<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Obrona Modlina i Warszawy 1939

  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "A - Ć"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "D - G"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "H - J"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "K"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "L - N"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "O - R"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "S - T"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "U - Ż"


  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.
    nazwiska O - R


    Na podstawie książki „Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej” – Ludwika Głowackiego wyd. MON przygotowałem listę imienną osób występującą w Indeksie nazwisk:


    Położenie Armii "Warszawa" w dn. 13 września 1939 r.

    Bardzo proszę o nadsyłanie, celem uzupełnienia informacji, not biograficznych wymienionych osób - stawiz@wp.pl


    LISTA NAZWISK - zawiera 2364 osoby





    Obrębowski Stefan Józef
    - , kpt. piech.
    [1900-1985], kpt. sł. st. piech. WP [1933]

    Ur. 27 VII 1900 w Warszawie, gdzie uczęszczał do gimnazjum. W WP od 1919. Bierze udział w szeregach 21 pp w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył w 1920 kurs Szkoły Podchorążych w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 IX 1920. Po wojnie nadal służy w 21 pp. Awansowany na stopień por. sł. st. 1 IX 1922. W 21 pp pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. do stopnia kpt. sł. st. awansowany 1 I 1933. Następnie d-ca 9 kompanii w III baonie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził początkowo 9 kompanią potem III baonem 21 pp. Uczestnik obrony Warszawy. W czasie walk był pięciokrotnie ranny. Awansowany na polu walki do stopnia mjr-a sł. st. piech. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 służył do 1947 w PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji zamieszkał na stałe w Wlk. Brytanii.
    Zmarł w Londynie 14 VI 1985.
    Odznaczony VM kl. 5, KW2x, SKZ
    Był żonaty. Miał syna zamieszkałego w Polsce.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Biuletyn Koła SPP Polska Podchorążacka nr 30. Londyn XI 198; L. Karczewski. 21 Warszawski Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy”. W-wa 1992.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Obrębowski Wacław
    - , ppor. rez. piech.
    [1910-1939],ppor. rez. piech. WP[1937]

    Ur. 17 VIII 191o. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym kursie Podchorążych Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 80 pp w Słonimiu. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 8 kompanii III batalionu 80 pp w składzie 20 DP. Poległ w walce z Niemcami 12 IX 1939 w m. Siwki. Pochowany na cmentarzu Parafialnym w Wieliszewie.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ochalik Franciszek Zdzisław - , kpt. sap.
    [1907-?], por. sap. sł. st. WP [1933]

    Ur. 28 XI 1907. W latach 1928-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. Następnie w okresie 1928-1931 w Szkole podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. z starszeństwem od 15 VIII 1930 z przydziałem do 4 batalionu saperów w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 4 b. saperów pełnił różne funkcje. W 1939 skierowany na kurs do Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 zmotoryzowanej kompanii saperów z 101 batalionu saperów. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: BKZ

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ochęduszko Bronisław - , ppor. rez. art.
    [1908-?], ppor. rez. art. WP[1933]

    Ur. 06 II 1908. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w latach 1930-1931 służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 51 pp w Brzeżanach. Ewidencyjnie podlegał PKU Stanisławów. Zmobilizowany w VIII 1939 i wcielony do 26 pp w Gródku Jagiellońskim.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy plutonu artylerii piechoty w 26 pp w składzie 5 DP. Walczył z Niemcami w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000;Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Odorkiewicz Cyprian -
    [1901-1966], oficer rez. piech. WP, por. [1932], w AK, kpt. rez. [1943], ps. „Krybar”

    Ur. 11 XII 1901 w Kaliszu, syn Jana i Heleny z d. Rybińskiej. Od 1910 uczęszczał do rosyjskiego gimnazjum w Chełmie, potem od 1915 uczył się w polskiej Szkole Filologicznej w Chełmie. Jednocześnie od 1915 działał w tajnym skautingu, potem od 1917 w Polskiej Organizacji Wojskowej /POW/. W XI 1918 wstępuje ochotniczo do WP z przydziałem do 1 p. szwol. Od II 1920 odkomenderowany do PKU w Chełmie, a od VI 1920 z-ca d-cy plutonu zwiadowców w 144 pp. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. W XI 1920 zdemobilizowany z WP. Od II 1921 kontynuuje naukę w Gimnazjum Państwowym im. S. Czarnieckiego w Chełmie. W III 1922 przyjęty jako wolny słuchacz na studia polonistyczne na Wydziale Humanistycznym UW w Warszawie. W 1922 zdał jako ekstern maturę. Studiował do 1926. Nie złożył jednak końcowych egzaminów. Następnie pracował dorywczo w redakcjach różnych pism. Od 1926 pracował jako urzędnik Zarządu Miejskiego w Chełmie Lub., potem kierownik Wydziału Administracyjnego. Służbę wojskową odbywał w okresie V-VII 1928 na skróconym kursie Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Na 5a w Cieszynie. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech., a do stopnia por. 2 I 1932. W okresie VI-VIII 1933 ukończył kurs dla dowódców kompanii w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. W 1934 został wybrany radnym Rady Miejskiej w Chełmie. Jesienią 1934 przenosi się do Warszawy, gdzie objął stanowisko naczelnika wydziału Ogólno-Administracyjnego w dyrekcji Wodociągów i Kanalizacji m. st. Warszawy. Od XI 1936 delegat prezydenta m. st. Warszawy na dzielnicę Starostwo Grodzkie Warszawa-Północ. Po ukończeniu kursu OPL pierwszej kategorii został wiosną 1938 także k-dtem OPL dzielnicy Warszawa-Północ. W czasie kampanii wrześniowej 1939 pełnił obie te funkcje.
    Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 został wyznaczony starostą Warszawy-Północ. Po likwidacji urzędów państwowych prze Niemców w X 1939 został przez Zarząd Miejski mianowany dyrektorem Miejskiego Biura Dzielnicowego Warszawa- Północ. Funkcję sprawował do wybuchu Powstania warszawskiego 1 VIII 1944.W konspiracji niepodległościowej był współorganizatorem utworzonej 6 X 1939 organizacji „Warszawianka”, gdzie był z-cą jej k-dta głównego, oraz jednocześnie szef Wydziału Wojskowego i k-dt Warszawy prawobrzeżnej. Jednocześnie w X 1939 został zaprzysiężony przez płk Z. Zajączkowskiego „Grzywę” do SZP. Był łącznikiem K-dy Gł. „Warszawianki” do K-dy Okręgu SZP-ZWZ Warszawa-Miasto. Następnie od połowy 1940 szef jej Wydziału Wojskowego oraz łącznik do K. O.  ZWZ Warszawa-Miasto. Po połączeniu we IX 1941 „Unii” z Organizacją wojskową „Wilki” zostaje d-cą utworzonego przez siebie batalionu konspiracyjnego „Unia”-„Krybar”, który został podporządkowany k-dtowi Okręgu AK Warszawa-Miasto. Od II 1940 był też kierownikiem konspiracyjnej produkcji granatów. Awansowany do stopnia kpt. rez. rozkazem d-cy AK nr L. 113 z 11 XI 1943. Podczas Powstania Warszawskiego od 1 VIII 1944 dowodził VIII Zgrupowaniem /batalion „Unia”-„Krybar”/. Od 5 VIII 1944 d-ca Grupy „Krybar”. Walczył na Powiślu. Od 3 IX 1944 z-ca mjr St. Błaszczaka  „Roga” d-cy obrony Powiśla Północnego”. Po utworzeniu 20 IX 1944 Warszawskiego korpusu AK d-ca I batalionu 36 pp AK z 28 DP AK. Po upadku powstania w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w obozach Fallingbostel, Bergen-Belsen, w oflagu II D w Gross – Born, X A Sandbostel i w Lubece. Uwolniony z niewoli 2 V 1945 był od VI 1945 z-cą szefa Oddziału VI w sztabie Polskiego Okręgu Wojskowego na terenie 8 Korpusu Brytyjskiego w Lubece, a od III 1946 w sztabie Polskiego Okręgu Wojskowego w Schlezwig-Holstein. Od VIII 1946 szef wydziału Kulturalno-Oświatowego w sztabie Polskiego Okręgu wojskowego w Wentorf. Po demobilizacji w 1948 zamieszkał w Paryżu. W 1954 przeniósł się do USA.
    Zmarł 9 VII 1966 w Monachium i tam został pochowany.
    Odznaczony: KW3x,MN,ZKZ.
    Żonaty z Eugenią z d. Post. Miał dwie córki: Barbarę /ur. 1930/ i Krystynę /ur. 1932/

    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Rómmel. Za honor i Ojczyznę. W-wa 1958; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 3. W-wa 1991.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Odrowąż - Pieniążek Jerzy Wojciech - , kpt. rez. sap. inż.
    [1890-1974], kpt. rez. sap. inż. [1939]

    Ur. 10 III 1890. Uczęszczał do gimnazjum. W 1905 brał udział w strajku szkolnym. Po zdaniu matury studiował w Zurychu, potem w Monachium, uzyskując dyplom inż. W latach I wojny światowej przebywał w Londynie, a w 1919 w Paryżu. Po powrocie do kraju w 1919 służył w WP. W szeregach 7 p. saperów uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sap. i przeniesiony do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 7. p. saperów. Mieszkał w Warszawie. Był znaną postacią w kręgach towarzyskich Warszawy. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Awansowany do stopnia kpt. rez. sap. 19 III 1939. Zmobilizowany do WP w VIII 1939 bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy 113 rezerwowej kompanii saperów. Walczy z Niemcami w rejonie Wierzbowa, potem od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy unika niewoli. Mieszka w Warszawie. W 1940 był aresztowany przez gestapo i więziony na Pawiaku. Po wojnie w kraju. W 1953 był aresztowany przez UB i więziony.
    Zmarł w 1974 w Warszawie.
    Autor książki pt. „Więcej niż świadek”.

    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ogórkiewicz Hipolit - , piech.
    [1897-?], kpt. sł. st. piech. WP [1931]

    Ur. 06 VIII 1897. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 79 pp w Słonimiu, potem w 61 pp w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. Dowodził m. in. kompanią. Po 1933 przeniesiony do 27 pp w Częstochowie na stanowisko d-cy 3 kompanii I batalionu. W 1939 przeniesiony do Ośrodka Zapasowego 7 DP w Piotrkowie Trybunalskim. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 146 pp rez. w składzie 44 DP Rez. Walczył na czele II batalionu pod Rozprzą. Od 8 IX 1939 z resztkami 146 pp rez. zostaje podporządkowany 2 DP Leg. i włączony do 4 pp Leg. z którym uczestniczy w walkach odwrotowych i przebija się do Modlina, gdzie bierze udział w jego obronie. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: KW

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ogrodnik Aleksander - , kpt. piech.
    [1897-1977], oficer sł. st. piechoty WP, kpt. [1933], w konspiracji SZP/ZWZ, ps. „Szulc”.
    Kmdt Obwodu ZWZ Sieradz XII 1939 – V 1940. Okręg Łódź ZWZ.

    Ur. 12 XII 1897 w Sosnowcu, syn Wawrzyńca i Wiktorii. Od XI 1918 służy w WP. Brał udział w latach 1919-1920 w wojnie polsko-bolszewickiej. Po zakończeniu wojny ukończył szkołę oficerską. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piechoty z starszeństwem 1 VI 1921 lokata 43. Długoletni oficer 31 pp. w Łodzi, gdzie pełni różne funkcje m.in. d-ca kompanii, oficer mobilizacyjny. Do stopnia kpt. sł. st. piechoty awansowany 1 I 1933. W latach 1937-1939 adiutant 31 pp. W kampanii wrześniowej 1939 pełni funkcję I adiutanta 31 pp. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Uczestniczył w walkach na przedpolach Warszawy. Po zakończeniu działań wojennych powraca do Sieradza, gdzie mieszkał do IX 1939.
    Od jesieni 1939 podejmuje działalność konspiracyjną w szeregach SZP. Organizator siatki SZP na tym terenie. Mianowany pierwszym dowódcą powiatowym SZP w Sieradzu. Następnie do maja 1940 k-dt Obwodu ZWZ Sieradz. Aresztowany przez gestapo 25 V 1940 w Sieradzu, gdzie go więziono do lipca 1940, a następnie więziony w więzieniu gestapo w Łodzi. Przeszedł ciężkie śledztwo. Po zakończeniu śledztwa został wywieziony do obozu koncentracyjnego. Do 1945 więziony w KL Sachsenhausen. W maju 1945 uwolniony z obozu. Po odzyskaniu wolności powraca do kraju. Zamieszkał na stałe przy ul. Próżnej w Pabianicach.
    Zmarł w Pabianicach 29 XII 1977.
    Żonaty z Marianną – Wandą Ogrodnik z d. n/n. Miał córkę Małgorzatę – Jadwigę.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Roczniki Oficerskie 1923,1924,1928,1932; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina we IX 1939..Warszawa 1986,s. 352; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939.Warszawa 2004, wg indeksu; E. Wawrzyniak. Okręg Łódzki AK. [w:], AK- Rozwój organizacyjny. Warszawa 1996, wg indeksu; USC Pabianice. Akt zgonu nr 722/1977.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Ojrzyński Kazimierz Wiesław - , mjr. dypl. 
    [1900-1939], oficer dypl. sł. st. kaw. WP, mjr [1939]
    Ur. 4 VIII 1900. Ukończył szkołę średnią. Ukończył wojenny kurs oficerski w Centralnej Szkole Jazdy w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 XII 1920. Służył w 4 p. ułanów. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 1 XII 1922. W latach 1928-1930 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Po ukończeniu MSWoj., od jesieni 1930 służy krótko w 4 p. ułanów, potem oficer sztabu Brygady Kawalerii „Białystok”. Awansowany do stopnia rtm dypl. sł. st. kaw. 1 I 1933. Przeniesiony d0 5 psk w Dębicy, gdzie dowodził 1 szwadronem. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. kaw. 19 III 1939. Latem 1939 przeniesiony do Oddziału IV sztabu Armii „Poznań”. W szeregach Armii „Poznań” brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestnik walk nad Bzurą. Poległ w walce z Niemcami 21 IX 1939 pod Burakowem. Pochowany na cmentarzu cywilnym na Powązkach.
    Odznaczony: SKZ
    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz.. W 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Około-Kułak Jan - , Wiceprez. W -wy

    Okoń Władysław Michał - , ppor. art
    [1910-?], ppor. rez. art.[1935]

    Ur. 17 IX 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową w 3 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu praktyk przeniesiony we IX 1933 do rezerwy. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 9 pac. Ewidencyjnie podległą PKU Brześć nad Bugiem. Zmobilizowany w 1939 do WP i przydzielony do mobilizowanego przez 9 pac 30 dac dla 30 DP. Uczestniczył w walkach na liniach obronnych nad Wartą, potem w bojach odwrotowych docierając do Puszczy Kampinoskiej, a 11 IX 1939 w rejon Jabłonnej. Po przydzieleniu 30 dac do grupy gen. J. Zulaufa uczestniczy w walkach nad Bugiem i Narwią, a od 14 IX 1939 walczy w obronie Warszawy na odcinku obrony „Warszawa-Wschód”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    J.Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; A. Szczepański. 9 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1998

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Okrzeja Stefan Stanisław - , por. pil. 
    [1907-1939], oficer sł. st. lotnictwa, por. pilot [1938]
    Ur. 24 IV 1907 w Warszawie, syn Walentego i Heleny. Był uczniem Szkoły Miejskiej i rzemieślniczej im. St. Konarskiego w Warszawie. 13 V 1925 został przyjęty do Cywilnej Szkoły Pilotów w Ławicy k. Poznania, którą ukończył 3 VI 1926 otrzymując dyplom pilota turystycznego. 1 IX 1926powołany do służby wojskowej w 2 p. lot. w Krakowie i pozostał w służbie wojskowej w tym pułku jako podoficer nadterminowy. Przeniesiony do Oficerskiej Szkoły Lotnictwa w Dęblinie na stanowisko instruktora w eskadrze pilotażu. Od I X 1931 do VIII 1934 uczy się w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. 15 VIII 1934 z przydziałem do 6 p. lot. we Lwowie, potem na własną prośbę przeniesiony do 1 p. lot. w Warszawie. Awansowany do stopnia por. sł. st. lot. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 112 eskadry myśliwskiej w składzie Brygady Pościgowej. Poległ 5 IX 1939 w walce powietrznej z niemieckimi samolotami w rejonie Wyszkowa. Pochowany na miejscowym cmentarzu. Pośmiertnie odznaczony przez NW WP VM kl. 5 nr 12070.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; J. Pawlak. Polskie Eskadry w wojnie Obronnej 1939; E. Tomkowiak. Biogram S. Okrzei [w:] Kawalerowie VM 1792-1945, t. III, cz. 1/1939/. Koszalin 1997.

     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Okulicki Leopold
    - , ppłk dypl. 
    [1898 – 1946],legionista, oficer dypl. sł. st. piechoty, ppłk dypl. [1936].
    W konspiracji SZP/ZWZ/ PSZ /AK, cichociemny, płk dypl. [1940], gen. bryg. [1944], ps. „Biedronka”, „Bronka”, „Jan”, „Kobra 2”, „Konrad”, „Kula”, „Leopold”, „Miller”, „Mrówka”, „Niedźwiadek”, „Osa”, „Pan Jan”, „Sęp”, „Termit” vel Jan Mrówka, vel Johann Müler, vel Leopold Miller
    D-ca wojewódzki SZP Łódź X – XII 1939, kmdt Okręgu ZWZ Łódź I 1940 – IX 1940.Kmdt Główny AK/NIE X 1944 – III 1945. Więzień NKWD.
     
    Ur. 12 XI 1898 w Bartucicach k/Okulic, pow. Bochnia, syn Błażeja i Anny z d. Korcyl, w rodzinie chłopskiej. Po ukończeniu w 1909 szkoły ludowej w Okulicach, od 1909 uczęszczał do gimnazjum w Bochni, gdzie do 1914 ukończył pięć klas / świadectwo dojrzałości otrzymał w tymże gimnazjum w IV 1919/. W V 1913 wstąpił do Związku Strzeleckiego w Bochni. W V 1914 po przeszkoleniu zdał egzamin podoficerski. W VIII 1914 wstąpił ochotniczo do Legionów Polskich w Krakowie. 20 X 1914 został z powodów zdrowotnych zwolniony do domu, gdzie kontynuuje naukę. 15 VI 1915 ponownie zameldował się do służby w Legionach i przydzielony do 3 pp. Leg. II Brygady. Używał wówczas ps. „Sęp”, awansując w X 1916 do stopnia sierż. W 1917 uczęszczał na kurs oficerski w Zegrzu. W czasie kryzysu przysięgowego w VII 1917 odmówił złożenia przysięgi i jako poddany austriacki 18 IX 1917 zostaje wcielony do 93 pp armii austro-węgierskiej. Od I – III 1918 przebywał w szkole oficerów rezerwy w Koszycach, potem skierowany na front włoski. W XI 1918 sformował w Bochni z uczniów gimnazjum -POW pluton, który wszedł następnie w skład 4 pp Leg. i 14 XI 1918 jako d-ca plutonu 5 kompanii w stopniu pchor. wraz z nim wyruszył na odsiecz Lwowa. Uczestniczył w walkach o Przemyśl i Lwów, potem w walkach na froncie ukraińskim i w okolicach Lwowa.3 II 1919 został ciężko ranny podczas podjętej na ochotnika akcji zniszczenia stanowiska karabinów maszynowych. Po powrocie do zdrowia w V 1919 uczestniczy w szeregach 4 pp. Leg. w walkach na froncie bolszewickim. Wyróżnił się 11 VI 1919 w walkach pod Wołożynem i 10 VII 1919 pod Mołodecznem, gdzie zostaje ranny. Następnie do VIII 1919 ponownie w szpitalu. Po powrocie do 4 pp Leg. jako dowódca kompanii w stopniu ppor. walczy z wrogiem m.in. w rejonie Wołkowyska i nad Berezyną, gdzie zostaje ciężko ranny 1 VI 1920. Po wyleczeniu ran powraca w VIII 1920 do 4 pp Leg. i jako p.o. d-cy batalionu bierze udział w kontrofensywie spod Warszawy. Po zakończeniu walk wraz z 4 pp Leg. jako d-ca kompanii stacjonuje kolejno w Suwałkach, Białej Podlaskiej i Kielcach. W 1922 zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem 1 VI 1919. W latach 1923-1925 był słuchaczem III promocji w WSWoj. w Warszawie. Od 1 XI 1925 służy w DOK III Grodno, na stanowiskach kierownika referatu mobilizacyjnego. Awansowany do stopnia mjr sł. st. SG z starszeństwem 1 I 1928. Od 1 II 1928 p.o. szef Wydziału Ogólnego i od 1929 kierownika Okręgowego Urzędu WF i PW. Od 21 IV 1930 do 10 VII 1931 dowódca 1 Batalionu 75 pp stacjonującego w Rybniku. Od VII 1931 wykładowca taktyki broni połączonych w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Od 21 IV 1934 do 20 IX 1935 był szefem sztabu 13 DP w Równem na Wołyniu. Od IX 1935 oficer Sztabu Głównego na stanowisku szefa Wydziału „Wschód” w Oddziale III /operacyjnym/. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piechoty z starszeństwem 1 I 1936. Uczestniczył w opracowaniach planu wojny z ZSRR, w tym też planu „Wschód”. Od 1 IV 1939 szef Wydziału Sytuacyjnego i zastępca szefa Oddziału III. Uczestniczy w opracowaniach planu operacyjnego „Zachód”. W nocy z 31 VIII 1939 na 1 IX 1939 pełnił dyżur w Sztabie Głównym i zarządził alarm w związku z wybuchem wojny. 6 IX 1939 na własną prośbę pozostał w okrążonej przez Niemców Warszawie jako oficer łącznikowy NW przy sztabie gen. J. Rómmla. Od 10 IX 1939 bierze udział w obronie Warszawy jako szef sztabu odcinka Warszawa-Zachód, a od 18 IX 1939 jako d-ca zgrupowania na Woli. Gdy zapadła decyzja o kapitulacji miasta 27 IX 1939 zamierzał przedostać się na Węgry, jednak jeszcze tego samego dnia oddał się do dyspozycji gen. M. Karaszewicza-Tokarzewskiego. 28 IX 1939 został zaprzysiężony do SZP. Należał do grupy oficerów organizujących SZP. Od X 1939 pełnił funkcję dowódcy wojewódzkiego SZP Łódź, a od I 1940 k-dta Okręgu ZWZ Łódź, gdzie mieszkał początkowo przy ul. Kilińskiego 117 zameldowany pod fałszywym nazwiskiem Johann Müller. W III 1940 zawiózł do Gałek Kszczonowskich rozkaz k-dta Okupacji Niemieckiej płk dypl. S. Roweckiego, nakazujący mjr. H. Dobrzańskiemu ps. „Hubal” rozwiązanie jego oddziału i przejście do konspiracji.
    Rozkazem L. 1 z 1 VII 1940 został awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. 14 VIII 1940 zdekonspirowany na terenie Łodzi i zagrożony aresztowaniem został odwołany z funkcji i przeniesiony do KG ZWZ w Warszawie, gdzie przez miesiąc pełnił funkcję inspektora KG ZWZ, a następnie w X 1940 mianowany k-dtem Obszaru Nr 2 /Białystok/ i 3 /Lwów/ pod okupacją sowiecką z siedzibą we Lwowie. 23 X 1940 pod nazwiskiem Jan Mrówka wyruszył z Warszawy do Lwowa, gdzie dotarł 02 XI 1940. W nocy z 21/22 I 1941 został aresztowany we Lwowie przy ul. Zadwórzańskiej 117 przez NKWD i wywieziony do Moskwy, gdzie osadzono go na Łubiance, a w IV 1941 w więzieniu Lefortowo, skad został zwolniony 12 VIII 1941. Od VIII 1941 Szef Sztabu Armii Polskiej gen. W. Andersa w ZSRR. Uczestniczył dwukrotnie w rozmowach gen. W. Andersa z J. Stalinem /4 XII 1941 i 18 III 1942/. 21 III 1942 mianowany d-cą 7 DP formowanej w Kermine w Uzbekistanie. W VI 1942 odwołany do dyspozycji NW WP, we IX 1942 przybył do Londynu i zgłosił się do pracy konspiracyjnej w Kraju. Do 26 VI 1943 pozostawał w dyspozycji NW WP, potem przydzielony do Oddziału VI NW. 01 X 1943 został organizatorem i k-dtem Bazy nr 10 w Ostuni k/Bari we Włoszech. Po przebytym przeszkoleniu zrzucony do kraju w nocy z 21/22 V 1944 na placówkę „Kos” w okolicy Wierzbna k/Proszowic. Jednocześnie awansowany do stopnia gen. brygady /22 V 1944. Z dniem 03 VI 1944 objął funkcje zastępcy Szefa Sztabu K-dy Gł. AK. 27 VII 1944 mianowany d-cą „NIE” w związku, z czym po wybuchu Powstania Warszawskiego 01 VIII 1944 pozostał zakonspirowany. Od 04 IX 1944 po ciężkim zranieniu gen. T. Pełczyńskiego był od 06 IX 1944 p. o Szefa Sztabu K-dy Gł. AK. Po upadku powstania i udaniu się do niewoli k-dta Gł. AK gen. T. Komorowskiego, który wyznaczył go swoim następcą opuścił Warszawę wraz z ludnością cywilną. Stanowisko k-dta AK pełnił – formalnie dopiero od 21 XII 1944 mianowany przez prezydenta RP W. Raczkiewicza. Przebywał na terenie Piotrkowi Tryb., potem Częstochowy, a po rozwiązaniu AK 19 I 1945 w Milanówku, Podkowie Leśnej i w Pruszkowie. Nadal kierował strukturami konspiracji poakowskiej. Podjął jednocześnie akcję zakonspirowania kadry, broni i sprzętu. Zatwierdził w I 1945 wnioski awansowe i odznaczeniowe dla żołnierzy AK.
    W wyniku prowokacji NKWD został 27 III 1945 aresztowany w Pruszkowie i wywieziony do Moskwy, gdzie go uwięziono na Łubiance W tzw. procesie szesnastu toczącym się przed Kolegium wojskowym Sądu Najwyższego w Moskwie od 18 do 21 VI 1945 został skazany na 10 lat więzienia. Karę odbywał w więzieniu na Łubiance w Moskwie.
    Zmarł 24 XII 1946 w więzieniu na Łubiance w Moskwie. /Zamordowany w wyniku wydanego tajnego wyroku przez OSO NKWD/. Na Łubiance znajduje się jego symboliczny grób.
    Odznaczony: VM kl. 5 i 4, KN, KW 4x, ZKZ, ZKZ z M, a pośmiertnie w latach 80 – tych amerykańskim Legion of Merita.
    Żonaty od 1922 z Władysławą z d. Jabłońskiej /1900-1989/. Mieli syna Zbigniewa /1924-1944/, który poległ pod Osimo k/Ankony 8 VII 1944 jako podchorąży 1 p. artylerii II Korpusu.
    Dz. Pers. Nr 71 z 13 XI 1923; Dz. Pers. Nr 1010 z 7 X 1925; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20006;W. Chocianowicz. W 50 Lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 21939-1945. W-wa 1990; K. A. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944.T. 2. W-wa 1978; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986; A. Przemyski. Ostatni Komendant Generał Leopold Okulicki. Lublin 1990.

     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Okuniewicz Jerzy - , ppor. rez. piech.
    [1914-1939?], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 14 V 1911. Ukończył w 1932 gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w latach 1932-1933 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 2 DP przy 4 pp w Kielcach. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 pp Leg. w Sandomierzu. W kampanii wrześniowej 21939 bierze udział na stanowisku oficera łączności III batalionu 2 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 pp Leg. Walczył w obronie Modlina. Zaginął 28 IX 1939 w Zakroczmiu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; St. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1992.

     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Okuszko Roman
    - , ppor. rez. br. panc. inż.
    [1909-1979], inż., ppor. rez. br. panc. [1938]
    Ur. 16 IX 1909. W latach międzywojennych ukończył gimnazjum, potem studia wyższe politechniczne uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbył w Szkole Podchorążych Rezerwy Broni Pancernej w Modlinie. Awansowany do stopnia ppor. rez. broni panc. 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 91 samodzielnej kompanii czołgów rozpoznawczych. Uczestnik obrony Warszawy, gdzie z swoim plutonem wspierał działania obronne 360 pp. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu XVIII C Spittal w Karyntii, potem w oflagu II C w Woldenbergu. Aktywnie działał w konspiracji obozowej. Podejmował kilka razy nieudane ucieczki z oflagu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. Pracował w swoim zawodzie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14331
    Zmarł w 1979.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań.1989; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990.

     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Olchowski Michał
    - , kpt. piech.
    [1900-?],kpt. sł. st. piech. WP [ 1935]
    Ur. 19 XII 1900. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w WP. Ukończył Oficerska Szkołę Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1926 z przydziałem do 57 pp w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Po ukończeniu kursu dla d-ców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie awansowany 1 I 1935 do stopnia kpt. i przeniesiony do 59 pp w Inowrocławiu na stanowisko d-cy 1 kompanii I batalionu. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 59 pp w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku m. in. 9-14 IX 1939 nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. Po przeprawie przez Bzurę dotarł z resztkami 59 pp w rejon Lasów Palmiry. Podczas przebijania się do Warszawy dostał się razem z d-cą 59 pp płk B. Mirgałowskim do niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach m. in. w oflagu VII A w Murnau.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: KW, MN
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Olejnik Walenty - , kpt. sł. st. piech..
    [1909-?], kpt. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 21 I 1909. Po ukończeniu szkoły średniej w okresie 1928-1929 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym, a w latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 60 pp w Ostrowie Wlk. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Ukończył kurs dla oficerów w zakresie broni maszynowej. W latach 1937-1939 d-ca 2 kompanii II batalionu 60 pp.  Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 kompanią CKM II batalionu 60 pp w składzie 25 DP Armii „Poznań”. Walczył w bitwie nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos do Warszawy, gdzie uczestniczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.

     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Oleńska Halina - , dr med.

    Olęderczyk Mieczysław Edmund 
    - , mjr piech.
    [1897-1979], mjr sł. st. piech. WP [1935]
    Ur. 10 VIII 1897. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 6 pułku strzelców wielkopolskich przemianowanego 10 XII 1919 na 60 pp. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 60 pp w Ostrowie Wlkp., skąd został w 1927 przeniesiony do Kadry Oficerów Piechoty. W tym okresie czasu służył w Dowództwie Obozu Warownego Poznań. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1925. Następnie ok. 1930 przeniesiony do 73 pp w Katowicach na stanowisko d-cy kompanii. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie awansowany 1 I 1935 do stopnia mjr sł. st. piech. i przeniesiony do 83 pp w Kobryniu na stanowisko d-cy batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 83 pp w składzie 30 DP przydzielonej okresowo do Armii „Łódź”. Walczy z Niemcami na pozycjach obronnych nad rzeka wartą, potem w walkach odwrotowych. Ciężko ranny w bitwie pod Przyłękiem 9 IX 1939 był oficjalnie uznany za poległego. Dostał się do niewoli i przebywał w szpitalu.
    Jego losy w czasie okupacji n/n. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Warszawie. Działacz kombatancki. Awansowany do stopnia ppłk-a.
    Po wojnie mieszkał Warszawie
    Zmarł 2 X 1979
    Odznaczony: VM kl. 5 / za wojnę z bolszewikami/VM kl. 4 nr 00225 za kampanię wrześniową 1939/, kw2x.SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 199; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990.

     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Olszewski Antoni
    - . inż.
    Olszewski Franciszek
    - , ksiądz

    Olszewski Franciszek
    - , ppor. art.
    [1914-?], ppor. sł. st. art. WP [1937]
    Ur. 10 II 1914. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w latach 1934-1935 służbę wojskową w 9 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a następnie w okresie 1935-1937 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 2 baterii 7 daplot. w Poznaniu. W okresie 15 II -31 V 1938 ukończył kurs specjalistyczny dla oficerów artylerii przeciwlotniczej w Centrum Wyszkolenia Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 25 baterii art. przeciwlotniczej 25 DP. Uczestnik walk z Niemcami. Po przebiciu się do Warszawy uczestniczy w jej obronie na stanowisku oficera zwiadowczego 25 baterii potem od 25 IX 1939 d-ca 81 baterii art. przeciwlotniczej.
    Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/Pruszków.

     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Olszewski Jerzy
    - , por. łączno
    [1910-?], kadet, por. sł. st. łącz. WP[1936]
    Ur. 10 V 1910 w m. Wielka Moczółka na Podolu. Uczył się w korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne, potem 1931-1934 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1933 z przydziałem do 6 dak na stanowisko oficera łączności w plutonie łączności. Awansowany do stopnia por. 1 I 1936. W latach 1938-1939 d-ca szwadronu łączności Podolskiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca szwadronu łączności,, potem oficer łączności 6 dak w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii Armii „Poznań”, potem w zbiorczej Brygadzie Kawalerii. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001.

     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Olszewski Konstanty
    - , kpt. piech.
    [1899-1973] kpt. sł. st. piech. WP[1937]
    Ur. 17 XII 1899. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 78 pp w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Następnie w 78 pp pełni różne funkcje m. in. d-ca 2 kompanii I batalionu. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy kwatermistrza 20 DP. Uczestnik walk z Niemcami na przedpolach Warszawy, potem od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju.
    Zmarł 7 XI 1973.
    Odznaczony: KW, MN
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Olszewski Mieczysław Leonard
    - , kpt. pil.
    [1906-1939], oficer sł. st. lot. WP, kpt. pilot [1938]
    Ur. 12 VII 1906 w Łysowicach k. Torunia, syn Władysłąwa i Leokadii. W 1927 ukończył w Toruniu gimnazjum i zdał maturę. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 1, a następnie w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. 15 VIII 1930 z przydziałem do 3 p. lot. w Poznaniu. W 1932 skierowny na kurs pilotażu w Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa, potem na kurs wyższego pilotażu w Grudziądzu.  Po ukończeniu kursów przeniesiony do 2 p. lot. w Krakowie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. Od 1939 d-ca 123 eskadry myśliwskiej, która weszła w skład Brygady Pościgowej. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. W dniu 1 IX 1939 dowodził swoją eskadra w powietrzu. W czasie walki z niemieckimi samolotami jego samolot został trafiony i rozbił się na polach wsi Choszczówka. Pilot zginął. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Pośmiertnie odznaczony VM kl. 5
    Rocznik oficerski MSWoj. 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; E. Tomkowiak. Biogram M. O. [w:] Kawalerowie VM 1792-1945, t. III, cz. 1 /1939/. Koszalin 1997.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Olszewski Roman - , kadet por. sł. st. art..
    [1913-1939],kadet por. sł. st. art.[1938]
    Ur. 14 XI 1913. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 4 pal w Inowrocłąwiu na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu pomiarów dźwiękowych 3 baterii 1 Dywizjonu Pomiarów Artylerii w Toruniu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem pomiarów dźwiękowych 3 baterii 1 Dywizjonu Pomiarów Artylerii przydzielonej do Armii „Łódź”. Następnie wraz z 3 baterią wycofał się 14 IX 1939 do Warszawy. Walczył w obronie Warszawy na odcinku obrony „Warszawa-Wschód”. Poległ prawdopodobnie 25 IX 1939 w Warszawie. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. Artyleria Pomiarowa. Pruszków 1998
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Olszewski Wacław
    - , dr med.
    [1895-1940] dr medycyny, por. rez. WP [1922]
    Ur. 31 V 1895 we Władykaukazie, syn Teodora i Marii z Rostkowskich. Po ukończeniu gimnazjum studiował na Wydziale Lekarskim UJ w Krakowie uzyskując w 1920 tytuł dr medycyny. Od 1920 służy w WP. Awansowany do stopnia por. sł. st. sanit. 1 IX 1922,. Pracował w szpitalu w Rawiczu, potem w 4 batalionie wojsk kolejowych. Następnie w DOK IX w Brześciu nad Bugiem i etacie przejściowym w 9 batalionie sanitarnym. Po 1926 przeniesiony do rezerwy. Pracował i mieszkał w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III z przydziałem do Kadry zapasowej 1 Szpitala Okręgowego w Warszawie. W wojnie obronnej we IX 1939 był lekarzem w Szpitalu Ujazdowskim. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w nieznanych okolicznościach znalazł się na terenie okupacji sowieckiej. Ujęty przez NKWD i uwięziony w obozie. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim w IV 1940.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 2000.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Olszewski Wiktor
    - , kpt. art.
    [1899-1970], kpt. sł. st. art. WP [1933]
    Ur. 18 XII 1899. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od 15 VIII 1920-15 II 1921 w Szkole  Podchorążych Artylerii Poznaniu. Mianowany ppor. sł. st. art. 1 III 1921 z przydziałem do 1 dak w Warszawie. Do stopnia por. awansowany 1 III 1923. Długoletni oficer 1 dak, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1933. Od VII 1933- 28 VIII 1936 był oficerem 1 baterii, a od 29 VIII 1936 do 28 VI 1938 d-cą 1 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W VII 1938 przeniesiony do 7 dak w Poznaniu na stanowisko d-cy szkoły podoficerskiej, potem d-cy 2 baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii 7 dak w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii, potem Zbiorczej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 7 dak. Walczył m in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy. Po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Odznaczony: VM kl. 5 /za kampanię wrześniową/, SKZ.
    Zmarł 21 I 1970
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1939/. Pruszków 2003; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury.      W-wa 1990; P. Bauer-B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ombach Edward Józef
    - , mjr dypl.
    [1899-1977], oficer st. st. piech., mjr dypl. [1937], w PSZ ppłk dypl.
    Ur. 6 XII 1899. Pochodził z Nowego Sącza, gdzie uczęszczał do gimnazjum. Od XI 1918 w WP. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 73 pp, potem, II oficer sztabu 23 DP, a następnie ponownie w 73 pp. W latach 1928-1930 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1930. Po ukończeniu WSWoj. jako oficer dyplomowany zostaje przydzielony do sztabu 20 DP w Baranowiczach. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. piech. 1 I 1936. Przeniesiony do Głównego Inspektoratu Sił Zbrojnych do lata 1939 pełnił funkcję II oficera sztabu Inspektora Armii gen. K. Sosnkowskiego na „kierunku” Polesie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza w Dowództwie Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau, gdzie działał w obozowej konspiracji. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 służył w PSZ na Zachodzie. Awansowany do stopnia ppłk dypl. Po demobilizacji w 1947 osiadł w Wlk. Brytanii.
    Zmarł w Wlk. Brytanii w 1977.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12211, KW, ZKZ.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona WARSZAWY W 1939. W-wA 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ombach Fryderyk Emil 
    - , kpt. piech.
    [1906-?], oficer sł. st. piech., kpt. [1936]
    Ur. 9 XII 1906 w Nowym Sączu, gdzie uczęszczał do gimnazjum. Po zdaniu matury w 1924 w latach 1924-1925 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Krakowie, potem w latach 1925-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 1 psp w Nowym Sączu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowano go 15 VIII 1929. Przeniesiony do Korpusu Kadetów Nr 2 w Chełmnie, potem w Rawiczu /1936/, gdzie w okresie 1932-1936 pełnił funkcję wychowawcy i d-cy kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1936. Przeniesiony w 1937 do 60 pp w Ostrowie Wlk., gdzie dowodził 7 kompanią w III baonie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy kwatermistrza 25 DP. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 25 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenberg. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n.
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2000; Roczniki oficerski 1928,1932; R. Rybka K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Opulski Tadeusz Michał
    - , kpt. pil. 
    [1906-1943], kpt. sł. st. lot., pilot [1938]
    Ur. 28 X 1906 w m. Tartaków woj. lwowskie. Ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1938-1930 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. 15 VIII 1930 z przydziałem do 6 pułku lotniczego we Lwowie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Po 1935 przeniesiony do 1 pułku lotniczego w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 112 Eskadry Myśliwskiej w III Dywizjonie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 112 Eskadrą Myśliwską w ramach Brygady Pościgowej. Uczestniczy w walkach powietrznych z Niemcami nad Warszawą i przedpolach Warszawy. Po 17 IX 1939 przedostał się do Francji gdzie służył w lotnictwie, a po klęsce Francji w Wlk. Brytanii, gdzie był początkowo d-cą eskadry w 303 Dywizjonie Myśliwskim. Ze względu na zły stan zdrowia nie odbył przeszkolenia na brytyjskim sprzęcie. Służył jako pilot w dywizjonie bombowym.
    Poległ 2 V 1943 podczas lotu bojowego.
    Zestrzelił 2 samoloty wroga.
    Odznaczony: KW 3x
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Król. Polskie dywizjony Lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945. W-wa 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Ordon Stanisław
    - . patrz: Rostworowski Stanisław

    Ordyczyński Mikołaj Jan
    - , ppłk art.
    [1891-1975], mgr ppłk sł. st. art. WP[1932]
    Ur. 6 XII 1891 w Leżajsku, syn Leona i Anieli z d. Jarosiewicz. Ukończył w Leżajsku gimnazjum realne, a następnie studia prawnicze na UJK we Lwowie uzyskując dyplom mgr-a praw. Organizator Polskich Drużyn Strzeleckich w Leżajsku. Służbę wojskową odbywał w armii austriackiej, gdzie ukończył szkołę oficerska rezerwy artylerii. Pracował jako nauczyciel języka niemieckiego w Miejskim Gimnazjum Realnym w Leżajsku. Brał udział w I wojnie światowej. Ukończył Szkołę Wojskową w Paryżu. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w WP. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 6 pac we Lwowie, gdzie dowodził m. in. baterią. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 15 VIII 1924 dowodził III dywizjonem 6 pac. Następnie przeniesiony do 3 pap w Zamościu na stanowisko kwatermistrza. W 1930 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, gdzie był wykładowcą. Awansowany do stopnia ppłk sł. st,. art. 1 I 1932. W latach 1938-1939 dowodził 8 pal w Płocku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy artylerii dywizyjnej 8 DP. Podczas walk w obronie Modlina 11 IX 1939 zostaje ranny. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju. Mieszkał w Leżajsku, gdzie pracował.
    Zmarł 13 VII 1975 w Leżajsku. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: ZKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Orleański Tadeusz Błażej
    - , kpt. piech. 
     [1899-?], kpt. sł. st. piech. WP[1939]
    Ur. 21 II 1899. W WP służył od 1921 jako podoficer zawodowy. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 60 pp w Ostrowie Wlk. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu kurs w zakresie łączności dla oficerów piechoty. W latach 1937-1939 d-ca plutonu łączności 60 pp. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 60 pp w składzie 25 DP Armii „Poznań”. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 60 pp. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II a w Prenzlau, potem od 1941 w II E w Neubranderburgu, potem II D w Gross Born, skąd zostaje ewakuowany z innym jeńcami w głąb Niemiec.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Orłow Sergiusz
    - , por. art.
    [1907-?], por. sł. st. art. WP [1938]
    Ur. 16 XI 1907. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w latach 1930-1931 służbę wojskową w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 1 Pułku Artylerii Najcięższej w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 1 pan w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Następnie w 1 pac w Modlinie na stanowisku d-cy 2 baterii I dywizjonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii z 1 pac. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Orłowski Kazimierz
    - , por. piech. patrz LINK

