<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Obrona Modlina i Warszawy 1939

  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "A - Ć"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "D - G"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "H - J"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "K"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "L - N"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "O - R"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "S - T"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "U - Ż"


  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.
    nazwiska S - T



    Na podstawie książki „Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej” – Ludwika Głowackiego wyd. MON przygotowałem listę imienną osób występującą w Indeksie nazwisk:


    Położenie Armii "Warszawa" w dn. 13 września 1939 r.

    Bardzo proszę o nadsyłanie, celem uzupełnienia informacji, not biograficznych wymienionych osób - stawiz@wp.pl


    LISTA NAZWISK - zawiera 2364 osob



    Sacewicz Wacław
    - , mjr piech. 
    [1894-1944], por. sł. st. kaw. [1919], w st. sp. od 1930, rtm w st. sp. kaw. ?
    Ur. 18 IV 1894. W WP od 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 25 p. ułanów. Przeniesiony do rezerwy w 1922 z przydziałem mobilizacyjnym do 25 p. uł. Po 1924 powołany do służby czynnej i wcielony do 25 p. uł. Ok. 1927 przeniesiony do Kadry Oficerów Kawalerii i przekazany do dyspozycji Ministra Skarbu. Przeniesiony z dyspozycji Ministra Skarbu z dniem 30 IX 1930 w stopniu por. w stan spoczynku z przydziałem Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII-grupa oficerów kaw. w st. sp. Ewidencyjnie podlegał PKU Ostrów Wlkp. Po przeniesieniu w stan spoczynku był oficerem Straży Granicznej. Awansowany do stopnia rtm. kaw. w st. sp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 360 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VI b w Dössel, gdzie zginął 27 IX 1947 od wybuchu bomby podczas nalotu samolotów alianckich.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW
    Rocznik oficerski 1924,1928; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Sachs Alfred
    - , por. rez. piech.
    [1910-1939], ppor. rez. piech. WP [1935], por. [1939?]
    Ur. 02 I 1910. Ukończył w 1931 szkołę średnią. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 29 pp w Kaliszu. Zmobilizowany w VIII 1939 do wP i wcielony do 29 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii II batalionu 29 pp w składzie 25 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku m. in. nad Bzurą, potem po przebiciu do Warszawy walczy w jej obronie. Poległ w rejonie Dworca Zachodniego 27 IX 1939. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Sadokierski Jakub
    - , dr med. 
    [1897-1944], dr med.
    Ur. w 1897 w Łodzi, gdzie ukończył gimnazjum, a następnie studia medyczne uzyskując dyplom lekarski ze specjalnością lekarza stomatologa. We IX 1939 pracował jako lekarz w filii Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie, potem służył w PSZ na Dalekim Wschodzie.
    Zmarł w 1944 w m. Ramleh w Egipcie.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Sadowski Jagmin Jan Andrzej 
    - . gen. bryg. 
    [1895-1977], w LP Stefan Jagmin,  gen. bryg. WP[1939]
    Ur. 24 VI 1895 w Grójcu, syn Andrzeja Kamili z Ladachowskich. Uczęszczał do Szkoły Handlowej w Tomaszowie Maz., gdzie w 1912 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1912 studiuje na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki we Lwowie. Od 1910 działa w organizacjach niepodległościowych „ZET” i w tajnym skautingu, a od 1912 w PDS we Lwowie, gdzie ukończył szkołę podoficerską i oficerską. W 1914 przebywał na praktyce w fabryce Richtera w Warszawie, gdzie zastał go wybuch I wojny światowej 1 VIII 1914. Nie powrócił już do Lwowa. Bierze udział w tworzeniu przyszłej POW, a w x 194 przedostał się do Piotrkowie i tam od 14 x 1914 służy w piotrkowskim batalionie uzupełniającym I Brygady Legionów. Następnie skierowany z baonem do 1 pp LP. Od 15 XI 1914 służy w V baonie, potem w IV baonie I Brygady LP. Od XII 1914 dowodził III plutonem 3 kompanii I batalionu 5 pp LP. Mianowany ppor. piech. 1 I 1915. Od 16 -23 V 1915 brał udział w bitwie pod Konarami i Józefowem. 2 VII 1915 zostaje ranny w bitwie pod Majdanem Krasińskim. Do 26 VIII 1915 przebywał na leczeniu szpitalnym w szpitalu twierdzy nr 9 w Krakowie, potem przebywał w domu uzdrowieńców w Kamieńsku. Od 15 IX 1915 przebywał w batalionie zapasowym w Gorzkowicach, gdzie pełnił funkcję d-cy kompanii uzupełnień. Do kompanii powraca 22 X 1915 i bierze udział w walkach podczas kampanii wołyńskiej m. in. w IV 1916 pod Kostiuchnówką, potem do X 1916 w walkach pozycyjnych nad Styrem  i Stochodem.  Dowodził plutonem i przejściowo kompanią. Wraz z 5 pp LP w X 1916 po wycofaniu z frontu oddziałów legionowych przewieziony koleją do Baranowicz, a w XI 1916 do Pułtuska. Po odmowie złożenia przysięgi 17 VII 1917 5 pp LP został rozwiązany w Zegrzu. Internowany przez Niemców przebywał od 22 VII 1917 do 2 VIII 1918 w Beniaminowie. Po zwolnieniu z obozu wstępuje do PSZ i od 27 x 1918 do 14 V 1919 w stopniu por. piech. był k-dtem klasy G w Szkole Podchorążych Piechoty. Od V-VI 1919 dowodził batalionem szkolnym w Obozie Szkół Podoficerskich w Dęblinie. Od 16 VI -30 XI 1919 przebywał na kursie Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Awansowany w XI 1919 do stopnia kpt. Jako prymus wysłany zostaje na dalsze studia do Wyższej szkoły Wojennej w Paryżu. 10 VIII 192o wobec trudnej sytuacji militarnej kraju powraca do Polski. Awansowany do stopnia mjr –a obejmuje funkcję szefa sztabu 3 DP Leg. Bierze udział w bitwie warszawskiej i walkach nad Niemnem. Po zakończeniu działań wojennych 1 XII 1920 wyjechał do Paryża. Po ukończeniu kursu z wy różnieniem w VIII 1921 od XI 1921 do 20 III 1920 dowodził batalionem w 61 pp. Zweryfikowany w stopniu mjr SG sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 od 21 III 1922 do 26 IV 1925 był kierownikiem referatu, potem szefem wydziału mobilizacyjnego Oddziału I Sztabu Generalnego. Awansowany do stopnia ppłk-a SG 1 VII 1923. Od 27 IV 1925 do 20 V 1926 pełnił funkcję z-cy d-cy 11 pp w Tarnowskich Górach. Następnie V 1926-I 1928  szef wydziału w Oddziale III Sztabu Generalnego. Z dniem 29 I 1928 przeniesiony z Sztabu Generalnego na stanowisko d-cy 15 pp w Dęblinie. Awansowany do stopnia płk-a SG 1 I 1929. Z dniem 16 IX 1931 mianowany d-cą piechoty dywizyjnej 23 DP w Katowicach, a od 17 VII 1936 d-ca 23 DP. Brał udział w operacji zajęcia Zaolzia IX-X 1938. Mianowany gen. bryg. 19 III 1939. Od 23 VIII 1939 obejmuje dowództwo GO „Śląsk” nazwanej potem „Jagmin”, którą dowodzi podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie armii „Kraków”. Uczestniczył w walkach z Niemcami od Śląska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji armii 20 IX 1939 pod Tomaszowem Lub. dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach IV A w Hohnstein, VIII E w Johannisbrunn, IV B w Königstein i od IV 1942 w VII A w Murnau. Uwolniony z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Wlk. Brytanii, gdzie pracował w Wojskowym Biurze Historycznym w Londynie, a od III 1946 w Wojskowym Biurze Historycznym w Paryżu. 29 III 1947 powrócił do kraju i zamieszkał w Katowicach.. W I 1948 przeniósł się do Warszawy. Podejmuje pracę w biurze projektów przemysłu silikatowego, potem od 1961 w Stołecznym Zjednoczeniu Projektowania Budownictwa Komunalnego. Od wiosny 1969 na emeryturze.
    Zmarł w Warszawie 5 X 1977. Pochowany 8 X 1977 na cmentarzu Bródnowskim z ceremoniałem wojskowym. Autor wielu opracowań historycznych. Należał do grona wybitnych dowódców WP.
    Był trzykrotnie żonaty. Z małżeństwa z Jagna Marią z d. Popiołek miał syna Andrzeja dr inż. budownictwa
    Odznaczony: VM kl. 5, VM kl. 4, KN, KW 4x, OP 4kl.,ZKZ 2x  i innymi medalami.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 8 I 1928; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP. Słownik biograficzny, t. II. W-wa 2006; J. Zieliński. Generał Jan Jaśmin- Sadowski obrońca Ślaska. Katowice 1988; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; W. Steblik. Armia „Kraków „ 1939. W-wa 1975; Lista starszeństwa oficerów LP. W-wa 12 IV 1917.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Sadowski Mieczysław
    - , plut. art.

    Sadowski Stanisław
    - , ppłk dypl. 
    [1896-1969],legionista, ppłk dypl. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 13 XI 1896. Ukończył szkołę średnią. Od VIII 1914 żołnierz Legionów Polskich. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. służył w 21 pp. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1922-1924 słuchacz Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. pełni służbę w Oddziale I Sztabu Generalnego MSWoj., potem ponownie w 21 pp. Awansowany do stopnia mjr SG sł. st. piech. 1 I 1928. Przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza, potem z KOP przeniesiony ok. 1931 do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na stanowisko wykładowcy. Do stopnia ppłk dypl. awansowany 1 I 1934. Następnie oficer Sztabu Głównego WP. W 1939 mianowany d-cą 19 pp we Lwowie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 19 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 służył w PSZ. Po demobilizacji osiadł na stałe w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł 10 XI 1969.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN,KW2x,ZKZ2x
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Krakow 2006;W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; M. Romeyko. Przed i po Maju. W-wa 1967.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Salomon - Błażewicz Gwidon
    - , rtm. 
    [1899-1989], oficer sł. st. kaw. WP. rtm.[1938]
    Ur. 10 XII 1899. W latach 1919-1920 w stopniu kpr. bierze udział w szeregach 14 p. ułanów w wojnie polsko-bolszewickiej. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony został VM kl. 5. Po wojnie pozostaje w służbie wojskowej jako podoficer zawodowy. Służy nadal w 14 p. uł. W latach 1926-1928 w Szkole Podoficerskiej dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy /klasa kawaleryjska/.Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 14 p. uł. we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. W 1934 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do szwadronu szkolnego „Niewirków” stacjonującego w m. Niewirków pow. Równe na Wołyniu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1938. Do III 1939 d-ca szwadronu KOP „Druja” w pułku KOP „Głębokie. Po częściowej mobilizacji w III 1939 mianowany d-ca szwadronu gospodarczego w utworzonym 1 p. kaw. KOP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 1 p. KOP. Powracając z podróży służbowej w Lublinie znalazł się w rejonie Maciejowic, gdzie zorganizował improwizowaną grupę, której objął dowództwo z zadanie osłony przeprawy przez Wisłę w rejonie Maciejowic. Grupą dowodził do 17 IX 1939. Ciężko rany w czasie walki został w nocy z 17/18 IX 1939 wyniesiony przez żołnierzy i przetransportowany do szpitala św. Łazarza w Warszawie, gdzie przebywał na leczeniu do XII 1940. Następnie prawdopodobnie przebywał w niewoli.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał w Poznaniu, gdzie zmarł 04 II 1989.
    Odznaczony: VM, KW4x, MN, SKZ
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Klasa Kawalerii. W-wa 1989; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i Granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej1924-1939. Pruszków 1998.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Salwa Aleksander
    - , kpt. piech.
    [1901-1986], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1937]
    Ur. 27 II 1901. Syn Mateusza. W latach 1925-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 68 pp we Wrześni. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. W 68 pp pełnił różne funkcje oficerskie. Ukończył kurs unifikacyjny dla d-ców kompanii w CWPiech. W Rembertowie, po czym d-ca kompanii w 68 pp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1937. Następnie adiutant d-cy 68 pp. W kampanii wrześniowej 1939 pełni funkcję II adiutanta 68 pp. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej, gdzie 18 IX 1939 zostaje ranny. Z grupą żołnierzy 68 pp przebił się do Warszawy i bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II D w Gross Born. Po uwolnieniu z oflagu w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał we Wrześni. Był aktywnym działaczem kombatanckim.
    Zmarł we Wrześni 2 I 1986. Pochowany na cmentarzu Junikowo w Poznaniu.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. rybka-K.Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; wrzesińscy kombatanci. Września 1987.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Salwik Aleksander
    - , mjr piech.
    [1893-?+], mjr sł. st. piech. WP[1928]
    Ur. 12 II 1893. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 25 pp. Za okazane męstwo na polu walki został odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919, służył w 25 pp, potem w 86 pp, gdzie dowodził m. in. kompanią. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1928 był oficerem sztabu 8 pp Leg. w Lublinie. Przeniesiony do 69 pp w Gnieźnie na stanowisko d-cy batalionu. Po 1936 przeniesiony w stan spoczynku. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy VII batalionu „Cytadela II” utworzonego w Cytadeli w Warszawie, którym dowodził w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x,
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939; W-wa 1984; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984;W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939.        W-wa 2004.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski


    Sałaciński Zygmunt Konrad
    - , por. sap. 
    [1913-?], kadet, por. sł. st. sap. [1938]
    Ur. 19 II 1913. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Inżynierii Saperów w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 X 1934 z przydziałem 1 batalionu saperów w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 4 kompanii 1 batalionu saperów. W VIII 1939 przydzielony na stanowisko d-cy 1 kompanii w mobilizowanym przez 1 p. sap. w Modlinie 71 batalionie saperów przeznaczonego dla 44 DP Rez. w kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 kompanią sap. w 71 b. sap. Walczył z Niemcami w obronie Warszawy na pododcinku „Południe”.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski


    Samel Aleksander Bogumił  
    - , kpt. łączno 
    [1897-?], kpt. sł. st. łącz. WP[1933]
    Ur. 10 XII 1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych łączności. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 III 1921. Pełnił służbę w 2 p. łączności, potem po 1926 w 5 Samodzielnym Batalionie Łączności w Krakowie., a po 1931 w 5 batalionie telegraficznym w Krakowie, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1933. Następnie d-ca kompanii. Przeniesiony później na stanowisko d-cy łączności 5 DP we Lwowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łącz. 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14344, KW, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski


    Samochwalenko Zachariusz
    - , por. uzbr.
    [1904-?], por. sł. st. uzb. WP[1937]
    Ur. 19 IX 1904. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 63 pp w Toruniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 słuchacz Szkoły Uzbrojenia w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer w szefostwie uzbrojenia Dowództwa Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski

    Sankowski Bolesław
    - , por. piech.
    [1904-?], por. sł. st. piech. WP [1934]
    Ur. 17 VI 1904. W latach 1925-1926 odbywał służbę wojskową w WP. Po ukończeniu szkoły podoficerskiej pozostaje w służbie zawodowej. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 30 pp w Warszawie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Następnie do lata 1939 d-ca 7 kompanii w III batalionie 34 pp w Białej Podlaskiej.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM przeciwlotniczych, potem od 6 IX 1939 d-ca utworzonej „Grupy Środkowej” z zadaniem obrony przeciwlotniczej radiostacji Warszawa 2. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n
    Odznaczony: BKZ
    Rocznik oficerski 1932; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5 z 23 II 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Sann Stanisław Ireneusz
    - , kpt. piech.

    Sanojca Antoni Marian Stanisław 
    - . mjr piech. inż.
    [1899-1990], inż. oficer sł. st. piechoty WP, mjr [1936], w konspiracji SZP/ZWZ/AK/NIE/DSZ, ppłk [1940], płk [1944], działacz WiN, ps. „Cis”, „Knapik”, „Kortum”, „Lubicz”, „Marian”, „Skaleń” , „118”, vel Marian Włodek  
    Kmdt Obszaru Południowego NIE/DSZ III –VIII 1945. Prezes Obszaru Południowego WiN IX 1945 – XI 1945. Więzień polityczny PRL.
     Ur. 4 VI 1899 w Rzeszowie, syn Józefa /nauczyciela gimnazjalnego/ i Marii z d. Schulz. Od 1903 mieszka z rodzicami w Lwowie, gdzie od 1910 uczył się w VII Gimnazjum Realnym, w którym ukończył 6 klas. W VI 1915 przerwał naukę w gimnazjum i w dniu 15 VII 1915 wstępuje ochotniczo do 6 pp Leg. Wcielony do 9 kompanii 3 baonu. Uczestniczył w szeregach 6 pp Leg w walkach nad Stochodem i Styrem oraz w bitwie pod Kostiuchnówką. W VIII 1916 zostaje kontuzjowany, po czym przebywa w Domu Ozdrowieńców w Kamieńsku. W XI 1916 przeniesiony do akcji werbunkowej w Wierzbniku. Ukończył kurs oficerski w Szkole Oficerskiej Legionów w Dęblinie i w I 1917 powrócił do 6 pp LP. W lipcu 1917 po kryzysie przysięgowym jako poddany austriacki został wcielony do 18 batalionu strzelców polnych armii austriackiej. W dniu 15 VII 1918 zdezerterował i rozpoczął działalność w POW w Kijowie, skąd go oddelegowano jako instruktora do 4 Dywizji Strzelców Polskich na Kubań. Następnie d-ca plutonu w 13 pstrz., przemianowanym później na 28 pp. Bierze udział w walkach 4 DSP z bolszewikami w Odessie, potem w Besarabii. W VII 1919 powraca z 4 DSP do kraju i uczestniczy w walkach z Ukraińcami na terenie Małopolski Wschodniej, potem w wojnie polsko-bolszewickiej. Od VIII 1919 był adiutantem II batalionu 28 pp, a od IV 1920 adiutantem dowództwa 19 Brygady Piechoty. Brał udział w walkach z bolszewikami na Wileńszczyźnie, w rejonie Grodna i nad Wilią. Następnie walczy z wrogiem w obronie Warszawy i Radzymina. Uczestniczy w walkach na Wołyniu, pod Sokalem, Łuckiem i Kowlem. Po zakończeniu wojny w 1921 powraca do Lwowa, gdzie w VI 1921 zdaje w IV Gimnazjum maturę. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem 1 VI 1919. W XI 1921 zostaje oddelegowany na studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym Politechniki Lwowskiej. Etatowo przydzielony do 23 pp w Włodzimierzu Wołyńskim. W III 1926 po ukończeniu studiów uzyskaniu dyplomu inżyniera został przeniesiony do sztabu DOK II w Lublinie na stanowisko oficera mobilizacyjnego, potem od VII 1927 służy w 26 pp w Gródku Jagiellońskim, gdzie pełni funkcję d-cy kompanii, potem adiutanta pułku. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1928. Od I 1929 oficer ordynansowy w DOK VI Lwów, a od IX 1930 kierownik referatu lasów w sztabie DOK IX Brześć n/Bugiem. Od 15 IV 1932 kierownik referatu budownictwa sportowego Państwowego Urzędu Wychowania i Przysposobienia Wojskowego. W 1933 ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs dla oficerów sztabowych. 25 IX 1933 przeniesiony do 26 pp, gdzie pełni różne funkcje dowódcze. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1936. W V 1936 mianowano go dowódcą batalionu 78 pp. w Baranowiczach, a od V 1938 d-ca III batalionu w 40 pp w Lwowie, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczył w obronie Warszawy jako d-ca pododcinka „Wola”. Od końca IX 1939 czynny w konspiracji SZP. Bliski współpracownik d-cy SZP gen. M. Tokarzewskiego. Od początku okupacji niemieckiej szef Oddz. I DG SZP, potem KG ZWZ/AK. Awansowany 1 VII 1940 do stopnia ppłk sł. st. piech. W 1943 był współorganizatorem powołania organizacji NIE. W VII 1944 obejmuje funkcję zastępcy szefa sztabu KG AK ds. organizacyjnych. Bierze udział w dniach 25 i 26 VII 1944 w naradach ścisłego sztabu KG AK, podczas której podjęto decyzję o rozpoczęciu powstania w Warszawie. W powstaniu zastępca d-cy grupy „Północ” na Starówce. Podczas walk z wrogiem zostaje ciężko ranny w nogę i rękę. Do stopnia płk awansowany 29 IX 1944.Po kapitulacji powstania w niewoli niemieckiej. Więziono go w obozach jenieckich w Lamsdorf  / Łambinowice/ i II C Woldenberg. W lutym 1945 po odzyskaniu wolności powraca do kraju. W Krakowie nawiązał kontakt z d-cą AK gen. L. Okulickim. Od III 1945 jest k-dtem Obszaru Południowego „NIE”. W IV 1945 mianowany przez płk dypl. J. Rzepeckiego Delegatem DSZ – Obszaru Południowego DSZ. Mieszkał w tym czasie w Krakowie przy ul. Sebastiana. Po rozwiązaniu 5 VIII 1945 DSZ na Kraj, uczestniczy w odprawach kierownictwa DSZ. Od 2 IX 1945 pełni w utworzonej organizacji funkcję prezesa Obszaru Południowego WiN z siedzibą w Krakowie. Jednocześnie od 7 X 1945 jest zastępcą prezesa ZG WiN. Aresztowany przez funkcj. MBP 5 XI 1945 na dworcu kolejowym w Łodzi i przewieziony do lochów MBP w Warszawie. Po prawie 18 miesięcznym śledztwie został w dniu 3 II 1947 przez WSR w Warszawie skazany na karę 6 lat więzienia. Sądzony przez WSR w składzie: płk dr Władysław Garnowski /przewodniczący/ oraz sędziowie ppłk Jan Hryckowian i kpt. Stanisław Kaczmarek i protokolant por. Tadeusz Jegierski w obecności naczelnego prokuratora LWP płk Henryka Holdera. W dniu 5 II 1947 B. Bierut skorzystał z prawa łaski i darował mu karę w całości. Po zwolnieniu z więzienia pracował w Departamencie Budownictwa MON. Ponownie aresztowany we IX 1949. Skazany na wieloletnie więzienie. Zwolniony z ZK Mokotów w VIII 1953 w ciężkim stanie zdrowia. W 1956 został zrehabilitowany. W latach 1954 – 1958 pracował w Biurze Projektów Budownictwa Przemysłowego w Warszawie, potem od 1964 do czasu przejścia na emeryturę w 1973 w Instytucie Organizacji i Mechanizacji Budownictwa. W latach 1956-1968 wykładał w ramach „godzin zleconych” budownictwo sportowe w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Od 1956 był członkiem Rady Naczelnej ZBOWiD. Od IX 1981 wchodził w skład Honorowego Komitetu Budowy Pomnika Powstania Warszawskiego W 1988 odmówił przyjęcia stopnia gen. bryg. Od 1989 członek Stowarzyszenia Żołnierzy AK.
    Zmarł w Warszawie 25 VII 1990. Pochowany 03 VIII 1990 na cmentarzu Powązkowskim.
    Żonaty z Jadwigą z Włodków /1896-1975/. Małżeństwo było bezdzietne.
    Wyrokiem Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie z dnia 24 VI 1993, postanowieniem Cs. Un. 164/92 wyroki wydane przez b. WSR zostały unieważnione.
    Odznaczony VM kl. 4 i 5, KN, KW 6x i innymi odznaczeniami.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945.W-wa 1990; A. Zagórski. Zrzeszenie „WiN” w dokumentach. T. VI, cz. 3, s. 620-623 / tam dalsza bibliografia/; S. Głąb. Charakterystyka nr 200 AK/NIE/DSZ/WiN, IPN Kr. 074/189, t. 7, k. 235 ; AK. Szkice z dziejów Sił Zbrojnych Polskiego Państwa Podziemnego. Red. K. Komorowski, wg indeksu.Warszawa 1999; Z. Zblewski. Okręg Krakowski Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” 1945-1948. Kraków 2005.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Sapeta Bronisław
    - , mjr lek. wet.
    [1894-1945], legionista, mjr sł. st. lekarz weterynarii [1932]
    Ur. 02 IX 1894 w Sędziszowie, syn Andrzeja /kupca/ i Henryki z Bielaków. Uczęszczał do Gimnazjum im. St. Konarskiego w Rzeszowie, gdzie w VI 1913 uzyskał maturę. Następnie od 1913 studiował weterynarię w Akademii Weterynaryjnej we Lwowie. Od VIII 1914 w Legionach Polskich. Początkowo w stopniu szeregowca służył w 13 kompanii 2 pp LP. 29 X 1914 ranny w bitwie pod Mołotkowem. Następnie jako podoficer weterynarii w 1916 służył w parku amunicyjnym 1 p. art. LP. Mianowany 28 III 1917 chor. lek. wet. do kryzysu legionowego był oficerem 1 p. art. LP. We IX 1917 wcielony do armii austriackiej, przeszkolony weterynaryjnie walczył na froncie włoskim jako weterynarz w pułku artylerii. Od XI 1918 w WP. Zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Odkomenderowany na dokończenie studiów we Lwowie. Dyplom lekarski otrzymał 07 VIII 1923. Awansowany 15 VIII 1924 do stopnia kpt. lek. wet. pełnił funkcję lekarza weterynarii zapasu młodych koni nr 2, potem od 1925 w 1 dak. W 1925 objął stanowisko z-cy Rejonowego Inspektora Koni w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia mjr lek. wet. 1 I 1932. Następnie służył w 11 dak w Bydgoszczy na stanowisku lekarza wet. W 1939 przeniesiony na stanowisko szefa weterynarii 15 DP. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 i walczył na Pomorzu, w bitwie nad Bzurą i w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 nie poszedł do niewoli, lecz przedostał się do Bydgoszczy. W obawie przed aresztowaniem przez gestapo wyjechał do Sędziszowa. Od połowy 1940 czynny w konspiracji ZWZ/AK. Był oficerem Placówki ZWZ/AK Sędziszów w Obwodzie ZWZ/AK Dębica. Po utworzeniu 1 I 1944 podobwodu AK Sędziszów zostaje oficerem sztabu tego podobwodu. W czasie okupacji pracował jako miejsko-gminny lekarz weterynarii. Kierował i koordynował działalnością siatki wywiadowczej oraz zbieraniem materiałów wywiadowczych dot. broni „V”. Uczestniczył w akcji „Burza”.
    Po wejściu A. Cz. na teren Sędziszowa został aresztowany 5 XI 1944 przez NKWD i uwięziony, a następnie wywieziony do łagru w Jegolsku, gdzie pracował niewolniczo w odkrywkowej kopalni węgla kamiennego na rzeką Mstą.
    Zmarł na skutek głodu i wyczerpania 8 IX 1945.
    Odznaczony: KN, ZKZ.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R.Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917, t. IV. W-wa 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Sapiński Józef
    - , kpt. sap.
    [1903-1939], oficer sł. st. sap. WP, kpt. [1938]
    Ur. 5 III 1903 w Lipcu pow. Sandomierz. Ukończył szkołę średnią. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, a następnie w okresie 1925-1928 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany w 1928 na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1927. W 1928 w kadrze oficerów saperów kolejowych. Awansowany do stopnia por. 15 VIII 1929. Służył od 1930 w Batalionie Silnikowym. Następnie w rezerwie personalnej przy Inspektorze Saperów – wykonawca studiów. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 oficer saperów 15 DP. Poległ we wsi Łasice k. Sochaczewa. Pochowany na miejscowym cmentarzu. W II 1951 jego proch ekshumowano i pochowano na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Sarnecki Janusz
    - . kpt. art.
    [1901-1939], oficer dypl. sł. st. art./int. WP, kpt. [1938]
    Ur. 29 VIII 1901 w Pińczowie, gdzie ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w okresie 1924-1925 w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Warszawie, a następnie w latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 8 pal w Płocku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 15 VIII 1929. W 1932 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu na stanowisko d-cy plutonu, wychowawcy i instruktora w 2 baterii szkolnej. Następnie przeniesiony do korpusu Oficerów Intendentury. W latach 1934-1936 studiował w Wyższej Szkole Intendentury w Warszawie, po ukończeniu, której przeniesiony na stanowisko oficera intendentury w sztabie 25 DP w Kaliszu, a następnie szef służby intendentury 25 DP.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 początkowo oficer OPL Kalisz, potem adiutant 25 pal w składzie 25 DP. Poległ 18 IX 1939w walce z Niemcami we wsi Śladów n. Wisłą k. Sochaczew podczas przebijania się do Modlina. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Po wojnie jego prochy został przeniesione na cmentarz Powązki w Warszawie.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Sasin Jerzy
    - , por. piech.
    [1911-1945] oficer sł. st. piechoty WP por. [1938] w konspiracji KZ/ZWZ/AK kpt. [1941], mjr [1944], ps. „Kopka”, „Rosa”, „Talar” vel Jerzy Sasinicz vel Biel-Tuszkowski.
    Kmdt Obwodu ZWZ/AK Rawa Mazowiecka IX 1941 - II 1942, Obwodu Sokołów Podlaski 15 VI – 4 X 1944. Okręg Łódź ZWZ/AK. Podokręg Wschodni AK „Białowieża”
    Ur. 6 V 1911 w Radomiu, syn Jan /majstra garbarskiego/ i Bronisławy z d. Kopka. Ukończył w 1931 gimnazjum w Radomiu i uzyskał świadectwo dojrzałości. W okresie IX 1931 do VIII 1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 84 pp Strzelców Poleskich w Pińsku na stanowisko d-cy plutonu. 19 III 1938 otrzymuje awans do stopnia por. sł. st. piech., po czym dowodzi oddziałem zwiadu 84 pp. Po ukończeniu kursu dla oficerów w zakresie saperskim powraca do swego pułku i obejmuje funkcję d-cy plutonu pionierów Od III 1939 wraz z pułkiem w składzie 30. DP stacjonuje na pozycjach obronnych na pograniczu polsko-niemieckim w rejonie Wielunia. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczy z wrogiem w bitwie nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. W nocy z 13/14 IX 1939 przebija się do Modlina. Uczestniczy w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina przebywa w niewoli niemieckiej. Umieszczony w obozie jenieckim w Działdowie, skąd został zwolniony zgodnie z podpisaną umową kapitulacyjną.
    Po zwolnieniu z obozu jesienią 1939 powraca do Radomia. Podejmuje tu działalność konspiracyjną w szeregach Konfederacji Zbrojnej. Od XII 1939 do VII 1940 jest kwatermistrzem obwodu radomskiego KZ. Z powodu zagrożenia aresztowaniem przez gestapo zostaje w VII 1940 przeniesiony do Siedlec, gdzie objął funkcję k-dta Obwodu KZ Siedlce. Po scaleniu KZ z ZWZ od IX 1941 w ZWZ. We IX 1941 objął stanowisko K-dta Obwodu ZWZ Rawa Mazowiecka. Awansowany 11 XI 1941 do stopnia kpt. W III 1942 przeniesiony do Podokręgu Wschodniego „Białowieża” i przydzielony do sztabu Obwodu AK Siedlce na stanowisko kierownika referatu bojowego. Od początku 1943 szef „Kedywu” w obwodzie siedleckim AK. Na podległym terenie zajmuje się szkoleniem żołnierzy „Kedywu” oraz kieruje działaniami dywersyjno-zbrojnymi. Zorganizował Oddział Partyzancki AK. Osobiście uczestniczy w wielu akcjach bojowych. W VI 1944 zostaje przeniesiony na stanowisko k-dta Obwodu AK Sokołów. Rozkazem KG AK  L./400/BP 25 VII 1944 awansowany mjr z starszeństwem od 3 V 1944. Podczas akcji „Burza” dowodzi II batalionem zorganizowanym na terenie podległego obwodu i włączonym do odtwarzanego 22 pp AK. Po wejściu wojsk sowieckich nadal pełni funkcję k-dta Obwodu AK Sokołów. Z powodu zagrożenia aresztowaniem przez NKWD ukrywa się w Sokołowie. W dniu 4 X 1944 został aresztowany przez NKWD i uwięziony. Więziono go w przyfrontowych aresztach NKWD.
    W dniu 26 I 1945 był sądzony w Kutnie przez sowiecki Sąd Wojskowy. Skazany na karę śmierci. Następnie przewieziony do więzienia NKWD w Brześciu /twierdza brzeska/, gdzie w dniu 16 II 1945 został zamordowany. Razem z nim zamordowano mjr. Mariana Zawarczyńskiego ps. „Mir” – k-dta Obwodu AK Siedlce.
    Był od 1939 żonaty z Jadwigą z d. Taczalska. Z tego związku miał syna Włodzimierza Jerzego, /ur. 10 X 1940/.
    Za męstwo okazane na polu walki był przedstawiony przez d-cę 84 pp, do odznaczenia VM kl. 5.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; A. Nawrocki. 84 Pułk Strzelców Poleskich, s. 19. Pruszków 2002; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939. W-wa 1985; W. Piekarski.. Obwód AK Sokołów Podlaski „Sęp”, „ Proso” 1939-1944, wg indeksu. Warszawa 1997; J. Gozdawa- Gołębiowski. Obszar Warszawski AK, wg indeksu. Lublin 1992: E. Wawrzyniak. Na rubieży Okręgu AK Łódź, wg indeksu; tenże: Z dziejów rawskiego podziemia. Warszawa 1994.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Sawczyński Adam Tymoteusz
    - , płk art.
    [1892-1975, oficer sł. st. art. WP, płk [1936]
    Ur. 22 VIII 1892 we Lwowie, syn Henryka / lwowskiego historyka 1861-1923/. Ukończył we Lwowie gimnazjum. Jako poddany austriacki zostaje powołany do służby wojskowej w armii austriackiej, gdzie ukończył szkołę oficerską artylerii. Brał udział w I wojnie światowej 1914-1928. Walczył na froncie rosyjskim i włoskim. Awansowany do stopnia por. Po upadku monarchii Austro-Węgierskiej od XI 1918 służy w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 12 pap. Za męstwo wykazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Dowodził baterią potem dywizjonem. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919, służył w 12 pap na stanowisku d-cy I dywizjonu 12 pap stacjonującego w Tarnopolu. Przeniesiony po 1926 z 12 pap do Centrum Wyszkolenia Artylerii na stanowisko wykładowcy. Awansowany do stopnia ppłk sł. sł. st. art. 1 I 1928. Następnie w latach 1928-1929 d-ca baterii szkolnej, potem w latach 1929-1931 d-ca dywizjonu szkolnego w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. W latach 1931-1934 d-ca 2 dak w Dubnie, a w okresie 1934-1935 wykładowca przedmiotu taktyka artylerii w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Następnie od 1 VIII 1935 do 16 VI 1936 dowodził 18 pal w Ostrowi Maz. Awansowany do stopnia płk sł. st. art. 1 I 1936. Z dniem 23 VI 1936 mianowany k-dtem Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu. Funkcję pełnił do początku IX 1939. W wojnie obronnej we IX 1939 d-ca artylerii dywizyjnej 41 DP Rez. sformowanej głównie z podchorążych i kadry szkół podchorążych. Brał udział w walkach z Niemcami na Narwią i Bugiem oraz na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji oddziałów polskich dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach głownie w II C w Woldenbergu, gdzie był starszym III batalionu jenieckiego. W obozie należał do grona najbardziej czynnych wykładowców i animatorów życia naukowego. Prowadził i inspirował badania nad dziejami kampanii wrześniowej 1939. Po ewakuacji jeńców 25 I 1945 z oflagu w Woldenbergu znalazł się w grupie jenieckiej, która dotarła pieszo w głąb Niemiec. Po uwolnieniu z niewoli w IV 1945 pozostał na Zachodzie. Wyjechał do Wlk. Brytanii i tam osiadł na stałe. Mieszkał w Londynie. Aktywny w środowiskach kombatanckich. Pracował w Instytucie im. gen. W. Sikorskiego. Był wiceprezesem Polskiego Towarzystwa Historycznego, redaktorem wydawnictwa Polskie Siły Zbrojne w II wojnie światowej, t. 1, Kampania wrześniowa 1939. W latach przedwojennych cieszył się opinią doskonałego oficera z racji swej znajomości rzemiosła artyleryjskiego. Choć nie był oficerem dypl. był wykładowcą w WSWoj. Był też znakomitym wychowawcą młodzieży szczególnie w okresie kierowania Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu.
    19 III 1975 w następstwie wypadku drogowego odniósł ciężkie obrażenia w wyniku, czego zmarł w 21 III 1975 w szpitalu londyńskim. Jego prochy został sprowadzone do Polski i pochowane na cmentarzu Salwadorskim w Krakowie.
    Odznaczony VM kl. IV nr 00132  i  kl. V, Krzyżem Komandorskim Polonia Restituta, KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; J. Kuropieska. J. Wspomnienia oficera sztabu 1934-1939.Kraków 1984; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003; J. Żuralski. 18 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1994; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Sawicki Józef
    - , por. piech. patrz LINK

    Sawicki Józef Marian - , ppor.
    [1903-?], kadet, oficer rez. art. ppor. [1932]
    Ur. 20 X 1903. Absolwent korpusu Kadetów Nr 2 w Modlinie. Ukończył wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w latach 1929-1930 w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu praktyk w stopniu tytularnego plut. podch. przeniesiony do rezerwy. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 8 pal w Płocku. Ewidencyjnie podlegał PKU Dębica, potem Płock. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 8 pal w Płocku. Przydzielony do mobilizowanego przez 8 pal 71 dywizjonu artylerii lekkiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 3 baterii 71 dal. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 71 dal. Uczestniczył w walkach w obronie Płocka do 7 IX 1939, potem do 9 IX 1939 w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. 11 IX 1939 dywizjon dociera do Modlina i uczestniczy w walkach do kapitulacji. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski Rezerw 1934; St. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Sawicki Ludwik
    - , ppłk art.
    [1893-+?], ppłk sł. st. art. WP[1935]
    Ur. 20 VIII 1893. Ukończył gimnazjum. Służba wojskowa w armii austriackiej, gdzie ukończył szkołę oficerów artylerii. W latach I wojny światowej 1914-1918 służył w armii austriackiej. Powołany w stopniu por. art. do służby czynnej w WP służył w 12 pap. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 dowodził m. in. baterią, potem dywizjonem. Awansowany do stopnia mjr-a  1 I 1927. W VI 1927 przeniesiony z 12 pap w Złoczowie do 21 pap w Bielsku na stanowisko d-cy III dywizjonu stacjonującego w Oświęcimiu. Z dniem 1 IV 1932 mianowany kwatermistrzem 21 pap. Z dniem 1 IV 1933 przeniesiony z 21 pal do 9 pal w Białej Podlaskiej na stanowisko d-cy III dywizjonu. Awansowany do stopnia ppłk 1 I 1935. Z dniem 15 VIII 1935 przeniesiony z 9 pal  na stanowisko z-cy d-cy 20 pal  w Prużanie. Mianowany z dniem 16 II 1938 d-cą 7 dak w Poznaniu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 dak w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii, potem Zbiorowej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach nad Bzurą, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 30 IX 1939 w niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w oflagu m. in. w VIIA w Murnau. Uwolniony z niewoli 29 IV 1945.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13302, KW 4x, OP5, ZKZ, MN

    Dz. Pers. Nr 8 6 III 1920; Dz. Pers. Nr 17 z 25 VI 1927; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 7 Wielkopolski Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków 2002; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury.       W-wa 1990; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Sawicki Stanisław
    - , kpt. Dr med. 
    [1905-?], dr med., kpt. sł. st. sanit. [1935]
    Ur. 31 X 1905. Ukończył gimnazjum. W latach 1924-1930 w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiuje na Wydziale Lekarskim UW w Warszawie, gdzie otrzymał w 1930 dyplom lekarski. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 III 1930. Do 31 X 1931 odbywał staż w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego z przydziałem do 1 batalionu sanitarnego. Po odbyciu stażu przeniesiony na stanowisko lekarza sanit. do 55 pp w Poznaniu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932.
    Przeniesiony z 55 pp do 84 pp w Pińsku na stanowisko lek. sanit. pułku. Awansowany do stopnia kpt. sł. sanit.  1 I 1935. W III 1935 przeniesiony 84 pp do 2 pal Leg. w Kielcach na stanowisko lekarza sanit. pułku. Przeniesiony w 1939 do 4 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku st. lekarza 4 pp Leg. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 4 pp Leg. w składzie 2 DP leg.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. MSWoj. Nr 5 z 21 III 1935; Lista starszeństwa oficerów zawodowych Korpusu Sanitarnego. Stan na VI 1934. W-wa 1934; R. Rybka – K. Stefan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Sawicz Tadeusz Władysław
    - , ppor. pil.
    [1914-?], ppor. sł. st. lot. pilot [1936], w PSZ por./kpt./mjr/ ppłk /gen. bryg.[2006]
    Ur. 13 II 1914 w Warszawie, syn Władysława i Jadwigi. Uczęszczał w Warszawie do gimnazjum. Po zdaniu matury w 1933 wstępuje do WP. W latach 1933-1934 odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym w Szkole Podchorążych Piechoty. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. 15 X 1936 z przydziałem do 111 Eskadry Myśliwskiej 1 p. lot. w Warszawie. W XI 1937 przeniesiony do 114 eskadry 1 p. lot. W kampanii wrześniowej 1939 walczył w 114 eskadrze w składzie Brygady Pościgowej. Zestrzelił dwa samoloty niemieckie. Z lotniska Petlikowice 17 IX 1939 poprowadził cztery ocalałe samoloty eskadry do Rumunii, skąd przez Jugosławie i Włochy przedostał się do Francji. Szkolił się w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Lyon-Bron. Brał udział w kampanii francuskiej. Po klęsce Francji 21VI 1940 przeleciał samolotem do Algieru, skąd wyjechał do Casablanki, a stamtąd do Wlk. Brytanii, gdzie dotarł 17 VII 1940. Awansowany do stopnia por. Po przeszkoleniu na brytyjskim sprzęcie w 5 OTU w Aston Down zostaje 10 X 1941 przydzielony do 303 dywizjonu Myśliwskiego. 22 II 1941 przeniesiony do 316 Dywizjonu Myśliwskiego, w którego składzie brał udział w lotach bojowych. Od 9 XI 1941 d-ca dowódca eskadry „A” w 316 dywizjonie. Od 6 VI 1942 do 25 IX 1942 przebywał na odpoczynku w 58 OTU w Grangemouth, gdzie pełnił funkcję instruktora. Awansowany do stopnia kpt.Od 26 IX 1942 d-ca 315 dywizjonu, którym dowodził do 16 IV 1943. Od 17 IV 1943 z-ca d-cy 1 Polskiego Skrzydła Myśliwskiego w Norholt. Od 3 VII 1943 pełni funkcję oficera łącznikowego w 12 Grupie Myśliwskiej, a od 18 X 1943 ponownie instruktor w 61 OTU w Rednal. Od 3-20 IV 1944 przebywał na stażu w sztabie 9 Armii Powietrznej jako oficer łącznikowy. Do 14 VI 1944 latał na Thunderboltach w 56 Fighter Group. Awansowany do stopnia mjr-a. Od 15 VI 1944 do 10 X 1943 d-ca 3 Polskiego Skrzydła Myśliwskiego, a od 11 X 1944-16 VII 1945 d-ca 131 Skrzydła Myśliwskiego. Od 17 VII 1945 do III 1946 dowodził ponownie 3 Polskim skrzydłem Myśliwskim. Do I 1947 służył w różnych jednostkach. Zestrzelił 3 samoloty niemieckie. Zaliczono mu 3 i ½ uszkodzeń samolotów wroga. Po demobilizacji w 1947 pozostał w Wlk. Brytanii. W 1957 emigrował z Wlk. Brytanii do Kanady, gdzie pracował w firmach lotniczych. Mieszkał w Montrealu, potem w m. Etobicoke k. Toronto. Kilka razy odwiedzał Polskę.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 08359, KW 4x, oraz medalami amerykański, angielskim i holenderskim
    Postanowieniem prezydenta RP z 3 V 2006 został mianowany gen. bryg.
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pawlak. Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. W-wa 1991;W. Król. Polskie Dywizjony Lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945. W-wa 1976;Słownik biograficzny. Kawalerowie VM 1792-1945. T. IV /1939-1945, cz. I. Koszalin 1995
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Sawka Zenon Wiktor
    - , kpt. piech.
    [1901-1944], kpt. sł. st. piech. WP [1937]
    Ur. 15 XII 1901. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VII 1925 z przydziałem do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. Po 1929 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza, skąd zostaje przeniesiony po 1934 do 80 pp w Słonimiu. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937/. W latach 1937 –1939 d-ca 9 kompanii w III batalionie 80 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 9 kompanią 80 pp w składzie 20 DP. Walczy z Niemcami pod Mławą, potem na przedpolach Modlina i w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VI B w Dössel, gdzie zginął 27 IX 1944 podczas nalotu samolotów alianckich.
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 200o; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945.W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Sądej Jan Antoni
    - , por. piech.
    [1906-?],por. sł. st. piech. WP [1935]
    Ur. 04 VIII 1906. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 80 pp w Słonimiu na stanowisko d-c plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 10937-1939 d-ca plutonu ppanc. w 80 pp. W kampanii wrześniowej 10939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii ppanc. 80 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Mławy, potem na przedpolach Modlina i obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Schauer Eugeniusz
    - , kpt. piech.
    [1898-?], kpt. sł. st. piech. WP [1937]
    Ur. 02 II 1898. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany ppor. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie przeniesiony do rezerwy. Powołany w 1925 do służby czynnej i awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 1 III 1925. Służył 58 pp w Poznaniu, skąd został po 1926 przeniesiony do 79 pp w Słonimiu, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony ok. 1931 do 56 pp w Krotoszynie, gdzie dowodził m. in. kompanią. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera w oddziale operacyjnym GO „Koło” gen. E. Knolla – Kownackiego. Uczestnik walk z Niemcami nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW 2x SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Krakow 1939; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Schlichtinger Bronisław Jan 
    - , mjr piech.
    [1900-1989], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1935]
    Ur. 29 VIII 1900 w Stanisławowie, syn Józefa i Michaliny z d. Fischer. Ukończył szkołę średnią. 1 XI 1918 brał w Krakowie udział w rozbrajaniu Austriaków. Następnie w 5 pp Leg. w pierwszej połowie XI 1918 wyjechał z 7 kompanią 5 pp Leg. na front wojny polsko – ukraińskiej. Walczył w rejonie Przemyśla, potem pod Lwowem, gdzie był z-cą d-cy plutonu, później d-ca plutonu w 7 kompanii 5 pp Leg. Awansowany w II 1919 do stopnia sierż. Od III 1919 instruktor 5 pp Leg. w Radzyminie, potem w Ostrowi Maz. Od IV 1919 d-ca plutonu w 2 kompanii I baonu 5 pp Leg. Bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Awansowany w V 1919 do stopnia st. sierż. 7 VIII 1919 na przyczółku mostowym pod Włodawą, pod osłoną nocy rozbił placówkę bolszewicką, zdobywając 2 km i biorąc do niewoli kilkunastu jeńców. Za ten czyn odznaczono go VM kl. 5 i mianowano ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919.W końcu VIII 1919 dowodził 4 kompanią 5 pp Leg. Podczas walk zostaje ranny i umieszczony na leczeniu w szpitalu. We IX 1919 powraca z szpitala do 5 pp Leg. Uczestniczy w walkach z bolszewikami i Litwinami. Po wojnie nadal służy w 5 pp Leg. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. 1 VI 1920. W 5 pp Leg. dowodził m. in. kompanią. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 1 I 1929. W latach 1930-1933 był k-dtem Ośrodka WF w Katowicach. Od VII 1933 do 1935 służy w 5 pp Leg. w Wilnie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 1 I 1936. W tym samym roku przeniesiony do 80 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy batalionu.
    W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził I baonem 8o pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami pod Mławą, nad Narwią potem w obronie Warszawy. W czasie walk ranny. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach nr IIA w Prenzlau, potem w II D w Gross Born, gdzie był aktywnym członkiem obozowej konspiracji. Po odzyskaniu wolności w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał jakiś okres czasu w Krakowie. Utrzymywał kontakty konspiracyjne z płk M. Białkowskim i współpracował z WiN. Aresztowany przez UB był więziony przez 4 lata. Po wyjściu z wiezienia mieszkał w Elblągu i pracował w Przedsiębiorstwie Budownictwa Rolniczego.
    Zmarł w Elblągu 3 XII 1989. Pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym .
    Odznaczony; VM kl. 5 nr 249, KW 5, SKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
    Żonaty z Genowefą  z d. Rekieć. Miał syna Mirosława /16 II 1929-29 IX 1965/ i córkę Julitę /ur. 27 I 1933, inż. chemik/
    CAW VM 57-4877; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Kawalerowie VM 1792-1945, T. II, cz. 2. Koszalin 1993; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce. W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Schmal Michał
    - . por. piech.
    [1912-1971], kadet, oficer sł. st. piech. WP, por. [1938]
    Ur. 25 XI 1912 we wsi Kułkowce pow. Tarnopol, syn Henryka /leśnika/i Antoniny. Po ukończeniu szkoły powszechnej od 1927 do 1932 uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w VI 1932 zdał maturę. W okresie od X 1932 do VIII 1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 6 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 19 III 1938. Następnie do IX 1938 d-ca 3 kompanii CKM w III baonie 6 pp Leg. We IX 1939 przeniesiony do Wojskowej Składnicy Tranzytowej w Gdańsku-Westerplatte, gdzie służy do III 1939. Od V 1939 ponownie d-ca 3 kompanii CKM. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 kompanią CKM. Walczy pod Wyszkowem, Kamieńczykiem, Kałuszynem 11-12 IX 1939. Od 12 IX 1939 dowodził III baonem 6 pp Leg., Wolą Wodyńską, Jagodnem. Po reorganizacji oddziałów 1 DP Leg. objął dowództwo kompanii CKM. Uczestniczył w bitwie pod Tarnawatką na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji unika niewoli i przez Węgry przedostaje się do Francji, gdzie od 14 III 1940 był d-cą 1 kompanii CKM I baonu w 5 Małopolskiego Pułku Strzelców Pieszych. Podczas walk z Niemcami 18 VI 1940 dostał się do niewoli niemieckie. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu, skąd został ewakuowany w I 1945 w głąb Niemiec. Uwolniony z obozu 3 V 1945. Do kraju wrócił w 1947 i zamieszkał w Warszawie. W 1950 ukończył akademię Nauk Politycznych i do 1952 był wykładowca w SGPiP, potem pracował na kierowniczych stanowiskach w różnych instytucjach przemysłu materiałów budowlanych. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, autor wielu artykułów w czasopismach fachowych.
    Zmarł 18 XI 1971 w Warszawie. Awansowany pośmiertnie do stopnia kpt. rez. w 1973.
    Żonaty od 1948 z wdową Marią z d. Radacz.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; WPH nr 4. W-wa 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Schmidt Aleksander Jerzy - , ppor. rez. a.rt.
    [1910-?], ppor. rez. art. WP [1934]
    Ur. 14 VIII 1910. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 3 baterii szkolnej szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 17 pal w Gnieźnie. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego II dywizjonu 17 pal w skaldzie 17 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym pułku m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Puszczę Kampinoska w kierunku Warszawy. Podczas przebijania się do Warszawy 22 IX 1939 pod Łomiankami zostaje ciężko ranny.
    Odznaczony: KW
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Schmidt Franciszek
    - , mjr art.
    [1898-?], mjr sł. st. art. WP [1935]
    Ur. 01 X 1898. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 10 pac, gdzie dowodził m. in. baterią. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1925. Po 1930 przeniesiony do sztabu DOK X w Przemyślu. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 pełnił funkcję kwatermistrza i z-cy d-cy 9 pac we Włodawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II dywizjonu 9 pac skierowanego do obrony Warszawy. Od 18 IX 1939 d-ca grupy artylerii bezpośredniego wsparcia. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW 3x, ZKZ, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Szczepański.9 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1998;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Schmied Józef Piotr
    - , mjr żand.
    [1896-1939], oficer sł. st. żand. WP, mjr [1935]
    Ur. 12 III 1896. Od XI 1918 w WP. Służył w żandarmerii wojskowej. W 1921 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 7 dywizjonie żandarmerii w Poznaniu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. żand. 1 VII 1923. Od 1930 służył w 8 dywizjonie żandarmerii w Toruniu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1935. w latach 1936-1939 d-ca 8 dywizjonu żandarmerii. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był szefem żandarmerii Armii „Pomorze”.
    Poległ 22 IX 1939 pod Łomiankami, podczas przebijania się do Warszawy. Pochowany na cmentarzu w Kiełpinie/Łomianki/
    Odznaczony: ZKZ, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;L. Głowacki.17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii wrześniowej 1939. Lublin 1969.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Schollenberger Tadeusz - , rtm. 
    [1899-1978], oficer sł. st. kawalerii por. [1921], rtm [1933], w konspiracji ZWZ/AK mjr, [1943] ps. „Rakowski“, ppłk [1945]
    Kmdt rejonu III- Obwód VI ZWZ-AK W-wa Praga.
    Ur. 12 II 1899. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1916-1918 członek POW. Od XI 1918 w WP.  Ukończył kurs szkoły podchorążych. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu ppor. sł. st. kaw. z starszeństweem, od 1 VI 1919.Po wojnie w stopniu ppor. sł. st. kaw. służył w 4 psk w Płocku. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 1 VI 1921. Następnie długoletni oficer 4 psk. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. 1 I 1933. Następnie od 1933  d-ca szwadronu w 10 psp w Łańcucie, skąd go przeniesiono do 15 p. uł. w Poznaniu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził kawalerią dywizyjną 30 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 30 DP. Unika niewoli niemieckiej.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu VI Warszawa – Praga ZWZ/AK, gdzie od 1941 pełni funkcję k-dta Rejonu III. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 11 XI 1943. Brał udział w Powstaniu Warszawskim w VIII 1944. Po wejściu wojsk sowieckich i polskich na teren obwodu we IX 1944 zgłosił się do służby w WP. W latach 1945 -1947 był w stopniu ppłka m. in.   d-cą 3 szkolnego pułku czołgów. W latach pięćdziesiątych przeniesiony w stan spoczynku.
    Zmarł w Warszawie 20 II 1978. Pochowany w grobowcu rodzinnym w Skolimowie.
    Odznaczony: KW, MN.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; M. Bielski. Grupa Operacyjna Piotrków 1939. W-wa 1991; Zbiorowe. Oddziały Powstania Warszawskiego. W-wa 1988. 
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Schottel Emilian Kamil Karol 
    - , por. art.
    [1913-1940], kadet, por. sł. st. art. WP [1939], pośm. kpt. [2007]

    Ur. 31 VII 1913 w Stanisławowie, syn Henryka i Zofii z Dutkowskich. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1935 z przydziałem do 1 pal w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu, potem oficer plutonu topograficzno-ogniowego. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Następnie d-ca 5 baterii II dywizjonu 1 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 baterii III dywizjonu 1 pal w składzie 1 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 1 pal. W czasie walk zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Zamordowany w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12437
    Postanowieniem prezydenta RP z 15 X 2007 mianowany pośmiertnie kpt.

    Księga Pamięci Kadetów II RO. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Karty. Księga Cmentarna. W-wa 2000.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Schuch Tadeusz
    - . plut. pchor. rez. art.

    Schweitzer Karol Wiktor- , por. artyl. 
    [1902-1986],  por. rez. art.[1935]

    Ur. 18 XII 1902 w Warszawie, syn Adolfa. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. Po kolejnych ćwiczeniach odbytych w 1 p. plot. awansowany 1 I 1935 do stopnia por. rez. art. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Mieszkał w Warszawie. Od 1938 był współwłaścicielem fabryki musztardy w Warszawie. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy  2 baterii w I dywizjonie samochodowym art. plot. zmobilizowanym przez 1 p. plot. i skierowanym 26 VIII 1939 na Śląsk dla obrony przeciwlotniczej Katowic, skąd zostaje 4 IX 1939 skierowany w rejon Sandomierza, gdzie jego bateria zostaje włączona do improwizowanej Grupy „Sandomierz” dowdzonej przez płk A. Sikorskiego z zadaniem zabezpieczenia obrony przeciwlotniczej. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Brak informacji  o losach w czasie wojny o po wojnie.
    Zmarł 3 VIII 1986.

