX 1931 przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego podch. rez. piech. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 4 pp Leg. w Kielcach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadowczej 4 pp Leg. w składzie 4 DP. Poległ w nocy z 11/12 IX 1939 podczas walk z Niemcami w rejonie Ołtarzowa. Pochowany na cmentarzu w Ołtarzewie.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Żyliński Andrzej - , por. rez. kaw. mgr
    [1909-1958], mgr, por. rez. kaw. [1938]
    Ur. 2 V 1909. Ukończył gimnazjum, potem studia wyższe uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w okresie od 16 VIII 1930 do 30 VI 1931 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 11 p. uł. w Ciechanowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1934 i przydziałem mobilizacyjnym do 11 p. ul. Po kolejnych ćwiczeniach awansowano go 1 I 1938 do stopnia por. rez. kaw. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 4 szwadronu 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej brygady Kawalerii. Brał udział w walkach nad Narwią i pod Kałuszynem, potem na Lubelszczyźnie.
    Po wojnie w PSZ. Awansowany do stopnia rtm. rez.
    Zmarł 23 I 1958 w Londynie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Żyźniewski Władysław - , por. rez. kaw. mgr 
    [1909-1939], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 6 IV 1909 w Ślesinie k. Konina w rodzinie kupieckiej. Ukończył w 1930 gimnazjum w Kaliszu. Po zdaniu matury rozpoczął studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego w Poznaniu. Powołany w 1931 do służby wojskowej w 29 pp w Kaliszu, skąd zostaje skierowany do dalszej służby w 4 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po przeniesieniu do rezerwy w 1932 kontynuuje studia w Poznaniu, które ukończył w 1936 uzyskując dyplom inż. leśnika. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 29 pp w Kaliszu. W latach 1936-1939 pracował jako nadleśniczy w lasach miłosławskich. Mieszkał w Bagatelce k. Miłosławia. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy 68 pp, potem oficer łączności II batalionu w składzie 17 DP. Brał udział w walkach nad Bzurą. Poległ 17 IX 1939 pod Myszorami. Pochowany na cmentarzu w Trojanowie. Po wojnie ekshumowano jego prochy i pochowano na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


     



    „Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej” – Ludwik Głowacki wyd. MON

    3 sierpień  2007 r. - 16 wrzesień 2015 r.
    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005