    Orzechowski Kazimierz August 
    - , por. piech.
    [1909-1992], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 28 V 1909 w m. Sarnów, pow. Kozienice. Po ukończeniu gimnazjum w latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 80 pp w Słonimiu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Następnie d-ca plutonu w 8 kompanii III batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 8 kompanią III batalionu 80 pp w składzie 20 DP. Uczestnik walk z Niemcami pod Mławą, potem w Modlinie, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. Po wojnie mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł w 1992.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Biuletyn Przyjaciół SPP w Komorowie „Polska Podchorążacka” nr 3 z 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Orzechowski Konrad
    - , dr med.
    [1887-1964], dr medycyny, kpt. rez. sł. sanit. [1919]
    Ur. 19 II 1887. Po ukończeniu szkoły średniej wyjechał do Krakowa, gdzie studiował na Wydziale Lekarskim UJ. Po uzyskaniu dyplomu lekarza wyjechał do Moskwy, gdzie nostryfikował dyplom. Pracował jako lekarz, potem dyrektor Szpitala Zakaźnego w Kochanówku. W latach 1914-1918 służył w armii rosyjskiej, gdzie był kierownikiem oddziału szpitala wojskowego, potem lekarzem naczelnym szpitala dywizji piechoty. Po wojnie powrócił do kraju. W czasie wojny polsko-bolszewickiej był lekarzem wojskowym. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. rez. sł. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919 z przydziałem mobilizacyjnym do Kadry Zapasowej 1 Szpitala Okręgowego w Warszawie. Następnie pracował jako lekarz. W latach 1930-1931 był dyrektorem Szpitala Zakaźnego w Warszawie, potem od 1931 dyrektor Wydziału Szpitalnictwa w zarządzie Miejskim w Warszawie. Funkcję pełnił także w okresie okupacji niemieckiej do 1944. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję szefa służby sanitarnej Komitetu Cywilnego. Świetny organizator i znawca zagadnień z zakresu służby zdrowia. Po wojnie w kraju. Był pracownikiem Biura Statystycznego, potem Centralnego Zarządu Uzdrowisk w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie w 1964.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Orzeszko Florenty
    - , por. art.
    Orzeszko Florenty Aleksander Mateusz[1908-?], por. sł. st. art. [1935]
    Ur. 24 VI 1908. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1930 w szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne, potem w okresie 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 15 pal w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W 1938 przeniesiony do 59 pp w Inowrocławiu na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. W kampanii wrześniowej 1939 walczył z Niemcami na szlaku bojowym 59 pp w składzie 15 DP m. in. nad Bzurą, a po przebiciu się do Warszawy uczestniczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w I 1945 jego losy n/n.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939.
    Pruszków 2000; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Osiecki Stanisław
    - , kpt. int. dypl.
    [1905-+?], kpt. dypl. int. WP[1939]
    Ur. 27 I 1905. Ukończył gimnazjum. W okresie 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie
    , gdzie odbywał przeszkolenie unitarne, następnie w latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 8 pal w Płocku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W latach 1936-1938 słuchacz Wyższej szkoły Intendentury przy WSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. dypl. int. 19 III 1939. Następnie na stanowisku referenta w Referacie Budżetowo-Rachunkowym w Szefostwie Intendentury DOK VII w Poznaniu.
    W kampanii wrześniowej 1939 oficer etapów Armii „Poznań”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznań”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Początkowo w Wlk. Brytanii, potem wyjechał i osiadł na stałe w Stanach Zjednoczonych, gdzie zmarł.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 14 III 1933; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Osiński Bogumił Zygmunt 
    - , ppor. rez. art.
    [1911–?], ppor. rez. art.[1937]
    Ur. 21 XI 1911. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową w 8 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, potem praktyki w 20 pal w Prużanie. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 28 pal w Dęblinie-Zjezierzu.
    Zmobilizowany do WP w VIII 1939 i wcielony do 28 pal. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. Brał udział w obronie Warszawy na stanowisku d-cy plutonu 8 baterii z III dywizjonu 28 pal- po reorganizacji jego pluton wchodził w skład tzw. baterii kpt. Juliusza Błońskiego. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ostańkiewicz Czesław  - , kadet, por. piech.. 
    [1910-1981], kadet, por. piech. [1936], w st. sp., poeta, prozaik, publicysta
    Ur. 5 XII 1910. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie i Chełmnie, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 31 pp w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W 1936 na własną prośbę przeniesiony do rezerwy. Ukończył Instytut Prasoznawczy w Brukseli. Pracował jako dziennikarz sportowy. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i przydzielony do Ośrodka Zapasowego 31 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 walczył w obronie Warszawy. Od 26 IX 1939 dowodził 2 batalionem 1 pp Brygady Robotniczej Obrony Warszawy. Podczas okupacji niemieckiej mieszkał w Warszawie i działą w konspiracji niepodległościowej ZWZ. Aresztowany 23 V 1940 przez gestapo, katowany w czasie przesłuchań na Szucha, potem od 23 V 1940 więziony na Pawiaku, gdzie pracował w bibliotece więziennej. Wywieziony z Pawiaka 6 I 1941 do KL Oświęcim, gdzie działał w obozowej konspiracji. W 1943 wysłano go do Buchenwaldu potem Bergen Belsen. Obozy przeżył. Po uwolnieniu z obozu w 1945 przebywał do 1947 na Zachodzie. Do kraju powrócił w 1947 i zamieszkał we Wrocławiu. Współpracownik prasy wrocławskiej, autor wielu książek. Członek Związku Literatów Polskich we Wrocławiu.
    Zmarł 31 XII 1981 w Wrocławiu.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; Rocznik oficerski 1932;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Ostaszewski Marian Jan - , por. art.
    [1909-1939?], por. sł. st. art. WP[1936]
    Ur. 24 I 1909. Po ukończeniu szkoły średniej od 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 2 pal w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony następnie do 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie, gdzie był d-cą plutonu w baterii łączności. Ukończył z wyróżnieniem w okresie 15 XI 1938-14 II 1939 kurs samochodowy dla oficerów Po mobilizacji w VIII 1939 przydzielony na stanowisko d-cy mobilizowanej przez 1 paplot. 28 baterii art. plot. przydzielonej do 28 DP. Baterią dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Brał udział w walkach z wrogiem w rejonie Pabianic, potem pod Przyłękiem, gdzie prawdopodobnie poległ. Uznany za zaginionego.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Porucznik Marian Jan Ostaszewski. Urodził się 24.01.1909 r. w Bramurze
    (dziś Płoniawy-Bramura, ). Ojciec: Zygmunt, matka  Marcjannaze
    Stobojskich. Ochrzczony w kościele pw. Świętego Ducha w Węgrzynowie.
    25.09.1919 r. Kielce. Przyjęty do Gimnazjum Państwowego im. Jana
    Śniadeckiego w Kielcach. 25.05.1929 r. Kielce. Zdał gimnazjalny
    zwyczajny państwowy egzamin dojrzałości typu
    matematyczno-przyrodniczego. Otrzymał Świadectwo Dojrzałości nr 636;
    tylko jedna ocena dostateczna z jęz. francuskiego, reszta b.dobre i
    dobre. Państwowa Komisja Egzaminacyjna uznała Mariana Jana
    Ostaszewskiego za dojrzałego do studiów wyższych.
    16.10.1929 r. Warszawa. Przyjęty do grona obywateli akademickich
    Uniwersytetu Warszawskiego. Wydział Matematyczno-Przyrodniczy
    (Matematyka). Potwierdza to matrykuła, uzyskana po złożeniu na piśmie
    uroczystego ślubowania, „iż jest gotów posłusznym być przepisom ustawy
    o szkołach akademickich, okazywać władzom akademickim i profesorom
    poszanowanie, przykładać się pilnie do studiów obranych, a poza
    Uniwersytetem prowadzić się moralnie i z godnością.”
    11.08.1930 r. Kielce. Wcielony do wojska (Batalion Podchorążych
    Rezerwy Piechoty  nr 10) z przeznaczeniem do służby w artylerii lub
    aeronautyce. Mający ukończonych 20 lat Marian Jan Ostaszewski miał
    164,5 cm wzrostu i ważył 55 kg.
    7.11.1930-12.10.1931 r. Ostrów Mazowiecka. Przechodzi Kurs Unitarny w
    Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej, który ukończył „z
    postępem bardzo dobrym” i zostaje  zakwalifikowany do Szkoły
    Podchorążych Artylerii w Toruniu.
    Opinia w Wyciągu Kwalifikacyjnym: „Ocena ogólna 10 (maksymalna).
    Charakter dobry, zrównoważony, poczucie honoru i godności bardzo duże;
    bardzo duża siła woli. Energiczny, umysł bardzo bystry i zdolny.
    Pracuje z zapałem. Karny i zdyscyplinowany. O porządek dba. Na trudny
    wytrzymały, cierpliwy. Obycie towarzyskie duże”.
    13.10. 1931 Toruń. Przyjęty do Szkoły Podchorążych Artylerii w
    Toruniu. Decyzja ta oznaczała, iż zostanie oficerem zawodowym.
    20.07.1933 r. Toruń. Data wydania opinii o absolwencie: „Ukończył
    Szkołę Podchorążych Artylerii z ocena bardzo dobrą, lokata 10.
    Charakter wyrobiony i ustalony. Bardzo poważny i samodzielny. Spokojny
    i szczery. Wysokie poczucie godności i honoru. Bardzo pracowity,
    obowiązkowy i pilny. Taktowny, pewny siebie. Bardzo dobry kolega,
    uczynny i uprzejmy. Towarzysko bardzo dobrze obyty. Bardzo wytrzymały.
    Postawa bardzo dobra. Nastawiony sportowo. Bardzo inteligentny.
    Zdolny, posiada bystry umysł. Wyszkolony bardzo dobrze”.
    6.08.1933 r. Warszawa. Decyzją Prezydenta RP Ignacego Mościckiego
    mianowany podporucznikiem artylerii ze starszeństwem   z dniem
    15.08.1933 r. W Dyplomie Oficerskim, z oryginalnymi podpisami Józefa
    Piłsudskiego i Ignacego Mościckiego stwierdza się, że mianujący
    stwierdzają, iż „…posiada przygotowanie wojskowe i zalety właściwe
    powołaniu oficera”  oraz mają „przeświadczenie, że wszędzie i zawsze
    okaże się godnym stopnia oficerskiego i gotów będzie wszystko
    poświęcić ku dobru i chwale Ojczyzny”.
    10.08.1933 r. Kielce. Podejmuje służbę w 2 Pułku Artylerii Lekkiej
    Legionów w Kielcach.
    19.09.1934 r. Kielce. Lista Kwalifikacyjna oficera baterii,
    zawierająca liczne opinie przełożonych, które sumuje dowódca 2 Dywizji
    Piechoty Legionów w Kielcach generał brygady Juliusz Zulauf: „Wybitny
    młody oficer baterii.”
    7.09.1935 r. Kielce. W Przeglądzie Artyleryjskim” nr 9 z września 1935
    r. opublikowano artykuł Mariana Ostaszewskiego zatytułowany:
    "Książeczka ogniowa działonowego”. Publikacja fachowa, zawierająca – w
    oparciu o praktykę– propozycje udoskonalenia dokumentu rejestrującego
    wynik ćwiczeń strzeleckich . Honorarium za publikację wyniosło 48,15
    zł.
    22.12.1935 r. Warszawa. Prezydent RP Ignacy Mościki mianuje Mariana
    Jana Ostaszewskiego porucznikiem w korpusie oficerów artylerii ze
    starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 r.
    1.03.1938 r. Skarżysko-Kamienna. Marian Jan Ostaszewski (lat 29) i
    Halina Jakielówna (lat 27) zawarli związek małżeński w kościele pw.
    Świętego Józefa na Bzinie. Małżonkowie poznali się ponad 10 lat
    wcześniej, w okresie gimnazjalnym w Kielcach, i zostawili bardzo
    obfitą korespondencję z okresu wyjątkowo długiego narzeczeństwa.
    Wzmianka o ślubie,  z błędem w nazwisku Haliny, w książce „Życie
    codzienne oficerów Drugiej Rzeczpospolitej” Franciszka Kusiaka.
    26.03.1938 r. Warszawa. Przeniesienie do 1. Pułku Artylerii
    Przeciwlotniczej Legionów im. Marszałka Śmigłego-Rydza. Był to Awans,
    dowodzący uznania  dla zdolności  i zalet Mariana. Nowoczesna
    artyleria przeciwlotnicza była wówczas w okresie rozwoju.  25.11.1935
    r. Komitet do Spraw Uzbrojenia i Sprzętu podjął uchwałę w sprawie
    wyposażenia, w latach 1935-1939, wszystkich czynnych dywizji piechoty
    w 4-działowe zmotoryzowane baterie artylerii przeciwlotniczej której
    realizację zakończono przed wybuchem wojny. Małżonkowie zamieszkali na
    ul. Puławskiej 26a, w mieszkaniu nr 8, w luksusowej kamienicy Wedla, z
    kariatydą Zofii Stryjeńskiej, zdobiącą bramę wejściową.
    1.06.1938 r. Warszawa. Wchodzi w skład  baterii łączności 1. Pułku
    Artylerii, obejmując dowództwo plutonu.
    14.02.1939 r. Warszawa. Ukończył, z wyróżnieniem,  „Kurs samochodowy
    dla oficerów artylerii przeciwlotniczej”. Teoria – celująco, praktyka
    – celująco. Przydatność: dowódca zmotoryzowanej baterii artylerii
    przeciwlotniczej, a w przyszłości, po przejściu specjalistycznego
    przeszkolenia warsztatowo-technicznego na oficera technicznego pułku.
    Obejmuje dowództwo 28. Baterii Motorowej Artylerii Przeciwlotniczej
    typu A, kaliber 40 mm, mobilizowanej dla 28. Dywizji Piechoty.
    16.02.1939 r. Warszawa. W Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie urodził się
    Janusz – syn Mariana Jana i Haliny z Jaklów Ostaszewskich. W czerwcu,
    gdy zarządzono ewakuacje rodzin oficerów zawodowych z Warszawy do
    majątków na prowincji, Halina z synem wyjechała z Warszawy do
    Skarżyska-Kamiennej, do domu rodzinnego.
    23 na 24.VIII.1939 r. Warszawa. Mobilizacja 1. Pułku Artylerii
    Przeciwlotniczej. (Raport por. Stanisława Domańskiego). Formowanie
    baterii rozpoczęto 24.8. 1939 r. o godz. 6. i miała ona osiągnąć
    gotowość bojową po upływie 24-44 godzin od rozpoczęcia mobilizacji.
    26.VIII.1939 r. Brześć (Warszawa). Ostatni list Marian do żony, z
    zatajonym prawdziwym miejsce nadania.
    27.VIII.1939 r. Zduńska Wola. 28 bateria o godz. 8 rano rozpoczęła
    ładowanie do transportu na stacji Warszawa Towarowa i otrzymuje rozkaz
    wyładowania się w Zduńskiej Woli z zadaniem obrony węzła kolejowego.
    (Raport por. Stanisława Domańskiego).
    28.08.1939 r. Zduńska Wola. 28. bateria osiąga gotowość  bojową o
    godz. 8. rano w rejonie Zduńskiej Woli.
    29.08.1939 r. Zduńska Wola. Do Skarżyska-Kamiennej  przychodzi przekaz
    pocztowy na kwotę 300 zł, wysłany przez Józefa Iczkowskiego –
    naczelnika Urzędu Pocztowego w Zduńskiej Woli, z dopiskiem na
    pokwitowaniu: „Inaczej nie mogłem przysłać. Rych.”
    1-4.09.1939 r. W dniach 1-2 września 1939 r. bateria broni przepraw na
    Warcie zestrzeliwując 2 samoloty. 3 września odchodzi ze Zduńskiej
    Woli do obrony mostów w Rychłocicach i Burzeninie, 4 września osłania
    stanowiska ogniowe artylerii nad rzeką Widawą oraz kwaterę główna
    dywizji w Sędziejowicach. (Z. Moszumański: „1. Pułk Artylerii
    Przeciwlotniczej 1920-1939 im. Marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego”).
    5-6-7.09.1939 r. W dniach 5., 6. i  7. września bateria osłania odwrót
    dywizji na kolejne rubieże. Po południu 7. d-ca dywizji wydał rozkaz
    nocnego przegrupowania w rejon lasów na zachód od Cyrusowej Woli.
    Paweł Wieczorkiewicz: "Wrzesień 1939 - próba nowego spojrzenia".
    "Mówią Wieki" nr 513/2002 r.:W Armii Łódź, za przykładem przełożonego
    (gen.Rómla) wojska opuściło aż trzech dowódców. Gen. Władysław
    Bończa-Uzdowski, dowódca 28 DP, choć jak oceniał to gen. Thommee,
    drapnął do Warszawy, odnalazł się po kilku dniach w Modlinie. Autor
    monografii Grupy Operacyjnej „Piotrków” stwierdza jednoznacznie, że
    „odjazd gen. Bończy-Uzdowskiego należy zakwalifikować jako ucieczkę z
    pola walki.” Armia "Łódź" wycofywała się w nieładzie, do czego
    przyczyniły się błędy dowódców z gen. Rómmlem na czele. 6 września,
    przerażony powtarzającymi się atakami lotniczymi na swój sztab,
    opuścił on stanowisko dowodzenia i uciekł do Warszawy. Podobnie
    postąpił dowódca 2. Dywizji Piechoty Legionów płk Edward Dojan-Surówka
    oraz dowódca 28. Dywizji Piechoty gen. Władysław Bończa-Uzdowski.
    8.09.1939 r. Wola Cyrusowa. Z raportu por. S. Domańskiego: „Dnia 8.
    września rano bateria zajęła w odwrocie stanowisko postojowe w
    Cyrusowej Woli, a tymczasem 28. DP przygotowywała opór w okolicy
    miejscowości Głowno. Zanim jednak opór został zorganizowany
    nieprzyjaciel zaczął okrążać dywizję. Dywizja w popłochu zaczęła się
    cofać, przyczem bateria od dywizji nie otrzymała żadnych rozkazów, a
    d-ca baterii od godz. 8 rano dnia 8 września przepadł bez wieści
    (podobno został ranny i przewieziony przez swego szofera do punktu
    opatrunkowego)”. Bateria osłania stanowiska ogniowe 2.pułku artylerii
    lekkiej i kwaterę główną dywizji w Cyrusowej Woli. ‘Tu bateria została
    rozbita. Poległ jej dowódca: por. Marian Jan Ostaszewski. Bateria
    zestrzeliła 6 samolotów. (Z .Moszumański).
    Marian Jan Ostaszewski jest pochowany na Cmentarzu Wojennym w Cyrusowej Woli.
    inf. Janusz Ostaszewski 4.05.2015


    Ostaszewski Wacław
    - , por. rez. art.
    [1902-?], por. rez. art. WP[1936]
    Ur. 23 XI 1902. W latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 4 pac w Łodzi. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem mobilizacyjnym do 4 pac. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. art. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i przydzielony do 46 dac mobilizowanego 31 VIII – 6 IX 1939 przez 1 pac w Modlinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii, potem od 11 IX 1939 adiutant 46 dac. Uczestnik obrony Warszawy, gdzie 46 dac walczy w składzie GO gen. J. Zulaufa. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Pracował w Centralnym Zarządzie Uzdrowisk w Warszawie, oraz kierował Uzdrowiskiem w Lądku Zdroju.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1997.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ostoja-Hełczyński Stanisław Mieczysław - , pt. sł. st. sap.. 
    [1906-?], kpt. sł. st. sap.[1939]
    Ur. 12 I 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1924-1925 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbył przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie. W okresie 1927-1928 przydzielony do kadry oficerów saperów przebywał na kursie aplikacyjnym w Szkole Podchorążych Inżynierii. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1927. W latach 1928-1929 służy w 3 pułku saperów w Wilnie przeformowanym w 1929 na 3 batalion saperów, gdzie był m. in. d-cą plutonu, potem kompanii. w latach 1937-1939 słuchacz Wyższej Szkoły Inżynierii w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939.W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii 8 batalionu saperów. Uczestnik obrony Modlina.
     Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Dz. Pers. Nr 20 z 23XII 1929; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Ostrihansky Ludwik Juliusz 
    - , kpt. art.
    [1898-?], kpt. sł. st. art. WP [1936]
    Ur. 26 VIII 1898. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył następnie w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym Nr 2, potem po 1925 przeniesiony do 13 pap w Równem. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1936 i przeniesiony do 25 pal w Kaliszu, gdzie dowodził 8 baterią w III dywizjonie 25 pal. W kampanii wrześniowej 1939 oficer sztabu artylerii Armii „Poznań”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 25 DP.
    Odznaczony: SKZ.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Ostrihansky Rudolf
    - , ppłk art.
    [1895-1963],oficer sł. st. art. WP, mjr [1927],ppłk [1938], w konspiracji SZP/ZWZ/AK ps. „Aureliusz”, „Gaweł”, „Ludwik”, „ Pawełek”, „Rudolf” vel Ferdynand Hoffman, vel Paul Schulz ,vel Franciszek Barwicki.
    Kmdt Okręgu ZWZ Poznań III 1940–X 1941. K-dt Okręgu ZWZ/AK Pomorze XI 1941 – V 1943.
    Ur. 25 VII 1895 w Kopkach pow. Nisko w rodzinie pochodzenia francusko-węgierskiego. Syn Ludwika i Aranki z d. Denef. Po ukończeniu szkoły ludowej w Jarosławiu uczęszczał do prywatnych szkół średnich w Chyrowie i Grazu, gdzie zdał egzamin maturalny. Następnie studiował nauki przyrodniczo-rolne w Wiedniu i w Zurichu. Od 1914 służył w armii austro – węgierskiej. Po ukończeniu szkoły podchorążych rez. artylerii w Sopron walczy na froncie. W 1916 w stopniu ppor. art. walczy na froncie włoskim. Tu zetknął się z emisariuszem POW z Krakowa. Na początku X 1918 przyjechał do Krakowa, gdzie 16 XI 1918 wstępuje do służby w WP. W stopniu por. sł. st. art. został przydzielony do 11 pułku art. i skierowany na odsiecz Lwowa. W 1919 skierowany na kurs dowódców baterii w Rembertowie. Po ukończeniu kursu jesienią 1919 otrzymał przydział do formowanego w Zambrowie III Dywizjonu 8 Pułku Art. Polowej. Bierze udział w szeregach 8 pap w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 na froncie północnym w rejonie Dźwiny i Berezyny w okolicach Bobrujska. Od lipca 1920 walczy w bojach odwrotowych m.in. pod Grodnem. Od 26 VIII 1920 przeszedł z 8 pap do obwodu armii na odpoczynek. Od 9 IX 1920 walczy na froncie południowym w Małopolsce i 14 IX 1920 uczestniczy w zdobywaniu Zasławia. Jesienią 1920 wraz z pułkiem przeniesiony do Łomży. Po zakończeniu działań wojennych w 1921 został skierowany na przeszkolenie do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Zweryfikowany w 1923 w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem 1 VI 1919. Za okazane męstwo i odwagę w czasie wojny z bolszewikami został odznaczony VM kl. 5 oraz KW.
    W 1923 ukończył w Rembertowie kurs dla dowódców batalionów. Do 1924 służył w 28 pap z Zajezierzu k/Dęblina.
    Przeniesiony z dniem 6 XI 1924 do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, gdzie od IX 1924 do 1926 był wykładowcą organizacji i mobilizacji armii, od 1925 do 1927 instruktorem jazdy konnej, w 1926 był d-cą I baterii ćwiczebnej, potem od 1927-1929 wykładowcą administracji armii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1927. Ponadto pełnił funkcję zastępcy k-dta do spraw gospodarczych do 1929. Z dniem 15 IX 1929 przeniesiony do służby liniowej w 4 PAC w Łodzi. Mianowany dowódcą II dywizjonu 4 PAC w Tomaszowie Mazowieckim. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. 19 III 1938. Po ukończeniu kursu dla dowódców pułków art. zostaje w1937 przeniesiony na stanowisko zastępcy 4 DAC w Łodzi. Funkcję zastępcy d-cy 4 DAC pełni do początku września, 1939 kiedy go przeniesiono na stanowisko d-cy 28 PAL z Zajezierza k/Dęblina / Dowodzi 28 PAL, który w czasie kampanii wrześniowej 1939 wchodził w skład armii „Łódź”. Walczy z wrogiem na Ziemi Łódzkiej potem w obronie Modlina. Za męstwo okazane w wojnie obronnej 1939 został odznaczony VM kl. 4. Po kapitulacji Modlina 28 IX 1939 wzięty do niemieckiej niewoli i osadzony w obozie jenieckim w Działdowie. Skąd zgodnie z umową kapitulacyjną został 14 X 1939 zwolniony. Początkowo przebywał w Radomiu. Jesienią 1939 po uzyskaniu kontaktu z płk dypl. J. Albrechtem wstępuje do SZP, potem w ZWZ. Do 10 III 1940 oficer do zleceń płk dypl. S. Roweckiego ps. „Rakoń”. Odbył w tym okresie kurs z zakresu pracy konspiracyjnej zorganizowany przez płk dypl. A. Horaka. W marcu 1940 zostaje mianowany przez płk dypl. S. Roweckiego k-dtem Okręgu Poznań ZWZ. Na teren Poznania przybył 16 IV 1940. Zameldowany pod fałszywym nazwiskiem Paul Schultz w mieszkaniu przy ul. Kanałowej. Bierze udział w spotkaniach z członkami organizacji „Ojczyzna” i innych. W efekcie tych spotkań powołano tymczasowy sztab Okręgu ZWZ Poznań. Zatwierdza nominacje na inspektorów w Ostrowie, Gnieźnie i Poznaniu. Prowadzi rozmowy dot. scalenia z ZWZ z kierownikami organizacji niepodległościowych NOB, WKZO, WOZZ, OJN, które włącza do ZWZ. Ustala zasady współpracy z Głównym Delegatem Rządu RP na ziemie wcielone do Rzeszy. Dla zapewnienia mu większego bezpieczeństwa zorganizowano mu fałszywe dowody zatrudnienia w niemieckiej firmie, a jesienią 1940 zorganizowano lokal kwaterowy w Fundacji Kórnickiej w Kórniku. Pod jego kierownictwem rozbudowano struktury ZWZ w pow. średzkim i śremskim, a następnie struktury ZWZ w Obornikach, Czarnkowie, Wągrowcu, Chodzieży i Lesznie. W 1941 przeprowadza rekonstrukcje sztabu okręgu poznańskiego ZWZ. W sierpniu i na początku września 1941 w wyniku dekonspiracji sztabu, IR Poznań ZWZ, gestapo uzyskało informacje dot. jego osoby. Ostrzeżony przez ppor. J. Kamińskiego o grożącym mu aresztowaniu przez gestapo 09 IX 1941 w trybie alarmowym wyjechał do Warszawy i oddał się do dyspozycji KG ZWZ. Urlopowany do listopada 1941. W końcu XI 1941 po aresztowaniu przez gestapo mjr J. Karolczaka – k-dta Okręgu ZWZ Pomorze, zostaje przez KG ZWZ mianowany k-dtem Okręgu ZWZ/AK Pomorze. Nawiązuje kontakty z szefem okręgu pomorskiego ZWZ/AK mjr J. Chylińskim, który wprowadza go na teren podległego okręgu. Odbywa podróże inspekcyjne do Bydgoszczy, Torunia, Brodnicy. Nawiązuje kontakt z członkami sztabu okręgu ZWZ/AK Pomorze, przez których kieruje pracami okręgu. Prowadził aktywną działalność konspiracyjną. W dniu 13 V 1943 został aresztowany przez Niemców podczas próby przejścia granicy GG w Nowym Dworze Maz. Aresztowany na podstawie listu gończego gestapo z Poznania. Więziony w Toruniu, potem w Poznaniu, gdzie przeszedł okrutne gestapowskie śledztwo w Domu Żołnierza - siedzibie gestapo. Potem więziony w Forcie VII. Następnie został przekazany za pośrednictwem placówki gestapo w Inowrocławiu do dyspozycji gestapo w Bydgoszczy. Przekazany w stanie tak ciężkim, że nie był zdolny do dalszych przesłuchań. Latem 1944 śledztwo zostało wobec niego zawieszone. W lipcu 1944 zostaje osadzony w KL Stutthof. Przeżył tylko dzięki opiece współwięźnia Leona Tojzy - żołnierza AK z Bydgoszczy, który był jego współpracownikiem w okresie dowodzenia Okręgiem ZWZ/AK Pomorze. W styczniu 1945 podczas ewakuacji obozu udało mu się wraz z innymi więźniami zbiec z kolumny więźniów. Ukrywa się do czasu wejścia wojsk sowieckich. Następnie przez Bydgoszcz udał się do Radomia. 12 XII 1945 za namową płk J. Mazurkiewicz ps. „Radosław” ujawnił w siedzibie MBP w Warszawie swoją działalność konspiracyjną w AK w czasie niemieckiej okupacji. Mieszkał na stałe w pobliżu Radomia, gdzie prowadził własne małe gospodarstwo rolno-ogrodnicze. W 1963 przebywał u swej córki we Wrocławiu, gdzie w dniu 05 X 1963 zmarł nagle na zawał serca.
    Żonaty z Marią z d. Gierycz. Dzieci; córki Aranka i Teresa, synowie Rudolf i Andrzej.
    Odznaczony: Za męstwo okazane w wojnie z bolszewikami 1919-1920 VM kl. 5, Krzyżem Niepodległości, KW 3x, za kampanię wrześniową 1939 VM kl. IV, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Krzyżem AK, Medalem Wojska 4x, Srebrnym Krzyżem Zasługi i innymi.
    Roczniki Oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Art. w Toruniu 1923-1939; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939. Warszawa 1985, wg indeksu; A. M. Przybyszewski. 28 PAL. Pruszków 2002; P. Zarzycki 4 PAC. Pruszków 1999; M. Bielski. Grupa Operacyjna „Piotrków 1939”.Warszawa 1991, wg indeksu; Encyklopedia Konspiracji Wielkopolskiej 1939-1945. Poznań 1998, s. 413,414; Słownik konspiracji pomorskiej 1939-1945, c. III, s. 125-127. Toruń 1996; Z. Szymankiewicz, opr. w konspiracji Wielkopolskiej 1939-1945. Poznań 1993, wg indeksu.   
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ostrowski Bolesław Jan
    - , kpt. art.
    [1896-1940], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1924]
    Ur. 1 V 1896 w Kijowie, syn Wacława i Karoliny z Szymańskich. Ukończył gimnazjum. Wcielony do armii rosyjskiej w 1914 ukończył Oficerską Szkołę Artylerii w Odessie. Brał udział w walkach na froncie I wojny światowej. Od jesieni 1917 w I Korpusie Polskim. Po rozwiązaniu w VI 1918 I KP w Rosji powraca do kraju. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 7 dac. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 7 pac, potem w 4 pac w Łodzi. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 15 VIII 1924. Ukończył Szkołę Strzelania Artylerii w Toruniu. W 4 pac pełni różne funkcje m. in. d-ca baterii, potem 1937-1939 oficer mobilizacyjny. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim.
    Żonaty z Marią z Matuszyńskich. Miał syna Jerzego.
    Odznaczony KW2x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 2000.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ostrowski Edward Marceli 
    - , mjr dypl.
    [1897-+?], mjr dypl. sł. st. piech. [1932]
    Ur. 18 II 1897. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 6 pp Leg. Po wojnie zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 6 pp Leg. w Wilnie. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1923. W 1924 był oficerem- instruktorem w PKU w Płocku, potem przeniesiony do 32 pp w Modlinie na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1930-1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1932. Po ukończeniu WSWoj. odbywał praktyki sztabowe, potem przeniesiony do 25 DP w Kaliszu na stanowisko szefa sztabu 25 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu 25 DP. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 25 DP. Walczył m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych, a po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 08905, KN, KW 3x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; P. Bauer-B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1939.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Ostrowski Mieczysław
    - , mjr piech.
    [1897-?], mjr sł. st. piech. WP [ 1939]
    Ur. 29 VIII 1897. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 29 pp w Kaliszu, skąd został przeniesiony w 1926 do Korpusu Ochrony Pogranicza. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928 dowodził kompanią graniczną. Po 1933 przeniesiony z KOP do 66 pp w Chełmnie na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1937-1939 d-ca 3 kompanii w I batalionie 66 pp. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 19 III 1939. W VIII 1939 mianowany d-cą mobilizowanego przez 29 pp w Kaliszu 9 batalionu strzelców, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 29 pp 25 DP. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych w kierunku Warszawy, gdzie przebił się z resztkami 9 batalionu strzelców, a następnie walczył w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW 2x, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Ostrowski Mieczysław - , mjr piech.
     [1908-1993], nauczyciel, oficer rez. piech. WP, ppor. [1935], w konspiracji ZWZ/AK/AKO-DSZ, por. rez. [1942], kpt. [1944] ps. „Kropidło” vel Edward Lipski. Więzień polityczny PRL.
    Kmdt Obwodu AK Suwałki IV 1944 – IX 1944 i Obwodu Suwałki AKO II 1945-IX 1945.
     
    Ur. 21 XII 1908 w m. Lipówka gm. Bargłów pow. Augustow. Syn Józefa i Józefy. Pochodził z rodziny chłopskiej. Uczęszczał do Seminarium Nauczycielskiego w Augustowie, gdzie w 1929 uzyskał dyplom nauczyciela i zdał maturę. Po odbyciu praktyk zawodowych pracował początkowo jako nauczyciel kontraktowy, potem po zdaniu egzaminu minowany nauczycielem stałym. Od VIII 1932 do VIII 1933 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 29 DP. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piechoty 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 41 pp w Suwałkach. Do lata 1939 pracuje jako nauczyciel szkoły powszechnej w Bargłowie. 03 VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do II baonu 41 pp w Suwałkach. W składzie II baonu 41 pp brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Brał udział jako d-ca plutonu taczanek II baonu 41 w obronie Warszawy na zachodnim odcinku obrony. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 uniknął niewoli niemieckiej i wyjechał w X 1939 w rodzinne strony. Następnie czynny w konspiracji ZWZ/AK. Na terenie Obwodu ZWZ Augustów, skąd zostaje przeniesiony do Obwodu ZWZ/AK Suwałki. Początkowo oficer organizacyjny w sztabie obwodu ZWZ/AK Suwałki, następnie od IX 1942 II z-ca K-dta obwodu. Awansowany do stopnia por. rez. 03 V 1942, następnie do III 1944 I z-ca k-dta obwodu. W IV 1944 mianowany przez ppłk-a sł. st. W. Liniarskiego „Mścisława” – k-dta KOB AK p. o. k-dtem Obwodu AK Suwałki. Podczas akcji „Burza” latem 1944 osobiście dowodził siłami AK obwodu. Awansowany do stopnia kpt. rez. 11 XI 1944. Po wkroczeniu A. Cz. na teren obwodu w wyniku masowych aresztowań dokonywanych przez NKWD struktury obwodowe zostały rozbite. W tym czasie ukrywał się przed aresztowaniem.
    Jesienią 1944 po ucieczce z sowieckiego aresztu podejmował próby odbudowy struktur obwodowych rtm rez./mjr K. Ptaszyński „Zaremba”, który został ponownie ujęty w I 1945 przez NKWD i wywieziony do łagru. W II 1945 „Kropidło” powraca do czynnej działalności konspiracyjnej na terenie obwodu. Po nawiązaniu kontaktów z mjr sł. st. kaw. F. Szabunią–  k-dtem Inspektoratu Suwalskiego AK, potem przewodnikiem Rejonu AKO otrzymał polecenie odbudowy struktur konspiracyjnych w ramach AKO n terenie Obwodu Suwałki. Od II –VIII 1945 przodownik obwodu AKO Suwałki. Organizował na podległym terenie akcje likwidacyjne agentów NKWD i UB, oraz kierował akcjami zbrojnymi przeciwko siłom komunistycznym. Zagrożony aresztowaniem za zgodą przełożonych w dniu 03 IX 1945 przekazał kierownictwo obwodu AKO Suwałki swemu zastępcy ppor. cz. w. Piotrowi Kłoczko „Żarnowski” poczym wyjechał do miejscowości Pszczółki w pow. gdańskim, gdzie pod nazwiskiem Edward Lipski pracował jako inspektor rolny. /Formalnie funkcję prezesa obwodu pełnił do I 1946./ Zatrzymany przez funkcj. UB 29 IV 1946 w Pszczółkach i przewieziony 30 IV 1946 do aresztu WUBP w Białymstoku. Aresztowany przez WPR Białystok. 20 VII 1946 skazany przez WSR Białystok, sygnatura akt R 614/46 na karę 10 lat więzienia i 4 lata pozbawienia praw obywatelskich i publicznych. Skazany z art. 1 Dekretu o Ochronie Państwa. Wyrok wydał WSR Białystok w składzie: mjr Włodzimierz Ostapowiocz – przewodniczący, por. Zbigniew Furtak – sędzia i ppor. Wacław Kosmatka- ławnik z udziałem por. Jana Płonki – protokolanta. Oskarżali mjr Adam Maas z NPW w Warszawie i por. Witold Grodziński z WPR Białystok. Sądzony w procesie pokazowym grupy mjr-a Aleksandra Rybnika i kpt. Władysława Brulińskiego oraz działaczy Obwodu Suwalsko-Augustowskiego Zrzeszenia WiN. Po procesie więziony w ZK Białystok skąd został przetransportowany do CWK Wronki i tu osadzony 15 VIII 1946. Postanowieniem NSW w Warszawie w 1951 ze względu na stan zdrowia złagodzono mu karę do lat 5. Zwolniony z CWK Wronki 30 IV 1951. Po zwolnieniu z więzienia udał się do Augustowa, gdzie zamieszkał przy ul. 1 Maja nr 54. W latach późniejszych przeprowadził się do Wrocławia, gdzie pracował do czasu przejścia na emeryturę. Na początku lat dziewięćdziesiątych przeprowadził się do syna zam. w Pruszkowie przy ul. Górskiej 3. Zmarł 20 V 1993 w Pruszkowie.
    Odznaczony; KW, SKZ z M.
    Żonaty z nauczycielką Jadwigą z Pruszków. Miał dwoje dzieci; syna Jerzego /ur. 1935/ i syna Zbigniewa /ur. 1938/.
    Sąd Wojewódzki III Wydział Karny w Białymstoku postanowieniem z dnia 29 VI 1992 , sygnatura akt III Ko.279/92 uznał wyrok WSR Białystok za nieważny jako wydany za czyny popełnione w związku z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina w 1939. W-wa 1985; Z. Gwozdek. Białostocki Okręg ZWZ-AK 1939-1945, t. I, Białystok 1993; tenże: Okręg Białystok AK /w:/ AK – rozwój organizacyjny. W-wa 1996; K. Krajewski – T. Łabuszewski. Białostocki Okręg AK-AKO VII 1944 – VIII 1945. W-wa 1997; S. Buczyński. Suwalszczyzna 1939-1944. W-wa 1991; W. Żarski – Zajdler. Ruch oporu na Białostocczyźnie 1939-1944. Referat materiałowy. W-wa 1967; W. Liniarski. Odtwarzanie Sił Zbrojnych w Okręgu AK Białystok. W-wa 1971, mps.; Rozkaz Delegata Sił Zbrojnych na Kraj nr 319. W-wa 2001; Wyrok w procesie mjr-a A. Rybnika i W. Brulińskiego oraz działaczy Suwalsko-Augustowskiego obwodu WiN /w:/ ZH WiN nr 14. Kraków 2000; Księga ewidencyjna więźniów CWK Wronki nr 3193/46; USC Pruszków. Skrócony akt zgonu nr 415/93
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ostrowski Stanisław Marian 
    - , por. rez. art.
    [1901-?], inż., por. art. rez. WP
    Ur. 3 IV 1901. Ukończył wyższe studia politechniczne. Ż zawodu inżynier. W latach 1928-1929 odbywał służbę wojskową w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 pac w Wilnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Lida. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. art. 19 III 1939. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 19329 bierze udział w obronie Warszawy, gdzie dowodzi baterią armat 75 mm w dywizjonie kpt. J. Czecha.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Osuchowski Mieczysław Gustaw Bożydar 
    - , kpt. piech.
    [1900-1971], kpt. sł. st. piech. WP[1935]
    Ur. 26 II 1900. Ukończył kurs szkoły podchorążych w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 I 1921. Służył w 2 pp Leg., gdzie dowodził m. in. plutonem. Do stopnia por. awansowany 1 I 1923. Następnie w 2 pp Leg. pełni różne funkcje. W 1932 w dyspozycji szefa Departamentu Piechoty MSWoj., potem ponownie w 2 pp Leg. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. był d-cą kompanii, potem adiutant 2 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta 2 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju.
    Zmarł 16 XI 1971
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; St. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Oszkiel Feliks
    - , por. dr med.
    [1902-1972], dr med. por. rez. sł. sanit. WP [1936]
    Ur. 17 V 1902. Syn Antoniego i Marii Magdaleny. Po ukończeniu gimnazjum studiował medycynę uzyskując dyplom dr medycyny. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Sanitarnych Rezerwy w Warszawie. Awansowany do stopnia ppor. rez. 1 I 1933 z przydziałem do Kadry Zapasowej 1 Szpitala Okręgowego w Warszawie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1937 w korpusie oficerów sł. zdrowia-grupa lekarzy. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był lekarzem w 1 Szpitalu Okręgowym w Warszawie.
    Po wojnie w kraju. Zmarł w Podkowie Leśnej w 1972.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Otawski Artur Władysław - , ppor. rez. piech .
    [1913-1997], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 02 XI 1913. Uczęszczał do gimnazjum Państwowego w Kielcach, gdzie w 1933 zdał egzamin maturalny. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 2 DP przy 4 pp Leg. w Kielcach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i przydzielony do 80 pp w Słonimiu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 80 pp w składzie 20 DP. Brał udział w walkach pod Mławą, na przedpolach Modlina a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy na odcinku obrony „Warszawa-Wschód”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Od VI 19409 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Działał w jenieckiej konspiracji wojskowej oraz studiował na tajnych kompletach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł w 1997.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg.      W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Otoliński Tadeusz
    - , por. art.
    [1907-?], por. sł. st. art. WP [1938]
    Ur. 10 I 1907. Ukończył szkołę powszechną. Od 1928 odbywał służbę wojskową w WP. Ukończył w stopniu kpr. szkołę podoficerską. Pozostaje w służbie zawodowej. Skierowany do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy, gdzie przebywał w latach 1931-1934. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 4 pac w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Następnie 1938-1939 d-ca 8 baterii w III dywizjonie 4 pac. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na stanowisku d-cy 1 baterii I dywizjonu 4 pac. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 4 pac w składzie 4 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Otto Bronisław - . ppłk lek. wet.

    Otto Julian
    - , kpt. art. 
    [1906-1973], kadet, oficer sł. st. art. WP, kpt. [1939]
    Ur. 28 VIII 1906 w Przemyślu. Po ukończeniu szkoły powszechnej zdał egzaminy i został przyjęty do Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w VI 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 8 pac w Toruniu na stanowisko oficera baterii, potem plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1933. W 1935 przeniesiony do 80 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1939.
    W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził plutonem, art. piech. 80 pp w składzie 20 DP. Walczył z wrogiem pod Mławą i Rzęgnowem gdzie wyróżnił się męstwem niszcząc kilka czołgów niemieckich. Po rozbiciu pułku 5 IX 1939 wycofał się do Modlina, a od 14 IX 1939 uczestnik obrony Warszawy. 27 IX 1939 z polecenia dowództwa był parlamentariuszem do dowództwa niemieckiego celem uzgodnienia miejsca i czasu przybycia polskiej delegacji.
    Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach m. in. w VII A w Murnau. Po odzyskaniu wolności w V 1945 powrócił do Polski. Mieszkał w Warszawie. W 1959 przekazał do muzeum Ziemi Zawkrzeńskiej Orła i gwoździe od sztandaru 80 pp, który w we IX 1939 zakopał w ogrodzie swego teścia w Warszawie, a którego szczątki odkopał w 1950.
    Zmarł w 1973.
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Oziewicz Ignacy - , płk piech. 
     [1887-1966], oficer sł. st. piech. WP, płk [1927], w konspiracji NOW/NSZ, ps. „Czesław”, „Czesławski’, „Jenczewski”, „Netta”
    Ur. 07 V 1887 w majątku Lyngniany pow. Święciany, syn Edmunda i Wandy Dawidson. Uczył się w gimnazjum. Jako ekstern zdał egzamin z zakresu 6 klasy gimnazjalnej przed komisją w Wilnie. Od X 1907 służył ochotniczo w 106 pp armii rosyjskiej w okresie od IX 1908 do VIII 1911 w wojskowej szkole junkrów w Wilnie. Następnie przydzielony do 103 pp, w którym od VIII 1913 był szefem łączności. We IX 1916 służył krótko, w 252 pp zapasowym i był tam instruktorem, w XI 1916 powraca do 103 pp, gdzie dowodził kompanią, a od II 1917 batalionem. Od IV 1917 był starszym adiutantem, potem od VI 1917 z-ca szefa sztabu193 DP. W X 1917 opuścił armię rosyjską i przez 1918 pracował jako administrator majątku ziemskiego na Podolu. Po powrocie w II 1919 do kraju wstępuje do WP  i od II 1919 służy w 41 pp, gdzie od V 1919 dowodzi baonem, a w okresach od X 1919 do IV 1920 i od VI 1920 był p. o. d-cy pułku. W VIII 1920 przeniesiony na stanowisko d-cy 17 pp, potem od X 1920 był szefem Oddziału IV sztabu 6 DP, a od I 1921 ponownie d-ca 17 pp. W okresie II-IV 1921 ukończył kurs wyższych dowódców we Lwowie oraz od IV-VII 1925 kurs doszkalania oficerów sztabowych w Grupie. W XI 1925 przeniesiony ze stanowiska d-cy 17 pp w Rzeszowie na stanowisko d-cy 76 pp w Grodnie. Był także prezesem związku Osadników Wojskowych w pow. augustowskim. Awansowany do stopnia płk sł. st. piech. 1 I 1927. W okresie II-V 1929 ukończył w CWP w Rembertowie kurs dla dowódców pułków. Od X 1935 d-ca piechoty dywizyjnej 29 DP, potem d-ca 29 DP, która dowodził podczas kampanii wrześniowej 1930 w składzie Armii „Prusy”. W dniu8 IX 1939 ranny pod Dobrą Wolą opuścił dywizję i udał się przez Dęblin i Lublin i do Grodna dotarł 14 IX 1939. Następnie uczestniczył w ewakuacji Wilna. Internowany na Litwie był k-dtem obozu dla internowanych oficerów WP w Kołatowie. Jesienią 1940 dzięki interwencji St. Trzeciaka został zwolniony z obozu jako rzekomy inwalida i wyjechał do Warszawy, gdzie zamieszkał przy ul. Senatorskiej.
    Czynny początkowo od IV 1941 w konspiracji jako obserwator-doradca wojskowy w Komendzie Głównej NOW i doradca wojskowy w ZG SN. Od IX 1941 szef Oddziału III /operacyjnego/ w Komendzie Głównej NOW i jednocześnie z-ca k-dta KG NOW ppłk J. Rokickiego. Nie podporządkował się decyzji Prezydium ZG SN o scaleniu NOW z AK i podczas odprawy w K-dzie Gł. NOW dokonał rozłamu dowodząc następnie sfrondowaną częścią NOW, która połączyła się z formacją zbrojna ONR – Związkiem Jaszczurzym. Powołany formalnie 20 IX 1942 na stanowisko k-dta gł. NSZ. W X 1942 wydał rozkaz o uruchomieniu akcji Specjalnej nr 1., mającej na celu zwalczanie bandytyzmu i nr 2 wykonującej akcje odwetowe na Niemcach. 2 XII 1942 wysłał list do d-cy AK gen. S. Roweckiego z propozycją rozmów o włączeniu NSZ do AK. Rozmowy w tej sprawie z ramienia AK prowadził gen. T. Komorowski, a od 24 IV 1943 gen. St. Roztworowski. W V 1943 spotkał się osobiście z gen. S. Roweckim. Aresztowany 09 VI 1943 przez gestapo w Warszawie i osadzony na Pawiaku. 05 X 1943 wywieziony do obozu w Oświęcimiu, a w I 1945 ewakuowany do obozu w Flossenburgu. Po uwolnieniu przez oddziały amerykańskie w IV 1945 przebywał w Niemczech, potem we Francji. Był pełnomocnikiem środowiska NSZ przed komisją Weryfikacyjną AK w Londynie oraz prezesem założonej we Francji organizacji „Ogniwo” mającej na celu pomoc byłym żołnierzom NSZ na emigracji. W 1958 ciężko chory powrócił do Polski i zamieszkał w Gdyni, gdzie zmarł 10 I 1966.
    Żonaty z Klementyną z Poniatowskich od 1912. Miał synów Leonarda-Czesława , Witolda i córkę Jadwigę.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 4x, ZKZ.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006: A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-944, t. 2. W-wa 1987.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Ozolin Mikołaj
    - . ppor. rez. piech. 
    [1910-1940]ppor. rez. piech. WP [1934]
    Ur. 20 IX 1910 w Wilnie, syn Andrzeja i Marii z Buraczewskich. Uczęszczał do Seminarium Nauczycielskiego im. T. Zana w Wilnie, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7 w Śremie. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 pp Leg. w Wilnie, w którym odbywał ćwiczenia jako d-ca plutonu i kompanii.
    Zmobilizowany w 1939 do WP i wcielony do 1 pp Leg. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu taczanek w 2 kompanii CKM II batalionu 1 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Uczestniczy w walkach z Niemcami nad Narwią i Bugiem. Od 13 IX 1939 dowódcą 2 kompanii CKM. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Poprzez obozy etapowe został uwięziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w II lub v 1940. Pochowany w zbiorowej mogile.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2006; W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006; PPH nr 1/1993. Materiały do Epitafiów Katyńskich. Lista Starobielska. Cz. II nr 2458; Księga Cmentarna. Charków. W-wa 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Ożana Józef Jan - , kadet, por. piech..
    [1913-1977], kadet, por. piech.[1939], w PSZ kpt. dypl. [1944]
    Ur. 6 II 1913. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 45 pp w Równem na stanowisko d-cy plutonu. W okresie 1937-1939 d-ca plutonu w 4 kompanii I batalionu 45 pp. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 19 III 1939. Latem 1939 przeniesiony z 45 pp do 32 pp w Modlinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu 32 pp w składzie 8 DP. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Zwolniony w X 1939 z niewoli przedostał się do Francji, gdzie służył w 4 DP. Po klęsce Francji w Vi 1940 przedostał się do Wlk. Brytanii i tam służył w I Korpusie Polskim w Szkocji, potem w Brygadzie Spadochronowej. Po zdaniu egzaminów do WSWoj. w okresie IV-VII 1943 przebywał na kursie unifikacyjnym, a od VII-XII 1943 był słuchaczem kursu WSWoj. uzyskując w XII 1943 tytuł oficera dypl. Do stopnia kpt. dypl. awansowany w 1944. Do lata 1944 był asystentem w WSWoj, skąd został skierowany na kurs do szkoły US Army w Forcie Leavenworth w Kansas. Po powrocie do Wlk. Brytanii służył w PSZ. Po demobilizacji w 1947 pozostał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 20 III 1977 w Kirkcaldy w Szkocji.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Tajny Dz. Awansowy Nr 5z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Chocianowicz.W 50-lcie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. K. Stasiak. W locie szumią spadochrony. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)




    Pawłowski Bronisław
    - , kpt. lek.

    Pabich Władysław
    - , ppor. art.
    [1912-1939], oficer sł. st. art. WP, ppor. [1936]
    Ur. 03 I 1912 w Pabianicach, gdzie ukończył w 1933 gimnazjum i zdał maturę. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 5 pac w Krakowie. Następnie w okresie 1934-1936 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 1 pułku artylerii przeciwlotniczej w Warszawie na stanowisko d-cy 5 plutonu 5 baterii II dywizjonu. Podczas wojny obronnej we IX 1939 d-ca 116 baterii 103 dywizjonu półstałego art. plot. 75 mm. Uczestnik obrony Warszawy. Poległ na Pradze 24 IX 1939.
    Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5. Warszawa 15 X 1936.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pacak-Kuźmirski Zdzisław Józef - , por. piech.
    Pacak Zdzisław Józef [ 1910 – 1981], oficer sł. st. piechoty WP, por. [1936], w konspiracji AK, kpt. [1944], ps.„Andrzej”,„Jarema”, „Mandaryn” vel Pacak-Kuźmirski vel Kuźmirski – Pacak vel Kuźmiński vel Andrzej Kuźmirski. Więzień NKWD i UB.
    Kmdt Inspektoratu Rejonowego AK Stryj VI 1943 – III 1945. Okręg Stanisławów AK.

    Ur. 6 I 1910 w Bybło pow. Rohatyń, woj. stanisławowskie. Syn Marcelego /technika budowlanego/ i Ludwiki z d. Wierzbickiej. Uczęszczał w latach 1922 – 1930 do gimnazjum w Rohatynie, gdzie uzyskał maturę. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Mianowany do stopnia ppor. sł. st. piechoty 13 VIII 1933 z przydziałem do 40 pp. we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 1 I 1936. Później d-ca kompanii. W kampanii wrześniowej 1939 dowódca 8 kompanii III baonu 40 pp. Uczestnik obrony Warszawy na Woli. Od 9 IX 1939 brał udział w odparciu pierwszego uderzenia niemieckiej 4 DPanc., W czasie walki na jego rozkaz rozlano terpentynę, która w czasie ataku niemieckich czołgów została podpalona. W wyniku bohaterskiej walki zniszczono ponad czterdzieści czołgów, a 26 IX 1939 dowodzi udanym atakiem na parowozownię na Czystym. Odznaczony za okazane męstwo na polu walki przez gen. J. Rómmla VM kl. 5. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 znalazł się w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu w Woldenbergu /Dobiegniew/,gdzie był jedną z czołowych postaci tamtejszej konspiracji, d-cą I oddziału bojowego od 1940 do 1942. Organizator wielu ucieczek. Już 17 VIII 1940 podjął nieudaną ucieczkę z niewoli, ale dopiero wraz z kilkoma kolegami udało mu się zbiec w nocy z 19/20 III 1942. Za tę działalność i ucieczkę był wnioskowany o odznaczenie VM kl. 4, co zostało zatwierdzone dopiero przez MON 13 IV 1967. Po dotarciu do Warszawy wstępuje do AK, do XI 1942 był zastępcą dowódcy i szefem operacyjnym powstałej w maju 1942 Organizacji Specjalnych Akcji Bojowych „Osa”, potem po jej wcieleniu do Kedywu KG AK, do II 1943, zastępcą dowódcy „Kosy 30”, a następnie – od III 1943 dowódcą zespołu w oddziałach dyspozycyjnych Kedywu KG AK w oddziale kpt. Mieczysława Kurkowskiego – późniejszy oddział „Poli” – Romana Kiźnego. W 1942 należał do zespołu kierującego przygotowaniami do niedoszłego zamachu na gubernatora Hansa Franka w Krakowie.
    We wrześniu 1943 został przeniesiony na teren Okręgu AK Stanisławów, gdzie objął funkcję k-dta Inspektoratu Rejonowego AK Stryj, a w VII 1944 został przedstawiony do awansu na stopień kpt. Położył duże zasługi w organizacji Inspektoratu i samoobrony na tym terenie. Przewidywany na dowódcę odtwarzanego w AK 53 pp. Po wejściu wojsk sowieckich na teren inspektoratu pozostaje w konspiracji antykomunistycznej. Poszukiwany przez NKWD zmieniał często kwatery. Pracą konspiracyjną kierował do połowy marca 1945. Zdekonspirowany i wydany NKWD przez b. żołnierza AK Czesława Rutkowskiego. Aresztowany około połowy marca 1945. 25 V 1945 został przewieziony do Moskwy i osadzony a więzieniu na Łubiance, potem Butyrkach. W wyniku rozmów przeprowadzonych z nim przez oficerów NKWD wyraził zgodę na złożenie zeznań ułożonych przez NKWD. Zeznawał jako świadek na procesie gen. L. Okulickiego. W połowie 1946 został zwolniony i powrócił do Polski. Zamieszkał od 20 VIII 1947 w Krakowie. Od XI 1947 do XI 1948 studiował na Wydziale Prawa UJ. Wstąpił do PPS. Pracował jako urzędnik w krakowskim Urzędzie Zielarskim, a następnie był kierownikiem Spółdzielni Zootechnicznej.
    Zatrzymany przez funkcj. WUBP Katowice 8 VIII 1950 pod zarzutem próby nielegalnego przekroczenia granicy z Czechosłowacja razem z Pawłem Niemcem oraz pod zarzutem działalności w nielegalnej organizacji konspiracyjnej „Komitet Wolnych Polaków”. Aresztowany przez Wojskową Prokuraturę Rejonową w Katowicach. Więziony w areszcie WUBP Katowice, gdzie prowadzono wobec niego śledztwo. Wyrokiem WSR Katowice z dnia 20 VII 1951, sygnatura akt Sr. 287/51 został skazany na 10 lat więzienia. Więziony w ZK Katowice, skąd go wywieziono do więzienia w Strzelcach Opolskich, a następnie przetransportowano do Centralnego Więzienia Karnego we Wronkach i tu osadzono 8 X 1955. W dniu 30 V 1956 został przetransportowany do ZK Racibórz. Na podstawie amnestii z 27 IV 1956 karę 10 lat złagodzono mu do 6 lat więzienia. Zwolniony z więzienia 8 VIII 1956. Do stopnia i odznaczeń amnestionowano go w 1976. Mieszkał w Krakowie. Po 1956 działa aktywnie w ZBOWiD. Zorganizował Klub Woldenberczyków w Krakowie. Opiekował się grobami zmarłych kolegów. Był autorem artykułów wspomnieniowych o obronie Warszawy i książki Reduta 56.
    Zmarł w Krakowie 27 I 1981. Pochowany 02 II 1981 na kwaterze wojskowej cmentarza Rakowickiego w Krakowie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Grzybowski. 40 Pułk Piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy. W-wa 1990; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939. W-wa 1985; J. Wroniszewski. Barykada września. W-wa 1984; G. Mazur – J. Węgierski. Konspiracja Lwowska 1939-1944. Słownik biograficzny. Katowice 1997 / tu obszerna bibliografia/; J. Wegierski. Obsada osobowa Obszaru Lwowskiego SZP-ZWZ-AK-NIE w latach 1939-1945. Kraków 2000; Księga ewidencyjna więźniów CWK Wronki za rok 1955; 
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Pacholski Marian Czesław - , mjr piech.
    [1898-1939?], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1935]
    Ur. 07 XII 1898. Uczestnik działań niepodległościowych 1915-1918. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej XI 1918-III 1919, potem wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Wyróżnił się męstwem i odwagą na polu walki. Odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 5 pp Leg,. w Wilnie, gdzie m. in. dowodził kompania. Do stopnia kpt. awansowany 15 III 1924. Następnie przeniesiony z 5 pp Leg. do składu osobowego oficerów Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych. Do stopnia mjr sł. st. piech. awansowany 1 I 1935. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie objął dowództwo III batalionu 5 pp Leg., którym dowodził w składzie 1 DP Leg. podczas kampanii wrześniowej 1939. Uczestnik walk nad Narwią i na przedpolach Warszawy. Ciężko ranny 10 IX 1939 w walce z Niemcami pod Wyszkowem, zmarł 11 IX 1939.?
    Odznaczony: VM kl. 4 nr 00195, kl. 5, KN, KW4,SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; D. Faszcza. 5 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Paciorkowski Antoni - , ppor. rez. uzbr.
    [1902-?], ppor. rez. uzb. [1925]
    Ur. 23 V 1901. Ukończył szkołę średnia. Służbę wojskową odbywał na kursie podchorążych rezerwy piechoty. Po ukończeniu kursu dla oficerów rez. uzbrojenia awansowany do stopnia ppor. rez. uzb. z starszeństwem od 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 Oddziału Służby Uzbrojenia. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera parkowego w Parku Uzbrojenia Grupy. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Paczkowski Kazimierz - , por. rez. piech. 
    [1895-?], por. rez. piech./ int.[1935]
    Ur. 31 XII 1895. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany ppor. 1 XI 1920 z przydziałem mobilizacyjnym do 24 pp. W latach późniejszych przeniesiony do 56 pp. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 kompanii I batalionu 56 pp w składzie 14 DP. Walczył m. in. nad Bzurą, portem w bojach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 69 pp. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; P. Bauer – B. Polak Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Pakuła Michał
    - , mjr piech.
    [1896-?], mjr sł. st. piech. WP [1937]
    Ur. 28 VIII 1896.Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 1 pp Leg. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1920. Długoletni oficer 5 pp Leg., gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1930. Po ukończeniu kursu dla d-ców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie przeniesiony do 32 pp w Modlinie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 19 III 1937. W okresie 1937-1939 d-ca II batalionu w 32 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi II batalionem 32 pp w składzie 8 DP. Walczy z Niemcami pod Ciechanowem, potem od 8 IX 1939 w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW4x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków”1939. W-wa 1991; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Palacz Ludwik - . kapr, pchor.