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Schweitzer Ludwik  (Szwejcer)
    - , płk dypl.
    [1894-1960], płk dypl. sł. st. kaw. WP 
    Ur. 14 I 1894. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. W stopniu por. kaw. bierze udział w szeregach 3 p. szwol. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 3 p. szwol. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 1 VII 1923. W latach 1924-1926 przebywał na studiach w francuskiej Szkole Wojennej w Paryżu. Po powrocie do kraju przydzielony do doświadczalnego Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, gdzie był wykładowcą. Do stopnia ppłk sł. st. kaw. awansowany 1 I 1928. Przeniesiony następnie do 5 p. ułanów w Ostrołęce na stanowisko z-cy d-cy pułku. W latach 1932-1936 d-ca 4 p. ułanów w Wilnie, potem w latach 1937-1939 d-ca 26 p. ułanów w Baranowiczach. Awansowany do stopnia płk dypl. kaw. 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 26 p. ułanów w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Od 1-3 IX 1939 walczy z Niemcami w rejonie Lidzbarka, potem w walkach odwrotowych przez Płock w kierunku Kampinosu przez Nowy Dwór dociera do Garwolina. 15 IX 1939 uczestniczy w walkach pod Kończynami, w rejonie Maciejowic, Ryk potem na Lubelszczyźnie. Z Nowogródzką Brygadą Kawalerii wycofuje się w ciągłych potyczkach w kierunku Sambora docierając 27 IX 1939 w rejon m. Władypol, gdzie pułk po walce z wrogiem zostaje rozbity. Po rozwiązaniu przez gen. W. Andersa Nowogródzkiej Brygady Kawalerii 28 IX 1939 przedostaje się przez granicę z Wegrami i tam zostaje internowany. Po ucieczce z Węgier przedostaje się do Francji, a stamtąd do Wlk. Brytanii, gdzie służy w PSZ w Szkocji. Po wojnie osiadł na stale w Londynie, gdzie zmarł 28 II 1960. Pochowany na cmentarzu we Francji.
    W 1943 opublikował w Szkocji książkę pt. Wojna bez legendy. Kircoldy. Szkocja 1943.
    Odznaczony VM kl. 5, KW, ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania Wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939.Lublin 1976; Przegląd Kawalerii nr 1. Londyn 1960;W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Sediwi Stefan
    - . kpt. int.
    [1900-?], kpt. dypl. sł. st. int. /z art./[1938]

    Ur. 26 VII 1900. Ukończył szkołę średnią. W latach 1923-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W okresie 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 3 pac w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Z dniem 1 IV 1930 przeniesiony z 3 pac do 6 pp Leg. na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. W III 1932 przeniesiony z 6 pp Leg do 3 dywizjonu art. pieszej w Wilnie. W latach 1934-1936 studiował w Wyższej Szkole Intendentury przy WSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu WSInt. przeniesiony do Korpusu Oficerów Intendentury. W latach 1936-1939 służył w Szefostwie Intendentury DOK I w Warszawie, gdzie pełnił m. in. funkcję referenta, potem kierownika referatu budżetowo-rachunkowego. Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. int. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera int. w sztabie Dowództwa Obrony Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. P{o uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n

    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926;Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Rocznik oficerski 1928; 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Sempoliński Władysław
    - , por. br. panc.
    [1914-?], por. sł. st. br. panc. WP[1939]

    Ur. 9 V 1914. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935. Przydzielony na stanowisko   d-cy plutonu w pułku piechoty. Przeniesiony do 3 batalionu pancernego w Warszawie. Ukończył kurs aplikacyjny dla oficerów broni panc. w Centrum Wyszkolenia Broni Panc. w Modlinie. Awansowany do stopnia por. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w kompanii czołgów 7 TP w Grupie Pancerno-Motorowej. Walczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Senatorski Leon
    - . por. piech.
    [1913-1979],por. sł. st. piech. [1938]

    Ur. 22 XI 1913. Uczęszczał do gimnazjum im. T. Kościuszki w Kaliszu, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 29 pp w Kaliszu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 9 kompanii III batalionu 29 pp. W VIII 1939 przydzielony na stanowisko d-cy 3 kompanii w zmobilizowanym przez 29 pp 9 batalionie strzelców. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 kompanią 9 batalionu strzelców w składzie 25 DP Armii „Poznań”. Uczestnik walk na szlaku bojowym 29 pp. Walczył z Niemcami w bitwie nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Walczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie w 1945 w kraju. Mieszkał w Kaliszu.
    Zmarł 15 VI 1979.

    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Seredyński Jan

    [1909-1999], oficer sł. st. piechoty, por. [1938], w konspiracji SZP/ZWZ/AK, kpt. [1943], ps. „Bolek”, „Góral”, „Piotr”, „Reda”, „Tomek” vel Wojciech Kwaśniak.
    Kmdt Obwodu AK Opoczno IX 1942-XII 1943, V 1944 – I 1945. Okręg AK Łódź.

    Ur. 27 III 1909 w Lublinie w rodzinie rzemieślniczej. Syn Aleksandra i Marii z d. Rzedzickiej. Po ukończeniu gimnazjum humanistycznego w Lublinie, gdzie w 1931 zdał egzamin maturalny, odbywa od VIII 1931 do VII 1932 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 5 w Krakowie. Następnie w latach X 1932 – VIII 1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 2. Batalionu Strzelców w Tczewie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 19 III 1938. Następnie pełni funkcję dowódcy kompanii i adiutanta d-cy baonu. 24 VIII 1939 zostaje przeniesiony do Ośrodka Zapasowego Rezerw w Rembertowie. Jest kolejno instruktorem i dowódcą zwiadu kolarskiego. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Od 7 IX 1939 przydzielony wraz z plutonem zwiadu do Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczy z wrogiem w na przedpolach Warszawy w rejonie Mińska Maz. 8 IX 1939 uczestniczy w boju z Niemcami w okolicach wsi Cyganka. Po walkach kieruje się z oddziałem do Warszawy, następnie do kapitulacji w dniu 28 IX 1939 uczestniczy w obronie stolicy. Był d-cą 2 plutonu 3 kompanii w 10 baonie strzelców w składzie 321 pp. Unika pójścia do niemieckiej niewoli. Czynny w konspiracji SZP/ZWZ/AK od X 1939. Przybył do Łodzi 5 X 1939 w ekipie ppłk dypl. sł. st. L. Okulickiego. Bliski współpracownik kpt./ mjr. A. Mikuły. Do III 1940 organizuje z ppor. Stefanem Ślusarczykiem siatkę konspiracyjną ZWZ na terenie Obwodu Piotrków Tryb. Następnie od III 1940 do VIII 1942 pełnił funkcję adiutanta k-dta Inspektoratu Rejonowego ZWZ/AK Piotrków Trybunalski. W związku z zdradą mjr. sł. st. art. Jana Bąkowskiego „Rdzawicz” – k-dta Obwodu ZWZ/AK Opoczno zagrożony aresztowaniem przez gestapo musi się ukrywać. Wyjechał do Warszawy, gdzie nawiązał kontakt z KG AK i skąd powraca z nominacją na funkcję k-dta Obwodu AK Opoczno. Z dniem 1 IX 1942 mianowany k-dtem Obwodu AK Opoczno. W XII 1943 odwołany z funkcji k-dta przez mjr-a J. Z. Kąkolewskiego ps. „Stefan” – k-dta Inspektoratu AK Piotrków Tryb. Następnie czynny w sztabie obwodu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 11 XI 1943. W okresie od V 1944 do 19 I 1945 ponownie pełni funkcję k-dta Obwodu AK Opoczno. Po ujawnieniu się i wyleczeniu kontuzji nogi, zgłasza się ochotniczo do służby w Wojsku Polskim. W stopniu kpt. sł. st. piech. otrzymał przydział do 52 pp w Krakowie, gdzie dowodzi kompanią i batalionem. Z powodu przeszłości akowskiej rozkazem MON zostaje z dniem 1 I 1946 bezterminowo urlopowany w celach leczniczych. Następnie wyjechał z rodziną na Ziemie Zachodnie, gdzie pracuje w różnych zakładach pracy. Zmienia często miejsce zamieszkania z obawy przed aresztowaniem. W I 1956 powraca do Piotrkowa Trybunalskiego i podejmuje pracę jako urzędnik w Wojewódzkim Urzędzie Statystycznym w Łodzi, gdzie pracuje do czasu przejścia na emeryturę 1 IV 1977. Mieszkał w Piotrkowie Tryb. przy ul. Żeromskiego 16. Działa społecznie w Lidze Obrony Kraju, jako instruktor I klasy. W 1973 zostaje zweryfikowany z tutułu działalności konspiracyjnej. Od początku lat dziewięćdziesiątych działał w Stowarzyszeniu Żołnierzy AK. Awansowany w dniu 10 XI 1993 rozkazem MON nr 170 do stopnia mjr-a w st. sp. Był żonaty od 1946 z Zofią Jaczniakowską. Miał synów Zbigniewa i Janusza zam. Piotrków i córkę Ewę zam. w Raciborzu.
    Zmarł w Piotrkowie Tryb. 6 I 1999. Pochowany na miejscowym cmentarzu.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; E. Wawrzyniak. Na rubieży Okręgu AK Łódź, wg indeksu. W-wa 1988; A. Arkuszyński. Przeciw dwom wrogom, wg indeksu. Łódź 1995; T. Łaszczewski. Biogram J. S /w:/ MSBUDN 1939-1956, t.10. Kraków 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Serwatkiewicz Julian
    - , kpt. Dypl.
    [1906-1939, oficer dypl. sł. st. piech., kpt. mgr [1938]

    Ur. 02 XII 1906. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury w 1926 odbywa od 1926 do 1927 służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Piechoty, a następnie w latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 58 pp w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Ukończył wyższe studia na UP w Poznaniu. W latach 1937-1939 studiował w WSWoj,. w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. Po ukończeniu WSWoj. i uzyskaniu dyplomu oficera dypl. przydzielony do sztabu 26 DP w Skierniewicach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełni funkcję kwatermistrza 26 DP. Uczestniczy w walkach na szlaku bojowym dywizji. Poległ 22 IX 1939 pod Łomiankami w czasie przebijania się do Warszawy. Pochowany na cmentarzu w Kiełpinie Wydmuchowym.

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkoplska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1988; P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; W. Chocianowicz.W  50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Sęk Bogusław Michał 
    - . kpt. art.
    [1907-?], kpt. dypl. sł. st. art. WP [1939]

    Ur. 27 IX 1907. Ukończył gimnazjum. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 22 pap w Siedlcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony następnie do 1 dywizjonu pomiarów artylerii w Toruniu na stanowisko d-cy plutonu, potem kompanii. W latach 1937-1939 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej w stopniu kpt. dypl. sł. st. art. bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii dywizyjnej 20 DP. Uczestnik walk w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986; Dz. Pers. MSWoj. Nr 14 z 15 VIII 1929
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Sępichowski Frandszek
    - , kpt. piech.
    [1897-1939], kpt. sł. st. piech. WP[1934]
    Urzędowo w 1925 zmienił nazwisko Krówka Franciszek na Sępichowski Franciszek

    Ur. 03 XI 1897. W WP od XI 1918. W szeregach 29 pp uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej 1919 i polsko bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczono go 28 II 1921 VM kl. 5. Po wojnie w stopniu st. sierż. służył w 29 pp. Absolwent Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Mianowany ppor. sł. st. piechoty 1 VIII 1922 z starszeństwem od 1 V 1922 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 79 pp. Do stopnia por. awansowany 1 V 1924. W latach 1925-1927 oficer PW w 79 pp. W V 1927 przeniesiony ze stanu oficerów PW 79 pp na stanowisko adiutanta 79 pp w Słonimiu. Przeniesiony z 79 pp w VIII 1929 do Szkoły Oficerskiej dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko instruktora. Przeniesiony w XI 1933 ze Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy do 29 pp na stanowisko d-cy kompanii. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1934. Od IV 1934 d-ca 2 kompanii I batalionu 29 pp w Kaliszu. W latach 1937-1939 d-ca 3 kompanii I batalionu 29 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta 29 pp w składzie 25 DP Armii „Poznań”. Brał udział w walkach z Niemcami nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Poległ 21 IX 1939 w Młocinach podczas przebijania się do Warszawy. Pochowany na cmentarzu w Kiełpinie Poduchowym.
    Odznaczony: VM 5 kl. nr 0466, KN,KW2x, SKZ

    Dz. Pers. Nr 30 z 2 IX 1922; Dodatek do Dz. Pers. Nr 13 z 11 III 1926; Dz. Pers. Nr 15 z 23 V 1927; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929/Dz. Pers. Nr 11 z 28 IX 1933; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004;P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Siarkiewicz Zdzisław Edward 
    - , ppor. rez. piech. inż.
    [1908-1939],inż., ppor. rez. piech. [1938]

    Ur. 2 VII 1908. Ukończył gimnazjum, potem studia wyższe techniczne. Z zawodu inżynier. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 8 DP. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 21 pp w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 1 kompanii I batalionu 21 pp w składzie 8 DP. Uczestniczył w walkach z Niemcami na przedpolach Modlina potem w obronie Warszawy. Poległ w walce 15 IX 1939 na Grochowie. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Karczewski. 21 Warszawski Pułk Piechoty. W-wa 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Sidorenko Stanisław
    - , kpt. art.
    [1907-?], kadet, kpt. sł. st. art. WP[1939]

    Ur. 26 VII 1907 we Włocławku. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie i Chełmnie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 15 pal w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Następnie pełni w 15 pal różne funkcje m. in. oficer administracyjno-materiałowy. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 baterii III dywizjonu 15 pal w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 15 pal od Bydgoszczy poprzez walki nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Uczestniczył w walkach w obronie Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Sidorowicz Gustaw
    - , kpt. pil.
    [1905-1993], kpt. obs. sł. st. lot. [1938], w ZWZ/AK mjr, ps. „Wróbel”, vel Czesław Sroko, vel Antoni Zioło, vel Czesław Rowczyński, vel Czesław Jakubowski, ppłk w st. sp.

    Ur. 22 II 1905 w Isajewiczach pow. Słonim, syn Leonarda. Ukończył gimnazjum. W latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. obs. sł. st. lot. 15 VIII 1929 z przydziałem do Morskiego Dywizjonu Lotniczego w Pucku. Ukończył kurs pilotażu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony w 1934 do 1 p. lotniczego w Warszawie, gdzie pełnił funkcję z-cy d-cy 111 eskadry myśliwskiej. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W latach 1938-1939 potem d-ca 111 Eskadry Myśliwskiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy eskadry składzie Brygady Pościgowej.  Zestrzelony w walce powietrznej nad Warszawą zostaje ranny. Leczony w szpitalu mokotowskim, z którego uciekł w II 1940. Od 1940 czynny w konspiracji ZWZ/AK. Od 1940 szef Działu Organizacyjnego w Wydziale Lotnictwa KG ZWZ. Oficjalnie pracował w niemieckiej firmie. Aresztowany w Warszawie 11 II 1942 i uwięziony. Skazany przez Niemców na karę śmierci. Dzięki akcji szefa Działu Informacji mjr „Sojki” F.
     Prochazki jako ciężko chory został przeniesiony przez lekarza więziennego do szpitala na terenie getta w Warszawie, skąd zbiegł 12 XI 1942. Pod przybranym nazwiskiem Antoni Zioło został przerzucony w rejon Nowego Miasta, gdzie pracował jako karbowy w majątku Ździary. W III 1943 powraca do Warszawy wezwany przez dowództwo lotnictwa KG AK. Mianowany w V 1943 referentem lotniczym w sztabie Komendy Okręgu Krakowskiego AK. Z ramienia KG AK organizował bazy lotnicze w Krakowie, Mielcu Rzeszowie i Krośnie. Od IV 1943 używa nazwiska Czesław Jakubowski. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. lot. Kierował pracami przygotowawczymi do akcji „Most” na terenie Inspektoratu Rejonowego AK Tarnów. Czynny w konspiracji do I 1945. Aresztowany 23 III 1945 w Krakowie przez NKWD i wywieziony 29 III 1945 do obozu Krasnowodsku nad morzem Kaspijskim, skąd powraca do kraju w końcu lat czterdziestych. Po powrocie podejmuje pracę jako pilot w lotnictwie sanitarnym, potem szef lotnictwa sanitarnego w Warszawie. Mieszkał w Warszawie, potem w Krakowie. Awansowany do stopnia ppłk st. sp.
    Zmarł w Polsce w 1993.
    Odznaczony: SKZ

    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Pruszków 2006; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. W-wa 1990; H. Szołdrska. Lotnictwo Podziemia czyli dzieje Wydziału Lotniczego KG AK. W-wa 1986; A. Zagórski. Dział Łączności Zewnętrznej Okręgu Kraków 1943-1945. Kraków 1998
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Sidorowicz Longin
    - , pchor. art. 
    [1917-1939], podch. rez. art. art. [1939]

    Ur. w 1917?. Ukończył gimnazjum. Po zdaniu matury uczestniczył w II kursie przeszkolenia obsług fabrycznych armat przeciwlotniczych w VIII Grupie – 8 Pułk Piechoty Legionów w Lublinie. Dla szeregowych z cenzusem. W latach 1938-1939 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Artylerii Przeciwlotniczej w Trauguttowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w składzie 81 baterii art. plot. Walczył w obronie Warszawy. Poległ w walce 13 IX 1939.

    Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Sidorski Romuald
    - . ppłk dypl.
    [1895-1956], ppłk dypl. sł. st.[1935], płk LWP, więzień polityczny PRL.

    Ur. 05 II 1895. Syn Karola. Ukończył gimnazjum. Od XI 1918 w WP. Od XII1918 w stopniu por. brał udział w obronie Lwowa. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 słuzył m. in. w 10 pp, potem w 32 pp, gdzie pełnił różne funkcje. W okresie XI 1927- X 1929 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1928. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu mjr SG sł. st. piech. zostaje przeniesiony do 28 pp w Łodzi na stanowisko d0-cy I batalionu, którym dowodził w okresie IX 1929 do VIII 1930. Od 1 IX 1930 do VI 1933 oficer w Departamencie Piechoty MSWoj. w Warszawie. Z dniem 15 VI 1933 mianowany dowódcą batalionu w 48 pp w Stanisławowie. W XII 1934 przeniesiony z 48 pp do 4 DP w Toruniu na stanowisko szefa sztabu. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech. 1 I 1935. Z dniem 1 VIII 1935 przeniesiony z 4 DP na stanowisko batalionu detaszowanego 32 pp, a następnie na stanowisko I z-cy d-cy 33 pp w Łomży. Latem 1939 przeniesiony do sztabu Armii „Poznań” na stanowisko szefa Oddziału I. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa I Oddziału sztabu Armii „Poznań”. Wraz z trzecim rzutem sztabu Armii „Poznań” dotarł 12 IX 1939 w rejon Mińska Maz., Skąd 13 ix 1939 zostaje skierowany do Warszawy. Bierze udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w oflagu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. Wstępuje do służby w WP. Awansowany do stopnia płk dypl. W 1947 był p. o. potem d-cą 14 DP, a następnie w kwatermistrzostwie, potem naczelnym redaktorem Przeglądu Kwatermistrzowskiego. Mieszkał w tym czasie w Warszawie przy ul. I Armii nr 16. Rozpracowywany i inwigilowany przez funkcj. Informacji Wojskowej. 3 X 1950 zatrzymany i uwięziony pod fałszywymi zarzutami prowadzenia działalności konspiracyjnej w Redakcji Przeglądu Kwatermistrzowskiego. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego wydała NPW w Warszawie. Przeszedł ciężkie śledztwo. W czasie przesłuchań bity i maltretowany psychicznie i fizycznie w celu wymuszenia obciążających go zeznań. Pomimo stosowanych wobec niego metod nie przyznał się do winy. Śledztwo w jego sprawie prowadzono ponad dwa lata. Wyrokiem Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie, sygn. akt Sn 8/52 z dnia 29 V 1952 został skazany na karę 12 lat więzienia. Po procesie więziony na Mokotowie, potem przewieziony do Centralnego Więzienia we Wronkach, gdzie odbywał orzeczoną przez NSW karę. W wyniku przejść w śledztwie ciężko chorował. Ze względu na stan zdrowia udzielono mu rocznej przerwy w odbywaniu kary. Zwolniony z więzienia w III 1955. Ciężko chory zmarł 28 II 1956.
    Pośmiertnie uniewinniony i zrehabilitowany 25 IV 1956.
    Odznaczony: VM kl. 5, MN, KW 2x,

    Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 14  z 22 XII 1934;Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; H. Czarnecki. Informator o dokumentach sądowo-więziennych z lat 1944-1956. Poznań 1993; J. Poksińsku. Tatar-Utnik-Nowicki „TUN”. W-wa 1992
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Siedlecki Feliks
    - , rtm.
    [1892-1961], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1924]

    Ur. 12 X 1892. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w szeregach 7 p. uł. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu por. dowodził szwadronem na froncie litewsko-białoruskim do I 1920, potem na Wołyniu. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie nadal służy w 7 p. uł., potem d-ca 2 szwadronu pionierów przy 2 Dywizji Kawalerii. W Warszawie. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 15 VIII 1924. Po rozwiązaniu 2 DKaw. Powraca do 7 . uł., gdzie pełni funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego pułku.
    W kampanii wrześniowej 1939 d-ca szwadronu 7 p. uł. z nadwyżek 7 p. uł. Brał udział w obronie mostu na Wiśle w Świdrach Małych na odcinku obrony Warszawy, później dołączył z resztką swego szwadronu do 41 DP Rez. i uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji oddziałów polskich w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu w VII A w Murnau. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał na Ślasku.
    Zmarł 27 XII 1961 w Bytomiu i tu pochowany.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x, SKZ

    Roczniki oficerskie: 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.J. Odziemkowski. 7 Pułk ułanów Lubelskich. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Siedlecki Witold (Witt) 
    - , ppor. piech.
    [1914-1939?],ppor. rez. piech.[1938]

    Ur. 14 VI 1914. Ukończył szkołę średnią. W latach 1935-1936 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych rezerwy Piechoty 2 DP przy 4 pp Leg. w Kielcach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 pp Leg. w Sandomierzu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plut. 3 komp. I batalionu 2 pp Leg. w skaldzie 2 DP Leg.
    Zaginął 5 IX 1939 w czasie bitwy pod Borową Górą.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; St. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Siekierski Konrad Piotr
    - , por. br. panc.

    Siekierski Zygmunt
    - , ppor. rez. kaw.
    [1909-194], ppor. rez. kaw. [1934], w AK ps. „Leszek”

    Ur. 6 IX 1909. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 15 VIII 1929 do 28 VI 1930 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 7 psk w Biedrusku k. Poznania. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 II 1934. W kampanii wrześniowej 19439 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu CKM w szwadronie kawalerii dywizyjnej 15 DP Armii „Pomorze”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 15 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu, skąd uciekł 20 III 1942 razem z innymi polskim oficerami. Po udanej ucieczce przedostał się do Warszawy. Podejmuje działalność konspiracyjną w AK i działa w Wydziale Łączności z Obozami Jenieckimi krypt. „IKO”, gdzie pełni funkcję kuriera. W 1943 aresztowany przez Niemców był więziony w więzieniu w Inowrocławiu, gdzie został zamordowany przez funkcj. gestapo 2 XI 1943.

    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Siekierzyński Kazimierz
    - , mjr art. 
    [1897-1940], mjr  sł. st. art.[1936], pośm. ppłk [2007]

    Ur. 1 I 1897 w Świrnowie na Podolu, syn Adama i Michaliny z d. Wojciechowska. W czasie I wojny światowej 1915-1917 walczył w armii rosyjskiej. W WP od XI 1918. Brał udział w szeregach 13 pap w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 13 pap, potem w 19 pap w Nowowilejce, a następnie w 27 pap we Włodzimierzu Wołyńskim. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1927. Przeniesiony z 27 pap na stanowisko d-cy baterii w 6 pap w Krakowie, skąd został przeniesiony z dniem 1 XI 1932 do referatu artylerii w DOK V w Krakowie. Z dniem 1 IX 1933 przeniesiony z DOK V do 5 pac w Krakowie na stanowisko d-cy baterii. W 1935 przeniesiony do Flotylli Rzecznej w Pińsku. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1936. Mianowany w 1936 d-cą I dywizjonu w 2 pac w Chełmie. Na początku VIII 1939 mianowany d-cą 13 dac zmobilizowanego 13-15 VIII 1939 przez 2 pac w Chełmie dla 13 DP. Walczył pod Tomaszowem Maz., gdzie jego dywizjon wspierał działania pododdziałów 13 DP, potem w walkach odwrotowych. Z częścią 13 DP przeprawił się przez Wisłę i brał udział w bojach z Niemcami pod Falenicą. Uniknął niewoli niemieckiej. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Odznaczony: KW, ZKZ, MI

    Dz. Pers. Nr 13 z 12 z 15 XI 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 28 IX 1933; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; P. Zarzycki. 2 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1999; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986; Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 2000
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Sielecki Juliusz Konstanty
    - , por. kaw.
    [1902-1983], oficer sł. st. kaw. WP, por. [1935]

    Ur. 10 III 1902 w Kotowej Woli k. Tarnobrzega, syn Andrzeja /nauczyciela/ i Zofii z Wiktorów. Ukończył szkołę powszechną, a następnie uczęszcza ł do szkoły średniej. W XI 1918 wstępuje ochotniczo do WP. Uczestniczy w obronie Lwowa na Górze Stracenia, a następnie w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie w 1921 zdemobilizowany osiadł na działce wojskowej otrzymanej od rządu we wsi Horodziej w pow. Nieśwież na Nowogródczyźnie. W XII 1923 wstępuje ponownie do Wojska Polskiego. Ukończył szkołę podoficerską kawalerii w Grudziądzu. Następnie służył jako podoficer zawodowy w 10 psk w Łańcucie. Jako wyróżniający się podoficer zostaje skierowany do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy, gdzie przebywał w latach 1929-1932. W ramach nauki zdał tam maturę. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 17 p. uł. w Lesznie na stanowisko d-cy plutonu. Następnie pełnił funkcję adiutanta pułku. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 1 I 1935. Od 1935 był d-cą drużyny pionierów i plutonu łączności 17 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łącz. 17 p. uł. w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii Armii „Poznań”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 17 p. uł. Uczestnik walk nad Bzurą. Ranny 16 IX 1939 pod Mistrzewicami pozostał w pułku. Następnie pełnił funkcję adiutanta pułku. Bierze udział w walkach odwrotowych w kierunku Puszczy Kampinoskiej. Podczas przygotowań pułku w Laskach do przebicia się do Warszawy przejął sztandar pułku, który bezpiecznie przeniósł do Warszawy. Uczestniczy w obronie Warszawy. Za wykazane męstwo na polu walki został odznaczony VM kl. 5 nr DK 2251 nadanym 10 IV 1964 przez MON.
    Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w oflagu nr XI B w Brunschweig /Brunszwik/, potem od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. W końcu I 1945 podczas ewakuacji jeńców na zachód znalazł się w kolumnie jeńców przebywających w m. Deetz /Dziedzice/, gdzie 30 I 1945 został wyzwolony przez oddział pancerny A. Cz. Powraca do kraju i zamieszkał w Lesznie. W VII 1945 powołany do służby wojskowej w LWP. Awansowany do stopnia kpt. pełnił funkcję inspektora osadnictwa wojskowego na Ziemiach Odzyskanych. 15 IV 1946 na własną prośbę zwolniony z wojska zostaje kierownikiem Państwowego Urzędu Repatriacyjnego w Lesznie Wlkp.. w latach 1947-1949 był prezesem PZWS „Samopomoc Chłopska w Lesznie. Od 1950 pracował na stanowisku kierownika Działu Organizacyjnego w centrali Rolniczej spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Warszawie. Następnie do czasu przejścia na emeryturę w 1967 był redaktorem wydawnictw periodycznych w tej Centrali.
    24 IX 1973 mianowany przez MON mjr rez.
    Zmarł w Warszawie 17 IX 1983. Pochowany na cmentarzu w Tarnobrzegu.
    Żonaty. Miał syna Andrzeja.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 2x, SKZ, Krzyżem Obrony Lwowa, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.

    Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa Kawalerii 1922-1939. W-wa 1989; Zarys Dziejów szkół Kawalerii Polskiej. Roczniki SPK. [w:] Przegląd Kawalerii i Broni Pancernej , t. XIII z. Nr 101/102. Londyn; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej w 1939. Poznań 1983; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1969; P. Bauer. 17 Pułk Ułanów Wielkopolskich. Pruszków 1994; B. Szwedo. Kawalerowie VM Ziemi Sandomierskiej. T. 1. Sandomierz 2001.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Siemiątkowski Jan Dominik
    - , por. rez. piech. 
    [1902-1939], ppor. rez. piech.[1929]

    Ur. 04 VIII 1902. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkolnym Batalionie Podchorążych Piechoty Nr 1. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1929 z przydziałem mobilizacyjnym do 32 pp w Modlinie. Ewidencyjnie podlegał PKU Płońsk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 2 kompanii CKM 82 pp w składzie 20 DP. Walczył w rejonie Mławy na przedpolach Modlina. Poległ podczas walk 25 IX 1939 w Kazuniu.

    Rocznik oficerski rezerw 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Sienkiewicz Stanisław
    - , ppłk dypl.
    [1895-1939], oficer dypl. sł. st. ppłk [1935]

    Ur. 25 VII 1895. Ukończył szkołę średnią. Od XI 19318 w WP. W wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 dowodził kompanią 34 pp w składzie 9 DP. Walczył m. in. w V 1920 nad Prypecią i Wołyniu. Za męstwo okazane na polu walki odznaczono go VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie służył w 34 pp, gdzie dowodził kompania, potem batalionem. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 15 VIII 1924. W okresie X 1922 – X 1924 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując tytuł oficera SG. Po ukończeniu MSWoj. był oficerem w Biurze Ścisłej Rady Wojennej. Następnie w latach 1927 -1929 oficer sztabu DOK I w Warszawie, skąd zostaje przeniesiony w 1929 na stanowisko szefa sztabu 30 DP w Kobryniu. W 1931 przeniesiony do Oddziału III Sztabu Głównego WP. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech. 1 I 1935. W latach 1936 - 1939 pełnił funkcję kierownika samodzielnego referatu operacyjnego w Sztabie Głównym WP. W 1939 mianowany d-cą 76 pp w Grodnie. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 76 pp w składzie 29 DP Armii „Prusy”. Uczestniczył w walkach z wrogiem w rejonie Sulejowa  n/Pilicą, potem 6 IX 1939 na przedpolach Piotrkowa Tryb., gdzie zginął 6 IX 1939 w pobliżu wsi Longinówka w walce z niemieckimi oddziałami pancernymi.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym Milejowie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW, ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Sierakowski Franciszek
    - . chor. piech.
    [?-1939], chor. sł. st. piech.

    Ur. ?. W latach międzywojennych służył w WP jako podoficer zawodowy piechoty. Do IX 1939 pełnił funkcję kierownika kancelarii 17 DP w Gnieźnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 17 DP. Walczył z Niemcami nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Poległ w walce 22 IX 1939 w Łomiankach Górnych podczas przebijania się do Warszawy. Pochowany na cmentarzu w Kiełpinie Poduchowym.
    Odznaczony: BKZ, KW

    L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań“ w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Dz. Pers. Nr 4 z 19 III 1935
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Sieroń Jan
    - . por. art. 
    [1907-1940], por. sl. st. art.[1935]

    Ur. 03 VI 1907. Ukończył gimnazjum. W latach 1929-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 2 pal w Kielcach. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Ukończył kurs dla dowódców baterii w CWArt. w Toruniu. W latach 1938-1939 d-ca 6 baterii II dywizjonu 2 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 baterii II dywizjonu 2 pal w składzie 2 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 pal od walk pod Piotrkowem Tryb., Borowskim Górami, portem w walkach odwrotowych przez Kampinos do Modlina. W czasie walk w obronie Modlina zostaje ranny. Przebywał w szpitalu. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej, skąd został zwolniony w X 1939. Powraca następnie do Kielc. Od jesieni 1939 czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ w Kielcach, skąd w 1940 zostaje skierowany na teren Iłży. W okresie IV 1940-VI 1940 pełnił funkcję k-dta Obwodu ZWZ Iłża w Okręgu Radom-Kielce ZWZ. Aresztowany w wyniku „wsypy” przez gestapo i uwięziony. Przeszedł okrutnie śledztwo w siedzibie gestapo w Starachowicach. Zamordowany przez funkcj. gestapo w Lasach Starachowickich 14 VI 1940.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932: R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Borxzobohaty. „Jodła”. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Sierosławski Eugeniusz Michał 
    - . por. kaw.
    [1910-?], por. sł. st. kaw.[1938]

    Ur. 21 V 1910. Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywa przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w plutonie szkolnym kawalerii. W latach 1932-1934 w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem do 12 p. ułanów w Białokrynicy k. Krzemieńca na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 Pełnił funkcję d-cy plutonu ppanc.. i jednocześnie p. o. d-cy szwadronu CKM 12 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział ma stanowisku d-cy plutonu kolarzy 12 p. uł., potem d-cy plutonu ppanc. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Uczestniczył w walce pod Mokrą 1 IX 1939, Wolą Cyrusową, potem w walkach odwrotowych docierając 10 IX 1939 do Kampinosu, a następnie po przeprawie przez Wisłę w rejonie Nowego Dworu oddziały brygady zostają skierowane w rejon Jabłonnej. Uczestniczy 13 IX 1939 w natarciu na Mińsk Maz. w składzie GO Kawalerii gen. w. Andersa. Po zaciętych walkach część 12 p. uł. i 21 p. uł. pod dowództwem mjr J. Juniewicza odrywa się od wroga i przebija do Warszawy gdzie dociera 15 IX 1939. Po reorganizacji i utworzeniu grupy kawalerii mjr J. Juniewicza przeznaczonej do dozorowania Wisły z m. p. w Palmirach obejmuje dowództwo 1 szwadronu. 22 IX 1939 uczestniczy w ciężkich walkach pod Łomiankami. Podczas walk zostaje ranny.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 125 25

    Dz. Per. Nr 12 z 15 VIII 1934; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu  1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski.12Pułk Ułanów Podolskich. Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Sierpiński Antoni
    - , kpt. piech.
    [1900-1939], oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1937]
    Ur. 15 I 1900. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostaje w służbie wojskowej jako podoficer zawodowy. W latach 1925-1927 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 10 pp w Łowiczu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 15 VIII 1929. Po 1932 przeniesiony do 18 pp w Skierniewicach, gdzie dowodził m. in. kompanią. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 d-ca plutonu artylerii w 18 pp w Skierniewicach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził plutonem artylerii piechoty 18 pp w składzie 26 DP. Brał udział w bitwie nad Bzurą. Poległ 19 IX 1939w walce z Niemcami we wsi Śladów pow. Sochaczew, podczas przebijania się w kierunku Warszawy. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Po wojnie jego prochy pochowano na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Odznaczony: KW, MN
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Cmentarz Komunalny Powązki – dawny wojskowy w Warszawie /red. J. J. Malczewski/W-wa 1989
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Sikorski Edward
    - . kpt. piech.
    [1900-?], kpt. sł. st. piech. [1933]

    Ur. 1 IX 1900. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W latach 1921-1922 w Wielkopolskiej Szkole Piechoty w Bydgoszczy. Mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IX 1922 z przydziałem do 62 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VI 1924. W 62 pp był d-cą plutonu, potem kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony po 1935 z 62 pp do 4 pp Leg. w Kielcach na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1937-1939 d-ca 1 kompanii w I batalionie 4 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii, potem d-cy II batalionu 4 pp w składzie 2 DP Leg. Podczas walk zostaje 13 IX 1939 ciężko ranny w walce z Niemcami pod Ołtarzewem. W trakcie dalszych walk zaginął.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14213, SKZ

    Dz. Pers. Nr 40 z 21 X 1922; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Sikorski Jan
    - . kpt. piech.
    [1899-?], kpt. sł. st. piech.[1939]

    Ur. 18 V 1899. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie pozostaje w służbie wojskowej. Ukończył Szkołę Podoficerską dla Podoficerów Zawodowych w Chełmnie. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 80 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony z dniem 1 IX 1935 z 80 pp do Szkoły Podoficerów Piechoty dla Małoletnich Nr 2 w Śremie, gdzie do IX 1939 był d-cą plutonu w 1 kompanii szkolnej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1939. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Bliższy przydział nieznany.
    Dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Sikorski Stanisław Kazimierz
    - . por. art. 
    [1909-?], por. sł. st. art. [1933]

    Ur. 03 X 1909. Ukończył gimnazjum. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 20 pal w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony następnie do 8 pal w Płocku. Ukończył kurs dowódców baterii. W latach 1938- 1939 pełnił funkcję z-cy d-cy szkoły podoficerskiej 8 pal. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 baterii w III dywizjonie 8 pal w składzie 8 DP. Walczy z Niemcami pod Mławą, potem w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930;J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2002 St. Grochowski; 8 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Sikorski Stanisław Kazimierz
    - , kpt. piech.
    [1899-?], kpt. sł. st. piech.[1928]

    Ur. 22 IV 1899. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 13 pp. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928 pełni w 13 pp różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Przeniesiony z 13 pp do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie na stanowisko instruktora. Przeniesiony w 1931 z Szkoły Podchorążych Piechoty do 2 pp Leg. w Kielcach na stanowisko d-cy kompanii, a następnie do 4 pp Leg.  W kampanii wrześniowej 1939 d-ca kompanii, od 13 IX 1939 d-ca II batalionu 4 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Walczył w obronie Modlina.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Sikorski Włodzimierz
    - , por. sap.
    [1911-?], por. sł. st. sap.[1939]

    Ur. 6 XI 1911. Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 6 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Saperów w Modlinie. W latach 1935-1936 na kursie aplikacyjnym Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 X 1935 z przydziałem do 1 batalionu saperów w Modlinie. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 pełnił funkcję d-cy plutonu w kompanii saperskiej w Ośrodku Sapersko-Pionierskim 20 DP w Słonimiu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii 20 baonu saperów w składzie 20 DP. Uczestnik walk w rejonie Mławy, potem w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Siliński Stefan Feliks
    - , por. piech.
    [1912-?], por. sł. st. piech.[1938]

    Ur. 31 X 1912. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1932 na kursie unitarnym w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 3 batalionu strzelców w Rembertowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu w kompanii szkolnej 3 b. strz. w Rembertowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku pomocnika oficera informacyjnego w sztabie 28 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 28 DP.
    Dalsze losy n/n

    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Silkowski Mieczysław
    - . por. art.
    [1909-?], por. sł. st. art. [1938]

    Ur. 11 V 1909.W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej Szkoły podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 7 pal w Częstochowie. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 15 pal 3 Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu łączności 15 pal. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem łączności 15 pal w składzie 15 DP armii „Pomorze”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 15 pal docierając z resztka pułku do Warszawy i bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu.
    Powojenne losy n/n

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Sitkowski Wacław Eweryst 
    - . kpt. Dr med.
    [1888-1966], dr med. kpt. w st. sp. [1919]

    Ur. 26 X 1888. Ukończył gimnazjum, potem studia medyczne uzyskując dyplom dr medycyny. Brał udział jako lekarz w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. rez. przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 1 batalionu sanitarnego. W latach międzywojennych pracował jako lekarz medycyny. We IX 1939 pracował jako lekarz w 1 Okręgowym Szpitalu w Warszawie.
    Po wojnie w kraju.
    Zmarł 21 X 1966

    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Sitny Feliks
    - , kpt. piech.
    [1900-?], kpt. sł. st. piech.[1935]

    Ur. 14 IV 1900. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu plut. walczył w szeregach 5 pp Leg. Po wojnie służył w stopniu sierż. w 5 pp Leg. W latach 1924-1926 w Szkole Oficerskiej dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany 15 VIII 1926 na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 28 pp w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Przeniesiony w 1931 z 28 pp do 31 pp, gdzie pełnił m. in. funkcję d-cy plutonu, potem kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 pełnił funkcję adiutanta III batalionu 31 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii II batalionu 31 pp, potem od 9 IX 1939 d-ca części II batalionu 31 pp w składzie 10 DP. Walczy na szlaku bojowym 31 pp, potem w grupie ppłk W. Wnuka na przedpolach Warszawy. Uniknął niewoli. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie służył w WP. Uczestnik kampanii francuskiej na stanowisku d-cy 9 kompanii III batalionu w 1 pułku grenadierów Warszawy.
    Wojnę przeżył.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x, SKZ

    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; J. Smoliński. 1 Pułk Grenadierów Warszawy. Pruszków 1995.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Siudowski Kazimierz Alfred 
    - . Ppłk dypl.
    [1894-+?], ppłk dypl. sł. st. art. WP[1936]

    Ur. 29 III 1894. Ukończył szkołę średnią. Podczas I wojny światowej 1914-1918 służył w armii niemieckiej. Brał udział w walkach na froncie zachodnim. Ukończył kurs szkoły oficerskiej artylerii. Po powrocie z wojny w XII 1918 organizuje i zostaje wybrany kmdt Rady Żołnierskiej w Chełmży. Bierze czynny udział w walkach z Niemcami. Po opanowaniu Chełmży przez Niemców w I 1919 aresztowany przez Niemców więziony w Grudziądzu. Po zwolnieniu w II 1919 bierze udział w Powstaniu Wielkopolskim. Następnie służy w 2 Pułku Artylerii Polowej Wielkopolskiej /przemianowanym na 17 pap 10 XII 1919/. W szeregach 2 pap, potem 17 pap bierze udział na frontach wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. Zweryfikowany w 1922 w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. W XII 1922 przeniesiony z 17 pap do Obozu Warownego w Równem na stanowisko referenta artylerii, skąd zostaje przeniesiony w 1923 do 14 pap w Poznaniu na stanowisko d-cy baterii, potem od 1924 p. o. dcy I dywizjonu, a następnie d-ca dywizjonu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 VII 1925. Przeniesiony w 1925 na stanowisko d-cy dywizjonu w 7 pac w Poznaniu, potem od wiosny 1926 służy w 7 Szefostwie Artylerii Dok VII w Poznaniu. /etatowo nadal 7 pac/ W X 1926 przeniesiony z 7 pac do Kadry Oficerów Artylerii. W okresie XI 1926-X 1928 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony z dniem 1 XI 1928 w stopniu majora SG na stanowisko oficera art. do sztabu DOK IX w Brześciu. Z dniem 8 IV 1931 skierowany z DOK IX w Brześciu na 5 1/2 miesięczny kurs doskonalenia dla oficerów artylerii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu w x 1931 przeniesiony etatowo z sztabu DOK IX na stanowisko d-cy I dywizjonu w 30 pal stacjonującego we Włodawie, a od X 1933 w Brześciu nad Bugiem. Do stopnia ppłk dypl. sł. st. art. awansowany 1 I 1936. Następnie do 1937 pełnił funkcje z-cy d-cy 30 pal. W 1937 przeniesiony z 30 pal do dowództwa 13 DP z m. p. w Równem na stanowisko szefa sztabu dywizji. W Vi 1939 wraz z 13 DP przydzielony do Korpusu Interwencyjnego i przeniesiony w rejon Inowrocławia. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu 13 DP w składzie armii „Prusy”. Brał udział w walkach Z Niemcami m. in. pod Tomaszowem Maz., potem w walkach odwrotowych. Po rozbiciu 13 DP z częścią 13 DP przeprawił się przez Wisłę i  walczył w rejonie Otwocka-Falenicy w tzw. Zgrupowaniu części 13 DP. 20 IX 1939 przedarł się do Warszawy, gdzie walczy w jej obronie w odtworzonej 13 DP. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Uwolniony z niewoli 29 IV 1945. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał w 1958 na Wybrzeżu/Sopot?/.
    Odznaczony; KN, ZKZ

    Dz. Pers. Nr 33 z 16 IX 1922; Dz. Pers. Nr 45 z 20 X 1926; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928;Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991;Lista oficerów dyplomowanych/stan na dn. 15 IV 1931/. W-wa 1932;K. Ciechanowski. Armia „Pomorze”1939. W-wa 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Siwiec Bolesław
    - . ppłk sap. 
    [1893-+?], ppłk sł. st., sap. WP [1935]

    Ur. 29 III 1893 w Doljna Luka w Jugosławi. Po ukończeniu szkoły powszechnej od 1908 do 1911 uczył się w Wojskowej Szkole Kadetów –Pionierów w Hainburgu w Austrii. Po ukończeniu szkoły w 1911 zostaje mianowany chor. i przydzielony do służby w kompanii pionierów armii austriackiej. Mianowany ppor. saperów w 1913. Po wybuchu I wojny światowej w VIII 1914 dowodzi kompanią saperów. Bierze udział w walkach na froncie rosyjskim. W 1917 zostaje ranny i przebywał na leczeniu szpitalnym. Następnie walczył na froncie albańskim, potem froncie włoskim. Awansowany do stopnia por. w 1917. Od XI 1918 w WP. Brał udział w organizowaniu DOG Kraków, potem pełnił funkcję referenta technicznego w Szefostwie Inżynierii i Saperów DOG Kraków. Od 1919 kierownik Grupy Fortyfikacyjnej Nr 10. Kierował robotami fortyfikacyjnymi przy rozbudowie umocnień obronnych nad Wkrą. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W VIII 1920 brał aktywny udział w walkach z bolszewikami nad Wkrą. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od V 1921 pełni funkcję referenta, potem z-cy szefa Inżynierii i Saperów w IV Inspektoracie Armii. W 1922 ukończył kurs uzupełniający dla oficerów saperów. W latach 1923-1925 był d-cą 7 b. saperów w 4 p. sap. Do stopnia mjr awansowany 15 VIII 1924. Od 1925 do 1928 był d-cą kompanii podchorążych saperów w Oficerskiej Szkole Inżynierii. Z dniem 13 X 1928 przeniesiony do Departamentu Inżynierii MSWoj., gdzie pełnił funkcję kierownika referatu wyszkolenia. W 1934 mianowany d-cą 2 b. sap. W 1934 kierował akcją ratowniczą w katastrofalnej powodzi na Podhalu. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. sap. 1 I 1935. W latach 1936-1938 był k-dtem Szkoły Podchorążych Saperów. Od 1938 w Dowództwie Saperów MSWoj. Od 1939 oficer saperów w Inspektoracie Armii „na Odcinku Łódź”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy saperów Armii „Łódź”. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VIIA w Murnau.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: KW, MN, ZKZ 2x, Medalem za wojnę 1918-1920.

    Roczniki oficerski 1924,1928,1932 Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Skalski Jerzy
    - , kpt. sap.
    [1899-?], oficer sł. st. sap. WP, kpt. inż.[1933]

    Ur. 31 XII 1899 w Warszawie, gdzie ukończył szkołę realną, potem Szkołę Techniczną Wawelberga-Rotwanda. W XI 1918 wstępuje do WP z przydziałem do 36 pp Legii Akademickiej. Bierze udział XII -1918-III 1919 na froncie wojny polsko-ukraińskiej. Uczestniczy m. in. w walkach o Lwów. W III 1919 skierowany do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, skąd po kilkumiesięcznym przeszkoleniu przeniesiony do szkoły Podchorążych Saperów. W VII 1920 w stopniu plut. podch. sap. przydzielony do 4 Grupy Inżynieryjnej, potem do 3 Grupy Inżynieryjnej. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Jako młodszy oficer kompanii brał udział w rozbudowie fortyfikacji i zapór na przedpolach Warszawy. Po wojnie służy w 4 p. saperów w Przemyślu, skąd zostaje skierowany na kurs dokształcający przy DOK I w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. saperów z starszeństwem od 1 VII 1920. Następnie służy w 4 p. saperów. Awansowany do stopnia por. sł. st. sap. 1 VII 1922. Dowodził plutonem, a po ukończeniu kursu Doskonalenia Saperów w Kościuszkowskim Obozie Szkolenia Saperów dowodził kompanią. Brał udział w odbudowie mostów i fortów w Przemyślu. Następnie służy w 4 b. sap. w Sandomierzu, gdzie pełnił m. in. funkcje oficera żywnościowego i płatnika oraz ponownie d-ca kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1933. Przeniesiony w 1933 do Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie, gdzie pełnił m. in. funkcję oficera żywnościowego, mobilizacyjnego, personalnego oraz wykładowcy z przedmiotu fortyfikacji polowej i zapór. Od 1936 szef fortyfikacji we Lwowie., potem w latach 1936-1939 d-ca 3 kompanii w 6 b. saperów oraz jednocześnie d-cą 56 kompanii hydrograficznej Junackich Hufców Pracy w Brześciu nad Bugiem.
    W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy zmobilizowanego w VIII 30 b. sap. w składzie 30 DP przydzielonej do Armii Łódź”. Brał udział w walkach obronnych nad Wartą potem na szlaku bojowym 30 DP. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód, gdzie służył w PSZ. Służył w Brygadzie strzelców Karpackich. Jako d-ca kompanii saperów brał udział w walkach pod Tobrukiem.
    Dalsze losy n/n

    Odznaczony: SKZ, MN, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Skarżyński Leopold
    - , kpt. art.
    Leopold h. Bończa Skarżyński 03.03.1903 Warszawa +05.08.1979 Londyn poch.Powązki Warszawa [syn Stefana 1860-1919 dyr.cukrowni w Leśmierzu k.Łęczycy i Jadwigi Szańkowskiej]
    Bierze udział w wojnie bolszewickiej 1920 jako kpr.,w 1921 w powst. Śląskim, jako sierżant. Studiował w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu.
    W 1935 dowodził działonem za trumną marszałka Józefa Piłsudzkiego.
    Jeździec, mistrz Polski w strzelaniu do dzika. W kampanii 1939 w 4 baterii 1.DAK w Mazowieckiej Brygadzie Kawalerii. Po zakończeniu walk przedostał się do Tallina, gdzie zajmował się organizacją przerzutu polskich oficerów na Zachód. Aresztowany przez NKWD 17.06.1940, więziony w Leforowie, na Łubiance i Butyrkach, zesłany do obozów w okręgu archangielskim. Od jesieni 1941 w armii gen.Andersa, awans na mjra.
    Za bitwę pod Ankoną w lipcu 1944 odznaczony Krzyżem Srebrnym VM.
    Po wojnie Anglia, awans na p.pułk, odznaczony wieloma medalami.
    Ożeniony z Haliną Lipko 1910-1988,aktorka ps.Ewa Porayska. W powst. warsz.w zgrupowaniu "Leśnika" płk.Szypowskiego, awansowana do stopnia p.porucz. Aresztowana przez UB i skazana na 5 lat więzienia,po zwolnieniu w 1956 wyjechała do Londynu do męża.
    Mieli syna Krzysztofa 1932 Warszawa.
    (inf. Mirek Paliszewski )


    Skiba
    - , ppor. rez.