    Palczyński Stanisław Antoni 
    - , por. rez. piech. 
    [1907-1939], por. sł. st. piech. [1935]
    Ur. 25 IV 1907. W latach 1929-1930 w Batalionie Szkolnym Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 16 pp w Tarnowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony z 16 pp do 32 pp w Modlinie. W 1939 przebywał na kursie dla oficerów piechoty w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Po mobilizacji w VIII 1939 przydzielony na stanowisko d-cy 1 kompanii w II Mazurskim Batalionie Obrony Narodowej w skaldzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestniczył w walkach na przedpolach Warszawy. Poległ w walce 20 IX 1939 w rejonie Praga-Utrata.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1939; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Palusiński Jerzy vel Palus Jerzy Hipolit
    - , ppor. pil. 
    [1912-1991], ppor. sł. st. lot. WP [1937], w PSZ, por/kpt.
    Ur. 13 VIII 1912 w Warszawie. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury w 1934 odbywał w latach 1934-1935 służbę wojskową na kursie unitarnym w Szkole Podchorążych Piechoty. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. 1 X 1937 z przydziałem do 1 p. lot. w Warszawie. W latach 1937-1939 pilot 111 eskadry myśliwskiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako pilot 111 eskadry myśliwskiej w składzie Brygady Pościgowej. Podczas walki powietrznej 1 IX 1939 zostaje ranny a jego samolot został uszkodzony. Po udanym wylądowaniu k. wsi Nadma w rejonie Kobyłki. Przewieziony do szpitala im. Józefa Piłsudskiego w Warszawie. 3 IX 1939 odznaczony w szpitalu KW. 5 IX 1939 ewakuowany z szpitalem do Chełmna, potem do szpitala w Równem, skąd 14 IX 1939 zbiegł. Pieszo dotarł do Zdołbunowa. W Derdekałach zostaje wzięty do niewoli sowieckiej. Przez Lachowie i Szepietówkę wieziony do obozu. W rejonie Kijowa udało mu się zbiec z transportu kolejowego /przez dziurę w podłodze wagonu/. Ponownie ujety przez sowietów w Szepietówce został przewieziony do szpitala w Równem, skąd ponownie ucieka do Lwowa. W rejonie Ustrzyk Dolnych przedostał się na teren okupowany przez Niemców i dotarł do Jasła, potem do Warszawy, Zakopanego następnie do Zakopanego skąd przedostał się przez Słowację na Węgry, gdzie dotarł 18 XI 1939. Internowany w obozie w Ozoreny, gdzie zostaje umieszczony w szpitalu. Po ucieczce z obozu przez Budapeszt, Lubljanę i Wenecję dotarł do Francji. Przebywa na leczeniu szpitalnym i nie brał udziału w kampanii francuskiej. W VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii. 21 VIII 1940 przydzielony do 303 dywizjonu myśliwskiego. Skierowany na przeszkolenie na sprzęcie brytyjskim. Po powrocie do 303 dywizjonu od 27 IX 1940 uczestniczy w walkach powietrznych z Niemcami. 19 II 1941 przeniesiony na stanowisko oficera kontroli lotów. 19 II 1942 przeniesiony do 308 dywizjonu myśliwskiego gdzie był oficerem kontroli lotów do 15 III 1942. Od 25 V 1942 w 306 dywizjonie, potem ponownie w 303 dywizjonie. 21 IX 1943 przeniesiony do 316 dywizjonu, gdzie pełnił funkcję sztabowe i administracyjne do końca wojny. 7 IV 1945 przeniesiony do 84 Grupy Myśliwskiej, w której służył do I 1947. Zdemobilizowany z wojska w I 1947 mieszkał w Wlk. Brytanii. Zajmował się hodowlą zwierząt.
    Zmarł w Los Angeles 17 XI 1991.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12073
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pawlak. Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. W-wa 1982; W. Król. Polskie dywizjony Lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945. W-wa 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Pałac Józef
    - , mjr piech
    [1898-?], mjr sł. st. piech. [1939]
    Ur. 2 XI 1898. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 57 pp. Zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 57 pp, potem do 74 pp. Powołany z dniem 1 XI 1928 do służby czynnej w WP w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 I 1925 i przydzielony do 24 pp w Łucku. W XI 1931 ukończył kurs informacyjny dla referentów oświatowych. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1933. Przeniesiony z dniem 1 VI 1934 z 24 pp do 67 pp w Brodnicy na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1937-1939 d-ca 6 kompanii II batalionu 67 pp. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 19 III 1939. Latem 1939 przeniesiony z 67 pp do 45 pp na stanowisko d-cy III batalionu 45 pp w Równem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 45 pp w składzie 13 DP. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 45 pp m. in. pod Tomaszowem Maz. potem w bojach odwrotowych.
    Odznaczony: KN, SKZ,
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928;Dz. Pers. Nr 6 z  23 III 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924; 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Pałka Wilhelm
    - , kpt. art. 
    [1896-+?], kpt. sł. st. art. [1931]
    Ur. 18 I 1896. Uczestnik walk na frontach I wojny światowej. W WP od XI 1918. W szeregach 13 pap brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 II 1921. W 13 pap/pal służył aż do IX 1939. Pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. Po ukończeniu kursu dowódców baterii dowodził m. in. baterią. W latach 1937-1939 oficer mobilizacyjny 13 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I dywizjonu 13 pal w składzie 13 DP. Uczestnik bitwy pod Tomaszowem Maz. potem w walkach odwrotowych w kierunku przeprawy na Wiśle pod Maciejowicami. Brał udział w walkach pododdziałów 13 DP pod Falenicą. Następnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN. SKZ,
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 19439. W-wa 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Pałys Bolesław
    - , por. br. panc.
    [1907-?], por. br. panc. [1933]
    Ur. 18 III 1907. W 1926 ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty, potem w okresie 1927-1929 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty z przydziałem do 15 pp w Dęblinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony p[o 1935 do centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Modlinie, gdzie ukończył kurs aplikacyjny. W latach 1938-1939 służył w 3 batalionie pancernym w Warszawie na stanowisku instruktora w kompanii szkolnej, potem w VIII 1939 d-cą plutonu w 1 batalionie czołgów lekkich. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział od 4 IX 1939 w batalionie obrony mostów utworzonego z nadwyżek 3 batalionu panc. Był d-cą obrony przy moście Kierbedzia. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Szubański. 3 Batalion Pancerny. Pruszków 1995.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Pamuła Leopold
    - , ppłk pil.
    [1898-1940], oficer sł. st. lot., ppłk pilot [1939]
    Ur. 15 XI 1898 15 XI 1898 w Buczaczu w Małopolsce Wschodniej. Uczęszczał w latach 1910-1916 do wyższej szkoły realnej w Krakowie, gdzie w 1916 otrzymał świadectwo dojrzałości. Wcielony 11 V 1916 do armii austriackiej z przydziałem do 13 pp w Nowym Sączu. Od XI 11916 do II 1917 w oficerskiej szkole rezerwy w Opawie. W stopniu podch. powraca do 13 pp, gdzie dowodził plutonem. Od jesieni 1917 uczestniczy wraz z pułkiem w walkach na froncie rosyjskim. 25 IV 1918 przeniesiony do kompanii technicznej 13 pp na stanowisko d-cy plutonu moździerzy. Następnie uczestniczy w walkach na froncie włoskim. Od 5 IX 1918 chory na malarię przebywał w szpitalu epidemiologicznym na zapleczu frontu, potem przeniesiony do szpitala w Budziejowicach na dalszą kurację i rekonwalescencję. W XI 1918 zgłasza się ochotniczo do wojska, ale z powodu choroby rozpoczął służbę 6 II 1919. Mianowany 1 IV 1919 ppor. sł. st. piech. 25 IV 1919 skierowany do jednostki zapasowej, potem od 21 XI 1919 był uczniem Wyższej Szkoły Techniki Wojsk kolejowych w Krakowie. Następnie instruktor wojsk kolejowych w Zamościu. Od 12 XI 1920 bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej w składzie X Batalionu Kolejowego na stanowisku d-cy kompanii 28 II 1920 awansowany do stopnia por. sł. st. zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie w latach 1921-1923 służył na stanowisku d-cy plutonu, kompanii i oficera technicznego wojskach kolejowych. Od 24 V 1923 w Niższej Szkole Pilotów w Bydgoszczy, potem na kursie pilotażu w Wyższej Szkole Pilotów w Grudziądzu. Po ukończeniu kursu przydzielony do 2 p. lot. w Krakowie, gdzie pełnił m. in. funkcję oficera technicznego. Od 15 I do 15 VI 1925 przebywał na kursie dla instruktorów pilotażu w Bydgoszczy i na kursie myśliwskim w Grudziądzu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. lot. 1 VII 1925. Przeniesiony z dniem 27 VI 1925 do 11 p. lot. myśliwskiego w Lidzie, gdzie był instruktorem aplikacyjnego kursu pilotażu dla oficerów innych broni. 15 VIII 1926 zostaje d-cą 113 eskadry myśliwskiej. Od 25 X 1926 był także d-ca eskadry treningowej oraz przejściowo oficerem technicznym. W VII 1928 przeniesiony do 4 p. lot. w Toruniu na stanowisko d-cy 141 eskadry, a od XI 1927 p. o. d-ca III/4 Dywizjonu Myśliwskiego. Ukończył w Centrum wyszkolenia lotniczego w Dęblinie kurs d-ców eskadr, oraz kursy narciarskie dla oficerów. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1934. Z dniem 15 XI 1937 przeniesiony do Warszawy na stanowisko Zgrupowania Myśliwskiego 1 p. lot. Od 15 X do 2 XI 1937 przebywał w centrum Wyszkolenia Piechoty na kursie próbnym. Od 3 XI 1937 do X 1938 słuchacz Wyższej Szkoły Lotniczej w Warszawie. Następnie od XI 1938 d-ca Zgrupowania Myśliwskiego. awansowany 19 III 1939 do stopnia ppłk sł. st. lot. Od IV 1939 z-ca utworzonej Brygady Pościgowej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 początkowo przebywał z sztabem Brygady w Zielonce k. Warszawy. Uczestniczy w walce z Niemcami. Podczas walki powietrznej trafiony płonącym samolotem uderzył w niemiecki samolot, którego staranował. Ciężko poparzony wyskoczył z samolotu na spadochronie bezpiecznie wylądował. Następnie przebywał w szpitalu w Warszawie. Po kilku dniach wyszedł z szpitala i własnym samochodem podążył w kierunku południowo-wschodnim otrzymując po drodze w Lublinie i Łucku pomoc medyczną w miejscowych szpitalach. 19 IX 1939 w Kutach  na rozkaz gen. Ujejskiego  przekroczył granicę z Rumunią. Przedostał się z Rumuni do Francji, gdzie od 26 XI 1939 przebywał w stacji zbornej w Le Bourget pod Paryżem. Następnie w polskim Centum Wyszkolenia Lotnictwa w Lyon-Bron, gdzie po dalszym podleczeniu stawił się przed komisją lekarską, która wydał orzeczenie o jego zdolności do służby wojskowej. Wyznaczony zostaje na d-cę III dywizjonu Myśliwskiego Polskich Sił Powietrznych we Francji. Jego jednostka szkoliła się w Lyonie jednak do kapitulacji Francji w VI 1940 nie uzyskał gotowości bojowej. Na początku Ci 1940 przydzielony do sztabu francuskiego dywizjonu myśliwskiego Groupe de Chasse I/2 celem nabrania doświadczenia w dowodzeniu frontowym. W jednostce tej był także polski klucz. Po klęsce Francji organizował przerzuty lotników polskich do Wlk. Brytanii, gdzie sam także się przedostał. Po przybyciu do Wlk. Brytanii skierowano go do Blacpool, gdzie od lata 1940 znajdowała się baza Polskich Sił Powietrznych. Po zabiegu stomatologicznym doznał ogólnego zakażenia krwi. Jego życie próbowano ratować w szpitalu RAF w Nocton Hall  w Nocton. Jednak bezskutecznie.
    Zmarł 9 VIII 1940. Pochowany na cmentarzu Layton Cemetery w Blacpool.
    Odznaczony: MN, ZKZ, SKZ i innymi medalami.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pawlak. Polskie eskadry w Wojnie obronnej 1939. W-wa 1982.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pancerz Kazimierz Tadeusz
    - , [1911-1973] por. art. - patrz LINK

    Pancerz Stanisław Józef 
    - , por. art. 
    [1909-?], por. sł. st. art. [1934]
    Ur. 14 I 1909. Ukończył gimnazjum. W latach 1928-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-19231 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 8 pal w Płocku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu kurs specjalistyczny w zakresie łączności dla oficerów artylerii. W latach 1938-1939 d-ca plutonu łączności 8 pal. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności 8 pal w składzie 8 DP, potem oficer sztabu 8 DP. Brał udział w alkach w rejonie Mławy, potem w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931;J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;St. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pankałla Bronisław Jan 
    - , por. rez. art. 
    [1903-?], por. rez. art.[1935]
    Ur. 26 III 1903. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum w Kępnie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. Służbę wojskową odbywał na kursie podchorążych rezerwy artylerii w szkolnym dywizjonie artylerii przy DOK VIII. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1929 z przydziałem mobilizacyjnym do 15 pap w Bydgoszczy. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 1 I 1935. Ewidencyjnie podlegał PKU Bydgoszcz. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer sztabu artylerii dywizyjnej 15 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 15 DP oraz w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Panufnik Ładysław
    - , kpt. art. 
    [1901-1977], kpt. sł. st. art. [1936]
    Ur. 15 III 1901. Ukończył gimnazjum. WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Mianowany ppor. sł. st. 1 IX 1921. Po wojnie Służył w wojskowym Okręgowym Zakładzie Gospodarczym Nr 9. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1923. Po 1924 przeniesiony do Korpusu Oficerów Artylerii. Ukończył kurs dla oficerów artylerii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Następnie służy w 15 pap w Bydgoszczy, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1936. W 1937 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, gdzie od 1 IX 1937 był instruktorem łączności w Szkole Podchorążych Artylerii. W VIII 1939 przydzielony do sztabu artylerii dywizyjnej 15 DP. W kampanii wrześniowej 1939 oficer sztabu art. dyw. 15 DP. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 15 DP. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Odznaczony: SKZ
    Autor Zarys historii wojennej 15 pułku artylerii polowej wielkopolskiej 1919-1920. W-wa 1929.
    Zmarł w kraju 21 V 1977.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Papierski Marian Michał
    - , kpt. lotno
    [1899-1939, legionista, oficer sł. st. lot. WP, kpt. w st. sp.
    Ur. 29 I 1899 w Zimnej Wodzie k/Lwowa. W latach 1915-1917 w Legionach Polskich, potem w Polskim Korpusie Posiłkowym. Brał udział w walkach podczas przebicia się oddziałów II Brygady Legionów w nocy z 15/16 II 1918 pod Rarańczą. Aresztowany przez austriacką żandarmerię i internowany. w VII 1918 wcielony do armii austriackiej. Od XI 1918 w WP. Służył kolejno w 37 pp, potem w Komendzie m. Warszawy, 30 pp, w Biurze Ścisłej Rady Wojennej, oficer PKU w Gostyniu oraz w Departamencie Lotnictwa MSWoj. i w dowództwie 2 Dywizji Kawalerii. W 1928 przeniesiony w stan spoczynku. W latach późniejszych pracował w Państwowych Zakładach Lotniczych na stanowisku szefa bezpieczeństwa. Brał udział w obronie Warszawy. Poległ 4 IX 1939.
    Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Cmentarz Komunalny. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Paprocki Kazimierz Adam - , ppor. art.
    [1916-?], ppor. sł. st. art. [1938]
    Ur. 6 I 1916. Ukończył gimnazjum. W latach 1935-1935 w Szkole Podchorążych piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie n kursie unitarnym. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 x 1938 z przydziałem do 3 pac w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 5 baterii II dywizjonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 6 baterii II dywizjonu 3 pac – artylerii bezpośredniego wsparcia. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii 1923-1939. Pruszków 2000; Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1993.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Para Mieczysław
    - , mjr art. 
    [1895-1952], mjr sł. st. art. [1939], od 1945 w PSZ ppłk
    Ur. 22 VII 1895. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Podczas walk pod Chynowem zostaje ranny. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 vI 1919. Długoletni oficer 21 pap, gdzie pełnił różne funkcje. Ukończył w CWArt. kurs dla oficerów zwiadowczych, potem d-ców baterii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 I 1931. Nadal służył w 21 pap/pal. W 1936 przeniesiony z 21 pal do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie od 29 VIII 1936 do III 1939  był d-cą 6 baterii szkolnej. Awansowany 19 III 1939 do stopnia mjr-a sł. st. art.  Od 20 III 1939-1 VI 1939 dowodził II dywizjonem szkolnym. W VI 1939 przeniesiony do 15 pal w Bydgoszczy na stanowisko d-cy III dywizjonu armat 155 mm, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym, pułku od Bydgoszczy w kierunku Bzury. Podczas walk w rejonie Sierakowa zostaje  ranny. Z częścią dywizjonu przebija się do Warszawy i walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IX A w Rotenburgu, potem od 1940 w II C w Woldenbergu. 25 I 1945 ewakuowany z grupą jeńców z oflagu II C w Woldenbergu, która znalazła się w głębi Niemiec. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po  uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II Korpusu Polskiego gen. W. Andersa. Przydzielony do 2 pal, gdzie dowodził dywizjonem. Awansowany do stopnia ppłk-a art. Ewakuowany w 1946 z Włoch do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 mieszkał  i pracował w Londynie.
    Zmarł 28 XI 1952 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Streatham Park w Londynie.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Parafiański Tadeusz Piotr - , płk dypl.
    [1896-1939], legionista, oficer dypl. sł. st. piech., płk [1931]
    Ur. 02 II 1896 w Krakowie, syn Józefa i Florentyny  z Nowickich. W Krakowie ukończył szkołę realną, a po jej ukończeniu studiował w Akademii Handlowej. Jednocześnie działa w „Sokole” i w ruchu skautowym. Był z-ca drużynowego w VI Drużynie Skautowej im. B. Głowackiego oraz w VII Drużynie Skautowej im. Zawiszy Czarnego. 18 XI 1913 jako instruktor wszedł w skład Drużyn Strzeleckich. W VIII 1914 wstępuje do LP. Przydzielony do 8 kompanii 2 pp LP. 11 XI 1914 mianowany chorążym piech. dowodził plutonem. 22 XII 1914 w bitwie na górze Nesterov w Karpatach zostaje ranny w prawe udo. Pozostał nadal w szeregach 2 pp LP. W II 1915 przebywał w domu ozdrowieńców w Wiedniu. Następnie przeniesiony na d-cę plutonu w 7 kompanii II baonu3 pp LP. 15 XII 1915 mianowany ppor. piech. W czasie walk na froncie wołyńskim zostaje ranny 17 VI 1916 pod Tumanem. W końcu X 1916 po wycofaniu oddziałów LP z frontu wraz z pułkiem przetransportowany do Baranowicz, gdzie ukończył kurs d-ców kompanii. Z dniem 01 XI 1916 mianowany por. piech. Następnie z 3 pp Leg. stacjonuje w Zegrzu. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. Jako d-ca kompanii brał udział w zbrojnym przejściu przez front w nocy z 15/16 II 1918 oddziałów II Brygady pod Rarańczą. Po połączeniu brygady z II KP służył w 15 p. strz. Uczestniczył w 11 V 1918 w bitwie z Niemcami pod Kaniowem. Po kapitulacji korpusu 12 V 1918 dostał się do niewoli niemieckiej, z której wkrótce zbiegł. Od 25 X 1918 służył w PSZ. 08 XI 1918 awansowany do stopnia kpt. sł. st. z starszeństwem od 12 X 1918. Następnie po rozbrojeniu Niemców służy od XI 1918 w WP. Uczestniczy w organizowaniu 31 pp w DOGen. Łodź. Od 20 III 1919 do 1 I 1920 d-ca II baonu 31 pp. Uczestniczy w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. W końcu VI 1919 dowodzony przez niego II batalion 31 pp został skierowany do Lwowa, gdzie od 5 VII 1919 likwiduje ukraińskie oddziały partyzanckie działające w okolicach Lwowa, a następnie przewieziony koleją w rejon Stanisławowa, gdzie wspólnie z oddziałami 4 DStrz. gen. L. Żeligowskiego walczy a Ukraińcami. Od X 1919 wraz z II baonem 31 pp w składzie 10 DP uczestniczy w walkach na froncie litewsko-białoruskim.
    Od 2 I 1920 17 IV 1920 słuchacz kursu doszkalającego w Szkole Sztabu Generalnego w Warszawie, a po przerwaniu kursu bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 31 pp. Uczestniczy w bitwie warszawskiej w VIII 1920 i działaniach pościgowych. Potem ponownie od 2 I 1921 do IX 1921 na kursie w Szkole Sztabu Generalnego. Zweryfikowany w stopniu mjr SG sł. st. z starszeństwem od 19 VI 1919. Po ukończeniu szkoły służył w 25 pp, potem szef sztabu 10 DP. Do stopnia ppłk SG sł. st. piech. awansowany 15 VIII 1924. Od 1925 służył w Oddziale II Sztabu Generalnego WP, a od IX 1926 do 1928 pełnił funkcję z-cy d-cy 31 pp, potem od 1928 oficer sztabu w DOK nr VIII w Toruniu, skąd został przeniesiony na funkcję II pomocnika, potem I pomocnika d-cy DOK I w Warszawie. Awansowany 1 I 1931 do stopnia płk dypl. sł. st. .Aktywnie uczestniczył w pracach Kołą 3 pp LP. w latach 1932-1936 był k-dtem a od 1937 I z-ca k-dta Koła. 
    W latach 1937-1939 pełnił funkcję d-cy piechoty dywizyjnej 26 DP w Skierniewicach.
    W kampanii wrześniowej 1939 dowodził piechotą dywizyjną 26 DP. Uczestniczył w bitwie nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. Poległ 22 IX 1939 w Łomiankach Górnych podczas przebijania się do Warszawy. Pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
    Roczniki oficerskie: 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. P. Bauer – Bayer. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. IV. W-wa 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Parat Walenty Józef 
    - , kpt. piech. 
    [1901-+?], kpt. sł. st. art. [1936]
    Ur. 9 I 1901. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1918-1920. Po wojnie przeniesiony do rezerwy. Ukończył kurs szkoły podchorążych artylerii. Powołany w 1928 do służby w WP w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 IX 1928. Długoletni oficer 44 pp w Równem, gdzie był d-cą plutonu artylerii piechoty. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem art. piechoty 44 pp w składzie 13 DP. Walczył pod Tomaszowem Maz. Potem w walkach odwrotowych m. in. pod Głowaczowem, gdzie dowodził resztkami 44 pp, a po przeprawie przez Wisłę walczy pod Łaskarzewem.
    Odznaczony: KN, SKZ,
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pastuszewski January
    - , kpt. art.
    [1896-1958], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1928]
    /po 1925 zmienił urzędowo swe nazwisko rodowe Pastuszeńko na Pastuszewski/
    Ur. 3 V 1896. W WP od XI 1918. W szeregach 6 pp Leg. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył m. in. na froncie białorusko-litewskim. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 1924 w 6 pp. Następnie po ukończeniu kursu w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu dla oficerów artylerii zostaje przeniesiony do korpusu oficerów artylerii z przydziałem do 3 pac w Wilnie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1928 był dowódcą 1 baterii w I dywizjonie, potem 6 baterii w II dywizjonie. W 1938 II dywizjon z 3 pac zostaje wyłączony ze składu 3 pac i przekształcony w samodzielny 30 dac stacjonujący w Brześciu nad Bugiem. Po zarządzeniu mobilizacji 30 VIII 1939 rozkazem dowództwa włączono 30 dac do 3 pac jako II dywizjon. 4/5 IX 1939 II dywizjon 3 pac zostaje przewieziony koleją z Brześcia w rejon Warszawy, potem 8 IX 1939 do Warszawy, gdzie wszedł w skąd artylerii ciężkiej ogólnego działania, której dowództwo objął ppłk dypl. Adam Dzianott. Uczestniczy w walkach w obronie Warszawy na stanowisku d-cy 6 baterii armat 155 mm. Po kapitulacji Warszawy od 30 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał przez okres wojny w oflagach.
    Po uwolnieniu z oflagu powrócił do kraju. Zmarł w 1958.
    Odznaczony: KW, SKZ, Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1993.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Paszkiewicz Stanisław - , kpt. art.
    [1903-?], kpt. sł. st. art. WP [1937]
    Ur. 22 VI 1903. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1925-1926 odbywał kurs unitarny w Szkole podchorążych Piechoty w Warszawie, potem w latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Następnie d-ca baterii. W okresie od 16 IX -16 XI 1935 ukończył kurs samochodowy dla oficerów przy 1 paplot. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1937. Następnie do 1939 d-ca baterii szkolnej kierowców w 1 paplot. Od VIII 1939 d-ca 3 baterii dywizjonu samochodowego artylerii przeciwlotniczej  75 mm zmobilizowanego przez 1 paplot. i skierowanego 24 VIII 1939 na Ślask z przydziałem do GO „Śląsk” W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii 1 dywizjonu samochodowego art. paplot. W dniu 2 IX 1939 wraz z baterią przybył z rejonu Katowic do Dęblina z zadaniem obrony przeciwlotniczej mostów i magazynów uzbrojenia w Stawach w rejonie Dęblina. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 jego losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Paszko Bohdan - . kpt. lek.
    [1909-1939], lekarz med., oficer sł. st. sanit. WP, kpt. [1939]
    Ur. 6 VI 1909. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury od VII 1928-VII 1934w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Studia medyczne odbywa na wydziale lekarskim UW w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. sanit. 1 VII 1934. Po uzyskaniu dypl. lekarza i odbyciu stażu zostaje przydzielony na stanowisko lekarza pułku do 11 pal w Stanisławowie. Awansowany do stopnia por. sł. sanit. 1 VII 1936. W latach 1938-1939 służy w 6 p. ułanów w Stanisławowie. Awansowany do stopnia kpt. sł. sanit. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza 6. p. ułanów w składzie Podolskiej brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Poznań” . Bierze udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Uczestnik walk nad Bzurą. Poległ 17 IX 1939 w rejonie leśniczówki Wilków na skraju Puszczy Kampinoskiej podczas przebijania się do Warszawy. Pochowany w zbiorowej mogile. Jego prochy w II 1951 ekshumowano i pochowano na cmentarzu wojskowym Powązki w Warszawie.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii wrześniowej 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Paszkowski Antoni - , rtm. 
    [1897-1939?], rtm. sł. st. kaw. [1928]
    Ur. 21 III 1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 10 p. ułanów, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1928. w X 1931 Przeniesiony z 10 p. uł. do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Ukończył kurs dowódców szwadronów. W XII 1934 przeniesiony do 10 p. uł. w Białymstoku w na stanowisko d-cy szwadronu. Po 1936 mianowany k-dtem rejonu PW konnego 10 p. uł. i jednocześnie d-ca szwadronu zapasowego. Latem 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy szwadronu kawalerii dywizyjnej 25 DP, którym dowodzi podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Armii „Poznań”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 25 DP m.in. nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Po walkach odwrotowych przebił się do Warszawy i bierze udział w jej obronie na pododcinku „Bielany”.
    Poległ w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14170, KW, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów Kawalerii 1932;Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Paszkowski Eugeniusz
    - , kpt. obs.
    [1902-?], kpt. obs. lot. [1936]
    Ur. 22 XII 1902. Ukończył gimnazjum. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1926-1928 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. obs. sł. st. lot. 15 VIII 1928 z przydziałem do 5 p. lotniczego w Wilnie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Był m. in. z-cą d-cy eskadry, potem d-cą eskadry. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. W latach 1938-1939 słuchacz Wyższej szkoły Lotniczej w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 przebywa w Warszawie. Brał udział w walkach w jej obronie na stanowisku d-cy kompanii, a od 12 IX 1939 d-ca II batalionu lotniczego. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Paszkowski Kazimierz Andrzej 
    - , por. art. 
    [1907-1989], oficer sł. st. piech. WP, por. [1935], w PSZ, kpt./mjr
    Ur. 10 X 1907. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty W Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przebywa od IX 1929 do VIII 1932. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932, potem do stopnia por. 1 I 1935. Służbę pełnił w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie dowodził plutonem 7 kompanii w II baonie szkolnym. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 1 kompanii 116 pp rez. w składzie 41 DP Rez. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku. W czasie walk pod Brańszczykiem 9 IX 1939 zostaje ranny. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i przedostaje się do Francji, gdzie wstępuje do WP. Przydzielony 1 DGren. Służy w 6 kompanii II baonu 1 p. gren. Bierze udział w kampanii francuskiej. Po klęsce Francji w VI 1940 przedostał się do Wlk. Brytanii, gdzie zostaje przydzielony do 4 DP I Korpusu Polskiego w Szkocji. Pełnił m. in. funkcję kwatermistrza baonu w 4 DP. Po wojnie zdemobilizowany zamieszkał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł w szpitalu w Boscombe 02 XII 1898. Ciało spopielono i urnę pochowano na cmentarzu Gunnersburry w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9. Warszawa 15 VIII 1932; J. Smoliński. 1 Pułk Grenadierów Warszawy. Pruszków 1995
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Paszkowski Wacław
    - , prof.
    [1881-1950], inżynier, technolog, profesor Politechniki Warszawskiej
    Ur. 14 III 19881 w Warszawie, syn Macieja /inżyniera/ i Marii z d. Groer. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1899-1904 studiował na wydziale mechanicznym Instytutu Technologicznego w Petersburgu, gdzie uzyskał stopień inżyniera technologa. Do 1906 pracował jako projektant konstrukcji żelaznych i dźwigów w fabryce Towarzystwa Akcyjnego „Wł. Gostyński i S-ka” w Warszawie. Zaprojektował w tym czasie żelazne konstrukcje wież warszawskiego kościoła pod wezwaniem Zbawiciela. W 1906 wyjechał do stanów Zjednoczonych, gdzie był projektantem i nadzorcą budowy żelbetowych mostów kolejowych. Po powrocie do Warszawy w 1908 pracował w biurze nowego mostu Poniatowskiego. Od 1911 prowadził dział „Żelazo-Beton” w redakcji pisma „Przegląd Techniczny”. W 1914 otworzył własne biuro projektowe. W latach 194-1915 wykładał na Kursach Architektonicznych.
    W 1915 został członkiem Komisji Politechnicznej przy Wydziale Oświecenia Komitetu Obywatelskiego miasta Warszawy. W 1917 wykładał w zastępstwie budownictwo przemysłowe na wydziale Budowy Maszyn, potem od 1918 żelbetnictwo na Wydziale Inżynierii Lądowej oraz na wydziale Architektury. W latach 1929-1932 był dziekanem Wydziału Inżynierii Lądowej, w 1936 zorganizował na Politechnice Warszawskiej specjalną pracownię badań betonu.
    Od 23 X do 4 XI 1918 był ministrem komunikacji w gabinecie J. Świeżyńskiego. W VII 1920 został członkiem Komitetu Przemysłowego przy Ministerstwie Spraw Wojskowych. Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 pełnił służbę w wojskową jako kanonier 1 pap Leg. i brał udział w walkach na froncie. Po wojnie z ramienia Ministerstwa Przemysłu i handlu likwidował demobil wojenny. W 1923 założył przedsiębiorstwo budowlan0-inżynieryjne, gdzie był przewodniczącym zarządu oraz kierownikiem prac inżynieryjnych. Jako projektant i kierownik robót uczestniczył we wznoszeniu wielu warszawskich budowli.
    We IX 1939 był członkiem Komitetu Obywatelskiego kierowanego przez prezydenta Warszawy Stefana Starzyńskiego. Podczas okupacji ratował przed rozbiórką domy uszkodzone w wyniku działań wojennych. Uczestniczył też w tajnym nauczaniu. Po wojnie w 1945 był dyrektorem Oddziału Inżynieryjnego społecznego Przedsiębiorstwa Budowlanego w Warszawie. Kierował odbudową mostu kolejowego pod Cytadelą w Warszawie oraz mostów na Wiśle w Dęblinie i Sandomierzu.
    Od 1930 był członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, od 1932 członek Akademii Nauk Technicznych. W 1934 współorganizował Polski związek Inżynierów budowlanych, którego był prezesem w latach 1945-1948.
    Był wybitnym badaczem technologii betonu. Opublikował wiele artykułów i prac fachowych.
    Zmarł w Warszawie 6 VII 1950. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    St. Konarski. Polski słownik Biograficzny, t. XXV; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Paszota - Panieński Kazimierz - , mjr kaw. 
    [1897-1986], oficer sł. st. kaw. WP[1936]
    Ur. 14 VIII 1897. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. rez. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 16 p. ułanów w Bydgoszczy. W 1923 powołany do służby czynnej z przydziałem do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Następnie przeniesiony do 16 p. ułanów, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1928. Uprawiał czynnie jazdę konną. Był m. in. mistrzem jazdy konnej Armii. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1936. Od 1938 k-dt Rejonu Konnego 15 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu kawalerii dywizyjnej 15 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 15 DP m. in. nad Bzurą, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Sopocie. Był trenerem i działaczem jeździectwa.
    Zmarł 16 X 1986 w Sopocie. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM, MN
    Rocznik oficerski 1924.1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Paulik Roman - , kpt. dypl.
    [1897-+?], kpt. dypl. sł. st. art.[1924]
    Ur. 25 XI 1897. Syn Franciszka- Daniela gen. WP. Ukończył szkołę średnią. Służył w armii austriackiej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 3 pap. w latach 1922-1924 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 x 1924 przydzielony do Oddziału Ogólnego Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. 17 XII 1924 awansowany do stopnia kpt. SG sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W XII 1929 przeniesiony z DOK VI do 6 pac we Lwowie. W X 1932 przeniesiony z 6 pac do sztabu 20 DP w Baranowiczach. Po 1935 przeniesiony do DOK VIII w Toruniu na stanowisko kierownika referatu planów w Wydziale Mobilizacji i Uzupełnień.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako z-ca szefa Oddziału III w Dowództwie Grupy Operacyjnej gen. M. Tokarzewskiego.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 103 z 2 X 1924; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Lista oficerów dyplomowanych/stan na dn. 15 IV 1931/. W-wa 1931;Dz. Pers. Nr 13 z 15 X 1932; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pawlikowski Edward Marian
    - , por. art.
    [1909-?], oficer sł. st. art. WP, por.[1938]
    Ur. 08 IX 1909. Ukończył gimnazjum uzyskując w 1931 maturę. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 3 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, którą ukończył w stopniu tytularnego kpr. podch. rez. Praktyki odbywał w plutonie art. 75 pp. Od X 1932 do VIII 1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem d0 4 pac w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 19 III 1938. w latach 1938-1939 d-ca 1 plutonu w pułkowej szkole podoficerskiej. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 6 baterią w II dywizjonu 4 pac w składzie Armii „Łódź” wspierał działania 30 DP. Po walkach odwrotowych wraz z resztkami 30DP przebił się do Modlina i uczestniczył w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pawlikowski Stefan - , płk pil. inż.
    [1896-1943], oficer sł. st. lot. płk pilot [1939], w PSZ, pośm. gen. bryg. [1964]
    Ur. 11 X 1896 w Kozłowie, syn Władysława i Józefy z Morawskich. Uczęszczał do szkoły realnej w Wilnie, potem w Moskwie, gdzie w 1915 zdał egzamin maturalny.W VIII 1916 wcielony do armii rosyjskiej z przydziałem do lotnictwa. Od 1 IX 1916-1 II 1917 w Szkole Lotniczej i Pilotów w Moskwie. W III 1917 wysłany do Francji, gdzie uczył się w Wyższej Szkole Pilotów w Pau. W VII 1917 uległ wypadkowi samolotowemu i do II 1918 przebywał na leczeniu szpitalnym, po czym kontynuował naukę. 1 VII 1918 został przydzielony do 96 francuskiej eskadry myśliwskiej zajmującej się zwalczaniem niemieckich balonów obserwacyjnych. W XI 1918 przeszedł do Armii Polskiej gen. J. Hallera, z którą powrócił w V 1919 do Polski jako pilot eskadry Br 59 latających na samolotach rozpoznawczych Breguet 14. Awansowany do stopnia ppor. w 1919. Od V –VIII 1919 służył w 50 eskadrze lotniczej, potem od 15 VIII 1919 do IV 1920 służył jako pilot kontrolujący w Centralnych Warsztatach Lotniczych. 1 IV 1920 awansowany do stopnia por. sł. st. lot. Od IV-III 1920 służy w 19 eskadrze myśliwskiej i walczy na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Od III do X 1921 w Centralnych Zakładach Lotniczych w Warszawie. Od X 1921 do III 1922 bezterminowo urlopowany pełnił funkcję pilota na linii Warszawa-Paryż. Do służby czynnej powraca z dniem 15 III 1922. Awansowany w 1922 do stopnia kpt. sł. st. lot. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 15 III 1922 służy w 18 eskadrze 1 p. lot. W V 1924 obejmuje dowództwo 7 eskadry lotniczej. Od IX 1925 do I 1926 przebywał na kursie doszkalającym w Rembertowie. Od I 1926 do VI 1926 instruktor w 2 p. lot. w Krakowie. Od 1 VI 1926 d-ca 3 dywizjonu 1 p. lot. w Warszawie. Od 30 VI 1926 do 30 VI 1928 odbywał karę 2 lat twierdzy /wg akt personalnych – „za zabójstwo i nieposłuszeństwo władzy”/. Po zwolnieniu otrzymał przydział do 2 p. lot., skąd został skierowany na kurs d-ców eskadr przy Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, gdzie przebywał od X 1928 do I 1929. Po odbyciu kursu od I do VII 1929 nadal służy w 2 p. lot., gdzie dowodzi eskadrą. Od VII 1929 do IV 1934 d-ca eskadry, a od 1930 z-ca d-cy dywizjonu w 3 p. lot. w Poznaniu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. lot. 1 I 1930. Od IV 1934 do VIII 1938 z-ca d-cy 1 p. lot.  Awansowany do stopnia ppłk 1 I 1936. Następnie od VIII 1938 do VIII 1939 d-ca 1 p. lot. Awansowany do stopnia płk sł. st. lot. 19 III 1939. Z dniem 24 VIII 1939 mianowano go d-cą Brygady Pościgowej, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. 17 IX 1939 po otrzymaniu rozkazu ewakuacji brygady przez Rumunię przedostał się do Francji, gdzie od XII 1939 do V 1940 był k-dtem Centrum Szkolenia Lotnictwa w Polskiej Bazie Lotniczej w Bron pod Lyonem. Po kapitulacji Francji w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie został k-dtem Centrum wyszkolenia Lotnictwa w Blackpool. 6 XI 1940 objął funkcję oficera łącznikowego w brytyjskim dowództwie lotnictwa myśliwskiego. Jednocześnie brał udział w lotach bojowych. Zginął w walce powietrznej 15 V 1943 nad Francją w czasie lotu bojowego 315 dywizjonu myśliwskiego. Pochowany na cmentarzu w Meauvaines w Normandii.
    Pośmiertnie mianowany przez NW gen. bryg. z starszeństwem od 1 I 1964.
    Odznaczony: VM kl. 5, Orderem Polonia Restituta kl. 5, KW4x,ZKZ i innymi medalami.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska-Karski- St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991: W. Król. Polskie dywizjony lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945. W-wa 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pawlikowski Wincenty - , ppor. rez. piech. inż.
    [1905-?], inż. ppor. rez. piech.[1930]
    Ur. 11 VIII 1905. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia techniczne na Politechnice Warszawskiej uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem mobilizacyjnym do 13 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 36 pp w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii II batalionu 36 pp w składzie 28 DP. Podczas walk pod Brwinowem zostaje ranny.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14172
    Rocznik oficerski rezerw 1934; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pawluc Edward
    - . pchor. piech.

    Pawłowicz - Wojtkiewicz Henryk

    [1903-1962], działacz samorządowy,
    Ur. 16 VIII 1903 Zarudziu na Podolu. W latach międzywojennych pracownik Zarządu Miejskiego w Warszawie. W latach 1935-1939 kierownik biura personalnego. We IX 1939 uczestnik obrony Warszawy. Pełnił funkcję szefa służby administracyjnej w Komisariacie Cywilnym Obrony Warszawy. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracyjnej organizacji SP „Unia”, potem w AK. Od 1941     z-ca komisarycznego burmistrza Warszawy. Aresztowany przez gestapo 23 IX 1943 i uwięziony na Pawiaku, skąd w I 1944 został wywieziony do Krakowa i tam osadzony w więzieniu Montelupich do dyspozycji pełnomocnika gestapo w Generalnej Guberni. Wywieziony następnie do obozu koncentracyjnego w Gross-Rosen, potem na początku 1945 do Mauthausen. Obóz przeżył i w 1945 powrócił do Warszawy. Chorował. Po podleczeniu zdrowia w latach 1949-50 był pracownikiem biura Pełnomocnika Rządu ds. Robót Rozbiórkowych w Warszawie. W 1950 aresztowany przez UB i uwięziony. Ciężko chory zwolniony w 1953.
    Opublikowano jego wspomnienia pt. Okupacyjne dzieje Samorządu Warszawy.
    Odznaczony: KW
    Zmarł w Warszawie 27 VI 1962. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    L. Wanat. Za murami Pawiaka. W-wa W-wa 1985; Cmentarz Komunalny Powązki – Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939 roku. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pawłowicz Jan Witold
    - , ppor. rez. piech.

    Pawłowski Czesław Michał
    - , ppor. rez. piech.
    [ 1910-1939], ppor. rez. piech. WP [1937]
    Ur. 18 IV 1910.Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 86 pp w Mołodecznie. Zmobilizowany w VIII do WP i wcielony do 86 pp, w którego składzie bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy 1 plutonu 3 kompanii CKM III batalionu. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 86 pp w składzie 19 DP. Poległ 5 IX 1939 w rejonie Piotrkowi Tryb. Pochowany na cmentarzu w Piotrkowie Tryb.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Markert. 86 Pułk Piechoty. Pruszków 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pawłowski Feliks Aleksander - , kpt. piech.
    [1896-?], kpt. sł. st. piech. WP[1931]
    Ur. 30 IV 1896. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 83 pp w Kobryniu, gdzie pełnił różne funkcje, m. in. d-ca kompanii. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. Do 1939 oficer administracyjno-materiałowy pułk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 83 pp w składzie 30 DP. Uczestniczy w walkach na szlaku na bojowym 83 pp od walk obronnych nad rzeką Wartą, potem w bojach odwrotowych w kierunku Modlina. Bierze udział w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: MN, SKZ, MI
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pawłowski Jan Maciej - , kpt. art. 
    [1904-?], kpt. sł. st. art. WP [1935]
    Ur. 13 XII 1904. Ukończył gimnazjum i zdał maturę. W latach 1922-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach IX 1923-VII 1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 5 pac w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Ok. 1930 przeniesiony do 5 daplot. w Krakowie na stanowisko d-cy baterii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1935.W okresie 16 IX – 16 XI 1935 ukończył kurs samochodowy przy 1 paplot. w Warszawie, a w okresie 15-27 II 1937 przebywał na kursie zapoznawczym ze sprzętem przeciwlotniczym 40 mm w 1 paplot. W latach 1938-1939 oficer sztabu w Grupie Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. W wojnie obronnej we IX 1939 d-ca OPL w sztabie lotnictwa Armii „Poznań”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznań”, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pawłowski Józef - , kpt. uzbr. sto sp.

    Pawłowski Józef
    - , ppłk sap. inż.
    [ 1892-1940], inż. mjr sł. st. sap., [1930], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 10 II 1892 w Drabniance pow. Rzeszów, syn Marcina i Katarzyny z Brydaków. Ukończył gimnazjum. Służył w armii austriackiej, gdzie ukończył szkołę oficerską saperów. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 18 pp. Zatwierdzony w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 IV 1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 6 pułku saperów, potem w IX Inspektoracie armii jako kierownik robót fortyfikacyjnych na Śląsku, potem w 4 pułku saperów. Od 1 XI 1928 pełnił funkcję kwatermistrza 4 p. saperów przemianowanym po reorganizacji w 1929 na 4 b. sap., gdzie pełni nadal funkcję kwatermistrza 4 b. sap. Awansowany do stopnia mjr sł. st. sap. 1 I 1930. Z dniem 22 IX 1930 skierowany na dwumiesięczny kurs do Centralnej Szkoły Strzelniczej w Toruniu. Po ukończeniu kursu powraca do służby w 4 b. sap. Przeniesiony z dniem 1 III 1932 z 4 b. saperów do Rezerwy Personalnej Kierownictwa Fortyfikacji Sztabu Głównego WP na stanowisko szefa wydziału. Przeniesiony z dniem 1 VIII 1932 z Rezerwy Personalnej Kierownictwa Fortyfikacji Sztabu Głównego do Rezerwy Personalnej Wydziału Fortyfikacji Departamenty Budownictwa MSWoj. Następnie po 1935 szef fortyfikacji Osowiec. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca saperów w dowództwie pododcinka „Południowego-Wschodniego”. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie. Pochowany na Polskim cmentarzu Wojennym w Charkowie.
    Odznaczony: SKZ, Medalem Za Wojnę 1918-1921.
    Pośmiertnie mianowany w XI 2007 przez Prezydenta RP ppłk-a
    Dz. Pers. Nr 5 z 5 II 1921; Dz. Pers. Nr 14 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931;Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pawłowski Marian - , por. rez. piech.
    [1913-1939], oficer rez. piech. WP. ppor. [1937]
    Ur. 14 I 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1935 odbył służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty 25 DP przy 29 pp w Kaliszu. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany na stopień ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 60 pp w Ostrowie Wlkp. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 60 pp. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 60 pp w składzie 25 DP na stanowisku oficera łączności II baonu 60 pp. Uczestniczył w walkach nad Bzurą, potem w Puszczy Kampinoskiej docierając do Młocin i Burakowa, gdzie walczy do 21 IX 1939. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Pełnił w tym czasie funkcję oficera łączności II baonu 60 pp.
    Poległ na Bielanach 26 IX 1939. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Bauer- B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pawłowski Sławomir Jan - , mjr int. 
    [1891-1960], mjr dypl. sł. st. int. [1937]
    Ur. 28 I 1891. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu kpt. z starszeństwem od 1 XII 1920. Po wojnie służył m. in. Okręgowym zakładzie Gospodarczym Nr 1, potem w VII Departamencie Intendentury MSWoj. W okresie XI 1928- X 1930 słuchacz Wyższej Szkoły Intendentury w Warszawie. Z dniem 2 X 1930 przydzielony do dyspozycji dowódcy Okręgu Wojskowego Nr I w Warszawie z przydziałem do Szefostwa Intendentury DOK I, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia mjr dypl. int. 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcję kierownika Samodzielnego Referatu Zasobów Materiałowych. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby int. w dowództwie 44 DP Rez. do 9 IX 1939, a od 10 IX 1939 oficer służby int. dowództwa Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju.
    Zmarł 3 V 1960.
    Odznaczony: ZKZ
    Roczniki oficerski 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928: Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; R. Rybka – K Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pawłowski Stanisław
    - , kpt. art.
    [1902-?]. kpt. sł. st. art. WP[1936]
    Ur. 25 IV 1902. W latach 1923-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne, potem w latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 22 pap w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Przeniesiony ok. 1931 z 22 pap do 16 pal w Grudziądzu, gdzie był młodszym oficerem baterii, potem d-ca baterii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Następnie przeniesiony do 12 pal w Złoczowie na stanowisko d-cy baterii. W 1939 po ukończeniu kursu dla oficerów art. w Toruniu został przeniesiony do sztabu 2 DP Leg. w Kielcach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu art. dywizyjnej 2 DP Leg. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pawłowski Stefan - , ppor. art.
    [1914-1939], oficer sł. st. art. WP, ppor. [1936]
    Ur. 2 VIII 1914 w Straszawie pow. Nieszawa. W 1933 ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Następnie od X 1934 do VIII 1936 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Od VIII 1934 do x 1934 odbywał praktyki w 1 p. art. plot w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 1 p. art. plot. na stanowisko d-cy 2 plutonu w 2 baterii I dywizjonu.
    W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział w pod Mławą, potem w obronie Warszawy. Dowodził wówczas 81 baterią art. plot. 40 mm.
    Poległ 25 IX 39 na Pradze.
    Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych artylerii w Toruniu w latach 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pawłowski Tadeusz - , por. Str. Poż.