    Skierski Jan Andrzej
    - , ppor. piech.
    [1915-?], ppor. sł. st. piech.[1937]

    Ur. 30 IV 1915. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 6 kompanii II batalionu 21 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii II batalionu 21 pp w składzie 8 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 21 pp. W czasie walk zostaje 8 IX 1939 ranny.
    Dalsze losy n/n

    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Skierski Stanisław Jerzy
    - , kpt. dypl
    [1908-?], kpt. dypl. sł. st. piech. [1937]

    Ur. 5 I 1908 w Warszawie. Absolwent Gimnazjum im. M. Reja w Warszawie. W okresie 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Piechoty w Różanie, potem w latach 1927-1929 w Szkole Oficerskiej Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu do 36 pp w Warszawie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Przeniesiony w 1934 do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko instruktora i d-cy plutonu. W latach 1936-1938 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1937. w stopniu kpt. dypl. przydzielony po ukończeniu WSWoj. na stanowisko i oficera sztabu 8 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 8 DP. Uczestniczył w walkach z Niemcami w rejonie Mławy potem obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Odznaczony: KW

    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986; W. Chocianowicz. W 50 – Lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; E. Kospath-Pawłowski-P. Matusak-D. Radziwiłłowicz. 8 Dywizja Piechoty w Dziejach Oręża Polskiego. Pruszków 1995.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Składkowski-Sławoj Felicjan
    - . gen. dyw. 
    [1885-1962], dr, gen. dyw. WP [1936]

    Ur. 9 VI 1885 w Gąbinie pow. Gostynin, syn Wincentego i Anny z Wójcickich. W 1904 ukończył gimnazjum filologiczne w Kielcach. Od 1904 podejmuje studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Działa w tym okresie czasu w organizacjach niepodległościowych. Był członkiem „Spójni” związanej z PPS. Uczestniczył 13 XI 1904 w zbrojnej demonstracji na Placu Grzybowskim w Warszawie,. Aresztowany przez policje i uwięziony na Pawiaku. Po miesięcznym śledztwie zwolniony i odesłany do Kielc pod nadzór policyjny. Jednocześnie relegowany z Uniwersytetu Warszawskiego. W celu uniknięcia rozprawy sądowej wyjechał do Krakowa, gdzie od III 1906 kontynuuje studia na Wydziale Lekarskim UJ. W 1911 uzyskał dyplom lekarski. W okresie studiów pracował jako pisarz w kancelarii adwokackie, a od I 1910 jako asystent w zakładzie anatomii opisowej. Po ukończeniu studiów pracuje jako lekarz w klinice chorób wewnętrznych, potem od I 1912 w klinice chirurgicznej prof. B. Kadera, którego został asystentem. Od I 1914 kierował lecznicą chirurgiczną w Sosnowcu. Od 13 VIII 1914 służy w Legionach Polskich, gdzie od 14 VII 1914 pełni funkcję lekarza w V batalionie LP. 9 X 1914 mianowany ppor. lek. Od 2o XII 1914 pełni funkcję naczelnego lekarza 1 pp LP. 1 I 1915 mianowany por. lek. Od 26 I 1915 w stopniu szeregowego przeszedł do 3 kompanii III batalionu 1 pp LP, chory leczył się w szpitalu w Kętach. Od 1 II 1915 powraca do służby sanitarnej i pełni funkcję lekarza I batalionu 1 pp LP. Od 28 IV – 7 V 1915 naczelny lekarz 5 pp LP, a od 11 V 1915 naczelny lekarz 7 pp LP. 10 V 1916 mianowany kpt. lek. Odbył prawie całą kampanię legionową. Wyróżnił się w bitwie 4-6 VII 1916 pod Kostiuchnówką. Po rozwiązaniu 7 pp LP od 1 X 1916 pełnił funkcję naczelnego lekarza 5 pp LP. Zwolniony 16 VII 1917 w czasie kryzysu przysięgowego, a od 22 VII 1917 do 2 VIII 1918 więziony w obozie w Beniaminowie. Po zwolnieniu z obozu od VIII 1918 pracuje jako lekarz w kopalni „Saturn”  k. Sosnowca. W Xi 1918 kierował akcją rozbrajania Niemców w Zagłębiu Dąbrowskim. Od 11 XI do 28 XI 1918 był d-cą Okręgu wojskowego w dąbrowie Górniczej, potem do 3 II 1919 oficer sztabu Okręgu Wojskowego „Będzin”. Od 18 II 1919 szef sanitarny przy Inspektoracie Piechoty Legionowej. 20 II 1919 mianowany mjr lek. Od 1 IV 1919 szef sanitarny 2 DP Leg. 1 V 1919 mianowany ppłk lek. Walczył na froncie litewsko0-białoruskim wojny polsko-bolszewickiej. Od jesieni 1919 szef sanitarny w GO gen. L. Żeligowskiego. 1 I 1920 mianowany szefem sekcji organizacyjnej Departamentu Sanitarnego MSWoj. 1 IV 1920 mianowany płk lek. Od 7 VI 1920 szef sanitarny GO Jazdy gen. J. Sawickiego, potem od 11 VIII 1920 szef sanitarny w GO „Dolna Wisła”. Następnie od 29 VIII 1920 delegat rządowy przy Polskim Towarzystwie Czerwonego Krzyża, a od 31 X 192o odkomenderowany do szpitala Ujazdowskiego, skąd zostaje przeniesiony do Departamentu Sanitarnego MSWoj. Zweryfikowany w stopniu płk lek. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od I 1921 – 1923 Inspektor Oddziałów Sanitarnych. W 1923 ukończył trzymiesięczny kurs dla wyższych dowódców w Rembertowie. Od I –X 1924 przebywał na studiach w francuskiej WSWoj. w Paryżu. Mianowany gen. bryg. 15 VIII 1924. Od 21 X 1924 do V 1926 pełni funkcję szefa Departamentu Sanitarnego MSWoj. Od V 1926 do I 1930 w stanie nieczynnym. W czasie przewrotu majowego stanął po stronie j. Piłsudskiego. Od 13 V 1926 1 X 1926 był komisarzem rządu na m. s. Warszawę. Od X 1926 do 29 XII 1929 był ministrem Spraw Wewnętrznych. W I 1930 powraca do służby czynnej w WP. Od 21 I 1930 pełni funkcje szefa Administracji Armii od 3 VI 1930 ponownie przeniesiony w stan nieczynny objął stanowisko ministra Spraw Wewnętrznych. Podpisał nakazy aresztowania posłów i osadzenia ich w twierdzy brzeskiej. W okresie 16 IX-30 XI 1930 kierował akcją pacyfikacyjną Ukraińców na terenie Małopolski. W 1930 wybrany na posła RP, był tez posłem w kadencji 195 i 1938. z dniem 24 VI 1932 powraca do czynnej służby wojskowej i obejmuje funkcję II wiceministra Spraw Wojskowych i szefa Administracji armii. 1 I 1936 mianowany gen. dyw. Od 15  V 1936 do IX 1939 był premierem i ministrem Spraw Wewnętrznych. Należał do wyróżniających się działaczy administracji państwowej, zwolenników podnoszenia warunków sanitarnych kraju. Podczas kampanii wrześniowej 1939 wraz z rządem po agresji sowieckiej 17 IX 1939 przeszedł do Rumunii. Internowany w obozie w m. Stanic. 30 IX 1939 poddał się ze swoim gabinetem do dymisji. Przebywał potem w obozie w m. Baile Herculane. 22 VI 1940 zbiegł z obozu i przez Bułgarię przedostał się do Turcji. Jego prośby o przyjęcie do wojska odrzucano. W wyniku interwencji prezydenta W. Raczkiewicza u gen. W. Sikorskiego otrzymał 24 XI 1940 zgodę na przybycie do Ośrodka Zapasowego Samodzielnej brygady Strzelców Karpackich w Palestynie, gdzie dotarł 10 I 1941. 25 I 1941 powierzono mu inspekcję sanitarną jednostek i instytucji WP na tym terenie. W V 1941 przeniesiono go do tzw. II grupy, gdzie pozostawał bez przydziału do końca wojny. Po zakończeniu wojny w 1945 wyjechał do Wlk. Brytanii i zamieszkał w Londynie. Poświecił się pracy literackiej i publicystycznej. Był jednym z najwybitniejszych pamiętnikarzy i zdolnym polskim pisarzem.
    Zmarł w Londynie 31 VIII 1962. Pochowany na cmentarzu Bromptom. Jego prochy później przewieziono do Polski i pochowano na Powązkach w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, Polonia Restituta 1 kl., KN, KW3x, ZKZ, i wieloma medalami zagranicznymi.
    Żonaty z Jadwigą Szoll, miał syna Miłosza/1910-1938/, po raz 2 żonaty z Janiną Colillot.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; G. Łukowski. Kawalerowie VM 1792-1945 t. II, cz. 2 . /1914-1921/. Koszalin 1993; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. W-wa 2006; Lista starszeństwa oficerów LP. W-wa 12 IV 1917; F. Sławoj-Składkowski. Strzępy meldunków W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Skoczeń Władysław Kazimierz 
    - , ppor. piech.
    [1914-?], ppor. sł. st. piech.[1938]w LWP mjr

    Ur. 25 V 1914. Syn Józefa. Po ukończeniu szkoły średniej od 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym, potem w okresie 936-1938 w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 8 kompanii III batalionu 1 pp Leg. w Wilnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plut. 8 kompanii potem d-cy 8 kompanii. Walczył nad Narwią i Bugiem, pod Kałuszynem, potem na Lubelszczyźnie w składzie SGO „Polesie”. Po kapitulacji oddziałów polskich od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powrócił do kraju. wcielony do LWP i awansowany kolejno do stopnia kpt. i majora. Ostatnio służył na stanowisku starszego pomocnika kierownika sekcji dawnej Polskiej historii i sztuki wojennej w oddziale IX Sztabu Generalnego WP w Warszawie. W V 1951 przejściowo kierował Centralnym archiwum Wojskowym. Przed aresztowaniem mieszkał przy ul. Nowolipki 8/101 Zatrzymany 1 IV 1952 przez agentów Informacji Wojskowej i uwięziony. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydał NPW w Warszawie pod zarzutem działalności w konspiracyjnej komórce III Oddziału Sztabu Generalnego. Przeszedł ciężkie bestialskie śledztwo. Bity i torturowany fizycznie i psychicznie podczas przesłuchań w celu wymuszenia zeznań obciążających jego i innych oficerów. Wyrokiem NSW w Warszawie z dnia 8 VIII 1952, sygn. akt Sn 15/52 pod przewodnictwem płk J. Krupskiego skazany na karę śmierci. 23 VIII 1952 Zgromadzenie Sędziów NSW nie uwzględniło skargi rewizyjnej i utrzymało orzeczony wyrok w mocy. 19 XI 1952 B. Bierut odrzucił prośbę o zastosowanie łaski, ale 10 XII 1952 wyraził zgodę „na wstrzymanie wykonania wyroku do czasu zakończenia spraw karnych związanych z działalnością przestępczą skazanych”. 21 I 1953 płk A. Skulbaszewski uznał, ze nie jest już potrzebny do spraw i istnieje możliwość wykonania wyroku kary śmierci. Naczelny Prokurator WP złożył wówczas wniosek do Rady Państwa o zamianę kary śmierci na dożywotnie więzienie. 25 I 1953 Rada Państwa wydała decyzję pozytywną i zmieniła mu karę śmierci na dożywotnie więzienie. Więziony na Mokotowie, potem w CWK Wronki. W IV 1956 Naczelna Prokuratura Wojskową wznowiła śledztwo w jego sprawie, które zostało umorzone z braku dowodów winy. Zwolniony z więzienia w 1956 powrócił do Warszawy.
    Dalsze losy n/n

    Tajny Dz. Pers. Nr 3 Z 15 x 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006; H. Czarnecki. Informator o dokumentach sądowo-więziennych z lat 1944-1956. Poznań 1993;J. Powsiński. Tatar-Utnik-Nowicki. „TUN”. W-wa 1992
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Skoczyński Michał
    - , adwokat

    Skokowski Julian
    - . płk piech.
    [1886-1959], oficer sł. st. piech. WP, płk [1924], w konspiracji GON/ PAL ps. „Zaborski”, od 1945 w LWP, gen. bryg. [1945]

    Ur. 25 IV 1886 w Rosicy k.Dźwińska, syn Donata /urzędnika kolei/ i Marii Łukasiewicz. Po ukończeniu Korpusu Kadetów w Orle w 1909 służył w armii rosyjskiej jako d-ca plutonu, a od XI 1909 był instruktorem w szkole podoficerskiej 28 pp, potem od V 19 1911w 141 pp, gdzie dowodził plutonem wywiadowczym, potem od X 1912 d-ca kompanii łączności, a od VII 1914 adiutantem d-cy pułku. W VIII 1914 ranny dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w szpitalu w Göttingen, potem od V –VIII 1917 przebywał na rekonwalescencji w Danii, skąd powraca do służby w armii rosyjskiej. Mianowany d-cą batalionu w 141 pp, którym dowodził do II 1918. Od VI 1918 dowodził samodzielnym oddziałem polskim formowanym w Murmańsku, potem od IX 1918 pełnił funkcję d-cy Wojsk Polskich w Północnej Rosji. Po powrocie do kraju we IX 1919 służył w stopniu ppłk w 64 pp w skład, którego włączono dowodzony przez niego oddział murmański. Od VI1920 d-ca 47 pp/. Mianowany 1 XII 1924 płk sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Od IX 1927 d-ca piechoty dywizyjnej 19 DP. W 1930 mianowany oficerem do spraw wyszkolenia rezerw przy II wiceministrze spraw wojskowych, a od 1935 był oficerem do zleceń I wiceministra spraw wojskowych. Jednocześnie pełnił w tym czasie funkcję Inspektora Głównego Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny i Związku Rezerwistów. Do 1939 d-ca piechoty dywizyjnej 16 DP. Przeniesiony w stan spoczynku z dniem 31 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję d-cy piechoty dywizyjnej 25 DP, a od 18 IX 1939 dowodzi Grupą „Palmiry”. Uniknął niewoli niemieckiej. Podczas okupacji niemieckiej od 1941 był przez krótki okres czasu w Organizacji Wojskowej Związek Jaszczurzy, gdzie objął stanowisko inspektora wyszkolenia w Okręgu Warszawa-miasto. Następnie od 1942 kieruje organizacją o nazwie Gwardia Obrony Narodowej, która wyłamała się z KN. Po włączeniu w 1943 GON do nowo utworzonej organizacji PAL, gdzie był kolejno k-dtem Okręgu Warszawa, szefem oddziału III k-dy Gł., szefem sztabu i z-cą K-dta Głównego PAL H. Boreckiego. 29 VII 1944 podpisał odezwę, w której wzywał do wstępowania w szeregi PAL-u oraz informował o ucieczce dowództwa AK z Warszawy. Odezwę podpisał jako gen. dyw. PAL. W czasie Powstania Warszawskiego dowodził oddziałami PAL, podporządkowanymi taktycznie AK. 4 VIII 1944 gen. T. Bór-Komorowski zażądał od niego odwołania na łamach „Kuriera” bezpodstawnego posądzenia dowództwa AK o ucieczkę. 16 IX 1944 podpisał rozkaz o utworzeniu Połączonych Sił AL.,PAL i KB w Warszawie i objęcia nad nimi dowództwa. Formacja ta uznała zwierzchnictwo gen. m. Roli-Żymierskiego. Po rozwiązaniu PAL w I 1945 wstąpił do LWP. W II 1945 mianowany gen. bryg. Przez kilka miesięcy dowodził Krakowskim Okręgiem Wojskowym. W X 1945 przeniesiony w stan spoczynku. Aresztowany w 1948 i uwięziony. Przeszedł ciężkie śledztwo. Wyrokiem WSR Warszawa w 1951 został skazany na 15 lat więzienia. Wieziony na Mokotowie i w CWK we Wronkach. W 1955 zwolniony z wiezienia. Postanowieniem Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy został w VI 1957 zrehabilitowany.
    Zmarł 11 III 1959 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, Krzyżem Kawalerskim Polonia Restituta, KN, KW4x.

    Roczniki oficerski 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. I. W-wa 1987; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989; M. Bielski. GO „Piotrków”1939. W-wa 1991;
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Skonieciny Mieczysław Wojciech
    - . mjr piech.
    [1897-?], mjr sł. st. piech.[1931]

    Ur. 18 IV 1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 63 pp. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Następnie m. in. dowodził kompanią. Przeniesiony w X 1927 z 63 pp do 2 pp Leg. w Sandomierzu. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie awansowany 1 I 1931 do stopnia majora sł. st. piech. Z dniem 1 III 1931 mianowany     d-cą batalionu w 2 pp Leg. Po 1936 przeniesiony z 2 pp Leg. do 59 pp na stanowisko d-cy batalionu w Inowrocławiu. W latach 1937-1939 d-ca I batalionu 59 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi I batalionem 59 pp w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Uczestniczy w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 59 pp m. in. nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos do Warszawy. w walkach w obronie Warszawy od 19  IX 1939 dowodził pozostałością I batalionu. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej m. in. w oflagu VII A w Murnau.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ, MN,

    Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Skonieczko Jan
    - , por. kapelm. 
    [1904-?], kpt. sł. st. adm. kapelmistrz [1939]

    Ur. 26 VIII 1904. W 1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie zdemobilizowany. Powołany w XII 1928 z rezerwy Korpusu Oficerów administracji- grupa kapelmistrzów do służby czynnej z przydziałem do 12 pp w Wadowicach. Awansowany do stopnia por. 1 I 1932. W XI 1933 przeniesiony z 12 pp do 25 w Piotrkowie Tryb., a następnie po 1935 do 30 pp w Warszawie na stanowisko kapelmistrza pułku. 19 III 1939 awansowany do stopnia kpt. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kapelmistrza 30 pp w składzie 10 DP. Brał udział w obronie Warszawy.
    Odznaczony: MN
    Dalsze losy n/n

    Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933;Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Skorupski Szymon Bolesław
    - . por. kaw.
    [1906-1986], oficer sł. st. kaw. WP, por. [1935]
    Ur. 14 VII 1906 w Smadce k. Kielc, syn Józefa i Marianny z d. Rykowskiej. W 1927 ukończył gimnazjum im. Kulwiecia w Warszawie. Pracował jako praktykant rolny w Piotrowicach pow. Lublin. Od 1 IX 1928 do V 1929 służył w 3 p. szwol. w Suwałkach, skąd zostaje skierowany do Szkoły podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, gdzie przebywał od 15 VIII 1929 do 28 VI 1930. Następnie od VI –VIII 1930 odbywał praktyki w 2 psk w Hrubieszowie. Od x 1930 do VII 1932 uczy się w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 15 p. ułanów w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1935. Po ukończeniu kursu dla d-ców szwadronów w CWK w Grudziądzu zostaje mianowany d-cą szwadronu gospodarczego 15 p. uł. Od I 1938 pełni funkcję adiutanta 15 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta pułku. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 15 p. uł. Uczestnik bitwy nad Bzurą, potem walk odwrotowych na przedpolach Warszawy. W końcowej fazie walk dowodził plutonem kolarzy. Za męstwo okazane na polu walki odznaczono go VM kl. 5.
    Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał do III 1940 w oflagu XI Braunschweig, potem od III 1940 do 31 I 1945 w oflagu IIC w Woldenbergu. Wolność odzyskał podczas ewakuacji oflagu w m. w Deetz. Powraca do Poznania. 4 II 1945 po rejestracji w RKU zostaje zweryfikowany w stopniu rtm. i zwolniony z czynnej służby wojskowej, a 31 XII 1950 przeniesiony do rezerwy. Od 6 II do III 1945 pozostawał bez pracy. Następnie od IV do VIII 1945 był sekretarzem Zarządu Miejskiego w Poznaniu, a następnie kolejno IX 1945-1947 ekspedytorem w Kopalni Soli w Wapnie, potem 1947-1951 kasjerem w Mostostalu w Poznaniu i od 21 IX 1951 samodzielnym referentem w Miejskim Zakładzie Transportu Zjednoczenia Budownictwa nr 2 w Poznaniu. Po przejściu na emeryturę mieszkał w Poznaniu, gdzie zmarł 28 III 1986.. Pochowany na cmentarzu Junikowo w Poznaniu.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ.
    Był żonaty z Zofią-Janiną Kapuścik. Z tego związku maił synów: Bolesława – Józefa /ur.1947/i Tomasza /ur. 1950/.
    CAW. ap. 618; S. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; tenże: Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. Warszawa 1980; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny Nr 9. Warszawa 15 VIII 1932; Informacja z USC Poznań.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Skotnicki Bogusław
    - . ppor. rez. uzbr.
    [1904-?], ppor. rez. uzb. [1938]

    Ur. 22 III 1904. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Piechoty. Po przeszkoleniu odbytym w Oddziale Uzbrojenia został przydzielony do Kadry 1 Oddziału Uzbrojenia. Awansowany do ppor. rez. uzb. 1 I 1932. Ewidencyjnie podlegał OKU Warszawa M III. Zmobilizowany w VIII 1939 brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku zarządcy składnicy amunicyjnej nr 2.
    Dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Skotnicki Walenty
    - . żand.

    Skotnicki-Grzmot Stanisław
    - . gen. bryg.
    [1894-1939], gen.
    Ur. 13 I 1894 w Skotnikach, pow. Sandomierz, syn Maksymiliana i Wandy z Russockich. Ukończył Szkołę Handlową w Radomiu w 1912, studiował w Akademii Handlowej w St. Gallen w Szwajcarii,. Po odbyciu letniego kursu w Stróży w VIII 1913 był k-dtem oddziału Związku Strzeleckiego w St. Gallen. Uczestniczył w kursie instruktorskim na oleandrach w 1914. 6 VIII 1914 wszedł w skład patrolu W. Beliny-Prażmowskiego, biorąc udział w rekonesansie za kordon graniczny w kierunku Jędrzejowa. Pełnił funkcję adiutanta szwadronu kawalerii. 9 X 1914 mianowany ppor. kaw. Od 12 XI 1914 d-ca II plutonu 1 szwadronu 1 p. uł. LP. Awansowany do stopnia por. kaw. 1 I 1915. Aż do kryzysu przysięgowego w Legionach w VII 1917 dowodził 1 szwadronem 1 p. uł. LP. Przeszedł całą kampanię wojenną pułku. Wiosna 1917 był wykładowcą w szkole oficerskiej LP. Po kryzysie przysięgowym zataił stopień oficerski, został internowany w obozie w Szczypiornie. 15 VIII 1917 zdemaskowany, w końcu IX 1917 wywieziony do Havelbergu, a miesiąc później do Rastadt, od XII 1917 wieziony w Werl. W x 1918 uwolniony powrócił do kraju i brał udział w formowaniu 1 pułku /potem 1p. szwol./. Od 16 XI 1918 z-ca d-cy pułku. 17 XII 1918 awansował na stopień rtm. sł. st. kaw. Uczestniczył w walkach na froncie -litewsko- białoruskim. Odkomenderowany do francuskiej szkoły jazdy w Saumur przebywał w niej do VIII 1920. 11 VI mianowany ppłk kaw. z starszeństwem od 1 IV 1920. 18 VIII 1920 objął dowództwo VIII Brygady Jazdy, na czele, której odniósł zwycięstwo 17 IX 1920 nad oddziałami bolszewickiej 1 Armii Konnej pod Klewaniem. Brygadą dowodził do 1 V 1921. Czasowo dowodził tez 2 Dyw. Jazdy. Następnie powraca do Saumur. Po ukończeniu szkoły i przyjeździe do kraju 1 X 1921 zostaje instruktorem /potem głównym instruktorem/ w Centralnej Szkole Jazdy w Grudziądzu. Zweryfikowany w stopniu ppłk sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Awansowany z dniem 1 VII 1924 do stopnia płk kaw. Ukończył w Warszawie kurs dla wyższych dowódców w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. Od 5 VI 1924 d-ca 15 p. ułanów w Poznaniu. Podczas przewrotu majowego opowiedział się razem, z pułkiem po stronie legalnego rządu.
    Był członkiem Komisji Likwidacyjnej gen. L. Żeligowskiego, zajmującej się badaniem działań zbrojnych w V 1926. Od 11 VIII 1927 dowodził 9 Samodzielną Brygadą Kawalerii potem po zmianie nazwy „Baranowicze”, i „Nowogródzką”. Mianowany gen. bryg. 1 I 1930. Jednocześnie był prezesem zarządu okręgu Polskiej Macierzy Szkolnej i prezesem Wschodnio-Kresowego Klubu Jazdy.
    W 1937 obejmuje dowództwo Pomorskiej BK, a w VIII 1939 został d-cą GO „Czersk” w skłądzie Armii „Pomorze”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził nią w walkach na Pomorzu, a po rozbiciu GO „Czersk” otrzymał dowództwo GO własnego imienia, którą dowodził w walkach nad Bzurą. Ciężko ranny w walce z Niemcami pod Tułowiami, zmarł tego samego dnia w niewoli niemieckiej w Tułowiach. Pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 2245, Polonia Restituta kl. 3, KN, KW 4x, ZKZ 2x, francuską Legią Honorową 3 i 5 kl.. Pośmiertnie nadano mu VM 4 kl. nr 00245 i 3kl. nr 00014.
    Był dwukrotnie żonaty: z pierwszą żoną Stefanią Calvas-Długoszowską miał syna Stanisłąwa /1920-2003/ oficera AK, dziennikarza oraz córkę Stefanię /1921-1994/, Po śmierci żony Stefanii po raz drugi żonaty z Marią z Karczewskich – Podlewską.
    Jest patronem 7 Brygady Obrony Wybrzeża WP. W miejscu jego śmierci znajduje się tablica pamiątkowa.
    Opublikował: Mój pierwszy strach /1930/
    Należał do grona najwybitniejszych dowódców kawalerii WP.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik Biograficzny, t. IV. W-wa 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Skowron Marian Józef 
    - . ppor. art.
    [1914-?], ppor. sł. st. art.[1938]

    Ur. o8 IV 1914. Po ukończeniu gimnazjum w latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W okresie 1936-1938 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. z przydziałem do 6 daplot. we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu w 1 baterii. W 1939 przeniesiony do 8 pal w Płocku na stanowisko d-cy plutonu w 3 baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu, a od 14 IX 1939 na d-cy 3 baterii I dywizjonu 8 pal. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 8 pal w składzie 8 DP. Uczestniczył w walkach pod Mławą, potem przedpolach Modlina. Po 11 IX 1939 wraz z I dywizjonem 8 pal skierowany do obrony Warszawy na odcinku „Warszawa-Wschód” na Pradze. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Skowroński Franciszek Wacław
    - . kpt. adm.
    [1891-?], kpt. adm. /art./[1939]

    Ur. 5. 24 XI 1891. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służy w WP jako podoficer zawodowy artylerii. Ukończył kurs Szkoły Oficerskiej Artylerii. Mianowany ppor. sł. st. art. 1 VII 1925. Przeniesiony do sztabu DOK VIII w Toruniu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. W latach 1936-1939 kierownik referatu organizacyjnego DOK VIII w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. adm. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 pełni funkcję kierownika kancelarii w Dowództwie Grupy Operacyjnej gen. M. Tokarzewskiego-Karaszewicza w składzie armii „Pomorze”. Po kapitulacji jego losy n/n.
    Odznaczony; SKZ

    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Skroczyński Albin
    - , płk piech.
    [1890-1971], oficer sł. st. piech. WP, płk [1931], w konspiracji gen. bryg. [1942], ps. „Chrabąszcz”, „Drabek”, „Dyrektor”, „Klimek”, „Łaszcz ”
    Kmdt Obszaru Warszawskiego AK IV 1942-IX 1944.

    Ur. 21 II 1890 w Warszawie, syn Antoniego i Bronisławy z d. Teckiej. Uczęszczał do szkoły realnej w Warszawie, skąd został usunięty za udział w 1905 w strajku szkolnym. Następnie uczył się w Gimnazjum im. A. Kreczmara, ale już rok później po ukończeniu 5 klasy z powodów materialnych musiał przerwać dalszą edukacje. Od IX 1908 służył w armii rosyjskiej. Po ukończeniu w VIII 1911 Junkierskiej Szkoły Piechoty w Odessie służył w 8 pułku strzeleckim, gdzie od VIII 1914 dowodził kompania, a od VII 1916 I batalionem. Od II 1917 p.o. d-cy II batalionu, a od XII 1917 d-ca I batalionu 49 pp zapasowego.
    W I 1918 zgłosił się do formacji polskich tworzonych w Odessie i w II 1918 został d-cą II batalionu, a w III 1918 dodatkowo d-cą Legii oficerskiej Polskiego Pułku Strzelców w Odessie. Po rozwiązaniu tej jednostki przez Niemców wchodził w skład zarządu, następnie był wiceprezesem Związku Wojskowych Polaków w Odessie. Od XI 1918 prowadził biuro werbunkowe 4 DP gen. L. Żeligowskiego.. Od I 1919 z-ca d-cy , a od II 1919 p.o. d-cy , a od IV 1919 d-ca 15 pułku strzelców /początkowa nazwa 2 pp 4 DP/.
    Od VII 1919 służy w WP. Początkowo dowodzi 31 pp w skład, którego wcielono 15 pułk strzelców. Zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W V 1920 przeniesiony do 37 pp, gdzie pełnił kolejno funkcję d-cy batalionu zapasowego, od V 1922 referenta mobilizacyjnego, od VII 1922 ponownie d-ca batalionu, a od V 1924 kwatermistrz, potem od I 1925 z-ca d-cy 37 pp i jednocześnie od VIII 1925 k-dt garnizonu Kutno. Awansowany 15 VIII 1924 do stopnia ppłk sł. st. piech. Po ukończeniu w okresie II-V 1928 kursu dowódców pułków w Rembertowie od VII 1928 dowodził 64 pp z Grudziądza. Awansowany do stopnia płk sł. st. piech. 1 I 1931. W 1936 przeniesiony na stanowisko d-cy piechoty dywizyjnej 15 DP, w składzie, której brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestniczył w obronie Warszawy. Ciężko ranny stracił oko.
    Podczas okupacji czynny w konspiracji ZWZ/AK od V 1940. Początkowo był k-dtem Rezerw przy Komendzie Głównej ZWZ. Kolejno pełnił od jesieni 1940 funkcję przewodniczącego sądu Kapturowego przy komendzie Gł. ZWZ. Od 15 I 1942 /a faktycznie od 1 IV 1942/ k-dt nowoutworzonego Obszaru warszawskiego AK. Rozkazem NW WP z 10 VIII 1942 mianowany gen. bryg.. Do XI 1942 łączył funkcję    K-dta Rezerw  z funkcją K-dta Obszaru Warszawskiego AK. Uczestnik Powstania Warszawskiego VIII-X 1944. Obszarem Warszawskim dowodził do 25 IX 1944. Rozkazem KG AK mianowany szefem sztabu Delegatury Ministerstwa Obrony Narodowej w kraju. Po kapitulacji oddziałów powstańczych od 2 X 1944 w niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie jenieckim nr VII A w Murnau. Do kraju powrócił w 1946 i przez wiele lat pracował w spółdzielczości inwalidzkiej. Po 1956 włączył się do działalności w ZBOW i D, w XI 1957 został członkiem ZG, od IX 1959 wchodził w skład RN, a od 1964 do 1969 był wiceprzewodniczącym ZG. Potem członek Głównej Komisji Weryfikacji Odznaczeń przy ZG ZBOW i D.
    Zmarł w Warszawie 28 XII 1971.
    Odznaczony: VM kl. 5 /1922/, VM kl. 4 /28 IX 1944, KW3x /1921 i 1944/, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Niepodległości, Krzyżem Oficerskim Polonia Restituta.
    Pozostawił w maszynopisie cenną pracę pt. Zarys Historii Obszaru warszawskiego AK.
    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; K. Ciechanowski. Armia „Pomorze”. W-wa 1983; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina w 1939. W-wa 1985; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; Lublin. A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 1. W-wa 1987.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Skrzydło Władysław
    - . por. piech.
    [1903-?], por. sł. st. piech. WP [1935]
    Ur. 15 I 1903. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 68 pp we wrześni. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935.W latach 1938-1939 d-ca plutonu łączności 68 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu 68 pp w składzie 17 DP Armii „Poznań”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 68 pp m. in. nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos, gdzie dowodził 2 kompanią zbiorczą. Podczas przebijania się do Warszawy w Palmirach dowodził resztkami III batalionu. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie jako d-ca kompanii w 56 pp. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał mi. In. w oflagu II C w Woldenbergu. Po wojnie w kraju.
    Odznaczony: KW, wnioskowany o nadanie VM kl. 5
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Skrzynecki Marian
    - . Ppłk kaw.
    [1891-1939], legionista, ppłk sł. st. kaw. WP[1935]
    Ur. 9 XI 1891 w Piotrkowie Tryb., syn Józefa i Pauliny z Grottów. W 1900 przeniósł się z rodzicami z Piotrkowa Tryb. do Częstochowy, gdzie od 1902 uczył się w gimnazjum rządowym. Był członkiem organizacji młodzieżowej „Promieniści”. W 1905 bierze udział w strajku szkolnym, za co zostaje usunięty z szkoły. Od 1906 uczy się w I gimnazjum polskim w Częstochowie. Od 1908 członek Młodzieży Postępowej, a od 1910 Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej oraz PPS – Frakcji Rewolucyjnej, a od jesieni 1909 członek Organizacji Bojowej PPS. W VII-VIII 1909 uczestniczył w Krakowie w kursie instruktorsko-bojowym. W I 1911 wyjechał do Krakowa, potem do Lwowa, gdzie studiuje na Politechnice Lwowskiej. Członek ZWC, potem w Związku Strzeleckim. W VIII 1914 wstępuje do Lotnego Oddziału Wywiadowczego przy Oddziale J. Piłsudskiego, później I Brygady LP. Wyróżnił się w akcji na tyłach wojsk rosyjskich pod Bodzentynem, następnie służy w szwadronie kawalerii, potem w 1 p. ułanów LP dowodzonym przez W. Belinę – Prażmowskiego. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 1 p. ułanów LP. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 internowany i osadzony w obozie w Szczypiornie, potem w Łomży skąd został zwolniony w VII 1918. W Legionach Polskich używał ps. „Marcin”, „Marek”, „Napoleon”. Ukończył kurs oficerów jazdy. Od XI 1918 w stopniu ppor. służy w WP z przydziałem do 3 p. uł. przemianowanego w XII 1918 na 7 p. ułanów, gdzie pełnił funkcję adiutanta d-cy pułku mjr J. Głuchowskiego. W 1919 skierowany na przeszkolenie do Szkoły Jazdy w Grudziądzu, skąd wiosną 1920 powraca do 7 p. uł. Awansowany do stopnia por. 1 IV 1920. Walczy na froncie litewsko-białoruskim, gdzie dowodzi plutonem, potem 2 szwadronem 7 p. uł., który 12 VI 1920 odpierał ataki bolszewickie na polskie pozycje k. folwarku Dregucze. W VII i VIII 1920 walczy na Wołyniu. W czasie walk ranny. Następnie uczestniczy w walkach na Suwalszczyźnie, gdzie 4 IX 1920 zostaje ranny pod Gulbieniszkami i odesłany na leczenie do szpitala polowego. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do końca 1922 pełnił funkcję adiutanta marszałka J. Piłsudskiego w Belwederze. Następnie w Kwaterze Wojskowej Prezydenta RP na stanowisku referenta w kancelarii wojskowej. Od 1926 do 1927 w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Z dniem 4 I 1927 przeniesiony na IX kurs pułkowych oficerów łączności w Obozie Szkolnym Wojsk Łączności w Zegrzu. W latach 1927-1930 służył 7 p. uł. w Mińsku Maz. na stanowisku d-cy szwadronu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 1 I 1928 i mianowany kwatermistrz pułku. W latach 1930-1931 d-ca szwadronu KOP w Derdekałach k. Krzemieńca, skąd w III 1931 zostaje przeniesiony do 8 psk w Chełmnie na stanowisko z-cy d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. kaw. 1 I 1935. W 1937 przeniesiony na stanowisko I z-cy d-cy 7 p. ułanów w Mińsku Maz. Z dniem 27 VIII 1939 mianowany d-cą 7 p. uł., którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył 2 IX 1939 z Niemcami nad rzeka Orzyc potem nad Narwią i Bugiem , Pułtuskiem potem na Lubelszczyźnie, m. in.  23-24 IX 1939 pod Suchowolą. Po wydostaniu się z okrążenia podzielił pozostałą część pułku, a sam w towarzystwie oficerów 7 p. uł. por. Janusza Witolda Poziomskiego i ppor. Władysława Parzonko po przebraniu w cywilne ubrania przedzierali się w kierunku granicy węgierskiej. We wsi Krukienice niedaleko Sambora zostali ostrzelani przez żołnierzy sowieckich i wzięci do niewoli. Ciężko ranny został przewieziony do szpitala w Mościskach, gdzie zmarł 3 X 1939. Pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym. Jego podwładnym udało się zbiec z niewoli i przedostać do Warszawy.
    Żonaty z od 1925 z Magdaleną Adelą Endelman, miał dwóch synów: Józefa /1928-1997/ i Piotra /1930-1997/ założyciela „Piwnicy pod Baranami” w Krakowie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 5443, VM kl. 4 nr oo134, KN, KW3x, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 6 z 11 II 1927; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5 z 18 III 193; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Odziemkowski.7 Pułk Ułanów Lubelskich. W-wa 1989;L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976;T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987.   
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Skup Kazimierz
    - , por. rez. piech.
    [1903-1939], mgr, ppor. rez. piech.[1931]
    Ur. 24 I 1903. Ukończył szkołę średnią oraz studia wyższe uzyskując dyplom mgr-a. Z zawodu nauczyciel. Służbę wojskową odbył w latach 1928-1929. Po odbytych ćwiczenia wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 pp Leg. w Wilnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Wilno. Zmobilizowany w 1939 do WP i wcielony do 1 pp Leg. w którego szeregach bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczy z wrogiem na stanowisku d-cy 6 kompanii II batalionu 1 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. nad Narwią i przedpolach Warszawy. Ciężko ranny w walce z Niemcami 13 IX 1939 w rejonie Kałuszyna, zmarł 17 IX 1939 w wyniku odniesionych ran. Pochowany na cmentarzu w m. Jeruzal.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; W. Market. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Skupiński Romuald
    - , mjr art. 
    [1896-?], mjr sł. st. art.[1927]
    Ur. 7 II 1896. W WP od XI 1918. W stopniu por. art. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1921. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919, służył w 1 pac, gdzie dowodził baterią. Ukończył w Centrum Wyszkolenia artylerii w Toruniu kurs dla dowódców dywizjonu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1927. Z dniem 1 VI 1927 mianowany d-cą I dywizjonu w 1 pac. W XI 1928 przeniesiony z 1 pac na stanowisko rejonowego inspektora koni w Krakowie. Z dniem 1 III 1932 przeniesiony na stanowisko d-cy dywizjonu w 3 pac w Wilnie. W latach 1936-1939 pełnił funkcje kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy 3 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 dywizjonu 3 pac w składzie Armii „Prusy”. Podporządkowany d-cy 13 DP wspiera działania bojowe oddziałów 13 DP. Uczestniczy w walkach z Niemcami m. in. w lasach spalskich, potem w bojach odwrotowych w kierunku Białobrzegów, pod Głowaczowem, gdzie w czasie walki zostaje ranny. Po dotarciu do Wisły z braków środków przeprawowych zniszczono działa i przeprawiono się 13 IX 1939 przez Wisłę w wpław. 14 IX 1939 resztki dywizjony zebrały się w m. Krzywda, skąd ruszono w kierunku Chełma, gdzie miał znajdować się Ośrodek Zapasowy Artylerii Nr 2 oraz Odział Zbierania Nadwyżek 3 pac. Jednak w efekcie niemieckich działań I dywizjon musiał zmienić kierunek marszu. 17 i 18 IX 1939 dowodzony przez niego oddział stoczył walkę z Niemcami pod Czeremchą. W wyniku walki dywizjon zostaje rozbity.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW3x,ZKZ
    Dz. Pers. Nr 17 z 25 VI 1927; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki.3 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1993; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Skwarczak Franciszek
    - , por. piech.
    [1909-?], por. sł. st. piech. WP [1938], w ZWZ/AK kpt. ps. „Socha”
    Ur. 23 XI 1909. Pochodził z kieleckiego. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931 wcielony do 4 pp Leg. w Kielcach skąd został skierowany do 2 kompanii szkolnej CKM Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, gdzie przebywał w latach 1931-1932. Ewidencyjnie podlegał w tym okresie czasu PKU Pińczów. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 32 pp w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1937-1939 d-ca plutonu 3 kompanii CKM III Batalionu w Działdowie. W VIII 1939 przeniesiony do mobilizowanego w Wilnie 205 pp rez. 35 DP Rez. i mianowany d-cą 2 kompanii CKM plot. w III batalionie 205 pp rez. dowodzonego przez kpt. J. Żmudzińskiego i skierowanego do obrony Warszawy. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 kompanią CKM plot. III batalionu 205 pp rez. Walczy w obronie Warszawy na odcinku „Warszawa-Północ”. Po kapitulacji Warszawy uniknął niewoli. Podczas okupacji  niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu Sierpc ZWZ/AK – Inspektorat Płocko -   Sierpecki ZWZ/AK w Podokręgu Północ ZWZ/AK. Pełnił m. in. funkcję szefa referatu III  /taktyczno-bojowy/. Brał udział w akcjach dywersyjnych oraz w odbiciu z aresztu aresztowanych przez Niemców żołnierzy AK. Awansowany w AK do stopnia kpt. sł. st.
    Dalsze losy powojenne n/n
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Gozdawa-Gołębiowski. Obszar warszawski AK. Lublin 1992;I. Nowak – J. Nowak. Z dziejów AK w Inspektoracie Płocko-Sierpeckim. Płock 1992; Z. Dumowski. Obwód Sierpecki AK. Świadectwa i dokumenty. Sierpc 200.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Skwarczyński Stanisław
    - . gen. bryg.
    [1888-1981], legionista, gen. bryg. WP [1931]
    Ur. 17 XI 1888 we Wierzchni Dolnej pow. Kałusz w Małopolsce Wschodniej, syn Wincentego i Marii z Gnoińskich. W 1907 ukończył Wyższą Szkołę Realną we Lwowie, gdzie zdał maturę. Od 1907 studiował na Wydziale Architektury Politechniki Lwowskiej. Od 1907 brał aktywny udział w pracach stowarzyszenia akademickiego „Życie”. Od 1908 członek PPS i ZWC, potem Związku Strzeleckiego, gdzie ukończył szkołę oficerską. Po zdaniu egzaminu otrzymał odznakę tzw. „Parasol”. Po mobilizacji strzeleckiej w VIII 1914 zostaje mianowany k-dtem obozu w krakowskich Oleandrach. 14 IX 1914 przydzielony do kompanii saperów 1 pp LP, gdzie był k-dtem taborów. Następnie przeniesiony na stanowisko d-cy plutonu 2 kompanii VI baonu. 9 X 1914 mianowany ppor. piech. 18 XI 1914 ranny w bitwie pod Krzywopłotami. Przebywał na leczeniu w szpitalu w Korneuburgu. Po powrocie w IV 1915 na front obejmuje dowództwo 4 kompanii Y baonu7 pp LP. w czasie bitwy pod konarami 23 V 1915 objął dowodzenie 3 kompanią, potem 2 kompanią. Mianowany w XII 1915 por. piech. Po rozwiązaniu 7 pp Leg. we IX 1916 przydzielony wraz z baonem jako III baon do 5 pp LP. Po kryzysie przysięgowym VII 1917 zostaje internowany i we IX 1917 wcielony do armii austriackiej. Jako d-ca plutonu etapowego brał udział w walkach na froncie włoskim. We IX 1918 zdezerterował z armii austriackiej, a po powrocie do kraju podejmuje pracę niepodległościową w POW. Od IX-XII 1918 k-dt POW na Okręg Łódzki. Od 10 XII 1918 w WP. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. Od XII 1918 do 18 VII 1919 dowodzi III batalionem 28 pp, potem do końca VIII 1919 batalionem zapasowym 28 pp. Uczestniczył w walkach z Czechami na Śląsku Cieszyńskim oraz z Ukraińcami w Małopolsce Wschodniej. Od 31 VIII 1919 d-ca batalionu zapasowego 5 pp Leg., a od 15 IV 19120 d-ca II batalionu 5 pp Leg. uczestniczył w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej na Ukrainie. Od 15 VI 1920 w zastępstwie objął dowództwo 5 pp Leg. 4 VII 1920 ranny pod Horodnicą leczył się w szpitalu w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 25 VIII 1920 ponownie na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Dowodził 5 pp Leg. w bitwie nad Niemnem. Po wojnie dowodził 5 pp Leg. do 6 XII 1926. Ukończył kursy dla wyższych dowodców w Warszawie od 15 III -16 IV 1921 i od 6 I -21 IV 1923 w doświadczalnym Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Awansowany do stopnia płk sł. st. 15 VIII 1924. W czasie przewrotu majowego stanął po stronie marsz. J. Piłsudskiego. Od 7 XII 1926 d-ca piechoty dywizyjnej 3 DP leg. w Zamościu, a od 2 VIII 1928 z-ca d-cy 3 DP Leg., potem od 14 II 1929 do 25 1930 d-ca 3 DP Leg. Od 25 X 1930 do 10 I 1938 d-ca 1 DP Leg. w Wilnie. Mianowany gen. bryg. 1 I 1931. Z dniem 11 I 1938 przeniesiony w stan nieczynny objął stanowisko szefa Obozu Zjednoczenia Narodowego, które pełnił do VIII 1939. W VIII 1939 mianowany d-cą Korpusu Interwencyjnego przewidywanego do użycia w Gdańsku. W kampanii wrześniowej 1939 był od 3 IX 1939 d-cą GO własnego imienia w składzie Armii „Prusy”. Walczył 8-9 IX 1939 z Niemcami pod Iłżą. Po rozbiciu grupy przez Niemców w lasach starachowickich przedostał się po 17 IX 1939 do Rumunii, gdzie został internowany w obozie generalskim w Tulces, gdzie przebywał od IX 1939 do II 1941. 8 II 1941 wraz z grupą generałów polskich został wydany przez Rumunów Niemcom. Przebywał w oflagu VI E w Dorsten, potem od 1943 do 1 IV 1945 w oflagu VI B w Dössel. Po uwolnieniu z niewoli 1 IV 1945 wyjechał do Wlk. Brytanii. Osiedlił się w Londynie, gdzie aktywnie uczestniczył w działalności polonijnej. Był wieloletnim prezesem i członkiem zarządu Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie. Od 1978 był członkiem Rady Naczelnej Ligi Niepodległości Polski.
    Zmarł w Londynie 8 VIII 1981. Pochowany na cmentarzu Elmers End.
    Odznaczony: VM kl. 5, Polonia Restituta 3 i 4 kl., KN, KW4x, ZKZ 2x i francuską Legią Honorową 4 kl.
    Żonaty z Jadwigą Babińską, a od 1935 z Anną z Prądzyńskich.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917, t. IV. W-wa 2006; T. Jurga. Obrona polski 1939. Życiorysy dowódców jednostek polskich w wojnie obronnej 1939. /opr./ W. Strzałkowski. W-wa 1990; T. Kryska-Karski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; K. Ciechanowski. Armia „Pomorze” 1939. W-wa 1983; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; M. Bielski. GO „Piotrków „ 1939. W-wa 1991; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Skwarnicki Józef Kazimierz
    - , mjr piech. 
    [1897-+?], mjr sł. st. piech. WP[1936]
    Ur. 01 X 1897. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 41 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 41 pp, skąd został odkomenderowany w X 1924 do PKU Suwałki na stanowisko oficera instruktażowego. Przeniesiony z 41 pp do 76 pp w Grodnie, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. Przeniesiony z 76 pp do dyspozycji d-cy DOK III do prac PW. Przeniesiony z dniem 1 IV 1932 z DOK III do 81 pp na stanowisko d-cy kompanii. Do stopnia mjr-a awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 pełnił funkcję k-dta Obwodowego PW Kutno przy 37 pp w Kutnie. W VIII 1939 mianowany d-ca I batalionu mobilizowanego przez 37 pp dla 144 pp rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu 144 pp rez. w składzie 44 DP Rez. Brał udział w walkach na przedpolach Warszawy potem w obronie Warszawy na odcinku obrony Warszawy „Warszawa- Wschód”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Powojenne losy n/n
    Odznaczony: KN,KW4x, SKZ
    Dz. Pers. Nr 116 z 31 X 1925; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929;Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939 roku. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski

    Slipek Michał
    - . ks. kapel. rez. mgr

    Słomnicki Kazimierz
    - . plut. pchor. rez. inż.
    [1915-1939], plut. podch. rez. inż.
    Ur. 8 II 1915. Ukończył szkołę średnią, a następnie ukończył wyższe studia techniczne. Służbę wojskową odbywał na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 15 DP przy 65 pp w Grudziądzu. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 66 pp w składzie 16 DP Armii „Pomorze”. Poległ 18 IX 1939 nad Bzurą. Pochowany w zbiorowej mogile na cmentarzu parafialnym w Kamionie Małym. 18 XII1951 ekshumowany i pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 18969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski

    Słowikowski Stefan
    - . kpt. art.
    [1903-1976], kadet, oficer sł. st. art. WP, kpt. [1937]
    Ur. 25 VII 1903. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie. Jako kadet brał udział w III Powstaniu Śląskim V-VII 1921. Walczył w stopniu st. sierż. w pociągu pancernym. Po zakończeniu powstania powraca do nauki w KK Nr 1, gdzie w 1924 zdał egzamin maturalny. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 27 pap we Włodzimierzu Wołyńskim. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Przeniesiony w 1930 do 32 dal w Rembertowie, a następnie do 8 pac w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcję d-cy baterii, potem adiutanta pułku. W VIII 1939 objął funkcje d-cy 1 baterii haubic 155 mm w mobilizowanym przez 8 pac 88 dac. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 88 dac. Uczestnik obrony Warszawy na odcinku „Warszawa-Wschód”, gdzie dowodził 1 baterią 88 dac. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu. Po odzyskaniu wolności wiosną 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 2 VI 1976.
    Odznaczony: Śląską Wstęgą Waleczności.
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Słuczyński
    - . sierż. pchor. rez. piech.

    Słupczyński Aleksander Alojzy
    - . ppłk art. mgr
    [1892-1939], oficer sł. st. art. WP, ppłk mgr. [1938]
    Ur. 14 VI 1892 w Wiszniowie. Po ukończeniu gimnazjum studiował na Wydziale Prawa UJK we Lwowie uzyskując dyplom mgr praw. Służbę wojskową odbywał w armii austriackiej, gdzie ukończył oficerską szkołę rezerwy artylerii. Od XI 1918 w WP. Brał udział w stopniu por. wojnie polsko-ukraińskiej XI 1918-III 1919. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 5 pap we Lwowie, gdzie dowodził baterią. Przeniesiony ok. 1926 do 16 pap w Grudziądzu, gdzie był d-cą baterii, a od 1928 p. o. d-cy II dywizjonu. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1930. Po ukończeniu kursu dla d-ców pułków zostaje awansowany 19 III 1938 do stopnia ppłk sł. st. art. i mianowany d-cą 16 pal. W wojnie obronnej dowodzi 16 pal w składzie 16 DP. Od 1 – 3 IX 1939 bierze udział w walkach z Niemcami w rejonie Grudziądza, potem w walkach odwrotowych. W dniach od 11 -18 IX 1939 uczestniczy w bitwie nad Bzurą. Poległ 18 IX 1939 w m. Janówek. Pochowany na miejscowym cmentarzu. W II 1952 jego prochy ekshumowano i pochowano na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: KW.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Słupiński Brunon Stanisław
    - . por. piech.
    [1910-?], por. st. piech.[1938]
    Ur. 16 V 1910. Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 2pp Leg. w Sandomierzu na stanowisko d-cy plutonu w I batalionie stacjonującym w Staszowie. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 p. o. d-cy 3 kompanii I batalionu 2 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 2 pp leg. w składzie 2 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 pp od walk na pozycjach obronnych nad Wartą i Widawą, potem w walkach odwrotowych prze Kampinos do Modlina.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; St. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Smela Józef
    - , por. piech.
    [1911-?], por. sł. st. piech. [1939]
    Ur. 8 I 1911. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 4 kompanii II batalionu 21 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu 21 pp w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Ciechanowa, potem na przedpolach Modlina, a następnie w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: BKZ
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Karczewski. 21 Warszawski Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy”. W-wa 1992
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Smokowski Marian Stanisław 
    - , kpt. rez. art.
    [1892-+?], kpt. rez. art., dr [1919]
    Ur. 28 VIII 1892. Ukończył gimnazjum i studia wyższe. Uczestnik walka w czasie I wojny światowej 1914-1918. W latach 19190-1920 w stopniu por,. art. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Zweryfikowany w stopniu kpt.  z starszeństwem od 1 VI 1919 zostaje w 1921 przeniesiony do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 14 pap w Poznaniu. Ewidencyjnie podlegał PKU Starogard Gdański. W latach międzywojennych pracował jako nauczyciel Polskich Szkół Handlowych w Gdańsku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii obrony Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Smolarz Ludwik Michał 
    - . ppłk piech.
    [1898-1944], legionista, ppłk sł. st. piech. WP [1939]
    Ur. 21 VII 1898 w Dziedzicach pow. Bielsko, syn Michała i Anny z Fuchsów. Uczęszczał do gimnazjum w Orłowej na Śląsku. W VIII 1914 wstępuje ochotniczo do Legionów Polskich. Walczy w szeregach I Brygady Legionów. Uczestniczył w walkach na Kielecczyźnie, Lubelszczyźnie. Podczas walk 3 VII 1916 pod Rudką Sitowiecką na Wołyniu zostaje ranny. Po kryzysie przysięgowym w Legionach w VII 1917 zostaje internowany i przebywa w obozie do IV 1918. W IV 1918 wcielony do armii austriackiej. Po przeszkoleniu skierowany do 40 pp na front włoski. Za działalność propagandową był uwięziony i zdegradowany. Wraz z 40 pp powraca w połowie XI 1918 do Rzeszowa. W XI 1918 wstępuje do 1 baonu Ziemi Rzeszowskiej przemianowanego w XII 1918 na 1 pułk ziemi Rzeszowskiej a w I 1919 na 14 pp, potem w II 1919 na 17 pp. Bierze udział w wojnie polsko- ukraińskiej do VI 1919. W VI 1919 przerzucony z pułkiem na Śląsk Cieszyński, gdzie walczy z Czechami. Od jesieni 1919 w szeregach 17 pp w składzie 6 DP uczestniczy w wojnie polsko-bolszewickiej na froncie białorusko-litewskim. 19 V 1920 podczas walk zostaje ranny pod Hutą nad Berezyną. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. piech. Po zakończeniu wojny w XII 1920 powraca z pułkiem do Rzeszowa. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 17 pp. Awansowany do stopnia kpt. 15 VIII 1924. w 17 pp pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1933. Przeniesiony do 67 pp w Brodnicy, gdzie dowodził batalionem. Z dniem 1 V 1936 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy taktyki piechoty. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 19 III 1939. W VIII 1939 mianowany d-cą III batalionu 145 pp rez. mobilizowanego przez 28 pp w Łodzi. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi tym batalionem w walkach z wrogiem. Dowodzony przez niego batalion dotarł 8 IX 1939 w rejon lasów skierniewickich, gdzie dołączył do zgrupowania 144 pp rez. ppłk W. Dziubka, z którym przez Błonie, Kampinos i most w rejonie Nowego dworu dociera 11 IX 1939 w rejon Jabłonnej, a stamtąd w nocy z 13/14 IX 1939 na Pragę w Warszawie. Na czele swego batalionu uczestniczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau, gdzie zmarł 6 I 1944 z ran odniesionych podczas nalotu samolotów alianckich.
    W latach międzywojennych aktywnie działał w harcerstwie, LOPP, związkach sportowych.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 7033, KN, ZKZ, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. 13. Londyn 1973; M. Rezler. Biogram L. M. Smolarza /w:/Kawalerowie VM 1792-1945, t. II /1914-1921, cz. 1. Koszalin 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Smoleński Kazimierz
    - . por. rez. piech. 
    [1900-?], por. w st. sp. art. WP [1921]
    Ur. 18 II 1900. Ukończył kurs szkoły podchorążych artylerii. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. art. z starszeństwem od 1 I 1921 i przeniesiony do rezerwy. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W 1934 oficer w st. sp. z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku oficera łączności w Batalionie Asystencyjnym Dowództwa Obrony Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Smorawiński Mieczysław
    - , gen. bryg.
    [1893-1940], legionista, oficer sł. st. piech. WP, gen. bryg. [1928]
    Ur. 25 XII 1893 w Kaliszu, syn Jana i Marianny z Zagrodzkich. Szkołę powszechną ukończył w Turku. Od 1906 uczęszczał do polskiej szkoły handlowej w Kaliszu. Od 1908 członek Organizacji Młodzieży Narodowej i tajnej drużyny skautowej. W 1911 aresztowany i uwięziony w Kaliszu za bojkot szkoły rosyjskiej. Skazany w XI 1911 na zesłanie do Jekaterynosławia, ale uzyskał zezwolenie na wyjazd do Lwowa, gdzie w 1912 zdał eksternistycznie w 1912 maturę w II wyższej Szkole Realnej, po czym podjął studia chemiczne na Politechnice Lwowskiej. Był w tym czasie członkiem „Zarzewia” i tajnej „Armii Polskiej”. Od II 1912 członek PDS we Lwowie. Od 29 VI-15 VII 1912 uczestniczył w kursie instruktorskim. W latach 1913-1914 uczęszczał na kurs szkoły podchorążych PDS otrzymując w VI 1914 stopień podoficera kadeta.
    Po wybuchu i wojny światowej 14 VIII 1914 wstępuje do 2 pp LP, gdzie dowodził plutonem w 2 potem 4 kompanii. 20 X 1914 mianowany chor. piech., a 27 I 1915 ppor. piech. Od 20 III 1915 dowodził kompanią. 28 IV 1915 zostaje ranny w bitwie pod Sawokrzyńcami i 13 V 1915 pod Czerniawą. 26 V 1915 mianowany por. piech. Następnie od 17 IX 1915 do III 1916 dowodził I baonem 2 pp LP, po czym zostaje d-cą 4 kompanii. Ponownie ranny 21 VI 1916 pod Hruziatynem. Mianowany kpt. piech. 1 VII 1916. Do VII 1916 przebywał na leczeniu szpitalnym. Do pułku powraca we IX 1916. Od 3 I do 19 IX 1917 dowodził III baonem 2 pp LP. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 pełni nadal funkcję d-cy baonu w 2 pp w Polskim Korpusie Posiłkowym. Baonem dowodził do 30 I 1918. W czasie przejścia II Brygady przez front pod Rarańczą w II 1918 przebywał na urlopie. Następnie służy w Polskiej Sile Zbrojnej. Od 2 III – 1 V 1918 przebywał na kursie wyszkolenia, potem został d-c a II baonu 2 pp. z dniem 15 X 1918 mianowany mjr piech. Po rozbrojeniu Niemców od XI 1918 w WP - d-ca II baonu 8 pp Leg. /b. 2 pp PSZ/Od XII 1918 uczestniczy w walkach na froncie ukraińskim. 7 I 1919 podczas walk pod Rawą Ruską zostaje ranny, potem 4-16 II 1919 kierownik kursu oficerskiego 8 pp Leg., potem od 19 II – 5 V 1919 d-ca 8 pp Leg., następnie 14 V – 13 VII 1919 d-ca II baonu i od 14 VII -14 VIII 1019 d-ca 9 pp Leg., potem ponownie od 15-31 VIII 1919 d-ca 8 pp Leg. Od 29 IX do 9 X 1919 w sztabie IV Brygady Piechoty Leg. Od 14 X 1919 d-ca 4 pp Leg. na froncie wojny polsko-bolszewickiej. 11 VI 1920 mianowany ppłk sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IV 1920. W dniu 4 VIII 1920 zostaje d-cą IV Brygady Piechoty Leg. Podczas walk z kawalerią S. Budionnego zostaje 1 IX 1920 we wsi Janki k./ Hrubieszowa ciężko ranny w głowę i prawa rękę. Przebywał na leczeniu w szpitalach w Lublinie i Radomiu. Po zakończeniu działań wojennych od 31 X 1920 dowodzi ponownie IV BP Leg. Od 21 I -25 II 1921 przebywał na kursie informacyjnym dla wyższych dowódców w Warszawie oraz od 8 IX -22 XII 1922 na kursie dla d-ców pułków i piechot dywizyjnych w Rembertowie. Zweryfikowany w stopniu płk sl. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 22 IX 1922 – 20 III 1927 był d-cą piechoty dywizyjnej 2 DP Leg. Od 21 III 1927 d-ca 6 DP. Mianowany 1 I 1928 gen. bryg. WP. Od X 1932 pomocnik d-cy OK III w Grodnie, potem od 16 X 1934 d-ca OK II w Lublinie.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 do 14 IX 1939 przebywał w Lublinie. Następnie na rozkaz naczelnego kwatermistrza WP udał się do Kowla, gdzie przystąpił do organizowania nowej stacji rozdzielczej dla zaopatrzenia armii. W dniu 19 IX 1939 zostaje ranny wskutek najechania samochodem na minę. W tym samym dniu 19 IX 193 dowodząc grupą złożoną z 3 baonów złożył przed Sowietami broń we Włodzimierzu Wołyńskim. Więziony w Równem, Ostrogu, Szepetówce. Od XI 1939 przebywał w obozie NKWD w Kozielsku.
    Wywieziony na podstawie listy wysyłkowej nr 015/2, 9 IV 1940 został zamordowany w lesie katyńskim.
    Odznaczony: VM kl. 5, Polonia Restituta kl. 3, KN, KW4x,ZKZ i francuską Legią Honorową 5 kl.
    Żonaty od 6 x 1920 z Heleną Maria Danilewiczówną, z która miał córkę Marię /8 X 1922-1982/ zamężną Chmielnikowską oraz syna Jerzego /29 XII 1924-1991/architekta.
    Jest patronem ulic w Turku, Lublinie oraz szkoły podstawowej w Turku.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan Rocznik oficerski 1939.Krakow 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. IV. W-wa 2006; Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 200o.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Smulikowski Adam Ignacy Juliusz 
    - , ppor. rez.uzbr. 
    [1906-1989], ppor. rez. uzb.[1933]
    Ur. 21 I 1906. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkolnym Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopani ppor. rez. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 21 pp w Warszawie. Ewidencyjnie podległą PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach odbytych w oddziale uzbrojenia został przeniesiony do grupy oficerów uzbrojenia. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu parkowego w Parku Uzbrojenia Grupy. Uczestnik obrony Warszawy.
    Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.
    Zmarł w 1989.
    Rocznik oficerski rezerw 1934 
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Smulikowski Bolesław Zygmunt Henryk  - , ppor. rez. piech. 
    [1911-1939], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 28 IX 1911. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na dywizyjnym kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 8 DP przy 13 pp w Pułtusku. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 21 pp w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 3 kompanii I batalionu 21 pp w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Ciechanowa, na przedpolach Modlina i Warszawy. Ciężko ranny 15 IX 1939 podczas walk w Olszynce Grochowskiej. Umieszczony w Szpitalu Ujazdowskim, gdzie zmarł w wyniku odniesionych ran 25 IX 1939.
    Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Smykowski Jerzy Witold
    - . por. art.
    [1913-1946], kadet, oficer sł. st. piech. WP, por. [1939]
    Ur. 08 III 1913 w m. Grodno pow. Włocławek. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w Korpusie Kadetów nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 24 pal w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. Następnie przeniesiony 24 pal do 17 pal w Gnieźnie na stanowisko d-cy plutonu w pułkowej szkole podoficerskiej. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W VIII 10939 przydzielony do 78 dal na stanowisko oficera ogniowego 2 baterii haubic 100 mm. Brał udział w bitwie pod Mławą 1-2 IX 1939 potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II A w Prenzlau, potem w II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z oflagu w 1945 powrócił do kraju. Zmobilizowany do WP służył w stopniu kpt. kolejno w 16 dywizjonie art. zmotoryzowanej, 36 pal i 47 pal. Zginął tragicznie 3 VII 1946 w pow. Łosice na Podlasiu.
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu. Pruszków 2000.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Sniadowski Stanisław Marian 
    - . por. rez. piech. 
    [1909-1944], por. rez. piech.[1938]
    Ur. 19 IX 1909. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 21 pp. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1938 do stopnia por. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu 21 pp w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami  pod Ciechanowem, potem w obronie Warszawy.
    Zmarł 1 VII 1944
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;L. Karczewski. 21 Warszawski Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy. W-wa 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Snigier Stanislaw
    - , ppor. art. patrz LINK

    Sobański Edward
    - . por. kaw.
    [1905-1939], harcerz, kadet, oficer sł. st. kaw. WP, por. [1928]
    Ur. 15 VIII 1905 w majątku Świdowa na Podolu, syn hr. Sobiesława-Stanisława – właściciela ziemskiego i Gabrieli Leszczyc – Grabiaczanki. W 1920 jako harcerz brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Uczestniczył w VIII 1920 w obronie Warszawy. Uczył się w korpusie Kadetów Nr 1 we Lwie, gdzie w 1924 zdał maturę. W latach 1924-1926 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 14 VIII 1926 z przydziałem do 14 p. ułanów we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. W 1931 przeniesiony do 21 p. ułanów w Równem, gdzie pełnił funkcję d-cy plutonu, a po ukończeniu kursu dla d-ców szwadronu zostaje mianowany d-cą 2 szwadronu, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Uczestniczył w bitwie pod MokrąPo wycofaniu się w rejon Warszawy w grupie kawalerii przeznaczonej dla obrony składnicy amunicyjnej w Palmirach i dozorowania brzegu Wisły, dowodzonej przez mjr sł. st. kaw. Józefa Juniewicza. Poległ w walce z wrogiem 22 IX 1939 pod Łomiankami, podczas natarcia na blokujące drogę do Warszawy oddziały niemieckie. Pochowany na cmentarzu w Kiełpinie.
    Za wybitne czyny bojowe i męstwo okazane na polu walki 29 IX 1939 został pośmiertnie odznaczony VM kl. 5, nr 13789 /Dz. Pers. Nr 3 z 1 I 1959/.
    Odznaczony: VM kl. 5, SKZ.
    Żonaty z Heleną pianistką, nauczycielką muzyki. Miał córkę Teresę /ur. 1937/ zam. Dąbrowska, dziennikarka
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1928, 1932; Rocznik oficerski Kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; Księga Pamiątkowa Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Sobański Tomasz
    - , por. rez. piech.
    [1908-1939], oficer rez. piech. WP, por. [1937]
    Ur. 06 IX 1908. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkolnym Piechoty 7a w Śremie. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 56 pp w Krotoszynie. Ewidencyjnie podlegał PKU Kościan. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. 1 I 1937. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 62 pp w Bydgoszczy. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 1 kompanią I baonu 52 pp w składzie 15 DP. Uczestnik walk z wrogiem na szlaku bojowym 62 pp. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Poległ 26 IX 1939 na ul. Belwederskiej.
    Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. K. Wroniszewski. Barykada  września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Sobczyński Marceli
    - , por. art.
    [1910- po 1945], por. sł. st. art. [1938]
    Ur. 25 IV 1910. W latach 1931-1932 w Szkole podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932 - 1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 2 pal w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca II plutonu w pułkowej szkole podoficerskiej. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 baterii II dywizjonu haubic 100 mm. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 pal w składzie 2 DP Leg. Uczestnik obrony Modlina.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934;J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Sobecki Gerard
    - . kapr. pchor. rez. lek.
    [1912-1939], lekarz med., kpr. podch. rez.
    Ur. 10 VIII 1912 w Gnieźnie. Uczęszczał do Państwowego gimnazjum im. B. Chrobrego w Gnieźnie, gdzie w 1930 zdał maturę, a następnie ukończył studia medyczne uzyskując dyplom lekarza medycyny. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii. W stopniu kpr. podch. rez. miał przydział mobilizacyjny do 17 pal w Gnieźnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanitarnego II dywizjonu 17 pal w skaldzie 17 DP Armii „Poznań”. Poległ 19 IX 1939 w Myszorach w Puszczy Kampinoskiej. Pochowany w zbiorowej mogile. W II 1951 ekshumowano jego prochy i pochowano na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii wrześniowej 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Sobolewski Bolesław
    - , por. art.
    [1905-?],por. sł. st. art.[1938]
    Ur. 17 II 1905. Od 1927 w WP. Służył jako podoficer zawodowy artylerii. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 3 pac w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu artylerii piechoty w 15 pp w Dęblinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu artylerii piechoty 15 pp w składzie 28 DP armii „Łódź”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 15 pp. Walczył z Niemcami pod Pabianicami, potem w bojach odwrotowych. Po walkach w rejonie Brwinowa 13 IX 1939 i rozproszeniu 15 pp jego losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Zb. Gnat-Wieteska. 15 Pułk Piechoty „Wilków”. Pruszków 1996
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Sobolewski Kazimierz
    - , por. piech.
    [1911-?], por. sł. st. piech.[1937], w PSZ kpt./mjr
    Ur. 25 XI 1911. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, a następnie w okresie 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 78 pp w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca plutonu pionierów w 78 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów, a od 19 IX 1939 I adiutant 78 pp w składzie 20 DP. Brał udział w walkach pod Mławą, potem przedpolach Modlina i w obronie Warszawy. Uniknął niewoli i przedostał się na Zachód.
    Służył m. in. w 13 Batalionie Kadrowym I Korpusu Polskiego w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia kpt. potem mjr-a. Po wojnie w Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Sobolta Franciszek Hugo 
    - , ppłk. piech.
    [1898-1963], legionista, ppłk sł. st. piech.[1932]
    Ur. 1 IV 1898 w Krakowie. Uczęszczał do gimnazjum. Od 8 VIII 1914 w Legionach Polskich. Przydzielony do 1 pp LP, w którego szeregach uczestniczył w walkach w kampanii kieleckiej, potem 24 XII 1914 pod Łowczówkiem, Tarłowem 2 VII 1915, na Lubelszczyźnie, potem w kampanii wołyńskiej w 1916. W X 1916 wycofany z 1 pp LP do Baranowicz, skąd w XI 1916 pułk przewieziono do Łomży, potem do Zambrowa, gdzie od I 1917 uczył się na kursie oficerskim. W V 1917 pułk stacjonował w Modlinie, gdzie 12 VII 1917 został rozwiązany. Po kryzysie legionowym w VII 1917 internowany. 1 IX 1917 wcielony do 13 pp armii austriackiej. Po przeszkoleniu skierowany na front włoski, gdzie walczył do X 1918.W WP od 1 XI 1918. Wstępuje do 1 pp Leg. organizowanego w Jabłonnej. W szeregach 1 pp Leg. bierze udział w walkach na froncie białorusko-litewskim, gdzie dowodzi plutonem, potem 6 kompanią II batalionu. Mianowany w VIII 1919 ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IV 1919. Walczył o Wilno w IV 1919, potem pod Dyneburgiem w I 1920. Od 1 IV 1920- 1 XII 1920 dowodził przejściowo II batalionem. Od IV 1920 uczestniczył w walkach pod Żytomierzem, w V 1920 o Kijów, następnie w bojach odwrotowych, a w VIII 1920 w „Bitwie Warszawskiej”. W VIII 1920 walczy w rejonie Białegostoku. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. W czasie walk był dwukrotnie ranny. Zatwierdzony w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 II 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 1 pp Leg.  w Wilnie, gdzie pełnił różne funkcje. W okresie od V 1921- VII 1921 bierze udział w III Powstaniu Śląskim. Był m. in. od 22 V – 24 V 1921 szefem sztabu dywizji powstańczej, a od 24 V szefem sztabu Grupy „Wschód” krypt. „Cietrzew”, potem doradcą technicznym/z-cą d-cy/ 4 pułku powstańczego. 6 VI 1921 zostaje ciężko ranny w bitwie pod Kędzierzynem. Po wyleczeniu ran powraca do służby w 1pp Leg. w Wilnie, gdzie pełni różne funkcje m. in. k-dt składnicy Wojskowej /1924/. Przeniesiony w 1926 do Kadry Oficerów Piechoty z przeniesieniem do MSWoj. W Warszawie. Z dniem 1 V 1927 przeniesiony do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy II batalionu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1928. Z dniem 1 V 1929 przeniesiony z funkcji d-cy II batalionu w 21 pp do Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych na stanowisko oficera do zleceń. Przeniesiony z dniem 1 XI 1929 z Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych na stanowisko kierownika samodzielnego referatu personalnego i szefa Kapituły Orderów Wojskowych VM. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 I 1932.  W I 1934 przeniesiony z GISZ na stanowisko z-cy d-cy 36 pp w Warszawie. Po 1938 przeniesiony na stanowisko d-cy 61 pp w Bydgoszczy. W czasie kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 61 pp w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Podczas walk nad Bzurą 15 IX 1939 zostaje ranny. Wzięty do niewoli niemieckiej w Puszczy Kampinoskiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 przebywał w Niemczech, gdzie pełnił funkcję d-cy Polskich Oddziałów Wartowniczych podległych Armii USA. Po demobilizacji w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, OP5, KW4x, ZKZ
    Zmarł w Wlk. Brytanii w 1963.
    Zarys Historii Wojennej Pułków Polskich. 1 Pułk Piechoty Legionów. W-wa 1931; Dz. Pers. Nr 15 z 23 V 1927; Dz.. Pers. Nr 5 z 21 II 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 6 VII 1929; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929;Dz. Pers. Nr 2 z 25 I 1934; Dz. Pers. Nr 8 z 1 VI 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Ciechanowski. Armia „Pomorze” 1939. W-wa 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Sochacki Jan
    - . por. dypl. patrz LINK

    Sochocki Czesław
    - . por. kaw.
    ur. 08 III 1907 w Stanisławowie, syn Jana ,urzędnika Krakowskiego Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń„ i Malwiny z Jagermannów. Absolwent gimnazjum we Lwowie(1929) i Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Mianowany na ppor. 15 VIII 1933 , porucznika 1 I 1936.Służył  w 3 Pułku Strzelców Konnych i 14 Pułku Ułanów. W 1939 został dowódcą plutonu w 9 Szwadronie Pionierów, bdd. Zamordowany w Katyniu w 1940
    (inf. Sochocki)


    Sokol Wacław Jakub
    - . Mjr piech. 
    [1898-1978], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1934]
    Ur. 23 XI 1898 w Krakowie, gdzie ukończył szkołę powszechną. Do szkół średnich uczęszczał w Ołomuńcu, Wiedniu i Pradze, gdzie zdał w 1916 maturę. W tym samym roku wcielony do armii austriackiej i skierowany do szkoły oficerskiej rezerwy. Następnie walczył na froncie włoskim, gdzie dowodził plutonem.
    Od 1919 w WP. Służy w 36 pp LA. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 i dowodził kompanią. Awansowany do stopnia por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI. 1919. Po wojnie nadal służył w 36 pp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 15 VIII 1924. Następnie d-ca kompanii w szkole podoficerskiej Kompanii Zamkowej, potem d-ca kompanii w Baonie Manewrowym w Rembertowie. W 1931 przeniesiony do 65 pp W Grudziądzu na stanowisko d-cy kompanii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1934. Po ukończeniu kursu dla d-ców batalionu w CWPiech. W Rembertowie mianowany d-cą III baonu 65 pp w Grudziądzu. Z dniem 1 V 1939 przeniesiony do 83 pp w Pińsku na stanowisko d-cy IV baonu 84 pp.
    Podczas wojny obronnej we IX 1939 dowodził Iv baonem 83 pp w składzie 30 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po śmierci d-cy pułku płk dypl. A. T. Nadachowskiego, od 9 IX 1939 dowodził 83 pp podczas walk odwrotowych, a po przebiciu się do Modlina walczył w jego obronie.
    Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu.
     Po wojnie powrócił do kraju. Zamieszkał w Łodzi, gdzie zmarł 15 V 1978.
    Odznaczony: KW4x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Sokołowski Kazimierz
    - . ks. kapel. rez. 
    [1894-1975], ks. kapelan rez.[1927]
    Ur. 26 IX 1894. Ukończył Seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana. W latach międzywojennych był m. in. proboszczem parafii Brzostów w archidiecezji gnieźnieńskiej. Mianowany kapelanem rezerwy z starszeństwem od 1 I 1927. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję  kapelana szpitala polowego 703 – 25 DP, oraz z-cą  szefa duszpasterstwa 25 DP.  Podczas walk z Niemcami pod Iłową dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II A w Prenzlau, potem w oflagu IX C w Rotenburgu, skąd został przewieziony do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie, potem do obozu w Dachau. Obozy przeżył. Po wojnie w kraju.
    Zmarł w IV 1975.
    Rocznik oficerski rezerw 1934;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Sokołowski Kazimierz
    - , kpt. piech.
    [1900-?], kpt. sł. st. piech. [1935]
    Ur. 17 VIII 1900. Ukończył szkołę średnią. W latach 1923-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w okresie 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1926 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. z dniem 1 VIII 1929 przeniesiony z 7 pp Leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie dowodził plutonem w kompanii granicznej, potem kompanią. Przeniesiony z KOP w VI 1934 do 15 pp w Dęblinie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1935. W latach 1936-1939 dowodził m. in. 4 kompania II batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku   d-cy 2 kompanii I batalionu 15 pp w składzie 28 DP. Walczył z Niemcami na liniach obronnych nad Wartą, potem w obronie Pabianic i walkach odwrotowych.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 15 Pułk Piechoty „Wilkow”. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Sokołowski Konstanty Edward 
    - , mjr art. 
    [1899-?], mjr sł. st. art.[1935]
    Ur. 27 V 1899. W WP od Xi 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych artylerii. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 1 pac, skąd został odkomenderowany do 1 Kompanii Artylerii Pieszej. Przeniesiony ok. 1926 z 1 pac do 1 Oddziału Służby Uzbrojenia w Modlinie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928. Przeniesiony z dniem IX 1928 z 1 Oddziału Służby Uzbrojenia d0 30 pap w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy baterii. Z dniem 1 IX 1930 przeniesiony z 30 pal do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1935. Przeniesiony z dniem 1 IX 1935 z Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu do 8 pal w Płocku na stanowisko d-cy dywizjonu. W latach 1937-1939 d-ca III dywizjonu 8 pal. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi III dywizjonem 8 pal w składzie 8 DP. Od 1 IX 1939 walczy w rejonie Mławy, potem wycofał się w rejon lasów Opinogórskich, potem w kierunku Wyszogrodu, a następnie do Zakroczmia. Uczestniczył w walkach z Niemcami na przedpolach Modlina i jego obronie. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Sokołowski Mieczysław
    - . kpt. art.
    [1908-1946],kadet, por. sł. st. art. WP [1934]w ZWZ/AK, kpt. [1942], DSZ/WiN, mjr [1945 ps. „Dakowski”, „Rotmistrz”, „Wiślicki”
    Ur. 26 XI 1908 w Niżynie, syn Arkadiusza i Stanisławy z d. Borewicz. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr  2 we Lwowie, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 1 dak w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 4 baterii 1 dak. Przeniesiony latem 1939 do 2 dak w Dubnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 2 dak w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk 1 IX 1939 pod Mokrą, potem w walkach odwrotowych oraz w obronie Warszawy na odcinku „Warszawa-Wschód” na Pradze. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej, skąd został w 1941 zwolniony ze względu na gruźlicę płuc. Po przybyciu do Warszawy nawiązuje kontakty konspiracyjne i zostaje żołnierzem ZWZ/AK. Przydzielony do organizowanego konspiracyjnego 1 dak, gdzie obejmuje funkcję z-cy d-cy. Był także wykładowcą w konspiracyjnej szkole podchorążych rezerwy. Awansowany 11 XI 1942 do stopnia kpt. sł. st. art. Podczas powstania warszawskiego dowodził zgrupowaniem artylerii 1 dak AK. W pierwszym dniu powstania bierze udział w natarciu na koszary niemieckie w rejonie ul. Łazienkowskiej/Czerniakowskiej, a po kilkugodzinnej walce wycofał się z zdziesiątkowanym oddziałem w Lasy Kabackie. Brał jeszcze udział w potyczkach z Niemcami. Po rozwiązaniu AK w I 1945 pozostaje nadal w konspiracji. Wcielony do LWP otrzymał przydział do Departamentu Artylerii w MON. W VI 1945 zwerbowany przez kpt. H. Żuka do pracy konspiracyjnej w DSZ na Kraj. Otrzymał wówczas zadanie zorganizowania ekspozytury „Akcji Ż”. Był kierownikiem komórki wywiadowczej o kryptonimie „Przystań” wchodzącej w skład ekspozytury  wywiadowczej DSZ „Pralnia II” podlegającej komendzie Obszaru Centralnego DSZ. Przekazywał H. Żukowi materiały wywiadowcze z terenu swej pracy. Na wniosek mjr T. Jachimka szefa sztabu DSZ został awansowany do stopnia mjr-a. Po rozwiązaniu DSZ od IX 1945 działa w siatce konspiracyjnej WiN. Prowadził wywiad na terenie MON dla komórki wywiadowczej WiN. Od X 1945 szef komórki wywiadowczej WiN „Cerownia”. Mieszkał w Warszawie przy ul. Nowogródzkiej. Aresztowany 9 III 1946 w Zalesinku przez funkcj. MBP i uwięziony. Przeszedł ciężkie śledztwo. W trakcie przesłuchań bity i maltretowany psychicznie i fizycznie. Wyrokiem WSR Warszawa z dnia 28 X 1946 skazany na karę śmierci. Więziony po procesie w więzieniu KBW w Warszawie. Zamęczony w II 1947 więzieniu.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14219, KW
    J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939.Pruszków 2000; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; L. M. Bartelski. Mokotów 1944. W-wa 1986;tenże: Pułk AK *Baszta*. W-wa 1990; A. Zagórski. Zrzeszenie „WiN” w dokumentach. T. VI, cz. 3. Wrocław 2000; Informator o osobach skazanych za szpiegostwo w latach 1944-1984. Lublin 1994; 
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Sokołowski Zbigniew Stanisław
    - . por. rez. uzbr.
    [1900-?], por. rez. uzbrojenia WP[1935]
    Ur. 20 IX 1900. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie ukończył kurs podchorążych rezerwy artylerii. Promowany na stopień ppor. rez. 1 VII 1925. Przeniesiony następnie do kadry oficerów uzbrojenia. Awansowany do stopnia por. 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do kadry 1 oddziału uzbrojenia. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w służbie uzbrojenia Armii „Poznań”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznań”.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; P. Bauer-B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Solecki Stanisław
    - . mjr piech. 
    [1896-1956], mjr sł. st. piech. WP[1930], oficer ZWZ/AK, ppłk, ps. „Żbik”
    Ur. 06 V 1896 we Lwowie, syn Antoniego i Marii z d. Borowska. Uczęszczał do gimnazjum we Lwowie. Po wybuchu I wojny światowej wstępuje 8 VIII 1914 do Legionów Polskich. Walczył w szeregach I i II Brygady LP. Po kryzysie przysięgowym w Legionach w VII 1917 internowany, a następnie wcielony do armii austriackiej. Walczył na froncie włoskim. Po powrocie do kraju od XI 1918 w WP. W grupie ppłk M. Tokarzewskiego bierze udział w XI 1918 w walkach o Przemyśl i w Małopolsce w rejonie Lwowa. Następnie w 5 pp Leg. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Awansowany do stopnia ppor. piech. W X 1919 oddelegowany na Śląsk, gdzie bierze udział przygotowaniach do II powstania. A potem w VIII-IX 1920 uczestniczy w II Powstaniu Śląskim. We IX 1920 przydzielony do dowództwa 6 Armii WP dowodzonej przez gen. St. Hallera. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie, potem w 49 pp, skąd zostaje przeniesiony po 1926 do sztabu DOK VIII w Toruniu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1930. W 1930 przeniesiony do 51 pp w Brzeżanach na stanowisko d-cy batalionu, a następnie do 74 pp w Lublińcu na stanowisko d-cy I batalionu. Latem 1939 przeniesiony do Ośrodka Zapasowego 7 DP w Piotrkowie Tryb., gdzie w VIII 1939 obejmuje dowództwo III batalionu w formowanym 146 PPRez. z 44 DP rez. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi III batalionem 146 pp. Walczy m. in. pod Tuszynem, potem w walkach odwrotowych przez Puszczę Kampinoską w kierunku Warszawy. W Kampinosie jego grupa weszła w skład zgrupowania 17 DP z Armii „Poznań”. Podczas walk zostaje ranny. Uniknął niewoli. Podczas okupacji niemieckiej znalazł się na Lubelszczyźnie. Przebywał m. in. w Biłgoraju, gdzie oficjalnie był zatrudniony w spółdzielni „Społem”. Jednocześnie czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Okręgu ZWZ/AK Lublin.. Działał głównie w komórkach wyszkolenia bojowego. Po 1942 prowadził szkolenie oddziałów leśnych AK. Brał osobiście udział w akacjach dywersyjnych m. in. w opanowaniu więzienia w Biłgoraju. Awansowany w AK do stopnia ppłk-a. Po rozwiązaniu AK w I 1945 mieszkał w Biłgoraju i pracował w miejscowej spółdzielni „Społem”. Aresztowany 25 IV 1949 przez funkcj. UB i uwięziony pod zarzutem prowadzenia nielegalnej działalności konspiracyjnej. Skazany przez WSR w Lublinie na karę 15 lat wiezienia złagodzonym po apelacji na karę 8 lat i 6 miesięcy. Więziony w Lublinie i we Wronkach. W 1955 ze względu na ciężki stan zdrowia zwolniony z więzienia na przerwę w odbywaniu kary. Mieszkał we Wrocławiu, gdzie zmarł 27 IX 1956.
    Pochowany na cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.
    Żonaty z Wandą Rybicką. Miał córki Alinę/ur.19 VIII 1922/ i Magdalenę /ur. 21 VII 1928/.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 1043, KN, KW3x,SKZ, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska-Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. 13. Londyn 1973; B. Polak. Biogram St. S. /w:/ Kawalerowie VM 1792-1945, t. II/1914-1921/, cz. I. Koszalin 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Solecki Władysław
    - , mjr dr med.

    Soliwoda Stanisław Władysław 
    - . kpt. art. 

    [1907-?], kpt. sł. st. art. WP [1939]
    Ur. 04 V 1907. Ukończył gimnazjum. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową w 1 pan w Warszawie, potem w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a następnie w latach 1928-19309 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 5 dak w Oświęcimiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony po 1934 do 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. W okresie od 16 IX 1935-16 XI 1935 przebywał na kursie samochodowym dla oficerów przy 1 paplot. Następnie d-ca plutonu, potem 12 baterii w IV dywizjonie 1 paplot. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. Od 24 VIII 1939 służy w 11 zmotoryzowanym dywizjonie art. plot. zmobilizowanym przez 1 paplot. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1, a następnie 3 baterią 11 dyw. zmot. paplot. Walczył z Niemcami w rejonie Dęblina i na przedpolach Warszawy. Po kapitulacji oddziałów polskich prawdopodobnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 13 z 15 VIII 1930; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 14 III 1933.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Sommer Wiktor
    - , por. kaw.
    [1902-1941], por. sł. st. kaw.[1933]
    Ur. 12 IV 1902. W WP od 1923 służył jako podoficer zawodowy kawalerii. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. / klasa kawalerii/. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1930 z przydziałem do 3 p. szwol. w Suwałkach. Awansowany do stopnia por. 1 I 1933. Przeniesiony następnie po 1934 do 6 szwadronu pionierów w Stanisławowie, gdzie do 1939 był d-cą plutonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów w 6 szwadronie w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii, a po przebiciu się do Warszawy w Zbiorowej Brygadzie Kawalerii. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Zamordowany 7 XI 1941 w oflagu X A w Sandbostel.
    Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów – klasa kawalerii w Bydgoszczy 1922-1938. W-wa 1989;Rocznik oficerski 1932; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 14 III 1933;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Sosabowski Stanisław
    - , płk dypl.
    [1892-1967], członek PDS, harcerz, oficer dypl. sł. st. piech., płk [1939], żołnierz SZP/ZWZ, ps. „Węglarz”, w PSZ gen. bryg. [1944]
    Ur. 8 V 1892 w Stanisławowie, syn Franciszka? i Franciszki. Uczył się w szkole powszechnej, potem w Gimnazjum mat –przyr. w Stanisławowie, gdzie w 1910 zdał z wyróżnieniem maturę. W okresie nauki w gimnazjum zaangażował się w działalność niepodległościową, był członkiem Drużyny Strzeleckiej. Działał także w Towarzystwie Młodzieży Polskiej, organizacji typującej młodzież z szkół średnich i akademicką. W 1910 wyjeżdża do Krakowa, gdzie rozpoczął studia w Wyższej Szkole Handlowej, które musiał przerwać ze względu na trudne warunki materialne. Po powrocie w 1912 do Stanisławowa podejmuje pracę jako urzędnik bankowy. Jednocześnie działa w organizacjach niepodległościowych. W 1912 otrzymał nominację na k-dta XXIV Drużyny Strzeleckiej, a w 1913 organizuje drużynę skautową, której został hufcowym. W X 1913 wcielony do armii austriackiej i przydzielony do 58 pp w Stanisławowie, gdzie ukończył szkołę oficerską rezerwy w stopniu chorążego piech. Po wybuchu I wojny światowej od VIII 1914 uczestniczy w walkach na froncie m. in. pod Przemyślem. 15 VI 1915 zostaje ranny nad rzeką Lesną. Przebywał na leczeniu w szpitalu w Lublinie. Awansowany 1 I 1916 do stopnia ppor. piech. Po wyleczeniu ran uczestniczy w walkach na froncie. Awansowany 1 I 1918 do stopnia por. piech. Po zakończeniu wojny 1 XI 1918 rozpoczął służbę w WP w Lublinie, gdzie został przydzielony do służby w Kwaterze Naczelnego Dowództwa WP. 15 XI 1918 awansowano go do stopnia kpt. sł. st. piech. w Lublinie służył w DOGen. jako kierownik Komisji Likwidacyjnej b. austriackiego Gubernatorstwa, a od I 1919 także jako delegat MSWoj. w Głównym Urzędzie Likwidacyjnym. 9 XI 1920 zostaje zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Nie brał udziału w wojnie polsko-bolszewickiej pomimo zgłoszenia się na odezwę Rady Obrony Państwa. Nie otrzymał zgody przełożonych z uwagi na to, że brak było kompetentnego oficera, któremu by mógł przekazać swoje obowiązki. W okresie od 1 III- 29 VI 1922 szef wydziału w Oddziale IV SG. Od X 1922 do X 1923 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując tytuł oficera SG. Po ukończeniu kursu w MSWoj. powraca do służby w Oddziale IV SG. Awansowany 1 I 1927 do stopnia ppłk SG sł. st. piech. W 1927 przeniesiony do 75 pp w Chorzowie, gdzie obejmuje dowództwo I baonu stacjonującego w Rybniku. W 1929 przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy 3 psp w Bielsku. Od XI 1929 do w MSWoj. w Warszawie, gdzie był wykładowcą, a potem kierował katedrą operacyjną służby sztabów MSWoj. w I 1937 zostaje mianowany d-cą 9 pp Leg. w Zamościu, którym dowodzi do I 1939. W I 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy 21 pp w Warszawie, którym dowodzi podczas kampanii wrześniowej 1939 w skaldzie 8 DP. Walczy pod Ciechanowem, na przedpolach Modlina, potem od 7 IX 1939 w obronie Warszawy, gdzie dowodził odcinkiem obrony „Grochów”. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. piech. 19 III 1939. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 unika niewoli. Podejmuje działalność konspiracyjną w SZP. Początkowo skierowany na terem Łodzi z nominacją na stanowisko d-cy wojewódzkiego SZP Łódź. Występował pod ps. „Węglarz”. Po powrocie do Warszawy zostaje w XI 1939 wysłany jako emisariusz przez płk dypl. S. Roweckiego „Grota” z meldunkami gen. M. Tokarzewskiego d-cy SZP o dotarł z sytuacji w kraju, przez Węgry, Rumunię dotarł do Paryża, gdzie 22 XII 1939 przekazał meldunki do sztabu NW i złożył relację gen w. Sikorskiemu ze stanu podziemnej organizacji wojskowej w kraju. Następnie zostaje przydzielony na stanowisko z-cy d-cy tworzonej 4 DP. 21 VI 1940 po klęsce Francji kieruje ewakuacją żołnierzy 4 DP do Wlk. Brytanii, gdzie ewakuowana grupa żołnierzy i oficerów 4 DP staje się zalążkiem formowanej w m. Ellock  w Szkocji 4 Kadrowej B. Strz. 23 X 1940 brygadę skierowano na Półwysep Firth of Forth do obrony i obserwacji zatoki morskiej. W tym czasie z inicjatywy polskiego dowództwa wojskowego rozpoczęto szkolenie spadochronowe polskich ochotników w Ridgway, gdzie wysyłał najlepszych żołnierzy z brygady. Rozpoczęto też w brygadzie ćwiczenia strzeleckie, narciarskie i innych kursów specjalistycznych. Następnie po utworzeniu 1 Samodzielnej Brygady spadochronowej obejmuje jej dowództwo. Pod jego kierunkiem własnym sumptem żołnierze żołnierz Brygady zbudowali ośrodek szkoleniowy w Largo House, gdzie wykonał swoje pierwsze skoki spadochronowe. W X 1942 gen. W. Sikorski pozostawił Brygadę do swej wyłącznej dyspozycji. 15 VI 1944 zostaje mianowany gen. bryg. W wyniki intryg Anglików podporządkowano brygadę dowództwu sprzymierzonych. Na czele Brygady uczestniczył w operacji powietrzno-desantowej pod Arnhem, gdzie 21 IX 1944 skakała w rejonie m. Driel część Brygady pod dowództwem St. S., a po 3 dniach w rejonie Grave pozostała część Brygady. Nocą z 25/26 IX 1944 oddziały polskie osłaniały odwrót niedobitków brytyjskiej Dyw. Powietrzno-desantowej. Operacja „Market- Garden zakończyła się 26 IX 1944 wielkimi stratami Sprzymierzonych. Głównym powodem, był brak rozpoznania wywiadowczego, zła koordynacja działań wojskowych, brak łączności i złe dowodzenie dowództwa Sprzymierzonych. Dzięki dobremu dowodzeniu St. S. i świetnemu wyszkoleniu jego żołnierzy należy zawdzięczać, że to, zaledwie 23 % spośród nich zostało rannych i zabitych i kilkudziesięciu zostało wziętych do niewoli, z czego 2/3 było rannych. Rząd brytyjski przyznał mimo nieudolności wykazanej na polu walki gen. Urquhartowi i Browningowi jedno z najwyższych odznaczeń brytyjskich Order Łaźni, a gen. St,. Sosabowski otrzymał „tylko” KW. Był to znak, że Brytyjczycy szukają „kozła ofiarnego” odpowiedzialnego za niepowodzenia akcji. Na skutek rozgrywek w sztabie alianckim 27 XII 1944 został odwołany z funkcji d-cy Brygady i mianowany inspektorem jednostek etapowych i wartowniczych. Po demobilizacji w 1948 pozostał na emigracji w Wlk. Brytanii. Udało mu się sprowadzić z kraju syna Stanisława jego żonę i dwoje wnuków generała.
    Następnie mieszkał w Londynie, gdzie próbował działalności prywatnej, remontował domy, prowadził warsztat tapicerski. Od 5 XII 1949 zatrudnił się w fabryce urządzeń elektrycznych „CAV” jako magazynier. Podchodząc na emeryturę w wieku 75 lat nie nabył praw emerytalnych, otrzymał tylko skromna odprawę a od kolegów z pracy złote pióro.
    Udzielał się jednocześnie w pracy kombatanckiej. Był honorowym Seniorem Związku Spadochroniarzy Polskich, brał udział w pracach związanych z tworzeniem Instytutu Historycznego im. Gen. W. Sikorskiego. Zajmował się też działalnością pisarską. Wydał m. in. Najkrótszą drogą, Droga wiodła ugorem, oraz opublikował szereg artykułów historycznych.
    Zmarł 25 IX 1967 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Hillington Middx. Jego prochy zostały przewiezione do kraju i złożone 14 X 1967 z honorami wojskowymi w rodzinnym grobowcu na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony; VM kl. 5, KW, KN, ZKZ, Odznaką Bojową Spadochronową i wieloma medalami. Polsce jego imię nosi 6 Brygada Desantowo- Szturmowa, liczne organizacje harcerskie, odsłonięto również jego pomnik.
    W uznaniu zasług w 1988 został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski z Gwiazdą.
    Żona Maria /zm. 1958/Miał synów Stanisława, lekarza, oficera AK /1917-2000/ i Jacka, który zginął 8 X 1938. Po raz drugi żonaty z Krystyną zmarłą w 1972.
    Należał do grona najwybitniejszych polskich dowódców wojskowych.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 1939;B. Polak. Biogram St. S [w:] Kawalerowie VM 1792-1945, t. III, cz. 1 /1939/; Z. Mierzeński Generałowie II Rzeczypospolitej. W-wa 1990;T. Kryska-Karski St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Sosnkowski Kazimierz
    - , gen. broni

    Sosnowski Ludwik
    - . ppor. piech. 
    [1903-1939], inż., ppor. rez. piech. WP[1933]
    Ur. 24 VIII1903. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia politechniczne uzyskując dyplom inż. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 21 pp w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 21 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach z Niemcami w szeregach IV batalionu marszowego 21 pp na stanowisku d-cy plutonu w 3 kompanii. Poległ w obronie Warszawy w forcie Mokotów 24 IX 1939.
    Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Sozański Andrzej Heliodor Antoni 
    - . rtm.
    [1905-1998], rtm. sł. st. kaw. WP [1938]
    Ur. 3 III 1905. Ukończył szkołę średnią. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbył przeszkolenie unitarne, potem w okresie 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1927 z przydziałem do 14 p. uł. we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Następnie d-ca plutonu w szwadronie CKM. Ukończył w 1938 kurs dla dowódców szwadronu w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Awansowany do stopnia rtm. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu CKM 14 p. uł. w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Poznań”. Brał udział w walce z Niemcami na szlaku bojowym 14 p. uł. m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. Następnie po połączeniu Wielkopolskiej Brygady Kawalerii z Podolską Brygadą Kawalerii w Zbiorowej Brygadzie Kawalerii. Po przebiciu się do Warszawy uczestniczy w obronie Warszawy. Od 26 IX 1939 do kapitulacji pełnił funkcję d-cy 14 p. uł. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Początkowo przebywał w Wlk. Brytanii skąd wyjechał do Kanady, gdzie zamieszkał na stałe w m. Rawdon w stanie Quebec.
    Zmarł w Rawdon 22 IV 1998. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    VM kl. 5 nr 12237, KW, SKZ
    Żonaty, miał syna Andrzeja.
    Zarys historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1923-1939. W-wa 1989; Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Spławiński Romuald Tadeusz 
    - . kpt. art. 
    [1901-1963], kpt. sł. st. żand. [1935]
    Ur. 2 X 1901. W latach 1921-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1923 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 59 pp w Inowrocławiu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Do 10929 pełnił w 59 pp służbę na różnych stanowiskach. Po ukończeniu w Grudziądzu kursu dla oficerów żandarmerii wojskowej przeniesiony w 1930 do 7 dywizjonu żandarmerii w Poznaniu. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935. W latach następnych d-ca plutonu żandarmerii na miasto Poznań. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera żandarmerii w GO „Koło” dowodzonej przez gen. E. Knolla-Kownackiego. Po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Poznaniu.
    Zmarł 23 IV 1963
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 21939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Sporschill Stefan Jan 
    - . kpt. art.
    [1897-1941], kpt. sł. st. art. WP[1934]
    Ur. 02 IX 1897. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Służył w WP jako podoficer zawodowy. Ukończył kurs szkoły podchorążych artylerii. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 20 pap w Prużanie. Do stopnia por. awansowany do stopnia por. 1 VII 1927. służył nadal w 20 pal. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1934. Następnie przeniesiony do 3 dak w Podgrodziu, gdzie dowodził baterią. W latach 1937-1939 d-ca 1 baterii 3 dak. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 3 dak w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Walczył pod Piotrkowem Tryb. potem w walkach odwrotowych kierunku przeprawy na Wiśle pod Maciejowicami, gdzie po walkach 9-10 Ix 1939 zostaje rozbita. Po rozbiciu Wileńskiej Brygady Kawalerii od 11 IX 1939 wraz z swoją baterią bierze udział w obronie przepraw pod Maciejowicami, potem 16 IX 1939 wyrusza w kierunku Warszawy, a następnie w próbie przebicia się do Warszawy z oddziałami 13 DP. 19 IX 1939 po ciężkich walkach pod Falenicą jego bateria przestaje istnieć. Uniknął niewoli. Ukrywał się podczas okupacji niemieckiej w swojej rodziny w Otwocku.
    Zmarł na tyfus 04 V 1941.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976;K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Sprada Aleksander Władysław 
    - . ppor. piech.
    [1914 -?], ppor. sł. st. piech. WP[1936]
    Ur. 11 II 1914. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 x 1936 z przydziałem do 69 pp w Gnieźnie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 8 kompanii 3 batalionu. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii III batalionu 69 pp w składzie 17 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 69 pp m. in. w bitwie nad Burą, potem w walkach odwrotowych przez Puszczę Kampinoską w kierunku Warszawy.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Awansowy MSWoj. Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer. 69 Pułk Piechoty. Pruszków 1997; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Spychalski Józef
    - . mjr piech.
    Sroczyński Kazimierz - , dr med.

    Sroczyński Kazimierz
    - , kpt. art.
     
    Ojciec mój urodził się w Ozorkowie k/ Łodzi 19.5.1908 r. s. Marcelego i Anieli z d. Skałeckiej. Przed wojną ukończył Oficerską Szkołę Artylerii (OSA) w Toruniu i był jednym z dowódców artylerii podczas obrony Modlina w 1939 r. Po kapitulacji i zwolnieniu przez Niemców przedostał się do Lwowa i przebywał w domu  przy ul. Warszawskiej 76 na Kleparowie. Dom ten, w którym spędziłem swoje dzieciństwo aż do ukończenia wojny,  był własnością Michała i Michaliny Brzozowskich, rodziców mojej matki Walerii. Nocą 28 marca 1940 r. oddział NKWD otoczył dom i aresztował mojego ojca oraz brata mojej matki Franciszka Brzozowskiego. Podczas aresztowania oboje oni zostali bestialsko pobici kolbami karabinów przez sowieckich żołnierzy. Po kilku tygodniach Franciszek Brzozowski został wypuszczony bowiem nie był on zawodowym oficerem, natomiast ojciec mój został skazany przez Sowietów na karę śmierci. Po tym wyroku ślad po moim ojcu zaginął.
     
    Ojca osobiście nie pamiętam, bowiem w dniu jego aresztowania miałem 2 lata, a moja siostra Krystyna zaledwie 2 miesiące. Powyższe dane o aresztowaniu mojego ojca znam na podstawie relacji mojej matki, która była świadkiem jego aresztowania i po aresztowania czyniła wszystko, aby ojca uwolniono. Niestety wysiłki nad jego ratowaniem były bezowocne. Nigdy władze sowieckie okupujace Lwow oficjalnie nie powiadomiły rodziny o rzekomym przewodzie sądowym, zarzutach przeciwko mojemu ojcu i wykonaniu wyroku.


    (inf. Sroczyński)


    Stablewski Stefan Juliusz 
    - . rtm. rez. dypl.
    [1895-1985], rtm. dypl. rez. kaw. WP [1927]
    Ur. 09 XI 1895 w Ceradzu pow. Szamotuły. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik I wojny światowej oraz Powstania Wielkopolskiego. Awansowany do stopnia ppor. Od V 1919 służył w 2 p. uł. Wielkopolskich przemianowanym 23 I 1920 na 16 p. uł. Brał udział w zajęciu Bydgoszczy w I 1920. W połowie III 1920 z pułkiem przerzucony transportem kolejowym na Ukrainę, gdzie w składzie dyw. jazdy gen. J. Romera uczestniczył na stanowisku adiutanta pułku w licznych bojach w tym zagonie na Koziantyn, pod Kaniowem 11 V 1920, potem od VI 1920 w składzie IV Bryg. Kaw. bierze udział w bitwie nad Niemnem, w walkach we IX 1920 pod Lidą. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sl. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Nadal służy w 16 p. uł. w Bydgoszczy. Od XI 1925 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Jednak ze względu na chorobę był zmuszony przerwać studia, które kontynuował w latach 1926-1928. Awansowany do stopnia rtm. 1 I 1927. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu rtm. SG zostaje w  końcu 1928 przeniesiony rezerwy. Następnie w dyspozycji dowódcy OK. VII w Poznaniu. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań W latach trzydziestych był sekretarzem Stronnictwa Zachowawczego.
    W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział jako oficer sztabu Armii „Łódź”, potem uczestniczy w obronie Warszawy jako oficer Oddziału IV sztabu Dowództwa Armii „Warszawa”. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu, gdzie był przewodniczącym jenieckiego Koła Rolników Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powraca do kraju. Był współautorem prac „Rolnictwo i wojna” oraz „Strategii rolnictwa”, a także wielu szkiców historycznych.
    Zmarł w Warszawie 28 XI 1985,. Pochowany 5 XII 1985 na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, KKOOP.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; B. Polak /red./Lance do boju. Poznań 1986; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Stachecki Jan
    - , ppor. rez. art., mgr 
    [1908-?], mgr ppor. rez. art. WP[1934]
    Ur. 9 V 1908. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. B. Chrobrego w Gnieźnie, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 3 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 9 pac. Ukończył wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. Pracował jako urzędnik Komunalnej Kasy Oszczędności w Gnieźnie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 9 pac. Ewidencyjnie podlegał PKU Gniezno. Po mobilizacji w VIII 1939 wcielony do 17 pal w Gnieźnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 6 baterii II dywizjonu 17 pal w skaldzie 17 DP Armii „Poznań”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 17 pal. Ranny w walce 22 IX 1939 pod Łomiankami.
    Odznaczony: KW
    Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Stachiewicz Wacław Teofil 
    - , gen. bryg.
    [1894-1973], legionista,  gen. bryg. WP[1935]
    Ur. 19 XI 1894 we Lwowie, syn Teofila i Anieli z Kirchmayerów. Uczęszczał do VIII gimnazjum klasycznego we Lwowie, gdzie w 1912 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1912-1914 studiował archeologię na Uniwersytecie Lwowskim. Działał w Związku Walki Czynnej, a od 1912 w Związku strzeleckim, gdzie przeszedł przeszkolenie wojskowe. Od VIII 1914 w Legionach Polskich, gdzie był     d-cą plutonu w  12 kompanii , potem w 1 kompanii V baonu. Mianowany ppor. piech. 9 X 1914Od X-XI 1914 prowadził prace wojskowo-organizacyjne na terenie Królestwa polskiego. Od 15 XI 1914 d-ca 1 plutonu 2 kompanii IV baonu w 1 pp LP, potem w 5 pp LP. Od 18 III 1915 dowodzi 4 kompanią . Podczas bitwy pod konarami 23 V 1915 zostaje ranny i skierowany do na leczenie szpitalne do szpitala w Krakowie i tam przebywa od 28 V -15 VII 1915. W VIII 1915 powraca do kompanii. 7 I 1916 mianowany por. piech. w I 1916 został z swoją kompanią skierowany do 9 dywizji kawalerii austriackiej. W X-XI 1916 chory przebywał w szpitalu w Lublinie, potem Czerwonego Krzyża w Piotrkowie Tryb. Od 10 XI 1916 do 5 XII 1916 przebywał na kursie szturmowym przy niemieckiej XXII BP w Baranowiczach. Od 31 I do 30 III 1917 był uczestnikiem kursu Sztabu Generalnego PSZ w Warszawie. Następnie od 1 IV 1917 pełni funkcję adiutanta 5 pp LP. Od VI 1917 d-ca 3 kompanii 5 pp LP. w czasie kryzysu przysięgowego w VII 1917 zostaje wcielony do armii austriackiej i 27 IX 1917 przydzielony do I grupy wyszkoleniowej w Tyrolu. W III 1918 podczas urlopu zdezerterował z armii austriackiej i z rozkazu E. Rydza- Śmigłego obejmuje funkcję szefa sztabu Komendy Naczelnej POW w Warszawie. W WP od XI 1918. Awansowany 18 XI 1918 do stopnia kpt. SG obejmuje funkcję szefa oddziału I oraz z-cy szefa sztabu OGen. Warszawa. 1 VI 1919 mianowany oficerem łącznikowym Naczelnego dowództwa do III korpusu armii gen. J. Hallera. Od 2 VII 1919 naczelnik wydziału organizacji służby w sekcji organizacyjnej Departamentu I MSWoj., potem do XII 1920 oficer operacyjny w sztabie dowództwa Armii Rezerwowej gen. K. Sosnkowskiego. Mianowany ppłk SG sł. st. z starszeństwem od 1 IV 1920. Potem do 25 VIII 1921 ponownie na poprzednim, stanowisku w I Departamencie MSWoj. Zweryfikowany w stopniu ppłk SG sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919.Od 20 X 1921 do 16 VI 1923 studiował w francuskiej Szkole sztabu Generalnego w Paryżu. Po ukończeniu nauki i odbyciu stażu w armii francuskiej w i 1924 powraca do kraju. Awansowany do stopnia płk SG 15 VIII 1924. W latach 1924-1926 asystent i wykładowca w WSWoj. w Warszawie. Od 12 IV 1926-15 VI 1927 szef Oddziału I Organizacyjno-Mobilizacyjnego Sztabu Generalnego, potem VI 1927- I 1928 I oficer Sztabu w Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych. Od 28 I 1928-1932 d-ca 27 pp w Częstochowie, a od 1932-1933 d-ca piechoty dywizyjnej 1 DP leg. w Wilnie. W latach 1933-VI 1935 d-ca 7 DP. Mianowany gen. bryg. 1 I 1935. W okresie VIII 1935-IX 1939 szef Sztabu Głównego WP. We IX 1939 pełni funkcję szefa Sztabu Naczelnego Wodza WP. W dniach 7-9 IX 1939 pozostawał w Warszawie i kierował walkami wszystkich polskich armii na środkowym odcinku frontu. Po sowieckiej agresji 18 IX 1939 przekroczył granicę z Rumunią, gdzie został internowany. W obozie Slanic-Prahova przebywał od 1X 1939 do I 1940. z obozu zbiegł 6 I 1940 i przedostał się do Bukaresztu, potem 25 II m1940 wyjechał do Jugosławii z zamiarem przedostania się do Francji. Jednak z rozkazu gen. W. Sikorskiego zostaje zatrzymany i skierowany do Algierii i pozostawał tam aż do końca 1942 pod nadzorem policyjnym. Po zajęciu Algieru przez wojska amerykańskie pozostawał tam na wolnej stopie. 06 XI 1943 wezwany do Londynu, gdzie dotarł 24 XII 1943. Pozostawał tam do 1948 bez przydziału. Przeniesiony w 1945 w stan nieczynny. W latach 1945-1948 współpracował z Komisją Historyczną Sztabu Głównego. We IX 1948 wyjechał z rodziną z Londynu do Kanady. Osiadł na stałe w Montrealu. Poświęcił się badaniom historycznym dot. wojny 1939. Działał w ruchu kombatanckim. Był honorowym prezesem Towarzystwa Orła Białego w Montrealu. Mianowany przez gen. W. Andersa gen. dywizji z starszeństwem od 1 I 1964.
    Zmarł w Montrealu 12 XI 1973.
    Żonaty z Wandą z Abrahamów, miał synów bliźniaków Bogdana – Romana i Juliusza Wacława /ur. 16 IX 1924/oraz córkę Ewę /ur. 24 I 1931/
    Odznaczony: VM kl. 5, Polonia Restituta kl. 2,3 i 4, KN z M, KW4x, ZKZ i medalami zagranicznymi.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917.Słownik biograficzny. T IV. W-wa 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. Życiorysy         d-ców polskich w wojnie obronnej 1939./opr./ W. Strzałkowski; T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski niepodległej. W-wa 1991;W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Stachowicz Wojciech
    - , płk art.
    [1888-?], płk sł. st. art. WP[1936]
    Ur. 3 VIII 1888. W WP od XI 1918. W stopniu kpt. uczestniczy w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. art. z starszeństwem od 1 VII 1919. Służy w 5 dak w Oświęcimiu, gdzie pełni funkcję kwatermistrza. Po 1926 przeniesiony na stanowisko d-cy I dywizjonu w 5 pac w Krakowie. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. 1 I 1930 i przeniesiony na stanowisko d-cy 12 dak w Ostrołęce. Do stopnia płk awansowany 1 I 1936. Następnie mianowany d-cą 15 pal w Bydgoszczy. W wojnie obronnej we IX 1939 pełni funkcję d-cy artylerii dywizyjnej 15 DP w składzie Armii „Pomorze”. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 15 DP.
    Odznaczony: OP4, KW, ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Staich Antoni Wiktor
    - , płk dypl.
    [1894-1959], legionista, płk dypl. sł. st. piech. WP [1936]
    Ur. 21 V 1894 w Krakowie, syn Kazimierza i Michaliny. Ukończył w Krakowie gimnazjum. Do 1914 czynny w organizacji niepodległościowej ZS, gdzie odbył przeszkolenie podoficerskie. Od VIII 1914 żołnierz Legionów Polskich, początkowo w 2 pp LP. Brał udział w kampanii karpackiej. Od 14 I 1915 do 14 V 1915 był uczniem szkoły podchorążych LP w Marmaros-Sziget na Węgrzech, potem w Kamieńsku. Od V 1914 służył w oddziale nr 2 CKM w 4 pp LP, a od X 1915 d-ca oddziału 2 CKM 4 pp LP.. 15 XII 1915 mianowany chor. piech. Brał udział w kampanii wołyńskiej w 1916. Mianowany ppor. piech. 1 XI 1916. Po kryzysie przysięgowym w LP w VII 1917 służy nadal w 4 pp LP,  potem w Polskim Korpusie Posiłkowym. Mianowany por. piech. w 1918. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany kpt. piech. w 1920. Po wojnie służył w 2 DP Leg., skąd został przeniesiony do Centralnej Szkoły Strzelniczej w Toruniu, na stanowisko d-cy oddziału oficerskiego. Zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Jednocześnie w kadrze oficerów piechoty z przydziałem nadetatowym w 63 w Toruniu. Z Centralnej Szkoły Strzelniczej zostaje skierowany na studia do WSWoj. W okresie X 1923-X 1925 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W stopniu mjr SG sł. st. piech. przydzielony do sztabu 9 DP, gdzie w okresie od 20 XI 1925 do 27 XI 1927 pełnił funkcję szefa sztabu 9 DP w Siedlcach. Z dniem 28 XI 1927 przeniesiony z 9 DP do sztabu inspektora armii w Toruniu. Awansowany do stopnia ppłk SG sł. st. piech. 1 I 1928. W okresie II 1929-III 1932 pełnił funkcję k-dta Centralnej Szkoły Strzelniczej w Toruniu. W III 1932 przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy 13 pp w Pułtusku funkcje pełnił do VI 1933. Następnie przeniesiony z 13 pp na stanowisko d-cy 12 pp w Wadowicach, którym dowodził do 1936. Awansowany do stopnia płk dypl. 1 I 1936. W okresie 1936-VI 1939 pełnił funkcję z-cy szefa Departamentu Piechoty MSWoj. w VI 1939 mianowany d-cą piechoty dywizyjnej 2 DP w Kielcach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy piechoty dywizyjnej 2 DP Leg., a od 8 IX 1939 dowodzi 2 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym dywizji, z którą po ciężkich walkach odwrotowych przebił się do Modlina. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli i po powrocie w 1945 do kraju mieszkał w Kielcach. Zawodowo pracował w Dyrekcji Wojewódzkiej PZU w Kielcach. Zmarł w Kielcach 05 II 1959. Pochowany na Starym Cmentarzu w Kielcach.
    Odznaczony: KN, Polonia Restituta kl. 4 i 5, KW, ZKZ
    29 IX 1939 gen. dyw. J. Rómmel za wybitne dowodzenie 2 DP Leg. nadał mu VM kl. IV.
    Dz. Pers. Nr 71 z 13 XI 1923; Dz. Pers. Nr 101 z 7 X 1925; Dz. Pers. Nr 4z 14 II 1929; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Lista oficerów dyplomowanych. Stan z dn. 15 IV 1931. W-wa 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2002; T. Jurga. U kresu II Rzeczypospolitej. W-wa 1985;J. Rómmel. Za Honor i Ojczyznę. W-wa 1958; Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Lista starszeństwa oficerów LP. W-wa 1917; K. W. Cygan. Oficerowie LP. Słownik biograficzny. T. IV. W-wa 2006; USC Kielce. Skrócony akt zgonu Nr 138/1959.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Standziak Michał
    - . kpt. łączno 
    [1906-1980], kadet, kpt. sł. st. łącz. WP [1936], inż. mjr
    Ur. 20 VI 1906. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1925-1928 w Szkole Podchorążych Inżynierii – kierunek łączność w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1927 z przydziałem do Wojskowego Instytutu Geograficznego w Warszawie. Awansowany do stopnia por. 15 VIII 1929. Następnie pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu, z przydziałem do Szkoły Podchorążych Wojsk Łączności, gdzie był m. in. d-cą 1 kompanii szkolnej. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-c łączności 8 DP, a od 21 IX 1939 d-ca łączności w Dowództwie Obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Przebywał głownie w oflagu II C w Woldenbergu. Czynny w obozowej konspiracji jenieckiej. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju. Ukończył studia inżynierskie. Pracował w szkolnictwie resortu łączności. Awansowany po wojnie do stopnia mjr w st. sp.
    Zmarł 27 I 1980.
    Odznaczony: VM kl. 5.
    Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg; Poznań 1989; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Stanisławski Franciszek Marian 
    - . kpt. dr med.
    [1903-?], dr med. kpt. sł. st. sanit. [1937]
    Ur. 2 II 1903. Ukończył gimnazjum, a następnie w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie ukończył Wydział Lekarski UW w Warszawie uzyskując dyplom lekarza. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 III 1930 z przydziałem na stanowisko lekarza w 3 p. lotniczym w Poznaniu. do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Przeniesiony następnie do 79 pp w Słonimiu. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W latach 1937-1939 straszy lekarz 79 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku st. lekarza 79 pp w składzie 20 DP. Uczestniczy w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 79 pp pod Mławą, Modlinie, potem w obronie Warszawy, gdzie pracował jako lekarz w filii Szpitala Ujazdowskiego na Pradze.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Staniszewski Antoni
    - . kpt. art.
    [1905-1973], kadet, kpt. sł. st. art. WP[1938]
    Ur. 07 XII 1905 w Żmerynce w Rosji. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, potem w Chełmnie, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 13 pal w Równem na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1932. Następnie m. in. dowodził baterią. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938 i przeniesiony do 28 dac w Warszawie na stanowisko adiutanta dywizjonu. W kampanii wrześniowej bierze udział na stanowisku adiutanta 28 dac w składzie 28 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 28 dac oraz w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Osiadł na stałe w Wlk. Brytanii.
    Zmarł w Londynie 05 II 1973
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11995
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Staniszewski Józef
    - . rtm. 
    [1904-1939], rtm sł. st. kaw. WP[1939]
    Ur. 19 III 1904 w Muszynie pow. Nowy Targ. Ukończył gimnazjum. W latach 1925-1926 w szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 6 p. ułanów w Stanisławowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. W 6 p. uł. pełnił różne funkcje. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs dla d-ców szwadronów. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 6 p. ułanów w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Poznań”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 6 p. ułanów m. in. w bitwie nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych Puszczy Kampinoskiej w kierunku Warszawy. Poległ 19 IX 1939 podczas walki z wrogiem w Sierakowie. Pochowany na cmentarzu w Laskach.
    Odznaczony VM kl. 5 nr 11994, BKZ
    Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990; P. Bauer -B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Staniszkis Stanisław Witold
    - . prof.