    Pawłowski Władysław
    - , mjr piech. 
    [1897-?], mjr sł. st. piech.[1937]
    Ur. 13 VI 1897. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w 44 pp, skąd został w 1926 przeniesiony do 61 pp w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1928. W 61 pp pełnił m. in. funkcję d-cy kompanii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcję k-dta Obwodu PW przy 62 pp oraz jednocześnie d-ca Kcyńskiego Batalionu Obrony Narodowej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 81 samodzielnego batalionu CKM przy 4 DP Armii „Pomorze”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 4 DP. Po przebiciu się do Modlina od 7 IX 1939 dowodzi I batalionem 72 pp, a od20 IX 1939 do kapitulacji Modlina 29 IX 1939 d-ca 72 pp. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Odznaczony: KW2x, MN,SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939;Kraków 2006; St. M. Przybyszewski. 72 Pułk Piechoty. Pruszków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pawulski Czesław
    - , kpt. sap. 
    [1899-+?], kpt. sł. st. sap. [1935]
    Ur. 19 I 1899. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych saperów. Mianowany ppor. sł. st. sap. 1 XI 1920. Służył w 2 p. saperów. Do stopnia por. awansowany 1 XI 1922. W 2 p. saperów służył do 1929. Przeniesiony z dniem 1 VIII 1929 do Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935. Przeniesiony z CWSap. W Modlinie do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy kompanii saperów KOP „Stolin” – Baon KOP „Dawigródek” – Brygada KOP Polesie. W VIII 1939 przydzielony z kompanią saperów KOP „Stolin” do 25 DP. w kampanii wrześniowej 1939 dowodzi kompanią saperów w składzie 25 DP. Walczy nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych z częścią swej kompanii przebił się przez Kampinos do Warszawy i bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 15 z 23 I 1929; rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i Granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pazdro Piotr - , kpt. sap. 
    [1915-1962], oficer sł. st. piech. WP, ppor. [1937], w konspiracji ZWZ/AK/NIE/DSZ, por., ps. „Rolnik”.
    Kmdt Obwodu AK/NIE/DSZ Mielec XI 1944 – VIII 1945. Okręg ZWZ/AK/DSZ Kraków.
    Ur. 29 VI 1913. Pochodził z rodziny chłopskiej. Uczęszczał do gimnazjum w Mielcu, gdzie w 1934 zdał maturę. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 1 X 1937 z przydziałem do 40 pp we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu.
    W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 1 plutonu 9 kompanii III batalionu 40 pp. Walczył z wrogiem w obronie Warszawy. W trakcie walk 15 IX 1939 zostaje ranny. Przebywa w szpitalu w Warszawie, skąd zostaje zwolniony w XI 1939 jako inwalida. Powraca w rodzinne strony w pow. Mielec. Od początku 1940 czynny w konspiracji ZWZ na terenie Obwodu ZWZ Mielec. Organizator i d-ca Placówki ZWZ w m. Padew. Od 1941 d-ca Rejonu ZWZ-AK Padew – Borowa - Gawłuszewice. Aktywny żołnierz konspiracji ZWZ/AK. W okresie akcji „Burza” dowodzi 1 kompanią zorganizowaną z sił AK podległego rejonu. Jednocześnie d-ca placówki nr 1 kryptonim „55”.
    Po wejściu A. Cz. na teren obwodu pozostaje w konspiracji AK, a po rozwiązaniu 19 I 1945 AK czynny w strukturach konspiracji poakowskiej NIE/DSZ. Od początku 1945 k-dt Obwodu AK/NIE/DSZ Mielec w Inspektoracie Mielec-Tarnobrzeg AK/NIE/DSZ, który organizacyjnie wchodził w skład Podokręgu AK/NIE/DSZ Rzeszów.
    W końcu lata 1945 zagrożony aresztowaniem wyjechał do Elbląga. W latach późniejszych ukończył studia weterynaryjne i pracował jako lekarz weterynarii we Wrocławiu.
    Zmarł w 1962.
    Odznaczony VM kl. 5 , KW.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939. W-wa 1985; J. Grzybowski. 40 Pułk Piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy. W-wa 1990; A. Zagórski. Obwód AK Mielec przed i po „Burzy”; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP/ZWZ/AK. Kraków 1994; I. Łubieński. Kartki z wojny. W-wa 1976; Informacja z USC Wrocław.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Peiser Ryszard - , ppor. rez. Dr med.
    [1899-?], ppor. rez. lek. med. [1923]
    Ur. 01 IV 1899. Ukończył gimnazjum, potem studia medyczne uzyskując dyplom lekarza med. – pediatry. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. W latach międzywojennych mieszkał w Poznaniu przy ul. Podgórnej i pracował w zawodzie lekarza pediatry. Był członkiem Związku Lekarzy Państwa Polskiego- Okręg Wielkopolska. Awansowany do stopnia ppor. rez. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1923 z przydziałem do Kadry Zapasowej 7 Szpitala Okręgowego w Poznaniu. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań Miasto. Zmobilizowany do WP. Ewakuowany z Kadrą 7 Szpitala Okręgowego do Warszawy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza 1 pp Obrony Pragi. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n
     Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pelesiak Jan
    - , ppor. rez. piech.
    [1912-1939], ppor. rez. piech. WP [1937]
    Ur. 08 II 1912. Ukończył gimnazjum. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 26 DP przy 18 pp w Skierniewicach. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 10 pp w Łowiczu. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta III batalionu 10 pp w składzie 26 DP przydzielonej do armii „Poznań”. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 10 pp m. in. nad Bzurą. Poległ 16 IX 1939 w walce z Niemcami pod Gągolinem. Pochowany na cmentarzu w Dębsku-Kasa. W 1952 jego prochy ekshumowano i pochowano na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Bauer-B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pereświet-Sołtan Kazimierz
    - , rtm. 
    [1898-1965], rtm. sł. st. kaw. [1933]
    Ur. 4 III 1898 w majątku Pereświetów k./ Rzeczycy nad Dnieprem, syn Jana-Romualda i Karoliny z Rodziewiczów. Ukończył gimnazjum. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły oficerskiej jazdy. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1921. Do 1924 służył w Szwadronie Przybocznym Prezydenta RP St. Wojciechowskiego. 16 VII 1924 szwadron włączono do 1 p. szwoleżerów. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1933. Dowodził plutonem w szwadronie CKM, a następnie d-ca szwadronu CKM 1 p. szwol. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu CKM 1 p. szwol. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestniczy w walkach na przedpolach Warszawy, nad Bugiem, potem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji oddziałów polskich w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie.
    Zmarł 31 VII 1965 w Warszawie.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów. Pruszków 1995; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Perzanowski Marian
    - , kpt. rez. piech.
    [1897- 1974], kpt. rez. piech. [1939]
    Ur. 12 IX 1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 36 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. piech. do przeniesiony do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 36 pp w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Do stopnia kpt. rez. piech. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 118 kompanii CKM plot. Walczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie mieszkał w kraju. Zmarł w 1974.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Peszek Walenty
    - ppłk piech. 
    [1897-1979], ppłk sł. st. piech.[1934], w PSZ płk [1940], gen. bryg.[1964]
    Ur. 11 II 1897 w Białobrzegach pow. Łańcut, syn Józefa i Zofii z d. Trojnar. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał do Gimnazjum im. H. Sienkiewicz w Łańcucie. W 1915 wcielony do armii austriackiej. Służył w batalionie zapasowym 90 p. p. ukończył kurs oficerów rezerwy. Następnie w szeregach 90 pp bierze udział w walkach na froncie rosyjskim. Podczas walk ranny. Od VI 1916 do I 1917 przebywa na leczeniu szpitalnym. Mianowany ppor. piech. W VI 1917 zdał egzamin maturalny w Gimnazjum im. H. Sienkiewicza w Łańcucie. W XI 1918 służy w kompanii łańcuckiej, gdzie dowodzi plutonem, potem kompanią. Uczestniczy w walkach na froncie wojny polsko-ukraińskiej. Walczy w obronie Lwowa, potem na przedpolach Lwowa. Przeniesiony do 5 pp Leg. uczestniczy w walkach na frontach wojny polsko-bolszewickiej. Mianowany z dniem 1 II 1920 por. piech. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Od VII do IX 1920 dowodzi kompanią 159 pp, potem kompanią w 167 pp przemianowanym w 1921 na 75 pp. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 75 pp, gdzie dowodził kompanią, potem w okresie 1922-1927  p. o. d-cy batalionu. Z dniem 1 IX 1927 przeniesiony z 75 pp do Oficerskie Szkoły Piechoty /przemianowanej w 1929 na Szkołę Podchorążych Piechoty/ w Ostrowi Maz. – Komorowie na stanowisko d-cy kompanii szkolnej. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1928. Z dniem 15 I 1931 przeniesiony z Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie do 19 pp we Lwowie na stanowisko d-cy batalionu, którym dowodził do V 1934. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 I 1934. Z dniem 1 VI 1934 przeniesiony z 19 pp do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy taktyki piechoty. Ukończył w CWPiech. kurs dla dowódców pułków. Z dniem 4 VI 1938 obejmuje stanowisko d-cy 86 pp w Mołodecznie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 86 pp w składzie 19 DP. Walczy z Niemcami pod Piotrkowem Tryb., Spałą, potem w bojach odwrotowych. Z częścią 86 pp przedostał się na Lubelszczyznę, gdzie dowodzi odtworzonym 86 pp w skaldzie 19 Brygady Piechoty. Walczy z Niemcami pod Tomaszowem Lub., Hrubieszowem i Wożuczynem. 25 IX 1939 po kapitulacji grupy nie poszedł do niewoli niemieckiej. Powraca w rodzinne strony. W połowie XII 1939 przedostał się przez granicę na Węgry, potem przez Jugosławię i Włochy do Francji, gdzie dotarł na początku II 1940. W IV 1940 skierowany z grupą oficerów do utworzonej w Syrii Brygady Strzelców Karpackich, gdzie obejmuje dowództwo 1 pp. Awansowany 11 XI 1940 do stopnia płk sł. st. piech. Po reorganizacji w I 1941 brygady i zmianie nazwy na Samodzielną Brygadę Strzelców Karpackich mianowany d-cą piechoty brygady. Uczestniczy w kampanii libijskiej. Walczy w obronie Tobruku i El Gazelą. Po wycofaniu SBSK z frontu w V 1942 SBSK zostaje rozformowana. W V 1942 zostaje z kadr SBSK utworzona 3 Dywizja Strzelców Karpackich Od V 1942 dowodzi 1 Brygadą Strzelców Karpackich w składzie 3 DSK w składzie II KP. Od XII 1943 bierze udział w kampanii włoskiej II KP. Walczy nad rzekami Sangro i Rapido, potem w V 1944 pod Monte Cassino, gdzie zostaje 12 V1944 ranny. Do VIII 1944 przebywa na leczeniu szpitalnym. Od VIII do X 1944 pełni funkcję z-cy d-cy 7 DP. W X 1944 skierowany na stanowisko k-dta Centrum Wyszkolenia Piechoty przy I KP w Szkocji. Następnie od końca 1946 do początku 1948 w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. W I 1948 zdemobilizowany na własną prośbę. Osiedla się w rejonie m. Paignton, gdzie zajmował się m. in. prowadzeniem gospodarstwa rolnego.
    Mianowany przez NW WP 1 I 1964 gen. bryg.
    Zmarł 15 I 1979 w Paignton /Wlk. Brytania/, pochowany na cmentarzu w Newton Abbot.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 22 z 22 VII 1922; Dz. Pers. Nr 22 z 25 VIII 1927; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Markert. 86 Pułk Piechoty. Pruszków 2004; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976;Pierożek. Żarom. Armia Polska w ZSRR, na Bliskim i Środkowym Wschodzie. W-wa 1981; Pierożek. Kryska – Karski  - St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Peters Edmund Witold 
    - . ,ppor. rez. art.
    [1913-?], oficer rez. art. WP, ppor. [1938]
    Ur.03 VIII 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1935-1936 odbył służbę wojskową w 3 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 8 pac w Toruniu. Po odbytych ćwiczeniach awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938. Ewidencyjnie podległa PKU Radom.
    W wojnie obronnej brał udział w obronie Warszawy jako d-c plutonu w 8 baterii III dywizjonu 28 pal.
    W IX 1939 d-ca plutonu 8 bateria 28 pal.
    Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska szkołą Podchorążych Rezerwy artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Peters Stefan Teodor - , por. rez. piech.
    [1903-?], por. rez. piech.[1939]
    Ur. 7 VII 1903. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1931-1932 w 1 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 72 pp w Radomiu. Ewidencyjnie podlegał PKU Radom. Po kolejnych ćwiczeniach awansowano go 19 III 1939 do stopnia por. rez. piech. Zmobilizowany latem 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 72 pp w składzie 28 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 72 pp od walk na pozycjach obronnych nad Wartą w rejonie Konopnicy, potem pod Beleniem, Strońskiem, Pabianic, a następnie w walkach odwrotowych w kierunku Kampinosu do Modlina. Uczestnik obrony Modlina.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy w Zambrowie. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; S. M. Przybyszewski. 72 Pułk Piechoty. Pruszków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Petersowa Zofia -

    Petrych Bronisław
    - , por. piech. 
    [1913-2000], por. sł. st. piech. WP [1936]
    Ur. 16 II 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 13 pp w Pułtusku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-1939 d-ca plutonu strzeleckiego na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 8 DP przy 13 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 kompanii III batalionu do 17 IX 1939, potem od 17 IX 1939 d-ca 7 kompanii 13 pp w składzie 8 DP. Walczył z wrogiem w rejonie Mławy, potem na przedpolach Modlina mi w jego obronie. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w obozie przejściowym w Działdowie, potem oflagu II C w Woldenbergu. Aktywnie działa w jenieckiej konspiracji wojskowej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. Mieszkał w Częstochowie, gdzie pracował jako technik mechanik w przemyśle włókienniczym. Działacz społeczny i kombatancki. Awansowany do stopnia mjr-a w st. sp.
    Zmarł w Częstochowie 20 I 2000. Pochowany na cmentarzu Kule w Częstochowie.
    Odznaczony: KW
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Kociszewski. 13 Pułk Piechoty. W-wa 1990; H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pęczkowski Mieczysław
    - , ppłk dypl.
    [1895-+?], ppłk dypl. sł. st. piech. WP [1938]
    Ur. 14 II 1897. Ukończył szkołę średnią. Od VIII 1914 w Legionach Polskich, potem w POW. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech.. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 74 pp, gdzie m. in. dowodził kompanią. W latach 1923-1925 studiuje w Wyższej szkole wojennej w Warszawie. Następnie w składzie osobowym II wiceministra MSWoj. Od 1928 redaktor „Przeglądu Piechoty”. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. 1 I 1930. Następnie w 22 pp w Siedlcach. Od szef Wydziału Naukowego w Wojskowym Instytucie Naukowo-Wydawniczym. W 1937 przeniesiony na stanowisko szefa sztabu 2 DP w Kielcach. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu 2 DP Leg. przydzielonej do armii „Łódź”. 05 IX 1939 po ataku dywersantów niemieckich na sztab dywizji wyjechał z d-cą 2 DP płk E. Dojan-Surówką do Warszawy potem do Brześcia i przez Zaleszczyki wyjechał z kraju. Służył w PSZ na Zachodzie. Po wojnie zamieszkał w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł.
    Odznaczony: KW4x, KN, OP5.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939.       W-wa 1991; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pędzikowski Konstanty - , por. piech. 
    [1910-?], por. sł. st. piech. [1938], żołnierz ZWZ/AK , ppłk rez.
    Ur. 10 IX 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 36 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 1 plutonu 2 kompanii CKM II batalionu 36 pp. W kampanii wrześniowej 21939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii CKM II batalionu 36 pp w składzie 28 DP. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 36 pp. W czasie walk ranny. Uniknął niewoli. W czasie okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK, bliższy przydział nieznany. Po wojnie w kraju.
    Żył w 1992.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; E. Walczak. 36 Pułk Piechoty Legii Akademickiej. Pruszków 1994
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pękalski Jan Józef 
    - , kpt art.. 
    [1904-1939], kadet, kpt. dypl. sł. st. art. WP [1936]
    Ur. 06 VII 1904 w Grójcu, syn Aleksandra i Anny z d. Mankiewicz. Po ukończeniu szkoły powszechnej od 28 IX 1919 uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie. Jako kadet w 1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Następnie kontynuuje naukę w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1926 w Oficerskie Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 5 pac w Krakowie. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Następnie po 1933 przeniesiony do 1 dak w Warszawie. W okresie XI 1935-X 1937 studiuje w Wyższej szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1936. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. zostaje przydzielony na stanowisko I oficera sztabu 9 DP w Brześciu nad Bugiem. W wojnie obronnej we Ix 1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego sztabu 9 DP w składzie armii „Pomorze”. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 9 DP od walk na Pomorzu poprzez walki odwrotowe w kierunku Bzury. Od 13 IX 1939 oficer sztabu 4 DP. Poległ we wsi Śladów nad Bzurą
    Oficer operacyjny w sztabie 9 DP, a od 13 IX 1939 w sztabie 4 DP z armii „Pomorze”. Poległ 19 IX 1939 we wsi Śladów nad Wisłą do końca ostrzeliwując z działka ppanc. atakujące polskie pozycje niemieckie czołgi. Pochowany na cmentarzu w Śladowie. W 1951 po ekshumacji pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczpospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2003; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; J. Izdebski. Dzieje 9 DP 1918-1939. W-wa 2000.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pękalski Stefan - , mjr piech. 
    [1896-1939], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1936]
    Ur. 12 X 1896. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 84 pp w Brześciu n/Bugiem, gdzie pełnił różne funkcje m. in., d-cy plutonu, kompanii. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 1 I 1928. Następnie po 1930 w dyspozycji szefa departamentu piechoty, później służy w 82 pp w Pińsku. Awansowany do stopnia mjr sł. st piech. 1 I 1936. W latach 1936-1939 d-ca batalionu w 82 pp. W kampanii wrześniowej 1939 brał udział w walce z Niemcami jako d-ca II baonu 82 pp w składzie 30 DP. Walczył z Niemcami nad rzeką Wartą, następnie od 3-6 IX 1939 nad Widawką, potem w walkach odwrotowych. Poległ w walce 9 IX 1939 w rejonie m. Słupia k/Skierniewic, gdzie odznaczył się męstwem i odwagą.
    Odznaczony; VM kl. /pośmiertnie/, KW 2x, SKZ
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka -K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Pęski Adam Franciszek - , kpt. piech.
    [1905-?], kpt. sł. st. piech. WP [1937]
    Ur. 18 II 1905. Ukończył szkołę średnią. W latach 1925-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 79 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Następnie pełni różne funkcje. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu kurs dla oficerów łączności piechoty. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca plutonu łączności 79 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 79 pp w składzie 20 DP. Walczy z wrogiem pod Mławą, potem od 4 IX 1939 w Modlinie, a od 14 IX 1939 uczestniczy w walkach obronnych w Warszawie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pętkowski Józef Zygmunt - , ppłk dypl.
    [1894-1940], oficer dypl. sł. st. kaw. WP, ppłk [1933]
    Ur. 28 XI 1894. Syn Józefa i Marii. Ukończył gimnazjum. Studiował w latach 1913-1914 na Uniwersytecie w Sandovii /Belgia/. Członek ZS. W latach 1914-1917 w Legionach Polskich. W stopniu kpr. służył w 1 p. kaw. LP dowodzonego przez Belinę-Prażmowskiego. Ukończył oficerską szkołę jazdy.
    Od Xi 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w 16 p. uł. w Bydgoszczy, skąd został skierowany do WSWoj.W okresie XI 1922- X 1924 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Z dniem 1 X 1924 w stopniu rtm. SG sł. st. kaw. przydzielony do Wydziału Ogólnego Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu, potem przeniesiony na stanowisko szefa sztabu utworzonej w 1924 - 3 Dywizji Kawalerii. Awansowany do stopnia mjr SG sł. st. kaw. 1 I 1928. Przeniesiony z dniem 15 IV 1929 z stanowiska szefa sztabu rozformowanej 3 Dywizji Kawalerii do utworzonej Brygady Kawalerii Poznań na stanowisko szefa sztabu, skąd zostaje przeniesiony w III 1930 do 7 psk w Poznaniu na stanowisko d-cy szwadronu. Z dniem 1 IV 1931 przeniesiony z 7 psk do GISZ na stanowisko I oficera sztabu Inspektoratu Armii gen. dyw. Berbeckiego. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. 1 I 1933. Po 1936 przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy 8 p. ułanów w Krakowie, a w 1938 na stanowisko d-cy 19 p. ułanów w Ostrogu Wołyńskim. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 19 p. ułanów w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Uczestniczył w bitwie pod Mokrą 1 IX 1939, pod Ostrowami 2 IX 1939, potem 8-9 IX 1939 pod Cyrusową Wolą i 13 IX 1939 pod Mińskiem Maz., a następnie w rejonie Rejowca i pod Jacnią na Lubelszczyźnie 22-23 IX 1939, gdzie pułk przestał istnieć. W nocy z 23/24 Ix 1939 resztki 19 p. ułanów przekraczają rzekę Wieprz i dołącza do oddziałów Zgrupowania Kawalerii gen. w. Andersa, potem po reorganizacji w sile 2 szwadronów w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Przy przekraczaniu szosy Jaworów-Jarosław nastąpiło rozproszenie oddziałów brygady. Dowodzona przez ppłk dypl. Z. P. część 19 p. uł. zostaje okrążona przez sowieckie oddziały i zmuszona do kapitulacji. Od 2 X 1939 w niewoli sowieckiej. Przewieziony etapami do obozu sowieckiego Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13438; KN,OP5,KW2x,zkz, SKZ
    Syn Józef /ur. 1922/, kadet
    Dz. Pers. Nr 103 z 2 X 1924; Dz. Pers. Nr 9 z 27 IV 1929;Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930;Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Lista oficerów dyplomowanych/stan na dn. 15 IV 1931/W-wa 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 193o; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Piasecki Edward
    - , ppor. art. 
    [1908-?], ppor. art. sł. st. [1938]
    Ur. 11 X 1908. Od 1930 służył w WP jako podoficer zawodowy artylerii. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1938 z przydziałem do 5 pal we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 19328-1939 d-ca plutonu w 8 baterii III dywizjonu 5 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 baterii III dywizjonu 5 pal w składzie 5 DP. Uczestnik walk w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Piasecki Karol
    - , ppłk dypl.
    [1897-1953], ppłk dypl. sł. st. art. WP[1933]
    Ur. 21 I 1897. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 1 pap. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 1 pap w Wilnie, gdzie dowodził baterią. Przeniesiony po 1926 do Departamentu Artylerii MSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1928. W okresie 1929-1931 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu MSWoj. W stopniu mjr SG przeniesiony do II Oddziału Sztabu Głównego WP. Do stopnia ppłk dypl. sł. st. awansowany 1 I 1933. Od wiosny 1939 szef II Oddziału w sztabie armii „Łódź” i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Po wycofaniu się do Warszawy
    Pełnił funkcję szefa II oddziału w Dowództwie Armii Warszawa. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie przebywał w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tam osiadł na stałe.
    Zmarł w Stanach Zjednoczonych w 1953.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW4x,ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 1 z 18 I 1933; Wrzesień w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Piasecki Wiktor Stanisław - , ppor. rez. art.
    [1912-?], ppor. rez. art. WP[1937]
    Ur. 22 VII 1912. Ukończył w 1933 gimnazjum. W okresie IX 1933-VI 1934 odbywał służbę wojskową w 5 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a następnie do IX 1934 praktyki w 19 pal w Nowowilejce. Przeniesiony do rezerwy we IX 1934. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 26 pal w Skierniewicach. Ewidencyjnie podlegał PKU Grodzisk Maz. W okresie 1 VII-24 VIII 1938 przebywał na kursie specjalizującym dla ppor. rez. art. pplot. w 1 paplot. w Warszawie. W 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 1 paplot. w Warszawie i przydzielony do mobilizowanego 109 plutonu art. plot 40 mm. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 109 plutonu art. plot. przydzielonego do OPL Warszawa. Jego pluton wchodził w skład grupy „Mosty”. Bierze udział w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Piaszczyński Stanisław Maciej - , kpt. art.
    [1901-1948], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1935], w konspiracji ZWZ/AK, mjr [1942], ps. „Bogusz”, „Bohun”, „Pogrom” vel Włodzimierz Bogusz
    Ur. 19 II 1901. Syn Stanisława. W okresie od 1 III 1921 do 1 XII 1921w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 I 1922 z przydziałem do 17 pap w Gnieźnie na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 1 I 1924. Długoletni oficer 17 pap/pal, gdzie pełnił różne funkcje oficerskie m. in. d-ca baterii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935.  Po ukończeniu kursu dla oficerów zwiadowczych po 1935 przeniesiony z 17 pal do 7 pac w Gnieźnie, na stanowisko oficera zwiadowczego 7 dac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 7 dac w składzie 17 DP Armii „Poznań”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 7 dac m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w kierunku Puszczy Kampinoskiej i Warszawy, a po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy unikał niewoli.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK na terenie Warszawy. Awansowany rozkazem KG AK L.65/BP z 11 XI 1942 do stopnia mjr sł. st. art. Jesienią 1942 skierowany na teren Okręgu Wołyń AK, gdzie do VI 1943 pełnił funkcję szefa wydziału II Komendy Okręgu AK Wołyń, a następnie od VI 1943 do I 1944 szef sztabu K. O. AK Wołyń, potem w okresie I –V 1944 k-dt Kwatery Głównej 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK. W V 1944 wyjechał przez Lublin do Warszawy, gdzie organizował zaopatrzenie dla 27 WDP AK. 21 VII 1944 powraca do 27 WDP AK na Lubelszczyznę z transportem mundurów, bielizny. Następnie do rozwiązania 27 WDP AK pełnił funkcję d-cy artylerii dywizji. Po rozwiązaniu 27 WDP AK ukrywał się w Lublinie, gdzie został aresztowany przez NKWD i uwięziony w areszcie NKWD w przy ul. Chopina w Lublinie. Wywieziony z Lublina do obozu w Charkowie 14 IX 1944, skąd został przewieziony do obozu nr 178 w Riazaniu, gdzie go osadzono 04 I 1946. Odesłany 08 VII 1947 do obozu nr 158 w Czerepowcu do obozu nr 150 w Griazowcu, potem o2 X 1947 do obozu nr 437 w Bogorodskoje, potem 05 X 1947 do obozu nr 284 w Brześciu, potem 03 XI 1947 repatriowany do Polski. Mieszkał Bydgoszczy gdzie zmarł w 1948. / wg innej wersji zmarł w Bydgoszczy w 1953/
    Odznaczony: SKZ
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 10 z 30 IV 1921; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej w 1939. Poznań 1983; M. Fijałka 27 Wołyńska Dywizja Piechoty AK. W-wa 1986; W. Romanowski. ZWZ-AK na Wołyniu 1939-1944. Lublin 1993; J. Turowski. Pożoga. Walki 27 WDP AK. W-wa 1990; Uwięzieni w Ostaszkowie i Riazaniu. W-wa 2002.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Piątkowski Aureliusz Stanisław - , ppłk uzbr. st. sp. 
    /Aurita-Piątkowski Aureliusz Józef /[1887-1980?], ppłk uzb.[1928], od 1935 w st. sp.
    Ur. 20 VIII 1887. Ukończył szkołę średnią. Był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich w Krakowie. Od VIII 1914 w Legionach Polskich. W okresie 21 V -22 VII 1915 w szkole podchorążych Legionów Polskich. Następnie przydzielony do batalionu uzupełniającego nr 3, skąd został przeniesiony do 3 pp LP.. Mianowany 1 I 1917 chorążym piech. Wiosną 1917 służył w Krajowym Inspektoracie zaciągu. Po kryzysie przysięgowym w Legionach Polskich w VII 1917 pozostał w służbie w Polskim Siłach Zbrojnych. Awansowany do stopnia ppor. piech. W 11-12 XI 1918 współkierował opanowaniem modlińskiej twierdzy i rozbrojeniem Niemców, po czym pełnił krótko funkcję jej k-dta. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr uzb. z starszeństwem od 1 VI 1919 pełnił służbę w Centralnym Składzie Broni nr 2 w Krakowie, potem Centrali Odbiorczej Materiałów Uzbrojenia, skąd został przeniesiony na stanowisko zarządcy Pomorskiej Składnicy Uzbrojenia Nr 8 w Toruniu. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. uzb. 1 I 1928. W VI 1933 urzędowo zmienił nazwisko z Piątkowski Aureliusz Stanisław na Aurita – Piątkowski Aureliusz Józef. Przeniesiony we IX 1933 na stanowisko zarządcy Głównej Składnicy Uzbrojenia nr 2 w Stawach, którą zarządzał do XII 1934. W XII 1934 zwolniony z stanowiska z zachowaniem dotychczasowego dodatku służbowego. Z dniem 31 I 1935 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w obronie Warszawy na stanowisku kierownika warsztatów uzbrojenia. Losy z 1939-1945 n/n. Po wojnie mieszkał w kraju. Zmarł na początku lat osiemdziesiątych.
    Odznaczony: KN, KW 3x
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 28 IX 1933; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Dz. Pers. Nr 8 z 1 VI 1935; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. I. W-wa 2005; Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich. W-wa 1917
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Piątkowski Bohdan Juliusz Konrad 
    - , por. art.
    [1910-1943], por. sł. st. art. WP, [1933], w PSZ, AK kpt. [1943], ps. „Mak”, „Dżul” vel Stanisław Karpiński
    Ur. 11 IV 1910 we Lwowie, syn Mieczysława-Seweryna /płk WP/ i Wiktorii z d. Olszewskiej. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1928 zdał maturę. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sl. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 7 dak w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Przeniesiony w 1932 d0 1 dak w Warszawie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 1936 ukończył Szkołę Nauk Politycznych w Warszawie. Następnie do VIII 1939 oficer zwiadowczy 1 dak. Od VIII 1939 oficer mobilizacyjny w Ośrodku Zapasowym Artylerii Konnej Nr 1 w Mińsku Mazowieckim. W wojnie obronnej we IX 1939 d-ca plutonu marszowego 1 dak. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Litwę, gdzie zostaje internowany. Po ucieczce z obozu przez Łotwę przedostał się do Szwecji, a stamtąd do Francji, gdzie wstępuje do WP. Bierze udział w kampanii francuskiej w składzie 3 baterii 3 pal 3 DP Po klęsce Francji w VI1940 ewakuuje się do Wlk. Brytanii, gdzie służy na stanowisku oficera ogniowego 1 baterii 1 dal w samodzielnej Brygadzie Spadochronowej. Przeszkolony w dywersji. Zaprzysiężony 10 XI 1941. Skok do kraju w nocy z 3/4 III 1942. Awansowany do stopnia kpt. 4 III 1942. Po aklimatyzacji otrzymuje przydział do „Wachlarza” na stanowisko d-cy ekipy dywersyjnej, d-cy pododcinka tzw. trójkąta A na odcinku IV, potem kierownik bazy w Mińsku Białoruskim. Aresztowany przez gestapo 12 XII 1942 w Mińsku. Podczas próby ucieczki z wiezienia 10 I 1943 zostaje ciężko ranny i ujęty. Przebywał w więziennym szpitalu. Ostatnio widziany 10 III 1943. Zmarł w więzieniu w Mińsku po 10 III 1943.
    Odznaczony: VM kl. 5
     
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 10939. Kraków 2006; J. Tucholski. Cichociemni. W-wa 1985; tenże: Spadochroniarze. W-wa 1991; C. Chlebowski. Wachlarz. W-wa 1985; Drogi Cichociemnych. Londyn 1972; J. Garliński. Żołnierze i Politycy. W-wa 1991; J. Szatsznajder. Cichociemni. Z Polski do Polski. Wrocław 1985; P. Bystrzycki. Znak Cichociemnych. W-wa 1985 r.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Piątkowski de Małyszko Bronisław Władysław - , por. piech.
    [1913-?], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 15 VII 1913. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 5 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. w latach 1938-1939 d-ca plutonu w 4 kompanii II batalionu 5 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 5 pp leg. w składzie 1 DP Leg. w GO „Wyszków”. Walczył z Niemcami nad Narwią i Bugiem pod Różanem , Wołyniami, Kałuszynem, potem na stanowisku adiutanta d-cy II batalionu 1 pp Leg.  pod Antoniówką na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13355
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976; D. Faszcza. 5 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Piątkowski Henryk Tadeusz - , ppłk dypl. 
    [1902-1969], legionista, mjr dypl. sł. st. piech. WP [1937] w PSZ ppłk [1943], płk [1944],gen. bryg. [1964]
    Ur. 11 VII 1902 w Brzezince pow. Oświęcim. Uczęszczał do gimnazjum. Od 1916 działał w POW na terenie Lwowa. Od XI 1918-I 1919 szef kompanii sztabowej w obronie Lwowa. Od I 1919 do II 1920 służył w 5 pp Leg., potem w Brygadzie Piechoty płk Mączewskiego. Od II 1920 do IX 1920 słuchacz Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, Mianowany ppor. sł. st. starszeństwem od 1 VI 1919, potem do IX 1927 d-ca plutonu w Szkole Podchorążych Piechoty. Awansowany do stopnia por. 1 VI 1921. Od IX 1927 do X 1930 d-ca plutonu i kompanii I batalionu strzelców. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1930. W okresie XI 1930-X 1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Od XI 1932 do IV 1934 I oficer sztabu 1 DP Leg., a od IV 1934 do V 1935 I oficer sztabu 7 DP w Częstochowie, potem od V 1935 do I 1936 d-ca kompanii 27 pp, od I 1936 do IX 1939 oficer do zleceń szefa SG. Awansowany do stopnia mjr dypl. 19 III 1937. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Rumunię do Palestyny, gdzie od V 1941 –II 1942 służył w II Ośrodku Zapasowym Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Od II 1942 do VII 1942 d-ca 3 batalionu SBSK, potem od VII 1942 do VIII 1943 szef sztabu SBSK. Awansowany do stopnia ppłk dypl. 3 V 1943. Od VIII 1943 do VI 1944 szef sztabu 3 Dywizji Strzelców Karpackich w II Korpusie Polskim gen. W. Andersa. W okresie VI 1944-XI 1944 dowodził 5 Wileńską Brygadą Piechoty w składzie II KP. Uczestnik kampanii włoskiej. Awansowany do stopnia płk dypl. 7 IX 1944.Od XI 1944 do IX 1946 z-ca szefa Sztabu NW w Londynie. Od IX 1946 do demobilizacji w 1947 w Generalnym Inspektoracie PKPR w Londynie. Po demobilizacji zamieszkał w Londynie. Działał w środowiskach kombatanckich.
    Zmarł 1 IV 1969 w Penley. Pochowany na cmentarzu South Ealing w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 4 i 5, KW, ZKZ, MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924, 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989; P. Żarom. Armia Polska w ZSRR, na Bliskim i Środkowym Wschodzie. 1981; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Piątkowski Stanisław
    - , ppor. rez. art.
    [1903-?], ppor. rez. art. WP[1932]
    Ur. 18 IX 1903. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Dywizjonie Szkolnym Artylerii. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 19 pal w Nowowilejce. Ewidencyjnie podlegał PKU Ciechanów. Zmobilizowany do WP w 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 3 baterii I dywizjonu 8 pal z Płocka w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Mławy i na przedpolach Modlina, potem w składzie I dywizjonu przydzielonego do obrony Warszawy na Pradze. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; St. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2001
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pichell Eugeniusz Stanisław
    - , ppor. rez. piech.
    [1905-1976], artysta grafik, malarz, ppor. rez. piech.[1931]
    Ur. 12 VI 1905. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 13 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Płońsk. W latach 1932-1934 studiował także malarstwo dekoracyjne w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W latach międzywojennych współpracował z czasopismami „Płomyk”, „Ekspres” i „Kurier Czerwony”. W kampanii wrześniowej 1939 brał udział na stanowisku oficera do zleceń w Oddziale Ochotniczym gen. Bułak-Bałachowicza. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy przebywał od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu, gdzie był inicjatorem twórczości drzeworytniczej. Autor cykli prac: „Warszawa 1939”, „ Teka morska” i „ Mity polskie. Miał duże zasługi w projektowaniu znaczków pocztowych. Po uwolnieniu z niewoli w 1935 powrócił do kraju. Zamieszkał na Dolnym Śląsku. Był m. in. wykładowcą rysunku i grafiki w Ognisku Plastycznym w Jeleniej Górze. Jednocześnie od 1949 pracował jako naczelnik Wydziału Wzornictwa Biura Nadzoru Estetyki Produkcji. Autor licznych prac, które wystawiał na wystawach. Projektował w dziedzinie ceramiki i szkła.
    Zmarł 6 XII 1976
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Picheta Władysław Stanisław - , dypl.
    [1894-1973], ppłk dypl. sł. st. art. WP [1936]
    Ur. 14 II 1894. Ukończył szkołę realną. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej 1918-1919 i polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 6 pac, potem oficer w Oddziale Ogólnym DOK VI Lwów. Następnie ponownie w 6 pac. W latach 1927-1929 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1929. Po ukończeniu WSWoj. służył w 5 pac we Lwowie, gdzie dowodził dywizjonem. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. art. 1 I 1936. Następnie I z-ca    d-cy 19 pal w Nowowilejce. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku szefa kolejnictwa dowództwa Armii „Warszawa”, potem w Dowództwie Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 pozostał na emigracji. Osiedlił się w Wlk. Brytanii. Brał udział w życiu kombatanckim.
    Zmarł w Londynie 12 IV 1973.
    Odznaczony: ZKZ, MN.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Piechocki Tadeusz - , kpt. art. 
    [1904-?], kpt. sł. st. art. [1938]
    Ur. 13 XI 1904. Ukończył szkołę średnią. W latach 1925-1926 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty. W okresie 1926-198 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 15 pap w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Z dniem 1 X 1934 przeniesiony z 15 pal do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu i instruktora w baterii szkolnej. Od 1 IX 1937 do VIII 1938 pełnił funkcję z-cy d-cy 3 baterii szkolnej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1938. Od 1 IX 1938 do lata 1939 d-ca 6 baterii w II dywizjonie szkolnym. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 78 dal. Uczestniczy w walkach w obronie Warszawy, na pododcinku „Utrata” na odcinku „Południowym”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939 roku. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pieczyński Leon
    - . kpt. piech. 
    [1902-?], kpt. sł. st. piech. [1935]
    Ur. 10 II 1902. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. we IX  1922. Służył w 63 pp. Zweryfikowany w 1923 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 X 1922.
    Służył w 63 pp w Toruniu. W 1925 przeniesiony z 63 pp do KOP, gdzie pełnił funkcję d-cy plutonu w kompanii granicznej. W III 1930 przeniesiony z KOP do 69 pp w Gnieźnie, potem w III 1931 przeniesiono go z 69 pp do 11 pp w Tarnowskich Górach. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1935. W 1936 przeniesiony z 11 pp do Batalionu Stołecznego w Warszawie na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1937-1939 d-ca 3 kompanii w Batalionie Stołecznym. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii Batalionu Stołecznego. Uczestnik walk w obronie Warszawy na odcinku obrony „Warszawa-Zachód”. Brał udział w nocy z 12/13 IX 1939 w walkach w rejonie Babic. W dniu 13 IX 1939 podczas bombardowania m. p. batalionu przez samoloty niemieckie zostaje ranny a następnie odesłany do szpitala.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; P. Zarzycki. Batalion Stołeczny. Pruszków 2005.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Piekarniak German 
    - piech.
    [1900-1977], mjr sł. st. piech. WP[1939]
    Ur. 30 X 1900. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. piechoty. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1921. Służył w 52 pp w Złoczowie, gdzie pełnił różne funkcje. Po 1928 przeniesiony do 36 pp w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1932. Następnie przez wiele lat był d-cą kompanii. W latach 1937-1939 dowodził 1 kompanią w I batalionie 36 pp. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs dla d-ców batalionu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 19 III 1939. Następnie d-ca I batalionu, 36 pp, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym i batalionu 36 pp w składzie 28 DP przydzielonej do armii „Łódź”. Uczestniczy w walkach odwrotowych m. in. pod Brwinowem, potem przez Puszcze kampinoską przebija się do Modlina, gdzie dociera 14 IX 1939. Bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu 36 pp w obronie Modlina do 24 IX 1939. W czasie walk ranny. Po kapitulacji od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IX C w Molsdorf, a od 1940 w oflagu II c w Woldenbergu.  Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie, gdzie zmarł  25 XII 1977. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym, na Powązkach.  Żonaty z Janina Briks /1905 – 1988/.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14178 / za kampanię wrześniową 1939/, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; E. Walczak. 36 Pułk Piechoty Legii akademickiej. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Piekarski Wacław - , gen. bryg.
    [1893-1979], hallerczyk, gen. bryg. WP[ 1939]
    Ur. 5 VI 1894 w Pilicy. Po ukończeniu gimnazjum studiował filozofię i nauki społeczne na Uniwersytecie w Genewie. Był członkiem „Zarzewia”, Drużyn Strzeleckich i Związku Strzeleckiego. Po wybuchu I wojny światowej wcielony do armii rosyjskiej, gdzie ukończył szkołę oficerską piechoty. Przydzielony do Korpusu ekspedycyjnego walczy w Grecji, skąd przedostał się przez Włochy do Armii gen. J. Hallera w Francji. Od XII 1917 do IV 1919 d-ca kompanii. Awansowany do stopnia mjr dowodzi batalionem, potem z-ca d-cy 1 p. strzelców. W IV 1919 przybywa z Armią Gen. Hallera do Polski. Od IV 1919 do XI 1921 z-ca d-cy potem d-ca 1 p. strzelców przemianowanego 1 IX 1919 na 43 pp. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu ppłk sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W okresie IX 1921 – X 1922 z-ca k-dta Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W okresie XI 1922 – II 1924 studiuje w francuskiej Wyższej Szkole Wojennej oraz Szkole Nauk Politycznych w Paryżu. Od I 1925 do IX 1926 szef Wydziału Ewidencyjnego Oddziału II SG. Od X 1926 do IV 1927 I oficer sztabu Inspektoratu armii Nr 1. W latach VI 1927 IX 1931 d-ca 54 pp. Awansowany do stopnia płk SG sł. st. piech. 1 I 1928. Przeniesiony do KOP od IX 1931 do X 1935 był    d-cą Brygady KOP „Podole” . Od X 1935 do VIII 1936 d-ca piechoty dywizyjnej 11 DP, potem od VIII 1936 do X 1938 dowodził 29 DP. W okresie X 1938-VIII 1939 był szefem departamentu Piechoty MSWoj. Mianowany gen. bryg. 19 III 1939. W VIII 1939 mianowany d-cą mobilizowanej 41 DP, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Po kapitulacji na Lubelszczyźnie od 26 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach, najdłużej przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Francji i tam osiedlił się na stałe.
    Zmarł 14 II 1979 w m. Creteil k. Paryża.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, PR 4 kl., KW4x, ZKZ.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976; T. Kryska – Karski – St. Zurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pieniążek Piotr
    - , ks. kapel. rez. 
    [1907-?], ks. kapelan rez.[1939]
    Ur. 28 VI 1907. Ukończył gimnazjum, potem Seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana. Z dniem 1 I 1939 mianowany kapelanem rez. W kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję kapelana  części 30 pp walczącego w obronie Warszawy. W latach 1942-1955 proboszcz parafii w Aninie. Przeniesiony do diecezji bydgoskiej.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; St. Podlewski. Wierni Bogu i Ojczyźnie. W-wa 1985: W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pieniążkiewicz Zbigniew Stefan Ludwik - , por. piech. 
    [1910-?], por. sł. st. piech. [1936]
    Ur. 8 VII 1910. W latach 1929-1930 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w okresie 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 39 pp w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Warszawie kurs specjalistyczny dla dowódców kompanii działek ppanc. oraz kurs dla oficerów broni maszynowej. Przeniesiony z 39 pp do 2 pp Leg. w Sandomierzu, gdzie w latach 1938-1939 dowodził plutonem ppanc. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM I batalionu 2 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 2 pp leg. od walk na
    Linii obronnej nad Wartą, pod Borowskimi Górami w bojach odwrotowych przez Kampinos do Modlina oraz w jego obronie. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;st. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1992; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pierożek Zdzisław
    - , kpt. piech.
    [1900-?], kpt. sł. st. piech. [1934]
    Ur. 21 VII 1900. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs wojenny szkoły podchorążych piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. w 1921. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1921. Długoletni oficer 15 pp w Dęblinie, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca plutonu, potem kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 pełnił w 15 pp funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadowczej 15 pp w składzie 28 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Wielunia, potem na pozycjach obronnych nad Wartą i Widawką, w obronie Pabianic i w bojach odwrotowych m. in. pod Brwinowem 12 IX 1939.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 15 Pułk Piechoty „Wilków”. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Piesowicz Stanisław
    - , piech.
    [1900-?], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 27 I 1900. W WP od XI1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. w 1921. Zweryfikowany w stopniu por. por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 X 1921. Służył m. in. w 78 pp, gdzie pełnił różne funkcje. W VIII 1929 przeniesiony z 78 pp do Szkoły Oficerskiej dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy na stanowisko instruktora. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony następnie do 5 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1938-1939 d-ca 7 kompanii III batalionu 5 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii III batalionu, a od 10 IX 1939 po śmierci mjr M. Pacholskiego d-ca III batalionu pod Wyszkowem obejmuje dowództwo tego batalionu. Brał udział w walkach z Niemcami na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: KW, MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Rocznik Oficerski 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; D. Faszcza. 5 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Piestrzyński Klemens
    - , kpt. piech. 
    [1897-+?], kpt. sł. st. piech. [1936]
    Ur. 16 X 1897. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył jako podoficer zawodowy. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 31 VIII 1924 z przydziałem do 75 pp w Chorzowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. Długoletni oficer 75 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936 i przeniesiony na stanowisko d-cy kompanii w Szkole Podoficerskiej dla Małoletnich Nr 2 w Śremie. W latach 1937-1939 d-ca 2 kompanii szkolnej. Ewakuowany w VIII 1939 wraz z szkoła do Warszawy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy batalionu szturmowego armii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: MN
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 87 z 29 VIII 1924; Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pieśla Jerzy Maria Tadeusz Józef 
    - , ppor. rez. piech. mgr
    [1906-?], mgr, ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 2 XI 1906. Ukończył gimnazjum, potem studia wyższe uzyskując dyplom mgr-a. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w 1 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 32 pp. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 33 pp w Łomży. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w 3 kompanii CKM III batalionu 13 pp w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami na przedpolach Mławy, potem Modlina.
    Po kapitulacji Modlina dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003; rocznik oficerski rezerw 1934.A. Kociszewski. 13 Pułk Piechoty. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pietras Zbigniew Mieczysław
    - , ppor. piech.
    [1913-1948], ppor. sł. st. piech.[1936], kpt./mjr
    Ur. 27 IX 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1936 w szkole Podchorążych w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 40 pp we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1937-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii Ckm III batalionu 40 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM 40 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli powrócił do kraju. Wcielony do służby w WP awansował do stopnia kpt. p0tem mjra .
    Zmarł w 1948.
    Tajny Dziennik Awansowy Nr 5 z 15 X 1936;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20006; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990; Barykada września. Obrona Warszawy w 1939 roku. W-wa 1984; J. S. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty „Dzieci Lwowskich”. Pruszków 200
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pietraszkiewicz Kajetan Antoni 
    - , mjr dr med.
    [1896-+?], dr med., mjr sł. st. sanit. [1937], w AK ps. „Kościesza”
    Ur. 7 VIII 1896. Po ukończeniu gimnazjum studiował medycynę. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 IX 1920. Przeniesiony do 75 pp, potem w kadrze 5 batalionu sanitarnego. Skierowany na dokończenie studiów medycznych. Ukończył Wydział Lekarski UJ w Krakowie otrzymując w 1924 dyplom lekarski. Następnie lekarz sanitarny 75 pp w Chorzowie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1929. Przeniesiony w VI 1930 z 75 pp do 34 pp na stanowisko st. lekarza pułku, w w X 1931 przeniesiony z 34 pp w Białej Podlaskiej do 2 Szpitala Okresowego w Chełmie na stanowisko lekarza kadry zapasowej. Awansowany do stopnia mjr sł. st. sanit. 19 III 1937. Przeniesiony do 1 Szpitala Okręgowego w Warszawie. W latach 1937-1939 st. ordynator oddziału uszno-gardłowego w Centralnej Przychodni Lekarskiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 kompanii sanitarnej 8 DP. W czasie okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/ AK. Pracował jako lekarz m. in. w szpitalu SS Elżbietanek. Działał w konspiracyjnej służbie zdrowia. W czasie Powstania Warszawskiego od VIII 1944 pełnił funkcję k-dta Centralnego Szpitala Powstańczego – szpital SS Elżbietanek św. Antoniego.
    Po wojnie mieszkał w Łodzi i służył jako lekarz wojskowy w LWP. Awansowany do stopnia ppłk dr med.. Był m. in. w latach 1945-1946 k-dtem Wojskowego Szpitala Okręgowego przekształconego jesienią w szpital Kliniczny – Centrum Wyszkolenia Sanitarnego.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930;Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego.               W-wa 1934; L. M. Bartelski. Mokotów 1944. W-wa 1986
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pietraszkiewicz Z. - , insp. Str. Poż.

    Pietrzak Jan
    - . mjr art. 
    [1896-?], mjr sł. st. art. WP [1937]
    Ur. 2 II 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Służył w 6 pp Leg. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po 1924 przeniesiony z Korpusu Oficerów Piechoty do Korpusu Oficerów Artylerii. Po ukończeniu kursu w Centrum Wyszkolenia Artylerii przeniesiony do 1 pal w Wilnie, gdzie pełnił różne funkcje.  Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1930. Po ukończeniu kursu dla d-ców baterii mianowano go d-cą baterii w 1 pal Leg. W XII 1934 przeniesiony z 1 pal Leg. do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1937. Od 1937 d- ca I dywizjonu 1 pal Leg., którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 1 DP Leg. Walczył z Niemcami nad Bugiem i Narwią, potem Kałuszynem oraz na Lubelszczyźnie, gdzie po reorganizacji oddziałów 1 DP Leg. dowodził 1 dac. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: MN. SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1995.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pietrzyk Jan
    - , por. rez. piech.

    Piękoś Stanisław
    - , mjr piech. 
    [1896-1987], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1928], oficer Straży Granicznej. w st. sp. od ?, w konspiracji ZWZ, ps. „Skała”, gen. bryg. PAL
    Kmdt Inspektoratu Rejonowego ZWZ Skierniewice II 1940 – VII 1940. Okręg Łódź ZWZ.
    Ur. 03 XI 1896 w Sokółce Małopolskiej, syn Adama i Katarzyny z d. Walicka. W WP od XI 1918. W latach 1919-1920 brał udział w stopniu por. sł. st. w szeregach 1 pp Leg. w wojnie polsko-bolszewickiej. Za okazane męstwo na polu walki odznaczono go VM kl. 5 i KW. W trakcie walk był ranny. Po wojnie zweryfikowany w 1922 w stopniu kpt. sł. st. piechoty z starszeństwem 1 VI 1919. Przeniesiony w 1923  z 1 pp Leg. do 17 pp w Rzeszowie na stanowisko d-cy kompanii. W 1924 nadal służy w 17 pp. Z dniem 18 III 1925 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy kompanii granicznej. Z KOP przeniesiony w VI 1927 do 60 pp. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 1 I 1928 pełni funkcję  d-cy batalionu, potem oficera sztabu 60 pp W końcu 1928 przekazany do dyspozycji    d-cy DOK VII w Poznaniu. Przeniesiony w stan spoczynku. Potem pracuje w Straży Granicznej,  Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczył w obronie Warszawy. Od 12 IX 1939 d-ca 4 batalionu 360 pp w zgrupowaniu dowodzonym przez ppłk-a dypl. L. Okulickiego. Odznaczył się męstwem i dzielnością. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 uniknął niewoli. Wprowadzony do konspiracji SZP/ZWZ przez ppłk-a dypl. l. Okulickiego. W grupie L. Okulickiego wyjechał jesienią 1939 do Łodzi. Początkowo oficer inspekcyjny na pow. Skierniewice i Łowicz. Od II 1940 do VII 1940 k-dt Inspektoratu Rejonowego ZWZ Skierniewice, który organizacyjnie wchodził w skład Okręgu ZWZ Łódź.. Brał udział w odprawach w Łodzi. W VII 1940 Inspektorat Skierniewice ZWZ wyłączono z Okręgu ZWZ Łódź i przekazano do Komendy Okręgu ZWZ Warszawa – województwo. Po przekazaniu inspektorat jako struktura zostaje rozwiązany, a obwody Skierniewice i Łowicz funkcjonują w składzie Okręgu Warszawa – województwo ZWZ jako obwody samodzielne. Mianowany w VII 1940 inspektorem na teren lewobrzeżny okręgu. We IX 1940 w wyniku skarg zostaje zawieszony w czynnościach. Po potwierdzeniu skarg o wydawanie pieniędzy pochodzących z darów społeczeństwa niezgodnie z przeznaczeniem został w XI 194o dyscyplinarnie usunięty z szeregów ZWZ. W 1943 związał się z organizacją Polska Armia Ludowa /PAL/ w Warszawie. W PAL awansowano go do stopnia płk-a. W 1944 utrzymywał kontakty płk dypl. J. Rzepeckim „Wolski”, z którym prowadził rozmowy dot. podporządkowania AK oddziałów PAL. Podczas Powstania Warszawskiego w VIII-IX 1944 był d-cą Zgrupowania PAL „Centrum”. Następnie PAL zostaje podporządkowana władzom komunistycznym i rozwiązana 21 I 1945. Brał udział w kontaktach I. Sierowa i NKWD z gen. l. Okulickim.
    Po wojnie w kraju mieszkał  z rodziną w Gliwicach. Pracował m. in. w punkcie skupu odpadów użytkowych . W 1966 przyznano mu skromną rentę. Przez wiele lat pełnił funkcje opiekuna inwalidów, wdów i sierot po żołnierzach PAL.
    Zmarł 26 VIII 1987 w Gliwicach. Pochowany na centralnym cmentarzu komunalnym w Gliwicach przy ul. Kozielskiej.
    Żona Zofia/ ur. 29 III 1905-29 I 1966/, syn Antoni Skała-Piękoś /14 IV 1927-22 IV 1995/
    Dz. Pers. Nr 13 z 6 III 1923; Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939. W-wa 1985; Z. Janke - Walter. W AK w Łodzi i na Śląsku. W-wa 1969; E. Wawrzyniak. Na Rubieży Okręgu Łódź AK. W-wa 1988; tenże: Okrę Łodzki AK /w:/ AK-rozwój organizacyjny. W-wa 1996; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Pikulski Wiktor Konstanty
    - , mjr piech. 
    [1896-1940], mjr sł. st. piech. WP, pośm. ppłk [2007]
    Ur. 04 III 1896 w Jaworowie, syn Wiktora i Józefy z Berwidów. Uczył się w gimnazjum w Stryju, gdzie w 1914 otrzymał świadectwo dojrzałości. Po wybuchu I wojny światowej 1 VIII 1914 jako poddany austriacki zostaje wcielony do armii austriackiej, gdzie ukończył oficerską szkołę piechoty rezerwy. Brał udział w walkach na froncie rosyjskim i włoskim. Awansowany do stopnia ppor. piech. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsk0-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1920-1927 służył w 82 pp, gdzie pełnił m. in. funkcję d-cy kompanii. w 1927 przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu IX w Brześciu nad Bugiem na stanowisko referenta piech. do stopnia mjr awansowany 1 I 1929. W VI 1933 przeniesiony z DOK IX do 56 pp na stanowisko d-cy batalionu. Przeniesiony z dniem 1 IX 1935 z 56 pp na stanowisko k-dta PKU Biała Podlaska. Funkcję pełnił do IX 1939. We IX 1939 mianowany d-cą improwizowanego batalionu z Centrum Wyszkolenia Łączności w składzie Warszawskiej brygady Obrony Narodowej. Walczył z wrogiem nad Bugo-Narwią, w rejonie Wieliszewa. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV lub V 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x,ZKZ,MN
    Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Pilawski Bolesław
    - , ppor. rez. art.
    Pilchell Eugeniusz - , ppor. rez. piech.
    Piotrowski - piech.

    Piotrowski Antoni
    - , kpt. piech.
    [1899-+?], kpt. sł. st. piech.[1934], w ZWZ ps. Jan Stopa, vel Jerzy Wiśniewski.
    Ur. 4 I 1899. Uczęszczał do gimnazjum. W szeregach nowogrodzkiego pułku piechoty, przemianowanego 11 VII 1919 na 80 pp strzelców nowogrodzkich brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W latach 1920-1921 na wojennym kursie podchorążych w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany 13 VIII 1921 ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 III 1921 z przydziałem do 80 pp. do stopnia por. awansowany ze starszeństwem od 1 IX 1922. Po 1925 przeniesiony z 80 pp do 6 pp Leg. w Wilnie, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1934. Dowodził kompanią w 6 pp Leg. w latach 1937-1939 pełnił funkcję kmdta Kursu Dla podoficerów Nadterminowych 1 DP w Wilnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 6 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył z Niemcami nad Narwio-Bugiem, pod Kałuszynem, potem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji uniknął niewoli i przedostał się do Wilna. Podejmuje działalność konspiracyjną w ramach tzw. „Kół Pułkowych” pełniąc funkcję konspiracyjnego d-cy 6 pp Leg. podporządkowanych ZWZ. Aresztowany 30 XI 1940 przez funkcj. NKWD i uwięziony. Po podpisaniu układu Sikorski-Majski zostaje we IX 1941 zwolniony z więzienia. Następnie wstępuje do Armii Polskiej w ZSRR gen. W. Andersa. Przydzielony do 26 pp 9 DP, gdzie pełni funkcję d-cy I batalionu. Po ewakuacji oddziałów polskich z Związku Sowieckiego na Bliski Wschód do Iranu i Iraku od 1943 służy w utworzonym II Korpusie Polskim gen. W. Andersa. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. Bierze udział w kampanii włoskiej na stanowisku z-cy d-cy 5 batalionu strzelców karpackich, potem d-cy batalionu. Po wojnie w Wlk. Brytanii. Mieszkał m. in. w Londynie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 32 z 13 VIII 1921; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 6 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2001; L. Tomaszewski. Kronika Wileńska 1939-1941. W-wa 1989; tenże: Wileńszczyzna lat wojny i okupacji 1939-1945.W-wa 1999; P. Nowiński. Garnizon konspiracyjny Miasta Wilna. Toruń 1999; Dz. Pers. Nr 8 z 1 VI 1935/zmiana daty ur. z 23 12 1898 na 4 1 1899/
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Piotrowski Antoni
    - , mjr sap.
    [1894-+?], mjr sł. st. sap. [1935]
    Ur. 14 II 1894. Uczestnik I wojny światowej 1914-1918. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. saperów z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 8 pułku saperów. Do stopnia kpt. awansowany 15 VIII 1924. W 1927 przeniesiony Departamentu Inżynierii MSWoj. w Warszawie, potem do sztabu 28 DP na stanowisko d-cy saperów. Z dniem 1 X 1931 przeniesiony ze sztabu 28 DP w Warszawie do Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie, skąd z dniem 1 V 1932 zostaje przeniesiony n stanowisko kierownik referatu do Szefostwa Saperów MSWoj. Awansowany do stopnia mjr sł. st. sap. 1 I 1935. W latach 1938-1939 w rezerwie personalnej oficerów przy Inspektorze Saperów/ wykonawca studiów przy inspektorze armii „na odcinku Łódź”. W kampanii wrześniowej 1939 oficer w sztabie dowództwa Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Piotrowski Jan - , ppor. rez. piech. 
    [1910-?], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 23 I 1910. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935. Zmobilizowany do w P w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 3 kompanii CKM w kombinowanym batalionie mjr W. Kuczajowskiego. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Piotrowski Ładysław
    - , por. dr med.

    Piotrowski Stanisław
    - , kpt. piech.
    [1905-1990], oficer sł. st. piechoty WP, por. [1934], kpt. [1939], w konspiracji ZWZ/AK/ROAK, mjr [1944], ps. „Jar”, „Korszun”, „Słomka”, „Step”, „Szturm” vel Stanisław Piasecki.
    Kmdt Obwodu Lublin-Powiat IV –X 1944. Inspektoratu Rejonowego Lublin AK/ROAK X 1944 - II 1945. Okręg Lublin AK/ROAK.
    Ur. 07 IV 1905 w m. Tarłów pow. Iłża. Syn Michała i Eleonory. Uczęszczał do gimnazjum w Kielcach, gdzie w 1927 zdał maturę. W okresie 1927-1928 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkoły Podchorążych przy 4 pp Leg. w Kielcach. W okresie od X 1929 do VIII 1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1931 z przydziałem do 43 pp w Dubnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. piechoty awansowany 1 I 1934. Mianowany następnie d-cą 1 kompani w I baonie. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 adiutant 43 pp w składzie 13 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku m. in. w rejonie Tomaszowa Maz. W trakcie walk zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu wojskowym, z którym ewakuowano go do Zamościa. Po opuszczeniu szpitala przebywał na terenie Lublina. W I 1940 nawiązał kontakty z kpt. Stanisławem Krawczykiem „Smętny” ówczesnym k-dtem Obwodu ZWZ Lublin, który zaprzysięga go do konspiracji ZWZ. Mianowany wówczas k-dtem rezerw obwodu lubelskiego ZWZ. W IV 1940 za zgodą przełożonych z ZWZ wyjechał do Dubna na Wołyń w celu odnalezienia swej rodziny. Po powrocie z Dubna w VI 1940 skierowany przez K. O ZWZ Lublin na teren płd-wsch. obwodu lubelskiego ZWZ z zadaniem zorganizowania tam siatki konspiracyjnej ZWZ. Mianowany w 1941 k-dtem II Rejonu Milejów – Biskupice. Jednocześnie od V 1942 zastępca k-dta Obwodu Lublin AK do spraw powiatu. Od IV 1944 k-dt Obwodu Lublin – powiat. Awansowany przez KG AK 25 VII 1944 do stopnia mjr-a sł. st. piechoty z starszeństwem 03 V 1944. Mieszkał w Jaszczowi na stacji kolejowej w domu inż. Jana Chomicza. Oficjalnie zatrudniony jako inspektor w instytucji sanitarnej, której siedziba mieściła się w Warszawie, co ułatwiało mu poruszanie się w terenie.
    Na podległym terenie zorganizował Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty AK oraz Szkołę Podoficerską. Należał do grona aktywnych konspiratorów. W okresie przygotowań do akcji „Burza” był przewidywany na stanowisko d-cy II batalionu8 pp Leg. AK. Cieszył się dużym autorytetem wśród podwładnych. Był człowiekiem opanowanym i spokojnym oficerem. Nie lubił wojskowego drylu, cechowała go przy tym ogromna skromność. Lubiany i szanowany przez współpracowników.
     15 VII 1944 ogłosił alarm mobilizacyjny na podległym terenie. W tym okresie czasu przebywał w m. Olszynka. Otrzymuje rozkaz objęcia dowodzenia zgrupowaniem partyzanckim AK, które walczyło z oddziałami 17 dywizji SS w rejonie wsi Żuków. Po walkach nadal przebywa na podległym terenie. Po wejściu wojsk sowieckich na teren obwodu pozostaje nadal w konspiracji. Po aresztowaniu przez NKWD mjr-a E. Jasińskiego „Nurta” zostaje rozkazem ppłk-a sł. st. piechoty Franciszka Żaka „Wira” pełniącego funkcję k-dta Okręgu AK Lublin mianowany z dniem 18 X 1944 k-dtem Inspektoratu AK Lublin. Odbudowywał struktury inspektoratu rozbitego aresztowaniami dokonywanymi przez NKWD i UB. Brał udział w odprawach z „Wirem”. Przeprowadzał odprawy z podległymi k-dtami obwodów. W styczniu 1945 przypadkowo zatrzymany pod nazwiskiem przybranym Stanisław Piasecki. Nierozszyfrowany zostaje dzięki pomocy swego kolegi z b. 43 pp, który wówczas był oficerem w armii gen. Z. Berlinga zwolniony. Po zwolnieniu z więzienia na Zamku Lubelskim jako zagrożony aresztowaniem wyjechał do Olsztyna, gdzie osiadł na stałe. Używał wówczas przybranego nazwiska Stanisław Piaseczki. Podejmuje pracę zawodową. Pracuje m.in. w Spółdzielni Samopomoc Chłopska. Wstępuje do Stronnictwa Ludowego. W IV 1947 ujawnił się w WUBP w Olsztynie i powrócił do swego rodowego nazwiska. Następnie w latach 1947 - 1948 był sekretarzem Zarządu Wojewódzkiego SL w Olsztynie. W 1948 usunięto go z SL z powodu akowskiej przeszłości. Od tego czasu pozostaje bezpartyjny. Potem pracuje w Stowarzyszeniu „Pojezierze”. Działa aktywnie na niwie społecznej. Na początku 1970 przeszedł na emeryturę. Był nękany przez UB potem SB.
    Żonaty z Zofią z d. Żuławska. Ostatnio mieszkał w Olsztynie przy ul. Kościuszki w Olsztynie.
    Zmarł w Olsztynie 04 II 1990 i tu pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM kl.5, KW, ZKZ z M, Krzyżem AK, Medalem Wojska.
    Rocznik oficerski MSWoj. 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2004; I. Caban – Z. Makowski. ZWZ-AK w Okręgu Lublin 1939-1944. Lublin 1971; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; tenże: 8 pp Leg. AK. W-wa 1994; Cz. Gregorowicz – D. Salata. ZWZ-AK w obwodzie lubartowskim 1939-1945. Lublin 1998; R. Wnuk. Lubelski Okręg AK- DSZ i WiN 1944-1947. W-wa 2000; P. Gawryszczak. Podziemie Polityczno-wojskowe w inspektoracie Lublin w latach 1944-1956. Lublin 1998; Zrzeszenie WiN 1944-1947 w opracowaniach funkcj. MSW. Lublin 2002; Z. Klimkiewicz, inż. por. w st. sp. II Rejon Obwodu Lublin – powiat w akcji „Burza” /w:/ Przegląd wojskowo-historyczny nr 2/183. W-wa 2000; USC Lublin. Skrócony akt zgonu nr 173/1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Piotrowski Stefan - . ks. prefekt 
    [1900-1990], ks. prefekt, w AK ps. „Jan I”
    Ur. 29 VII 1900.Ukończył Seminarium Duchowne. 4 II 1923 wyświęcony na kapłana. Po ukończeniu Wydziału Teologicznego Warszawskiego był prefektem szkół i duszpasterzem akademickim w Warszawie. We IX 1939 kapelan szpitala polowego w czasie obrony Warszawy, jednocześnie szef duszpasterstwa szpitalnego w Armii „Warszawa”. Po zajęciu Warszawy przez Niemców aresztowany i więziony na Pawiaku, skąd został po kilku miesiącach zwolniony. Podczas okupacji niemieckiej żołnierz AK ps. „Jan”, pełnił funkcję I z-cy szefa duszpasterstwa Okręgu Warszawskiego AK. W 1946 został rektorem kościóła Św. Anny, a od 1 XII 1947 proboszcz Parafii Św. Michała Archanioła w Warszawie. Od 1949 przewodniczący Wydziału Nauki Katolickiej Warszawskiej Kurii Metropolitalnej. W 1952 mianowany przez prymasa St. Wyszyńskiego wikariuszem Generalnym Archidiecezji Warszawskiej. Od 1957 pełnił funkcję przewodniczącego Wydziału Administracji Ogólnej Kurii Warszawskiej. W 1984 z powodu złego stanu zdrowia przeszedł na emeryturę. W uznaniu zasług mianowany przez papieża Jana Pawła II infułatem.
    Zmarł 27 VII 1990 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim.
    Odznaczony: KW
    Kapelani wrześniowi. /red./W. J. Wysocki. W-wa 2001; St. Podlewski. Wierni Bogu i Ojczyźnie. W-wa 1985
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Piotrowski Witold - ,
    [1913-1939], oficer sł. st. piech. WP, ppor. [1937]
    Ur. 06 VII 1913. W 1934 ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1937 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem na stanowisko d-cy 2 plutonu w 4 kompanii II baonu 35 pp w Brześciu n/Bugiem, skąd został przeniesiony w 1939 do 82 pp w Brześciu Podchorążych/Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział jako d-ca plutonu, potem d-ca kolumny taborowej II baonu 82 pp w składzie 30 DP. Walczył na szlaku bojowym od rzeki Warty, potem w walkach odwrotowych 9 IX 1939 pod Skierniewicami i 10 IX 1939 pod Żyrardowem, skąd przebił się 13 IX 1939 do Modlina. Uczestnik obrony Modlina. Poległ 26 IX 1939 w Kazaniu. Pochowany na cmentarzu w Kazaniu, skąd jego prochy po wojnie ekshumowano i pochowano na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; Cmentarz Komunalny – dawny Wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Piotrowski Władysław - , ppor. piech.
    [1915-2001], ppor. sł. st. piech. [1937]
    Ur. 27 IX 1915. Ukończył gimnazjum. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii I batalionu 1 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 6 kompanii, a od 13 IX 1939 dowodził 6 kompanią II batalionu 1 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył z wrogiem nad Narwią i Bugiem, potem Kałuszynem oraz na Lubelszczyźnie. Uniknął niewoli niemieckiej. W czasie okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej ZWP/ZWZ/AK na terenie Okręgu Warszawa. Po wojnie od IV 1945 d0 1950 służył w LWP. Po zwolnieniu z wojska pracował w różnych przedsiębiorstwach w Warszawie. Działał w organizacjach kombatanckich. Był m. in. prezesem Związku Oficerów sł. st. II RP, członkiem honorowym Koła Przyjaciół SPP w Ostrowi Maz., sekretarzem Kapituły Krzyża Wojennego VM. Awansowany do stopnia ppłk w st. sp.
    Zmarł 13 XII 2001 w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KKOOP Krzyżem za Wojnę 1939.
    Tajny Dziennik Personalny Nr 4 z 15 X 1937; W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Piotrowski Wojciech Józef - , por. sap.
    [1904-?], inż., por. rez. sap.[1936]
    Ur. 6 I 1904. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów w Modlinie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. sap. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 6 batalionu saperów w Brześciu nad Bugiem. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowano go do 1 I 1936 do stopnia por. rez. sap. zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kolumny saperskiej 20 batalionu saperów przydzielonego do 20 DP. Brał udział w walkach w rejonie Mławy, potem Warszawy. Po kapitulacji Warszawy dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Pisarski Tadeusz Roman 
    - , mjr sap. 
    [1898-1940], legionista, mjr sł. st. sap. inż. [1938]
    Ur. 14 XI 1898. Ukończył szkołę średnią. W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 19190-1920. Służył w 1 p. saperów. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. Ukończył studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Służył m. in. w Okręgowym składzie Inżynierii i saperów Nr IV. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Przeniesiony po 1924 do 7 b. saperów w Poznaniu na stanowisko d-cy kompanii. W VI 1933 przeniesiony z 7 b. sap. do Batalionu Elektrotechnicznego na stanowisko    d-cy kompanii. Z dniem 1 VI 1934 przeniesiony z Batalionu Elektrotechnicznego do 3 brygady saperów na stanowisko II oficera sztabu. W IV 1935 przeniesiony z 3 brygady saperów do 1 b. saperów w Modlinie, a następnie w 1938 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty na stanowisko wykładowcy taktyki saperów. Awansowany do stopnia mjr sł. st. sap. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 61 batalionu saperów oraz d-cy saperów 44 DP Rez. Uczestnik walk w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Zmarł w XII 1940 w szpitalu w Schleswig-Holstein w Niemczech.
    Odznaczony: KN, KW, SKZ
    Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1944; Dz. Pers. Nr 6 z 18 IV 1935;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny  wojskowy w Warszawie.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Piskor Tadeusz Ludwik 
    - , gen. dyw.
    [1889-1951] członek ZWC/ZS, legionista, oficer sł. st. piech. WP, gen. dyw.[1928]
    Ur. 01 II 1889 w Borze – Sadłowiźnie pow. Iłża, syn Władysława /inż. hutnika/ i Julii z Zagórskich. Ukończył w 1907 Gimnazjum Filologiczne im. Gen. Pawła Chrzanowskiego w Warszawie. Od 1908 studiuje na Wydziale Nauk Ścisłych Instytutu Politechnicznego w Liége w Belgii, a od 1910 na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej. W Belgii był współzałożycielem w 1909 Związku Walki Czynnej. Podczas studiów we Lwowie nadal działa w ZWC, a od 1912 w Związku Strzeleckim, w którym w 1912 ukończy kurs oficerski uzyskując stopień ppor. Następnie instruktor ZS w okręgu krakowskim. Od 1 XI 1913 był k-dtem szkoły podoficerskiej ZS oraz wykładowcą na różnych kursach ZS.
    26 VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich obejmując funkcję referenta organizacyjnego 1 pp LP. 27 IX 1914 został d-cą 2 kompanii VI baonu, poczym od 22 XII 1914 powraca na poprzednie stanowisko. Mianowany por. piech. 09 X 1914. W czasie bitwy pod Łowczówkiem 24 XII 1914 zostaje ranny. 01 I 1915 mianowany kpt. piech. Od 04 I 1915 dowodzi II baonem 1 pp LP, a następnie od 26 II 1915 do 11 V 1915 był oficerem operacyjnym I Brygady LP, a d0 20 VIII 1915 dowodził II baonem 5 pp LP. Następnie oficer organizacyjny I Brygady, szef sztabu GO, szef sztabu I Brygady, potem od 5 XII 1916 do 8 VII 1917 dowodził z przerwami II baonem 1 pp LP. Od 31 I do 30 III 1917 przebywał na wojennym kursie Sztabu Generalnego w Warszawie. Po kryzysie przysięgowym w LP w VII 1917 internowany 23 VII 1917 w obozie w Beniaminowie, skąd został zwolniony 29 IX 1918. Po zwolnieniu działał krótko w POW, potem od XI w WP. Od 4 XI 1918 do 18 XI 1918 na stanowisku szefa I Oddziału DOG, potem od 18 XI 1918 do 3 I 1919 szef Sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego Lublin. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 17 XII 1918. Od 3 I 1919 do 20 II 1919 szef sztabu GO „Bug”. Brał udział w walce z Ukraińcami. 28 I 1919 ranny pod Bełżcem. Następnie od 20 II 1919 szef sztabu 2 DP Leg., potem 1 DP Leg. W czasie „wyprawy wileńskiej od 12-25 IV 1919 był szefem sztabu 1 Brygady Jazdy, po czym ponownie szef sztabu 1 DP Leg. Od 12 IX do 16 XI 1919 szef sztabu GO gen. E. Rydza – Śmigłego. Od 16 XI 1919 do 18 IV 1920 był Adiutantem Generalnym Naczelnika Państwa i NW WP. Awansowany do stopnia ppłk SG sł. st. piech. w 1919. Następnie od 18 IV – 12 VII 1920 szef sztabu dywizji kawalerii gen. J. Romera. Awansowany 22 V 1922 do stopnia płk SG sł. st. piech. Od 12 VII 1920 do 27 IV 1921 szef III Oddziału Naczelnego Dowództwa. Następnie od 27 IV -13 XII 1921 szef III Oddziału Biura Ścisłej Rady Wojennej, a następnie od 13 XII 1921 do X 1925 szef tego Biura i II z-ca szefa Sztabu Generalnego. Mianowany gen. bryg. 31 III 1924 z starszeństwem od 1 VII 1923. W 1923 ukończył kurs informacyjny dla wyższych dowódców przy MSWoj. w Warszawie, a w 1924 kurs w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych. Od X 1925 do 28 VI 1926 był d-cą 28 DP w Warszawie, a od 28 VI 1926 do 3 XII 1931 szefem Sztabu Generalnego. 01 I 1928 mianowany gen. dyw. Od 3 XII 1931 był Inspektorem Armii na odcinku Baranowicze.
    Pracował społecznie w Związku Legionistów. Od 1937 był k-dtem Koła VI baonu I Brygady.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 otrzymał zadanie zorganizowania Armii „Lublin”. W nocy z 13/14 IX 1939 podporządkowano mu także Armię „Kraków”. Po bitwie pod Tomaszowem Lub. 20 IX 1939 nakazał kapitulację. Następnie w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII a w Murnau, skąd w I 1940 przeniesiono go do oficerskiego obozu karnego VIII B w Silberg, potem od XI 1940 przebywał w oflagu IV C w Colditz, a od 1943 w obozie specjalnym X C w Lubece, skąd go przeniesiono w VIII 1944 do oflagu VI B w Dössel. W oflagach był starszym obozu. W oflagu w Dössel należał do konspiracji obozowej. Po uwolnieniu 30 IV 1945 wyjechał do Wlk. Brytanii i tam od 2 VII 1945 pozostawał w dyspozycji szefa sztabu NW.
    W 1947 zdemobilizowany osiadł na stałe w Londynie. Działał w Komisji Historycznej Sztabu Głównego i przewodniczył Komisji ds. Żołnierzy 1939.
    Zmarł w Londynie 22 III 1951. Pochowany na cmentarzu St. Mary’s w Kensal Green. W 1990 urnę z jego prochami pochowano na cmentarzu wojennym w Tomaszowie.
    Odznaczony: VM kl. 5, Polonia Restituta 2,3 i 4 kl., KN, KW4x,ZKZ i innym medalami.
    Żonaty z Marią Ines z Prudnickich, miał córkę Marię Ines /1927-1929/, po śmierci żony w 1940 żonaty po raz drugi z Lucyną Kacperską, z którą miała syna Jerzego /ur. 1946/.
    Jego pamięci jest poświecona tablica w kaplicy kościoła św. Andrzeja Apostoła przy ul. Chłodnej w Warszawie.
    Roczniki oficerskie: 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. IV. W-wa 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Piwakowski Kazimierz - , kpt. int. 
    [1889-?+], kpt. sł. st. sł. samoch. Od 1935 w st. sp. kpt. [1936]
    Ur. 29 VII 1889. W WP od XI 1918. Służył w armii rosyjskiej, potem od 1917 w kompanii inżynieryjnej 4 DStrz. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 XII 1920. Służył m. in. w 1 p. czołgów w Żurawicy, potem w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony do Kierownictwa Zaopatrzenia Technicznego, a z dniem 1 XII 1934 do Kadry 8 dywizjonu samochodowego. Z dniem 31 VIII 1935 przeniesiony z Korpusu Oficerów Samochodowych w stan spoczynku. Jednocześnie awansowany do stopnia kpt. w st. sp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer int. w sztabie Dowództwa Obrony Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x, MI
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Dz. Pers. Nr 10 z 4 VII 1935
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Pleń Jan Józef
    - . por. piech.
    [ 1911- 1939] oficer sł. st. piech. WP, por.[1937]
    Ur. 7 III 1911. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1931 zdał maturę. Następnie w okresie X 1931-VIII 1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 66 pp w Chełmnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1937. W 1939 ukończył kurs dla d-ców kompanii CKM. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 3 kompanią CKM w III batalionie 66 pp w składzie 16 DP. Brał udział w walce z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Poległ podczas walk nad Bzurą 16 IX 1939 w Kamionie Małym. Po wojnie jego prochy ekshumowano i przeniesiono na kwaterę wojenną na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Dziennik Personalny MSWoj. nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2002.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Plewiński Józef - , por. art.
    [1903-1939],por. sł. st. art. [1932]
    Ur. 9 II 1903. Od 1924 służy w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 2 pac w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1932. Ukończył kurs dowódców baterii. Przeniesiony w 1933 do 1 pac, w Modlinie. W latach 1937-1939 d-ca 5 baterii w II dywizjonie 1 pac. W kampanii wrześniowej 19329 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii 46 dac. Uczestniczy w walkach w obronie Warszawy. Poległ 25 IX 1939 przy ul. Radzymińskiej na Pradze.
    Z dniem 15 V 1934 zmienił urzędowo rodowe nazwisko Plewa Józef na Plewiński Józef.
    Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928;Rocznik oficerski 1932;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939 roku. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Plisowski Bohdan
    - , ppor. łączno 
    [1913-1939], ppor. sł. st. łącz. [1937]
    Ur. 15 VI 1913. Po ukończeniu szkoły średniej odbywa w latach 1934-1935 służbę wojskową w 2 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, potem w latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Łączności w Zegrzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. 1 X 1937 z przydziałem do kompanii łączności 30 DP stacjonującej w Brześciu n/Bugiem na stanowisko d-cy plutonu radio. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu radio w kompanii łączności 30 DP. Uczestniczy w walkach na szlaku bojowym 30 DP. Poległ 11 IX 1939 podczas walk z Niemcami w rejonie Osuchowa. Pochowany na cmentarzu w Osuchowie.
    Tajny Dziennik Personalny Nr 4 z 15 X 1937;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków „ 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Płatek Adam
    - . mjr dr med.
    [1893-+?], dr  med., mjr sł. sanit. WP[1931]
    Ur. 14 XII 1893. Ukończył gimnazjum, a następnie studiował medycynę. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w 4 batalionie sanitarnym w Łodzi i pracował jako podlekarz w IV Szpitalu Okręgowym w Łodzi. Ukończył studia medyczne na Wydziale Lekarskim UJ w Krakowie otrzymując w 1926 dyplom dr medycyny. Następnie w latach 1927-1928   lekarz sanitarny w 18 p. ułanów w Starogardzie. Awansowany do stopnia mjr  sł. st. sanit.  Przeniesiony w III 1932 z 18 p. uł. do 16 pal w Grudziądzu na stanowisko st. lekarza. W XII 1934 przeniesiony z 16 pal na stanowisko st. lekarza do 82 pp w Brześciu nad Bugiem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby sanitarnej 30 DP. Uczestnik walk na szlaku bojowym 30 DP.
    Odznaczony: ZKZ
     Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Lista starszeństwa oficerów zawodowych Korpusu Sanitarnego. W-wa VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Płodowski Józef Franciszek 
    - . kpt. art. 
    [1907-1996],oficer sł. st. art. WP, kpt.[1937], w konspiracji ZWZ-AK, mjr. [1944], ps. „Modliński”, w WP ppłk
    Kmdt Rejonu II w Obwodzie V ZWZ-AK Warszawa Mokotów II 1940- I1944.
     Ur. 02 II 1907. Ukończył gimnazjum. Po zdaniu matury odbywał w latach 1924-1926 służbę wojskową  w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 1 Pułku artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 01 I 1931. Po ukończeniu kursu dla dowódców baterii mianowany d-cą 3 baterii w 1 paplot. Był instruktorem na kursie instruktorskim dla oficerów AT. Plot. w 1 paplot. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 8 baterią art. p/lot. 40 mm. Brał udział w obronie Modlina, gdzie dowodził obroną przeciwlotniczą twierdzy. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie. Czynny w konspiracji ZWZ/AK. Od II 1940 do I 1944 był k-dtem Rejonu II w obwodzie V AK Mokotów. Jednocześnie od 1942 organizator i kierownik Referatu Obrony Przeciwlotniczej /OPL/ w dziale Operacyjno-Taktycznym Wydziału Lotnictwa KG AK. Głównym zadaniem oficerów referatu było zorganizowanie sieci OPL na okres powstania. Uczestnik Powstania Warszawskiego 1 VIII - X 1944. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. Po upadku powstania w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II Woldenberg. Po uwolnieniu z zniewoli w II 1945 powrócił do kraju. W 1945 wcielony do służby w LWP. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. służy w jednostkach artylerii przeciwlotniczej. W II 1946 zwolniony z wojska. Pracował w zawodzie cywilnym. Działał w środowisku kombatanckim
    Zmarł w Warszawie 10 IX 1996
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932;Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; H. Szołdrska; Lotnictwo Podziemia czyli dzieje Wydziału Lotniczego Kg AK. W-wa 1986; L. M. Bartelski. Mokotów 1944. W-wa 1986/str. 230/
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Płonka Władysław
    - , płk dypl.
    [1895-1940], legionista, oficer dypl. sł. st. kaw. WP, płk [1939], poś. gen. bryg. [2007]
    Ur. 31 I 1895 w Jodłowniku pow. limanowski, syn Wojciecha i Anny z Drożdżów. Ukończył szkołę ludową w Jałowniku, potem uczęszczał do gimnazjum realnego. Od VIII 1914 w Legionach Polskich.  Przeszedł szlak bojowy w szeregach 2 p. uł. I Brygady LP. Ukończył kurs szkoły oficerskiej jazdy. W WP od XI 1918. W szeregach 9 p. ułanów brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej XII 1918-1919, potem w wojnie polsko- bolszewickiej 1919-1921.Awanswoany do stopnia por. sł. st. kaw. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył do 1929 w 9 p. uł., gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca szwadronu liniowego. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1927. Do 1929  d-ca szwadronu zapasowego 9 p. uł. W okresie XI 1929-X 1931 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany 1 I 1933 do stopnia ppłk dypl. sł. st. kaw. Następnie oficer sztabu Brygady Kawalerii „Toruń”, potem dyrektor nauk w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, potem z-ca d-cy 9 p. uł., a od 1937 d-ca 22 p. uł. w Brodach. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. kaw. 19 III 1939. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi 22 p. uł. w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk obronnych nad rzeką Wartą, potem w walkach odwrotowych w rejonie Skierniewic, gdzie Kresowa Brygada Kawalerii uległa rozproszeniu, pod Raszynem, a po przeprawie prze Zwisie uczestniczy w walkach na Lubelszczyźnie. Od 22 IX 1939 dowodzi Grupą Kawalerii „Chełm” na czele, której walczy z Niemcami od 25-29 IX 1939 pod Krasnobrodem i Janowem. Po wycofaniu się w rejon m. Domostawa-Łomoty nad Sanem zostaje otoczona przez wojska sowieckie. Wobec wyczerpania wszystkich możliwości prowadzenia dalszej walki poddaje się 1 X 1939 Sowietom i 2 X 1939 składa broń. Następnie w niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie. Pochowany w zbiorowej mogile.
    Odznaczony: VM kl. 5, nr 3686, /26 I 1922/ kl. 4 nr oo236, KN,OP5, KW3x, ZKZ
    Pośmiertnie postanowieniem prezydenta RP z 5 X 2007 /MP z dnia 16 XI 2007/ mianowany gen. bryg.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Przybyszewski. 9 Pułk Ułanów Małopolskich. Pruszkow 2002; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Płóciennik Władysław - , mjr dypl.
    [1899-+?], mjr dypl. sł. st. sap.[1939]
    Ur. 27 II 1899. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Saperów w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. sap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 XI 1922. Służył m. in. w 4 p. saperów, skąd został przeniesiony po 1924 do batalionu mostowego. Następnie w Szkole Broni Chemicznej. Ponownie w batalionie mostowym. W 1928 służba w 1 b. saperów, potem w kadrze oficerów saperów. Po reorganizacji w 1929 służył w 1 batalionie saperów w Modlinie. W okresie 3 XI 1932- X 1934 studiował w Wyższej szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 1 I 1933. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. sap. zostaje w XI 1934 przydzielony na stanowisko referenta w szefostwie saperów w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie, skąd został przeniesiony w 1936 do 2 batalionu saperów w Puławach. W latach 1937-21939 d-ca pułkowej kompanii szkolnej. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. sap. 19 III 1939. We IX 1939 przydzielony do Dowództwa Obrony Warszawy na stanowisko kierownika komórki transportów i mającej na celu badanie zawartości transportów oraz zadanie częściowe ich rozładowanie na węźle warszawskim. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju, gdzie mieszkał i pracował.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50- Lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pniewski Jan
    - . rtm.
    [1898-+?], rtm. sł. st. kaw. [1937]
    Ur. 12 VII 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. Od XI 192118 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent wojennego kursu Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie/klasa kawaleryjska/. Dekretem NW WP nr L. 2443 z dnia 25 XI 1920 mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 IX 1920. Przydzielony do 3 p. ułanów. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 XI 1921. Służył m. in. w 14 p. ułanów we Lwowie, skąd był odkomenderowany przejściowo do Inspektoratu Armii Nr III. Następnie ponownie w 14 p. uł. Długoletni oficer tego pułku, gdzie pełnił różne funkcje. W drugiej połowie lat trzydziestych przeniesiony z 14 p. uł. na stanowisko oficera ordynansowego kmdta Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie gen. T. Kutrzeby. Awansowany do stopnia rtm. 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy Armii „Poznań” gen. T. Kutrzeby. Uczestnik walk na szlaku bojowym Armii „Poznań”. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW
    Dz. Pers. Nr 47 z 8 XII 1920; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Poborowski Jerzy
    - , rtm. 
    [1901-1939], oficer sł. st. kaw/. WP, rtm. [1938]
    Ur. 18 II 1901 w Kielcach, syn Piotra /urzędnika/ i Wacławy z Wachowiczów. Ukończył szkołę powszechna i uczęszczał do gimnazjum. W latach 1919-1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie pozostał w służbie wojskowej jako podoficer zawodowy kawalerii. W latach 1926-1928 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy /klasa kawaleryjska/. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 9 p. ułanów w Trembowli na stanowisko      d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 1 I 1931. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii kurs dla d-ców szwadronów. Następnie oficer w szwadronie szkolnym. Awansowany do stopnia rtm sł. st. 19 III 1938. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 4 szwadronem 9 p. ułanów w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii w ramach Armii „Poznań”. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 9 p. uł. od Wielkopolski poprzez walki nad Bzurą i bojach odwrotowych w kierunku Puszczy Kampinoskiej. Po licznych walkach z Niemcami nocą z 18/19 IX 1939 9 p. uł. dotarł w pobliże wsi Sieraków, która była zajęta przez pododdziały niemieckiej 1 Dywizji Lekkiej. 19 IX 1939 nad ranem bierze udział w natarciu na Sieraków dowodząc swoim 4 szwadronem. W wyniku przeciwnatarcia niemieckich czołgów doszło do ciężkiej walki w efekcie, której natarcie Niemców się załamało. W czasie walki poległo zginęło kilku oficerów 9 p. uł. w tym rtm, J.P. Pochowany został na cmentarzu w Laskach.
    Pośmiertnie odznaczony VM kl. 5 nr  11953,  SKZ.
    Żonaty z Ireną Kadecką. Miał córkę Barbarę.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Przybyszewski. 9 Pułk Ułanów Małopolskich. Pruszków 2002; S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa Kawalerii 1922-1938. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Podbielski Roman Jerzy
    - , por. piech.
    [1910-1966], oficer sł. st. piech. WP, por.[1938]
    Ur. 11 VIII 1910 w Warszawie. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1932 w Szkole Piechoty w Różanie gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne i wstępne. Następnie od X 1931 do VIII 1934 w Szkole
    Podchorążych Piechoty w Ostrowi Ma. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 14 VIII 1934 z przydziałem do 30 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1938. W wojnie obronnej we IX1939 dowodził oddziałem zwiadu 30 pp w składzie 10 DP Armii „Łódź”. Uczestniczy w walkach na szlaku bojowym 30 pp nad Wartą, potem w bojach odwrotowych. Z resztkami rozbitego 30 pp przebił się 14 IX 1939 do Warszawy. Bierze następnie udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu w Woldenbergu. Po wojnie w kraju.
    Zmarł 04 II 1966 w Warszawie.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W--wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Podemski Franciszek - , por. rez. piech. 
    [1906-?], por. rez. piech.[1936]
    Ur. 24 III 1906, syn Stanisława. Ukończył gimnazjum we Wrześni. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty DOK VII. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 68 pp we Wrześni. Ewidencyjnie podlegał PKU Gniezno. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. piech. 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii gospodarczej 68 pp w składzie 17 DP. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos do Warszawy. Od 18 IX 1939 po reorganizacji pododdziałów 17 DP pełni funkcję adiutanta 68 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie mieszkał we Wrześni i  był działaczem kombatanckim.
    Odznaczony: KW
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Wrzesińscy kombatanci. Września 1986
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Podemski Wojciech
    - , kpt. rez. piech.
    [1897-?], kpt. rez. art.[1935]
    Ur. 15 III 1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 1 dak w Warszawie. Przeniesiony w I 1929 z 1 dak do 7 dak w Poznaniu. Ewidencyjnie podlegał PKU Kościan. Do stopnia kpt. rez. art. awansowany 1 I 1935. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. W kompanii wrześniowej 1939 z-ca kwatermistrza w Wielkopolskiej Brygadzie Kawalerii, a po reorganizacji brygady w Zbiorowej Brygadzie Kawalerii. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 198;B. Polak /red./ Lance do boju. Poznań 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Podhalicz Stanisław Klaudiusz
    - , kpt. piech. 
    [1905-?], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 30 X 1905. Ukończył gimnazjum. W latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, a w latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 2 psp w Sanoku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Przeniesiony w VI 1933 z 2 psp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu w kompanii granicznej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1938 i przeniesiony do 3 pp Leg. w Jarosławiu na stanowisko adiutanta pułku. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta 3 pp Leg. w składzie 2DP Leg. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 3 pp Leg. od walk na pozycjach obronnych nad Wartą, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos do Modlina, gdzie dociera 14 IX 1939. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Odznacz0ny: VM kl. 5 nr 13524
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Podhorecki Zygmunt Bogusław - , ppor. rez. art.

    Podkomorski Jan

    [1892-1958], dr praw, adwokat, działacz gospodarczy
    Ur. w 1892. Ukończył gimnazjum i wyższe studia prawnicze. Organizator władz polskich w Obrzycku na przełomie 1918/1919. Uczestnik Powstania Wielkopolskiego. W latach międzywojennych adwokat i działacz społeczno-gospodarczy. Członek Naczelnej Rady Adwokackiej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w obronie Warszawy, gdzie uczestniczy w działaniach KG Straży Obywatelskiej na stanowisku szefa Biura Ochrony Lokali Opuszczonych. Dalsze losy n/n
    Zmarł w 1958.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Podlaski Jan
    - . kpt. art.
    [1905-?], kpt. sł. st. art.[1937]
    Ur. 08 VII 1905. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1925-1927 w Oficerskiej szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do I dywizjonu 9 pac w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. W 1933 wraz z I dywizjonem zostaje przeniesiony do Włodawy. Po ukończeniu kursu dla dowódców baterii w Centrum Wyszkolenia artylerii zostaje mianowany d-cą baterii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-cą 8 baterii III dywizjonu 9 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii I dywizjonu 9 pac przydzielonego 6 IX 1939 dla obrony Warszawy. Walczył w jej obronie do kapitulacji 28 IX 1939. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927;J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Szczepański. 9 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1998; J. K. Wroniszewski. Barykada września Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Podolski Marian Józef
    - , mjr uzbr.
    [1890-?], legionista, oficer sł. st. uzb. WP, mjr [1938]
    Ur. 16 XI 1890 w Rokitnie, syn Mariana i Petroneli z Suszyńskich. Po ukończeniu gimnazjum studiował we Lwowie. Członek III plutonu 1 kompanii akademickiej PDS. W 1913 ukończył szkołę podchorążych ZS. Po wybuchu I wojny światowej w VIII 1914 wstępuje do oddziału J. Piłsudskiego. Brał udział w kampanii kieleckiej. W X 1914 skierowany w rejon Częstochowy. Mianowany ppor. piech. 9 X 1914. W XI 1914 zostaje nadetatowym oficerem w 2 kompanii baonu uzupełniającego dowodzonego przez mjr M. Trojanowskiego, potem w 4 kompanii IV baonu. Od 14 XI 1914 d-ca IV plutonu. Od XII 1914 d-ca III plutonu 1 kompanii IV baonu 5 pp LP. Uczestniczył w całej kampanii wojennej pułku. Po kryzysie w LP w VII 1917 internowany w Szczypiornie, a w IX 1917 wcielony do armii austriackiej. Od XI 1918 w WP. W szeregach 5 pp Leg. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. Po wojnie przeniesiony do rezerwy. Zweryfikowany w stopniu kpt. rez. piech. z starszeństwem od 1 VII 1919 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 pp Leg. W 1927 powołany do służby czynnej z przydziałem do 53 pp w Stryju. Następnie przeniesiony do korpusu oficerów uzbrojenia i przydzielony do Szkoły Gazowej w Warszawie, potem w Szkole Obrony Gazowej w Trauguttowie na stanowisku kierownika ćwiczeń. Awansowany do stopnia mjr sł. st. uzb. 19 III 1938.
    W kampanii wrześniowej 1939 od 23 IX 1939 pełni funkcję szefa służby uzbrojenia w Dowództwie Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW3x, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Jego brat kpt. sł. st. piech. Podolski Józef Marian ur. 31 I 1898 został zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. IV. W-wa 2006
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Podolski Władysław - . chor. żand.
    Pośmiertnie postanowieniem prezydenta RP z 5 X 2007 /MP z dnia 16 XI 2007/ mianowany gen. bryg.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Przybyszewski. 9 Pułk Ułanów Małopolskich. Pruszkow 2002; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Podraszo Marian - , kpt. int. dypl.
    [1900-?], kpt. dypl. int. [1936]
    /uwaga: w roczniku oficerskim 1939 występuje jako Podrażka Marian/
    Ur. 22 VII 1900. Ukończył gimnazjum. W latach 1921-1922 w Szkole Podchorążych Piechoty. Mianowany ppor. 1 III 1922 i przeniesieniem do rezerwy. Jako oficer rezerwy zatrzymany w służbie czynnej z przydziałem do Kierownictwa Rejonu Intendentury w Lidzie – Okręgowy Zakład Gospodarczy Nr 3. Od 1924 oficer sł. st. int. Awansowany do stopnia por. sł. st. int. z starszeństwem od 1 III 1924 w grupie oficerów rachunkowo-kontrolnych. Przeniesiony po 1925 na stanowisko referenta w Wydziale Rachunkowości, potem w Biurze Kontroli MSWoj. w Warszawie. W okresie 3 XI 1932 – 31 X 1934 studiował w Wyższej Szkole Intendentury przy MSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu WSInt. W stopniu por. dypl. sł. st. int. przydzielony do szefostwa intendentury DOK VII w Poznaniu. Awansowany do stopnia kpt. dypl. int. 1 I 1936. W 1937 przeniesiony na stanowisko oficera int. do sztabu Wielkopolskiej Brygady Kawalerii w Poznaniu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa int. Wielkopolskiej Brygady Kawalerii, potem po reorganizacji Zbiorowej Brygady Kawalerii. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym wielkopolskiej Brygady Kawalerii m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos do Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. W latach II wojny światowej 1939-1945 przebywał w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał m. in. w Poznaniu.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; W. Chocianowicz. W 50-Lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej w 1939. Poznań 1983; R. Abraham. Wspomnienia wojenne znad Warty i Bzury. W-wa 1990; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Podwin Marian Czesław - . kpt. art.
    [1900-1970], kpt. sł. st. art. WP[1939]
    Ur. 16 VII 1900. Ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 01 XI 1930 /promocja opóźniona/ z przydziałem do 24 pal w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Następnie d-ca baterii. Przeniesiony do 3 pp w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. w kampanii wrześniowej 1939 dowodził plutonem art. piechoty 3 pp w składzie 2 DP przydzielonej do Armii „Łódź”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 3 pp. Podczas walk 13 IX 1939 zostaje ranny pod Umiastowem. Wraz z oddziałami 2 DP przebija się do Modlina i uczestniczy w jego obronie. Po kapitulacji Modlina 0d 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach w XI B w Braunschweig, potem VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł 24 IX 1970.
    Odznaczony: BKZ
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Podwójcie Henryk Jakub - , ppor. rez. piech. 
    [1911-1939], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 25 VII 1911. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 36 pp w Warszawie. Zmobilizowany w VIII 1939 i wcielony do 36 pp, potem do formowanego 360 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 2 kompanii IV batalionu 360 pp, po reorganizacji d-ca 3 plutonu 2 kompanii IV batalionu, 360 do którego włączono część b. 9 kompanii III batalionu z 43 pp 13 DP. Ciężko ranny podczas walk zmarł  w wyniku odniesionych ran 19 IX 1939 w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie.
    Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pogorzelski Wiktor Ludwik 
    - . ppor. piech.
    [1907-?], ppor. rez. piech. [1934]
    Ur. 21 VII 1907. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 1 pp Obrony Pragi. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Działał w jenieckiej konspiracji wojskowej. W X 1944 wydany gestapo, był więziony w Pile, potem w Szczecinie, a w końcu w obozie koncentracyjnym. Po uwolnieniu z obozu w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Warszawie./Żył w 1989/
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg.     W-wa 1988; H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pohorecka Eleonora
    - , dr med.
    Pohoski Jan
    - , .wiceprez. W-wy

    Pokrowski Eugeniusz
    - , por. piech. 
    [1909-?], por. sł. st. piech. [1938]
    Ur. 2 IV 1909. Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1932 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 14 VIII 1934 z przydziałem do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 p. o d-cy 1 kompanii CKM w I batalionie 21 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii CKM w II batalionie 21 pp w składzie 8 DP. Walczył w rejonie Mławy, na przedpolach Modlina, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Karczewski. 21 Warszawski Pułk Piechoty. „Dzieci Warszawy”. W-wa 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Polak Tomasz
    - , kpt. piech.
    [1907-1940], kpt. sł. st. piech. [1939]
    Ur. 14 III 1907 w Siekierkach, syn Stanisława i Józefy. Ukończył szkołę średnią. W latach 1928-1929 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, a w okresie 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 1 pp leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 d-ca 1 kompanii I batalionu 1 pp Leg. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 1 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Uczestniczył w walkach z Niemcami nad Narwią i Bugiem, pod Kałuszynem. Potem na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach wzięty do niewoli sowieckiej razem z mjr W. Grafowskim d-cą I batalionu 1 pp Leg.
    Zamordowany przez funkcj NKWD. w IV 1940 w Kalininie. Pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Miednoje
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów Józefa Piłsudskiego. Pruszków 2006; Kraków 2006; Miednoje. Księga Cmentarna. W-wa 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Polegaj Michał Antoni
    - , por. piech.
    [1906-?], por. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 2 VI 1906. W latach 1928-1929 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 9 pp Leg. w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Przeniesiony po 1935 do 21 pp w Warszawie. W latach 1938-1939 przebywał na kursie dla dowódców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 21 pp w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Mławy, przedpolach Modlina potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; l. Karczewski. 21 Warszawski Pułk Piechoty. W-wa 1992
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Polek Stefan Szymon
    - , kpt. piech.
    [1906 - 1944], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1937]
    Ur. 26 III 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1929 w Szkole podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 12 pp w Wadowicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia ppor. sł. st. awansowany 1 I 1931. Ukończył specjalistyczny kurs pionierski dla oficerów piechoty w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1937. Następnie d-ca plutonu pionierów w 40 pp we Lwowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 40 pp 5 DP brał udział w obronie Warszawy na stanowisku oficera informacyjnego pułku. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VIB w Dössel, gdzie zginął 27 IX 1944 od odłamów bomby, podczas nalotu alianckiego.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Grzybowski. 40 pp w obronie Warszawy. W-wa 1991; J. K. Wroniszewski. Ochota 1939-1945. W-wa 1976; J. S. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty. Pruszków 2007.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Polesiński Władysław - , kpt. pil. 
    [1906-1939], kadet, mgr kpt. dypl. sł. st. lot. [1938]
    Ur. 8 IX 1906 w Żelechowie, syn Jana i Pauliny z Dębińskich. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się początkowo w gimnazjum w Żelechowie, potem w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1925-1926 n kursie unitarnym w Batalionie szkolnym Piechoty. Potem w okresie 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Lotnictw w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. obs. sł. st. lot. 15 VIII 1928 z przydziałem do 2 p. lotniczego w Krakowie. W 1930 ukończył kurs pilotażu i otrzymał odznakę pilota. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Jednocześnie studiował na Wydziale Prawa UJ uzyskując w 1934 dyplom mgr-a prawa. Założyciel i przywódca związku Rycerskiego Zakonu Krzyża i Miecza, działającego wśród młodszych oficerów służby stałej, szerzącego ideologię radykalnie narodową. W okresie XI 1935-X 1937 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu MSWoj. Z dniem 1 I 1937 przydzielony na stanowisko kierownika w Wydziale Studiów w Dowództwie Lotnictwa MSWoj. Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. lot. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 16 eskadry towarzyszącej w VI dywizjonie towarzyszącym. Był zaangażowany w działalność społeczną i polityczną. Publikował w prasie artykuły, głosił pogadanki w Polskim Radiu oraz wygłaszał prelekcje. W V 1939 władze wojskowe zakazały zakonowi prowadzenia dalszej działalności. Podczas kampanii wrześniowej 1939 początkowo oficer sztabu lotnictwa Armii „Modlin”, potem przebywał w Warszawie. Był bliskim współpracownikiem szefa propagandy Dowództwa Obrony Warszawy ppłk W. Lipińskiego. Zyskał dużą popularność dzięki nadawanym codziennie w Polskim Radiu reportażom i pogadankom poświęconym działaniom wojennym. Był współautorem zatwierdzonego przez DOW planu tworzenia ochotniczych oddziałów dywersyjnych, wspierających oddziały wojskowe w walce z Niemcami. W dniu 16 IX 1939 wykonując lot łącznikowy do naczelnego Dowództwa WP w Brześciu nad Bugiem został zestrzelony w rejonie Warszawy i poległ śmiercią lotnika.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Polityński Stanisław Zbigniew 
    - , por. art. 
    [1911- 1981], por. sł. st. art. [1935]
    Ur. 25 I 1911 w Zagórzu. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 13 pal w Równem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1938-1939 d-ca plutonu łączności 13 pal, potem plutonu topograficzno-ogniowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii I dywizjonu 13 pal w składzie 13 DP. Brał udział w walkach pod Tomaszowem Maz., potem w bojach odwrotowych w kierunku przeprawy na Wiśle. Walczył z Niemcami pod Falenicą 19 IX 1939. z grupą żołnierzy udało mu się przebić do Warszawy, potem walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 służył w PSZ. Po wojnie w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł 21 XI 1981 /wg innej wersji zmarł 25 IX 1960 /
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 3 z 4 III 1935; R. Rybka – K. Stepan. Roczniki oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 13 Kresowy Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)
    Chciałabym podać prawidłową datę śmierci, która była 25.09.1960.
    Byłam małym dzieckiem kiedy mój ojciec zmarł i bardzo żałuję że nie było mi pisane poznać go lepiej. Dla tego też każda informacja o nim jest mi bardzo cenna i jestem Panu ogromnie wdzięczna, że trudzi się Pan (łącznie z innymi osobami, którzy się trudzą opisywaniem tej niedalekiej historii) podtrzymywaniem pamięci ludzi dotkniętych drugą wojną światową.
    Pozostaję z szacunkiem,
    Barbara Ewa Polityńska ur. w Anglii.
     