    Stankiewicz Mieczysław
    - , por. lek.
    [1907-1939],por. sł. st. sanit. lekarz [1937]
    Ur. 30 V 1907. Ukończył gimnazjum potem studia medyczne uzyskując w 1934 dyplom lekarski. Słuzbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Sanitarnych. Mianowany ppor. rez. sł. sanit. 1 IV 1935. W 1936 powołany do służby czynnej w WP w stopniu ppor. sł. st. sanit. z starszeństwem od 19 V 1936. W latach 1936-1939 pełnił funkcję lekarza sanit. w Szkole Podoficerskiej dla Małoletnich Nr 3 w Nisku. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W 1939 przeniesiony na stanowisko naczelnego lekarza 2 pp Leg. w Sandomierzu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza 2 pp leg. w składzie 2 DP Leg. Poległ podczas walk odwrotowych 13 IX 1939 w m. Pilaszków k. Ołtarzowa. Pochowany na cmentarzu wojennym w Pilaszkowie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1992 
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Stańczyk Karol Jan 
    - . kpt. dypl.
    [1897-?], kpt. dypl. sł. st. piech. [1919]
    Ur. 26 IV 1897. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Był oficerem w dowództwie frontu litewskiego-białoruskiego Dekretem NW L. 1899 z 2 I 1920 zatwierdzony w stopniu por. sł. st. piech. z dniem 1 I 1920. Po wojnie służył w 33 pp w Łomży, gdzie pełnił różne funkcje. W 1923 zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W okresie XI 1924-X 1925 przebywał na kursie doszkalania w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu w stopniu kpt. SG sł. st. piech. przydzielony z dniem 15 X 1925 do sztabu DOK I w Warszawie. W X 1927 przeniesiony z DOK I na stanowisko kierownika referatu do DOK x w Przemyślu. W VII 1929 przeniesiony z DOK X do 5 psp w Przemyślu. Z dniem 1 IX 1930 zwolniony z zajmowanego stanowiska i przekazany do dyspozycji d-cy DOK X w Przemyślu. Przeniesiony w stan spoczynku w 1931 z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I Warszawa- Korpus Oficerów Piechoty w st. sp. Ewidencyjnie podlegał PKU Grodzisk Mazowiecki. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer Oddziału IV sztabu Dowództwa Armii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW
    Dz. Pers. Nr 5 z 14 II 1920; Dz. Pers. Nr 106 z15 X 1925; Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 11 z 6 VII 1929; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Roczniki oficerskie 1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Starkiewicz Bohdan Tadeusz
    - . mjr łączno
    [1895-?], mjr sł. st. łącz. WP[1936]
    Ur. 25 XII 1895. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 VI 1919, służył w 1 pułku łączności, skąd został odkomenderowany w 1923 do Departamentu Wojsk Technicznych MSWoj.. Awansowany 1 VII 1925 do stopnia kpt. sł. st. łącz. i przeniesiony do Obozu Szkolnego Wojsk Łączności w Zegrzu. W 1931 przeniesiony zostaje do Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu, gdzie pełnił m. in. funkcję d-cy kompanii szkolnej, wykładowcy. W VI 1934 przeniesiony z Centrum Wyszkolenia Łączności na stanowisko szefa łączności 15 DP z m. p. w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia mjr-a 1 I 1936. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności 15 DP w składzie Armii „Pomorze”. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 15 DP. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie.
    Odznaczony: ZKZ, MN
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Starkiewicz Witold Szymon 
    - . kpt. Dr med.
    [1906-1978], prof. dr med., kpt.[1938], ppłk
    Ur. 3 IX 1906 w Dąbrowie Górniczej. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury wstępuje do Szkoły Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiuje na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego uzyskując w 1932 dyplom lekarza medycyny. Do stopnia ppor. sł. st. sanit. awansowany 1 XI 1933. Następnie w centrum Wyszkolenia sanitarnego w Warszawie. Przeniesiony z dniem 21 I 1935 do 1 p. lot. w Warszawie na stanowisko lekarza sanitarnego. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 st. ordynator Oddziału Ocznego w 6 Szpitalu Okręgowym we Lwowie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sanit. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 86 plutonu sanitarnego Podolskiej Brygady Kawalerii, potem po reorganizacji w Zbiorowej Brygadzie Kawalerii. Brał udział w walkach z Niemcami. Po przebiciu do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. W latach 1940-1945 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli zamieszkał w Szczecinie. Służył w wojskowej służbie zdrowia. Awansowany do stopnia ppłk-a. Był wybitnym lekarzem okulistą. Twórca szczecińskiej szkoły okulistycznej. Współtwórca Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie, kierował katedrą okulistyki, a w latach 1959-1962 rektor akademii.
    Zmarł w Szczecinie 14 IV 1978
    Żona Julia /1908-1978/ prof. pediatrii Pomorskiej Akademii Medycznej.
    Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.Krakó 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Starzyński Mieczysław
    - . Ppłk dypl.

    Starzyński Stefan Bronisław
    - . mjr rez. piech. prezydent Warszawy  patrz LINK

    Starzyński Stefan Tadeusz
    - , mjr art. 
    [1894-1939], mjr sł. st. art. WP[1934]
    Ur. 22 XI 1894 w Siedlcach. W czasie I wojny światowej służył w armii rosyjskiej, potem od jesieni 1917 w I KP na Wschodzie. Od XI 1918 w WP. W stopniu ppor. sł. st. art. brał udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 baterii I dywizjonu późniejszego 10 pap w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 nadal służył w 10 pap. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. w XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Po 1925 przeniesiony z 10 pap do 1 pac w Modlinie na stanowisko      d-cy baterii, potem w latach 1929-1933 w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu na stanowisku     d-cy baterii szkolnej, a następnie w Szkole Podoficerów Zawodowych Artylerii. Po ukończeniu kursu dla dowódców dywizjonu w 1933 mianowany d-cą dywizjonu w 8 pac w Toruniu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1934. W latach 1937-1939 dowodził II dywizjonem 8 pac. W końcu VIII 1939 mianowany d-cą 15 dac mobilizowanego przez 8 pac dla 15 DP. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 15 dac przydzielonym dla 15 DP Armii „Pomorze”. Dywizjon wspierał działania bojowe oddziałów 15 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym dywizjonu. Poległ w walce z wrogiem 17 IX 1939 Tułowicach. Pochowany na cmentarzu w Tułowicach, po ekshumacji na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM, KW, ZKZ
    Zarys Historii Wojennej Pułków Polskich 1918-1920. Zarys Historii Wojennej 10 Pułku Artylerii Polowej. W-wa 1929; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny Wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Stasiak Augustyn
    - , mjr piech.
    [1894-+?], mjr sł. st. piech.[1937]
    Ur. 28 IX 1894. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 28 pp. Zatwierdzony z dniem 1 V 1920 w stopniu por. sł. st. piech. W 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony z 28 pp do 30 pp w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1923. Po 1926 przeniesiony z 30 pp do Kadry Oficerów Piechoty z równoczesnym przeniesieniem do Biura Personalnego MSWoj. na stanowisko referenta. We IX 1928 przeniesiony z Biura Personalnego MSWoj. do Wydziału Wojskowego Generalnego Komisariatu Rzeczpospolitej Polskiej w Gdańsku. W okresie od 10 XI 1928 do 1 VIII 1930 był d-cą plutonu wartowniczego Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte. W okresie od 1 II 1930 do 15 V 1930 przebywał na kursie unitarnym w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Przeniesiony w III 1931 z Wydziału Wojskowego Generalnego Komisariatu Rzeczypospolitej Polskiej w Gdańsku do 37 pp w Kutnie na stanowisko k-dta Obwodowego PW przy 37 pp. W VI 1933 przeniesiony z 37 pp do Komendy Głównej Związku Strzeleckiego w Warszawie. Do stopnia mjr awansowany 19 III 1937.W 1938 przeniesiony w stan nieczynny. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku k-dta Kwatery Głównej Armii „Poznań”. Brał udział w walkach na szlaku bojowym Armii „Poznań”. Uczestnik obrony Warszawy. 26 IX 1939 złożył ślubowanie i wchodził w skład pierwszej grupy konspiracyjnej SZP. Jednak po kapitulacji Warszawy poszedł 1 X 1939 do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu X A w Sandbostel, potem od w obozie karnym – oflagu VIII B w Silberberg/Srebrna Góra/, a następnie w VI a w Dössel.
    Odznaczony: KN, KW3x,SKZ
    Powojenne losy n/n
    Dz. Pers. Nr 34 z 8 IX 1920; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928;Dz. Pers. Nr 1 z 21 I 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; Dz. Pers. Nr 8 z 28VI 1933;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Lista oficerów Związku strzeleckiego. W-wa VII 1936; E. Kumor. Wycinek historii jednego życia. W-wa 1967
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Stasiłowicz Wiktoryn
    - , por. piech. 
    [1907-?], por. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 14 IX 1907. w latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 6 pp w Wilnie na stanowisko   d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W 6 pp Leg. pełni różne funkcje m. in. d-ca 8 kompanii w III batalionie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walce z wrogiem na stanowisku d-cy 8 kompanii 6 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczy z Niemcami nad Narwią i  Bugiem, potem pod Kałuszynem, gdzie zostaje ranny.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 6 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2001
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Staufer Stanisław Karol 
    - , ppłk int. 
    [1896-+?], ppłk sł. st.  int.[1938]
    Ur. 4 XI 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w Departamencie IV Intendentury MSWoj. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 VII 1925. Przeniesiony do I Batalionu Administracyjnego w Warszawie na stanowisko kwatermistrza /1928/. Przeniesiony po 1929 do Kierownictwa Administracji Pieniężnej Rejonu Równe. Przeniesiony w III 1932 z Kierownictwa Administracji Pieniężnej Rejonu Równe do Szefostwa Intendentury DOK IV w Łodzi na stanowisko kierownika administracyjnego pieniężnego-intendenta. W IV 1935 przeniesiony z szefostwa intendentury DOK IV w Łodzi do szefostwa intendentury DOK VIII w Toruniu na stanowisko kierownika zaopatrzenia intendentury. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. int. 19 III 1938. W latach 1937-1939 z-ca szefa int. DOK VIII w Toruniu. W kampanii wrześniowej 1939 szef służby int. w dowództwie Grupy Operacyjnej gen. M. Tokarzewskiego-Karaszewicza w składzie Armii „Pomorze”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w oflagu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Toruniu.
    Żona Maria z d. Adamowicz /1892-?/
    Odznaczony: KN, KW2x, ZKZ2x
    Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 6 z 18 IV 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Steć Kazimierz
    - , kpt. art. 
    [ 1902-1944], kpt. sł. st. art. WP[1939]
    Ur. 31 III 1902. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII1929 z przydziałem do 17 pal w Gnieźnie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1932. W 17 pal pełni różne funkcje m. in. d-ca 7 baterii w III dywizjonie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W VIII 1939 przeniesiony do mobilizowanego 78 dal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii haubic 100 mm w 78 dal. Uczestnik walk z Niemcami na przedpolach Modlina ora z w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VI B w Dössel, gdzie zginął 27 IX 1944 podczas nalotu samolotów alianckich.
    Odznaczony: SKZ
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Roczniki oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 193. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Stefanowiczowa Natalia
    - , dr med.

    Stefański Feliks
    - , por. rez. piech. inż.
    [1901-1977], inż. por. rez. piech. [1936]
    Ur. 17 V 1901. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał na kursie podchorążych rezerwy piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do 36 pp w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKLU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM III batalionu 336 pp. Uczestnik obrony Warszawy. W latach 1939-1935 w niewoli niemieckiej.  Po wojnie w kraju.
    Zmarł 21 VIII 1977
    Rocznik oficerski  rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Stefański Zenon Józef 
    - , por. rez. Piech. 
    [1911-?], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 15 IX 1911. Ukończył szkołę średnia. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 8 DP przy 13 pp w Pułtusku. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 21 pp w Warszawie. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu p/gaz. 21 pp w składzie 8 DP. Brał udział w walkach na przedpolach Warszawy, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Karczewski. 21 Warszawski Pułk piechoty „Dzieci Warszawy”. W-wa 1992
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Steffen Wiktor
    - , ppor. rez. art. prof.doc. dr 
    [1903-1997], prof. doc. dr, ppor. rez. art. [1933]
    Ur. 27 III 1903 w m. Sząbruk k. Olsztyna. Ukończył gimnazjum w Ornecie, potem wyższe studia uzyskując stopień dr filologii. Służbę wojskową odbywał w latach 1929-1930 w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 7 pac w Poznaniu. Ewidencyjnie podległa PKU Poznań M. Był pracownikiem naukowym UP w Poznaniu. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 baterii pomiarów artylerii. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Działał w jenieckiej konspiracji wojskowej. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powrócił do kraju. Od początku III 1945 przebywał w Nowym Mieście Lubawskim, gdzie organizował miejscowe gimnazjum. W końcu III 1945 wyjechał do Wrocławia, gdzie objął katedrę. Jako docent był wykładowcą filologii klasycznej. Od 1946 profesor Uniwersytetu Wrocławskiego, a od 1958 Uniwersytetu Poznańskiego. Wybitny znawca i tłumacz greckiego dramatu satyrycznego. Autor wielu prac z zakresu greckiej tragedii, komedii i poezji. Od 1967 członek PAN.  14 V 1981 otrzymał tytuł dr honoris causa UW we Wrocławiu.
    Zmarł 29 IV 1997 w Poznaniu.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Steinhagen Stefan
    -
    [1892-1939], rtm w st sp. [1919], przedsiębiorca
    Ur. 29 VIII 1892 w Myszkowie, syn Artura i Marii z d. Knothe. Ukończył gimnazjum, a następnie studiował technologię papiernictwa na Politechnice w Köthen w Niemczech. Studia przerwał mu wybuch I wojny światowej 1 VIII 1914. Wcielony do armii rosyjskiej ukończył kurs szkoły oficerskiej kawalerii. Walczył na froncie do 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 203 Pułku Ochotniczego Ułanów Kaliskich przemianowanego w II 1921 na 27 p. ułanów. Walczył pod Kijowem, Lwowem, Zamościem. Zweryfikowany w stopniu rtm kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony w 1921 do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 26 p. ułanów. Od 1921 zostaje członkiem Zarządu myszkowskiej papierni, potem od 1923 dyrektorem naczelnym. W latach trzydziestych zarządzał koncernem w centrali w Warszawie. We IX 1939 przebywał w Warszawie. Mianowany przez Stefana Starzyńskiego – pełnomocnikiem ds. aprowizacji. Zginął 26 IX 1939 od wybuchu bomby podczas nalotu samolotów niemieckich. Pochowany na cmentarzu ewangelickim w Częstochowie.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Kapsa. Biogram St. S. /w:/ Słownik biograficzny ziemi Częstochowskiej. T. I. Częstochowa 1998.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Steinhof Witold
    - , ppor. piech.

    Stelmachowski Wacław
    - , mjr sap.
    [1895-+?], ppłk sł. st. sap. [1939]
    Ur. 28 IX 1895. W WP od XI 1918. W stopniu por. sł. st. sap. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. o wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 1 p. saperów kolejowych/1924/, potem w 2 pułku saperów kolejowych. Po reorganizacji w wojskach saperskich przeniesiony w XII 1929 z b. 2 pułku saperów kolejowych do 2 batalionu saperów kolejowych na stanowisko d-cy kompanii szkolnej. Awansowany do stopnia mjr sł. st. sap. Przeniesiony w I 1931  z 2 batalionu saperów kolejowych do  sztabu 22 DP w Przemyślu na stanowisko szefa saperów dywizji. Z dniem 1 X 1931 przeniesiony z 22 DP w Przemyślu do Szefostwa Inżynierii DOK VIII w Toruniu na stanowisko szefa Inżynierii. Przeniesiony w XII 1932 z Szefostwa Inż. DOK VIII na stanowisko delegata Sztabu Głównego przy Robót Publicznych w Toruniu z równoczesnym pełnieniem dotychczasowych obowiązków szefa inżynierii DOK VIII. Z dniem 1 XII 1934 przeniesiony z DOK VIII w Toruniu do Batalionu Silnikowego na stanowisko z-cy d-cy batalionu. W latach 1937-1939 pełnił funkcję szefa Wydziału Ogólnego w Dowództwie Saperów MSWoj. Awansowany 19 III 1939 do stopnia ppłk sł. st. sap. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza Grupy Operacyjnej gen. M. Tokarzewskiego z Armii „Pomorze”.
    Odznaczony: KW2x, MN, ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Stengert Jan Tomasz
    - , mjr łączno
    [1897-+?], mjr sł. st. łącz. WP[1938], w konspiracji OJN/NOB ps. „Siwy”
    Ur. 21 XII 1897 w Zaniemyślu. W latach 1914-1918 służył w armii niemieckiej. Walczył na froncie zachodnim. Uczestnik Powstania Wielkopolskiego. Od 1919 służył w 2 Pułku Strzelców Wielkopolskich, przemianowanym 10 XII 1919 na 56 pp. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 IX 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Dekretem L. 1509 NW przeniesiony w IV 1921 z 56 pp do 2 batalionu telegraficznego zapasowego. Po ukończeniu kursu dla oficerów łączności przydzielony do 1 pułku łączności. Z dniem 27 II 1925 przeniesiony z 1 p. łącz. do Korpusu Ochrony Pogranicza, skąd w 1927 został przeniesiony do 7 batalionu łączności. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łącz. 1 I 1931. Przeniesiony z dniem 31 VII 1931 w stan nieczynny. Z dniem 1 VIII 1932 powołany do służby wojskowej ze stanu nieczynnego na stanowisko d-cy kompanii telegraficznej 14 DP, skąd zostaje przeniesiony w I 1934  do 7 batalionu telegraficznego w Poznaniu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. łącz. 19 III 1938. W latach 1937-1939 d-ca łączności 25 DP w Kaliszu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności 25 DP w składzie armii „Poznań”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 25 DP. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 uniknął niewoli i powrócił do Kalisza. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej. Współorganizator organizacji polityczno-wojskowej – Organizacja Jedności Narodowej- d-ca wojskowy ps. „Siwy”, potem jako doradca wojskowy w Narodowej Organizacji Bojowej w Kaliszu.
    Odznaczony: SKZ
    Po wojnie w kraju. Żył w 1969.
    Dz. Pers. Nr 17 z 30 IV 1921; Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 13 XII 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939.Poznań 1983; M. Woźniak /red./Encyklopedia Konspiracji Wielkopolskiej. Poznań 1998.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Stępień Marian Adam
    - , por. piech.
    [1907-1970], prawnik, oficer sł. st. piech. WP, por. [1936], w konspiracji ZWZ/AK, kpt. [1945], ps. „Skawa”, „Zięba” vel Piotr Zięba.
    Kmdt Obwodu ZWZ/AK Myślenice IV 1940-V 1942. Okręg Kraków ZWZ/AK.
    Ur. 13 III 1907 w Chicago /USA/.Po zakończeniu I wojny światowej powraca z rodzicami z Stanów Zjednoczonych do Polski. W 1929 ukończył gimnazjum w Myślenicach i zdał maturę. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 15 pp. w Dęblinie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 1 I 1936. Ukończył w Warszawie specjalistyczny kurs dla oficerów w zakresie broni ppanc. Po powrocie do 15 pp. obejmuje funkcję d-cy plut. w kompanii ppanc. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca kompanii ppanc. W 15 pp, potem adiutant pułku. Walczył z wrogiem na całym szlaku bojowym 15 pp. od Ziemi Łódzkiej poprzez boje odwrotowe aż do Modlina, w którego uczestniczy obronie. Po kapitulacji Modlina przebywa w niemieckiej niewoli w obozie jenieckim w Działdowie. W X 1939 zwolniony z niewoli zgodnie z umową kapitulacyjną. Powraca do Krakowa. Po nawiązaniu kontaktów z organizacją konspiracyjną SZP potem ZWZ zostaje skierowany na teren Myślenic. Organizuje na terenie Myślenic, Bochni i Wieliczki harcerstwo. Na początku 1940 razem ppor. Julianem Oczko ps. „Podkowa” organizuje na terenie powiatu Myślenice siatkę konspiracyjną ZWZ. Działalność konspiracyjną ułatwiają mu duże znajomości ludzi jeszcze z lat szkolnych. Od I 1940 zastępca k-dta Obwodu ZWZ Myślenice kpt. Jana Hryckowiaka /Hryckowiana/.Organizacyjnie Obwód ZWZ Myślenice wchodził w skład inspektoratu krakowskiego ZWZ. Po aresztowaniu wiosną 1940 kpt. J. Hryckowiaka, od IV 1940 mianowany przez k-dta Inspektoratu Rejonowego ZWZ ppłk sł. st. F. Faixa ps.„Turnia” k-dtem Obwodu ZWZ/AK Myślenice. Jego bliskim współpracownikiem był Stefan Rafalski ps. „Szczupak”, „Szuwar” – pełniący funkcje szefa wywiadu w obwodzie. W okresie dowodzenia obwodem zorganizował od postaw sieć placówek terenowych i sztab obwodu. Zagrożony aresztowaniem przez gestapo w V 1942 zostaje przeniesiony do Krakowa na stanowisko oficera taktycznego w Komendzie Obwodu AK Kraków-miasto. Następnie przesunięty na funkcje oficera wywiadu. Jesienią 1942 przeniesiony na stanowisko d-cy II Odcinka w Obwodzie AK Kraków – miasto. W końcu 1943 data dokładna nieznana/ przekazuje funkcje kpt. sł. st. piech. Karolowi Piskorzowi ps. „Kleofas”, „Ścigaj”. Od 1944 d-ca I Odcinka w tymże obwodzie. Po rozwiązaniu AK 19 I 1945 pozostaje w konspiracji NIE/DSZ i nadal kieruje pracą konspiracyjną na podległym terenie. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 1 I 1945 rozkazem KG AK. Latem 1945 zagrożony aresztowaniem przez UB wyjechał z Krakowa do Myślenic, gdzie zamieszkał. We IX 1945 ujawnił się przed Komisją Likwidacyjną dla b. AK w Krakowie. Zweryfikowany w stopniu mjr.
    Ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa UJ w Krakowie. Pracował jako adwokat w jednym z zespołów adwokackich w Krakowie.
    Zmarł 9 X 1970 w Myślenicach. Odznaczony KW 3x, SKZ z M, Krzyżem Partyzanckim.

    J. Rómmel. Za Honor i Ojczyznę, s. 385; K. Guzikowski. AK na terenie powiatu wielickiego, wg indeksu; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP-ZWZ-AK 1939-1945, s. 68; Biuletyn AK Kraków nr 4/1992, s. 13,14; A. Zagórski. Okręg AK Kraków /w/ AK-Rozwój organizacyjny wg indeksu; Z. Gnat-Wieteska. 15 pp. „Wilków”, s. 37,41 ; L. Głowacki Obrona Warszawy i Modlina 1939, wg indeksu.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Stolarski Józef 
    - , ppor. 
    [1910-1991], nauczyciel, oficer rez. piech. WP, ppor. [1934], w konspiracji ZWZ/AK, por. [1945], ps. „Hala”, „Wojmir”, „Zielony”, „Ziomek”.
    Kmdt Obwodu Łódź-miasto AK X 1943 – II 1945. Okręg Łódź AK.
    Ur. 21 VIII 1910 w Łodzi, syn Józefa i Bronisławy. W 1930 ukończył w Łodzi Seminarium Nauczycielskie i zdał maturę. W latach 1930-1931 odbywa służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 14. DP przy 58 pp. w Biedrusku k/Poznania. Przeniesiony do rez. w stopniu plut. pchor. rez. piech. W 1932 odbył ćwiczenia wojskowe w 31 pp. Strzelców Kaniowskich w Łodzi. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 31 pp. Ewidencyjnie podlega PKU Łódź Miasto. Do lata 1939 pracuje w Łodzi w zawodzie nauczyciela szkoły powszechnej potem średniej. Działa w harcerstwie. Organizator drużyny harcerskiej, wychowawca młodzieży. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 31 pp. Jako d-ca plutonu bierze udział w szeregach 31 pp. w kampanii wrześniowej 1939. Walczył w obronie Warszawy. Po kapitulacji unika niewoli niemieckiej i powraca do Łodzi. Od X 1939 działa w miejscowej organizacji konspiracyjnej o nazwie POW. Od początku 1940 czynny w ZWZ. Do V 1940 k-dt Dzielnicy Zachód / Karolew, Polesie/. W VI 1944przydzielony do Związku Odwetu. Od IV – VIII 1942 pełni funkcję szefa dywersji ZO w inspektoracie łódzkim ZWZ/AK. Od VIII 1942 do VIII 1943 k-dt Dzielnicy Łódź –Południe AK wchodzącej w skład Obwodu AK Łódź-miasto. Od IX –X 1943 zastępca k-dta Obwodu Łódź-miasto AK rtm. sł. st. J. Łosia ps. „Baca”. W X 1943 rtm. „Baca” zagrożony aresztowaniem wyjechał z Łodzi. Obejmuje wówczas stanowisko k-dta obwodu. Funkcję k-dta objął w okresie, kiedy gestapo rozbiło struktury AK w Łodzi. Jako wytrawny konspirator zdołał opanować panikę podejrzeń o zdradę. Zorganizował przerzut zagrożonych żołnierzy AK do GG i przywrócił dyscyplinę organizacyjną. Odnowił zerwane kontakty, zreorganizował komendę Obwodu AK Łódź – miasto, zmienia krypt. Dzielnic i rejonów. Organizuje akcje likwidacyjne p-ko konfidentom. Obwodem AK Łódź-miasto kieruje do czasu wejścia wojsk sowieckich w I 1945. Awansowany do stopnia por. rez. 1 I 1945 przez KG AK. Po rozwiązaniu AK 19 I 1945 mieszka w łodzi. Od II – V 1945 pracuje jako inspektor punktów etapowych Państwowego Urzędu Repatriacyjnego w Łodzi, co pozwala mu na utrzymywanie kontaktów z członkami organizacji i współpracę z b. żołnierzami AK, którzy napływali do Łodzi ze Wschodu.
    Aresztowany 9 V 1945 w Łodzi przez funkcj. WUBP Łódź więziony w lochach UB. Skazany na podstawie fałszywych zarzutów przez WSR Łódź na karę wieloletniego więzienia. Potem więziony w więzieniu MBP w Warszawie - Mokotów. Na podstawie amnestii karę mu złagodzono. Zwolniony z więzienia powraca do Łodzi. Podejmuje pracę w zawodzie nauczyciela wychowując pokolenia w duchu patriotycznym. Organizuje pomoc dla b. żołnierzy AK. Awansowany do stopnia mjr w 1984. Gromadził materiały i dokumenty, fotografie, relacje. Był inicjatorem w 1988 zorganizowania sympozjum poświęconego Okręgowi AK Łódź.
    10 XI 1990 Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej w Londynie mianuje go do stopnia ppłk w st. sp. Do ostatnich chwil swego życia pracował nad monografią AK na terenie Łodzi. Śmierć przerwała zaawansowaną pracę.
    Zmarł 7 VIII 1991 w Łodzi, gdzie mieszkał. Pochowany 12 VIII 1991 na Cmentarzu Wojskowym w Łodzi.
    Był odznaczony; VM kl. 5, nr leg. 12628. KW 2x, SKZ z M.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Nudziarek /red./Okręg Łódzki AK. Łódź 1988; E. Wawrzyniak. Okręg Łódzki AK /w:/ AK-rozwój organizacyjny. W-wa 1996. USC Łódź. Skrócony akt zgonu nr II-1860/1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Stopa Stanisław
    - , por. Str; Gr. patrz LINK

    Straszewicz Jan
    - . inż.
    [1891-1975], inż. elektryk
    Ur. w 1891. Ukończył średnią szkołę techniczną w Warszawie, potem wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera elektryka. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był szefem służby technicznej w Komendzie Głównej Straży Obywatelskiej w Warszawie. Po wojnie w kraju. Pracował m. in. jako wykładowca na Politechnice Warszawskiej.
    Zmarł 8 II 1975.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Strehl Leon Kazimierz
    - , płk dr med.
    [1891-1960], powstaniec wielkopolski, lekarz medycyny, oficer sł. st. sanit. WP, płk [1935], żołnierz ZWZ/AK, ps. „Feliks”
    Ur. 6 VIII 1891 w Czarnoszycach, k. Chojnic, syn Władysława/ urzędnika / i Kazimiery z Czarlińskich. Od 1901 uczęszczał do Gimnazjum im. Augusta Victora w Poznaniu, gdzie w 1911 otrzymał świadectwo dojrzałości. Jako uczeń był członkiem od 1904 Towarzystwa Tomasza Zana, a w latach 1909-1910 przewodniczącym jego oddziału w Poznaniu. Od 1911 studiował medycynę na Uniwersytecie w Monachium, a od 1912 w Lipsku. Od X 193 do III 1914 służył ochotniczo w 7 pp w armii niemieckiej, a następnie od V 1914 kontynuował studia medyczne na uniwersytecie w Berlinie. Jednocześnie od 1911 był członkiem „Zetu” i Grupy Narodowej w Monachium, Lipsku i Berlinie. Od 1913 pełnił funkcję komisarza dla gimnazjalnych organizacji narodowych na Pomorzu i wchodził w skład redakcji „Brzasku”, a także instruktorem wojskowym grup narodowych w Lipsku i Berlinie. W IX 1914 wcielony do armii niemieckiej i pełnił tam funkcję podlekarza w 5 pułku art. polnej, a od XII 1915 podlekarz szpitala polowego nr 118, potem od V 1917 lekarzem dywizjonu 97 pułku art. polnej. W XII 1918 i w I 1919 kontynuował studia na Uniwersytecie w Berlinie. Od I 1919 jako ochotnik uczestniczył w powstaniu wielkopolskim. Był lekarzem odcinka „Śmigiel” Grupy Leszno, potem w II-III 1919 ukończył kurs dla lekarzy w Głównym Szpitalu Wojskowym w Poznaniu. Od V 1919 był lekarzem III baonu 11 p. strz. wielkp., a od VIII 1919 adiutant Departamentu Sanitarnego przy Urzędzie Wojskowym w Poznaniu. Od XI 1919 pełni funkcję referenta działu sanitarnego DOG Poznań, a od XII 1921 I referent działu sanitarnego DOK VII Poznań. Jednocześnie studiował medycynę na wydziale Lekarskim UW w Warszawie, gdzie w VII 1919 otrzymał dyplom lekarza, a w III 1923 dyplom doktora medycyny. Zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od XII 1925 d-ca VII baonu sanitarnego, a od XI 1927 ponownie referent w Szefostwie Sanitarnym DOK VII Poznań. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. sanit. 1 I 1928. Od IV 1930 ponownie d-ca VII baonu sanitarnego. Od X 1931 pomocnik k-dta 7 Okręgowego Szpitala w Poznaniu, następnie od IV 1934 szef sanitarny DOK VIII w Toruniu. Do stopnia płk sł. st. sanit. awansowany 1 I 1935. Od XI 1937 DOK I w Warszawie. Brał udział w obronie Warszawy. Od 30 IX 1939 w niewoli, początkowo w obozie przejściowym w Skierniewicach, potem od 12 X 1939 w Szpitalu Mokotowskim, skąd go zwolniono 31 III 1940.W okresie okupacji niemieckiej od IV 1940 do VII 1944był dyrektorem Szpitala Ujazdowskiego i Maltańskiego, jednocześnie pełnił funkcję Szefa sanitarnego przy Komendzie Głównej ZWZ/AK. Uczestnik powstania warszawskiego. Po upadku powstania był polskim k-dtem obozu i szpitala w Zeithein. Po odzyskaniu w IV 1945 wolności był ordynatorem polskiego oddziału radzieckiego szpitala wojskowego. Po powrocie do kraju od VIII 1945 był dyrektorem szpitala PCK w Toruniu, a od III 1946 szefem lecznictwa w Departamencie Służby Zdrowia MON w Warszawie. Po przejściu w 1951 na emeryturę podjął pracę społeczną w Zarządzie Głównym PCK.
    Zmarł w Warszawie 1 IX 1960. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 i klasy IV, OOP kl. 5, ZKZ, KW2x,KN, Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym.
    Żonaty z Władysławą wszelaki miał synów Władysława /1924-1925/, Kazimierza /1926/
    CAW ap. 2377/5/53; Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; Słownik biograficzny Powstańców Wielkopolskich. Poznań 2002; M Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Strumpt Henryk
    - , kpt. piech.
    [1897-?], kpt. sł. st. piech. [1925]
    Ur. 17 IV 1897. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony do Okręgowego Zakładu Gospodarczego nr 1 z przydziałem do Kierownictwa Rejonu Intendentury w Warszawie. Jednocześnie przeniesiony do grupy oficerów administracyjnych. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1925. Następnie przeniesiony po 1926 na stanowisko płatnika do 1 pp Leg. w Wilnie, skąd zostaje przeniesiony z dniem 1 XII 1929 do Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie na stanowisko płatnika. Z dniem 10 XII 1931 przeniesiony z Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie na stanowisko kwatermistrza Morskiego Dywizjonu Lotniczego w Pucku. Po 1935 przeniesiony do 1 Okręgowego Urzędu PW i WF w Warszawie na stanowisko kierownika Referatu Zaopatrzenia. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza w Warszawskiej Brygadzie Obrony Narodowej. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 dalsze losy n/n
    Odznaczony: MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Strusiński Jan
    - , ppor. art.
    [1913-?],kadet, ppor. sł. st. art. [1936]
    Ur. 29 III 1913. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 2 pal Leg. w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 p. o. d-cy 5 baterii w II dywizjonie 2 pal Leg. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 baterii II dywizjonu 2 pal Leg. w składzie 2 DP Leg. przydzielonej do Armii „Łódź”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 pal Leg. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej, skąd uciekł a następnie przedostał się na Węgry, a stamtąd do Francji, gdzie służył w 2 Dywizji Strzelców Pieszych gen. B. Prugara-Ketlinga. Walczył z Niemcami w kampanii francuskiej VI 1940. Internowany w Szwajcarii. Po próbie ucieczki ujęty i uwięziony. Po wojnie ukończył studia w Lozannie i wyjechał do Australii. Mieszkał w Melbourne. Działał w ruchu kombatanckim. Przez wiele lat pełnił funkcję wiceprezesa Związku Kadetów w Australii.
    Awansowany po wojnie do stopnia kpt.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci kadetów II RP. W-wa 2001; Tajny Dziennik Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Strzelecki Jan
    -

    Strzelecki Kazimierz Gustaw Aureliusz
    - , kpt. art.
    [1900-1939], kpt. sł. st. art. [1934]
    Ur. 18 IV 1900 we Lwowie. W latach I wojny światowej brał udział w szeregach armii austriackiej. Od XI 1918 w WP. W szeregach 4 pap brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od 15 VIII – 11 XI 1920 w Wielkopolskiej Szkole Artylerii w Poznaniu. W stopniu podch. przydzielony do 5 pap. Mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 XII 1920. Awansowany 1 XII 1922 do stopnia por. sł. st. art. Przeniesiony w 1923 z 5 pap do 13 dak we Lwowie, przeniesionego później do Brodów, gdzie pełnił różne funkcje. Długoletni oficer 13 dak. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1934. w latach 1936-1939 d-ca 1 baterii w 13 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 baterii 13 dak w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach z Niemcami pod Tomaszowem Maz., potem w walkach odwrotowych. Po odłączeniu od Kresowej Brygady Kawalerii przebił się z 4 baterią do Warszawy, gdzie dotarł 9 IX 1939. Bierze udział w obronie Warszawy. Zginął 11 IX 1939 w rejonie mostu Kierbedzia zastrzelony przez niemiecką dywersantkę. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/Pruszków; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 13 Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków 1996; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Strzelecki Leon
    - , płk dypl.
    [1895-1968], legionista, oficer dypl. sł. st. kaw. WP, płk [1932], PSZ, gen. bryg. [1964]
    Ur. 11 IV 1895 w Piotrkowie Trybunalskim, syn Kazimierza-Władysława i Aleksandry – Moniki z d. Czarnowskiej. Uczęszczał do gimnazjum rządowego w Piotrkowie, a po strajku w 1905 przeniósł się do polskiego gimnazjum Jacobsona, które ukończył w 1913. Maturę zdał eksternistycznie w 1914 w Rosji.
    W 1911 był współzałożycielem w Piotrkowie tajnej I Drużyny Skautowej im. C. Godebskiego, później był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich i Zarzewia. W VII 1914 przyjechał do Krakowa. Od 15 VII 1914 był na kursie dla instruktorów Drużyn Strzeleckich w Nowym Sączu. Po mobilizacji ZS wszystkich kursantów przewieziono 2 VIII 1914 do Krakowa. Od 06 VIII 1914 w 3 kompanii W. Wieczorkiewicza. 12 VIII 1914 brał udział w potyczce z Rosjanami pod Kielcami. 25 VIII 1914 przeniesiony do 4 plutonu 1 szwadronu ułanów W. Beliny-Prażmowskiego. Brał udział we wszystkich walkach 1 szwadronu 1 p. ułanów do 25 XI 1915. Walczył m. in. pod Czarkowami, Uliną, Limanową, Łowczówkiem, nad Nidą, Tarłowem i Jastkowem. Od 25 XI1915 zostaje d-cą III plutonu w 2 szwadronie por. M. Zaruskiego. 1 XI 1916 mianowany ppor. kaw. Podczas kryzysu przysięgowego w LP zostaje w VII 1917 zwolniony z LP i 27 VII 1917 internowany przez Niemców w obozie w Beniaminowie, skąd go zwolniono 1 IV 1918. W V 1918 wstąpił do PSZ. Od V1918 do VI 1918 odbywał kurs uzupełniający wyszkolenia oficerów w Ostrowi Maz., a 15 VI 1918 został przeniesiony n kurs Wyszkolenia Kawalerii w Mińsku Maz. Awansowany 12 X 1918 do stopnia por. kaw. Od XI 1918 w WP. W utworzonym w Mińsku Maz. 5 p. uł. służył jako d-ca 3 szwadronu do II 1919. Od 20 III 1919 odkomenderowany na Kurs Oficerskiej Szkoły Jazdy w Warszawie, gdzie przebywał do 20 VIII 1919. Następnie d-ca szwadronu zapasowego 5 p. uł. Następnie d-ca 3 szwadronu 5 p. uł. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 27 VIII 1920 awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 15 XI 1920 d-ca szwadronu technicznego 5 p. uł. Od 10 VIII do 20 X 1921przebywał na kursie dla oficerów sztabowych w CW Piech. W Rembertowie. Od 1 XII 1921 do 1926 pełnił kolejno funkcje: d-cy dyonu, kwatermistrza 1 p. szwol.. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 1 VII 1923. W latach 1926-1928 studiuje w MSWoj. w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. kaw. 1 I 1928. Od XI 1928 do 1930 dyrektor nauk CW Kaw. W Grudziądzu. W okresie XI 1930-I 1934 d-ca 1 p. uł. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. kaw. 1 I 1932. Od I 1934 do 1935 oficer do zleceń GISZ, potem od 1935 do VII 1939 szef Biura Inspekcji GISZ. Od VII 1939 d-ca Podolskiej Brygady Kawalerii, którą dowodził w kampanii wrześniowej 1939 w składzie Armii „Poznań”. Brał udział w bitwie nad Bzurą. Od 19 IX 1939 z-ca gen. R. Abrahama d-cy zbiorczej BK w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VI B w Dössel. Po uwolnieniu z oflagu w V 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II KP gen. W. Andersa. Od 4 I 1946 d-ca 1 p. uł. krechowieckich/pancernego/ w Osimo. 11 VI 1946 ewakuowany drogą morską z Neapolu do Liverpoolu. Wlk. Brytanii. 6 VIII 1946 objął dowództwo całości pułku, a następnie w VIII 1947 przeprowadził demobilizację pułku, po czym zamieszkał w Londynie. Do 1965 pracował zawodowo. Jednocześnie brał aktywny udział w pracach społecznych. Był wiceprezesem zarządu Instytutu J. Piłsudskiego, Koła Beliniaków i Krechowiaków.
    Z dniem 1 I 1964 awansowany przez gen. W. Andersa do stopnia gen. bryg.
    Zmarł w londynie07 IX 1968. Pochowany na cmentarzu South Ealing.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, Polonia Restituta 4 kl., KW4x,ZKZ, SKZ i innymi medalami.
    Żonaty dwukrotnie: po raz pierwszy z Marią Chaniewską, po raz drugi od 3 XII 1927 z Eugenią Brudnicką. Dzieci nie miał.
    Roczniki oficerskie: 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska-Karski – St. Zurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. 4. W-wa 2006; Biogram L. S. /w:/ MSBUDN 1939-1956, t. 10. Kraków 2004, /opr. J. Kirszak-A. Tuliński/.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Strzelecki Zygmunt
    - , por. art. 
    [1910-?], por. sł. st. art.[1937]
    Ur. 7 XII 1910. Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 13 pal na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 d-ca 6 baterii w II dywizjonie 13 pal w Równem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii I dywizjonu 13 pal w składzie 13 DP. Brał udział w walkach pod Tomaszowem Maz., potem w walkach odwrotowych. Z częścią baterii przebił się do Warszawy, gdzie bierze udział w jej obronie. Od 23 IX 1939 oficer ordynansowy d-cy odtworzonej w Warszawie 13 DP. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 13 Kresowy Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    StudzińskiTadeusz
    - , por. rez. br. panc.
    [1906-?], por. sł. st. art. [1934]
    Ur. 11 V 1906. Ukończył gimnazjum. W latach 1926 -1926 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Artylerii /od 1929 Szkoła Podchorążych Artylerii/w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 10 pal w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po 1936 przeniesiony z 10 pal do 27 pal we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie m. in. w latach 1937-1939 pełnił funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego. Od 18 VIII 1939 adiutant d-cy Ośrodka Zapasowego Artylerii Lekkiej typu specjalnego nr 2 we Włodzimierzu Wołyńskim. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy improwizowanego pociągu pancernego nr 1. Walczy z Niemcami na odcinku obrony „Warszawa-Zachód”. Po kapitulacji Warszawy losy n/n
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 27 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1999
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Stuglik Jan Franciszek Józef
    - , ppor. piech.. 
    [-1939], ppor. piech.
    Ur. 12 VI 1915. Ukończył szkołę średnią. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 x 1939 z przydziałem do 84 pp w Pińsku na stanowisko d-cy plutonu w 9 kompanii III batalionu stacjonującego w Łunincu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w kompanii ppanc. 84 pp w składzie 30 DP przydzielonej do Armii „Łódź”. Walczył z Niemcami nad Wartą, potem Widawą, gdzie poległ 6 IX 1939. Pochowany na cmentarzu w Jeżowie.
    Tajny dziennik Personalny Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Nawrocki. 84 Pułk Strzelców Poleskich. Pruszków 2002.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Stylo Bogumił
    - . mjr art.
    [1897-+?], mjr sł. st. art. WP[1938]
    Ur. 19 XII 1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie 1 XII 1920-18 III 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Dekretem NW Nr 3329 mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 IX 1921 z przydziałem do 17 pap w Gnieźnie. W 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 XI 1920. Długoletni oficer 17 pap. m. in. d-ca baterii. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu kurs dla dowódców baterii. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1930. Przeniesiony z 17 pap do referatu artylerii w DOK X w Przemyślu, skąd zostaje przeniesiony we IX 1933 do 20 pal w Baranowiczach na stanowisko d-cy baterii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca I dywizjonu 20 pal stacjonującego w Baranowiczach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii dywizyjnej 20 DP. Walczył z Niemcami na przedpolach Mławy, Modlina potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Autor „Zarysu Historii Wojennej 17 pap. W-wa 1929.
    Dz. Pers. Nr 38 z 8 X 1921; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 28 IX 1933; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Zb. Moszumański - Z. Kozak. Wojenne szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Stypułkowski Henryk
    - , adwokat

    Stypułkowski Janusz Józef
    - , ppor. rez. inż.
    [1907-1939], inż., ppor. rez. art. [1933]
    Ur. 25 VII 1907. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w latach 1930-1931 w 4 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 32 dal w Rembertowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 28 pal w Zajezierzu-Dęblinie. Ewidencyjnie podlegał PKU M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. art. 1 I 1938. Przeniesiony ewidencyjnie do 8 pal w Płocku. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu, potem d-cy 4 baterii II dywizjonu 8 pal w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Mławy, potem na przedpolach Modlina. Poległ 15 IX 1939 na Kępie Nowodworskiej. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; St. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Stypułkowski Jerzy Ireneusz 
    - , kpt. art. 
    [1902-+?], kpt. sł. st. art.[1937]
    Ur. 25 III 1902. Uczęszczał do szkoły średniej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920, potem w III Powstaniu Śląskim VI-VII 1921. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1924 z starszeństwem od 1 VII 1923 z przydziałem do 21 pap w Bielsku na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925.
    Przeniesiony na stanowisko oficera sądowego od dnia 1 V 1930 do 1 V 1932 do Wojskowego Sądu Rejonowego Biała- Bielsko, skąd z dniem 1 V 1932 zostaje przeniesiony do 21 pal. Po 1936 przeniesiony z 21 pal do 1 dak w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełni funkcję zastępcy d-cy Szkoły Podoficerskiej 1 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 1 dak w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Modlin”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 1 dak. Od 2o IX 1939 dowodzi 4 baterią 1 dak. Uczestniczy w walkach na Lubelszczyźnie m. in. pod Suchowolą, Góreckiem Kościelnym. Po kapitulacji oddziałów polskich od 27 IX 1939 w niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w latach 1939-1945. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 służył w PSZ na zachodzie. Po demobilizacji w 1947 zamieszkał w Wlk. Brytanii. W 1967 w Londynie opublikował pracę pt. Droga do wojska.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11999, SKZ
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 102 z 1 X 1924;Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 6z 23 IX 1932;P. Zarzycki. 1 Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków 1999; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Suchecki Władysław
    - , rtm. rez.
     [1897-1939], por. sł. st. kaw. [1921] w rez. rtm.
    Ur. 30 VI 1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Do stopnia por. sł. st. kaw. 1 VII 1921 służył w 21 p. ułanów. Długoletni oficer 21 p. ułanów w Równem, gdzie pełnił różne funkcje. Po 1936 przeniesiony do rezerwy. W 1939 mianowany rtm rez. kaw. i zmobilizowany do WP. Od VIII 1939 d-ca szwadrony kawalerii dywizyjnej 5 DP, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Od 20 IX 1939 d-ca szwadronu przydzielonego do zgrupowania kawalerii mjr J. Juniewicza z zadaniem dozorowania Wisły. Poległ 22 IX 1939 pod Łomiankami, pochowany na cmentarzu Kiełpinie Poduchowym.
    Odznaczony: KW
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Suchocki Józef - . ppor. rez. art. patrz LINK

    Suchodolski Alfons 
    - por. piech. 
    [1911-1939], oficer sł. st. piech. por. [1939]
    Ur. 21 X 1911. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1933 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935. W latach 1936-1939 d-ca 1 plutonu 2 kompanii w Batalionie Stołecznym w Warszawie. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 kompanii Batalionu Stołecznego. Walczył z wrogiem nad szlaku bojowym batalionu. Uczestnik obrony Warszawy. Poległ w walce 14 IX 1939 na Woli
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003; P. Zarzycki. Batalion stołeczny. Pruszków 2005
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Sugier Stanisław
    - , por. piech. 
    [1906-?],por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 18 XI 1906. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1929-1930 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 26 pp w Gródku jagiellońskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca plutonu ppanc. 26 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi kompanią ppanc. 26 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Sujak Florian Józef 
    - , ppor. rez. art.
    [1910-1939],ppor. rez. art.[1933]
    Ur. 27 I 1910. Ukończył gimnazjum. W latach 1928-1929 odbywał służbę wojskową w 9 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 17 pap w Gnieźnie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym d0 17 pal w Gnieźnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Jarocin. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera obserwacyjnego 17 pal w składzie 17 DP Armii „Poznań”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 17 pal, m. in. nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Ciężko ranny 22 IX 1939 pod Burakowym zmarł 26 IX 1939 w szpitalu w Rawie Maz.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Sujkowski Andrzej Tadeusz
    - , mjr piech.
    [1899-?],mjr sł. st. piech.[1938]
    Ur. 1899. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w 11 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony z 11 pp do kadry kursów doszkalania młodszych oficerów piechoty w Chełmnie na stanowisko wykładowcy historii i geografii wojennej na czas od 15 X 1925 do 15 XII 1925. Następnie wykładowca w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1930. z dniem 1 IX 1930 przeniesiony ze Szkoły Podchorążych Piechoty do 62 pp w Bydgoszczy, gdzie dowodził m. in. kompanią. Po ukończeniu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kursu dla dowódców batalionu awansowany 19 III 1938 do stopnia mjr-a i mianowany d-cą III batalionu 78 pp w Baranowiczach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 78 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami pod Mławą, na przedpolach Modlina, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 69 z 1 VII 1925;Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Sulkiewicz-Hozman-Mirza Leon
    - , płk art.
    [1897-1958], płk art.[1933]
    Ur. 14 II 1897. W latach I wojny światowej służył w armii rosyjskiej. Oficer artylerii konnej. Od jesieni 1917 służył w 1 dak  I Korpusu Polskiego w Rosji. W I-II 1918 walczył na Białorusi z bolszewikami. Od 18 IV 1918-1 VI 1918 w Szkole Oficerów Artylerii 1 KP w Bobrujsku. Po rozwiązaniu w VI 1918 I KP powrócił do kraju. Od XI 1918 w WP z przydziałem do 1 dak,  gdzie dowodził baterią. W II 1919 na czele 1 plutonu 1 baterii artylerii konnej wyruszył na front walki z bolszewikami. Walczył na froncie północnym nad rzeką Szczarą, nad Niemnem i w rejonie Lidy. W VII i VIII 1919 dowodzi 1 baterią w walkach w rejonie Wilejki. Awansowany do stopnia kpt. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 10 II do X 1920 dowodzi 1 dak. Nadal walczy na froncie białorusko-litewskim. Od 27 VI 1920 uczestniczy w walkach z bolszewikami na Ukrainie. Za męstwo okazane na polu walk odznaczono go VM kl. 5. Po wojnie nadal służy w 1dak. Od 1 X 1922 pełni funkcję z-cy d-cy 1 dak. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 VII 1923. W okresie od 1 IX 1925-31 X 1925 przebywał na kursie kwatermistrzów w Grudziądzu. Następnie w okresie XI 1925- V 1927 pełni funkcję kwatermistrza 1 dak. Od V 1927 do IV 1934 pełnił funkcję d-cy 6 dak w Stanisławowie. Awansowany 1 I 1929 do stopnia ppłk sł. st. art., a do stopnia płk 1 I 1933. W okresie 30 IV 1936 – 18 II 1938 dowodził 4 pal w Inowrocławiu. Od II 1938-IX 1939 d-ca artylerii dywizyjnej 20 DP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził artylerią dywizyjną 20 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Mławy, na przedpolach Modlina, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w latach 1939-1945. Po uwolnieniu z niewoli w 10945 przebywał na Zachodzie. Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 3086, kl. 4 nr oo151, OP-5, KW, SKZ
    Zmarł 1 V 1958
    Dz. Pers. Nr 42 z 1 XI 1922; Dz. Pers. Nr 89 z 4 IX 1925; Dz. Pers. Nr 15 z 23 V 1927; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 1 Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków 1999.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Supiński Konstanty
    - , piech.
    [1898-+?], kpt. sł. st. piech.[1928]
    Ur. 22 VII 1898. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 30 pp. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 30 pp w Warszawie. Przeniesiony w 1927 do Centralnej Szkoły Strzelniczej. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. Przeniesiony z dniem 1 I 1932 z B. Centralnej Szkoły Strzelniczej do 30 pp, gdzie dowodził m. in. kompania. W latach 1933-1939 d-ca 1 kompanii CKM w I batalionie w 30 pp. W okresie III-IX 1939 dowódca II batalionu 30 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi częścią II batalionu, 30 pp, który przebił się do Warszawy i walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ, MN
     