    Polkowski Franciszek
    - , kpt. piech.
    [1898-1981], członek POW, oficer sł. st. piechoty WP, kpt. [1932], w konspiracji ZWZ/AK/DSZ, mjr [1942], ppłk [1944], działacz WiN, ps. „Jastrząb”, „Korsak”, „Stefan”.
    Kmdt Obwodu AK Radomsko II 1943 – VIII 1944. Okręg Radom – Kielce AK.
     Ur. 06 IX 1898 w m. Pobratyny pow. Węgrów. Syn Adama i Marianny. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczy się w gimnazjum. W latach 1916-1918 działał w POW na Podlasiu. W latach 1919-1920 w szeregach 34 pp w składzie 9 DP bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Uczestniczy w walkach na Polesiu w rejonie Kobrynia i Pińska, zaś w 1920 na Północnym Mazowszu i na Białostocczyźnie. Awansowany z starszeństwem 01 IV 1919 do stopnia ppor. sł. st. piechoty. Po zakończeniu wojny służył nadal w 34 pp na stanowisku d-cy plutonu i kompanii. W 1922 zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. piechoty z starszeństwem 01 XII 1920. Ukończył w Warszawie kurs uzupełniający dla młodszych oficerów. W 1923 przeniesiony z 34 pp do Oddziału I Sztabu MSWoj. w Warszawie. W 1926 przeniesiony do służby liniowej w 10 pp w Łowiczu i przydzielony do III batalionu stacjonującego w Skierniewicach. Pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii, potem adiutant baonu. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 01 I 1932. W 1935 przeniesiony do 15 pp w Dęblinie, gdzie pełni różne funkcje m. in. d-cy 3 kompanii CKM w III baonie, a od VIII 1939 adiutant pułku.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako adiutant taktyczny 15 pp. Uczestniczył w ciężkich bojach toczonych z wrogiem przez 15 pp na przedpolach Łodzi i Pabianic. W czasie walk odwrotowych zostaje ciężko ranny i przebywał w szpitalu wojskowym w Modlinie. Po zakończeniu działań wojennych przebywał na terenie pow. Kozienice, gdzie od końca XII 1939 rozpoczął działalność konspiracyjną w szeregach SZP, potem ZWZ. Od połowy I 1940 oficer sztabu Komendy Obwodu ZWZ Kozienice. Organizował struktury konspiracyjne ZWZ na terenach wschodnich obwodu kozienickiego ZWZ. Następnie k-dt Rejonu II „Wschód” w Obwodzie ZWZ/AK Kozienice w skład, którego wchodziły placówki ZWZ Policzna, Sarnów i Sieciechów. W VIII 1942 zagrożony aresztowaniem przez gestapo przeniesiony do dyspozycji k-dta Inspektoratu Rejonowego AK Radom, a następnie skierowany do dalszej pracy konspiracyjnej na terenie Obwodu AK Radomsko. Rozkazem KG AK awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 11 XI 1942. Od II 1943 do 15 VIII 1944 k-dt Obwodu AK Radomsko. W VIII 1944 w czasie akcji „Burza” mianowany d-cą odtwarzanego w AK 27 pp AK w składzie 7 DP AK. 27 pp dowodził w walkach zbrojnych prowadzonych z Niemcami. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. 10 IX 1944. W X 1944 po rozwiązaniu Kieleckiego Korpusu AK powraca na czele I baonu 27 pp AK na teren Obwodu AK Radomsko. Po częściowej demobilizacji dowodzi skadrowanym batalionem do 19 I 1945 t. j do czasu rozwiązania AK.
    Po rozwiązaniu 19 I 1945 AK pozostaje w konspiracji poakowskiej NIE, potem DSZ. Był w tym okresie czasu bliskim współpracownikiem k-dta Okręgu DSZ Radom-Kielce płk-a sł. st. Jana Zientarskiego „Mieczysław”. Mieszkał w Radomiu. W VIII 1945 po rozwiązaniu DSZ przebywał w Warszawie, gdzie od jesieni 1945 podjął działalność konspiracyjną w WiN. Utrzymywał nadal kontakty z J. Zientarskim. Należał do grona organizatorów struktur konspiracyjnych WiN na terenie Warszawskiego Okręgu WiN. Od wiosny 1946 z-ca prezesa Okręgu WiN Warszawa. Prowadził aktywną działalność konspiracyjną do VII 1946. W tym okresie czasu mieszkał w Warszawie przy ul. Zielenieckiej 5.
    W wyniku wprowadzenia do WiN przez UB agentów zostają rozpracowane struktury okręgowe WiN. Zatrzymany w Warszawie 24 VII 1946 przez UB i uwięziony. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydaje z datą 13 VIII 1946 Naczelna Prokuratura Wojskowa w Warszawie. Więziony w więzieniu mokotowskim. Przeszedł ciężkie śledztwo. Akt oskarżenia sporządzono 20III1947. W dniu 05 V 1947 WSR Warszawa pod przewodnictwem mjr-a Jana Ryczanowskiego skazał go na kilkuletnie więzienie. W wyniku rewizji wyroku złożonej przez obrońcę M. Maślanko 09 VI 1947 do NSW w Warszawie, akta sprawy zostały przesłane do ponownego rozpatrzenia przez WSR W-wa. Kolejne rozprawy odbyły się 17 i 28 VI 1947, które nie przyniosły rozstrzygnięcia. Kolejna rozprawa odbyła się 20 II 1948. Wyrokiem WSR Warszawa pod przewodnictwem kpt. Józefa Kadeckiego z 23 II 1948, sygnatura akt nr Sr. 1328/47 zostaje skazany z art. 86 § 2 KKWP na karę 6 lat więzienia przy zastosowaniu amnestii złagodzonej do 3 lat więzienia. Sądzony w jednej sprawie z płk J. Zientarskim i mjr J. Dąbrowskim. Do uprawomocnienia się wyroku więziony w więzieniu mokotowskim, skąd zostaje przetransportowany do Centralnego Więzienia Karnego we Wronkach i tu osadzony 16 VII 1948. Początek wykonania kary wyznaczono na 24 VII 1946, zaś upływ kary 24 VII 1949. Po odbyciu kary 3 lat wiezienia został 24 VII 1949 zwolniony z CWK Wronki. Po odzyskaniu wolności powraca do Warszawy. Przez długi okres czasu jako wróg demokracji ludowej nie mógł znaleźć odpowiedniego zatrudnienia. Pracował dorywczo. Inwigilowany przez UB. W końcu zajął się handlem na bazarach. Ubowcy często przeprowadzali u niego kontrole i konfiskowali towary. Dopiero po 1956 nadzór z strony władz komunistycznych uległ osłabieniu. Przez wiele lat prowadził własne stoisko na Targowisku Nr 1 przy ul. Targowej w Warszawie. Mieszkał ostatnio w Warszawie przy ul. Próchnika 8.
    Zmarł w Warszawie 26 VI 1981. Pochowany na cmentarzu Powązki.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12965, KW 2x, / m.in. za wojnę z bolszewikami 1919-1920/, SKZ z M, Medalem Wojska.
    Był żonaty. Miał syna Rajmunda zam. w Radomiu.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Izdebski. Dzieje 9 DP 1918-1939. W-wa 2000; R. Peska. Bitwa Pabianicka 15 pp „Wilków” w obronie Pabianic 07 IX 1939; Pabianice 1998; W. Borzobohaty. „Jodła”. W-wa 1988; T. Dębicki. Działalność Inspektoratu Częstochowskiego AK w świetle materiałów archiwalnych tegoż inspektoratu /w:/ AK – Okręg Radomsko – Kielecki. Kielce 1999; J. Pawlak. Pięć lat w szeregach Armii Podziemnej. W-wa 1967; J. Mrożkiewicz. W konspiracji i w walce. Kielce 1992; A. Zagórski. Zrzeszenie WiN w dokumentach, t. VI, cz. 3, Wrocław 2000; Księga ewidencyjna więźniów CWK Wronki nr 687/48; T. Łaszczewski. Biogram F. P. /w:/ Biuletyn WiN „Orzeł Biały” nr 12/135/ z XII 2002; USC Warszawa- Ochota. Skrócony akt zgonu nr IV/1532/81
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pollak Artur Engelbert 
    - , ppłk piech.
    [1896-+?], ppłk sł. st. piech. [1937]
    Ur. 1 IV 1896. Brał udział w I wojnie światowej. Walczył na froncie włoskim jako oficer armii austriackiej. W WP od XI 1918. W szeregach 12 pp bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu por. dowodził kompanią. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 12 pp. Brał udział w Powstaniu Śląskim w 1920. Z dniem 4 VII 1921 wcielony do 17 pp. Awansowany w XII 1924 do stopnia mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony w 1924 z 17 pp do 48 pp w Stanisławowie na stanowisko d-cy II batalionu. W V 1927 przeniesiony z 48 pp do 33 pp w Łomży na stanowisko kwatermistrza pułku, potem d-ca batalionu. Z dniem 1 VI 1934 przeniesiony ze stanowiska d-cy batalionu 33 pp na stanowisko kmdta Obwodowego PW 33 pp w Łomży. W VIII 1935 przeniesiony z 33 pp do 6 psp w Samborze na stanowisko kwatermistrza pułku. Awansowany 19 III 1937 do stopnia ppłk sł. st. piech. W latach 1937-1939 I z-ca d-cy 13 pp w Pułtusku. W VIII 1939 przeniesiony na stanowisko kmdt Ośrodka zapasowego 7 DP w Piotrkowie Tryb. Do 9 IX 1939 był faktycznym d-cą 146 pp rez. sformowanego w Ośrodku Zapasowym 7 DP oraz d-cą zgrupowania, w którego skład wchodziły II i III batalion 146 pp oraz bataliony marszowe 7 WP i VII samodzielny batalion CKM. Bronił odcinka obrony Jeżów-Rozprza, potem walczy w bojach odwrotowych. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x,ZKZ, MN, KZGŚL.
    Dz. Pers. Nr 28 z 16 VII 1921; Dz. Pers. Nr 55 z 22 V 1925; Dz. Pers. Nr 15 z 23 V 1927; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Makulec. 25 Pułk Piechoty. Pruszków 1995.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pomarański Mieczysław
    - , ppor. rez. 
    [?-1939], plut. podch. rez. piech. /ppor. rez.[1939]
    Ur.?. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 28 DP. Po odbyciu praktyk w 36 pp przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. piech. z przydziałem do 36 pp. Latem 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 36 pp w Warszawie. Awansowany w 1939 do stopnia ppor. ?. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku     d-cy 1 plutonu 5 kompanii II batalionu 36 pp w składzie 28 DP. Poległ w walce z Niemcami 8 IX 1939 w Woli Cyrusowej. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    E. Walczak. 36 Pułk Piechoty Legii Akademickiej. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Poncz Aleksander
    - , kpt. dr med. 
    [1899-1944], dr med. kpt. sł. st. sanit. [1933], w ZWZ/AK vel Antoni Kamiński
    Ur. 06 II 1899. Ukończył gimnazjum, a następnie studiował medycynę. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1922 w szeregach 22 p. ułanów. Mianowany ppor. 1 XII 1920. Po wojnie służył w 22 p. ułanów, następnie przydzielony do 10 batalionu sanitarnego w Przemyślu i skierowany na dalsze studia medyczne. Do stopnia por. awansowany 1 XII 1922. Dyplom lekarski otrzymał w 1925. Następnie służba n stanowisku lekarza w 35 pp w Brześciu nad Bugiem. Z dniem 1 IX 1929 przeniesiony z 35 pp na stanowisko lekarza do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sanit. 1 I 1933. W latach 1937-1939 lekarz sanitarny Ośrodka Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie. W kampanii wrześniowej 19139 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. 115 pp rez. zmobilizowanego przez Ośrodek Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie dla 41 DP. Uczestniczył w walkach z Niemcami w rejonie Różana, potem w Warszawie, gdzie był lekarzem w Szpitalu Ujazdowskim. W czasie okupacji pracuje jako lekarz. Czynny w konspiracji ZWZ/AK. Uczestniczy w Powstaniu Warszawskim jako lekarz zgrupowania AK na Powiślu. Poległ w VIII 1944 na Powiślu.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Popek Józef
    - , ppłk piech.
    [1894-+?], ppłk sł. st. piech.[1939]
    Ur. 16 II 1894. Ukończył gimnazjum realne. Służbę wojskową odbywał w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej. Brał udział w I wojnie światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsk0-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany z dniem 1 IV 1920 w stopniu por. sł. st. piech. służył w 10 pp w Łowiczu. Awansowany w XII 1924 do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony po 1924 z 10 pp d0 Kierownictwa Marynarki Wojennej w Warszawie, skąd w III 1930 przeniesiony z Kierownictwa Marynarki Wojennej do Korpusu Ochrony Pogranicza. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1933. Przeniesiony do 25 pp w Piotrkowie na stanowisko  d-cy batalionu. W latach 1937-1939 d-ca I batalionu 25 pp. Do stopnia ppłk awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 209 pp rez., potem d-cy Oddziału Wydzielonego „Wisła” w składzie armii „Pomorze”, a następnie d-cy pododcinka „Wawrzyszew” na odcinku obrony „Warszawa-Zachód”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, MN, SKZ,
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 2 z 15 I 1921; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;K. Ciechanowski. Armia „Pomorze” 1939. W-wa 1983
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Popiel Janusz Włodzimierz 
    - ppor. rez. br. panc.
    [1910-?], ppor. rez. br. panc. [1935]
    Ur. 31 III 1910. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1931-1932 w 2 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie awansowany do stopnia ppor. rez. br. panc. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 6 batalionu panc. we Lwowie. W VIII 1939 zmobilizowany i wcielony do WP z przydziałem do mobilizowanej we Lwowie przez 6 batalion pancerny 63 samodzielnej kompanii czołgów rozpoznawczych TKS dla 8 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 63 samodzielnej kompanii czołgów rozpoznawczych TKS. Uczestniczył w walkach w rejonie Ciechanowa i na przedpolach Modlina.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Poplatek Bronisław
    - , ppłk piech.
    [1893-+?], ppłk sł. st. piech. [1939], PSZ
    Ur. 1 V 1893. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. służył w 2 psp, gdzie pełni różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1927. Przeniesiony w V 1927 z 2 psp w Sanoku do 50 pp w Kowlu na stanowisko d-cy I batalionu. W X 1927 przeniesiono go z 50 pp do 53 pp w Stryju na stanowisko d-cy III batalionu. W IV 1928 przesunięty ze stanowiska zlikwidowanego III baonu 53 pp na stanowisko d-cy I baonu 53 pp. W III 1931 przeniesiony z 53 pp do 51 pp w Brzeżanach na stanowisko kwatermistrza pułku, potem po 1935 d-ca I batalionu w tym pułku, którym dowodził do 1939. Latem 1939 przeniesiony z 51 pp do 86 pp w Mołodecznie na stanowisko d-cy III batalionu stacjonującego w Kraśnem nad Uszą. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 86 pp w składzie 19 DP. Walczył z Niemcami m. in. pod Tomaszowem Maz., potem pod 5 IX 1939 pod Piotrkowem Tryb., gdzie 86 pp zostaje rozbity, a następnie w walkach odwrotowych dowodzi pozostałością 86 pp. Po przeprawie przez Wisłę przebywał na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód. Skierowany do Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich w Syrii, gdzie obejmuje dowództwo batalionu marszowego. W składzie brygady walczył pod Tobrukiem i Gazalą. Po reorganizacji brygady bierze udział w walkach z Niemcami w kampanii włoskiej. Dowodził wówczas batalionem wartowniczym II Korpusu Polskiego. Po wojnie na Zachodzie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ,MN
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 15 z 23 V 1927; Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie 1939 roku. Lublin 1976; W. Markert. 86 Pułk Piechoty. Pruszków 200; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945; P. Żarom. Armia Polska w ZSRR, na Bliskim i środkowym Wschodzie. W-wa 1981
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Popławski Kazimierz
    - , por. art. 
    [1909-?], por. sł. st. art. [1937]
    Ur. 9 IV 1909. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w latach 1930-1931 służbę w0jskową w Batalionie Szkolnym Piechoty w Różanie, a następnie w okresie 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. sł. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 30 pal w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 2 baterii I Dywizjonu 30 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu zwiadowczego 30 pal w składzie 30 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 30 pal od walk na pozycjach obronnych nad Wartą, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos do Modlina oraz w jego obronie. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; St. Jaskulski. 30 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Popławski Tadeusz
    - , ppłk dypl.
    [1896-1970], ppłk dypl. sł. st. art. WP [1935]
    Ur. 12 VI 1896. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik I wojny światowej. Od XI 1918 w WP. W stopniu por. art. brał udział w szeregach 4 dak w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 4 dak, a następnie w 1924 przeniesiony na stanowisko adiutanta d-cy artylerii konnej 2 dywizji kawalerii w Warszawie. W okresie XI 1926-X 1928 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. służył w 23 pap/pal w Będzinie, gdzie dowodził m. in. dywizjonem. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. art. 1 I 1930. Do stopnia ppłk dypl. sł. st. art. awansowany 1 I 1935. Następnie d-ca 3 dak w Podegrodziu. Od III 1939 do VIII 1939 d-ca 1 pułku artylerii motorowej w Stryju, skąd w VIII 1939 został przeniesiony na stanowisko d-cy 5 pal we Lwowie. Funkcję d-cy 5 pal objął 27 VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 5 pal w składzie 5 DP. Jednocześnie do 16 IX 1939 d-ca artylerii pododcinka obrony. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na emigracji. Mieszkał początkowo w Wlk. Brytanii potem wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie osiadł na stałe.
    Zginął tragicznie w VI 1970 w Stanach Zjednoczonych.
    Odznaczony: VM kl. 4 nr oo237 /za kampanię wrześniową 1939/, oraz kl. 5 /za wojnę z bolszewikami/, KW3x,ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Ciechanowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;P. Zarzycki. 5 Lwowski Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Porowski Marceli -
    [1894-1963], delegat dzielnicowy Komitetu Cywilnego, ps. „Mazowiecki”, „Sowa”, „Wolski”
    Ur. 04 II 1894 w Woli Bystrzyckiej pow. łukowski, syn Marcelego i Heleny Stypułkowskiej. Uczęszczał do gimnazjum w Białej podlaskiej potem w Suwałkach, gdzie w 1911 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1912 do 1918 studiował na wydziale Ekonomicznym Politechniki w Petersburgu. W 1919 powrócił do Polski i podjął pracę w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych awansując z czasem na stanowisko naczelnika Wydziału Finansów Komunalnych w Departamencie Samorządu. Od 1929 do IX 1939 był dyrektorem Biura Związku Miast Polskich, od 1930 także redaktorem organu prasowego związku - „Samorządu Miejskiego”, potem od 1935 również z-cą członka RN Międzynarodowego Związku Miast. Ceniony znawca zagadnień samorządowych. Podczas obrony Warszawy powołany 16 IX 1939 na delegata dzielnicowego Komisarza Cywilnego St.Starzyńskiego na teren starostwa grodzkiego Warszawa-Południe. Podczas okupacji niemieckiej pracował w Zarządzie m. Warszawy jako kierownik Miejskiego Biura Dzielnicowego Śródmieście, potem wicedyrektor Wydziału Administracyjnego i wicedyrektor Miejskiego Biura Kontroli.
    Czynny w konspiracji od 1941. Był Okręgowym Delegatem Rządu RP na m. st. Warszawę. W czasie Powstania warszawskiego sprawował od 5 VIII 1944 pełnie władzy cywilnej na terenie miasta. Urzędował na Starym mieście, skąd kanałami 26 VIII 1944 przeszedł do Śródmieścia. Wstąpił wówczas do Stronnictwa Pracy. 9 IX 1944 wystosował apel o pomoc dla powstańczej Warszawy, ogłoszony 11 IX 1944 przez radio Londyn. Po kapitulacji oddziałów powstańczych 7 x 1944 opuścił miastpo Z ludnością cywilna. Od połowy 1945 pracuje jako naczelnik wydziału, potem wicedyrektor Departamentu Samorządu w ministerstwie Administracji Publicznej. Jednocześnie od XI 1945 członek nowo powołanej Komisji Specjalnej do Walki z Nadużyciami i Szkodnictwem Gospodarczym. W 1947 zostaje Głównym Inspektorem do spraw Samorządowych, a w 1949 wicedyrektorem Biura Zarządu Centralnego Ministerstwa Administracji Publicznej/ od 1950 Ministerstwa Gospodarki komunalnej/. Od 1951 pracuje w krakowskim oddziale Centralnego Biura Projektowego Budownictwa Miejskiego. Aresztowany przez UB 8 XII 1951 i uwięziony. Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z 10 II 1953 zostaje skazany na karę śmierci złagodzoną na dożywocie. W v 1956 zostaje zwolniony z wiezienia na podstawie amnestii z 27 IV 1956. Wyrokiem SW dla m. Warszawy z dnia 28 II 1957 zostaje całkowicie zrehabilitowany. Jednocześnie z uwagi na stan zdrowia utraconego w więzieniach przyznano mu II grupę inwalidztwa i rentę. Od 1957 pobierał rentę specjalną.
    Zmarł w nocy z 20/21 X 1963 w Warszawie.
    A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 1. W-wa 1987; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Porwit Marian Paweł - , płk dypl.
    [1895-1988] /Suwalszczyzna/
    Sozański Andrzej Heliodor Antoni[1905-1998], rtm. sł. st. kaw. WP [1938]
    Ur. 3 III 1905. Ukończył szkołę średnią. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbył przeszkolenie unitarne, potem w okresie 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1927 z przydziałem do 14 p. uł. we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Następnie d-ca plutonu w szwadronie CKM. Ukończył w 1938 kurs dla dowódców szwadronu w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Awansowany do stopnia rtm. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu CKM 14 p. uł. w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Poznań”. Brał udział w walce z Niemcami na szlaku bojowym 14 p. uł. m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. Następnie po połączeniu Wielkopolskiej Brygady Kawalerii z Podolską Brygadą Kawalerii w Zbiorowej Brygadzie Kawalerii. Po przebiciu się do Warszawy uczestniczy w obronie Warszawy. Od 26 IX 1939 do kapitulacji pełnił funkcję d-cy 14 p. uł. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Początkowo przebywał w Wlk. Brytanii skąd wyjechał do Kanady, gdzie zamieszkał na stałe w m. Rawdon w stanie Quebec.
    Zmarł w Rawdon 22 IV 1998. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    VM kl. 5 nr 12237, KW, SKZ
    Żonaty, miał syna Andrzeja.
    Zarys historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1923-1939. W-wa 1989; Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Porzycki Józef - , por. rez. uzbr. 
    [1898-?], por. rez. uzb. [1939]
    Ur. 18 II 1898. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs podchorążych rezerwy piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 psp. Ewidencyjnie podlegał PKU Żywiec. Przeniesiony później do korpusu oficerów uzbrojenia. Po odbyciu ćwiczeń zostaje 19 III 1939 awansowany do stopnia por. rez. uzb. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera parku w warsztatach uzbrojenia. Uczestnik obrony Warszawy.
    Po kapitulacji Warszawy losy n/n.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Post Tadeusż Adam
    - . kpt. rez. piech. 
    [1897-1939], oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1931]
    Ur. 26 IX 1897 we Lwowie, gdzie uczęszczał do gimnazjum. W latach 1916-1918 służył w armii austriackiej. Ukończył kurs oficerów rezerwy. Walczył na froncie włoskim. W WP od I 1919. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopni ppor. dowodził plutonem, kompanią. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie oficer 24 pp w Łucku, gdzie dowodził kompania. W 1930 przeniesiony na stanowisko d-cy kompanii do 8 pp Leg. w Lublinie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931., a następnie przeniesiony do 69 pp w Gnieźnie, gdzie dowodził 2 kompanią I baonu. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku z-cy kwatermistrza sztabu 17 DP. Uczestnik bitwy nad Bzurą, potem po przebiciu do Warszawy bierze udział w jej obronie dowodząc 5 kompanią II baonu 79 pp w składzie 20 DP. Poległ na Pradze 25 IX 1939. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: KW /za wojnę z bolszewikami/, pośmiertnie wnioskowany o nadanie VM kl. 5.
    Roczniki oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Potocki Andrzej Tadeusz - , por. łączno 
    [1908-?],kadet, por. sł. st. łącz. [1932]
    Ur. 25 III 1908. Uczył się w Korpusie Kadetów Ne 1 we Lwowie, gdzie w 1926 zdał maturę. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie. W latach 1928-1929 w kadrze Oficerów Łączności. Przebywał na kursie aplikacyjnym. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1928 z przydziałem od 1929 do kompanii telegraficznej 5 DP we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Przeniesiony do kompanii łączności 25 DP w Kaliszu. W latach 1938-1939 d-ca kompanii telefonicznej, 25 DP, którą dowodzi podczas kampanii wrześniowej 1939. Uczestnik walk nad Bzurą potem w walk odwrotowych.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Potocki Maurycy -
    [1894-1949], rtm. rez. kaw. [1939]
    Ur. 16 V 1894 w Warszawie, syn Augusta – Adama i Eugenii Wojnicz-Sianożęckiej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Służył w 1 p. szwol. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. kaw. i zdemobilizowany. Był m. in. właścicielem Jabłonnej. Awansowany do stopnia rtm. rez. kaw. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 działał w KG Straży Obywatelskiej na stanowisku szefa Wydziału Transportu Komunikacji. Podczas okupacji niemieckiej prowadził restaurację przy ul. Mazowieckiej w Warszawie. Po wojnie w Wlk. Brytanii. Zmarł w Londynie w 1949. Pochowany na cmentarzu Brompton.
    Żona Maria z Gąsiorowskim. Miał z tego związku córkę Natalię /1929-1974/
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pourbaix Kamil Kazimierz Józef de
    - , ppor. rez. artylerii
    [1913-1939], ppor. rez. art.[1936]
    Ur. 17 XII 1913 w m. Horodec, syn Kamila i Marii z Miączyńskich de Pourbaix. Ukończył XI gimnazjum we Lwowie, gdzie zdał maturę w 1931. Następnie studiował we Lwowie. W okresie 18 IX 1933- 29 VI 1934 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Ćwiczenia wojskowe odbywał w 9 dak w Baranowiczach. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. art. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936. Ewidencyjnie podległa PKU Sarny. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu III baterii 2 dak w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Poległ w bitwie z Niemcami pod Mokrą 1 IX 1939. Pochowany na cmentarzu w Miedznie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14185, KW
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Z. Gnat-Wieteska,. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pourbaix Kazimierz de
    - , ppor. rez. art.
    [1917-?],ppor. rez. art. WP [ 1938]
    Ur. 19 I 1917. W 1935 ukończył szkołę średnią. W okresie od 18 IX 1935 do 28 VI 1936 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 dak w Dubnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu I baterii 2 dak w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 2 dak. Walczył m. in. pod Mokrą i Cytrusową Wolą, potem w bojach odwrotowych na kierunku Warszawy. Następnie z bateria przydzielony do oddziału kawalerii mjr J. Juniewicza. Podczas przebijania się do Warszawy 23 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej pod Łomiankami. Wojnę spędził w oflagu.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 200; l. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pourbaix Zdzisław de - , pchor. rez. art.
    [1918-+], kpr./plut.  podch. rez. art.
    Ur. w 1918. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w okresie od 21 IX1936- 29 VI 1937 służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego podch. rez. art. z przydziałem mobilizacyjnym do 2 dak w Dubnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako d-ca plutonu w 2 dak w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Uczestniczy w walkach na szlaku bojowym 2 dak. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy uniknął niewoli. Podczas okupacji był żołnierzem konspiracji niepodległościowej AK. Zginął podczas okupacji.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14337
    J. Łukasiak. Wołyńska szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pragłowski - Radwan Aleksander - , płk dypl.
    [1895-1974], oficer dypl. sł. st. kaw. WP, płk 1930], w PSZ gen. bryg. [1964]
    Ur. 10 II 1895 w Paszowej pow. leski, syn Roberta /właściciela majątku ziemskiego/ i Marii z d. Bal. W latach 1905-1909 uczęszczał do niższej szkoły realnej w Fischau, potem w latach 1909-1912 do wyższej szkoły realnej w Hranicach, gdzie 121 VII 1912 zdał maturę W latach 1912-1914 kształcił się na Wydziale Kawalerii w Akademii Wojskowej w Wierner Neustadt. 15 X 1914 został mianowany ppor. kaw. z przydziałem do 4 p. ułanów na stanowisko d-cy plutonu. Z pułkiem w składzie 3 dyw. kaw. brał udział w walkach frontowych nad Dniestrem , w Karpatach i w Alpach. Awansowany do stopnia por. kaw. 1 II 1916. Następnie d-ca szwadronu i od I 1917 szwadronu szturmowego 3 DK.  Był trzykrotnie ranny.
    W WP od 3 XI 1918. Od XI – XII 1918 d-ca kompanii i batalionu w Grupie Sanockiej, potem od XII 1918 do II 1919 z-ca szefa sztabu GO gen. H. Minkiewicza, od III -VI 1919 z-ca szefa sztabu 3 DPLeg. , potem od 3 VI 1919 do II 1920 szef I, a następnie III oddziału w dowództwie Frontu Galicyjsko-Wołyńskiego. Awansowany w 1920 do stopnia rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od III do VII 1920 szef sekcji „Wschód” w III oddziale Naczelnego Dowództwa. Od VII do XII 1920 szef sztabu 1 dyw. kaw., potem korpusu kaw. płk. J. Rómmla. W I 1921 skierowany do Szkoły Sztabu Generalnego, którą ukończył w 1922. Następnie w latach 1922- XI1924 był asystentem w katedrze taktyki ogólnej. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 1 VII 1923. W okresie XI 1924-VIII 1924 we Francji, gdzie odbył staż liniowy i ukończył kurs d-ców pułków. Po powrocie do kraju od XI 1925 do XI 1926 był z-cą d-cy 2 p. szwol., potem ponownie od XI 1926 do VI 1927w WSWoj. kierownik katedry taktyki ogólnej, następnie od VI do X 1927 szef wydziału „Wschód” w III oddziale Sztabu Generalnego i od XI 1927 –III 1929 w WSWoj. w Warszawie. Awansowany na stopień ppłk SG 1 I 1928. Od III 1929 do I 1936 d-ca 17 p. ułanów w Lesznie. Awansowany na stopień płk dypl. sł. st. kaw. 1 I 1931. Od I 1936 do VIII 1939 pełnił funkcję I oficera Inspektora Armii gen. J. Rómmla. Podczas kampanii wrześniowej 1939 do 7 IX 1939 był szefem sztabu Armii Łódź”, a następnie do 27 IX 1939 Armii „Warszawa”. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Od X 1939 do VI 1940 przebywał w oflagu IB w Königstein, potem od VI 1940 do 29 IV 1945 w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 wyjechał 5 V 1945 do Paryża, gdzie wstąpił do 1 D. Panc. i służy na terenie Francji, potem Niemiec. W I 1946 powrócił do Paryża i został skierowany do domu wypoczynkowego dla starszych oficerów w Nicei, gdzie przebywał do 1948. W 1948 wyjechał do Wlk. Brytanii i zamieszkał na stałe w Londynie. Pracował m. in. w administracji londyńskich telefonów oraz jako tłumacz w filii Ministerstwa Spraw wojskowych. Działał w organizacjach kombatanckich.
    Mianowany gen. bryg. 1 I 1964.
    Był znakomitym jeźdźcem. Brał udział w wielu zawodach hipicznych.
    Zmarł 15 III 1974 w Londynie. Pochowany na cmentarzu w Puenty Vale.
    Odznaczony: VM kl. 4 nr 00181 i kl. 5 nr 3019, KW 4x, ZKZ.
    Był autorem wielu publikacji dot. kawalerii oraz wspomnień pt. Od Wiednia do Londynu /Londyn 1968/
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; T. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Rómmel. Za honor i Ojczyznę. W-wa 1958; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; T. Jurga. Obrona polski 1939. W-wa 199o;M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1988; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; D. Koreś. Biogram A. P/w:/MSUDN 1939-1956, t. 10. Kraków 2004.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Praśniewski Tadeusz - , ppor, art.
    [1913-?], oficer sł. st. art. WP, ppor. [1937]
    Ur. 2 X 1913. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 9 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a następnie w latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem do 5 pal we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu, potem w okresie 1938-1939 d-ca plutonu w pułkowej szkole podoficerskiej i jednocześnie d-ca plutonu w 6 baterii II dywizjonu 5 pal.
    W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 2 baterii, potem d-ca 2 baterii I dywizjonu 5 pal. Uczestniczył w walkach z wrogiem na przedpolach Warszawy, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Artylerii. Pruszków 200o; J. Łukasiak Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki.5 Lwowski Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Prądzyński Ignacy Marian Antoni - , ppor. rez. kaw.
    [1907-1939], ppor. rez. kaw. WP, ppor.[1932]
    Ur. 5 III 1907. Ukończył szkołę średnią. Od 25 VII 1927 do 25 IV 1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 2 p. ułanów. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 8 psk w Chełmnie. Ewidencyjnie podległa PKU Gniezno.
    W kampanii wrażeniowej 1939 bierze udział jako ochotnik w szeregach 27 p. ułanów w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Dowodził 3 plutonem 4 szwadronu. Uczestniczył w walkach pod Działdowem, Mławą, a od 5-6 IX 1939 pod Płockiem. O rozbiciu szwadronu uczestniczy w walkach na przedpolach Warszawy jako d-ca 1 plut. 6 p. ułanów w grupie zbiorczej kawalerii dowodzonej przez mjr. J. Juniewicza wyznaczonej do obrony składnicy amunicji w Palmirach i dozorowania linii Wisły. Poległ w walce z Niemcami 22 IX 1939 pod Łomiankami podczas przebijania się do Warszawy.
    Pochowany na cmentarzu w Łomiankach.
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; Franciszek. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; Z. Gnat-Wieteska. 27 Pułk Ułanów. Warszawa 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Prokop Antoni - , por. art.
    [1907-?], oficer sł. st. art. WP, por. [1935]
    Ur. 20 VII 1907. Po ukończeniu w 1928 szkoły średniej w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. Następnie W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 2 pal w Kielcach. Awansowany do stopnia por,. sł. st. 1 I 1935. Następnie d-ca 7 baterii w III dywizjonie 2 pal. W wojnie obronnej we IX 1939 był oficerem sztabu 2 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 2 DP Leg. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Prokop Stefan - , mjr łączności
    [1894-+?], oficer sł. st. łącz. WP, mjr [1937]
    Ur. 21 VII 1894. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 VI 1919. W okresie międzywojennym służył w 1 p. łączności w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łącz. 1 I 1927. Od 1929 w kadrze 3 batalionu telegraficznego w Grodnie. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1937. Następnie szef łączności 2 DP Leg. w Kielcach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję szefa łączności 2 DP Leg. Uczestnik walk z wrogiem na szlaku bojowym 2 DP Leg. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939/. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pronaszko Stefan Oskar - , mjr dypl. 
    [1896-1943], oficer dypl. sł. st. kaw. WP, mjr.[1938]
    Ur. 04 III 1896. Ukończył gimnazjum. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1921. Służył w 22 p. ułanów w Brodach. W latach 1930-1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, po ukończeniu, której uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. Do stopnia rtm. sł. st. awansowany 1 I 1932. Następnie m. in. oficer 7 p. ułanów w Mińsku Maz., gdzie był d-ca szwadronu. W latach 1937-1939 był z-cą k-dta i dyrektorem nauk w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. kaw. 19 III 1939. W wojnie obronnej we IX 1939 z-ca szefa oddziału IV w Dowództwie Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Zamordowany przez Niemców w obozie koncentracyjnym w  Buchenwaldzie 20 IX 1943.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Prosiński Ignacy - , kpt. art.
    [1900-1964], oficer sł. st. art. WP, kpt.[1934]
    Ur. 31 VIII 1900. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs  szkoły podchorążych w Warszawie. Po wojnie służył w 33 pp. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 XII 1921. Przeniesiony do Korpusu Oficerów Artylerii służył w 9 dak w Baranowiczach., a następnie od 1931 w 1 pal w Wilnie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1934. Do 1939 dowodził pełnił funkcję m. in.    d-cy baterii, oficera zwiadowczego w 5 baterii II dywizjonu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził II dywizjonem 1 pal. Uczestnik walk na szlaku bojowym 1 pal w składzie 1 DP Leg. Walczył z Niemcami nad Narwią, pod Kałuszynem, potem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji oddziałów polskich dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu, potem w obozie koncentracyjnym w Buchenwaldzie. Po zakończeniu wojny w 1945 przebywał w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Stanów zjednoczonych. Mieszkał w Minneapolis, gdzie zmarł 30 V 1964.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12223, KW.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1995; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Prosiński Stanisław Dyzma - , ppor. rez. art. inż.
    [1912-1975], prof. dr inż., ppor. rez. art. WP [1935]
    Ur. 16 XI 1912 w Suwałkach, syn Grzegorza/kupca/ i Zofii z Jankowskich. W latach 1922-1930 uczęszczał do gimnazjum im. Jana Kasprowicza, gdzie w 1931 zdał maturę. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art.. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 7 pac w Poznaniu. Ewidencyjnie podlegał PKU Inowrocław. W latach 1932-1936 studiował na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym UP w Poznaniu chemię organiczną uzyskując dyplom inż. W okresie 1936-1937 pracował jako chemik w przemyśle cukrowniczym w Szpanowie k. Równego, potem był asystentem na Wydziale Chemicznym Państwowej Szkoły Przemysłowej w Bydgoszczy. Zmobilizowany do WP w VIII 1939 zostaje wcielony do 15 pal w Bydgoszczy. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego II dywizjonu 15 pal. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 15 pal. Uczestnik bitwy nad Bzurą, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Braunschweig, potem w II C w Woldenbergu. Po wojnie w II 1945 powrócił do kraju i zamieszkał w Inowrocławiu, gdzie organizował laboratorium przemysłu chemicznego oraz gdzie pracował przez pewien okres czasu jako nauczyciel fizyki i chemii w Gimnazjum i Liceum im. Jana Kasprowicza. Następnie od X 1946 był adiunktem przy Katedrze Chemii Ogólnej na Wydziale Rolniczo-Leśnym UP w Poznaniu. W 1949 doktoryzował się z chemii na UP. Od 1950 był z-cą kierownika zorganizowanego przez siebie Zakładu Chemii Produktów Leśnych na Wydziale Leśnym UP, a po utworzeniu Wyższej Szkoły Rolniczej zostaje z-cą prof., organizatorem i kierownikiem nowo utworzonej Katedry Chemicznej Technologii Drewna. W latach 1952-1962 był dziekanem nowego Wydziału Technologii Drewna WSR. Jednocześnie w I 1953 jako organizator Zakładu Chemicznej Technologii Drewna w Poznaniu został jego kierownikiem i funkcję pełnił do 1962. Tytuł prof. nadzwyczajnego Uzyskał w 1954 a prof. zwyczajnego w 1963. W 1971 został dyrektorem Instytutu Chemicznej Technologii Drewna WSR i kierował nim do swej śmierci. W V 1971 został członkiem korespondentem PAN, a w latach 1969-1973 był także przewodniczącym Rady Naukowo-Technicznej przy Ministerstwie Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego. Położył duże zasługi w dziedzinie rozwoju przemysłu drzewnego.
    Zmarł 14 XII 1975 w Poznaniu. Pochowany na cmentarzu Sołackim w Poznaniu.
    Żonaty od 1945 z Marią Magdaleną Grząbka. Małżeństwo był bezdzietne.
    Opublikował szereg prac i artykułów z zakresu chemicznych własności drewna.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka - K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Proskurnicki Eugeniusz Jan Julian - , kpt. art.
    [1894-?], oficer sł. st. art. WP, kpt.[1928]
    Ur. 2 VIII 1894. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. Z starszeństwem od 1 VII 1919. Długoletni oficer 20 pap/pal w Prużanie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1928. Następnie d-ca baterii. Po 1933 przeniesiony do Korpusu Oficerów Administracji wojskowej. Do lata 1939 pełnił funkcję II oficera sztabu 20 DP w Baranowiczach. W wojnie obronnej był k-dtem Kwatery Głównej 20 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ 2x
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.T. Jurga-W. Karboński. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Proszek Stanisław Marian - , ppor. piech.
    [1912-1939], kadet, oficer sł. st. piech. WP, ppor. [1937]
    Ur. 15 IV 1912. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 19339 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 26 pp w Gródku Jagiellońskim. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 4 kompanii II baony 26 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 4 kompanią II baonu 26 pp w składzie 5 DP. Walczył z wrogiem 8-9 IX 1939 pod Karczewem, później w rejonie Otwocka, a od 14 IX 1939 ma Pradze. W czasie walk zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu, gdzie zmarł po kapitulacji Warszawy w X 1939.
    Księga Pamięci Kadetów ii Rzeczypospolitej. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 25 X 1937.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Próchniewicz Antoni - , kpt. br. panc.
    [1898-1940], oficer sł. st. broni panc. WP, kpt. [1936]
    Ur. 27 VII 1898 w Dwinie k. Łukowa, syn Jana. Ukończył gimnazjum w Łukowie. W szeregach 2 p. ułanów brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od VIII 1921 do VII 1922 odbywał przeszkolenie unitarne w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, a od 1 IX 1923 do 1 IX 1923 w Szwadronie Szkolnym Oficerskiej Szkoły Jazdy w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1923 z przydziałem do 27 p. ułanów na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1925. Przeniesiony z 27 p. uł. do Korpusu Oficerów Broni Pancernej. W latach 1930- 1931 odbył kurs unifikacyjny w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie, po ukończeniu, którego został przydzielony do 2 baonu pancernego w Żurawicy. Awansowany do stopnia kpt. broni panc. 1 I 1936. Następnie d-ca 2 kompanii czołgów TK. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku    d-cy 3 kompanii 301 batalionu czołgów przydzielonego do Armii „Prusy”, okresowo do 2 DP. Uczestniczył w walkach w rejonie Jeżowa, Tomaszowa Maz., potem w walkach odwrotowych w kierunku Skierniewice, potem przez Warszawę Łuków, Brześć, Kowel, Łuck w kierunku granicy polsko-wegierskiej. W nieznanych okolicznościach po 17 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Katyniu.
    Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerski 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków”1939. W-wa 1991; A. Nawrocki. 2 Batalion Pancerny. Pruszków 1992; A. L. Szczęśniak. Katyń. Lista oficer i zaginionych. W-wa 1989; Lista wywozowa z obozu w Kozielsku z 2 IV 1940 /w:/ WPH nr 3-4. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Próchnik Adam Feliks -
    [1892-1942], działacz socjalistyczny i oświatowy, historyk, działacz konspiracyjny, ps. Henryk Swoboda
    Ur. 21 VIII 1892 we Lwowie. Syn Ignacego Daszyńskiego i Felicji z Nossigów. Uczęszczał do VII Gimnazjum we Lwowie, gdzie w 1911 otrzymał świadectwo dojrzałości. Następnie w latach 1911-19176 studiował historię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie uzyskując w 1917 doktorat. Podczas nauki szkolnej czynny w organizacji młodzieżowej „Promień”. Był członkiem Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej Galicji i Śląska cieszyńskiego. Od 1919 mieszkał w Piotrkowie Tryb., gdzie działał w socjalistycznych organizacjach społeczno-politycznych PPS, Organizacji Młodzieżowej TUR, Czerwonym Harcerstwie. Pracował jako kierownik Archiwum Państwowego w Piotrkowie Tryb. oraz jako nauczyciel historii w Szkole Handlowej. Był posłem z ramienia PPS II kadencji. W 1931 przeniósł się do Warszawy i tam kontynuował działalność w PPS oraz w ruchu spółdzielczym i kulturalno-oświatowym. Prowadził badania historyczne i uprawiał publicystykę społeczno-polityczną. Ogłosił liczne prace z zakresu najnowszych dziejów Polski i polskiego ruchu robotniczego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był delegatem Robotniczego Komitetu Pomocy Społecznej do spraw propagandy w Robotniczej Brygadzie Obrony Warszawy. Zajmował się m. in. opracowywaniem informacji radiowych oraz praca redakcji „Robotnika „ i Dziennika Ludowego”. Podczas okupacji niemieckiej skupił wokół siebie grupę radykalnych socjalistów i założył konspiracyjną organizacje Polscy Socjaliści.
    Zmarł w Warszawie. 22 V 1942. Pochowany na cmentarzu ewangelicko-reformowanym.
    Jego imieniem nazwano jedną z ulic w Łodzi, w Warszawie i Piotrkowie Tryb. Jest też patronem szkoły podstawowej nr 48 w Warszawie.
    W. Bartoszewski. 1859 dni Warszawy. Kraków 1984; K. Komorowski/opr./Armia Krajowa. Szkice z dziejów Sił Zbrojnych Polskiego Państwa Podziemnego. W-wa 1999.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Prus-Skowroński Kazimierz - , ppor. rez. piech. mgr
    [1909-1939], mgr, ppor. rez. piech. WP [1935]
    Ur. 04 I 1909. Ukończył szkołę średnią, potem studia wyższe uzyskując tytuł mgr-a. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową n dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935. W 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 4 pp w Kielcach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 1 kompanii I batalionu 4 pp w składzie 2 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 4 pp od Strońska nad Wartą, pod Borową Górą, Ozorkowem, potem w bojach odwrotowych pod Brwinowem i Ołtarzewem. Do Modlina dotarł 14 IX 1939 i bierze udział w jego obronie. Poległ 28 IX 1939 w Zakroczmiu.
    R. Rybka-K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Przebysławski Władysław - , por. rez. kaw. inz.  
    [1905-?], por. rez. kaw. inż.[1936]
    Ur. 15 III 1905. Ukończył szkołę średnią, potem wyższe studia techniczne na Politechnice Lwowskiej uzyskując dyplom inż. Służbę wojskową odbywał na kursie podchorążych rezerwy kawalerii. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem mobilizacyjnym do 14 p. ułanów we Lwowie. Ewidencyjnie podległa PKU Lwów M. Po kolejnych ćwiczeniach awansowano go 1 I 1936 do stopnia por. rez. kaw. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy Podolskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji brygady na tym samym stanowisku w Zbiorowej Brygadzie Kawalerii. Uczestnik walk na szlaku bojowym Podolskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej w 1939. Poznań 1983; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Przedborski Samuel - , ppor. rez. piech. inż. 
    [1903-?], ppor. rez. piech. inż. [1932]
    Ur. 01 XI 1903. Ukończył wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w latach 1929-1930 w szkolnej kompanii pionierów Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 48 pp w Stanisławowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 71 pp w Zambrowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M IV. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu p/gaz. w 1 pp Obrony Pragi. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003; Rocznik oficerski rezerw 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Przedrzymirski – Krukowicz Emil Karol 
    - , gen. bryg.
    [1886-1957], gen. bryg,. WP [1931], gen. dyw. [1946]
    Ur. 25 I 1886 w Niemirowie pow. Rawa Ruska, syn Karola -Jakuba /farmaceuty i właściciela apteki/ i Wandy- Marii z d. Smirzitz. Uczęszczał do siedmioklasowej szkoły wojskowej w Koszycach  i Hranicach gdzie zdał w 1903 maturę. Następnie w latach 1903-1906 studiował w Wojskowej Akademii Technicznej w Mödling, którą ukończył w 1906. Mianowany ppor. 18 VIII 1906. Od 1 X 1907 do 30 IV 1908 kształcił się w wiedeńskiej Szkole Jazdy Konnej. Z dniem 18 VIII 1908 przydzielony do 32 potem w 30 pap we Lwowie. Z dniem 1 XI 1911 awansowany do stopnia por. W czasie I wojny światowej dowodzi baterią w 30 pap. Podczas walk 26 VIII 1914 zostaje ranny. W latach 1915-1916 d-ca kompanii w Wojskowej Akademii Artylerii w Traiskirchen. 01 VII 1915 awansowany do stopnia kpt., po czym powraca do 30 pap, w którym pełni kolejno funkcje: adiutanta pułku, d-cy dywizjonu oraz II oficera sztabu pułku. W działaniach wojennych bierze udział do X 1918.
    Od 10 XI 1918 służy w WP. Początkowo pełnił funkcję delegata wojskowego w Misji Specjalnej w Jugosławii i na Węgrzech. Od 1 IV 1919 do 20 V 1919 dowodził dywizjonem w 6 pap. Następnie od 20 V 1920 do 30 IV 1920 był szefem Sekcji Artylerii Oddziału I Naczelnego dowództwa. Awansowany 1 VII 1920 do stopnia mjr-a z starszeństwem od 1 IV 1920. Następnie od V 1920 d-ca 16 pap w Grudziądzu. Jednocześnie w VII-VIII 1920 d-ca południowego odcinka obrony Grudziądza. Od 12 VIII 1920 do 31 X 1920 dowodził pułkiem podczas działań wojennych na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Za męstwo okazane na polu walki na Polesiu został odznaczony VM kl. 5. Po wojnie ukończył kurs informacyjny dla wyższych dowódców w Toruniu i ponownie dowodzi 16 pap. z dniem 22 I 1922 awansowany do stopnia ppłk sł. st. art., a 3 V 1922 zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu płk z starszeństwem od 1 VI 1919. Od X 1922 do X 1923 studiuje w Wyższej Szkole wojennej w Warszawie. Następnie w stopniu płk SG od XI 1923 pełni funkcję szefa sztabu Okręgu korpusu Nr V w Krakowie, potem od Vii 1924 do IX 1926 I oficer Sztabu Inspektoratu IV Armii w Krakowie. Z dniem 13 XI 1926 wyznaczony na stanowisko szefa Samodzielnego Wydziału Artylerii w MSWoj., a następnie od 14 IV 1927 do 23 XII 1929 szef Departamentu Artylerii w MSWoj. Po konflikcie z gen. O. Pożerskim z dniem 23 XII 1929 zostaje przeniesiony na stanowisko d-cy piechoty dywizyjnej 7 DP w Częstochowie. Z dniem 14 X 1931 mianowany d-cą 30 DP w Kobryniu. Mianowany gen. bryg. 1 I 1932. Funkcję d-cy 30 DP pełnił do 1937. W latach 1937-1939 ponownie szef Departamentu Artylerii w MSWoj.
    W VII 1939 mianowany generałem do prac przy GISZ. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi armia „Modlin”, która w dniach 1-3 IX 1939 stoczyła krwawe walki z Niemcami pod Mławą, potem w walce odwrotowej na linii Narwi i Bugu. 10 IX 1939 z rozkazu NW WP oddaje część swych sił 8 i 20 DP oraz Warszawską Brygadę Obrony Narodowej  - Armii „Warszawa”  po czym rozpoczęła odwrót znad Bugu na Kałuszyn, gdzie po reorganizacji z reszty Armii „Modlin” i GO „Wyszków” zostaje utworzona tzw. Armia gen. Przedrzymirskiego, którą dowodzi podczas walk z wrogiem na Lubelszczyźnie. Po okrążeniu przez przeważające siły wroga w rejonie Krasnobrodu wobec braku amunicji i żywności i wyczerpaniu wszystkich możliwości prowadzenia dalszej walki podjął decyzję o kapitulacji, którą podpisano 26 IX 1939 pod Góreckiem Kościelnym. W dniu 27 IX 1939 w Piaskach zostaje wzięty o niewoli niemieckiej. Od 5 X 1939 przebywa kolejno w oflagach VII A w Murnau, potem IV A w Hohnstein, VIII E w Johannisbrunn od 30 X 1940, i ponownie od 27 IV 1942 w VII A w Murnau. W dniu 29 IV 1945 uwolniony z niewoli przez wojska amerykańskie. Przebywał następnie w Paryżu i Nicei skąd wyjechał w 1947 do Wlk. Brytanii. Mianowany gen. dyw. 1 VII 1945 z starszeństwem od 1 I 1946. O tej nominacji dowiedział się dopiero w II 1955.
    Po demobilizacji w 1947 przebywał w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał z rodziną w 1949 do Kanady. Początkowo mieszkał w Montrealu potem od 1950 w Toronto. Założył tam przedsiębiorstwo eksportowo-importowe „Euro-Trade”, które pozwalało mu niesienie pomocy wielu jego dawnym żołnierzom. Działa w Związku Narodowym Polskim, Stowarzyszeniu Polskich Kombatantów, Kongresie Poloni Kanadyjskiej i wielu innych organizacjach.
    Zmarł nagle na zawał serca 29 V 1957 w Toronto. Pochowany na miejscowym cmentarzu Holy Cross.23 W III 2006 Minister MON nadał jego imię 16 Pomorskiemu Pułkowi Artylerii w Braniewie.
    Odznaczony: VM kl. 5, PR 4kl, ZKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości i innymi.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Przewłocki Mikołaj Marian - , gen. bryg.
    [1888-1966], gen. bryg. WP [1933]
    Ur. 27 II 1888 w Kamieńcu Podolskim, syn Mieczysława /ziemianina/ i Pauliny Trzeciakówny. Ukończył w 1908 szkołę oficerską kawalerii. Od 1908 w stopniu ppor. kaw. służy w armii rosyjskiej. W czasie I wojny światowej walczy na froncie niemieckim. Awansował do stopnia rtm. kaw. Od XI 1917 do VII 1918 służy na stanowisku oficera sztabu w I Korpusie Polskim w Rosji dowodzonym przez gen. J. Dowbór-Muśnickiego, potem szef sztabu dywizji jazdy. Awansowany do stopnia mjr-a kaw. W WP od XI 1918. Od XII 1918 do I 1919 szef sztabu DOG Łódź, a od I- III 1919 szef sztabu Inspektora Jazdy, potem od III-V 1919 szef sztabu Dowództwa Frontu Wołyńskiego, od V-VII 1919 szef sztabu GO gen. Kórnickiego. Awansowany na stopień ppłk sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od VII 1919 do VI 1920 szef sztabu 2 Armii i Frontu Ukraińskiego, potem od VII –VIII 1920 szef sztabu GO Jazdy gen. Rawickiego. Następnie od IX do XII 1920 z-ca ł. Inspektora Jazdy i kierownik kursów dla wyższych oficerów. Od I –XI 1921 d-ca Jazdy Wojsk Środkowej Litwy. Od IX 1921 do XI 1923 szef sztabu DOGen./ DOK I Warszawa. W okresie od XI 1923 do VIII 1924 dyrektor nauk Centralnej Szkoły Kawalerii w Grudziądzu. W latach 1924-1925 słuchacz kursu doszkalającego MSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia płk sł. st. kaw. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Od XII 1925 do V 1927 d-ca 14 p. ułanów we Lwowie, potem od V 1927 do V 1935 d-ca III Samodzielnej Brygady Kawalerii. Mianowany gen. bryg. Z starszeństwem od 1 I 1933. Od V 1935 do VIII 1939 d-ca Kresowej Brygady Kawalerii. We IX 1939 d-ca GOKaw. Arnii „Modlin”, potem armii „Lublin”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 dostał się do niewoli sowieckiej, z której udało mu się zbiec i przedostać na Bliski wschód. Od III 1941 do VI 1943 w Ośrodku zapasowym Brygady Strzelców Karpackich w Palestynie, potem od VI 1943 do Vi 1944 szef Sztabu Armii polskiej na Wschodzie, a następnie od VI 1944 do III 1947 d-ca Bazy II Korpusu we Włoszech. Po ewakuacji II KP do Wlk. Brytanii zostaje zdemobilizowany w 1947. Osiadł na stałe w Londynie. Działą w środowiskach kombatanckich.
    Zmarł 20 XII 1966 w Penley w Wlk. Brytanii. Pochowany na cmentarzu Elmers End Crystal Palace w Londynie.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; St. Rowecki. Wspomnienia i notatki autobiograficzne /1906-1939/. W-wa 1988; T. Kryska-Karski-St. Żurakowski. Generałowie Polski niepodległej. W-wa 1991.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Przewoźnik Julian Jan - , ppor. łączno
    [1914-1939], ppor. sł. st. łącz.[1938]
    Ur. 10 III 1914. Ukończył szkołę średnią. W latach 1935-1936 odbywał służbę wojskową w szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Łączności w Zegrzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz,. 1 X 1938 z przydziałem do kompanii łączności 30 DP w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu telefonicznego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu kompanii łączności 30 DP. Poległ 11 IX 1939 podczas walk odwrotowych w rejonie Osuchowa. Pochowany na cmentarzu w Osuchowie.
    Tajny Dziennik Personalny Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Przybysławski Władysław
    - , por. rez. kaw. inż.