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. w-wa 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Suracki Władysław
    - , ppłk dypl.
    [1895-1939], ppłk dypl. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 14 XI 1895. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 77 pp, gdzie pełnił m. in. funkcję d-cy kompanii, potem adiutanta sztabowego. W latach 1929-1931 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1930. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu mjr SG sł. st. piech. przydzielony z dniem 1 IX 1931 do sztabu DOK IX w Brześciu nad Bugiem, skąd w VI 1934 został przeniesiony do 7 pp w Chełmie na stanowisko d-cy batalionu. W latach 1937-1939 szef sztabu 30 DP w Kobryniu. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu 30 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 30 DP. Poległ w walce 12 IX 1939 w Żyrardowie.
    Odznaczony: OP 4, MN, SKZ, pośm. VM kl. 5 nr 14227
    Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 11 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. Warszawie. Londyn 1969
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Surewicz Bronisław
    - , mjr piech.
    [1897-1975], mjr sł. st. adm./piech.[1938]
    Ur. 04 X 1897. W WP od XI 1918. W stopniu por. bierze udział w szeregach 21 pp w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Wieloletni oficer 21 pp w Warszawie, gdzie pełnił różne funkcje. W latach 1927-1930 pełnił jako p. o. funkcję kwatermistrza 21 pp. W III 1930 przesunięty z funkcji kwatermistrza na stanowisko p. o. d-cy batalionu w 21 pp. W III 1931 przeniesiony z 21 pp do 15 pp w Dęblinie na stanowisko p. o. d-cy batalionu. Z dniem 1 III 1932 przeniesiony z 15 pp do sztabu DOK w Warszawie na stanowisko referenta. W IV 1935 powraca do 21 pp. Mianowany k-dtem Obwodowym PW przy 21 pp. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 19 III 1938. w latach 1938-1939 pełnił funkcję k-dta PW przy 21 pp oraz jednocześnie d-ca II warszawskiego Batalionu Obrony Narodowej. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi II batalionem ON w składzie Mazowieckiej Brygady ON. Uczestnik obrony Warszawy. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Po wojnie służył w wojsku.
    Odznaczony: KW4x, MN, SKZ
    Po wojnie w kraju. Zmarł 2 XI 1975
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930;Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 18 IV 1935;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Surówka-Dojan Jan Edward
    - , płk piech. 
    „Dojan” [1894-1982], nauczyciel, członek ZS, legionista, oficer sł. st. piech. WP, płk [1929]
    Ur. 27 XII 1897 w Wielopolu Skrzyńskim pow. Ropczyce. Syn Józefa i Adeli z Kuetów. Ukończył Seminarium Nauczycielskie. Od 1911 członek Związku Strzeleckiego we Lwowie. Po ukończeniu kursu oficerskiego ZS stał na czele ZS w Samborze. Po wybuchu I wojny światowej w VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich, gdzie początkowo dowodzi III, potem I plutonem V baonu 1 pp LP. 9 X 1914 mianowany ppor. piech. W połowie X 1914 zostaje d-cą 2 kompanii. Podczas bitwy pod Laskami 23 X 1914 zostaje ranny w nogę. Na leczeniu przebywał w szpitalu rezerwowym nr 2 we Wiedniu. Po powrocie z szpitala zostaje przydzielony do VI baonu. Od 28 II 1915 dowodził II plutonem 4 kompanii VI baonu. Wyróżnił się 5 VII 1916 podczas bitwy pod Kostiuchnówką. Awansowany do stopnia por. piech. 1 XI 1916. Dowodzi w tym czasie kompanią 5 pp LP. Wraz z 5 pp LP wycofany z frontu i przewieziony koleją do Baranowicz, potem w XI 1916 na teren Królestwa. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 internowany w obozie w Beniaminowie, a we IX 1917 wcielony do armii austriackiej i skierowany na front włoski, gdzie walczył do II 1918, po czym zdezerterował. Od III 1918 działa w POW na terenie okręgu Winnica na Ukrainie, potem latem 1918 wstąpił tam do tworzonej tam 5 Dywizji Syberyjskiej i dowodził batalionem szturmowym tej dywizji. Awansowany do stopnia kpt. piech. Uczestniczy w walkach z bolszewikami aż do kapitulacji dywizji 10 I 1920. Następnie w niewoli bolszewickiej, wieziony w Krasnojarsku, skąd w II 1920 udało mu się zbiec i 26 VI 1920 przejść koło Mohylewa linię frontu polsko-bolszewickiego. Przyjęty do służby w WP, w stopniu majora piech. dowodził 201 pp Armii Ochotniczej. Bierze udział w walkach na froncie litewsko-białoruskim wojny z bolszewikami oraz z Litwinami w czasie „buntu” gen. L. Żeligowskiego. Po wojnie zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie służy w 45 pp jako d-ca baonu, potem w 1923 - 1925 z-ca d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 15 VIII 1924. Awansowany do stopnia płk sł. st. piech. 1 I 1929. W latach 30 był przewodniczącym komisji Dywizja Syberyjska w komisji Krzyża i Medalu Niepodległości. Do 1934 dowodzi 21 pp w Warszawie. W 1934 przeniesiony na stanowisko d-cy piechoty dywizyjnej 2 DP Leg., a w IV 1938 mianowany d-cą tej dywizji.
    W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na czele 2 DP Leg. w składzie armii „Łódź”. 8 IX 1939 odcięty od oddziałów dywizji po ataku dywersantów, odjechał do Warszawy i przez Brześć dotarł do Zaleszczyk, gdzie przekroczył granicę z Rumunią. Wg innej wersji doznał załamania nerwowego/Prawdopodobnie więziony w obozie. Po wojnie od 1945 mieszkał na terenie Wlk. Brytanii. Zmarł 6 XI 1982. Pochowany na cmentarzu w Lampeter /Walia/
    Odznaczony: VM kl. 5, KN z M, PR kl.4, KW4x, Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej.
    Od 6 VIII 1919 żonaty z Wandą Smieszko.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;L. Karczewski. 21 Warszawski Pułk Piechoty. W-wa 1992W. K. Cygan. Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917, t. IV. W-wa 200.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Suryn - Massalski Olgierd Jan 
    - . rtm.
    [1902-1939], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1937]
    Ur. 04 XI 1902 w Rusinowie pow. Rypin. Uczęszczał do gimnazjum. Od 1919 w WP. Służył w 2 p. szwoleżerów. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. Walczył w Małopolscy Wschodniej, a następnie od V-VI 1921 w III powstaniu śląskim. W latach 1925-1927 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1927 z przydziałem do 12 p. ułanów w Białokrynicy k./Krzemieńca na stanowisko d0-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 15 VIII 1929. Długoletni oficer 12 p. ułanów, gdzie pełnił potem różne funkcje. Awansowany do stopnia rtm sł. st. kaw. 19 III 1937. Następnie w latach 1937-1939 k-dt Szkoły Podoficerskiej CKM Kresowej Brygady Kawalerii w Brodach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 szwadronem 12 p. ułanów w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 12 p. ułanów. Brał udział w walkach pod Mokrą, potem 8 IX 1939 pod Cyrusową Wolą, następnie w walkach odwrotowych odwrotowych m. in. 13 IX 1939 pod Mińskiem Maz. gdzie 12 p. ułanów uległ rozproszeniu. Poległ 13 IX 1939 we wsi Cyganka k./ Mińska Maz.
    Pochowany na cmentarzu wojskowym Powązki w Warszawie.
    Odznaczony SKZ
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerski 1928,1932; Rocznik oficerski kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków”. W-wa 1990; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Suski de Rostwo Kazimierz - , ppłk kaw. 
    [ 1891-1974], oficer sł. st. kaw. rtm.[1919], mjr [1931], ppłk [1937], w konspiracji ZWZ/AK, ps. „Rewera”
    Inspektor Podokręgu Wschodniego ZWZ/AK „Białowieża”. Obszar Warszawski AK.
    Ur. 23 IX 1891 w miejscowości Karpowce w Małopolsce Wschodniej, syn Tadeusza i Marii z d. Przyborowska. W 1909 ukończył w Krakowie II Gimnazjum Realne, a w 1914 Akademię Rolniczą w Taborze /Czechy/ uzyskując dyplom agronoma. Ukończył szkołę oficerską kawalerii. Po wybuchu I wojny światowej wcielony do armii austriackiej gdzie służy od VIII 1914 do X 1918. W stopniu ppor. rez. uczestniczy w walkach na frontach I wojny światowej. Awansowany do stopnia por. Od 1 XI 1918 służy w stopniu por. sł. st. kaw. w WP. W szeregach 26 p. ułanów jako d-ca szwadronu, brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony KW. W 1922 zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu rtm. sł. st. kaw. ze starszeństwem 1 VI 1919. W 1924 jest oficerem sztabu 6 Samodzielnej Brygady Kawalerii. Przeniesiony w 1926 do 6 Pułku ułanów w Stanisławowie, potem do 6 Pułku Strzelców Konnych w Żółkwi, gdzie dowodzi szwadronem. W okresie 1929-1930 w Szkole dla Podoficerów Zawodowych w Jaworowie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 1 I 1931. Od 1931 do 1935 ponownie w 6 psk, gdzie pełnił funkcję  II z-cy /kwatermistrza/. Od 1936 do 1939 w 21 p. ułanów, gdzie pełni funkcję II z-cy d-cy a potem od 1937 I z-cy d-cy 21 p. ułanów w Równem. Ukończył kurs dla dowódców pułków. Awansowany do stopnia ppłk. sł. st. kaw. 19 III 1937. Wg opinii gen. Władysłąwa Andersa był wybitnym oficerem sztabowym kawalerii i wzorowego kwatermistrza. Wszechstronny sportowiec. Uprawiał wioślarstwo, szermierke, strzelanie i pływanie, ale przede wszystkim jednym z najwybitniejszych jeźdźców polskich lat dwudziestych. Już w 1921 został skierowany na kurs do CWK w Grudziądzu a w 1922 zakwalifikował się do grupy olimpijskiej w Warszawie prowadzonej przez K. Rómmla, a w 1924 startował na igrzyskach w Paryżu. Następnie startował w wielu konkursach hipicznych krajowych i zagranicznych zdobywając najcenniejsze nagrody w Warszawie /1927/, oraz w tym samym roku w Nicei i Monte Carlo. W konkursach o Puchar Narodów startował 11 – krotnie nie odnosząc jednak zwycięstwa.
    Do 20 VIII 1939 pełni funkcję I zastępcy d-cy 21 Pułku Ułanów w Równem. W dniu 20 VIII 1939 mianowany dowódcą 21 p. ułanów, którym w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. W walce z wrogiem 12 IX 1939 zostaje pod Rudkami ranny, nadal dowodzi pułkiem. Drugi raz ranny 21 IX 1939 w walkach nad Świdrem na przedpolu Warszawy. Umieszczony w polskim szpitalu pilnowanym przez Niemców w Łomiankach, skąd został wywieziony do Warszawy przez żołnierzy 21 p.uł. Podczas okupacji niemieckiej ukrywał się w Warszawie. Czynny w konspiracji ZWZ/AK. Był m.in. inspektorem w Podokręgu Wschodnim „Białowieża” – Obszar Warszawski AK. Od IV 1943 podlegały mu obwody; Mińsk Maz., i Garwolin. Wiosną 1944 po śmierci ppłk B. Patlewicza w efekcie reorganizacji podległy mu obwody: Ostrów Maz., Węgrów i Radzymin. W planach odtwarzania sił zbrojnych AK był przewidywany na stanowisko d-cy dywizji w skład, której miały wejść odtwarzane 13 pp, 21 pp. 32 pp 8 pal i oddział kawalerii dywizyjnej. Jednak nie zdołano zrealizować tych założeń. 27 VII 1944 przebywał na terenie podległego mu Obwodu AK Radzymin. Osobiście dowodzi 30 VII 1944 zgrupowaniem oddz. AK, które pod jego dowództwem opanowało Tłuszcz oraz rejon podmiejski. Walkami z wrogiem kieruje do końca sierpnia 1944. Po opanowaniu przez wojska sowieckie tych terenów zostaje aresztowany przez NKWD i wywieziony do sowieckiego łagru, skąd powraca w 1947. Po powrocie do kraju zamieszkał na stałe w Krakowie. Po wojnie zajmował się sportem jeździeckim jako działacz i trener m. in. w Krakowskim Klubie Jazdy i Polskim Związku Jeździeckim.
    Ostatnio mieszkał przy ul. Friedleina 10 b w Krakowie, gdzie zmarł 09 III 1974. Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
    Żonaty od 29 VI 1929 z Heleną z d. Dąbrowska. Miał z tego związku syna Leszka /ur.1930/profesora AGH w Krakowie, olimpijczyka w szermierce z Helsinek i córkę Marię – Ewę /ur. 1936/.
    Odznaczony; KVM kl. 5, KW, Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi, MI, Medalem Niepodległości.
    Rocznik Oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; USC Kraków. Akt zgonu nr 386/1974/K;J. S. Wojciechowski. 21 Pułk Ułanów Nadwiślańskich. Pruszków 2003; J. Gozdawa-Gołebiowski. Obszar Warszawski AK, wg indeksu. Lublin 1992; S. Grzybowski. Nadzieja z tamtych lat, wg indeksu. W-wa 1990; Z. Gnat-Wieteska. Armia Krajowa Obwód „Gołąb” – Garwolin, wg indeksu. Pruszków 1997; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939, wg indeksu warszawa 1985.; T. Jurga. Obrona Polski 1939 wg indeksu. W-wa 1990; M. Bielski. Grupa Operacyjna „Piotrków” 1939, wg indeksu. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Suski Marian
    - , kpt. łączno 
    [1905-1993], kadet, oficer sł. st. łącz. WP, kpt. inż. [1934], szermierz, prof.

    Ur. 02 XI 1905 w Kielcach. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie uzyskując w VI 1924 świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1926 w Szkole Oficerskiej Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1926. Po ukończeniu szkoły od 1926 d-ca plutonu w pułku radiotelegraficznym w Zegrzu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 15 VIII 1928. Odkomenderowany na studia studiował na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej uzyskując dyplom inż. Następnie konstruktor w Wojskowym Biurze Badań Technicznych Wojsk Łączności. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łącz. 1 I 1934. Jednocześnie był wybitnym szermierzem-szablistą. Brał udział na olimpiadzie w 1932 w Los Angeles, gdzie zdobył brązowy medal. Reprezentował Polskę także na olimpiadzie w Berlinie w 1936. Do lata 1939 kierownik działu w Wojskowym Biurze Badań Technicznych. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję oficera radiowego w Szefostwie Wojsk Łączności Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu nr IV B w Koenigstein, potem w oflagu nr VII A w Murnau. Działał w konspiracji obozowej obsługując jeden z pięciu ukrytych aparatów radiowych.
    Po wojnie w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał we Wrocławiu i był profesorem Politechniki Wrocławskiej. Najważniejszym jego osiągnięciem było skonstruowanie pierwszego polskiego spektrometru elektronowego rezonansu paramagnetycznego. Był tez działaczem sportowym oraz działaczem katolicki, członkiem Klubu inteligencji Katolickiej we Wrocławiu.
    Zmarł we Wrocławiu 24 XII 1993. Pochowany na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu.
    Odznaczony: KW.

    Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Suszyński Bolesław
    - , mjr art.
    [1895-+?], mjr  sł. st. art. [1933]

    Ur. 14 VIII 1895. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. art. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 3 pap. Mianowany por. sł. st. art. 1 II 1920. W okresie 8 III -28 IV 1920 przebywał na kursie dla oficerów artylerii w Szkole Radiotelegraficznej Oficerów Artylerii w Warszawie. Po ukończeniu kursu powraca do 3 pap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony z 3 papa do 1 pap w Wilnie. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1923 dowodził m. in. baterią w 1 pap. Przeniesiony w 1926 z 1 pap na stanowisko instruktora do Szkoły Podchorążych Piechoty. Z dniem 15 IX 1928 przeniesiony z Szkoły Podchorążych Piechoty do gabinetu Wojskowego Prezydenta RP na stanowisko adiutanta. W VII 1930 odbywał staż w 1 pac i 21 pp. Do 1931 pełnił funkcję adiutanta przybocznego Prezydenta RP. W I 1931 przeniesiony z Gabinetu Wojskowego Prezydenta Rzeczypospolitej do 1 Pułku Artylerii Najcięższej w Górze Kalwarii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1933. Z dniem 1 VI 1933 przeniesiony z 1 pan do 1 pap w Wilnie na stanowisko d-cy dywizjonu. W latach 1936-1939 d--ca III dywizjonu 1 pal. w kampanii wrześniowej 1939 dowodzi III dywizjonem 1 pal w składzie 1 DP Leg. Brał udział w walkach z Niemcami nad Bugo-Narwią, potem na Lubelszczyźnie gdzie po bitwie pod Tarnawatką 23 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał od jesieni 1939 w oflagu II b w Arnswalde, potem od V 1942 w oflagu II D w Gross Born, skąd został ewakuowany w 1945 do oflagu X A w Sandbostel. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12417, KW2x, ZKZ, MN, SKZ

    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii. /1914-1921/. Pruszków; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 7 z 28 II 1920; Dz. Pers,. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. zarzycki. 1 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1995; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Sutkowski Zygmunt
    - , ppor, piech. patrz LINK

    Suzin Jerzy
    - , ppłk dypl.
    [1897-+?], ppłk dypl. sł. st. kaw.[1937]

    Ur. 6 V 1897. Ukończył szkołę średnią. Od 15 IV 1919 d-ca 1 baterii w 1 dyonie wielkopolski artylerii konnej, przemianowanym 5 II 1920 na 7 dak. Od II 1920 dowodzi 1 baterią 7 dak w walkach na froncie białorusko-litewskim wojny polsko-bolszewickiej, potem Małopolsce Wschodniej i Wołyniu. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony został VM kl. 5. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do XI 1922 służył w 7 dak w Poznaniu. W okresie XI 1922-X 1924 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 VII 1923. Po ukończeniu WSWoj. przeniesiony w stopniu kpt. SG sł. st. art. z 7 dak do Generalnego Inspektoratu Kawalerii w Warszawie na stanowisko referenta. Jednocześnie w Kadrze Oficerów Artylerii. Przeniesiony w VI 1926 z Generalnego Inspektoratu Kawalerii do 8 Samodzielnej Brygady Kawalerii na stanowisko szefa sztabu. Następnie oficer art. w sztabie 4 DP w Toruniu, skąd został przeniesiony z dniem 15 IX 1929 do 20. p. uł. w celu odbycia stażu. Z dniem 1 VI 1930 przeniesiony z Korpusu Oficerów Artylerii do Korpusu Oficerów Kawalerii. W stopniu rtm. dypl. z przydzielony do 20 p. ułanów w Rzeszowie. Przeniesiony we IX 1930 z 20 p. uł. do Oddziału III Sztabu Głównego WP. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. kaw. 1 I 1931. W XII 1934 przeniesiony z Sztabu Głównego WP na stanowisko z-cy d-cy 6 p. ułanów w Stanisławowie. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. kaw. 19 III 1937. W latach 1937-1939 ponownie w Oddziale III Sztabu Głównego WP, gdzie pełnił funkcję kierownika Samodzielnego Referatu Operacyjnego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisko oficera kierunkowego Oddziału III NW do Armii „Łódź”.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x, SKZ
    Po wojnie w Wlk. Brytanii gdzie zmarł.

    Dz. Pers. Nr 103 z 2 X 1924; Dz. Pers. Nr 23 z 18 VI 1926; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 11  18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 2o IX 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Suzin Mieczysław
    - , mjr art.
    [1899-?], mjr sł. st. art. [1938]

    Ur. 23 X 1899. Od jesieni 1917 służył w I KP na Wschodzie. Ukończył kurs dla oficerów artylerii I Korpusu Polskiego w Bobrujsku 18 IV-1 VI 1918. W stopniu chorążego służył w Brygadzie Artylerii. Awansowany do stopnia ppor. art. Od XI 1918 w WP. Od 1919 w 7 dak w Poznaniu. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 2 baterii 7 dak. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył nadal w 7 dak, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 15 VIII 1924. W okresie 1 VI -31 IX 1926 na kursie dla dowódców baterii w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu służy w 7 dak w Poznaniu na stanowisku   d-cy baterii. Przeniesiony w III 1931 z 7 dak do sztabu DOK VII na stanowisko referenta art. Przeniesiony z DOK VII do 7 pac w Poznaniu na stanowisko d-cy baterii. Ukończył kurs dla d-ców dywizjonu w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca III dywizjonu 7 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 59 dal przydzielonym do Armii „Modlin”. Dowodzony przez niego 59 dal wspierał działania Grupy Kawalerii gen. W. Andersa. Od 14 IX 1939 walczy na przedpolach Warszawy. 16 IX 1939 po walkach w rejonie pomiędzy Łaskarzewem i Maciejowicami dostał się do niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w oflagu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Poznaniu.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl.5 , KW, ZKZ

    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków; Z dziejów Historii wojennej polskich pułków 1918-1920. Zarys wojenny historii 7 dak; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Swałdek Roman
    - , por. art. 
    [1908-?], por. sł. st. art. WP[1935]

    Ur. 14 IV 1908. Ukończył gimnazjum. W latach 1929-1930 na kursie unitarnym w Batalionie podchorążych Piechoty w Różanie. W latach 1930-1932 w szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 13 dak w Brodach na stanowisku d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W okresie 1 IX 1938- VIII 1939 d-ca 2 plutonu w 3 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii dywizyjnej 5 DP. Uczestnik walk w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Swięch Adam
    - , kpt. uzbr.

    Sydor Stanisław Marian
    - , por. piech.
    [1912-?], por. sł. st. piech. WP[1936]

    Ur. 22 VII 1912. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 w Batalionie szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 17 pp w Rzeszowie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1936. Przeniesiony w 1936 z 17 pp do 31 pp w Łodzi. Od słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie – promocja XIX 1938 -1940. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku pomocnika oficera operacyjnego w sztabie 10 DP, po przebiciu się do Warszawy przydzielony do Oddziału III Dowództwa Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Służył w PSZ. Po demobilizacji w 1947 przebywał w Wlk. Brytanii, potem wyjechał do Argentyny.

    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Symanowicz Zdzisław
    - , ogn. pchor.

    Syski Leon Stefan 
    - , kpt. art. 
    [1902-1965], kpt. sł. st. art. WP[1934]

    Ur. 08 XI 1902. Absolwent Oficerskiej Szkoły Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1924 z starszeństwem od 1 VII 1923 z przydziałem do 13 pap. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. W latach 1926-33 w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie pełnił m. in. funkcję instruktora i oficera baterii szkolnej. Przeniesiony do 2 pal w Kielcach na stanowisko d-cy baterii. Awansowany do stopnia kpt. 1 I1934. W latach 1937-1939 d-ca pułkowej szkoły podoficerskiej 2 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 dywizjonu 2 pal w składzie 2 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 DP Leg. Przez Kampinos przebił się 14 IX 1939 z resztą II dywizjonu do Modlina i brał udział w jego obronie. Za męstwo okazane na polu walki odznaczono go VM kl. 5. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Po wojnie wrócił do kraju.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14229
    Zmarł w 1965
      

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 2 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1999.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )
    Informuję Pana że dziadek Leon Syski zmarł w marcu 1991roku i pochowany jest na cmentarzu w Nożynie woj. pomorskie. 
    Aleksander Samujło 25.06.2010


    Szaad Albert
    - , kpt. dypl.
    [1905-1957], kadet, kpt. dypl. sł. st. art.[1935], ppłk LWP

    Ur. 10 III 1905 w Warszawie. Syn Alberta. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1923 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 8 pac w Toruniu na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 VII 1927. Do 1934 oficer 8 pac. W okresie XI 1934- X 1936 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1935. Następnie w stopniu kpt. dypl. przydzielony do 14 pal w Poznaniu na stanowisko d-cy 1 baterii w I dywizjonie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kierownika Referatu Zaopatrzenia w Oddziale IV sztabu Armii „Poznań”. Uczestnik walk z wrogiem na szlaku bojowym armii „Poznań”. Walczył w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu II C w Woldenbergu. Czynny w jenieckiej konspiracji obozowej. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju. Od VIII 1945 służy w LWP. Awansowany do stopnia mjr-a. Następnie służył w Oddziale III Sztabu Generalnego. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. Mieszkał w Warszawie przy ul. Sulkiewicza. Zatrzymany przez agentów Informacji Wojskowej w Warszawie 19 V 1951 i uwięziony w więzieniu informacji. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała NPW w Warszawie pod zarzutem działalności w komórce konspiracyjnej na terenie III Oddziału Sztabu Generalnego. Przeszedł bestialskie śledztwo. W czasie przesłuchań torturowany, karany karcerem, zmuszany fizycznie i psychicznie do składania zeznań obciążających go i innych. Wyrokiem NSW w Warszawie z dnia 2 XI 1951, sygn. akt Sn 9/51 skazany na karę 12 lat więzienia. Po procesie więziony na Mokotowie, potem w CWK we Wronkach. W 1956 zwolniony z więzienia. W III 1956 NPW umorzyła jego sprawę. Po wyjściu z więzienia ciężko chorował.
    Zmarł 6 VIII 1957 tragicznie w Warszawie.

    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1928,1932; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; J. Poksiński. Tatar-Utnik-Nowicki. „TUN”. W-wa 1992; H. Czarnecki. Informator o dokumentach sądowo-więziennych z lat 1944-1956. Poznań 1956.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Szabuniewicz Mirosław - , por. piech. 
    [1903-?], inż. architekt, por. rez. piech. [1935]

    Ur. 4 II 1903. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia uzyskując dyplom inż. architekta. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1929 z przydziałem mobilizacyjnym do 32 pp w Modlinie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1935 do stopnia por. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 32 pp w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami na przedpolach Modlina potem w jego obronie.
    Autor wielu projektów.
    Po wojnie w kraju.

    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 19235-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szadkowski Mieczysław Aleksander
    - , ppor. art.
    [1913-?], ppor. sł. st. art. WP[1937]

    Ur. 27 II 1913. Ukończył gimnazjum. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu 30 pal w Brześciu nad Bugiem. w latach 1938-1939 d-ca plutonu w 6 baterii II dywizjonu 30 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 baterii III dywizjonu zmobilizowanego przez 10 pal w Łodzi dla 54 pal  rez. 44 DP Rez. Dywizjon dowodzony przez kpt. J. Czecha wycofywał się w kierunku Garwolina, potem od 14 IX 1939 bierze udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; P. Zarzycki. 10 Kaniowski Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szadkowski Zygmunt
    - , por. piech.
    [1905-?], por. sł. st. piech.[1933]

    Ur. 9 XII 1905. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w latach 19271-29 w Oficerskiej szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 56 pp w Krotoszynie na stanowisko d0-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. w latach 1936-1939 d-ca 4 kompanii II batalionu 56 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadowczej 56 pp w składzie 25 DP Armii „Poznań”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 56 pp m. in. nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Ciężko ranny w piersi i nogi 21 IX 1939 w Młocinach.
    Przedstawiony przez d-cę 56 pp do odznaczenia VM kl. 5 nr 14232
    Dalsze losy n/n

    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; W. Tyczyński. Walki 56 pp w kampanii wrześniowej 1939. Cz. II. PPH Nr 3. W-wa 1989; A. Korsak. 56 Pułk Piechoty Wielkopolskiej. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szafarczyk Roman
    - , kpt. sap. inż. 
    [1895-1942], kpt. sł. st. uzb. inż. WP [1919]

    Ur. 25 I 1895 w Stonawie k. Karwiny. Ukończył szkołę średnią techniczną, potem wyższe studia techniczne. Działał w Drużynie Sokoła w Karwinie. W VIII 1914 w Legionie Śląskim, potem od 30 VIII 1914 w 3 pp Legionów Polskich. Uczestnik I wojny światowej. Podczas walk na froncie dostał się w 1916 do niewoli. W WP od XI 1918. W stopniu por. uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 1 pułku saperów kolejowych, gdzie pełnił różne funkcje m. in. kierownik parku i warsztatu. Po 1924 przeniesiony z 1 pułku saperów kolejowych do Centralnej Składnicy Inżynierii /1928/.W XII 1929 Przeniesiony z b. Głównej Składnicy Naw. i Tab. Kolejowych do Wojskowych Zakładów Zaopatrzenia Inżynierii i mianowany zarządcą Głównej Składnicy Mostów Kolejowych w Jędrzejowie. Po 1932 służy nadal w Wojskowym Zakładzie Zaopatrzenia Inżynierii. W latach 1937-1939 w stanie nieczynnym. Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer w sztabie szefostwa kolejnictwa Armii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy. W czasie okupacji niemieckiej aresztowany i uwięziony w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu, gdzie go zamordowano w 1942.
    Odznaczony: KN z M.

    Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szafranowski Bogusław
    - , por. piech.
    [1914-1985], por. sł. st. piech.[1939]

    Ur. 21 VII 1914. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1935 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech.15 X 1935 z przydziałem do 6 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. w latach 1938-1939 d-ca plutonu ppanc. 6 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii ppanc. 6 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył z Niemcami nad Narwią i Bugiem, potem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji oddziałów polskich w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu II C w Woldenbergu. Działał w jenieckiej konspiracji wojskowej. Po uwolnieniu z niewoli niemieckiej w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Radomiu. Działacz PTTK w Radomiu.
    Odznaczony VM kl. 5 nr 13474
    Zmarł 1 XI 1985 w Radomiu. Pochowany na cmentarzu przy ul. Limanowskiego.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 6 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2001; H. Komiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szahuniewicz Mirosław
    - , por. piech.

    Szajda Bolesław
    - , mjr piech.
    [1898-?],mjr sł. st. piech. WP[1939]

    Ur. 8 III 1898. W WP od Xi 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. W szeregach 5 pp Leg. uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 5 pp Leg. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1923. Nadal służył w 5 pp Leg. w Wilnie, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Przeniesiony w III 1930 z 5 pp Leg. do sztabu DOK III w Grodnie. Z dniem 1 IX 1933 przeniesiony z DOK III w Grodnie do 19 pp we Lwowie, gdzie dowodził kompanią. Przeniesiony w VI 1934 z 19 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. W 1938 przeniesiony z KOP do 81 pp w Grodnie. W latach 1938-1939 pełnił funkcję k-dta Obwodowego PW przy 81 pp. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 81 pp w składzie 29 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Mławy, przedpolach Modlina, potem w obronie Warszawy. W walkach w obronie Warszawy dowodził II batalionem „Cytadela” utworzonym z III batalionu 81 pp. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW3x, SKZ,

    Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 28 XI 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szakało Antoni
    - , kpt. piech.

    Szałek Tadeusz
    - . kpt. br. panc.
    [1901-1959], kpt. broni pancernej WP [1936]

    Ur. 17 V 1901. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie w WP. Ukończył Oficerską Szkołę Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1926 z przydziałem do 22 pp w Siedlcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Po ukończeniu rocznego kursu aplikacyjnego dla oficerów broni pancernej w Warszawie przeniesiony w 1932 do 1 pułku pancernego w Poznaniu. Do stopnia kpt. sł. st. br. panc. awansowany 1 I 1936. Następnie przeniesiony do 7 batalionu pancernego w Grodnie na stanowisko d-cy szwadronu pancernego. W VIII 1939 mianowany d-cą 31 samodzielnej kompanii czołgów rozpoznawczych sformowanej w czasie mobilizacji przez 7 batalion panc. z przeznaczeniem do Armii „Poznań”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzona przez niego 31 kompania wspierała działania 25 DP. Uczestnik walk nad Bzurą. Po przebiciu się do Warszawy brał udział w jej obronie i dowodził 31 samodzielną kompanią /bez czołgów/.
    Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Odznaczony: SKZ
    Zmarł w 15 II 1959.

    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Szałowski Jerzy Grzegorz - , por. pil.
    [1908-1972],por. sł. st. lot. pilot [1936]

    Ur. 8 VII 1908. Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. 15 VIII 1933 z przydziałem do 2 p. lot. w Krakowie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-1939 k-dt Ośrodka Lotniczego PW Katowice. W VIII 1939 z-ca d-cy 114 Eskadry Myśliwskiej 2 p. lot. Przeniesiony wraz z eskadrą w rejon Warszawy i włączony do Brygady Pościgowej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 114 Eskadry Myśliwskiej. Brał udział w lotach bojowych. Zestrzelony 4 IX 1939 podczas lotu bojowego przez niemieckie myśliwce. Ranny dostał się do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał 1939-1945. Po uwolnieniu z niewoli pozostał na Zachodzie. Początkowo przebywał w Wlk. Brytanii, skąd emigrował do Kanady. Mieszkał w Toronto, gdzie zmarł 11 IV 1972.

    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939 roku. W-wa 1984
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Szancer Stanisław Edward Tadeusz - , ppłk art.
    [1896-1977], mjr sł. st. art.[1935], artysta malarz, plastyk

    Ur. 28 X 1896 w Krakowie. Po ukończeniu gimnazjum studiował w Akademii Sztuk Pięknych. W WP od XI 1918. Od I 1919 w stopniu ppor. art. służy w 3 baterii I dyonu 1 przemyskiego pułku artylerii ciężkiej, włączonego później do 9 pac Uczestnik wojny polsko- ukraińskiej, potem polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służy nadal w 9 pac, potem przeniesiony do 25 pap w Kaliszu. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1925. W latach 1925-1928 m. in. d-ca baterii. Przeniesiony w IV 1928 z 25 pap do Kadry Oficerów Artylerii z przydziałem do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie pełnił funkcję oficera I baterii szkolnej i instruktora. Z dniem 1 IX 1933 przeniesiony na stanowisko d-cy baterii w 5 pac w Krakowie. W 1935 ukończył kurs dla dowódców dywizjonów w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1935. Z dniem 1 VIII 1935 mianowany dowódcą dywizjonu w 5 pac. W latach 1937-1939 pełnił funkcję kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy 5 pac. W końcu VIII 1939 mianowany d-cą mobilizowanego od 24 VIII 1939 przez 5 pac w Krakowie 95 dac. Dywizjon zostaje 30 VIII 1939 podporządkowany d-cy GO „Śląsk”. W kampanii wrześniowej 1939 baterie dywizjonu wspierają działania pododdziałów 23 DP i 55 DP Rez. w rejonie Mikołowa, potem w walkach odwrotowych prze Mysłowice, Alwernię, Kraków, Koszyce docierając 8 IX 1939 do Nowego Korczyna. Wraz z oddziałami 23 DP wycofuje się z Nowego Korczyna w kierunku Pacanaowa. Walczy 11 IX 1939 z Niemcami pod Osiekiem, potem po przeprawie przez Wisłę w rejonie Baranowa dowodzi 95 dac w walkach na Lubelszczyźnie w rejonie Zwierzyńca- Górecko. 20 IX 1939 z dowództwa nadszedł do d-cy 95 dac rozkaz o kapitulacji. Po zniszczeniu sprzętu dywizjon zostaje rozwiązany. Po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w latach 1939-1945  m. in. w oflagu II B w Arnswalde,  a od V 1942 w oflagu  II D Gross-Born. Po uwolnieniu z niewoli powrócił w 1945 do kraju. W latach 1945-1949 służył w wojsku m. in. w Wojskowym Biurze Historycznym Sztabu Generalnego. Awansowany do stopnia ppłk-a art. W X 1949 zwolniony z wojska z przyczyn politycznych. Po zwolnieniu z wojska zajmował się malarstwem i plastyką. Autor wielu prac. Członek Warszawskiego Okręgu ZPAP.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ
    Zmarł 19 II 1977 w Warszawie.

    Zarys Historii Wojennej Pułków Polskiej 1918-1920. Mjr J. Nowak. Zarys Historii Wojennej 9 Pułku Artylerii Ciężkiej. W-wa 1929Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 11 z  28 IX 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 5 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1996; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szandorowski Wiktor
    - , ppłk lotno
    [1892-1948], ppłk obs. sł. st. lot.[1927]

    Ur. 28 XI 1892. Ukończył szkołę średnią. Służył w armii rosyjskiej, gdzie ukończył szkołę oficerską potem w KP na Wschodzie. Od XI 1918 w stopniu por. w WP. służył w Szkole Obserwatorów Lotniczych, której w 1920 był k-dtem. Dekretem NW Nr L. 2299 z 9 IX 1920 zatwierdzony z starszeństwem od 1 IV 1920 w stopniu kpt. sł. st. lot. W VI 1920 ewakuowany z szkołą do Bydgoszczy. W 1922 zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 1 p. lot. skąd został odkomenderowany w 1923 do Departamentu IV Żeglugi Powietrznej MSWoj., a następnie do Centralnych Zakładów Lotniczych. W VIII 1926 przeniesiony z Centralnego Zakładu Lotniczego do Instytutu Badań Technicznych Lotnictwa. /ne 1 p. lot./ Awansowany do stopnia ppłk sł. st. lot. 1 I 1927. Przeniesiony w IV 1929 z Instytutu Badań Lotnictwa do Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie na stanowisko dyrektora nauk, z jednoczesnym przydziałem do Kadry Oficerów Lotnictwa. W okresie 7 I -7 IV 1930 przebywał na kursie dla oficerów sztabowych przy WSWoj. w Warszawie. W IV 1933 przeniesiony z Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Dęblinie do dyspozycji szefa Departamentu Aeronautyki MSWoj. W Vi 1935 przeniesiony z dyspozycji szefa Departamentu Aeronautyki MSWoj. do Departamentu Dowodzenia Ogólnego MSWoj. na stanowisko szefa wydziału. W latach 1937-1939 pełnił jako p. o. funkcję d-cy OPL w Dok VIII w Toruniu. W kampanii wrześniowej bierze udział na stanowisku d-cy lotnictwa i OPL w sztabie Armii „Pomorze” a od 11 IX 1939 w Dowództwie Grupy Operacyjnej w skaldzie Armii „Pomorze” dowodzonej przez gen. M. Tokarzewskiego –Karaszewicza. Od 21 IX 1939 bierze udział w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Odznaczony: ZKZ
    Zmarł 28 XII 1948

    Dz. Pers. Nr 36 z 22 IX 1920; Dz. Pers. Nr 34 z 25 VIII 1926; Dz. Pers. Nr 9 z 27 IV 1929;Dz. Pers. Nr 1 z 21 I 1930; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; Dz. Pers. Nr 8 z 1 VI 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;K. Ciechanowski. Armia „Pomorze” 1939. W-wa 1983
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szarejko Antoni
    - , kpt. art.
    [1903-?], kpt. sł. st. art. WP [1938]

    Ur. 24 VIII 1903. Ukończył szkołę średnią. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 8 pac w Toruniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Po ukończeniu kursu dla dowódców baterii awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938 i przeniesiony do 28 dac w Warszawie na stanowisko   d-cy 1 baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 28 dac w składzie 28 DP. Walczył z Niemcami pod Kamionem, potem w walkach odwrotowych dowodził pozostałością 28 dac. Po przebiciu się do Modlina walczy w jego obronie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12537

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szaszkiewłcz Jan
    - , kapr. pchor. rez. piech.

    Szawłowski Feliks Henryk
    - , por. piech.
    [1906-1939]oficer sł. st. piech. WP, por. [1935]

    Ur. 11 VIII 1906. Ukończył szkołę średnia. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sl. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 56 pp w Krotoszynie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1935. Następnie przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu w 3 kompanii granicznej w baonie KOP „Kopyczyńce”. Po mobilizacji w III 1939 przeniesiony do 26 pp w Grodku Jagiellońskim z przydziałem na stanowisko d-cy 9 kompanii w III baonie stacjonującym we Lwowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 9 kompania III baonu 26 pp w składzie 5 DP. Brał udział w walce z Niemcami. Poległ 27 IX 1939 w Warszawie w obronie ośrodka oporu „ Babice”. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Szczepaniak Czesław
    - , ppor. art.
    [1906-1973], ppor. sł. st. art.[1936]

    Ur. 09 VIII 1906. Od 1927 odbywał służbę wojskową w WP. Pozostał w służbie wojskowej od 1929 służył jako podoficer nadterminowy, potem zawodowy. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 7 pac w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca 1 plutonu w pułkowej szkole podoficerskiej. W VIII 1939 przydzielony do mobilizowanego przez 7 pac 25 dac dla 25 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii 25 dac. Walczył z Niemcami m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. Po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu II C w Woldenbergu. Uwolniony z niewoli powrócił w  1945 do kraju.
    Zmarł w III 1973.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dziennik Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 7 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 2008; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Szczepankiewicz Wilhelm Franciszek 
    - , kpt. piech. 
    [ 1901-1960], oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1936], w konspiracji ZWZ/AK/ROAK/DSZ/WiN, mjr /ppłk, ps. „Bójko”, „Druga”, „Kogurt”, „Krzaczek”, „Ł-2”, „Łoś”, „Wilk”, „Żubrówka” vel Wilhelm Reterski, vel Michalski.
    Kmdt Obwodu ZWZ/AK Tomaszów Lub. XI 1941-X 1944, Inspektoratu Rejonowego AK/ROAK Radzyń Podlaski IX 1944 – II 1945. Od V 1945-VIII Kmdt Okręgu DSZ Lublin. Prezes Okręgu WiN Lublin IX 1945-IV 1947.
    Ur. 08 III 1901 w Złoczowie woj. lwowskie. Syn Tadeusza /urzędnika/ i Marii z d. Warcholak. Uczęszczał do gimnazjum we Lwowie, gdzie w 1918 zdał maturę.Od XI 1918 służy ochotniczo w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 26 pp. W latach 1920-1921 w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych w Bydgoszczy po ukończeniu, której w 1 XII 1921 awansowany do stopnia ppor. sł. st. piechoty. Następnie służy w III baonie 26 pp z Gródka Jagiellońskiego stacjonującego we Lwowie. Ukończył kurs łaczności i telegrafii w Zegrzu, potem Centralną Szkołe Gimnastyki i Sportu w Poznaniu. W 1923 oddelegowany z 26 pp do Oficerskiej Szkoły dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko wykładowcy i instruktora WF. Awansowany do stopnia por. sł. st. piechoty 1 XII 1923. W 1928 przeniesiony do 43 pp w Dubnie. Do stopnia kpt. sł. st. piechoty awansowany 1 I 1936. W 1936 przeniesiony do 2 pp Leg. w Sandomierzu, gdzie objął dowództwo 8 kompanii w III baonie. Uprawiał strzelectwo sportowe, m. in. zdobył mistrzostwo Polski w strzelaniu do rzutków.
    W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 8 kompanią 2 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Armii „Łódź”. Uczestniczy w walkach z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Pabianic do Kampinosu. Uczestniczy w walkach odwrotowych.. 05 IX 1939 w walkach w rejonie Gór Borowskich zostaje ranny. Przebywał w szpitalu polowym. Po zakończeniu działań wojennych znalazł się na terenie okupacji sowieckiej Ukrywał się początkowo w Stryju. W pierwszej połowie 1940 przedostał się na teren okupacji niemieckiej i zamieszkal w Drutowie pow. Tomaszów Maz. u swej siostry. Tam zostaje zaprzysiężony do konspiracyjnej organizacji Tajna Armia polska /TAP/, potem w Konfederacji Narodu. Za pośrednictwem rtm. sł. st. Jerzego Sobieszczańskiego „Jastrząb”, „Wulkan” przeszedł do ZWZ. W XI 1941 zostaje mianowany k-dtem Obwodu ZWZ/AK Tomaszów Lubelski. Kierowany przez niego obwód należał do najlepiej zorganizowanych w Okręgu Lublin ZWZ/AK. Na przełomie 1942-1943 podległe mu oddziały zbrojne podjęły skuteczną próbę przeciwstawienia się niemieckiej akcji wysiedleńczej na Zamojszczyźnie. W XII 1942 wydał rozkaz uderzenia na wioski zamieszkałe przez niemieckich kolonistów. W wyniku tej akcji Niemcy wstrzymali w II 1943 akcję. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 11 XI 1942. Często musiał zmieniać miejsca pobytu. W 1943 mieszkał z żoną i synem w Majdanie Górnym k/Tomaszowa. Gestapo wpadło na jego trop i w IV 1943 aresztowało żone i syna. Jednak w wyniku akcji przeprowadzonej przez por. M. Gołębiewskiego „Ster’ została w dniu 23 IV 1943 uwolniona z więzienia w Zamościu.
    W III 1944 na jego rozkaz oddziały part. AK obwodu zorganizowały samoobrone wsi polskich przed UPA wzdłuż drogi Bełżec – Cieszynów. Do VI 1944 oddziały AK odparły skutecznie kilka ataków UPA. W okresie „Burzy’ był przewidywany na stanowisko d-cy baonu w odtwarzanym 9 pp Leg. AK.
    21 VII 1944 w chwili wkroczenia A. Cz. na teren okręgu zmobilizował podległe oddziały AK, które przystąpiły do wykonywania planu „Burza”. Dowodził zgrupowaniem AK w walce z Niemcami. 28 VII 1944 otrzymał rozkaz k-dta okręgu płk-a K. Tumidajskiego „Marcin” nakazujący rozbrojenie i oddanie broni Sowietom. Z jego rozkazu przekazano sowietom niewielka ilość starej broni, pozostała zamelinowano w macierzystych placówkach. Unikną ł aresztowania przez NKWD. Pozostaje nadal w konspiracji i kieruje Obwodem AK Tomaszów Lub. Poszukiwany przez NKWD i UB wyjechał do Lublina, gdzie spotkał się z ppłk F. Żakiem „Wir” – k-dtem Okręgu AK Lublin. Po krótkim pobycie w Lublinie w X 1944 zostaje mianowany k-dtem Inspektoratu Rejonoweg AK Radzyń Podlaski. Funkcję k-dta obwodu AK Tomaszów przekazał por. rez. saperów Władysławowi Surowcowi „Sosna” swemu dotychczasowemu zastępcy. W trudnych warunkach odbudowuje struktury terenowe inspektoratu. Po rozwiązaniu 19 I 1945 AK kieruje nadal inspektoratem w ramach poakowskiej organizacji ROAK.
    W dniu 21 III 1945 przy ul. Brukowej 26 w Warszawie bierze udział w odprawie konspiracyjnej z udziałem k-dta Okręgu ROAK Lublin płk-a F. Żaka „Wir” oraz inspektorów i oficerów sztabu okręgu. Dzięki zbiegowi okoliczności uniknął wówczas aresztowania przez NKWD. Ukrywał się w Warszawie. W V 1945 ks. Aleksander Iwonicki kapelan okręgu kierujący okręgiem po aresztowaniu „Wira” nawiązał kontakt z płk J. Mazurkiewiczem – k-dtem Obszaru Centralnego DSZ i zaproponował W. S na stanowisko k-dta okręgu. Po akceptacji tej propozycji od V 1945 pełni funkcję k-dta Okręgu DSZ Lublin. Awansowany rozkazem nr 319 z 1 VI 1945 Delegata Sił Zbrojnych na Kraj płk-a dypl. J. Rzepeckiego „Wojnar” do stopnia ppłk-a sł. sł. st. Zorganizował od podstaw sztab okręgu i wyznaczył inspektorów rejonowych. Kierowane przez niego struktury weszły we IX 1945 do WiN. Jesienia 1945 ze względów bezpieczeństwa przeniósł się do Warszawy i głęboko się zakonspirował. Z podwładnymi kontaktował się za pośrednictwem szefa sztabu. Dzięki temu udało się przetrwać dwie fale aresztowań, które dotknęły środowisko wyższych dowódców Okręgu WiN Lublin w XI 1946. Okręg pod jego dowództwem znacznie się rozrósł. W końcu 1945 włączono do okręgu obwód Siedlce. Popierał inicjatywę lokalnych dowódców, której celem było zaprzestanie walk polsko-ukraińskich prowadzonych na wschodniej Lubelszczyźnie. W efekcie przedstawiciele DSZ potem WiN, zawarli porozumienie z delegatami OUN-UPA, co doprowadziło do przerwania walk na tym terenie. Po wyborach parlamentarnych w I 1947 uznał, że dalsze trwanie w podziemiu jest bezcelowe. Starał się wpłynąć na podwładnych by skorzystali z amnestii. Większość pieniędzy organizacji przekazał na pomoc dla rodzin aresztowanych członków WiN.
    Prowadził rozmowy z przedstawicielami MBP i WUBP Lublin dot. ujawnienia struktur okręgu. Ujawnił się osobiście 22 III 1947 w gmachu WUBP Lublin w obecności dyrektora Departamentu I /kontrwywiadowczego/ MBP Romana Romkowskiego. W wyniku akcji ujawnieniowej zostało zwolnionych z więzień wielu wcześniej aresztowanych członków WiN. Mieszkał na stałe w Warszawie. Latem 1947 jeździł na teren okręgu w celu prowadzenia rozmów z H. Dekutowskim „Zaporą” i nakłonić go do ujawnienia.
    Od 1948 pracował jako nauczyciel WF w gimnazjum im. Jasińskiego, potem w LO im. Adama Mickiewicza w Warszawie. W 1950 aresztowany przez UB pod zarzutem kontynuowania działalności konspiracyjnej i więziony bez wyroku przez kilka miesięcy. W latach późniejszych był kilkakrotnie zatrzymywany i wzywany na przesłuchania.
    Zmarł 20 III 1960 w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. V, KW.
    Żonaty z Alicją z d. Kozłow. Miał syna.

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; MSWoj. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w wP 1935-1939. Kraków 2003; S. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1992; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939. W-wa 1985; M. Bielski. Grupa Operacyjna „Piotrków 1939”. W-wa 1991; I. Caban – Z. Mańkowski. ZWZ i AK w Okręgu Lublin 1939-1944. Lublin 1971; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; C. Leżeński. Dajcie im imię.W-wa 1985; I. Caban. ZWZ-AK w Obwodzie Tomaszów Lubelski. Lublin 1997; Rozkaz Delegata Sił Zbrojnych na Kraj nr 319/Żyto/. W-wa 2004; R. Wnuk. Konspiracja akowska i poakowska na Zamojszczyźnie od VII 1945 do 1956 roku. Lublin 1992; tenże Lubelski Okręg AK-DSZ i WiN 1944-1947. Warszawa 2000; Warszawa. Gawryszczak.Podziemie polityczno-wojskowe w inspektoracie Lublin w latach 1944-1956. Lublin 1998; Zrzeszenie WiN. Okręg Lublin.Biała Podlaska 1994;J. Kopiński. Konspiracja akowska i poakowska na terenie Inspektoratu Rejonowego „Radzyń Podlaski” w latach 1944-1956. Biała Podlaska 1998; R. Wnuk. Biogram W. Śz. /w:/ Konspiracja i opór społeczny w Polsce 1944-1956 /tam pozostała bibliografia/. Kraków-W-wa-Wrocław 2002; USC Warszawa-Ochota. Skrócony akt zgonu nr IV/391/60.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szczepański Józef
    - , kpt. int.

    Szczepański Stefan
    - , por. piech.
    [1907-+?], por. sł. st. piech.[1939]

    Ur. 23 V 1907. Ukończył gimnazjum. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 2 pp Leg. w Sandomierzu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu zwiadu w 2 pp leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadowczej 2 pp leg. w składzie 2 DP. Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 pp leg. od walk na liniach obronnych nad Wartą i Widawką, pod Górami Borowskimi, a następnie w bojach odwrotowych przez Kampinos do Modlina i jego obronie. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Zwolniony z niewoli w X 939. Podczas okupacji działał w konspiracji niepodległościowej.
    Zginął podczas okupacji.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2002.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szczęsnowicz Wojciech
    - , ppor. piech. patrz LINK

    Szczęsny Romuald
    - , kpt. żand.
    [1901-?], kpt. sł. st. żand. [1933]

    Ur. 31 VIII 1901. Uczęszczał do gimnazjum. Od 1916 działał w POW. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 21 pp. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 VIII 1920.. Ukończył kurs dla oficerów żandarmerii w Centrum Wyszkolenia Żandarmerii w Grudziądzu. Po ukończeniu kursu powraca do 21 pp, skad zostaje odkomenderowany do 36 pp. Z dniem 28 VIII 1921 przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów żandarmerii wojskowej z przydziałem do 8 dywizjonu żandarmerii w Toruniu. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 XII 1920. Po 1926 przeniesiony do 1 dywizjonu żandarmerii w Warszawie, skąd zostaje przeniesiony z dniem 1 XII 1929 do 3 dywizjonu żandarmerii w Grodnie. W III 1931 przeniesiony z 3 dywizjonu żandarmerii do 9 dywizjonu żandarmerii w Brześciu nad Bugiem. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. żand. 1 I 1933. W przeniesiony z 9 dywizjonu żandarmerii do 7 dywizjonu żandarmerii w Poznaniu. Po 1935 przeniesiony do Dowództwa Żandarmerii MSWoj. w Warszawie, gdzie do X 1937 pełnił funkcję kierownika referatu służby, a od 31 x 1937 do IX 1939 kierownik referatu specjalnych obiektów wojskowych. Podczas kampanii wrześniowej 1939 od 10 IX 1939 pełnił funkcję z-ca d-cy szwadronu żandarmerii miasta Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: MN, SKZ

    Dz. Pers. Nr 34 z 8 IX 1920;Dz. Pers. Nr 14 z IV 1921;Dz. Pers. Nr 31 z 6 VIII 1921; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szczęśniak Kazimierz
    - , mjr art.
    [1885-1945], powstaniec wielkopolski, oficer sł. st. piech. WP, ppłk [1929], od 1933 w st. sp.
    Ur. 20 II 1885 w Gałezewie pow. wrzesiński, syn Wawrzyńca i Stanisławy z Klikamarów. Od 1899 do 1904 uczył się w szkole rolniczej w Bojarowie, a następnie od 1904 do 1906 w Seminarium Nauczycielskim w Rawiczu, gdzie złożył egzamin dojrzałości. Następnie odbył służbę wojskową w armii niemieckiej. Do 1914 pracował jako nauczyciel. Po wybuchu I wojny światowej w VIII 1914 zmobilizowany i wcielony do armii niemieckiej. Po przeszkoleniu od 11 X 1914 walczył na froncie wschodnim, potem od 27 I 1917 na froncie zachodnim m. in. nad Somma, gdzie był dwukrotnie ranny oraz ciężko zatruty gazem. Po rekonwalescencji przydzielony do baonu zapasowego w Berlinie. Awansowany do stopnia ppor. Od 25 IX 1918 organizuje w Berlinie polskie zespoły bojowe. Od 8 XI 1918 przebywa w Wielichowie, gdzie organizuje oddział powstańczy. 5 I 1919 objął dowództwo kompanii, wielichowskiej, którą dowodził podczas walk powstańczych. 10 I 1919 zdobył Kopaninę, potem uczestniczy w dniach 11-12 II 1919 w obronie Kargowej. Awansowany do stopnia por. 1 VI 1919. Od 4 II 1919 pełnił funkcję d-cy 7 p. strz. wlkp. Od VII-do XI 1919 był wykładowcą w Szkole Podchorążych w Poznaniu. Następnie służy w 8 p. strz. wlkp. przemianowanym 10 XII 1919 na 62 pp , w którego szeregach bierze udział w walkach na froncie ukraińskim, potem w wojnie polsko-bolszewickiej. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1920. Po wojnie zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 nadal służy w 62 pp w Bydgoszczy, gdzie pełni różne funkcje m. in.; referenta wyszkolenia, d-cy I baonu, kwatermistrza i p. o. d-cy pułku. Przeniesiony do 79 pp w Słonimiu, gdzie od 30 XI 1927-III 1929 pełni funkcję d-cy III baonu.  Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. 1 I 1929. Następnie od III 1929 do III 1930 oficer Placu w Brześciu n/Bugiem, a od 31 III 1930 do 28 II 1933 pełni funkcję k-dta Powiatowej Komendy Uzupełnień w Szamotułach. Z dniem 1 III 1933 przeniesiony w stan spoczynku i przydzielony Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII w Poznaniu- grupa oficerów w st. sp. Organizacyjnie podlegał PKU Szamotuły.
    Od VIII 1939 w WP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach w szeregach 14 DP

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Szczuka Stanisław Zygmunt 
    - , kpt. art. 
    [1902-1940], kadet, kpt. sł. st. art.[1937], poś. mjr [2007]

    Ur. 13 XI 1902 w Władysławowie pow. Suwałki, syn Stanisława i Marii z Morawskich. Uczył się od XII 1918 w Korpusie Kadetów Nr 1 w Krakowie- Łobzowie potem przeniesionym w III 1921 do Lwowa, gdzie w 1922 zdał maturę. Jako kadet w stopniu st. sierż. brał udział w 1920 w szeregach 30 pp i w dowództwie I Armii jako kurier w wojnie polsko-bolszewickiej oraz w V-VI 1921 w III Powstaniu Śląskim. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Absolwent I promocji. Promowany 1 I 1924 na stopień ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VII 1923 z przydziałem do 8 pac  w Toruniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. W III 1927 przeniesiony z 8 pac do 3 dak w Podbrodziu k. Wilna. W 1936 ukończył kurs dowódców baterii. W latach 1937-1939 d-ca baterii szkolnej 3 dak. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii 3 dak w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Prusy”. Uczestniczył w walkach pod Piotrkowem Tryb. potem w bojach odwrotowych, w grupie rtm G. Salomona w rejonie Maciejowic potem na Lubelszczyźnie. Ranny w rejonie m. Świerze Górne. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku.
    Zamordowany IV/V 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: MN, SKZ

    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1924; Dz. Pers. Nr 102 z 1 X 1924;Dz. Pers. Nr 9 z 17 III 1927; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976;  Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szefer Henryk
    - , por. art.
    [1910-?], kadet, por. sł. st. art.[1935]

    Ur. 02 III 1911. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w VI 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-192 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 XI 1932 /promocja opóźniona/z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 20 pal w Baranowiczach. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony w 1935 do 12 pal w Złoczowie, a następnie w 1938 d0 3 batalionu strzelców. W latach 1938-1939 d-ca plutonu artylerii piechoty w 3 batalionie strzelców w Rembertowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu artylerii II batalionu 1 po „Obrony Warszawy”. Od 7 IX 1939 walczył na pododcinku północnym odcinka „Warszawa-Wschód” na Pradze. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.