    Przybylak Roman
    - , ppor. rez. piech. 
    [1893-1939],ppor. rez. piech./sap. [1919]
    Ur. 21 I 1893. Uczestnik I wojny światowej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 42 pp. Mianowany po wojnie ppor. rez. piech. z przydziałem mobilizacyjnym do 42 pp. W latach trzydziestych miał przydział do 1 batalionu saperów w Modlinie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej brał udział na stanowisku d-cy plutonu w 113 kompanii saperów. Walczył nad Narwią, potem od 14 IX 1939 w Warszawie. Poległ w walce w obronie Warszawy w nocy z 16/17 IX 1939.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Przybyłowicz Władysław Karol - , kpt. piech.
    [1901-1939], kpt. sł. st. piech. [1937]
    Ur. 4 IX 1901. Ukończył Szkołę Oficerską Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 26 pp w Gródku Jagiellońskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Ukończył kurs dla dowódców kompanii oraz kurs unifikacyjny dla kapitanów w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. w latach 1937-1939 był d-cą 5 kompanii II batalionu 26 pp, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 5 DP. Walczył z Niemcami na przedpolach Warszawy. Poległ w walce 10 IX 1939 w Karczewie.
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Rocznik oficerski 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Przyjałkowski Zdzisław Wincenty - , gen. bryg.
    [1892-1971], członek PDS, legionista „Mirski”, oficer dypl. sł. st. piech. WP, gen. bryg. [1939]
    Ur. 06 X 1892 w Magnuszewie pow. Kozienice, syn Zdzisława i Kazimiery z Kreyserów. Edukację  szkolną rozpoczął w szkole realnej w Radomiu, a po strajku szkolnym w 1905 kontynuował naukę w szkole handlowej , którą ukończył w 1909. Maturę zdał w 1910 w I Szkole Realnej we Lwowie. Od 1910 studiował na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej. Jednocześnie członek tajnego skautingu, potem w Polskich Drużynach Strzeleckich. Po ukończeniu kursu podoficerskiego w 1912 był instruktorem drużyny strzeleckiej na Kleparowie. Po ukończeniu kursu instruktorskiego 3-25 I 1914 w Rabce został mianowany k-dtem drużyny we Lwowie, z którą po ogłoszeniu mobilizacji przybył do Krakowa. Następnie od VIII 1914 w IV baonie oddziału J. Piłsudskiego. 09 X 1914 mianowany ppor. piech. Po utworzeniu 5 pp Leg. został w XII 1914 adiutantem II baonu 5 pp Leg. Mianowany por. piech. 3 VI 1915. Od 1 VI 1915 dowodził 3 kompanią II baonu 5 pp Leg., a następnie 2 kompanią I baonu 5 pp Leg. Podczas walk na froncie wołyńskim 21 X 1916 został pod Koszyszczami ranny bagnetem w rękę. Następnie po wycofaniu oddziałów legionowych z frontu przez Baranowicze powrócił z 5 pp na teren Królestwa. W okresie niemieckiego przeszkalania przebywał w 1917 n kursie wyszkolenia nr 5. w wyniku kryzysu legionowego w VII 1917 zostaje 16 VII 1917 zwolniony z Legionów i internowany przez Niemców w Beniaminowie. Zwolniony z obozu 23 III 1918wyjechał do Lwowa.
    Od 1 XI 1918 uczestniczył w obronie Lwowa. Walczył z Ukraińcami na odcinku I /Dom Techników/. 14 II 1919 przeniesiony do 21 pp, gdzie obejmuje stanowisko d-cy kompanii w baonie zapasowym. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. Od 1 VIII 1919 z-ca d-cy II baonu w 21 pp, potem od 11 I 1920 d-ca II baonu 21 pp. Z dniem 1 IV 1920 mianowany mjr-em, a od 22 V 1920 zostaje d-cą III baonu 21 pp. Podczas walk odwrotowych podczas wojny polsko-bolszewickiej 11 VII 1920 objął dowodzenie 21 pp i dowodził nim do końca wojny. W I oraz w III 1921 w zastępstwie dowodził XVI BP. W II 1921 ukończył kurs informacyjny dla wyższych dowódców we Lwowie. 08 IV 1921 mianowany z-cą d-cy 21 pp. Zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 13 XI 1921 do IX 1923 był słuchaczem kursu MSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. 1 VII 1923. Od 1 X 1923 kierownik referatu w wydziale Ogólnym Biura Ścisłej Rady wojennej, później szef Wydziału Manewrów i Doświadczeń w Oddziale III a tego biura. W I 1925 obejmuje funkcję szefa Wydziału Operacyjnego „Zachód” Biura Ścisłej rady Wojennej, a od 30 XI 1926 został zatwierdzony na stanowisku szefa Wydziału „Zachód” w Oddziale III Sztabu Generalnego WP. 1 IV 1927 mianowany    d-cą 41 pp. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. piech. 1 I 1928. W III 1928 ukończył kurs informacyjny dla d-ców pułków w centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. Z dnie 12 XI 1928 mianowany szefem Oddziału III Sztabu Głównego WP, a następnie od 1 VI 1931 z-ca d-cy KOP. 1 III 1934 objął dowództwo piechoty dywizyjnej 1 DP w Wilnie, a 3 VIII 1937 mianowany d-cą 15 DP. Awansowany na stopień gen. bryg. 19 III 1939.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 15 DP w składzie Armii „Pomorze”. Uczestniczył w walkach na Pomorzu, nad Bzurą, potem w obronie Warszawy. Przejściowo dowodził GO złożona z 15 i 26 DP. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po odzyskaniu wolności w29 IV 1945 przebywał w Niemczech skąd wyjechał do Szwecji, gdzie zamieszkał na stałe w Sztokholmie. Pracował początkowo jako robotnik w fabryce sygnalizacji morskiej, a następnie w firmie Allmanna Svenska Elekriska AB.
    W latach 1952-1969 pełnił funkcję prezesa Rady Uchodźstwa Polskiego w Sztokholmie. Działa tez we władzach Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Szwecji.
    Zmarł w Sztokholmie 12 IV 1971.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, orderem Polonia Restituta kl. 4, KW 7x  i innymi medalami.
    Żonaty od 1925 z Ireną Gilewiczówną, miał córkę.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległe. W-wa 1991; K. Ciechanowski. Armia „Pomorze” 1939. W-wa 1983; W. K. Cygan. Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik biograficzny. T. IV. W-wa 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ptasiński Mieczysław
    - , por. piech.
    [1909-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 7 XI 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-19334 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 2 kompanii CKM II batalionu 21 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 11 dywizyjnej kompanii kolarzy w składzie 8 DP sformowanej przez 21 pp dla 8 DP. Walczył z wrogiem na przedpolach Modlina, potem w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina jego losy n/n.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Ptasznik Leon
    - . kpt. piech. 
    [1896-+?], kpt. sł. st. piech. [1937]
    Ur. 29 II 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w WP jako podoficer zawodowy. Ukończył kurs Oficerskiej Szkoły dla Podoficerów Zawodowych. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 VII 1925 z przydziałem do 23 pp. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Długoletni oficer 23 pp we Włodzimierzu Wołyńskim. Przeniesiony do korpusu oficerów administracji wojskowej. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 był m. in. d-cą 2 kompanii w kowalskim Batalionie Obrony Narodowej. Jednocześnie kmdt powiatowy PW 23 obwodu PW przy 23 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 43 pp w składzie 13 DP. Uczestnik walk na szlaku bojowym 43 pp od walk w rejonie Tomaszowa Maz. potem w walkach odwrotowych. Po przeprawie przez Wisłę walczy na przedpolach Warszawy, potem w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Puchalski Marian Mieczysław
    - , ppor. rez. kaw. mgr
    [ 1912-1970], mgr, artysta malarz, grafik, ppor. rez. piech [1938]
    Ur. 29 VII 1912 w Piasecznie. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia uzyskując dyplom mgr –a. Studiował w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 11 zmotoryzowanej kompanii ppanc. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu IIC w Woldenbergu, gdzie był członkiem Koła Artystów i Plastyków. Po uwolnieniu z niewoli powrócił do kraju. Uprawiał grafikę, drzeworyt i litografię. Zmarł w Warszawie w 1970.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Olesik. Oflag II Woldenberg. W-wa 1988
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Puciata Wandalin
    - , ppor. rez. piech. mgr
    [1908-?], ppor. rez. mgr[1933]
    Ur. 17 IX 1908. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia prawnicze uzyskując dyplom mgr-a prawa. Służbę wojskową odbywał w latach 1930-1931 w 4 kompanii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 21 pp w Warszawie. Do wybuchu II wojny światowej pracował jako adwokat w Warszawie. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii III batalionu 21 pp w składzie 8 DP.  Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym III batalionu 21 pp na przedpolach Modlina potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 jego losy n/n.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; L. Karczewski. 21 Warszawski Pułk Piechoty. Warszawa 1992
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Puhaczewski Hipolit
    - , por. łączno 
    [1910-?], por. sł. st. łącz. [1937]
    Ur. 2 XII 1910. Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty, a w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Łączności w Zegrzu, a następnie 1933-1934 na kursie aplikacyjnym. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1933 z przydziałem do 7 batalionu telegraficznego w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca plutonu telefonicznego w kompanii łączności 6 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności 25 DP w składzie Armii „Poznań”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 25 DP. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Pukacki Franciszek Konstanty 
    - , ppor. piech.
    [1916-1980], sierż. podch./ ppor. sł. st. piech. ppor. [1939], cc, żołnierz AK, PSZ, por. 1942, kpt. [1944], ps. „Gzyms”, Gwóźdź”, vel Jan Konstanty Kobudziński, vel Marek Korajski.
    Ur. 29 I 1916 w Wyskoci pow. kościański, syn Teofila i Joanny z Cwojdzińskich. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się od 1927 w Państwowym Gimnazjum i. H. Kołłątaja w Krotoszynie, gdzie w 1934 uzyskał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 studiował na Wydziale Prawno-Humanistycznym UP w Poznaniu. Od VIII 1936 do VI 1937 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty 25 przy 29 pp w Kaliszu, a następnie od X 1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Praktyki odbywał w VI 1939 w 51 pp w Brzeżanach, a w VII 1939 w stopniu sierż. podch. piech. przydzielony do 60 pp w Ostrowie Wlkp. W wojnie obronnej we IX 1939 brał udział jako d-ca III plutonu 8 kompanii III baonu 60 pp w składzie 25 DP. Uczestniczył w bitwie nad Bzurą oraz w walkach o Łęczycę, gdzie wykazał się męstwem i odwagą. Po bitwie objął dowodzenie resztą 8 kompanii. Następnie bierze udział w walkach odwrotowych i przebija się do Warszawy od 20 IX do 28 IX 1939 bierze udział w jej obronie. Podczas walk zostaje 25 IX 1939 ranny. Awansowany na stopień ppor. sł. st. piech. rozkazem NW WP z 13 IX 1939 z starszeństwem od 1 VIII 1939. Po kapitulacji Warszawy uniknął niewoli i powrócił do Krotoszyna, gdzie był zakładnikiem. 24 XII 1939 przeszedł granicę polsko-słowacką i przedostał się na Węgry, gdzie został internowany w obozie Nogradreröce i przebywał tam od 28 XII 1939 do 12 III 1940. Po ucieczce z obozu przez Jugosławię potem drogą morską dotarł 7 IV 1940 do Marsylii. Następnie wcielony we Francji do Legii Oficerskiej w Chateaubriand. Po klęsce Francji 24 VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii i 27 VI 1940 dotarł do Liverpoolu. Od VII 1940 do 7 II 1941 służył w 4 Brygadzie Kadrowej Strzelców, potem w Samodzielnej brygadzie Spadochronowej. Po zgłoszeniu się do służby w okupowanym kraju przeszedł przeszkolenie w specjalności dywersji. 10 XI 1941 zaprzysiężony w Oddziale VI NW WP w Londynie. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. ze starszeństwem od 3 III 1942. W nocy z 3/4 III 1942 wykonał skok na placówkę odbiorczą „Pole” k. wsi Łosino niedaleko Wyszkowa. Po aklimatyzacji przydzielony przez KG AK na II Odcinek „Wachlarza”. W IV i V 1942 brał udział w szkoleniu żołnierzy dywersji w Warszawie. Na początku VII 1942 wyjechał z grupą harcerzy z organizacji „Jerzyki” na dokumentach organizacji Todta  z Warszawy do Krakowa , potem do Lwowa. Z Lwowa dotarł do Równego. Później zgłasza się do firmy „Derscheld”, gdzie pracuje jako ślusarz. Założył bazy i ośrodki konspiracyjne na linii Szepietówka-Berdyczów-Kijów. Zorganizował grupę dywersyjną wśród kolejarzy. Pełł funkcję d-cy ośrodka dywersyjnego w Szepietówce. Po rozwiązaniu „Wachlarza” w XII 1942 nadal działa prowadząc akcje dywersyjne. Jego grupa wykonał kilka akcji dywersyjnych na linii kolejowej. Po przeniesieniu jego firmy do Charkowa 10 IV 1943 pracował na lotnisku, gdzie wykonał kilka akcji sabotażowych. W VII 1943 otrzymał polecenie zorganizowania oddziału partyzanckiego, na którego czele wykonywał akcje bojowe na posterunki ochronne. Podejmował działania przeciwko UPA i wspierał samoobronę  polską. W połowie IX 1943 w wyniku działań niemieckich oddział został rozproszony. Następnie działa na terenie Zdołbunowa. W końcu XII 1943 otrzymuje rozkaz utworzenia oddziału part. AK, z którym wyrusza 4 I 1944 na koncentrację do Pańskiej Doliny. Stojąc na czele 60 – osobowego oddziału stoczył potyczkę z dużym patrolem UPA w kolonii Dermań, który poniósł duże straty. Do ponownej walki z Ukraińcami doszło 11 I 1944 w rejonie chutoru Sady Małe, gdzie oddział stoczył zwycięska potyczkę z Ukraińcami. Po licznych potyczkach oddział dotarł do Pańskiej Doliny, gdzie do 11 II 1944 uczestniczy w akcjach miejscowej samoobrony przeciwko UPA. 15 II 1944 wyrusza z oddziałem do Kupiczowa, gdzie stacjonowały polskie oddziały formującej się 27 WDP AK. Mianowano go d-cą I baonu 45 pp AK. Brał udział w walkach Niemcami i Węgrami na szlaku 27 DP AK. Awansowany do stopnia kpt.3 V 1944. 29 V 1944 przeprawia się przez Bug na Lubelszczyznę. Walczy z Niemcami w Lasach Parczewskich i pod Firlejem. Po rozbrojeniu 25/26 VII 1944 dywizji przez Sowietów wyruszył do Warszawy, ale tam nie dotarł. Zatrzymał się w Otwocku, gdzie został 6 IX 1944 aresztowany przez NKWD i wywieziony do obozu w Rosji. Przebywał kolejno w obozie w Charkowie, potem od 04 I 1946 w obozie 178/454 Riazaniu-Diagilewie, potem 06 VII 1947 odesłany do obozu nr 158 w Czerepowcu, potem od 19 VII 1947 w obozie nr 150 w Griazowcu, skąd zbiegł w nocy z 10/11 VIII 1947. Zatrzymany 25 XII 1947 przy próbie przekroczenia granicy. Aresztowany i osadzony w Twierdzy Brzeskiej, skąd go przekazano 31 XII 1947 do obozu nr 284 w Brześciu. Repatriowany do kraju 18 VI 1948. Od VII 1948 do XI 1951 pracował jako planista w Państwowej Fabryce Sieci i Węży Pożarniczych w Grodzisku Maz. w XII 1951 podejmuje pracę w Zjednoczeniu Robót Kamieniarskich Budownictwa jako kamieniarz, a następnie dyplomowany mistrz kamieniarski. Był mężem zaufania i członkiem Rady Pracowniczej. W latach 1957-1962 studiował zaocznie na Wydziale Prawa UW w Warszawie uzyskując w IV 1963 dyplom mgr prawa. Pod 1 II 1963 pracował w „Polskich Nagraniach” w Warszawie na stanowisku kierownika działu handlowego. W 1975 przeniósł się do Zjednoczonych Zakładów Gospodarczych „Inco”, skąd w 1978 przeszedł na emeryturę. Później pracował jeszcze na pół etatu.
    Był znanym kolekcjonerem hełmów wojskowych. Od 1972 sprawował funkcję prezesa Warszawskiego Oddziału Stowarzyszenia Dawnej broni i barwy. W latach 1976-1979 przewodniczył Zespołowi Historycznemu CC w Warszawie, a przez wiele lat był jego czynnym członkiem. Wykonał pomnik w kamieniu poświecony pamięci pomordowanych i poległych żołnierzy 1 SBS i Cichociemnych, który stanął na cmentarzu komunalnym na Powązkach w Warszawie. Był tez fundatorem tablic pamiątkowych.
    Awansowano go do stopnia mjr w st. sp.
    Zmarł nagle 04 XI 1980 podczas podróży w pociągu między Ostrowem Wlkp. a Kaliszem.
    Pochowany na cmentarzu w Krotoszynie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW3x, ZKZ z M, SKZ z M.
    P. Bauer-B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; J. Tucholski „Cichociemni”. W-wa 1985:J. Garliński. Politycy i Żołnierze. W-wa 1991; M. Fijałka. 27 WDP AK. W-wa 1986; W. Romanowski. ZWZ-aK na Wołyniu 1939-1944. Lublin 1993;Uwiezieni w Staszkowie i Riazaniu. W-wa 2002; C. Chlebowski. „Wachlarz”. W-wa 1985; K. A. Tochman. Słownik biograficzny Cichociemnych, t. II. Zwierzyniec 1995.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pukacki Marian Andrzej - , por. rez. piech. mgr
    [1908-1939], oficer rez. piech. WP, mgr  por. [1936]
    Ur. 29 XI 1908 w Wyskoci pow. Kościan, syn Teofila i Joanny z Cwojdzińskich. Uczęszczał do gimnazjum w Krotoszynie, gdzie w 1929 zdał maturę. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Rezerwy Piechoty. Następnie w okresie 1930-1934 studiował na Wydziale Ekonomiczno-Prawnym UP w Poznaniu, uzyskując dyplom mgr. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 56 pp w Krotoszynie. Ewidencyjnie podlegał PKU Jarocin. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. piech. 1 I 1936. Zmobilizowany do WP w VIII 1939 i wcielony do 56 pp. w wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi 9 kompania III baonu 56 pp w składzie 25 DP. Uczestnik walk nad Bzurą i w obronie Warszawy. Poległ na Ochocie 26 IX 1939. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pułaski Ludomił - , .ppor. rez. kaw.
    [1902-?], ppor. rez. kaw. WP [1932]
    Ur. 27 VI 1902. W okresie 25 VII 1927- 25 IV 1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, potem praktyki w 16 p. ułanów w Bydgoszczy. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 7 p. ułanów w Mińsku Maz. Ewidencyjnie podlegał PKU Konin. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego sztabu Wielkopolskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji w Zbiorczej Brygadzie Kawalerii. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym BK. Uczestniczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy prawdopodobnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Abraham. Wspomnienia znad Wart i Bzury. W-wa 1990; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w kampanii wrześniowej 1939. Poznań1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Purchla Józef - , kpt. art.
    [1897-1972], kpt. art. sł. st. WP [1934]
    Ur. 10 IX 1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od 15 VIII 1920-15 II 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Mianowany ppor. sł. st. art. 1 III 1921 z przydziałem do 5 pap we Lwowie. Zweryfikowany w 1923 w stopniu por. sł. sł. art. z starszeństwem od 1 VIII 1920. Następnie po 1923 przeniesiony do 25 pap w Kaliszu, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1934. Następnie d-ca 2 baterii I dywizjonu 25 pal, którą dowodził w składzie 25 DP podczas kampanii wrześniowej 1939. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 25 pal m. in. nad Bzurą, potem na przedpolach Warszawy i w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie w 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł w V 1972.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14214, SKZ
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/Pruszków; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Purr Stanisław Janusz - , ppor. piech.
    [1915-?], ppor. sł. st. piech. WP [1936]
    Ur. 02 I 1915. Po ukończeniu w 1933 szkoły średniej wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przebywa od IX 1933 do VII 1936. Następnie do x 1936 odbywa praktyki w 37 pp. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 37 pp w Kutnie na stanowisko d-cy plutonu. Do VIII 1939 dowódca 1 plutonu 1 kompanii I batalionu w 37 pp. w VIII 1939 przydzielony do mobilizowanego przez 37 pp - 144 pp rez., w którego szeregach bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku dowódcy kompanii zwiadu. Uczestnik obrony Warszawy. Podczas walk ranny. Po kapitulacji od 30 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Puto Tadeusz Stanisław - , por. rez. art.
    [1910-?], por. rez. art. WP [1938]
    Ur. 05 XI 1910. Ukończył szkołę średnią, potem wyższe studia uzyskując tytuł mgr-a. Służbę wojskową odbywał w okresie od IX 1930 do VI 1931 w 8 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, potem do IX 1931 praktyki w 26 pal w Skierniewicach. Przeniesiony do rez. w stopniu tytularnego plut. podch. rez. art. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 26 pal w Skierniewicach. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. art. 1 I 1938. Ewidencyjnie podlegał PKU Łódź M.
    Zmobilizowany w 1939 do WP i przydzielony do 26 pal, a następnie do mobilizowanego przez 26 pal 54 pal przeznaczonego do 44 DP Rez. Brał udział w obronie Warszawy na stanowisku d-cy plutonu w 5 baterii. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. S. Romański. 26 Pułk artylerii Lekkiej. Pruszków 1997.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Puzyrkiewicz Norbert - , ppor. piech.
    [1914-1939], oficer sł. st. piech. WP, ppor. [1937]
    Ur. 19 VI 1914. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury w 1934 wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przebywa od IX 1934 do VII 1937, po czym do IX 1937 odbywa praktyki w 5 pp Leg. w Wilnie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 5 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy 1 plutonu w 5 kompanii II batalionu. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii II batalionu 5 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Poległ w walce z Niemcami 7 IX 1939 w Pułtusku. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; D. Faszcza. 5 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Pytlosz Jerzy Antoni - , por. piech.
    [1908-1939], oficer sł. st. piech. WP, por. [1936]
    Ur. 23 V 1908. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. 15 VIII 1933 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 73 pp w Katowicach. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony w 1936 z 73 pp do Batalionu Stołecznego w Warszawie, gdzie do lata 1939 był d-cą plutonu w 3 kompanii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii. Poległ w walce z Niemcami 26 IX 1939 w m. Blizne k. Pruszkowa.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. Batalion Stołeczny. Pruszków 2005.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Rabczuk Michał Tadeusz - , por. piech. 
    [1910-?], por. sł. st. piech. WP[1939]
    Ur. 10 IX 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty Różanie,  gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym, potem w latach 1932-19345 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 32 pp w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plut. ppanc. 32 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii ppanc. 32 pp w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Ciechanowa, potem na przedpolach Modlina, a od 8 IX 1939 w jego obronie.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Racikowski Bolesław
    - , mjr . piech.

    Raczkowski Bolesław Józef- , por. art. 
    [1899-?], mjr sł. st. piech. WP [1938], w PSZ ppłk
    Ur. 28 X 1899. W WP od XI 1918. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 43 pp, potem w oddziale wyszkolenia DOK II w Lublinie. W 1926 przeniesiony do 61 pp w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1931. W III 1931 przeniesiono go z 61 pp do  53 pp w Stryju, gdzie pełni funkcje m . in. d-cy kompanii. W I 1934 przeniesiony z 53 pp do 31 pp w Łodzi. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 19 III 1938. Od 22 IV1938- IV 1939- d-ca III batalionu 31 pp stacjonującego w Sieradzu, potem od III 1939 do IX 1939 d-ca I batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi I batalionem 31 pp w składzie 1o DP., potem w zgrupowaniu oddziałów 10 DP ppłk W. Wnuka. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Rumunię do Francji, skąd zostaje skierowany do formowanej w Syrii Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Początkowo   z-ca d-cy II batalionu, potem d-ca batalionu w 1 pp. Brał udział w kampanii libijskiej, walkach w Tobruku. Po rozformowaniu SBSK i utworzeniu w V 1942 - 3 Dywizji Strzelców Karpackich obejmuje dowództwo 1 batalionu w 1 Brygadzie Strzelców Karpackich dowodzonej przez płk W. Peszka wchodzącej od 1943 w skład II Korpusu Polskiego. Od II 1944 uczestniczy w kampanii włoskiej. Walczy  w V 1944 pod Monte Cassino. Szlak bojowy zakończył w IV 1945 w Bolonii. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. Po wojnie ewakuowany z oddz. II KP do Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 10744, KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 2 z 26 I 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939.  W-wa 2004
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Raczkowski Karol - , por. art. 
    [1912-?], por. sł. st. art. WP [1937]
    Ur. 1912. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w okresie 1930-1931 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne, następnie w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 Z przydziałem do 13 pal w Równem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 oficer administracyjno-materiałowy 13 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii I dywizjonu 13 pal w składzie 13 DP. 6 IX 1939 walczy pod Tomaszowem Maz., potem w bojach odwrotowych w kierunku Magnuszewa, gdzie 11 IX 1939 przeprawia się przez Wisłę. Podczas walk oddziałów 13 DP w celu przebicia się do Warszawy dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Raczyński Kazimierz
    - , por. rez. art. 
    [190o-?], por. rez. art.[1936]
    Ur. 29 XII 19o6. Po ukończeniu gimnazjum w latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu praktyk przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. art. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 27 pap. Ewidencyjnie podlegał PKU Równe. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. art. 1 I 1936. Zmobilizowany w VIII 1939 do 13 pal w Równem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 baterii II dywizjonu 13 pal w składzie 13 DP. Walczył pod Tomaszowem Maz., potem w walkach odwrotowych. 17 IX 1939 przeprawił się przez Wisłę pod Świerżem Górnym. Brał udział w walkach z wrogiem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; P. Zarzycki. 13 Kresowy Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Radajewicz Stanisław - , kpt. piech.
    [1899-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1935], w PSZ mjr/ppłk
    Ur. 18 III 1899 w Łodzi, gdzie uczęszczał do gimnazjum. Od 1915 żołnierz Legionów Polskich, potem od 1917 czynny w POW. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służy nadal w WP jako podoficer zawodowy. Służył w 2 pp Leg. w Sandomierzu. W latach 1923-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1925 z przydziałem do 43 pp w Dubnie na stanowisko d-cy plutonu. Następnie przeniesiony ok. 1927 do 51 pp w Brzeżanach. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 VII 1927. Po 1934 przeniesiony do 84 pp w Pińsku. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935. W 84 pp pełnił funkcję d-cy kompanii w I baonie, potem w latach 1937-1939 d-ca 3 kompanii CKM w III batalionie stacjonującym w Łunińcu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 12 kompanii IV batalionu 84 pp w składzie 30 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej, skąd w x 1939 został zwolniony. Po zakończeniu działań wojennych prawdopodobnie przedostał się do Pińska, gdzie został aresztowany przez NKWD i uwięziony. W VIII 1941 na podstawie układu Majski-Sikorski zwolniony. Od IX 1941 służy w Armii Polskiej w ZSRR na stanowisku szefa służby Oficerskiego Ośrodka Zapasowego 6 DP w Tockoje, potem szef Oddziału III sztabu 9 DP. Był d-cą transportu ewakuacyjnego 9 DP do Iranu, a następnie w Brygadzie Karpackiej dowodził batalionem. Awansowany do stopnia mjr sł. st. W 1944 służył na stanowisku z-cy d-cy 23 baonu 7 BSK, potem d-ca 6 baonu 3 KDP. Po zakończeniu działań wojennych kampanii włoskiej ukończył kurs oficerów sztabowych w Bonevento. Od IV 1946 w Wlk. Brytanii, gdzie był d-cą obozu oficerskiego Calvolay. Awansowany do stopnia ppłk. Po demobilizacji w 1947 przebywał w Wlk. Brytanii, skąd później wyjechał do Stanów Zjednoczonych. W latach siedemdziesiątych mieszkał w Nowym Jorku.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, MN,SKZ
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO  „Piotrków” 1939. W-wa 1991; A. Nawrocki. 84 Pułk Strzelców Poleskich. Pruszków 2002.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Radwański Tadeusz - , dr med.

    Radwański Zygmunt
    - , ppłk st. sp.
    [1881-1939], ppłk st. st. piech. [1923], od 1929 w st. sp.
    Ur. 22 V 1881 w Tarnowie. W latach 1899-1918 służył w armii austriackiej. W WP od XI 1918. W stopniu kpt. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach w 5 psp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 dowodził kompanią, potem batalionem. Przeniesiony w 1923 do Departamentu I Piechoty MSWoj. Mianowany ppłk sł. st. piech. 1 VII 1923. Do 1929 pełnił funkcje m. in. kierownika wydziału w Oddziale I sztabu MSWoj., kierownika referatu w Departamencie X Piechoty MSWoj. W 1929 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej kadry Okręgowej Nr I Warszawa – grupa oficerów piechoty w stanie spoczynku. Mieszkał w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Podczas kampanii wrześniowej 1939 zgłasza się do służby w WP. Pełni funkcję z-cy k-dta Miasta Warszawy. Poległ 17 IX 1939. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: ZKZ, KW2x
    Roczniki oficerskie 1924,1928; Rocznik oficerski Rezerw 1934; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Rady Kazimierz Stanisław
    - , kpt. piech.
    [1900-?], kpt. sł. st. piech. [1937]
    Ur. 25 I 1900. Ukończył gimnazjum. W WP od XI 1918. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IX 1921. Długoletni oficer 83 pp w Kobryniu , gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W okresie 1937-1939 d-ca 7 kompanii III batalionu 83 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 30 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 30 DP od walk na pozycjach obronnych nad Wartą, potem w bojach odwrotowych prze Kampinos do Modlina oraz w jego obronie. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W -wa 1991. 
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Radzimiński Ignacy
    - , kapr. pil.

    Radzio Aleksander Józef 
    - , por. kaw. 
    [1904-?], por. rez. kaw.[1935]
    Ur. 27 II 1904. Ukończył gimnazjum. Powołany w VIII 1926 do odbycia służby wojskowej i wcielony do 7 p. ułanów w Mińsku Maz., skąd zostaje skierowany Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, gdzie przebywa w okresie od 20 IX 1926 do 24 IV 1927. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych w 7 p. uł. awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 p. ułanów w Augustowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia por. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy kawalerii dywizyjnej 13 DP. Brał udział w walkach pod Tomaszowem Maz., potem w bojach odwrotowych.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Radziszewski Wisław Pius Tytus
    - , mjr piech.
    [1899-1962], mjr sł. st. piech. WP [1939]
    Ur. 5 V 1899.Uczęszczał do gimnazjum. WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 III 1922 z przydziałem do 67 pp w Brodnicy na stanowisko d-cy plutonu. Zweryfikowany w 1923 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1920. Z dniem 5 X 1925 przeniesiony z 67 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie dowodził m. in. plutonem w kompanii granicznej W III 1931 przeniesiony z KOP do 68 pp we Wrześni. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1932. Po 1935 przeniesiony do Ośrodka Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie, gdzie pełnił m. in. funkcję wykładowcy na kursach dla adiutantów. Do stopnia mjr awansowany 19 III 1939. Latem 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy II batalionu 21 pp w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 21 pp w składzie 8 DP. Walczy z Niemcami na przedpolach Warszawy, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14339, SKZ
    Zmarł w VIII 1962
    Dz. Pers. Nr 75 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Karczewski. 21 Warszawski Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy”;
    2003

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Radziwiłł Artur - , por. rez. piech.
    [1901-1939], oficer rez. piech. WP, por. [1935]
    Ur. 17 I 1901 w Sichowie k. Staszowa, syn Macieja i Róży z Potockich. Do gimnazjum uczęszczał we Wrocławiu, potem do Gimnazjum im. św. Stanisława w Warszawie, gdzie w 1919 zdał maturę. W 1920 wstępuje ochotniczo do WP i bierze udział w szeregach 4 pp Leg. w wojnie polsko-bolszewickiej. Za okazane męstwo w walce o Kiszyn został odznaczony KW. Mianowany ppor. rez. piech. 1 III 1920. Po zakończeniu wojny przeniesiony do rezerwy. Zajął się wówczas administrowaniem posiadłości radziwiłowskich. Z powodu, że jego gospodarowanie przyniosło straty w 1923 wyjechał na Daleki Wschód. Przebywał m. in. w Indochinach, gdzie prowadził plantację kauczuku. w 1927 powrócił do kraju i po podziale majątku, objął w administrowanie Rytwianami. Jako właściciel przyczynił się do ożywienia gospodarczego tej miejscowości. Założył stawy rybne, zatrudnił wielu bezrobotnych. W 1930 w młynie w Rytwianach zainstalował turbinę, która zasilała w energię elektryczną miejscowe zakłady pracy i część domów mieszkańców Rytwian. Zajmował się także działalnością społeczną. Był członkiem Sejmiku Powiatowego w Sandomierzu, działał w Radzie Społecznej staszowskiego Gimnazjum, był członkiem Rady Nadzorczej Kasy Zapomogowo-Pożyczkowej w Staszowie oraz członkiem Straży Pożarnej w Staszowie i Rytwianach. Odbywał ćwiczenia wojskowe w 2 pp Leg. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych odbytych w 1934 został awansowany do stopnia por. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935. W Viii 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 2 pp Leg. w wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii w I baonie 2 pp w składzie 2 DP Armii „Łódź”. Bierze udział w ciężkich walkach pod Borową Górą, potem w bojach odwrotowych pod Ołtarzewem, gdzie poległ 13 IX 1939 podczas przebijania się do Modlina. Pochowany na cmentarzu w Ołtarzewie. W III 1940 dzięki staraniom żony, jego zwłoki zostały ekshumowane i pochowane w krypcie klasztoru w Rytwianach.
    Odznaczony rozkazem gen. J. Rómmla z 29 IX 1939 VM kl.5 nr 14192 zatwierdzonym przez Kapitułę Orderu VM w Londynie.
    Żonaty z Krystyną z d. Plater /1903-1991/. Miał troje dzieci.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1939; R. Rybka – K. Stepan. Awanse w WP 1935-1939. Kraków 2003; St. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1992; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; B. Szwedo. Kawalerowie VM Ziemi Sandomierskiej. Sandomierz 2001.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Raganowicz Marian Stanisław - , płk piech.
    [1892-1940, legionista, oficer sł. st. piech. WP, płk [1934]], pośm. gen. bryg. X 2007
    Ur. 12 VIII 1892 w Sieniawie pow. Jarosław, syn Franciszka i Walerii z Kuczmieńskich. Po ukończeniu szkoły ludowej w Sieniawie uczęszczał do gimnazjum w Sieniawie, potem w Jarosławiu, gdzie zdał maturę. W okresie nauki w gimnazjum był członkiem Polowych Drużyn „Sokoła” i PDS. Od VIII 1914 służy w 3 kompanii 2 pp LP. W stopniu sierż. dowodził następnie plutonem 15 kompanii. Do stopnia chorążego piech. awansowany 05 XI 1914, a 27 I 1915 do stopnia ppor. piech. dowodzi 15 kompanią. Po reorganizacji oddziałów d-ca 8 kompanii. Podczas walk pod Nowymi Mamajowcami 13 V 1915 i rozbiciu baonu dostał się do niewoli rosyjskiej. Więziony w obozie jenieckim na terenie Rosji, skąd w 1917 udało mu się zbiec, a po powrocie służy w Polskim Korpusie Posiłkowym. W nocy z 15/16 II 1918 uczestniczył w przejściu II Brygady Legionów przez front pod Rarańczą. Następnie w II Korpusie Wschodnim. Bierze udział 11 V 1918 w bitwie z Niemcami pod Kaniowem. Po rozbiciu polskich oddziałów przez Niemców unika niewoli i przedostaje się na Kubań, gdzie wstępuje do 4 Dywizji  Strzelców dowodzonej przez gen. L. Żeligowskiego. Bierze udział w walkach z bolszewikami w rejonie Odessy, potem w walkach z Ukraińcami w Małopolsce Wschodniej. Od VI 1919 uczestniczy w walkach na froncie litewsko-białoruskim wojny polsko-bolszewickiej. Na przełomie VII/VIII 1920 dowodził baonem zapasowym 33 pp, który przez kilka dni bronił Łomży przed nacierającymi oddziałami bolszewickimi. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1923 dowodził baonem sztabowym 33 pp, potem w 1925 d-ca III baonu 33 pp. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 I 1928 pełni od 1928 funkcję z-cy d-cy, a od I 1930 do VI 1938 d-ca 33 pp. Do stopnia płk sł. st. piech. awansowany 1 I 1934. Następnie do X 1938 d-ca piechoty dywizyjnej 18 DP. Od X 1938 do VIII 1939 k-dt Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Od 31VIII 1939 d-ca piechoty dywizyjnej 41 DP Rez. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi piechotą dywizyjną 41 DP Rez. Uczestniczy w walkach z wrogiem na północno-wschodnim Mazowszu, Podlasiu i Lubelszczyźnie. W końcu IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany wiosną 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie i pochowany w zbiorowej mogile ofiar egzekucji.
    Żonaty od 1922 z Heleną Wandą Jakubowską.
    Jest patronem I Łomżyńskiego Baonu Remontowego, na terenie koszar znajduje się poświecona jego pamięci tablica pamiątkowa.
    Na wniosek MON postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 5 X 2007 awansowany pośmiertnie do stopnia gen. bryg. /MP z 16 XI 2007/
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, OP-4, KW 2x,ZKZ

    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; A. L. Szczeniak. Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków , Starobielsk.W-wa 1989. 
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Rak Antoni
    - , por. piech. 
    [1908-?], por. sł. st. piech. [1936]
    Ur. 13 VI 1908. Ukończył szkołę średnią. W okresie 1929-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 30 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W 1939 przebywał na kursie dla dowódców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu 30 pp w składzie 10 DP. Walczył na linii obronnej na Wartą w rejonie Belenina. Od 4 IX 1939 dowodzi w zastępstwie I batalionem 30 pp. w nocy z 13/14 IX 1939 przebija się wraz z częścią 30 pp przebija się do Warszawy a po reorganizacji w Cytadeli ponownie dowodzi 2 kompanią I batalionu 30 pp. Walczy w obronie Warszawy. Podczas walk 21 IX 1939 w rejonie m. Placówka zostaje ranny. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; W. Jarno. Strzelcy kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Ralski Adam Franciszek
    - , por. piech.
    [1908-?], por. rez. piech.[1937]
    Ur. 16 XII 1908. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od
    1 I 1933 z przydziałem do 40 pp we Lwowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów M. Po kolejnych ćwiczeniach awansowano go 1 I 1937 do stopnia por. rez. piech. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii Ckm II batalionu 40 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM. W czasie okupacji działał w konspiracji niepodległościowej na terenie Lwowa.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14193
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 10934; J. Grzybowski. 40 pułk piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy.     W-wa 1991; J. S. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty „Dzieci Lwowskich”. Pruszków 2007.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Rasiewicz Mieczysław
    - , rtm.
    [1904-1939, oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1934]
    Ur. 26 X 1904 w Warszawie, gdzie uczęszczał do gimnazjum. W WP od 1920. Od VIII 1921 do VIII 1922 w szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. Od VIII 1922 do VIII 1923 w Oficerskiej szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1923 z przydziałem do 12 p. ułanów na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1925. Następnie służył w 24 p. ułanów. W 1930 służył jako młodszy oficer szwadronu w 8 szwadronie pionierów w Równem, potem w 2 BK, 21 p. uł. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1934. Przeniesiony do 4 psk w Płocku, gdzie dowodził 2 szwadronem. W wojnie obronnej 1939 dowodzi 2 szwadronem 4 psk w składzie Nowogródzkiej brygady Kawalerii. Uczestniczy w walkach z wrogiem na przedpolach Warszawy. Ciężko ranny 13 IX 1939 pod Józefowem. Zmarł tego samego dnia w szpitalu w Otwocku. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Pośmiertnie wnioskowany o odznaczenie VM kl. 5.
    Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Roczniki oficerskie 1924, 1928,1932; Rocznik oficerski kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Rasiński Tadeusz - , ppor. rez. łączno 
    [1906-?], ppor. rez. łącz.[1932]
    Ur. 26 III 1906. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Łączności. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. łącz. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 6 batalionu telegraficznego w Jarosławiu. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 50 kompanii telefonicznej. Walczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Rataj Madej
    - , prezes
    Ratajczak Józef - , mjr piech.

    Rattay Zygmunt
    - . ppor. pil. 
    [1916-?], ppor. sł. st. lot., obs./pilot WP [1938]
    Ur. 14 III 1916. Uczęszczał do gimnazjum im. M. Kopernika w Toruniu, gdzie w 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. ob. Lot. 1 X 1938 z przydziałem do 3 p. lot. w Poznaniu. w latach 1938-1939 obserwator w 33 eskadrze towarzyszącej w IV dywizjonie towarzyszącym. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w składzie 33 eskadry towarzyszącej lotnictwa Armii „Poznań”. 20 IX 1939 przybył do Warszawy. Brał udział w obronie Warszawy.
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Rawicz-Mysłowski - , patrz: Mysłowski-Rawicz Mieczysław, płk dy,pl.