    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; Dz. Pers. Nr 3 z 4 III 1935;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szemaszwili Łado
    - , mjr piech.

    Szemieto Władysław - , por. piech.
    [1909-1940], kadet, por. sł. st. piech. [1936]

    Ur. 1 VII 1909. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 6 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-1939 d-ca plutonu pionierów w 6 pp Leg. W VIII 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego 1 DP leg. w Wilnie, gdzie obejmuje dowozowo 7 kompanii w III batalionie 205 pp rez. formowanym w OZ. Wraz z pułkiem w składzie 34 DP Rez. przebywa w miejscu koncentracji dywizji w rejonie Białegostoku. W wyniku niemieckich nalotów III batalion 205 pp rez. oderwany od macierzystej dywizji dołączył do Grupy Operacyjnej Kawalerii gen. W. Andersa i 13 IX 1939 brał udział w natarciu na Miński Maz. W czasie walk zostaje ciężko ranny. Przebywał w polowym szpitalu, który został ewakuowany na Wschód. W nieznanych okolicznościach po 17 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim w IV 1940.

    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szempliński Kazimierz Włodzimierz - , kpt. piech.
    [1899-1971], kpt. sł. st. piech. WP [1928]

    Ur. 07 I 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1919. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. W szeregach 21 pp brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 21 pp w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928. Przeniesiony ok. 1929 do 30 pp w Warszawie, gdzie pełnił różne funkcje, m. in. do 1935 d-ca 1 kompanii w I batalionie, potem k-dt obwodowy PW przy 30 pp w Warszawie.
    W okresie międzywojennym był znanym szermierzem. Uczestniczył w turniejach w Belgii i Francji. W 1930 zdobył na turnieju w Legie w Belgii brązowy medal w turnieju drużynowym. Był członkiem drużyny szermierczej na olimpiadzie w Berlinie w 1936. Uczestniczył w 1937 w mistrzostwach europy w szermierce w Paryżu, gdzie zajął 4 miejsce.
    W kampanii wrześniowej w 1939 brał udział na stanowisku adiutanta d-cy 30 pp. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 30 pp w składzie 10 DP od obrony linii obronnych nad rzeką Wartą, potem w bojach odwrotowych. 14 IX 1939 z grupą żołnierzy i oficerów przebija się do Warszawy. Bierze udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 30 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem od IX 1940 w oflagu II C w Woldenbergu, gdzie był aktywnym organizatorem życia sportowego. Po uwolnieniu z oflagu w II 1945 powraca do kraju. Mieszkał w Warszawie. Był działaczem sportowym.
    Zmarł w Warszawie 31 III 1971.
    Odznaczony: KW, SKZ, MN

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Szepietowski Kazimierz Antoni 
    - , kpt. piech.
    [1901-1971], kpt. sł. st. piech.[1935]

    Ur. 29 X 1901. Ukończył szkołę średnią. W latach 1921-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1923 z przydziałem do 60 pp w Ostrowie Wlk. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Długoletni oficer 60 pp., gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935 dowodził kompanią, potem w latach 1937-1939 d-ca Dywizyjnego Kursu Dla Podoficerów Nadterminowych 25 DP w Ostrowie Wlk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 60 pp w składzie 25 DP Armii „Poznań”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku m. in. nad Bzurą, Ozorkowem, pod Brochowem 18 IX 1939, potem 21 IX 1939 pod Burakowem i w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w oflagu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju.
    Zmarł 31 III 1971

    Dz. Pers. Nr 44 z 3 VII 1923; Dz. Pers. Nr 52 z 29 VII 1923;Rocniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 19843; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szewczyk Jan
    - , ppłk dypl. 
    [1891-+?], ppłk dypl. sł. st. art. [1933]

    Ur. 30 IX 1891 w Nowym Sączu. Uczęszczał do II Gimnazjum w Nowym Sączu, gdzie w 1912 zdał maturę z wyróżnieniem. W latach I wojny światowej służył w armii austriackim, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej artylerii. Walczył na froncie włoskim. Od XI 1918 w stopniu ppor. art. w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W 1920 w dowództwie Artylerii Fortecznej w Twierdzy Modlin. Zatwierdzony w stopniu por. art. sł. st. z dniem 1 II 1920. Po wojnie służył w 1 pan.  W okresie XI 1921-IX 1923 Słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Zweryfikowany w 1922 w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po ukończeniu WSWoj. przeniesiony w stopniu kpt. SG sł. st. art. do kadry oficerów artylerii/etatowo 1 pan/i przydzielony do Oddziału II MSWoj., gdzie pełnił różne funkcje m. in. kierownika referatu, potem wydziału. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1927. Przeniesiony z dniem 1 XII 1929 z Oddziału II Sztabu Głównego do 7 pap w Częstochowie na stanowisko d-cy dywizjonu. W okresie od 1 IV 1930 do 31 VIII 1930 przebywał na kursie dla dowódców dywizjonów w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. W XII 1932 przeniesiony z 7 pal do Sztabu Głównego. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. art. 1 I 1933. W latach 1937-1939 pełnił funkcję szefa artylerii w dowództwie Obszaru Warownego „Wilno”. Z dniem 29 IV 1939 mianowany dowódcą 4 pac w Łodzi, którym dowodził w kampanii wrześniowej 1939. Z częścią 4 pac znalazł się w Warszawie. Do 14 IX 1939 dowodzi pozostałością 4 pac w walkach w obronie Warszawy, a od 14 IX 1939 z-ca d-cy artylerii dywizyjnej 20 DP. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powraca do kraju. Służył w wojsku w korpusie artylerii, gdzie pełnił m. in. funkcję d-cy artylerii dywizyjnej. Awansowany do stopnia płk-a.
    Odznaczony: ZKZ,MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Zmarł w kraju.

    Dz. Pers. Nr 7 z 28 II 1920; Dz. Pers. Nr 63 z 27 IX 1923; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szkaradziński Jerzy - , por. piech.
    [1913-1939], por. sł. st. piech. WP [1939]

    Ur. 02 IV 1913. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 18 pp w Skierniewicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu ppanc. 18 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził kompanią ppanc. 18 pp w składzie 26 DP. Uczestniczył w walkach z Niemcami na pozycjach obronnych w rejonie Żnina, potem nad Notecią k. Łabiszyna, a następnie w bojach odwrotowych na kierunku Inowrocław – Radziejów - Żychlin. 14 IX 1939 bierze udział w walkach pod Skierniewicami. Poległ 18 IX 1939 w Śladowie podczas przebijania się w kierunku Modlina. Pochowany na cmentarzu w Śladowie. W II 1951 ekshumowany i pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szlendak Stanisław  - , starszy ogniomistrz WP
    (1900-1980), podoficer zawodowy 1921-1939.
    Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920 r. w szeregach 4 Brygady Jazdy, 2 Dywizjonu Artylerii, w 2 baterii. Brał udział w walkach m.in. pod Brodami, Cycowem, Jazłowczykiem.
    Od 1921 do 1929 r. ogniomistrz w 5 Dywizjonie Artylerii Konnej w Krakowie;
    w latach 1930-1939 straszy ogniomistrz; najpierw 15 PAL, a od 1938 r. w 11 DAK Pomorskiej Brygady Kawalerii w Bydgoszczy.
    Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 r., walczył w szeregach Armii „Poznań” biorąc udział w bitwie pod Bukowcem, Witkowicami, w walkach nad Bzurą pod Brochowem, później w walkach odwrotowych przez Puszczę Kampinoską w kierunku Warszawy. Ranny w nogę dostał się do niewoli niemieckiej, z której udało mu się zbiec.
    W czasie okupacji był członkiem oddziału partyzanckiego BCh „Juhas” działającego w nowosądeckiem.
    Po wojnie osiadł w Wejherowie, będąc przez wiele lat aktywnym członkiem miejscowej społeczności. Pełnił wiele zaszczytnych funkcji społecznych (m.in. wieloletni Prezes Ochotniczej Straży Pożarnej).
    Zmarł w1980 r. w Wejherowie i tam został pochowany.

    (inf. Ewa Żuchowska)



    Szmal Józef - , por. piech.
    [1906-?], por. sł. st. piech. [ 1933]

    Ur. 8 XII 1906. Ukończył szkołę średnią. W okresie 1927-1928 ukończył kurs unitarny Batalionie Szkolnym Piechoty w Różanie, potem w latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopieni ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 57 pp w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Ukończył kurs dla oficerów broni maszynowej. W latach 1937-1939 d-ca 1 kompanii CKM I batalionu 57 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM 57 pp w składzie 14 DP Armii „Poznań”. Walczył nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos do Warszawy. Po przebiciu się do Warszawy walczy na stanowisku d-cy kompanii w 21 pp. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie służył we Wołyńskim Batalionie Strzelców 4 Wołyńskiej Brygady Strzelców II Korpusu PSZ. Po ewakuacji II KP we IX 1945 do Wlk. Brytanii dalsze losy n/n.

    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; P. Bauer-B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej w 1939. Poznań 1983;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szmejl Stanisław Waldemar - , ppor. lot. 
    [1913-1941], ppor. sł. st. lot. [1937]
    Ur. 6 V 1913 – Zginął w locie bojowym 24 VI 1941 nad Kanałem La Manche.

    Patrz: Biogram- Lotnicy Polskich Sił Powietrznych. Polegli  i zmarli  w latach 1940-1946.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szokało Antoni - , kpt. piech. 
    [1908-1940],kpt. sł. st. piech. WP[1938], pośm. mjr [2007]

    Ur. 10 XII 1908. Syn Józefa. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 35 pp na stanowisko d-cy plutonu. W III 1932 przeniesiony z 35 pp w Brześciu nad Bugiem do 79 pp w  Słonimiu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 79 pp pełnił funkcję m. in. d-cy plutonu, z-cy k-dta na Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 20 DP przy 79 pp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech.19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 5 kompanii II batalionu 79 pp, potem od VII 1939 d-ca 92 kompanii kolarzy 20 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 92 kompanii kolarzy 20 DP. Walczył z Niemcami rejonie Mławy. W czasie walk 4 IX 1939 zostaje ranny. Przebywał w szpitalu, z którym został ewakuowany na Wschód, gdzie dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie katyńskim.
    Odznaczony: BKZ
    Był kawalerem.

    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 2000.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szomański
    - dypl.

    Szopski Leszek Józef
    - , por. kaw. 
    [1909-?], por. sł. st. kaw.[1937]

    Ur. 18 III 1909. Ukończył w 1930 gimnazjum. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową na kursie unitarnym w Szkole Podchorążych Piechoty oraz odbywał praktyki w pułku kawalerii. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 4 psk w Płocku na stanowisko d-cy plutonu. Przeniesiony później z 4 psk do 2 p. szwol. w Stargardzie. Awansowany do stopnia por. 19 III 1937. W 1938-1939 przebywał na kursie specjalistycznym dla dowódców działek ppanc. w Centrum wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 11 kompanii zmotoryzowanej ppanc. sformowanej w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Walczył w obronie Warszawy na odcinku obrony „Zachód”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał od 1940 w oflagu II C Woldenberg, skąd 23 VI 1943 podjął próbę ucieczki. Ujęty podczas obławy w rejonie Obornik Wlk. i przewieziony ponownie do oflagu.

    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; St. Radomyski. Zarys historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1923-1939. W-wa 1989; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski,. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szostak Bronisław
    - , ppłk dypl.
    [1894-1939], ppłk dypl. sł. st. piech. [1936]

    Ur. 24 III 1894 w Spiczyńcach na Wileńszczyźnie, syn Antoniego i Jadwigi z d. Berger. W 1915 ukończył szkołę średnią. W latach 1915-1917 służył w armii rosyjskiej. Po ukończeniu wojennego kursu szkoły oficerskiej skierowany na front. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w okresie 1917-1918. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. Służył w 34 pp gdzie dowodził kompanią, potem pełnił funkcję adiutanta pułku. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od XI 1925 do X 1927 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 1 I 1927. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu mjr SG pełnił funkcję szefa sztabu DOK IX w Brześciu nad Bugiem, a następnie od 1931 d-ca batalionu w 82 pp w Brześciu nad Bugiem. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. 1 I 1936. Następnie w Biurze Inspekcji GISZ na stanowisku oficera dyspozycyjnego Biura Inspekcji. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu Armii „Prusy”, potem podczas walk na Lubelszczyźnie d-ca 1 pp rez. w składzie utworzonej 29 Brygady Piechoty. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Jarosławiu, skąd z grupą polskich oficerów został przewieziony przez Niemców samolotem do Grodziska, gdzie w sztabie 8 armii niemieckiej pokazano im na mapie szczegółową sytuację dowodząc, że dalsza obrona Warszawy nie ma sensu. Następnie odesłano ich samochodem do Warszawy by o powyższym zameldowali dowódcy obrony Warszawy. Brał jeszcze udział w obronie Warszawy. Poległ w walce 25 IX 1939. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4, ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928.1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; J. Szostak. Moja służba Niepodległej. Wspomnienia. 1939-1945. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Szostak Juliusz
    - , mjr dypl. 
    [1902-?], mjr dypl. sł. st. art. [1939]

    Ur. 8 I 1902. Uczęszczał do gimnazjum. W okresie 1 XII 1919 -15 VI 1920 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. W stopniu podch. art. przydzielony do 18 pap. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Mianowany ppor. sł. st. art. z dniem 1 X 1920. Przeniesiony z 18 pap do 7 pac w Poznaniu. Awansowany do stopnia por. z starszeństwem od 1 VI 1922. Nadal służył w 7 pac, skąd w XII 1929 został przeniesiony do 2 dak w Dubnie. W latach 1931-1933 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1933. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. art. przydzielony do sztabu 3 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Wilnie. W IV 1935 przeniesiony z sztabu 3 Samodzielnej Brygady Kawalerii na stanowisko referenta do Departamentu Dowodzenia Ogólnego MSWoj. w Warszawie. W latach 1938-1939 d-ca 4 baterii 9 dak w Baranowiczach. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. art. 19 III 1939. Latem 1939 przeniesiony z 9 dak do Warszawy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze na stanowisku d-cy dywizjonu zbornego, potem zorganizowanego w koszarach 1 dak - dywizjonu artylerii „Warszawa”, którym dowodził do kapitulacji Warszawy. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: MN

    Zb. Moszumński – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/ Pruszków 2003; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 6 z 18 IV 1935; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szper Jerzy Michał Edward
    - , ppor. rez. piech. mgr
    [1909-1939], mgr, ppor. rez. piech. [1936]

    Ur. 26 I 1909. Ukończył gimnazjum, a następnie studia wyższe uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w latach 1932-1933 w 2 kompanii szkolnej CKM Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 21 pp. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 21 pp w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 2 kompanii CKM II batalionu 21 pp w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami w obronie Warszawy, gdzie poległ 17 IX 1939.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1934-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szpilewski Witold
    - , por. art. 
     [1909-?], por. sł. st. art. [1936]

    Ur. 6 IX 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 9 pac. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-1939 d-ca plutonu artylerii piechoty w 31 pp w Łodzi. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu artylerii piechoty 31 pp w składzie 10 DP, potem w zgrupowaniu oddziałów 10DP dowodzonego przez ppłk W. Wnuka, a następnie po przedostaniu się do Warszawy walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy losy n/n.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy kaniowscy w latach 1919-1939.W-wa 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Szpiruk Paweł
    - , por. art.

    Sztarejko Stanisław
    - , płk dypl.
    [1895-1976], oficer dypl. sł. st. piech. WP, płk [1939]
    Ur. 21 IX 1895 w Oranach. Ukończył gimnazjum. Od XI 1918 w WP. Brał udział w stopniu por. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 82 pp w Brześciu n/Bugiem, gdzie dowodził kompanią i batalionem. Przeniesiony do sztabu DOK IX w Brześciu, gdzie był kierownikiem Oddziału Wyszkolenia. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 15 VIII 1924, a następnie w sztabie 14 DP. W okresie X 1928-X 1930 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Od XI 1930 szef sztabu IX DOK w Brześciu n/Bugiem. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. 1 I 1931. W latach 1938-IX 1939 dowodził 84 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 84 pp w składzie 30 DP Armii „Łódź”. Uczestniczy w walkach z Niemcami od linii obronnych na rzece Warcie w rejonie m. Sęsów-Grądy-Łazy, potem w bojach odwrotowych w rejonie Dłutowa tocząc boje z niemiecką 19 DP, skąd przebija się nocą z 12/13 IX 1939 do Kampinosu, a następnie nocą z 13/14 IX 1939 przebija się w kierunku Modlina docierając 14 IX 1939 do Kazunia, gdzie obejmuje odcinek obrony. Dowodzi 84 pp w zaciętych walkach obronnych na przedpolach Modlina. W dniu 25 IX 1939 zostaje ranny i do kapitulacji Modlina pozostaje w dowództwie 30 DP w twierdzy Modlin. Dowodzenie pozostałością 84 pp objął w tym czasie d-ca III baonu mjr S. Mastalski. Za okazane męstwo na polu walki gen. J. Rómmel b. d-ca Armii „Łódź” w Rozkazie pochwalnym dla 30 DP nadał mu VM kl. IV. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II A w Prenzlau, potem w II C w Woldenbergu, gdzie działał w konspiracji obozowej. Był tu wyznaczony na d-cę samoobrony w wypadku podjęcia przez Niemców akcji zmierzającej do likwidacji obozu. Podczas ewakuacji jeńców 25 I 1945 stał na czele kolumny „Zachód” złożonej z 879 jeńców, która przechodziła pod eskortą oddziałów Landswehry do Oflagu VI A w Murnau.
    Po wyzwoleniu z oflagu 29 IV 1945 przez wojska amerykańskie pozostał na Zachodzie i służył w 1945-1947 w PSZ. Po demobilizacji mieszkał w Wlk. Brytanii. Zmarł w Londynie 13 X 1976.
    Odznaczony: VM kl.5 i IV kl. nr o0136, KN,OP5,KW3x, ZKZ.
    Jego żona i córka zostały zamordowane przez hitlerowców w 1940 w okupowanym kraju za ukrywanie zbiegłego jeńca.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; Świderki. Nawrocki. 84 Pułk Piechoty Strzelców Poleskich. Pruszków 2002;J. Olesik. Oflag Woldenberg. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Sztompka Wiktor
    - , kpt. piech.
    [1899-1975], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1937], w konspiracji ZWZ/AK, ppłk, [1945], ps. „Kmita”, „Wiktor”, „Witek”
    D-ca Dzielnicy Warszawa - Mokotów SZP. K-dt Obwodu Warszawa – Mokotów XII 1939 - X 1940. Okręg Warszawa – Miasto ZWZ.
    Ur. 7 III 1899 we wsi Bogusławka, syn Stanisława i Józefy. Od jesieni 1918 w WP. Brał udział w szeregach 5 pp. Leg. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na wojnie został oznaczony Krzyżem Walecznych 2x. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 1 VII 1920. Po wojnie służył w 5 pp. Leg. w Wilnie. Był d-cą plutonu, kompanii. Przeniesiony w 1926 z 5 pp. Leg. do Szkoły Podchorążych Piechoty, gdzie był instruktorem i wychowawcą. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1930. W latach 1934 –1939 kierownik referatu w Departamencie Dowodzenia Ogólnego MSWojsk. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 19 III 1937.
    Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 był adiutantem d-cy pododcinka „Południe” – W-wa Mokotów. Walczy w obronie Warszawy do kapitulacji 28 IX 1939. Unika niewoli niemieckiej. Od początku X 1939 czynny w konspiracji niepodległościowej SZP. Skierowany przez d-cę SZP z zadaniem tworzenia sieci konspiracyjnej SZP w Dzielnicy Warszawa-Mokotów. Początkowo jako oficer organizacyjny potem pierwszy d-ca Dzielnicy SZP W-wa – Mokotów. Po przekształceniu SZP w ZWZ od XII 1939 k-dt Obwodu ZWZ W-wa - Mokotów. Od II 1940 jego współpracownikiem /oficer organizacyjny obwodu/ był Jan Szulc vel Prawdzic-Szlaski, późniejszy k-dt Okręgu ZWZ/AK Nowogródek. W połowie 1940 z powodu zagrożenia aresztowaniem odwołany z funkcji. Potem czynny w konspiracji ZWZ/AK w sztabie Komendy Okręgu Warszawa-miasto. Brał udział w Powstaniu Warszawskim. Działa w sztabie Zgrupowania „Radosława”, gdzie pełni funkcję oficera łącznikowego. W nocy z 14/15 IX 1944 przedostał się z patrolem z 1.DP na Pragę z pismem ppłk. „Radosława” do gen. Berlinga. Przedstawił mu trudną sytuację powstańców i ludności cywilnej. Prawdopodobnie przyczyniło się to do wydania przez Berlinga rozkazu sforsowania Wisły przez oddział z 1. DP WP i wsparcia oddziałów powstańczych.
    Awansowany przez KG AK do stopnia ppłk. sł. st. piechoty. 1 I 1945.Po zakończeniu działań wojennych w 1945 utrzymywał kontakt z płk. „Radosławem”. Uczestniczy a akcji ujawniania we IX 1945. Był przewodniczącym Komisji Likwidacyjnej ds. AK w Siedlcach.
    Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 10 XII 1975. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony KW 4x, Medalem Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
    Żonaty z Bogumiłą z d. Juszczakowska.
    Rocznik Oficerski 1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939, s.304. W-wa 1985; Opr. zbiorowe. Oddziały Powstania Warszawskiego, s. 37. W-wa 1987; K. Malinowski. Żołnierze Łączności Walczącej Warszawy, s. 284. W-wa 1983; J. Prawdzic-Szlaski. Nowogródczyzna w walce 1940-1945,s. 13. Londyn 1976; L. M. Bartelski. Mokotów 1944, s. 58. W-wa 1986; USC Warszawa. Skrócony akt zgonu nr VI/2461/1975.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Szuder Jan - , por. br. panc.
    [1907-?], por. broni panc. WP[1937]

    Ur. 28 IX 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 63 pp w Toruniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. Po ukończeniu w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie kursu aplikacyjnego dla oficerów broni pancernej zostaje przeniesiony do 4 batalionu czołgów w Brześciu nad Bugiem na stanowisko instruktora w szwadronie pancernym, potem w 91 kompanii czołgów rozpoznawczych. W III 1939 wraz z kompanią zostaje przewieziony w rejon Łodzi z przydziałem do 10 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 91 samodzielnej kompanii czołgów rozpoznawczych. Uczestniczy w działaniach w rejonie Kępna, potem w rejonie Szadka, skąd przez Łódź i Błonie wycofuje się do Warszawy, gdzie dociera 8 IX 1939. Od 9 IX 1939 obejmuje dowództwo kompanii i wspiera działania pułku 1 KOP w rejonie Góry Kalwarii. Następnie d-ca sekcji motocyklowej w grupie Warszawy, potem bierze udział w walkach na Lubelszczyźnie jako d—ca plutonu łączności w baonie  granicznym KOP „Sienkiewicze” w składzie Brygady KOP „Polesie” . Po zakończeniu działań wojennych dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VI B w Dössel.  Po uwolnieniu z oflagu w IV 1945 pozostaje na Zachodzie. Służy w PSZ do 1947. Po demobilizacji osiadł na stałe w Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n.

    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Szubański. 4 Batalion Pancerny. Pruszków 1996; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Szugajew Adam Julian 
    - , kpt. dypl.
    [1909-1998], kadet, oficer dypl. sł. st. sap. WP, kpt. [1939], w PSZ, ppłk

    Ur. 17 X 1909 w Mińsku Maz. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, potem w Chełmnie, gdzie w VI 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1930 w Wojskowej Szkole Inżynierii w Warszawie. Po ukończeniu szkoły w 1930 promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1929. Od 1930 służy w Batalionie Mostowym w Modlinie na stanowisku d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Następnie k-dt Szkoły Podoficerskiej, potem wykładowca w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. W latach 1937-1939 studiował w MSWoj. w Warszawie, uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Do stopnia kpt. sł. st. sap. awansowany 19 III 1939.
    W wojnie obronnej we IX 1939 oficer operacyjny 8 DP Armii „Modlin”. Brał udział w walkach pod Mławą, potem w obronie Modlina. Wzięty do niewoli po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 uciekł z obozu i przedostał się do Warszawy, gdzie od X 1939 rozpoczął działalność konspiracyjną w szeregach SZP. W XII 1939 ujęty przez gestapo i uwięziony. Następnie osadzony w oflagu nr IV C w Colditz. W XII 1944 zbiegł z oflagu i przedostał się przez linię frontu na odcinku 8 amerykańskiej dywizji. Następnie służy w 1 DP Panc. gen. St. Maczka, potem w II Korpusie Polskim we Włoszech. Awansowany do stopnia mjr dypl. We IX 1946 ewakuowany z II KP z Włoch do Wlk. Brytanii. Przez pewien okres czasu pracował w Sztabie Głównym WP w Londynie. W 1947 zdemobilizowany w stopniu ppłk dypl. sł. st. sap., na stałe zamieszkał w Manchester, gdzie pracował w zakładach samochodowych. Jednocześnie odbył studia inżynierskie. Po uzyskaniu dyplomu inż. pracował w Instytucie Inżynierii i Mechaniki w Londynie. Był współorganizatorem i prezesem Stowarzyszenia Polskich Saperów na Obczyźnie. W 1985 w Londynie wydał pracę pt. Saperzy w służbie Polsce. Był także redaktorem czasopisma „Saper”.
    Zmarł 04 I 1998 w Ilford Park /Devon/. Pochowany na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Szulborski Witold Stefan
    - , płk aud. st. sp.
    [1885-1967], oficer sł. st. Korpusu Sądowego, płk [1919], od 1929 w st. sp., w konspiracji ZWZ/AK ps. „Mora”
    Ur. 24 XI 1885 w Warszawie, syn Jana i Stefanii Wójcickiej. Uczęszczał do II Gimnazjum rządowego w Warszawie, skąd został usunięty z „wilczym biletem” w 1905 za udział w strajku szkolnym. W 1906 uzyskał świadectwo dojrzałości w VI 1906 w gimnazjum w Homlu. Od X 1906 do VIII 1907 służył w armii rosyjskiej. Zwolniony do rezerwy w stopniu chor. Od 1907 do 1911 studiował na Wydziale Prawa uniwersytetu w Kijowie i tam otrzymał dyplom w 1911. Po odbyciu aplikacji był adwokatem w Kijowie. Od VII 1914 w armii rosyjskiej, początkowo d-ca plutonu i z-ca d-cy baterii w 70 Brygadzie Artylerii. Potem od IX 191915 był asystentem, sędzią śledczym i prokuratorem w sądownictwie wojskowym. W 1917 był prezesem Związku Wojskowych Polaków w IX Korpusie armii rosyjskiej. Od VIII 10917 do IX 1918 prokurator Sadu I Korpusu Polskiego w Rosji. Zorganizował w tym czasie polski Uniwersytet Żołnierski w Mińsku. W XI 1918 powrócił do Warszawy przywożąc z Kijowa archiwum I KP. W XI 1918 brał udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. Od XII 1918 służył w WP jako naczelnik Wydziału Prawnego Departamentu Wojskowo-Prawnego MSWoj. Od IV 1919 prokurator w Prokuraturze przy Sądzie Okręgu Wojskowego I Warszawa, a od VIII 1920 był sędzią, potem od XI 1920 p. o. szefa Sądu Polowego Naczelnego Dowództwa WP. Zweryfikowany w stopniu płk z starszeństwem od 1 VI 1919. W XII 1920 mianowany podprokuratorem Naczelnej Prokuratury Wojskowej, potem od II 1925 był inspektorem MSW, od V 1925 ponownie podprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej, a od XII 1925 sędzią Najwyższego Sądu Wojskowego.
    Przeniesiony w stan spoczynku z dniem 30 VI 1929. W 1929 został wpisany na listę adwokatów. W latach 1931-1932 z-ca członka Rady Adwokackiej w Warszawie. Był też jednocześnie członkiem zarządu Towarzystwa Opieki nad Więźniami „Patronat”. W 1924 współorganizator, potem prezes zarządu spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej Profesorów wolnej wszechnicy Polskiej i mieszkał w jej domu przy ul. Grójeckiej.
    W kampanii wrześniowej 1939 współorganizator i do 22 IX 1939 szef Sądu Polowego Dowództwa Obrony Warszawy. W czasie okupacji niemieckiej nadal wykonywał zawód adwokata. Od 2 do 30 X 1939 był k-dtem Okręgu II i członkiem k-dy Gł. Straży Obywatelskiej m. st. Warszawy.
    Czynny w konspiracji ZWZ/AK od III 1941. Był z-cą szefa Służby sprawiedliwości K-dy Gł. ZWZ/AK. Wielokrotnie pełnił tez funkcję przewodniczącego WSS przy K-dzie Gł. Po wojnie od VII 1945 do III 1950 radca prawny spółdzielni Wydawniczej „Czytelnik” W XI 1945 wpisany na listę obrońców wojskowych, był dziekanem obrońców wojskowych. Był obrońcą w procesach politycznych, bronił w II 1946 członków organizacji niepodległościowej NSZ, potem m. in. płk Antoniego Sanojcę w procesie WiN toczącym się od 4 I do 3 II 1947 przed WSR w Warszawie. W 1953 pozbawiony uprawnień obrońcy przed sądami wojskowymi i cywilnymi. W IV 1960 ponownie wpisany na listę obrońców wojskowych. Jednocześnie współzałożyciel i członek Zespołu adwokackiego Nr 18.
    Zmarł 12 v 1967 w Warszawie.
    Odznaczony: KW5x
    Był żonaty z Heleną Szulborską.
    Rocznik oficerski 1924,1928; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984; L. Gondek. Polska karząca 1939-1945. W-wa 1988; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 1. W-wa 1987; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Szulc Jan Stanisław
    - , kpt. art.
    [1900-?], kpt. sł. st. art. WP[1934]

    Ur. 7 V 1900. Ukończył szkołę średnią. Od XI w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919. Skierowany do Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu, gdzie przebywał na kursie oficerskim od 5 I 1920 do 31 VII 1920. Mianowany ppor. sł. st. art. 1 VIII 1920 z przydziałem do 15 pap, w którego szeregach bierze od VIII 1920 ponownie udział w wojnie polsk0-bolszewickiej. Po wojnie służy w 9 pac. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 1 VI 1921. Po 1926 przeniesiony z 9 pac do 23 pap/pal w Będzinie, gdzie służył do VIII 1939. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935. W 23 pal dowodził m. in. baterią, potem był adiutantem pułku.
    W kampanii wrześniowej 1939 był oficerem II oddziału w sztabie Dowództwa Armii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ

    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/Pruszków; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Szulc Witold
    - , por. piech.
    [1909-1999], oficer sł. st. piech. WP, por. [1938]
    Ur. 04 VIII 1909 w Baku, syn Stefana I Marii z d. Kryc. Mieszkał w Lidzie, gdzie uczęszczał do gimnazjum uzyskując w 1931 świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1934 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 2 pp Leg. w Sandomierzu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1938. W latach 1937-1939 d-ca 1 plutonu w 2 kompanii I baonu 2 pp Leg. Po mobilizacji w VIII 1939 mianowany d-cą 4 kompanii w II baonie 2 pp Leg. i na tym stanowisku brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestnik walk z Niemcami w rejonie Księżego Młyna – Rozprzy potem pod Borową Górą. Ranny 4 IX 1939w lasach augustowskich podczas nocnego wypadu na czołgi niemieckiej 4 DPanc. W dniu 5 IX 1939 podczas kontrataku polskiego na pozycje Niemców w czasie walk wręcz został ponownie ranny. Umieszczony w szpitalu w Łodzi, potem przewieziony do szpitala w Warszawie. Po zajęciu Warszawy przez Niemców w X 1939 przewieziony do oflagu II E w Neubrandenburgu. W I 1945 ewakuowany do stalagu X B w Sandbostel. W V 1945 uwolniony przez wojska brytyjskie wstępuje do 1 DPanc. gen. St. Maczka, gdzie pełnił funkcję oficera technicznego. Po demobilizacji w XII 1946 powrócił do kraju i zamieszkał w Pasłęku. Podejmuje pracę w Służbie Polski, skąd został zwolniony jako b. żołnierz gen. st. Maczka. Następnie zamieszkał w Chojnicach, gdzie gospodarzył na 8 hektarowym gospodarstwie rolnym, a potem pracuje w PCK w Chojnicach.
    Zmarł 11 II 1999 w Chojnicach. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Od 1951 żonaty. Miał dwoje dzieci.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; St. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1992; B. Szwedo. Kawalerowie VM Ziemi Sandomierskiej. Sandomierz 2001.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Szulcowa Zofia
    -
    Szumigalski Włodzimierz
    - , por. piech.

    Szuster Jan Kajetan 
    - , ppłk art. 
    [1895-1939], ppłk sł. st. art.[1939]

    Ur. 8 VII 1895. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 3 pap. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 VII 1923. Dowodził w 3 pap m. in. baterią. Skierowany z 3 pap na kurs d-ców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, gdzie przebywał w okresie od 1 IV 1925-30 IX 1925. Po ukończeniu kursu powraca do macierzystego pułku. Mianowany d-cą baterii. W xi 1925 przeniesiony z 3 pap do Obozu Szkolnego artylerii w Toruniu na stanowisko oficera broni w Szkole Strzelań Artylerii. W 1926 powraca do macierzystego pułku na stanowisko d-cy baterii. W 1929 przeniesiony z 3 pap w Zamościu do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, skąd zostaje przeniesiony z dniem 1 XI 1930 na stanowisko d-cy baterii w I dywizjonie 21 pap/pal w Białej. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1931. W III 1931 mianowany d-cą I dywizjonu 21 pal. W VI 1933 przesunięty z funkcji d-cy dywizjonu na stanowisko kwatermistrza 21 pal. w 1936 przeniesiony z 21 pal do 4 pac w Łodzi na stanowisko d-cy dywizjonu. Awansowany na stopień ppłk sł. st. art. 19 III 1939. W latach 1938-1929 d-ca II dywizjonu 4 pac. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi II dywizjonem 4 pac przydzielonym do 30 DP. Dywizjon wspierał działania bojowe oddziałów 30 DP w walkach z Niemcami nad Wartą i Widawą, Borowskimi Górami, potem w bojach odwrotowych. Ciężko ranny 11 IX 1939 pod Skierniewicami dostał się do niewoli niemieckiej. Zmarł szpitalu w wyniku odniesionych ran we IX 1939.
    Odznaczony: KN, KW3x,ZKZ

    Dz. Pers. Nr 122 z 19 XI 1925; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991P. Zarzycki. 4 Pułk artylerii Ciężkiej. Pruszków 1999.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Szuster Tadeusz
    - . ppor. łączno
    [1913-1943], ppor. sł. st. łącz.[1937], w ZWZ/AK por., ps. „Korecki”, „Tadeusz”  vel Tadeusz Korecki

    Ur. 18 IX 1913 w Pruszkowie. Absolwent Gimnazjum im. Tomasza Zana w Pruszkowie. W latach 1934-1935 odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w okresie 1935-1937 w Szkole Podchorążych Łączności w Zegrzu, którą ukończył jako prymus. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. 1 X 1937 z przydziałem do 1 pułku radiotelegraficznego w Warszawie. W latach 1937-1939 pełnił funkcję instruktora w 2 kompanii III baonu radiotelegraficznego w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 kierował łącznością radiową Dowództwa Obrony Warszawy z Naczelnym Dowództwem WP. Ciężko ranny od wybuchu bomby lotniczej, przebywał w szpitalu. Uniknął niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK. Początkowo działał na terenie Rejonu VI ZWZ Pruszków - Helenów w Obwodzie Warszawa-Powiat ZWZ, gdzie pełnił m. in. funkcję oficera łączności Rejonu VI z Komendą Obwodu. Z ramienia  k-dy obwodu prowadził w 1942 rozmowy scaleniowe z ZOR i KOP. Awansowany do stopnia por. sł. st. łącz. Przeniesiony w końcu 1942 do pułku łączności KG AK „Radio” na stanowisko d-cy kompanii „Kram”. Działa w komórce łączności z rządem polskim w Londynie. W dniu 23 x 1943 osobiście obsługiwał radiostację w willi Mularczyków w Konstancinie. Miejsce pracy radiostacji zostało wykryte przez niemiecką ekipę  namiarową.  Aresztowany przez gestapo podczas nadawania depesz wraz d-cą plutonu sierż. łącz. „Grzesiem” – Edwardem Łukasikiem i właścicielem lokalu. Podejmowane przez żołnierzy łącz. nie dały rezultatów. Skazany przez hitlerowski sąd doraźny Policji Bezpieczeństwa 9 XI 1943 na śmierć. Rozstrzelany pod przybranym nazwiskiem Tadeusz Korecki 12 XI 1943 w publicznej egzekucji na Nowym Świecie w Warszawie.

    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Krzyczkowski. W cieniu Warszawy. Pruszków 1986;K.Malinowski. Żołnierze łączności walczącej Warszawy. W-wa 1983; K. Bartoszewski. Warszawski pierścień śmierci. W-wa 1970 ; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. W-wa 1990.  
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Szwarnowiecki Zdzisław
    - , kpt. piech. 
    [1896-1974], kpt. sł. st. adm. /z piech./ [1923]

    Ur. 10 III 1896. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Brał udział w Postaniu Śląskim. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 16 pp w Tarnowie, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1923. Po 1932 przeniesiony do 84 pp w Pińsku, gdzie pełnił funkcje administracyjne. Do 1939 k-dt obwodowy PW przy 84 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu 30 DP, a od 15 IX 1939 oficer operacyjny 30 DP. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 30 DP. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Odznaczony: KW, SKZ2x,KZGŚl.
    Zmarł w Warszawie w 1974.1974

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Szweitzer Karol
    - , por. rez. art.

    Szwejkowski Andrzej
    - , kpt. art.
    [1903-1940], kpt. sł. st. art. WP [1938]

    Ur. 10 IX 1903. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 8 pap w Płocku. Ewidencyjnie podlegał PKU Pułtusk. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 15 pap w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W latach 1937-1939 d-ca 7 baterii w III dywizjonie 15 pal. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 7 baterią w III dywizjonie 15 pal w składzie 15 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 15 pal. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Zamordowany w 1940 przez Niemców.

    J. Łukasiak. Wołyńska szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Szybczyński Jan Kazimierz
    - , ppor. piech.
    [1914-1939], oficer sł. st. piech. WP, ppor.[1936]
    Ur. 29 VIII 1914 w Gorzycach pow. Żnin. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 15 DP przy 62 pp w Bydgoszczy. Następnie w latach 1934-1936 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 68 pp we Wrześni na stanowisko d-cy plutonu. D-ca plutonu w 8 kompanii III baonu 68 pp. W wojnie obronnej we Ix 1939 dowodził 8 kompanią III baonu 68 pp w składzie 17 DP. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej. Poległ 17 IX 1939 w walce z wrogiem podczas przeprawy przez Bzurę w Rochowie. Pochowany w Rochowie, a po wojnie w 1951 jego prochy ekshumowano i pochowano na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: KW
    Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5 z 15 X 1936; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny Wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Szydłowski Zygmunt
    - , kpt. dypl.
    [1906-1969], kpt. dypl. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 15 VII 1906. Po ukończeniu szkoły średniej wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przebywa w latach 1926-1929. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 6 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Do 1937 służył w 6 pp Leg., gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1937. Od XI 1937 do VIII 1939 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. W VIII 1939 przydzielony do sztabu 2 DP Leg. W wojnie obronnej we IX 1939 uczestniczy do 8 IX 1939 na stanowisku oficera operacyjnego sztabu, a od 8 IX 1939 na stanowisku szefa sztabu 2 DP Leg. Brał udział w walce z wrogiem na szlaku bojowym 2 DP Leg. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 służył w PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł 25 VI 1969.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14245.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Szyller Antoni
    -

    Szylling Antoni
    - , gen. bryg.
    [1884-1971], dowborczyk, oficer sł. st. piech. WP, gen. bryg. [1929]
    Ur. 31 VII 1884 w Płoniawach w pow. makowskim, syn Aleksandra i Aleksandry z Ryksów. Uczęszczał do 7 klasowej szkoły handlowej, gdzie w 1904 zdał maturę. Brał czynny udział w tajnych organizacjach bojowych „Proletariat” i w bojówkach PPS. W swoim mieszkaniu przechowywał broń, nielegalna bibułe oraz ukrywał członów organizacji niepodległościowej. Aresztowany przez policję rosyjską był wieziony w Cytadeli warszawskiej, oraz w więzieniu przy ul. Daniłłowiczowskiej w Warszawie. Wcielony do wojska rosyjskiego przez 2 lata przebywał w głębi Rosji. Ukończył w tym czasie szkołę oficerską rezerwy piechoty. W latach 1909-1912 ukończył w Wyższej Szkole Rolniczej Warszawie Kursy Przemysłowo-Rolnicze. Po odbyciu praktyk pracował jako agronom. Od IV 1912 do 1 v 1913 był kierownikiem folwarku doświadczalnego i asystentem w stacji Zootechnicznej w Szamocinie w b. pow. warszawskim.
    Po wybuchu I wojny światowej 1 VIII 1914 został wcielony do armii rosyjskiej. W stopniu por. potem kpt. dowodził kompanią piechoty. Od 20 x 1917 służy w II Korpusie Polskim na Wschodzie, gdzie dowodzi batalionem, potem od XII 1917 do II 1918 5 p. strz. Awansowany do stopnia mjr. w I 1918 Następnie oficer sztabu II KP. Po bitwie pod Kaniowem 11 V 1918 dostaje się do niewoli niemieckiej, skąd został zwolniony w końcu 1918. Od I 1919 w WP. od I – V 1919 w Komisji Weryfikacyjnej Oddziału Personalnego SG. Od VI 1919 do IX 1920 dowodził w stopniu ppłk sł. st. 2 p. strz. Armii gen. J. Hallera, przemianowanego 1 IX 1919 na 44 pp. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. Od IX 1919 do XII 1920 dowodził XXV Brygadą Piechoty. Zweryfikowany w stopniu płk sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od XII 1920 do III 1922 d-ca piechoty dywizyjnej 13 DP. W III 1922 na własną prośbę został przeniesiony do rezerwy. W XII 1925 powołany do służby czynnej w WP objął funkcję d-cy piechoty dywizyjnej 28 DP w Warszawie, a następnie do 1930 d-cą piechoty dyw. 23 DP w Katowicach.  Mianowany gen. bryg. 1 I 1929. Od 1930- 1931 d-ca piechoty dyw., potem do IV 1937 d-ca potem d-ca  8 DP. Od IV 1937 do III 1939 generał do prac w GISZ.W III 1939 mianowany d-cą Armii „Kraków”, którą dowodził podczas wojny obronnej we IX 1939. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym od Śląska aż na Lubelszczyznę. Po kapitulacji wojsk polskich na Lubelszczyźnie od 20 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 przez wojska amerykańskie wyjechał do Francji, gdzie wstępuje do PSZ. Awansowany do stopnia gen. dyw. 1 I 1946. Z Francji wyjechał do Wlk. Brytanii, potem do Kanady i tam osiadł na stałe. Mieszkał w Montrealu gdzie zmarł 17 VI 1971. Pochowany na cmentarzu St. Satveur-des-Mont.
    Odznaczony: VM kl. 4 i 5, Orderem Odrodzenia Polski kl. 3 i 4, KW3x,ZKZ.
    Roczniki oficerskie 1924, 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie polski Niepodległej. W-wa 1991;L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; Z. Mierzwiński. Generałowie II Rzeczpospolitej. W-wa 1990; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1918-1939. W-wa 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Szylling Józef
    - . ppłk dypl.
    [1896-1973], ppłk dypl. sł. st. saperów [1939]

    Ur. 7 VI 1896 w Mławie. Ukończył w 1914 gimnazjum w Płocku. W latach 1914-1916 studiował architekturę na Politechnice Lwowskiej. W IV 1916 wcielony do armii rosyjskiej, gdzie ukończył wojenny kurs oficerski kurs saperski. Skierowany na stanowisko kierownika robót budowlanych dla potrzeb frontu. Kierował m. in. budową szpitala, a następnie linii kolejowych. Po wybuchu rewolucji w Rosji nadal pracował na budowach oraz kierował cywilnym przedsiębiorstwem budowlanym. Jesienią 1918 powrócił do kraju. W I 1919 wstępuje do WP. W szeregach 1 b. sap. bierze udział w wojnie polsko-ukraińskiej I 1919-IV 1919. Następnie skierowany do Szkoły Podchorążych Saperów w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. sap. 1 IV 1920 z przydziałem do batalionu mostowego na stanowisko d-cy plutonu, w którego szeregach uczestniczy w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Po wojnie zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. Wiosną 1921 ukończył kurs dla oficerów w zakresie broni maszynowej po ukończeniu, którego zostaje instruktorem strzelania w Kościuszkowskim Obozie Szkolenia Saperów w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 1 VII 1923. Następnie instruktor w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie. W okresie XI 1927-X 1929 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. SG pracował w latach XI 1929 do 1930 jako kierownik referatu Inżynierii Saperów w DOK II w Grodnie, potem do 1932 wykładowca w WSWoj. w Warszawie, a następnie 1932-1933 d-ca kompanii szkolnej w 3 b. sap. w Wilnie. W okresie 1933-1935 pełnił funkcję oficera saperów w sztabie 1 DP w Wilnie. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. sap. 1 I 1935. Od 1935 do 1939 wykładowca i kierownik przedmiotu taktyka saperów w WSWoj. Awansowany do stopnia ppłk dypl. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy saperów w sztabie SGO „Narew”, potem w sztabie Dywizji Kawalerii „Zaza”. Uczestniczy w walkach z Niemcami na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu w VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na emigracji. Początkowo przebywał w Wlk. Brytanii, potem w Hiszpanii, gdzie zmarł 17 I 1973 w m. Los Balcones.
    Odznaczony: OP5, KW 2x, SKZ

    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Szymanowski Władysław
    - , kpt. art.
    [1903-1944], oficer sł. st. art. WP, kpt.[1938] w ZWZ/AK, mjr [1944], ps. „Korwin”, „Konrad”
    Ur. 21 VI 1903. Ukończył gimnazjum. W latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty, a następnie w okresie 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 28 pap/pal w Zajezierzu k/Dęblina na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W 28 pal pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938 dowodził 8 baterią w III dywizjonie 28 pal, w którego szeregach brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestniczył w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 28 pal w składzie 28 DP. III dywizjon 28 pal zostaje przydzielony do wspierania artyleryjskiego działań 72 pp. Uczestniczy w walkach pod Pabianicami, Wolą Cytrusową, potem pod Brwinowem, gdzie dowodzi resztkami dywizjonu. Po przebiciu się do Modlina bierze udział w jego obronie na stanowisku d-cy 3 baterii z 28 pal. Wzięty do niewoli 29 IX 1939 zostaje zwolniony w X 1939. Podczas okupacji niemieckiej mieszkał w Garbatce k/Kozienic, potem w Stefanowie. Od 15 I 1939 czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Kozienice. Od II 1940 pełni funkcję oficera ds. artylerii w sztabie obwodu. W latach 1941-1944 był instruktorem i wykładowcą na konspiracyjnych kursach podchorążych rezerwy piechoty ZWZ/AK. Awansowany do stopnia mjr–a w 1944. Aresztowany przez Niemców 17 V 1944 i uwięziony. Zamordowany w publicznej egzekucji 19 VI 1944 w Zwoleniu.
    J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; A. M. Przybyszewski. 28 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 2002; J. Pawlak. Pięć lat w szeregach armii podziemnej. W-wa 1967; W/ Borzobohaty. „Jodła”. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Szymański Zdzisław Henryk
    - , mjr. piech.
    [1898-1944], mjr dypl. sł. st. piech.[1935], pośm. ppłk dypl. [1945]

    Ur. 2 III 1898. Ukończył szkołę średnią. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 19329-1920 w szeregach 34 pp. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Z 34 pp przeniesiony w 1921 do 8 pp Leg. W latach 1922-1924 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W stopniu por. SG sł. st. piech. przydzielony z dniem 1 X 1924 do Oddziału I SG MSWoj. Następnie służba w 8 pp Leg. skąd zostaje przeniesiony do sztabu 13 DP. Awansowany do stopnia kpt. SG 1 I 1928. Przeniesiony w 1930 do Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie na stanowisko wykładowcy. Do stopnia mjr dypl. awansowany 1 I 1935. Następnie kierownik Samodzielnego Referatu w Oddziale IV Sztabu Głównego. W kampanii wrześniowej 1939 był delegatem Generalnego Kwatermistrza Naczelnego Wodza przy dowództwie Armii „Poznań”. W czasie walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VI A w Dössel, gdzie zginął od wybuch bomby podczas nalotu samolotów alianckich 27 IX 1944.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW4x,ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Lista oficerów dyplomowanych. Stan na 15 IV 1931.W-wa 1931; Dz. Pers. Nr 103 z 2 X 1924; DZ. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; P. Bauer - B . Pola. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983. 
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Szymański Zygmunt
    - , kapr. pchor.

    Szymczyk Zygmunt Józef 
    - , ppor. piech.
    [1911-?], ppor. rez. piech. [1937]

    Ur. 20 III 1911.Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 10 DP przy 28 pp w Łodzi. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 28 pp. Po mobilizacji w VIII 1939 wcielony do 28 pp i przydzielony do III batalionu 145 pp rez. mobilizowanego przez 28 pp w Łodzi. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu, potem d-cy 3 kompanii CKM. Z III batalionem wymaszerował w rejon Skierniewic, gdzie dotarł 8 IX 1939 i tam dołączył do zgrupowania ppłk W. Dzióbka, z który przez Błonie, Kampinos dociera 11 IX 1939 do Jabłonnej, skąd wycofuje się w nocy z 13/14 IX 1939 do Warszawy. Walczy w obronie Warszawy na odcinku obrony „Warszawa-Wschód” na Pradze. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. 13. Londyn IX 1973
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Szymczykowski vel Szymczykiewicz Stanisław Kazimierz 
    - por. rez. piech. 
    [1909-?], por. rez. piech. [1937]

    Ur. 6 VII 1909. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkolnym Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 4 pp Leg. w Kielcach. Ewidencyjnie podlegał PKU Pińczów. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1937 do stopnia por. rez. piech. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 4 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 4 pp Leg. oraz w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina dalsze losy n/n.

    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Szymkiewicz Czesław
    - , mjr dypl. 
    [1893-+?], mjr dypl. sł. st. piech.[1928]

    Ur. 12 II 1893. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918.Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 41 pp, gdzie dowodził m. in. kompanią. W okresie XI 1926-X 1928 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1928. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu mjr –a SG pełnił funkcje oficera sztabu w DOK I w Warszawie, a następnie oficer sztabu OPL w DOK I. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 1 p. obrony Pragi utworzonego z III batalionu 36 pp. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl.5 za wojnę z bolszewikami; KN, ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Szymoński Tomasz
    - , por. pil.
    [1901-1939], por. sł. st. lot. , pilot [1938]

    Ur. 16 VIII 1901. Służył w WP początkowo jako podoficer zawodowy. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1931-1932 odbywał przeszkolenie n kursie unitarnym w Szkole Podchorążych Piechoty, a w okresie 1932-1934 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. 15 VIII 1934 z przydziałem do 3 pułku lotniczego w Poznaniu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1937-1939 oficer techniczny 32 eskadry liniowej I dywizjonu liniowego 3 p. lot. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako pilot 123 Eskadry Myśliwskiej w składzie Brygady Pościgowej. Poległ 1 IX 1939 podczas wykonywania lotu bojowego.

    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939 roku. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Szyndler Józef Julian
    - , ppor. rez. piech. 
    [1913-?], ppor. rez. piech. [1937]

    Ur. 21 II 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 2 kompanii szkolnej CKM Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 4 ppp Leg. w Kielcach. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii w batalionie asystencyjnym. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n.

    J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Szystowski Czesław Stefan
    - , płk dypl. 
     [1893-1970], oficer dypl. sł. st. art. WP, płk [1934], w LWP gen. bryg.
    Ur. 10 VIII 1893 w Rydze. Ukończył gimnazjum, a następnie szkołę oficerską artylerii. Od 1912 w stopniu ppor. art. służył w armii rosyjskiej. Od VIII 1914 uczestniczy w walkach na froncie I wojny światowej. Awansowany do stopnia por. art. Od jesieni 1917 służy w I Korpusie Polskim w Rosji dowodzonym przez gen. J. Dowbór-Muśnickiego, gdzie był m. in. oficerem Wydziału Operacyjnego. Po rozwiązaniu I KP w VI 1918 przebywał w Warszawie. Od wiosny 1919 służy w 1 Dywizji Strzelców Wielkopolskich. Dekretem Naczelnej Rady Ludowej Nr 56 z 23 V 1919 awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 II 1916. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej w 1919, potem polsko -bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do 1922 służył w 14 pap w Poznaniu. W okresie od XI 1922- X1923 był słuchaczem Kursu Doszkalania w WSWoj. w Warszawie. 15 X 1923 otrzymał dyplom oficera SG z przydziałem na stanowisko asystenta w WSWoj. Awansowany do stopnia ppłk SG sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Następnie z-ca d-cy 15 pap w Bydgoszczy, potem przeniesiony do Oddziału IV Sztabu Głównego. Jednocześnie w Kadrze Oficerów Artylerii. Następnie przeniesiony ok. 1929 do 11 pap w Stanisławowie na stanowisko z-cy d-cy pułku. W 1932 zostaje przeniesiony na stanowisko d-cy 25 pal w Kaliszu. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. art. 1 I 1934. W 1938 mianowany d-cą art. dyw. 17 DP w Gnieźnie. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził art. dyw. 17 DP w składzie Armii „Poznań”. Uczestnik walk nad Bzurą, potem walkach odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej, gdzie 18 IX 1939 zostaje ranny. Po przedostaniu się do Warszawy bierze udział w jej obronie na stanowisku d-cy piechoty dywizyjnej 25 DP. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu XI B w Braunschweig, potem w oflagu II C w Woldenbergu. Podczas ewakuacji jeńców z oflagu II C w Woldenbergu 30 I 1945 znalazł się w kolumnie jenieckiej przebywającej w m. Deetz, gdzie został wyzwolony przez oddział pancerny wojsk sowieckich. Po powrocie do kraju zostaje przyjęty do LWP, gdzie pełnił m. in. funkcję d-cy artylerii Okręgu Wojskowego nr VI, następnie szef Sztabu Głównego Inspektora Artylerii LWP, potem szef Sztabu Dowództwa Wojsk Lądowych. W LWP mianowany gen. bryg. Po przeniesieniu w stan spoczynku mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 17 VI 1970. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, OP4, KW4x, MN, ZKZ, Krzyżem Grunwaldu kl. 3.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer - B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Szyszka Feliks Fryderyk
    - , ppor. pil. 
    [1916-1942], kadet, oficer sł. st. lot., WP ppor. pilot [1938], w PSZ, por./kpt.