    Reder Klaudiusz
    - , płk art. 
    [1895-+?], ppłk sł. st. art. WP [1933]w PSZ płk
    Ur. 24 X 1895. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu por. dowodził baterią artylerii 5 pap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 5 pap, skąd został przeniesiony do 13 dak. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1927. Przeniesiony z dniem 1 III 1927 z 13 dak do kadry Oficerów Artylerii z przydziałem do 6 Okręgowego Szefostwa Artylerii we Lwowie na stanowisko referenta. Przeniesiony z dniem 1 IV 1929 z 6 Okręgowego Szefostwa Artylerii do 12 pal na stanowisko d-cy dywizjonu. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. 1 I 1933. W IV 1933 przeniesiony z 12 pal na stanowisko z-cy d-cy 9 pal w Białej Podlaskiej. Następnie z-ca, potem od 19 VI 1938 do 14 VI 1939 dowodził 13 pal w Równem. Od VI 1939 d-ca artylerii dywizyjnej 13 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy artylerii dywizyjnej 13 DP. Walczy pod Tomaszowem Maz., gdzie przejściowo dowodzi 45 pp o sile batalionu, potem w bojach odwrotowych i na Lubelszczyźnie, gdzie dowodzi odtworzonym 45 pp w ramach 13 Brygady Piechoty. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Węgry do Francji i tam wstępuje do tworzonego WP. Do VI 1940 dowodził 2 pal, potem 4 pal. Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie dowodził 14 pal w składzie I Korpusu Polskiego w Szkocji. Awansowany do stopnia płk sł. st. art. Po demobilizacji przebywał w Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr o9002, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 9 z 17 III 1927; Dz. Pers. Nr 9 z 27 IV 1929; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939/. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; P. Zarzycki. 13 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Regulski Janusz - , mgr

    Reichert Stanisław
    - , mjr art.
    [1900-?], mjr sł. st. art. WP [1939]
    Ur. 22 XII 1900. Uczęszczał do gimnazjum. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Warszawie. Dekretem NW nr L. 8091 z dnia 2 VII 1921 mianowany z dniem 1 IV 1920 ppor. sł. st. piech. Służył w 41 pp w Suwałkach. Do stopnia por. awansowany 1 XII 1922. Po 1924 przeniesiony do Korpusu Oficerów Artylerii. Po ukończeniu kursu dla oficerów artylerii przeniesiony do 9 pac, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1932. Ukończył kurs dla dowódców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Następnie d-ca baterii. W 1938/1939 przebywał na kursie unifikacyjnym w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu d-cy artylerii dywizyjnej 30 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 30 DP od walk na pozycjach obronnych nad rzeką Wartą i Widawką do Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Wojnę przeżył.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 28 z 16 VII 1921;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Rewieński Marceli Piotr Erazm - , ppłk. sap. 
    [1892-?], ppłk sł. st. sap. WP [1928]
    Ur. 2 VII 1892. W WP od XI 1918. W stopniu kpt. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu mjr sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w 7 p. saperów, potem w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie/1924/. Następnie wykładowca w Wyższej Szkole Wojennej. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. sap. 1 I 1928. W okresie 9 IX 1929- 19 IV 1936 był d-cą Batalionu Elektrotechnicznego w Nowym Dworze, potem w latach 1936-1939 wykładowcą i kierownik przedmiotu w Szkole Podchorążych Saperów w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 oficer saperów w Dowództwie Obrony Warszawy do 11 IX 1939.
    Odznaczony: VM kl. 5, ZKZ
    Po kapitulacji Warszawy losy n/n
    Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; A. Kabata. Batalion Elektrotechniczny. Pruszków 1994;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Riedl Karol - , mjr dypl. 
    [1899-+?], mjr dypl. sł. st. kaw. WP [1937]
    Ur. 12 VIII 1899. Ukończył gimnazjum. Od XI 1918 w WP. Ukończył kurs oficerów jazdy. Mianowany ppor. sł. st,. kaw. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 14 p. ułanów, skąd  został przeniesiony w II 1920 do 4 p. ułanów. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony w 1923 z 4 p. uł. w Wilnie do 26 p. ułanów w Baranowiczach. W okresie XI 1926-X 1928 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu por. SG sł. st. kaw. przydzielony do referatu kawalerii dowództwa DOK I w Warszawie. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1930. We IX 1930 przeniesiony z DOK I do Wojskowego Biura Historycznego, gdzie pełnił różne funkcje, a w latach 1937-1939 funkcję szefa Wydziału Wojny Światowej. Awansowany do stopnia mjr dypl. 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 w sztabie Armii „Łódź”, potem szef Oddziału III sztabu Armii „Warszawa”. Uczestnik walk w obronie Warszawy. W latach 1939-1945 przebywał w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14194 ZKZ, SKZ
    Dz. Pers. Nr 8 z 6 III 1920;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Rocznik oficerów kawalerii 1930;Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930 W Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Robakiewicz Feliks Marian 
    - , dypl.płk. piech. 
    [1894-1969?], płk dypl. sł. st. piech. WP [1936]
    Ur. 9 VI 1894 w Rzeszowie. Uczęszczał do I gimnazjum w Rzeszowie, gdzie w 1913 zdał maturę. Działał w młodzieżowych organizacjach niepodległościowych. Od 1914 w Legionach Polskich. Brał udział w walkach na froncie karpackim. W czasie walk dostał się do niewoli rosyjskiej. Od VII 1918 służy w 1 Pułku Strzelców Syberyjskich, który od II 1919 wszedł w skład formowanej na Syberii 5 Dywizji Strzelców Polskich. Po rozwiązaniu dywizji w 1920 powrócił do kraju i ponownie służy w zorganizowanym 1 Pułku Strzelców Syberyjskich. Od VIII 1920 walczy stopniu ppor. w szeregach 1 Pułku Strzelców Syberyjskich w składzie 5 Armii w wojnie polsko-bolszewickiej. Bierze udział w „Bitwie Warszawskiej”. Awansowany do stopnia por. w 1920. W 1921 ukończył kurs przeszkolenia w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Po wojnie 1 Pułk Strzelców Syberyjskich zostaje w VIII 1921 przemianowany na 82 Syberyjski Pułk Piechoty i przeniesiony w X 1921 do garnizonu w Brześciu nad Bugiem. Zweryfikowany w 1922 w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 82 pp dowodził m. in. kompanią. Odkomenderowany przejściowo w 1924 z 82 pp do sztabu 30 DP w Kobryniu. Przeniesiony we IX 1925 z dowództwa 30 DP do 82 pp, potem do 66 pp w Chełmnie, gdzie dowodzi kompanią, potem p. o. d-ca batalionu. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1929. W okresie XI 1929- IX 1931 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 IX 1931 w stopniu mjr dypl. sł. st. piech. przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy. Przeniesiony w VI 1934 z Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko d-cy batalionu detaszowego 66 pp w Chełmnie. Z dniem 15 IX 1935 przeniesiony z 66 pp do Wyższej Szkoły Wojennej na stanowisko wykładowcy. Awansowany do stopnia ppłk dypl. 1 I 1936. W latach 1936-1939 wykładowca, potem kierownik przedmiotu taktyka ogólna. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa Oddziału III Armii „Poznań”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznań”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 przebywał w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tam osiadł na stałe.
    Odznaczony: VM, KN, KW, SKZ
    Zmarł 7 III 1969 w Stanach Zjednoczonych.
    Dz. Pers. Nr 1 z 26 I 1922;Dz. Pers. Nr 91 z 9 IX 1925; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; P. Bauer- B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Roczniak Józef
    - , mjr piech. 
    [ 1895-1941], oficer sł. st. piechoty WP, mjr [1937], w konspiracji SZP/ZWZ, ps. „Lis”
    Kmdt prowincji „Pole” ZWZ XII 1939 - III 1940. Okręg Wilno ZWZ.
    Ur. 18 XII 1895. Ukończył gimnazjum. Od XI 1918 służył w WP. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. piechoty w 1919. W latach 1919-1920 bierze udział szeregach 5 pp Leg. w wojnie polsko-bolszewickiej. Za wykazane męstwo na polu bitwy odznaczono go VM kl. i KW 2. Dowodzi plutonem, kompanią. Po wojnie nadal w 5 pp Leg. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 IX 1920. Następnie nadal w 5 pp Leg., gdzie do 1931 dowodzi kompanią. Do stopnia kpt. sł. st. piechoty awansowany 1 I 1929. w latach 1932 – 1934 był dowódcą Dywizyjnego kursu Podchorążych Piechoty 1 DP Leg. w Wilnie. W po ukończeniu kursu dla dowódców baonów w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie zostaje w 1935 przeniesiony do korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy baonu KOP. Do stopnia mjr-a sł. st. piechoty awansowany 1 I 1936.
    W 1937 przeniesiony do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy III baonu, którym dowodził w czasie kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Od 15 IX 1939 po reorganizacji w 1 DP Leg. pełni funkcję z-cy d-cy 1 pp Leg. Unika niewoli i po zakończeniu działań wojennych przedostaje się do Wilna, gdzie mieszkał przed wojną.
    Od jesieni 1939 czynny w konspiracji SZP/ZWZ na terenie Wilna. Jednocześnie przewodzi konspiracyjnemu kołu pułkowemu 5 pp Leg. Od XII 1939 z ramienia SZP zostaje k-dtem terenu „Pola” SZP/ZWZ w utworzonym okręgu wileńskim SZP/ZWZ. Na początku III 1940 zostaje przeniesiony na teren Nowogródczyzny z zadaniem zorganizowania struktur ZWZ na tym terenie, gdzie wyjechał razem z ppłk A. Obtułowiczem. Aresztowany przez NKWD w IV 1941 i umieszczony w więzieniu w Mińsku. Po napadzie Niemców na Związek Sowiecki 21 VI 1941 z więzienia w Mińsku zostaje ewakuowany na Wschód. W czasie marszu zostaje 24 VI 1941 zamordowany przez strażników z NKWD.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 4, KN, KZ srebrnym, Medalem za Wojnę 1918-1921.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939; H. Piskunowicz. AK na Wileńszczyźnie /w:/ AK – rozwój organizacyjny. W-wa 1996; L. Tomaszewski. Kronika Wileńska 1939-1941. W-wa 1989; J. Wołkonowski. Okręg Wileński ZWZ-AK 1939-1945. W-wa 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Rode Rudolf Maksymilian
    - , kpt. rez. piech. 
    [1888-?], kpt. rez. piech..[ 1924], od 1926 w st. sp.
    Ur. 28 XII 1888. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu ppor. sł. st. służył w 36 pp. Zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do stopnia kpt. awansowany 15 VIII 1924. Ok. 1926 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do oficerskiej kadrze okręgowej Nr I – oficerowie w stanie spoczynku. Ewidencyjnie podlegał PKU M III Warszawa.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 z-ca d-cy Robotniczej Brygady Obrony Warszawy, potem d-ca 1 Robotniczego Pułku Obrony Warszawy przydzielonego do odtworzonej 13 DP. Walczył w obronie Warszawy do jej kapitulacji.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Rogala Joachim
    - , kpt. łączno 
    [1895-?], por. sł. st. piech. [1927], od 1933 w st. sp.
    Ur. 14 XI 1895. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1923-1925 w Oficerskiej szkole dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VII 1925 z przydziałem do 34 pp w Białej Podlaskiej na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. W 34 pp służył do 1933. Z dniem 30 IV 1933 przeniesiony z dyspozycji d-cy DOK IX w Brześciu nad Bugiem w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IX- Korpus Oficerów Piechoty w  st. sp. Ewidencyjnie podlegał PKU Biała Podlaska. Zmobilizowany w 1939 do WP i wcielony do 34 pp. W VIII 1939 przydzielony do mobilizowanego przez 34 pp 11 batalionu strzelców dowodzonego przez ppłk W. Warchoła przydzielonego do Wołyńskiej brygady Kawalerii. Brał udział w walkach pod Wolą cytrusową, potem w bojach odwrotowych. Po rozbiciu 11 batalionu strzelców przedostał się do Warszawy i bierze udział w jej obronie na stanowisku oficera łączności w Armii „Warszawa”. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n
    Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 19265; Dz. Pers. Nr 93 z 16 IX 1925; Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerski rezerw 1934; Dz. Pers. Nr 7 z 20 V 193; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Rogalewicz Kazimierz Jarosław Stanisław 
    - , por. rez. art. 
    [1905-1941?], mgr por. rez. art.[1937]
    Ur. 3 XII 1905. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia prawnicze uzyskując dyplom mgr-a prawa. Służbę wojskowa odbywał w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 8 pap w Płocku. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 8 pal w Płocku. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 1 I 1937. Do 1939 pracował jako prokurator w Płocku. W VIII zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 9 baterią III dywizjonu 8 pal w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 8 pal. Poległ w walce we IX 1939.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; St. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Włocławek-Płock. 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Rogójski Bronisław
    - , kpt. int. dypl.
    [1896-1948], oficer sł. st. int. WP, kpt. dypl.[1935
    Ur. 18 VIII 1896. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Ukończył kurs wojenny szkoły podchorążych. Mianowany ppor. sł. st. 1 XII 1920. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919. W latach 1920-1926 był oficerem żywnościowym w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie. Do stopnia por. sł. st. w grupie oficerów administracyjno-gospodarczej awansowany 1 XII 1922. W 1926 przeniesiony na stanowisko oficera administracyjnego do Oficerskiej Szkoły Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. W 1928 zdał egzamin i został przyjęty do Wyższej Szkoły Intendentury, gdzie studiuje od 2 XI 1928 do X 1930. Po ukończeniu WSInt. w X 1930 przydzielony do dyspozycji d-cy Dok VII w Poznaniu. Odbywał w szefostwie intendentury DOK VII praktyki. Przeniesiony z dyspozycji d-cy DOK VII do szefostwa intendentury DOK VII. Awansowany do stopnia kpt. dypl. int. 1 I 1935. W 1936 przeniesiony do 17 DP na stanowisko oficera int. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby intendentury. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 17 DP. Po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. Od 1945 służy w wojsku. Awansowany do stopnia mjr, potem ppłk-a. Był oficerem służby kwaterunkowo-budowlanej. Aresztowany w 1948 prze agentów Informacji wojskowej i uwięziony. Zmarł w więzieniu w 1948.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 6 z 23 VI 1932; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer- B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Rohn-Rohnau Eugeniusz Emil
    - , ppor. piech. 
    [1907-1939], ppor. sł. st. piech. WP [1938]
    Ur. 07 III 1917. Ukończył szkołę średnią. W latach 1935-1939 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 36 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1938-1939 d-ca 1 plutonu w 6 kompanii II batalionu 36 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 6 kompanii  II batalionu 336 pp utworzonego z nadwyżek 36 pp. Walczył w obronie Warszawy. Poległ 17 IX 1939 na ul. Prochowej na Pradze.
    Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Rojek Marian Emil 
    - , ppor. ,piech. 
    [1905-1968], mgr ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 26 XI 1905 w Bochni, syn Wojciecha i Marceli z d. Liszek. Uczył się w Gimnazjum Klasycznym  im. Wincentego Pola w Tarnopolu, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1932 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu im. Jana K Kazimierza we Lwowie, gdzie uzyskał tytuł mgr prawa. Służę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Gródku Jagiellońskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. Przez ostatni rok studiów pracował jako asystent na Katedrze Prawa Konstytucyjnego. Działał w organizacjach studenckich m.in. w Bratniej Pomocy i w uczelnianej organizacji Młodzieży Wszechpolskiej. Od 1935 współpracował z lwowskimi redakcjami „Kurierem Lwowskim”, „Lwowskim Dziennikiem Narodowym” i „Słowem Narodowym”. Wchodził w skład lokalnych władz Stronnictwa Narodowego. W latach 1938-1939 członek Komitetu Głównego SN. W VIII1939 zmobilizowany do WP.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II oficera informacyjnego 40 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Węgry skąd przez Włochy przedostał się do Francji, gdzie służy w WP, potem po klęsce Francji ewakuował się do Wlk. Brytanii. Przebywał w Szkocji i tam służył w I KP. Zajmował się także działalnością publicystyczną. Ogłosił m. in. w 1940 na łamach pisma „Jestem Polakiem” artykuł Zmotoryzowana Emigracja, w którym poddał ostrej krytyce władze przedwojenne. Urlopowany z wojska zostaje naczelnym redaktorem pisma „Myśl Polska”, które ukazywało się w latach 1941-1945. Po wznowieniu wydawania pisma w 1946 publikował na jego łamach. Współpracował z „Dziennikiem Polskim” oraz „Dziennikiem Żołnierza”. Jednocześnie członek emigracyjnego Stronnictwa Narodowego i sekretarz Komitetu Politycznego. W 1951 wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Był kierownikiem sekcji polskiej wydziału studiów i publikacji w Komitecie Wolnej Europy oraz redaktorem dwutygodnika „Wiadomości z Polski i o Świecie”. W latach 1956-1958 był wykładowcą historii kultury amerykańskiej na Uniwersytecie w Katmandu w Nepalu. Od 1958 członek Polskiego Instytutu Naukowego w Nowym Jorku. Zajmował się również działalnością publicystyczną i przekładami na język polski literatury amerykańskiej. W 1965 przebywał jako wysłannik Polonii amerykańskiej w Polsce, zajmując się prowadzeniem pomocy charytatywnej dla dzieci.
    Zmarł 23 VIII 1968 w Koszalinie podczas pobytu w Polsce na wakacjach.
    Pochowany na cmentarzu w Zabrzu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-21939. Kraków 2003; J. Grzybowski. 40 pułk piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy. W-wa 1990; J. S. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty „Dzieci Lwowskich”. Pruszków 2007; M. Paszkiewicz. Marian Rojek /w:/ Polski Słownik Biograficzny. T. XXXI 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Rojek Tadeusz
    - , por. art.
    [1908-?], por. sł. st. art. [1934]
    Ur. 29 I 1908. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 2 pal w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 pełnił funkcję adiutanta 2 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy 2 pal w składzie 2 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 pap od walk na liniach obronnych na rzece Warcie i Widawce, pod Tomaszowem Maz., potem w bojach odwrotowych prze Kampinos do Modlina oraz w jego obronie.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Rojek Wojciech Artur
    - , ks. dziekan
    [1906-?], ks. dziekan
    Ur. 13 IV 1906 w Gorzycach pow. tarnobrzeski, syn Wojciecha /organisty/ i Józefy z Madejów. Uczęszczał do Gimnazjum im. Hetmana Jana Tarnowskiego w Tarnobrzegu, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1928 uczył się w Seminarium Duchownym w Przemyślu, gdzie 15 VIII 1928 przyjął święcenia kapłańskie. W okresie 1928-1932 był wikariuszem w Krzemienicy k. Łańcuta, a od 1932 do 1934 wikariuszem w Golcowej. W 1934 powołany do służby czynnej w WP. Z dniem 1 VII 1934 mianowany kapelanem wojskowym. Od 1934 administrator /proboszcz/parafii wojskowej Świętego Jerzego w Kaliszu. Mianowany 25 VIII 1939 szefem duszpasterstwa 25 DP w Kaliszu wchodzącej w skład Armii „Poznań”. 5 IX 1939 wyjechał na inspekcję Ośrodka Zapasowego 25 DP w Kielcach. 9 IX 1939 przedostał się do Warszawy. 11 IX 1939 mianowany przez ks. mjr St. Kowalczyka dziekanem Obrony Warszawy, a 23 IX 1939 zatwierdzonym rozkazem gen. W. Czumy –    d-cy obrony Warszawy. Organizował służbę duszpasterstwa obrony Warszawy oraz Pogotowie Duszpasterstwa Cywilnego. Wizytował odcinki obrony Warszawy. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony został VM kl. 5. Po kapitulacji Warszawy znalazł się w niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Skierniewicach, skąd został wywieziony do oflagu IV A w Hohstein, potem w IV B w Königstein, gdzie był szefem duszpasterstwa wśród jeńców. Wywieziony do oflagu IX a w Rotenburgu nad Fuldą w Hesji, a stamtąd do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie i tu osadzony 18 IV 1940. 7 VII 1942 przewieziony do obozu koncentracyjnego w Dachu, gdzie przebywał do wyzwolenia 29 IV 1945. Po odzyskaniu wolności wstępuje do służby w WP, gdzie pełni funkcję szefa duszpasterstwa żołnierzy polskich pozostałych we Włoszech po ewakuacji II KP do Wlk. Brytanii. 1 IV 1946 mianowany st. kapelanem. W 1948 wyjechał do Wlk. Brytanii, gdzie prowadził pracę duszpasterską w Polskim Korpusie Przysposobienia i rozmieszczenia, potem jako kapelan w szpitala w Londynie. W 1949 wyjechał do stanów Zjednoczonych, gdzie został wikariuszem w Mc Alester w Oklahomie. Od 1951 był wikariuszem w parafii Świętego Jana w Buffalo w stanie Nowy Jork. Prowadził wówczas akcje pomocy dla polskich sierot. Od 1956 był wikariuszem w parafii Matki Bożej Różańcowej w Pasaic w New Jersey. W latach 1956-1958 prowadził w Nowym Jorku program telewizyjny Echa Polonii. 11 V 1958 mianowany został przez Ojca Świętego Piusa XII prałatem domowym Jego Świątobliwości. Od 1958 zajmował się organizowaniem pielgrzymek do Polski. Od 14 VIII 1971 był proboszczem parafii polskiej Świętego Stanisława Kostki na Staten Island w Nowym Jorku. Jednocześnie był kapelanem Sióstr Miłosierdzia.
    Był członkiem Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej, Stowarzyszenia Polskich Kombatantów, Związku Uczestnik Polskiego ruchu Oporu i innych stowarzyszeń.
    Zmarł 13 II 1988 w Nowym Jorku. Pochowany na cmentarzu w Doylestown.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12308, KW
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej w 1939. Poznań 1983; St. Podlewski. Wierni Bogu i Ojczyźnie. W-wa 1985; B. Szwedo. Zawsze w Pierwszej Linii. Kapłani odznaczeni Orderem VM 1914-1921 i 1939-1945. W-wa 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Roman Czesław
    - , kpt. art.
    [1908-1977], kpt. dypl. art. sł. st. WP[1939]
    Ur. 31 XII 1908. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie i Chełmnie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. Następnie w latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 7 pac w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 1935 przeniesiony do 1 dywizjonu pomiarów artylerii w Toruniu. W latach 1937-1939 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. art. otrzymał przydział do sztabu artylerii dywizyjnej 30 DP.
    W kampanii wrześniowej 1939 początkowo oficer sztabu art. dyw.30 DP w składzie Armii „Łódź”, potem oficer służy wywiadowczej w dowództwie 30 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 30 DP od Działoszyna przez Wolę Cytrusową, Jeżów do Modlina. Po kapitulacji Modlina uniknął niewoli i przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie służy w WP. W VI 1940 walczył z Niemcami we Francji jako d-ca 16 baterii II dywizjonu 202 modlińskiego pac.
    Po kapitulacji Francji przedostał się do Szwajcarii, gdzie został internowany.
    Zmarł 14 I 1977
      
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Roman Tadeusz - , mjr rez. uzbr. inż.

    Roman Władysław
    - , mjr art. 
    [1917-2005], oficer sł. st. art. WP, ppor. [1938], w ZWZ/AK/DSZ ps. „Krzesław” , „ Janiszewski” ”, kpt. [1944], w LWP mjr/płk w st. sp.
    Ur. 04 I 1917 w Stężycy pow. Krasnystaw, syn Franciszka /urzędnika/ i Katarzyny z d. Kowalczyk. Uczęszczał do gimnazjum w Kowlu, gdzie w 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 19 IX 1935 do  VI 1936 odbywa służbę wojskową w 9 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Od 2 VI 1935 do VII 1935 na przeszkoleniu unitarnym w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Następnie od IX 1936 do VII 1938 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Do IX 1938 odbywa praktyki w 2 pal w Zamościu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1938 z przydziałem do 3 pal w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu w 1 baterii I dywizjonu, a od IV 1939 d-ca plutonu topograficzno-ogniowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego, potem od 14 I X 1939 adiutanta III dywizjonu 3 pal w składzie 3 DP Leg. Brał udział w walkach pod Iłżą, Zamościem i Tomaszowem Lub. Po rozwiązaniu 3 DP Leg. 26 IX 1939 uniknął niewoli. Od jesieni 1939 działa w grupie konspiracyjnej płk St. Tatara na terenie pow. Zamość, a od 1941 w ZWZ/AK w Warszawie. Do 1942 oficer III Oddziału KG ZWZ/AK, potem od 1942 w Wydziale Artylerii KG AK . W Powstaniu Warszawskim od 1 VIII 1944 pełnił funkcję adiutanta d-cy zgrupowania ppłk „Sławbora” /Jan Szczurek-Cergowski/, a następnie dowództwa Podobwodu Śródmieście-Południe. Awansowany w konspiracji do stopnia por. w 1942, a we IX 1944 do stopnia kpt. sl. st. art. Po upadku powstania w niewoli niemieckiej. 5 X 1944 uciekł w Ożarowie z kolumny jenieckiej. Ukrywał się w Milanówku. Od jesieni 1944 kontynuuje działalność konspiracyjną w AK. Przydzielony na stanowisko szefa Oddziału IV w odtworzonej przez ppłk J. Szczurka-Cergowskiego „Sławbora” Komendzie Obszaru Zachodniego AK, potem do VIII 1945 w Delegaturze Sił Zbrojnych Okręgu Poznańskiego. Ujawnił się 21 IX 1945 przed Komisją Likwidacyjną ds. b. AK Warszawie, a 22 IX1945 zgłosił w RKU Warszawa- Praga. Zarejestrowany przez Wojskową Komisję Poborowo-Rejestracyjną  RKU w stopniu kpt. sł. st. art. Od 5 X 1945 służy w WP z przydziałem do Oddziału Historycznego Sztabu Generalnego, a od 1947 w Biurze Historycznym WP. Do stopnia mjr-a awansowany w 1946. Zatrzymany przez agentów Informacji Wojskowej 19 XI 1949 w Warszawie i uwięziony w więzieniu Informacji Wojskowej przy ul. Chałubińskiego. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała NPW 22 XI 1949. Przeszedł ciężkie śledztwo. Maltretowany fizycznie i psychicznie podczas przesłuchań. Złamany w śledztwie występował w procesach jako świadek oskarżenia. Wyrokiem NSW w Warszawie w składzie ppłk Waląg Roman –przewodniczący oraz ppłk Bójko Roman i mjr Karczmarz Teofil – sędziowie, syg. akt Sn 6/51 zostaje skazany 13 VIII 1951 na łączną karę 12 lat wiezienia z art. 86§2 KKWP, utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 5 lat oraz przepadek całego mienia na rzecz Skarbu Państwa. Więziony w więzieniu Informacji Wojskowej do XI 1954. W XI 1954 przeniesiony do więzienia przy ul. Ratuszowej, skąd został na początku 1955 przeniesiony do więzienia Warszawa I – Mokotów. Wiosną 1955 przetransportowany z ZK Mokotów do CWK we Wronkach. W VIII 1955 z CWK Wronki wywieziony do OPW w Strzelcach Opolskich. Pracował w kamieniołomach.  Postanowieniem Naczelnej Prokuratury Wojskowej syg. akt Pn 41/56/11 z dnia 25 IV 1956 postępowanie karne prowadzone przeciwko niemu zostało umorzone. Jednocześnie zarządzono jego zwolnienie z więzienia. Zwolniony 26 IV 1956. Po opuszczeniu wiezienia mieszkał w Warszawie. Od 1956 do 1985 pracował jako kierownik redakcji w Państwowym Wydawnictwie Naukowym. Od 1985 na emeryturze. Działacz kombatancki. Awansowany do stopnia płk w st. sp.
    Żonaty z Krystyną Olicką, miał dwie córki: Barbarę  i Katarzynę.
    Zmarł w Warszawie 2 IX 2005
    Odznaczony; VM kl. 5 / Rozkaz KG AK nr 424/BP z 19 IX 1944, KW2x, SKZzM, KAK
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów. Pruszków 2005; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. W-wa 1990; J. Grygiel. ZWZ-AK w Obwodzie Zamojskim 1939-1944. W-wa 1985; K. Leski. Życie niewłaściwie urozmaicone. Wspomnienia oficera wywiadu i kontrwywiadu AK. W-wa 1989; Oddziały Powstania Warszawskiego. W-wa 1988; J. Poksiński. Tatar-Utnik-Nowicki „TUN”. W-wa 1992; M. Bombicki. Zbrodnie prawa. Wyroki sądów wojskowych w latach 1944-1954. Poznań 1993; Księga Główna ewidencyjna więźniów CWK Wronki z 1955; J. Roman. Moja działalność w AK. Szczecin 1997; J. Roman. Wspomnienia. Szczecin 1998; Kawalerowie VM 1792-1945. T. V 1939-1945, cz. 1. Koszalin 1999
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Romanów Włodzimierz Sergiusz
    - , ppor. rez. art. 
    [1902-1939], ppor. rez. art. [1932]
    Ur. 9 VIII 1902. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Dywizjonie Szkolnym Podchorążych Artylerii DOK VI we Lwowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 10 dak w Jarosławiu, przeniesionego w 1933 do Rzeszowa, a od 1937 przeniesiony do 2 dak w Dubnie. Ewidencyjnie podległa PKU Lwów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 2 baterii 2 dak w skaldzie Wołyńskiej brygady Kawalerii. Brał udział w bitwie pod Mokrą i Wolą Cyrusową, gdzie poległ w walce z Niemcami 8 IX 1939.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Romiszowski Henryk
    - , płk dypl. 
    [1892-1939], oficer dypl. sł. st. art. WP, płk
    Ur. 14 VIII 1892 w Warszawie, syn Michała i Jadwigi. Ukończył gimnazjum. Od 1912 służy w armii rosyjskiej. Ukończył szkołę oficerską artylerii. W czasie I wojny światowej bierze udział w walkach frontowych. Był awansowany do stopnia por. Od jesieni 1917 służy w II Korpusie Polskim w Rosji. W IV 1918 wyjechał do Francji, gdzie wstępuje do armii gen. J. Hallera. Służył na stanowisku d-cy 3 dyonu 3 pac. Wraz z Armią Gen. J. Hallera wraca do Polski w IV 1919. Uczestniczy w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 28 pap, potem w latach 1922-1924 w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 15 VIII 1924. Po ukończeniu MSWoj. jako oficer SG służył w III Oddziale Sztabu Generalnego. Przeniesiony następnie do 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie na stanowisko d-cy 4 dywizjonu. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. art. 1 I 1931. Od 1932 był d-cą 4 dak w Suwałkach, potem w WSWoj., a od 1936 szef sztabu DOK X w Przemyślu, następnie do 1939 d-cą 2 pal w Kielcach. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. art. 19 III 1939. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy artylerii dywizyjnej 2 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 2 DP. Uczestnik obrony Modlina. Poległ 18 IX 1939 w Modlinie. Pochowany na cmentarzu w Twierdzy Modlin. Po wojnie 23 XI 1949 jego prochy ekshumowano i pochowano na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14182, OP 5, ZKZ, MN, SKZ
     
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Pruszków” 1939.W-wa 1991; Cmentarz Komunalny Powązki, dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Rontz Michał Walenty - , por. art. 
    [1909-?], oficer sł. st. art. WP [1935]
    Ur. 16 VIII 1909. Ukończył gimnazjum. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w 5 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 14 pal we Włocławku. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 XI 1932 z przydziałem do 9 pac na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony po 1935 z 9 pac do 3 dak w Podgrodziu k. Wilna, gdzie w latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera zwiadowczego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 3 baterii 3 dak w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Walczył m. in. pod Piotrkowem Tryb. 3-5 IX 1939. Po rozbiciu brygady 9-10 IX 1939 w czasie przepraw pod Maciejowicami wraz z 3 baterią wycofywał się z oddziałami 13 DP. Od 11 IX 1939 walczył z Niemcami na stanowisku d-cy 3 baterii w Grupie rtm . G. Salomona w rejonie Sobolewa-Maciejowic, potem 19 IX 1939 pod Falenicą. Dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dz. Pers. Nr 2 z 08 I 1933; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Ropek Mieczysław Stefan - , kpt. dr med.
    [1910-1973], dr med. kpt. sł. st. sanit. [1939]
    Ur. 03 I 1910. Ukończył gimnazjum, a następnie w 1934 Szkołę Podchorążych Sanitarnych w Warszawie, uzyskując dyplom lekarza med. na Wydziale Lekarskim UW w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 VI 1934. Był lekarzem 36 pp. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936, a do stopnia kpt.  19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza 36 pp. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie. Działał w konspiracji ZWZ/AK. Oficjalnie pracował w Szpitalu Wolskim. Po wojnie w kraju pracował w swoim zawodzie.
    Odznaczony: VM kl. 5, BKZ
    Zmarł 23 VIII 1973
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; E. Walczak. 36 Pułk Piechoty Legii Akademickiej. Pruszków 1994.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Rosiek Józef - , mjr piech. 
    [1894-1943], oficer sł. st. piechoty WP, mjr [1936], w konspiracji ZWZ/AK, ppłk [1941], ps. „Brzeg”, „Józef” vel Józef Stocki.
    Inspektor w Podokręgu Wschodnim AK VI-IX 1942. Obszar Warszawski AK.
    Ur. 17 II 1894 w Żmiącej pow. Limanowa, syn Stanisława /rolnika/ i Małgorzaty z d. Dziedzic. Od 1907 uczył się w gimnazjum kolejno w Nowym Sączy, Tarnowie i Cieszynie, gdzie w i 1915 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od VIII 1914 d-ca plutonu w Legionie Wschodnim, a od IX 1914 służy w armii austriackiej jako d-ca plutonu w 57 pp, potem w 20 pp, a po ukończeniu szkoły oficerów rezerwy II-IV 1915 w Opawie jako d-ca kompanii 20 pp. W VII 1916 dostał się do niewoli rosyjskiej. W VIII 1918 po zwolnieniu z niewoli służył w 5 dywizji Syberyjskiej. Od IX 1918 k-dt placu zbornego w Kurhanie, a od IX 1919 był pomocnikiem d-cy kompanii reprezentacyjnej w Harbinie, a od XII 1919 d-ca oddziału dywizji w Wierchnieudinsku. W VII 1920 powrócił do kraju. Początkowo służył w Dywizji Syberyjskiej, a od VIII 1920 w 1 psp, a po ukończeniu Centralnej Szkoły Instruktorskiej /IX-XI 1920/w Krakowie był oficerem kontrolnym Wojskowych Zakładów Gospodarczych. Od VII 1921oficer ewidencyjny 5 dywizjonu żandarmerii wojskowej, a od XII 1921 oficer 20 pp. W VIII 1922 dowodzi kompanią w 1 psp, a od XI 1922 kompanią w 11 pp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piechoty 1 VII 1923. W okresie II-VII 1925 ukończył kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. Następnie od VIII 1925 d-ca kompanii potem p.o. d-cy III baonu 11 pp, a od V 1928 d-ca plutonu artylerii 11 pp. W 1933 przeniesiony z 11pp do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, gdzie od 1933 do 1934 był d-ca 2 kompanii szkolnej ckm, a potem 1934-1935 d-ca I baonu szkolnego. W 195 przeniesiony do 2 baonu strzelców w Tczewie na stanowisko d-cy kompanii, potem z-cy d-cy baonu. Awansowany do stopnia mjr- sł. st. 1 I 1936. Następnie w Ośrodku Wyszkolenia Strzelców w Rembertowie. W 1939 d-ca I baonu strzelców w Rembertowie.
    W kampanii wrześniowej 1939 d-ca rezerwowego batalionu strzelców /tzw. baon „Rembertów”/. Dowodził ośrodkiem: Belwederska”, potem „Sielce” w czasie obrony Warszawy.
    Podczas okupacji niemieckiej posługiwał się dokumentami na nazwisko Stocki. Od Jesieni 1939 czynny w konspiracji SZP, potem od 1940 w Tajnej Armii polskiej /TAP,/z którą we IX 1940 wszedł do nowo powstałej organizacji KN. Od I 1941 k-dt Okręgu II KZ Warszawa-Województwo. We IX 1941 po scaleniu KZ z ZWZ został mianowany k-dtem rezerw Okręgu Warszawa –województwo. Awansowany na stopień ppłk-a sł. st. rozkazem KG ZWZ nr L. 21/BP z 11 XI 1941. Od II 1942 przeprowadzał scalenie KOP z AK w Podokręgu Wschodnim AK Obszaru Warszawskiego AK. Od VI-XI 1942 inspektor Podokręgu Wschodniego AK „Białowieża”. W XI 1942 przeniesiony na stanowisko k-dta rezerw Okręgu Warszawskiego AK.
    Aresztowany przez gestapo 07 IV 1943. Więziony na Pawiaku, gdzie został 07 V 1943 zamordowany.
    Odznaczony: VM kl. 5 /29 IX 1939/, KW /1923/, Medalem Niepodległości.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939. W-wa 1985; K. Kunert. Biogram J. R. /w:/ Słownik konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 2. W-wa 1987; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Rosiński Zygmunt
    - , kpt. piech.
    [1898-?], mjr. sł. st. piech. WP[1937]
    Ur. 21 VIII 1898. W WP  od XI 1918. Służył w II Oddziale Naczelnego Dowództwa, skąd w I 1920 został przeniesiony do dowództwa frontu pomorskiego. Następnie przeniesiony do 64 pp, w którego szeregach brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po 1924 przeniesiony z 64 pp w Grudziądzu do 21 pp w Warszawie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1929. W 21 pp pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii.  19 III 1937 do stopnia mjr –a. W latach 1937-1939 był d-cą Dywizyjnego Kursu Podchorążych Rezerwy Piechoty 30 DP przy 82 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził VI batalionem 30 pp przemianowanego na Batalion „Cytadela”, którym dowodził podczas obrony Warszawy.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14197,  KN, KW, SKZ
    Dz. Pers. Nr 3 z 31 I 1920; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Rost Edward Jerzy 
    - , por. piech. 
    [1910-?], por. sł. st. piech. WP [1938]
    Ur. 16 VIII 1910. Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 3 kompanii szkolnej CKM Szkoły Podchorążych Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 59 pp w Inowrocławiu. w latach 19320-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 69 pp w Gnieźnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. w latach 1938-1939 d-ca 1 plutonu 9 kompanii III batalionu 69 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 6 kompanią II batalionu 69 w składzie 17 DP. Walczył m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w rejonie Palmir, gdzie 23 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej.
    Odznaczony KW.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939/. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Rostowski Feliks
    - . dr med.

    Rostropowicz Władysław Olgierd
    - . ppor. piech.
    [1903-1939], ppor. rez. piech. [1935]
    Ur. 20 XI 1903. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych rezerwy Piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu kompanii ppanc. 21 pp w składzie 8 DP. Uczestniczył w walkach z Niemcami pod Ciechanowem. Modliłem, potem w obronie Warszawy. Podczas walk zostaje ciężko ranny. W wyniku odniesionych ran zmarł 23 IX 1939 w Szpitalu Ujazdowskim.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Karczewski. 21 Warszawski Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy”. W-wa 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Rostworowski Kazimierz
    - , ppor. kaw.
    [1906-1944], ppor. rez. kaw.[1933]
    Ur. 30 I 1906 we Lwowie. Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Ukończył gimnazjum. W latach międzywojennych był działaczem sportowym. Ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 6 psk w Żółkwi, potem do 9 p. ułanów w Trembowli. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy 9 p. ułanów w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 9 p. ułanów. Podczas walk 19 IX 1939 w rejonie Izabelina zostaje ciężko ranny w walce z niemieckimi czołgami. Przebywał w szpitalu w Laskach, potem w Warszawie. W czasie okupacji w konspiracji niepodległościowej na terenie pow. grójeckiego. Areszt. w II 1944 przez gestapo, wieziony na Pawiaku, wywieziony do KL w Oświęcimiu, skąd powrócił na Pawiak. W 24 V 194 skreślony z listy wywozowej do KL Stutthof. Zwolniony 24 VII 1944. Zginął podczas Powstania Warszawskiegoł5 VIII 1944 od wybuchu bomby na ul. Kredytowej.
    Odznaczony: WM kl. 5 nr 14198
    Rocznik oficerski rezerw 1934; A. Przybyszewski. 9 Pułk Ułanów Małopolskich. Pruszków 2002; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; L. Wanat. Za murami Pawiaka. W-wa 1985
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Rostworowski Stanisław
    - , płk dypl. dr

    Roszkiewicz Mieczysław Antoni 
    - , kpt. piech.
    [1900-?], kpt. sł. st. piech. WP[1935]
    Ur. 27 X 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W latach 1922-1923 w Szkole Podchorążych, potem 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1925 z przydziałem do 18 pp w Skierniewicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Przeniesiony z 18 pp do KOP. W III 1932 przeniesiony z KOP do 37 pp w Kutnie. Ukończył kurs dla dowódców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935. W latach 1937 -1939 d-ca 9 kompanii III batalionu 37 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy batalionu asystencyjnego Dowództwa Armii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: MN
    Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1925; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Rocznik oficerski 1928, 1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Roszkowska Anna
    -

    Roszkowski Ireneusz
    - , dr med. 
    [1909-1996], dr med. prof. ginekologii i położnictwa
    Ur. 24 III 1909 w Łapach. Ukończył gimnazjum, a następnie studiował na Wydziale Lekarskim UW w Warszawie, gdzie w 1935 uzyskał dyplom lekarski. We latach 1935-1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych rezerwy Sanitarnych w Warszawie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. sł. sanit. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do Kadry Oficerów 1 Szpitala Okręgowego w Warszawie. W latach 1936-1937 pracował jako lekarz w Zakładzie Ginekologiczno-Położniczym pod wezwaniem Św. Zofii w Warszawie. Od 1937 pracował na Oddziale Chirurgii w szpitalu Przemienienia Pańskiego w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pracował jako lekarz w filii Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie. Podczas okupacji niemieckiej 1939-1942 pracował na Oddziale Ginekologiczno-Położniczym, potem 1942-1944 na Oddziale Chirurgii w Szpitalu Przemienienia Pańskiego w Warszawie. W okresie 1945-1946 pracował jako lekarz Kliniki Położniczo-Ginekologicznej w Warszawie. W 1945 otrzymał stopień dr-a med. w latach 1946-1951 był adiunktem w Klinice Położniczo-Ginekologicznej AM w Gdańsku. Od 1947 dr habilitowany. Od 1951 prof. nadz. W latach 1951-1955 prof. i kierownik I Kliniki Położnictwa i Chorób Kobiecych AM w Poznaniu. W latach 1955-1979 był dyrektorem Szpitala Położniczego, potem dyr. Instytutu Położnictwa i Ginekologii w Warszawie. W latach 1958-1960 dziekan, 1960-1952 prodziekan wydziału Lekarskiego AM w Warszawie. Od 1976 prof. zwyczajny. Członek wielu stowarzyszeń krajowych i zagranicznych. Wybitny specjalista w zakresie położnictwa i ginekologii oraz chorób kobiecych.
    Zmarł w Warszawie 21 IV 1996.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Kto Jest Kim w Polskiej Medycynie. Informator Biograficzny. W-wa 1987.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Roszkowski Zygmunt
    - , mjr piech.
    [1895-1939], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1938]
    Ur. 7 XII 1895. Uczestnik i wojny światowej. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsk0-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 5 psk w Przemyślu, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1931. Od 1931 był oficerem w gabinecie Prezydenta Rzeczypospolitej. Po ukończeniu w Centrum Wyszkolenia Piechoty kursu dla d-ców batalionu przeniesiony do 10 pp w Łowiczu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca III baonu stacjonującego w Skierniewicach 10 pp z Łowicza. W wojnie obronnej 1939 dowodził tym baonem w składzie 26 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym pułku od Wielkopolski. Uczestnik bitwy nad Bzurą. Poległ 16 IX 1939 w Gągolinie. Pochowany na cmentarzu w Kaczorkach. Jego prochy ekshumowano w 1952 i pochowano na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Roszyk Stanisław - , kpt. tab. 
    [1896-?], kpt. sł. st. taborów WP [1933]
    Ur. 25 II 1896. Brał udział w I wojnie światowej 1914-1918.  W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany por. sł. st. tab. 1 VI 1921. Długoletni oficer 56 pp w Krotoszynie, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1933. w latach 1935-1939 d-ca kompanii gospodarczej oraz oficer taborowy 56 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  d-cy taborów 25 DP w składzie Armii „Poznań”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Rowieński Marceli - , ppłk sap.

    Rozborski Marian Jan
    - , ppłk piech.
    [1893-+?], ppłk sł. st. piech. WP [1939]
    Ur. 27 VIII 1893. Ukończył gimnazjum. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Służył w 38 pp, w którego szeregach brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1923-1924 pełnił funkcję II oficera sztabu 24 DP. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Z dniem 21 IX 1926 przeniesiony służbowo na 3 miesięczny kurs do Centralnej Szkoły Strzelniczej w Toruniu. Po ukończeniu kursu powraca w XI 1926 do macierzystego pułku, gdzie obejmuje dowództwo kompanii. Z dniem 1 II 1930 powołany na 4 i pół miesięczny kurs unitarny do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1931. Mianowany w III 1931 d-cą batalionu w 38 pp. W VI 1933 przeniesiony ze stanowiska d-cy batalionu na stanowisko kwatermistrza 38 pp. W I 1934 przeniesiony z 38 pp w Przemyślu do 21 pp na stanowisko kwatermistrza pułku. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 19 III 1939. W latach 1937- VIII 1939 d-ca III batalionu 21 pp. Od VIII 1939 d-ca Ośrodka Zapasowego Batalionów Strzelców w Rembertowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy odcinka obrony „Warszawa- Południe” /Mokotów/, którym dowodził do 10 IX 1939.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW2x, SKZ
    Dz. Pers. Nr 1 z 26 I 1922;Dz. Pers. Nr 46 z 25 X 1926: Dz. Pers. Nr 1 z 21 I 1930;Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 2 z 25 I 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Roztropowicz Władysław
    - , ppor. rez. piech.

    Rożniecki Józef Bolesław
    - , mjr rez. dypl. 
    [1890-1944], mjr rez. dypl.[1923], dr praw,
    Ur. 03 VI 1890 w Kijowie, syn Leona i Anny z Skoczylasów. Uczęszczał do gimnazjum w Złoczowie, gdzie w 1912 zdał maturę. W latach 1912-1924 studiował na Politechnice Lwowskiej. Od 1913 członek Związku Strzeleckiego. Był członkiem XX Drużyny PDS we Lwowie. Ukończył kurs podoficerski ZS. 3 VIII 1914 wstępuje z swoją drużyną do Legionu Wschodniego, a po jego rozwiązaniu 21 IX 1914 służy w utworzonym 3 pp LP. Od 30 IX 1914 dowodził plutonem Brał udział w kampanii karpackiej. Od 1 II 1915 przebywał na leczeniu w Jabłonkowie. Przydzielony do batalionu uzupełniającego nr 1 dowodził plutonem, potem kompanią. 28 VII 1915 służy w 6 pp LP, gdzie dowodził plutonem w 5 kompanii II batalionu. 11 XI 1915 mianowany chor. piech., a z dniem 1 VII 1916 ppor. piech. Walczył na froncie wołyńskim. W 1916 ukończył kurs szturmowy w dywizji bawarskiej. W czasie walk nad Styrem zostaje kontuzjowany. Wiosną 1916 przeniesiony do kompanii technicznej Komendy Legionów. Podczas kryzysu legionowego w VII 1917 odmówił złożenia przysięgi końcu VII 1917 zostaje wcielony do 80 pp armii austriackiej. W x 1917 zapisał się na wydział Filozoficzny Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Od 1 VI 1918 bierze udział w pracach POW na terenie Kijowa. Od 2 XI przebywa w Krakowie, gdzie 5 XI 1918 wstępuje do formowanego tam 4 pp Leg. w którym pełni funkcję adiutanta. 5 XII 1918 przeniesiony do Dowództwa Okręgu Generalnego Kielce na stanowisko adiutanta sztabowego. Ukończył kurs adiutantów Sztabu generalnego w Warszawie. Od 22 V 1919 w stopniu por. pełnił funkcję I adiutanta, potem  z-cy szefa sztabu 7 DP. Od 25 X 1919 do 9 I 1920 był szefem Oddziału III w Dowództwie Frontu Śląskiego. 1 XII 19191 awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 9 I 1920 mianowany zostaje szefem Oddziału I i z-cą szefa sztabu DOG Pomorze. Od 15 VI 1920 szef Oddziału IV Dowództwa Frontu Ukraińskiego, a od 7 IX 1920 szef Oddziału I w Dowództwie Grupy Południowej. Od 1 I 1921 był słuchaczem Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Zweryfikowany w stopniu kpt. SG z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 19 I 1922 był referentem w Inspektoracie Armii Nr v we Lwowie. Jednocześnie studiował prawo na UJK we Lwowie. Awansowany do stopnia majora SG 1 VII 1923. 31 V 1924 otrzymał stopień doktora praw na UJK. Od1924 dowodził batalionem w 40 pp. Od 31 V 1926 pełnił funkcję szefa Wydziału Wyszkolenia Dok V w Krakowie. Z dniem 30 XI 1928 przeniesiony do Kadry Oficerów Piechoty z przydziałem do dyspozycji MSWew., następnie pracuje w MSW. Od 10 XII 1928 obejmuje stanowisko naczelnika Wydziału bezpieczeństwa w Urzędzie wojewódzkim w Warszawie. Z dnie 30 VII 1929 przeniesiony do Urzędu Wojewódzkiego w Łodzi, gdzie objął funkcję wicewojewody łódzkiego, potem od 22 VII 1931 wojewoda lwowski, zaś od 30 I 1933 wojewoda lubelski. Należał do inicjatorów założenia Lubelskiego związku Pracy Kulturalnej w 1934. 7 IX 1937 przeniesiony w stan nieczynny. Zamieszkał w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 wszedł 17 IX 1939 w skald Komitetu Obywatelskiego. W czasie okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK w Warszawie. W czasie Powstania Warszawskiego zostaje ranny. W wyniku odniesionych obrażeń zmarł 2 VIII 1944. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Żonaty od 1924 z Stanisławą Bugno, miał dwie córki: Danutę zamężną Rościszewską /ur.1926/, lekarza -profesora Śląskiej Akademii Medycznej i Ewę /1928-1977/poetkę.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 6343, KN, KW4x
    Dz. Pers. Nr 22 z 5 VI 1926;Dz. Pers. Nr 25 z 31 x 1927;  Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Roczniki oficerskie 1924, 1928; Rocznik oficerski rezerw 1934; Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich na dzień 12 IV 1917. W-wa 1917 W. K. Cygan. Oficerowie LP. Słownik biograficzny, t. IV. W-wa 2006; Polski Słownik Biograficzny. T. XXXII/3, Zeszyt 134. Wrocław- W-wa - Kraków 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)
    </