    Ur. 01 VI 1916 w Kołomyi. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w VI 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. 15 X 1938 z przydziałem do 123 eskadry 2 pułku lotniczego w Krakowie. Latem 1939 wraz z 123 eskadrą przydzielony do Brygady Pościgowej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako pilot 123 eskadry Brygady Pościgowej. 1 IX 1939 wystartował na czele klucza myśliwców na przechwycenie grupy niemieckich bombowców. W trakcie walki powietrznej zaatakował niemieckiego myśliwca Me-110. Zaatakowany przez innego niemieckiego myśliwca jego samolot został trafiony z zbiornik z benzyną, po czym się rozpadł. Wyrzucony siła wybuchu z samolotu. Od pędu powietrza rozwinął mu się spadochron, co uratowało mu życie. Ostrzelany przez niemieckiego pilota zostaje ciężko ranny. W czasie lądowania na spadochronie został ostrzelany przez pilota niemieckiego myśliwca. Ciężko ranny wylądował na wiślanej łasze w pobliżu Nieporętu, gdzie go znaleziono i przewieziono do szpitala wojskowego w Warszawie, gdzie go uratowano. Po wkroczeniu Niemców do Warszawy przebywał w szpitalu, Następnie leczony w szpitalach w Łodzi i Krakowie. Kiedy mógł już się poruszać uciekł z szpitala w Krakowie i przedostał się przez Tatry na Słowację , potem przez Węgry i Włochy dotarł do Francji, gdzie przebywał w bazie polskiej w Lyon Bron. Odbył przeszkolenie na francuskim sprzęcie. Podczas kampanii francuskiej wcielony do spieszonej jednostki, która miała bronić Lyonu. Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii. Początkowo przebywał w polskim ośrodku w Blackpool. 12 IX 1940 skierowany do Spece i włączony do formującego się tam 308 Dywizjonu Myśliwskiego. Przeszkolony na brytyjskich samolotach brał udział w 1941  lotach bojowych nad Francję. Awansowany do stopnia por. 11 XI 1941, potem w 1942 do stopnia kpt. Mianowany 6 V 1942 d-cą 308 dywizjonu. 17 V 1942 wystartował na treningowy lot mając jako bocznego młodego pilota kpr. Witolda Knotta. Nad Reaktory Farm samoloty się zderzyły i spadły rozbijając się doszczętnie. Piloci zginęli. Pochowany na cmentarzu w Leconfield.
    Zestrzelił 2 samoloty.
    Odznaczony: KW 3x

    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939 roku; W. Król. Polskie Dywizjony lotnicze w Wlk. Brytanii 1949-1945. W-wa 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Szyszko-Bohusz
    - , patrz: Bohusz-Szyszko Zygmunt, płk dypl.

    Śledziewski Henryk
    - , doc. Dr med 
    [1899-1940], ppor. rez. sł. sanit. WP, dr med.

    Ur. 30 XII 1899 w Lublinie, syn Bolesława i Ignacji ze Smardzewskich. Uczęszczał do gimnazjum. Od 1916 działał w POW. W szeregach 3 pap Leg. bierze udział w 1920 w wojnie polsko-bolszewickiej. Po zakończeniu wojny studiuje na Wydziale Lekarskim UW w Warszawie, gdzie w 1927 uzyskał dyplom dr medycyny. Służbę wojskowa odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7 a w Śremie. Awansowany do stopnia ppor. rez. w korpusie oficerów służy sanitarnej z przydziałem do Kadry Zapasowej 1 szpitala okręgowego w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Mieszkał w pracował w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pracował jako lekarz w filii 1 szpitala okręgowego. Prawdopodobnie ewakuowany z filią szpitala na Wschód. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Latyńskim.
    Żonaty z Anną z Słomkiewiczów.

    Rocznik oficerski rezerw 1934; Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 2000
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ślipek Michał - , kapelan

     [1907-1971], ks. katolicki, kapelan rez. WP/AK, ps. „Dzwon”, ppłk

    Ur. 27 VIII 1907 w Osmolinie pow. sieradzki, syn Stanisława i Urszuli z d. Szalek. Po ukończeniu szkoły powszechnej od 1919 do 1927 kształci się w Gimnazjum Humanistycznym w Sieradzu, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1932 uczył się w wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku. 19 VI 1932 otrzymał święcenia kapłańskie. Od VIII 1932 pracuje jako wikariusz w Przedeczu, a od 1 VIII 1933 wikariusz w parafii Św. Mikołaja w Kaliszu, potem od 1 I 1935 wikariuszem w Turku. Od 1 IX 1937 pracuje jako wikariusz w parafii Św. Jana we Włocławku. W 1938 otrzymał stopień mgr teologii na UJK we Lwowie. Od IX 1938 studiuje historię sztuki na UW w Warszawie. W 1939 mianowany kapelanem Legii Akademickiej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 jako ochotnik był kapelanem 336 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy powrócił do diecezji. Po wygłoszonym 1 XI 1939 patriotycznym kazaniu w Charłupni Małej zagrożony aresztowaniem musiał uciekać. Od II 1940 proboszcz parafii Św. Jana we Włocławku. Za otwarcie w zamkniętego przez Niemców kościoła Św. Stanisława ścigany przez gestapo. W III 1940 przedostał się do Lipna. Mianowany dziekanem czerniakowskim i lipnowskim. Latem aresztowany za używanie języka polskiego podczas nabożeństw zostaje wkrótce zwolniony. Powraca do pracy duszpasterskiej. Pracuje jednocześnie na terenie kilku parafii. Wysyła paczki żywnościowe od obozów jenieckich, konspiracyjnie uczy dzieci. Działa w konspiracji niepodległościowej AK w duszpasterstwie Obszaru Zachodniego AK. Aresztowany 1 VIII 1944 przez Niemców i osadzony w więzieniu w Lipnie. Po kilku miesiącach dzięki wstawiennictwu miejscowych urzędników niemieckich został zwolniony.20 IV 1945 zostaje mianowany proboszczem parafii Świętego Gotarda w Kaliszu. Był jednocześnie prefektem w miejscowym Liceum Handlowym. Od 15 x 1950 jest proboszczem w Brześciu Kujawskim, potem od 9 IV 1952 dziekanem dekanatu brzeskiego. W lutym 1955 rozpoczął studia historii sztuki na KUL w Lublinie, gdzie otrzymał dyplom mgr-a. W XII 1958 zostaje proboszczem parafii Dobrego Pasterza w Ślesinie k. Konina.
    16 IV 1970 mianowany ppłk rez.
    Zmarł 2 V 1971 w Ślesinie. Pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14342

    B. Szwedo. Zawsze w pierwszej linii. W-wa 2004; St. Podlewski. Wierni Bogu i Ojczyźnie.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Śliwa Józef
    - , kpt. piech.

    Śliwa Stefan August - , kpt. piech.
    [1898-?], kpt. sł. st. piech.[1936]

    Ur. 13 VIII 1898. W WP od XI 1918. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej i polsko – bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył m. in. w 2 psp w Sanoku. Z dniem 15 X 1927 przeniesiony z 2 psp do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie pełni różne funkcje. W VI 1934 przeniesiony zostaje z KOP do 2 Batalionu Strzelców w Tczewie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. Mianowany k-dtem powiatowym PW Tczew w 65 Obwodzie PW przy 65 pp, potem jednocześnie d-ca 2 kompanii Tczew wchodzącej w skład stargadzkiego Batalionu Obrony Narodowej. W VIII 1939 przeniesiony 14 pp we Włocławku na stanowisko d-cy III batalionu mobilizowanego przez 14 pp dla 144 pprez. 44 DP Rez. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi III batalionem 144 pp rez. 6 IX 1939 na czele batalionu dotarł do Kutna, skąd zgodnie z rozkazami maszerował na Żychlin-Sanniki, gdzie 10 IX 1939 zajmuje pozycje obronne. 11 IX 1939 uczestniczy w natarciu na Sochaczew. Następnie z grupą płk St. Świtalskiego przebijał się przez Kampinos. Po ciężkich walkach z Niemcami i rozproszeniu sił batalionu z częścią batalionu przebił się w kierunku Wisły, potem w nocy z 13/14 IX 1939 przebija się do Warszawy, gdzie część III batalionu zajmuje pozycje obronne w Forcie Bema na odcinku „Warszawa-Wschód”. W czasie walk 14 IX 1939 zostaje ranny.
    Dalsze losy n/n

    Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Roczni oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. 13. Londyn IX  1973.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Śliwczyński Mieczysław
    - , kpt. sap.
    [1905-?], kpt. sł. st. sap. WP[1938], w konspiracji ZWZ/AK ps. „Hanka”

    Ur. 27 VIII 1905. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 odbywał przeszkolenie unitarne w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, a następnie od 1927-1930 w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1929 z przydziałem do 1 baonu saperów w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Następnie d-ca kompanii. W latach 1937-1939 słuchacz Wyższej Szkoły Inżynierii w Warszawie. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 19 III 1938. W VIII 1939 przeniesiony do Ośrodka Sapersko-Pionierskiego 23 DP w Mysłowicach na stanowisko d-cy 3 kompanii zmotoryzowanej saperów. W kampanii wrześniowej 1939 był początkowo d-cą 3 kompanii zmotoryzowanej, a od 4 IX 1939 z-cą d-cy 23 batalionu saperów. Po zakończeniu działań wojennych uniknął niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Radzymin w Okręgu Warszawa-Województwo /1940-1941/ potem w Podokręgu Wschodnim AK „Białowieża”, gdzie od X 1940 do VIII 1942 pełnił funkcję szefa referatu saperów w sztabie Obwodu ZWZ/AK Radzymin. Następnie w „Kedywie”, oraz pułku „Baszta”, gdzie był wykładowcą na kursach konspiracyjnej szkoły podchorążych rezerwy piechoty, następnie w kompanii saperów Obwodu V Mokotów w Okręgu AK Warszawa-Miasto. Uczestnik Powstania Warszawskiego VIII –X 1944. Pełnił m. in. funkcję adiutanta w Komendzie Placu.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał w Warszawie. Żył w 1978.
    Odznaczony: VM kl. 5

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga wrześniowej chwały pułków śląskich. T. 1. Katowice 1989; St. Grzybowski. Nadzieja Tamtych lat. W-wa 1990; J. Gozdawa- Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; T. Strzembosz. Oddziały szturmowe konspiracyjnej Warszawy 1939-1944. W-wa 1983; L. M. Bartelski. Mokotów 1944. W-wa 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Śliwiński Artur
    -
    [1887-1953], historyk, publicysta, polityk
    Ur. 17 VIII 1887 w Ruszkach pow. Kutno. Buł członkiem Polskiej Partii Socjalistyczne, a od 1906 członkiem PPS-Frakcji Rewolucyjnej. W 1914 należał do Polskiej Organizacji Narodowej. Na przełomie 1915/1916 przewodniczył Centralnemu Komitetowi Narodowemu w Warszawie. W 1917 zostaje sekretarzem Tymczasowej rady Stanu oraz prezesem Stronnictwa Niezawisłości Narodowej. Po zakończeniu I wojny światowej w latach 191801919 pełnił funkcję wiceprezesa Warszawskiej Rady Miejskiej, potem w okresie 1919-1922 był wiceprezydentem Warszawy. 28 VI 1922 powołany na urząd premiera. 7 VII 1922 poddał się do dymisji. W 1924 zostaje dyrektorem naczelnym Teatrów Miejskich w Warszawie, a w latach 1932-1939 był dyrektorem Polskiego Banku Komunalnego. W latach 30 – tych powrócił do polityki. W latach 1935-1938 pełnił mandat senatora. Po wybuchu II wojny światowej należał do Komitetu Obywatelskiego w Warszawie i pełnił w latach 1939-1941 funkcję Przewodniczący Stołecznego Komitetu Samopomocy Społecznej.
    Po wojnie mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 16 I 1953.
     
    Bartoszewski. 1859 Dni Warszawy. Kraków 1982
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ślizień Dymitr
    - , por. piech.
    [1904-?],por. sł. st. piech. WP, [1939], W ZWZ/AK kpt. ps. „Dębień”, „Silwa”

    Ur. 6 XI 1904. W latach międzywojennych służył w WP od 1926 jako podoficer zawodowy. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 32 pp w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca 1 plutonu 6 kompanii III batalionu 32 pp. Awansowany do stopnia por. 19 III1939. Ukończył kurs w zakresie pionierstwa. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu. Podczas walk na przedpolach Modlina i w jego obronie dowodził plutonem pionierów 32 pp w składzie 8 DP. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie jenieckim w Działdowie, skąd został zwolniony w x 1939. W czasie okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Rejonu I Legionowo w obwodzie Warszawa-powiat ZWZ/AK. Był w 1942 współorganizatorem i od IX 1942 d-cą II batalionu z siedzibą w Jabłonnie w I Rejonie AK Legionowo. W AK awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech.
    Dalsze losy n/n

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Z. Rawicki. VII Obwód Okręgu Warszawskiego AK „Obroża”. W-wa 199o
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Śmiałowski Eugeniusz Ryszard - , por. piech.
    [1907-1992], por. sł. st. piech.[1935], mjr w st. sp.

    Ur. 10 V 1907 w Warszawie, gdzie ukończył gimnazjum. W latach 1928-1929 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne, następnie w latach 19291-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 83 pp w Kobryniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca plutonu na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 30 DP przy 82 pp w Brześciu nad Bugiem. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego, potem II adiutanta 83 pp w składzie 30 DP. Walczył z Niemcami nad Widawą, potem pod Jeżowem i Słupią, gdzie zostaje kontuzjowany. Po przebiciu się do Modlina bierze udział w jego obronie. Po kapitulacji Modlina przebywał w obozie jenieckim w m. Stablack k. Królewca, potem w Riezenburgu /Prabuty a następnie w oflagu XVIII A w Lienz /Austria/, skąd zostaje w VI 1940 przewieziony do oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powraca do kraju. Mieszkał i pracował w Łodzi. Działa aktywnie w środowisku kombatanckim. Był członkiem Koła Podchorążych SPP. Awansowany do stopnia kpt., potem mjr w st. sp.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW
    Zmarł w Łodzi 4 VI 1992.

    Dz. Pers. MSWoj. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Śmietański Marian Kajetan 
    - , mjr dr med. 
    [1890-+?], mjr dr med.[1928]

    Ur. 5 VIII 1890. Ukończył studia medyczne uzyskując w 1921 dyplom lekarski. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 1 b. sanitarnym w Warszawie i pełnił funkcję lekarza sanit. Centralnego Zakładu Wojsk Łączności, a następnie w Departamencie Sanitarnym MSWoj. Awansowany do stopnia mjr sł. st. sanit. 1 I 1928. Przeniesiony na stanowisko lekarza Wyższej Szkoły Inżynierii w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako lekarz 1 Okręgowego Szpitala w Warszawie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Lista Starszeństwa Oficerów Zawodowych Korpusu Sanitarnego VI 1934. W-wa 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Śmigielski Janusz
    - , ppor. rez. kaw. 
    [?-1939],ppor. rez. kaw. [1939?]

    Ur. ?. W latach międzywojennych ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 3 szwadronu 6 psk w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 6 psk. Po przebiciu się do Warszawy od 15 IX 1939 dowodził 1 plutonem w 3 szwadronie 6 psk w grupie kawalerii mjr J. Juniewicza przydzielonej do dozorowania Wisły z siedzibą w Palmirach. Poległ 22 IX 1939 pod Łomiankami. Pochowany na cmentarzu w Kiełpinie Poduchowym.

    Z. Gnat-Wieteska. 6 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1998; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Śmigielski Józef
    - , ppor. piech. 
    [1911-?],ppor. rez. piech. WP [1935]

    Ur. 16 III 1911. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 28 DP. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 36 pp w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM w III batalionie 36 pp w składzie 28 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku od pozycji obronnych nad rzeką Widawa, pod Cyrusową Wolą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos do Modlina. Po kapitulacji Modlina jego losy n/n.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Śmigły
    - marsz. - patrz: Rydz-Śmigły Edward, marszałek

    Śniegocki Władysław
    - , kpt. int.
    [1899-?], oficer dypl. sł. st. int. WP kpt. mgr [1937]

    Ur. 1 VI 1899. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 III 1922. Służył Szefostwie Administracji Wojskowej – Kontrola administracji, a następnie w Ekspozyturze Wojskowej Kontroli Generalnej przy DOK I w Warszawie, skąd został przeniesiony z dniem 1 XI 1929 do Wojskowych Zakładów Zaopatrzenia Int. i Taborów, a następnie na stanowisko kierownika Centrali Zaopatrzenia Intendentury. Ukończył Wyższą Szkołę Intendentury przy MSWoj. W Warszawie oraz studia wyższe uzyskując dyplom mgr-a. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. int. 19 III 1937. W latach 1937-1939 oficer int. 8 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa int. 8 DP. Uczestnik walk w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju.
    Odznaczony: MN, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Śnitko Ludwik
    - , kpt. art. 218,
    [1906-1967],kpt. sł. st. art. [1938]
    Ur. 3 V 1906. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1925-1926 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy, a następnie w okresie 1926-1928 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art.. 15 VIII 1928 z przydziałem do 1 Pułku Artylerii Najcięższej na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 1 I 1931. Następnie po 1932 służył w 19 pal w Nowowilejce. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1938. Przeniesiony do 55 pp w Lesznie na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze dowodzi plutonem art. 55 pp w składzie 14 DP. Uczestnik walk nad Bzurą, potem walk odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie i dowodzi improwizowanym oddziałem z 14 DP. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Po 1945 w kraju.
    Zmarł 19 VI 1967.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer-B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Świacki Nikodem
    - , ppor. piech.
    [1902-?], ppor. rez. sap. [1925]

    Ur. 15 II 1902. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Saperów. Awansowany do stopnia ppor. rez. sap. 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do Batalionu Elektrotechnicznego. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako kurier dowództwa łączności w dowództwie Obrony Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski rezerw 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Świątek Wiktor
    - , kpt. piech.
    [1909-1972],mgr, kpt. sł. st. piech. WP [1939]
    Ur. 24 V 1909. Ukończył gimnazjum. W latach 1928-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne, następnie w okresie 1929-1931 w Szkole Podchorążych Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Ukończył kurs dla dowódców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Następnie d-ca 8 kompanii w III baonie 21 pp. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 8 kompanią 21 pp w składzie 8 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 21 pp na przedpolach Warszawy, potem w jej obronie. Podczas walk 15 IX 1939 zostaje ranny. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Ukończył wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a.
    Zmarł 27 I 1972
    Odznaczony: SKZ
    Rocznik oficerski 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Karczewski. 21 Warszawski Pułk Piechoty. „Dzieci Warszawy”. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Świątkowski Marek
    -

    Świderski Władysław
    - , mjr art. 
    [1899-1973],oficer sł. st. art. WP, mjr [1938]
    Ur. 22 II 1899 w Stanisławie w Małopolsce Wschodniej, syn Stanisława /urzędnika kolejowego i Anieli z Karaszkiewiczów. Uczęszczał do gimnazjum w Kołomyi, gdzie otrzymał w 1917 świadectwo dojrzałości. Od 20 II 1917 służył jako jednoroczny ochotnik w 30 pp armii austriackiej. Po ukończeniu oficerskiej szkoły rezerwy w Opawie został skierowany na front włoski gdzie uczestniczył w walkach. Po powrocie do kraju wstępuje 16 XI 1918 do WP. Przydzielony początkowo do 3 pap, potem w 4 pap. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. 28 V 1920 został ranny w nogę na punkcie obserwacyjnym w Pleszczenicach, gdzie dostał się do niewoli bolszewickiej, skąd 29 V 1920 zbiegł. Po ucieczce służy nadal w 4 pap. 9 IX 1920 zostaje mianowany ppor. sł. st. art., służy w baterii zapasowej 4 pap. Po wojnie ukończył kurs w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Rembertowie. 09 V 1922 awansowany do stopnia por. sł. st. art. Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Nadał pełni służbę w 4 pap w Inowrocławiu, gdzie pełni funkcje: płatnika, oficera gazowego, i kwatermistrza. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1927. Po ukończeniu kursu w CWA w Toruniu od 1930 do 1933 był kierownikiem referatu organizacyjnego w sztabie DOK II w Lublinie. Z dniem 26 VII 1933 przeniesiony do 9 pal w Siedlcach, gdzie dowodził baterią. W 1937 po ukończeniu kursu w CWP w Rembertowie przeniesiony na stanowisko d-cy II dywizjonu 1 pal w Wilnie. Do stopnia mjr sł. st. art. awansowany 19 III 1938. 24 VIII 1939 mianowany d-cą mobilizowanego w Wilnie przez 3 pac – 1 dac, którym dowodzi podczas kampanii wrześniowej 1939. Przeniesiony wraz z oddziałami 1 DP Leg. w rejon koncentracji 1 DP. W dniu 4 IX 1939 wyrusza z 1 dac w kierunku Różana, potem 6 IX 1939 dociera w rejon Pułtuska, gdzie uczestniczy w walkach z Niemcami. 7 IX 1939 1 dac zostaje wycofany w rejon Wyszkowa, gdzie 8 IX 1939 działa jego oddziału prowadzą ogień na szosę Pułtusk-Wyszków, którą podchodziły oddziały niemieckie. Podczas walk tego samego dnia zastąpił go na stanowisku d-cy 1 dac mjr. J. Mokrzecki b. d-ca II dywizjonu 3 pac. Uczestniczy w walkach w szeregach IIdyonu 3 pac. Bierze udział w obronie Warszawy jako oficer w sztabie artylerii ppłk dypl. sł. st. art. W. Zielonko-Zielonki b. d-cy 3 pac. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach IV C w Coldiz, II B w Arnswalde, II D w Gross-Born oraz w Oflagu II C w Woldenbergu. Wolność odzyskał 30 I 1945. Powraca do Inowrocławiu, gdzie pracuje jako kierownik PUR, potem urzędnik w miejscowym starostwie. Później przenosi się do Gniezna, gdzie aż do emerytury w 1965 kierował zakładem krawieckim. Zmarł 7 VII 1973 w Gnieźnie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Inowrocławiu.
    Odznaczony; VM kl. 5 / nadany RP z 19 VI 1972/, KW SKZ.
    Od 1923 żonaty z Ludomirą Modrzejewską. Miał z tego związku córkę Hannę Marię /ur.1925/
    CAW. ap. 14590; Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928, 1932; R.Rrybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1993; T. Jurga – W. Karbońwski. Armia „Modlin 1939. W-wa 1987; Informacja z USC Gniezno.
     
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Świdowski Jan Józef
    - , kpt. piech.
    [1902-1980], kpt. sł. st. piech. WP [1937]
    Ur. 29 III 1902. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1925-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 3 psp w Bielsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 15 VIII 1929. W 1930 przeniesiony do 68 pp we wrześni, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. Następnie do 1939 pełnił funkcję oficera administracyjno-materiałowego w 68 pp. w VIII 1939 przeniesiony do Ośrodka zapasowego 17 DP w Skierniewicach, gdzie objął stanowisko zorganizowanego z nadwyżek 68 pp d-cy 3 batalionu. Po przebiciu do Warszawy pełnił początkowo funkcję adiutanta d-cy punktu zbornego Cytadela”, potem od 22 IX 1939 d-ca 7 kompanii zorganizowanej w Cytadeli z żołnierzy 68 pp, z którą został przydzielony do 29 pp. Kompanią dowodzi do 27 IX 1939. Od 27 IX 1939 dowodzi III baonem 29 pp. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po wojnie w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Kaliszu, gdzie zmarł 13 IV 1980.
    Odznaczony: KW
    Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer-B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983: J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Świerczyński Stefan Marian
    - , kpt. art.
    [1898-?], kpt. sł. st. art. WP [1935]
    Ur. 03 XI 1898. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od 15 VIII 1920-15 II 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 III 1921 z przydziałem do 8 pap. Do stopnia por. awansowany 1 III 1923. Następnie służy w 12 dak w Ostrołęce. Po 1932 przeniesiony do 15 pal w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1935. Następnie d-ca 5 baterii w II dywizjonie 15 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 5 baterią II dyonu 15 pal w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym pułku Podchorążych. In. nad Bzurą i Puszczy Kampinoskiej Podchorążych po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii/1914-1921/. Pruszków 2003; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Świerkosz Michał Józef
    - , ppor. rez. piech.
    [1905-1939], por.. rez. piech. WP [1936]
    Ur. 29 IX 1905. Ukończył szkołę średnią, a następnie odbył w latach 1927-1928 służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem mobilizacyjnym do 984 pp w Pińsku. Ewidencyjnie podległa PKU Łuniniec. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. 1 I 1936.Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 84 pp w Pińsku. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 8 kompanii III baonu 84 pp w składzie 30 DP. Poległ 5 IX 1939 w walce z Niemcami w m. Żar. Pochowany na cmentarzu w Jeżowie. 
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M.Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; A. Nawrocki. 84 Pułk Strzelców Poleskich. Pruszków 2000.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Świeykowski - Świeyla Emanuel Leonard Marcin
    - , por. rez. piech. mgr
    [1909-?], kadet, por. rez. piech., mgr [1937]
    Ur. 25 VIII 1909. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 40 pp we Lwowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów M. Przed wojną ukończył studia wyższe uzyskując dyplom mgr-a. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. piech. 1 I 1937. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 40 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 9 kompanią III batalionu 40 pp w składzie 5 DP. Uczestnik walk z Niemcami na przedpolach Warszawy potem w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony przez gen. J. Rómmla VM kl. 5.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. S. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty. Pruszków 2007; J. Grzybowski. 40 Pułk Piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy. W-wa 1990; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Święch Adam - : kpt.  
    [1898-?], kpt. sł. st. uzb. WP[1931]

    Ur. 24 XII 1898. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od 1 XII 1920 do 18 III 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Po ukończeniu szkoły przydzielony do 14 pap. Dekretem NW WP L. 3329 mianowany z dniem 1 IX 1921 ppor. sł. st. art.  Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 X 1920. Długoletni oficer 14 pap w Poznaniu, gdzie pełnił różne funkcje. Ukończył kurs dowódców baterii w centrum Wyszkolenia artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1931. Następnie d-ca baterii 14 pap/pal. Po 1935 przeniesiony z 14 pal do Składnicy Uzbrojenia Nr 1 w Modlinie na stanowisko d-cy szkolnej kompanii uzbrojenia. Jednocześnie przeniesiony z korpusu oficerów artylerii do korpusu oficerów uzbrojenia. W kampanii wrześniowej 1939 w szefostwie służby uzbrojenia Dowództwa Obrony Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy.
    Odznaczony: SKZ 2x
    Dalsze losy n/n

    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii. Pruszków; Dz. Pers. Nr 37 z 24 IX 1921; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Ryba – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Święcicki Stanisław
    - : por. żand.

    Święcicki Witold
    - , ppłk dypl.
    [1893-1974], ppłk dypl. sł. st. kaw. WP[1938]
    Ur. 10 I 1893. Od IX 1918 służył w stopniu por. kaw. w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 1 p. uł. Zweryfikowany po wojnie w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie oficer 1 p. uł. W latach 1923-1925 słuchacz WSWoj. w Warszawie. W stopniu rtm SG służył w 1 p. uł., gdzie dowodził szwadronem. Do stopnia mjr SG sł. st. kaw. awansowany 1 I 1928. W 1929-1930 oficer sztabu Brygady Kawalerii „Suwałki”, potem od 1931 oficer sztabu DOK IX w Brześciu nad Bugiem. Następnie przeniesiony na stanowisko szefa sztabu do Podolskiej Brygady Kawalerii. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. kaw. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 szef sztabu Podolskiej Brygady Kawalerii, potem po reorganizacji szef nadwyżek pułkowych w Zbiorowej Brygadzie Kawalerii utworzonej z Wielkopolskiej i Podolskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na szlaku bojowym brygady. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 iX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII AK w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 przebywał początkowo w Wlk. Brytanii, skąd powrócił do Kraju. Mieszkał w Krakowie, gdzie zmarł 24 IX 1974. Pochowany na cmentarzu Rakowieckim w Krakowie.
    Odznaczony: KW 2x, ZKZ. Za kampanię wrześniową 1939 odznaczony przez gen. Rómmla VM niezatwierdzonym przez Kapitułę VM w Londynie.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50- lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; R. Abraham. Wspomnienia wojenne znad Warty i Bzury. W-wa 1969; P. Bauer-B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Świętopełk - Mirski Leon - , por.
    [1909-1944], oficer sł. st. art. WP, por.[1937], w konspiracji ZWZ-AK, kpt. [1943], ps. „Leon”, „Łucznik” vel Stanisław Ciechanowski.
    Kmdt Rejonu III – Obwód ZWZ-AK Warszawa Mokotów.

    Ur. 21 X 1909. Po ukończeniu w 1930 gimnazjum odbywa od IX 1930 do VII 1931 służbę wojskową w 4 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 1 pal we Wilnie. W stopniu tytularnego plut. podch. rez. art. przeniesiony do rezerwy. Od X 1931 do VIII 1933 uczy się w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 3 pac we Wilnie na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. sł. st. art. awansowany 19 III 1937. Z 3 pac w Wilnie przeniesiony do 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. W okresie od 15 XI 1938 do 14 II 1939 przebywał na IV kursie samochodowym dla oficerów.
    W czasie kampanii wrześniowej 1939 dowódca 2 baterii 101 dywizjonu art. przeciwlotniczej. Brał udział w obronie Warszawy.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ-AK na terenie V Obwodu ZWZ-AK Warszawa – Mokotów. Był k-dtem III Rejonu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 11 XI 1943. W Powstaniu Warszawskim dowodził oddziałem AK na terenie Mokotowa. Zginął 06 VIII 1944 przy ul. Skolimowskiej 5.
    Żona Hanna była łączniczką AK.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Art. we Włodzimierzu Wołyńskim. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Art. w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2003; Z. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/Pruszków 2003; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939. W-wa 1985; L. Bartelski. Mokotów 1944. W-wa 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Świkla Leopold
    - , ppor. piech.
    [1913-1983], kadet, oficer sł. st. piech. WP, ppor. [1936], por. [1939],w ZWZ/AK, kpt. [1943], ps. „Adam”, vel Adam Biliński, vel Babiński, vel Biłynowicz. Więzień łagrów sowieckich.
    Ur. 07 VIII 1913 w Pskowie/Rosja/, syn Aleksandra /pracownika kolei/ i Weroniki z d. Łobanowska. W XII 1918 powraca z rodziną do Polski i osiedla się w Wilnie, gdzie uczy się w szkole powszechnej, potem w gimnazjum. W 1929 zdaje egzaminy i zostaje przyjęty do Korpusu Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w VI 1934 uzyskał maturę. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 5 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu w kompanii szkolnej. W latach 1937-1939 d-ca 1 plutonu w 1 kompanii I baonu 5 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 9 kompanią III baonu 5 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 5 pp Leg. nad Narwią i Bugiem rejonie Wyszkowa. W bitwie pod Seroczynem 13 IX 1939 dowodzi III baonem. Kampanię wrześniową 1939 zakończył 23 IX 1939 na Lubelszczyźnie uczestnicząc w bitwie z Niemcami pod Tarnawatką. Na polu walki został awansowany do stopnia por. sł. st.
    Po zakończeniu działań wojennych unika niewoli i przedostaje się do Wilna, gdzie nawiązuje kontakty konspiracyjne. Od 1940 czynny w konspiracji ZWZ na terenie Wilna. Początkowo pełni funkcję oficera do specjalnych poruczeń  k-dta Okręgu Wilno ZWZ. Po napaści Niemców na Sowiecką Rosje w VI 1941 zostaje przeniesiony na teren III Rejonu „Pola” K. O. ZWZ Wilno z nominacją na stanowisko k-dta Obwodu ZWZ/AK Wilejka z zadaniem zorganizowania struktur obwodu. Posługiwał się wówczas nazwiskiem Adam Biliński vel Baliński. Funkcję k-dta obwodu Wilejka pełnił do VI 1942. Zagrożony aresztowaniem za zgodą dowództwa okręgu wyjechał do Wilna, a potem w VII 1942 do Warszawy. Jesienią 1942 spotyka w Warszawie ppłk sł. st. K. Bąbińskiego b. d-cę 5 pp Leg., który w tym okresie czasu z polecenia KG AK montował ekipę dowódczą do K. O. AK Wołyń. K. Bąbiński załatwił mu w KG AK przydział do swej grupy z nominacją na stanowisko k-dta Inspektoratu Rejonowego AK Łuck, gdzie wyjechał 20 XII 1942. w efekcie wykonanej ogromnej pracy organizacyjnej udało mu się zorganizować sztab inspektoratu oraz sieć terenową w podległych obwodach. Kierował przygotowaniami żołnierzy AK do walk z Niemcami w ramach planowanej akcji „Burza”, a także zorganizował oddziały partyzanckie AK do ochrony wsi i skupisk ludności polskiej przed napadami UPA. Rozkazem KG AK L. 113/BP z 11 XI 1943 został awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. w I 1944 mianowany d-cą Zgrupowania „Osnowa”. Pracą konspiracyjną na terenie podległego inspektoratu kieruje do 29 III 1944. W czasie marszu w rejon koncentracji oddziałów 27 WDP AK zostaje we wsi Mosur aresztowany przez NKWD wraz z członkami swego sztabu. Początkowo wieziony w Łucku, potem w Równem, Żytomierzu, a w końcu w Kijowie, gdzie był poddawany okrutnemu śledztwu. W dniu 17 X 1944 wyrokiem TW Wojsk NKWD Okręgu Ukraińskiego został skazany z art. 54-2 kk ZSRR na karę śmierci. W celi śmierci więzienia „Łukianówka” przebywa do 6 I 1945. Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego zmienia mu karę śmierci na 12 lat robót katorżniczych. Więziony w obozach pracy, gdzie zmuszano go do niewolniczej pracy w nieludzkich warunkach. Przebywał w łagrach Kołymy i na Magadanie. Do Polski powraca w końcu 1956. W 1969 ukończył eksternistycznie studia filologicznre na UJ w Krakowie. Pracował w szkolnictwie zawodowym. Mieszkał w Bobowicku.
    Zmarł 24 I 1984 w Bobowicku. Pochowany na cmentarzu w Białej k/Trzcianki.
    Odznaczony: KW,ZKZ z M.
    Tajny Dziennik Awansowy/Personalny nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2002; T. Gasztold. Rozkaz zabić przyszedł z Moskwy. Koszalin; M. Fijałka. 27 WDP AK. W-wa 1986; W. Romanowski. ZWZ-AK na Wołyniu 1939-1944. Lublin 1993; J. Turowski „Pożoga”. W-wa 1990
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Świnarski Stanisław
    - , kpt. sap. 
    [1900-1960], kpt. dypl. sł. st. sap. WP [1935], w LWP gen. bryg. mgr inż. [1956]
    Występuje w literaturze także jako Swinarski Stanisław

    Ur. 7 VII 1900 w Przewózkach na Podlasiu. Po ukończeniu w 1922 Szkoły Morskiej w Tczewie od 1922 do 1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, potem 1923-1926 w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie. Promowany w 1926 na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VII 1925.
    W latach 1926-1929 służył w 7 b. sap. w Poznaniu na stanowisku d-cy plutonu , potem kompanii. Awansowany do stopnia por. sł. st. sap. 1 VII 1927. W latach 1928-1929 był członkiem zespołu powołanego do przeprowadzenia studium terenu pod względem fortyfikacyjnym na Polesiu oraz autorem opracowania planu rozbudowy umocnień. W latach 1929-1936 był d-cą kompanii reflektorów przeciwlotniczych w batalionie elektrotechnicznym w Nowym Dworze. Jednocześnie studiował zaocznie na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej. Do wybuchu wpojny ukończył 8 semestrów. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1935. W latach 1936-1938 studiuje w Wyższej Szkole Inżynierii w Warszawie, uzyskując dyplom inżyniera wojskowego. Po ukończeniu WSInż. Otrzymuje przydział do Dowództwa Saperów MSWoj. na stanowisko projektanta i kierownika budowy umocnień. Zaprojektował i kierował rozbudową stałych umocnień żelbetowych na Górnym Śląsku na kierunku Gliwice. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był początkowo d-cą saperów GO „Śląsk” – dowodzonej przez gen. J. Sadowskiego, a po jej wycofaniu się ze Śląska przybył do Warszawy. Mianowany zostaje d-cą saperów odcinka obrony Warszawa – Południe. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach XI A Osterode, II A Prenzlau i II C w Woldenbergu. Uczestniczył w obozowej konspiracji. Był współorganizatorem kursów dokształcających oraz wykładowcą przedmiotów technicznych. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powrócił do kraju i zamieszkał w Warszawie. Podejmuje pracę jako inżynier w Stołecznym Przedsiębiorstwie Budowlanym. Z dniem 19 VIII 1945 zostaje przyjęty do służby w LWP i skierowany w stopniu mjr –a do Departamentu Inżynierii i Saperów na stanowisko szefa wydziału technicznego. W latach 1948 -1951 był w stopniu ppłk dyrektorem nauk w Oficerskiej Szkole Inżynieryjno-Saperskiej we Wrocławiu. Awansowany do stopnia płk w 1951. Podczas organizowania Wojskowej Akademii Technicznej w 1951, został przeniesiony do niej na stanowisko kierownika kursu, potem na z-cę szefa i szefa Oddziału Naukowo-Badawczego. Uczestniczył także w procesie dydaktycznym jako wykładowca geologii i fortyfikacji w Fakultecie Wojsk Inżynieryjnych. W XI 1956 po „odwilży październikowej” mianowany gen. bryg. i mianowany szefem Wojsk Inżynieryjnych MON.
    Zmarł nagle 26 VI 1961 podczas ćwiczeń dowódczo-sztabowych na Mazurach. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: OOP III i IV kl., ZKZ.

    Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Cmentarz Komunalny Powązki dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Świtalski Stanisław Jan Ferdynand 
    - , płk dypl. 
    [1890-1939], legionista, członek POW, oficer dypl. sł. st. piech. WP, płk [1929].
    Urodził się 28 marca 1890 w Grodku Jagiellońskim w rodzinie o głębokich tradycjach patriotyczno-niepodległościowych. Syn Józefa i Heleny z Chądzyńskich. Uczęszczał od 1897 do szkoły ludowej w rodzinnej miejscowości, a następnie kształci się w ośmioklasowym gimnazjum w Lwowie, gdzie w 1909 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1909-1913 studiował i ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu im. Jana Kazimierza we Lwowie. W okresie nauki czynny w drużynach skautowych, potem w Związku Strzeleckim, gdzie przeszedł przeszkolenie wojskowe.
    Od sierpnia 1914 do lipca 1917 w Legionach Polskich. Odbył kampanię kielecką w grupie wojskowej dowodzonej przez Józefa Piłsudskiego. Po reorganizacji grupy przydzielony do 2 pp Leg. Awansowany latem 1915 do stopnia chorążego, potem w październiku 1915 do stopnia ppor. dowodzi plutonem, potem kompanią w 2 pp Leg., a następnie przeniesiony do 6 pp Leg. Do stopnia por. awansowany w 1916. Brał udział w walkach na froncie wołyńskim na linii Styru i Stachodu. W październiku 1916 wraz z 6 pp Leg. wycofany z linii frontu i przewieziony do Baranowicz, skąd w listopadzie 1916 wraz z 6 pp Leg. przewieziony na teren Królestwa Polskiego. Po kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 był internowany w obozie w Beniaminowie. Po zwolnieniu z obozu w 1918 działa aktywnie w POW. Od 03 XI 1918 służy w Wojsku Polskim. Brał udział w obronie Lwowa od listopada 1918 do marca 1919 jako dowódca kompanii sztabowej Brygady Lwów. W trakcie walk zostaje ranny. Awansowany w marcu 1919 do stopnia kpt. sł. st. piech. W czasie wojny polsko-sowieckiej 1919-1920 dowodził baonem 6 pp Leg. Zweryfikowany przez MSWojsk. w Warszawie w 1921 w stopniu mjr sł. st. z starszeństwem 01 VI 1919. Po zakończeniu działań wojennych nadal w 6 pp Leg. gdzie dowodzi baonem oraz do 1921 pełni funkcję zastępcy dowódcy tego pułku. W latach 1921-1923 studiował  w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk SG z starszeństwem 01 VII 1923.Następnie w latach 1923-1926 pełnił funkcję II referenta w inspektoracie armii nr 1, potem 1926-1931 był d-cą 82 pp w Brześciu n/Bugiem. Do stopnia płk SG sł. st. awansowany z starszeństwem 1 I 1929. Z dniem 22 VIII 1931 mianowany d-cą piechoty dywizyjnej 9 Dywizji Piechoty w Siedlcach. Funkcję pełnił do 29 listopada 1934. Następnie od 01 grudnia 1936 przeniesiony na stanowisko pomocnika dowódcy DOK II w Lublinie. Od jesieni 1938 do marca 1939 przebywał na kursie doszkalającym dla wyższych dowódców w MSWoj. w Warszawie. Od kwietnia 1939 d-ca 16 Dywizji Piechoty w Grudziądzu.
    W okresie międzywojennym aktywnie uczestniczył w pracach Związku Harcerstwa Polskiego, Ligi Morskiej i Kolonialnej oraz w komitecie WF i PW i komitecie pomocy bezrobotnym.
    W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi, 16 DP która na dzień 01 września 1939 wchodziła w skład Grupy operacyjnej „Wschód” dowodzonej przez gen. bryg. Mikołaja Bołtucia. W dniach 01 IX – 03 IX 1939 - 6 DP pod jego dowództwem toczyła ciężkie walki opóźniające z przeważającymi siłami wojsk niemieckich wycofując się z nad rzeki Osy w kierunku południowym. Natarcie wojsk niemieckich i masowe naloty lotnictwa niemieckiego na oddziały dywizji w dniu 02 IX 1939 w rejonie m. Okonin-Mełno spowodowały dezorganizację w szeregach oddziałów 6 DP, a w efekcie chaos organizacyjny. Mimo czynionych wysiłków nie udało mu się zapobiec zaistniałej sytuacji, w wyniku tych zdarzeń zostaje odwołany z funkcji dowódcy 6 DP przez gen. bryg. Mikołaja Bołtucia i przekazany do dyspozycji dowódcy Armii „Pomorze” gen., dyw. Władysława Bortnowskiego, przez którego został mianowany dowódcą grupy bojowej, nazwanej jego nazwiskiem „Świtalski. Grupa była złożona z nieprzydzielonych gdzie indziej formacji Obrony Narodowej /ON/ i Przysposobienia Wojskowego /PW/oraz licznych rozbitków z wszystkich dywizji Armii „Pomorze”. Stopniowo włączono do niej formacje wartownicze, etapowe i marszowe, także pozostałości pułkowe z Okręgu Korpusu nr VIII /Toruń/.
    W nocy z 8/ 9 IX 1939 oddziały grupy „Świtalskiego” przeszły przez most we Włocławku i maszerowały na południe zachodnim brzegiem Wisły. Na dzień 10 IX 1939 wartość bojową grupy miały 2 baony. Szefem sztabu grupy był mjr dypl. sł. st. Augustyn Waluś. Grupa „Świtalskiego” wyruszyła rano 11 IX 1939 z rejonu Sannik na Sochaczew. Nieprzyjaciel wycofał się z tej miejscowości jeszcze przed przybyciem grupy, pod naciskiem 48 baonu saperów, niszcząc most na Bzurze. Następnie przechodzi nad Bzurę w rejon w Sochaczewa do ujścia Bzury do Wisły z zadaniem dozorowania dolnej Bzury i prowadzenia rozpoznania na południowy wschód w kierunku Puszczy Kampinoskiej. Jego sztab znajdował się w m. Ruszki
    Płk Świtalski przystąpił do organizowania obrony przedmościa na prawym brzegu rzeki. Rozpoczęto odbudowę zniszczonego mostu i zbudowano drugi most pontonowy. Zgrupowanie Świtalskiego objęło dozorowanie Bzury od Sochaczewa do Brochowa. Zorganizował z rozbitych różnych jednostek zwarte pododdziały. W dniach 13/14 IX 1939 dowodzona przez niego grupa weszła w skład GO dowodzonej przez gen. bryg. Edmunda Knolla – Kownackiego. Zgrupowanie przestało istnieć faktycznie 16 IX 1939, podczas dozorowania zachodniego brzegu Bzury w Sochaczewie i na zachód od tej miejscowości. Słabe siły grupy nie zdołały powstrzymać marszu niemieckich kolumn pododdziałów pancernych z XVI Korpusu Pancernego. Po częściowym rozbiciu sił polskich z rozkazu gen. dyw. Tadeusza Kutrzeby z 17 IX 1939 pozostałość grupy przechodzi na wschodni brzeg Bzury, gdzie dociera w rejon m. Brochów-Lasocin na skraju Puszczy Kampinoskiej, gdzie miała wzmocnić oddziały 15 DP. W efekcie płk S. Świtalski przyłączył się z grupą żołnierzy i oficerów do jednej z grup z rozbitej przez Niemców 17 DP, która przedzierała się w kierunku Warszawy. Podczas postoju grupy w rejonie gajówki Krzywa Góra doszło w nocy z 18/19 IX 1939 do walki z Niemcami w trakcie, której poległ. Pochowany na miejscu gdzie poległ.
    W lutym 1951 jego szczątki ekshumowano i złożono na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x, KN, Orderem Polonia Restituta kl. IV
    Jego brat Adam /1894-1952/, brał udział w walkach o niepodległość 1914-1921 w szeregach 1 pp Leg., a we wrześniu 1939 w walkach z Niemcami w stopniu płk dypl. dowodził 25 pp, potem w konspiracji SZP/ZWZ/AK, a od VIII 1944 do XI 1947 więziony w obozach sowieckich. Drugi brat Marian /1900-1958/brał udział w walkach o Lwów 1918-1919, potem w kampanii wrześniowej 1939, a w czasie okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK/AKO-DSZ/WiN. W stopniu ppłk sł. st. pełnił od X 1945-I 1947 funkcję prezesa Okręgu Białystok WiN. Więziony przez władze komunistyczne za działalność niepodległościową.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1923,1924,1928,1932; J. Izdebki. Dzieje 9 Dywizji Piechoty 1918-1939. W-wa 2004; K. Ciechanowski. Armia „Pomorze”. W-wa 1983; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; M. Bielski. Grupa operacyjna „Piotrków” 1939; S. Rowecki. Wspomnienia i notatki autobiograficzne /1906-1939/. W-wa 1988; Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990. S. Łoza. Czy wiesz kto to jest. W-wa 1938; M. Porwit. Komentarze do historii polskich działań obronnych 1939 roku, t. 1-3. W-wa 1983; T. Łaszczewski. Biogram St. Świtalskiego [w:]MSBUDN 1939-1956, t. 12. Kraków 2007
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Tabel Henryk
    - , kpt. piech.

    Tabiszewski Tadeusz Michał Adam - , ppłk dypl. 
    [1898-1939], ppłk dypl. sł. st. art. WP [1939]

    Ur. 25 IV 1898. Ukończył gimnazjum. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 4 pap w Inowrocławiu, gdzie dowodził m. in. baterią. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 15 VIII 1924. W okresie 1928-1932 był wykładowcą w Wołyńskiej Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1932-1934 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Do stopnia mjr dypl. sł. st. art. awansowany 1 I 1933. Następnie d-ca dywizjonu, potem od 11 IV1938-1939 d-ca 32 dywizjonu artylerii lekkiej w Rembertowie. Awansowany do stopnia ppłk dypl. 19 III 1939. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 32 dal w składzie 33 DP Rez. Poległ 11 IX 1939 w walce z Niemcami w m. Krześlin k. Siedlec.
    Po wojnie pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5,OP 5, ZKZ/
     

    Roczniki oficerskie 1928,1932; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 14 III 1933; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; P. Zarzycki. 32 Dywizjon Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998.
     2007
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Taczanowski Kazimierz
    - , por. łączno
    [1913-+?], kadet, oficer sł. st. łącz. WP, por. [1937]
    Ur. 12 I 1913. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w VI 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. łączności z starszeństwem od 15 VIII 1933 z przydziałem do 8 kompanii łączności 8 DP w Modlinie. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu telefonicznego w 8 kompanii łączności 8 DP. W wojnie obronnej we IX 1939 był z-cą d-cy kompanii łączności 8 DP. Brał udział w walkach pod Mławą, potem w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina 0d 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu nr II C w Woldenbergu, gdzie działał w konspiracji obozowej. Podejrzany przez obozową Abwehrę o produkcję map rejonu Woldenbergu zostaje aresztowany i przekazany gestapo. Po ciężkim śledztwie został osadzony w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen-Oranieburg. Obóz przeżył. Po wojnie pozostał na Zachodzie, gdzie zmarł.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny nr 12. Warszawa 15 VIII 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Taczanowski Stanisław
    - , kpt. art.
    [1910-+?], kadet, oficer sł. st. art. WP, kpt. [1939]
    Ur. 08 V 1910 w Baranowiczach. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie i Chełmnie, gdzie w VI 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1929-1931 w szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 15 pal w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 d-ca 8 baterii III dywizjonu 15 pal. Awansowany na stopień kpt. sł. st. 19 III 1939. W wojnie obronnej we IX 1939 pełnił funkcję adiutanta 15 pal w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku, m. in. nad Bzurą, a po przebiciu się do Warszawy brał udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Działał w konspiracji obozowej. Podejrzewany o przynależność do konspiracji i związki z pomorskim batalionem „Odra” został aresztowany w XI 1944 przez Abwehrę i przekazany gestapo. Wieziony w więzieniu gestapo w Pile, potem w Szczecinie. Osadzony w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen, skąd na początku 1945 wobec zbliżania się oddziałów Armii Czerwonej ewakuowany z więźniami na Zachód. 2 V 1945 wyzwolony przez amerykańską jednostkę pancerną. Pozostał na Zachodzie.
    Dalsze losy n/n.

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Tarajkowski Leon
    - , por. sap. 
    [1911-?], por. sł. st. sap. WP[1939]w AK ps. „Gryf”, „Leon”, kpt. [1943]

    Ur. 12 VII 1911. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Saperów w Modlinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 15 X 1935 z przydziałem do 8 batalionu saperów w Toruniu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu przeciwgazowego  w  8 batalionie saperów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii saperów 15 baonu saperów zmobilizowanego dla 15 DP. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym batalionu oraz w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy przebywał w Warszawie. W latach 1940-1942 czynny w Związku Odwetu potem 1942-1944 w Kedywie Okręgu Warszawskiego AK. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 11 XI 1943. Pełnił szereg funkcji m. in. z-ca kierownika badań technicznych, oficera operacyjnego ds. dywersji i sabotażu, d-cy oddziału dywersyjnego VII obwodu. 6 IX 1943 zostaje ciężko ranny podczas próby nowego granatu przeciwpancernego na leśnym poligonie, który wybuchł przedwcześnie urwał mu prawą rękę. Po rekonwalescencji powraca do pracy konspiracyjnej. Podczas Powstania Warszawskiego w VIII 1944 dowodził kompanią w Zgrupowaniu „Radosława”.
    Po wojnie w kraju. Żył w 1970.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Strzembosz. Oddziały szturmowe konspiracyjnej Warszawy 1939-1944. W-wa 1983; Hi L. Witkowscy. Kedywiacy. W-wa 1973
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Targowski Tadeusz
    - , por. art.
    [1908-?],por. sł. st. art. WP [1934]

    Ur. 03 X 1908. Ukończył gimnazjum. W latach 1928-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 19329-1931 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 28 pal w Zajezierzu k. Dęblina na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Następnie służył w 5 pal, a w 1938 przeniesiony do 40 pp we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11675
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. MSWoj. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Grzybowski. 40 pułk piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy. W-wa 1990;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Tarnowski Stanisław Jan
    - , kpt. rez. int.
    [1887-?], kpt. rez. int.[1923]

    Ur. 1 V 1887. W WP od XI 1918. W stopniu por. sł. st. int. pełnił służbę w Okręgowym Zakładzie Gopodarczym Nr 4 w Łodzi, skąd zostaje przeniesiony do działu gospodarczego Wyższej Szkoły Intendentury w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. int. 1 VII 1923. W 1927 przeniesiony na stanowisko szefa int. 1 Brygady KOP. W 1933 przeniesiony w stan spoczynku. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer służby int. w sztabie Armii „Poznań”.
    Dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; Rocznik oficerski rezerw 1934.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Tatarski Roman
    - , por. rez. piech.

    [1912-+?], ppor. rez. kaw. [1935], w ZWZ ps. „Luda”, w PSZ, por.

    Ur. 8 VIII 1912. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 15 VIII 1932-30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935. Zmobilizowany do WP w 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu zwiadu konnego w kompanii zwiadowczej 2 pp Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Podczas okupacji niemieckiej przebywa na terenie Lwowa. Od X 1939 pełnił funkcję adiutanta płk W. Żebrowskiego w organizacjach konspiracyjnych POWW, a od XII 1939 w ZOWO potem w ZWZ – 1. Organizator łączności radiowej ZWZ-1. 19 IV 1940 wyszedł z Lwowa i był delegatem Obszaru nr 3 na konferencji belgradzkiej 29 V-2 VI 1940, po uprzednim dotarciu do Angers. Następnie oficer w Bazie „Bolek” w Bukareszcie. 27 VIII 1940 bierze udział w konferencji z delegacją ZWZ-1 w Czerniowcach. Od I 1941 w Oddziale VI Sztabu NW w Londynie na stanowisku referenta spraw okupacji sowieckiej.
    Po wojnie na emigracji. Zmarł w Kanadzie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11675.

    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; J. Węgierski. Lwów pod okupacją sowiecka 1939-1941. W-wa 1991.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Tazbir Stanisław
    -

    Teichfeld Wacław Jerzy
    - , por. rez. piech.
    [1906-1939], inż. elektryk, oficer rez. piech. WP,ppor. [1934]
    Ur. 31 VIII 1906 w Warszawie, syn Mieczysława /właściciela fabryki fajansu/ i Haliny. Ukończył gimnazjum, a następnie studiował na Wydziale Elektrycznym Politechniki warszawskiej uzyskując w V 1935 dyplom inż. elektryka. Służbę wojskową odbył w latach 1931-192 w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 1. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 Latem 1937 odbył ćwiczenia w 30 pp w Warszawie w zakresie dowodzenia plutonem piechoty. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 30 pp. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na stanowisku II adiutanta d-cy 30 pp, potem adiutanta d-cy I baonu 30 pp mjr Bronisława Kamińskiego. Uczestnik obrony Warszawy. Poległ w Placówce 21 IX 1939. Podczas walk wykazał się męstwem i odwagą. Pośmiertnie odznaczony VM kl. 5.
    Pochowany na cmentarzu ewangelicko-reformowanym przy ul. Młynarskiej w Warszawie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; J. Rómmel. Za Honor i Ojczyznę. W-wa 1958; Księga pochowanych żołnierzy polskich poległych w II wojnie światowej, T. I. Żołnierze września N - Z. Pruszków 1993.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Terlecki Jerzy Lech
    - , ppor. art.
    [1912-?], ppor. sł. st. art. WP [1936]

    Ur. 28 VII 1912. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w okresie 1933-1934 służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 7 dak w Poznaniu. W latach 1934-1936 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 7 dak w Poznaniu na stanowisko    d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w szkole podoficerskiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera obserwacyjnego 7 dak w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 7 dak. Brał udział w bitwie nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych, odwrotowych po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia wojenne znad Warty i Bzury. W-wa 1990; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej w 1939. Poznań 1983.      
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Tewzadze Walerian
    - , ppłk dypl.

    (zdjęcie - Jarosław Kresa)


    Thommee Wiktor
    - . gen. bryg.
    [1881-1962], gen. bryg. WP [1923], pośmiertnie gen. dyw. [1964]
    Ur.30 XII 1881 w Święcianach na Wileńszczyźnie, syn Edwarda i Józefy z Egertów. Początkowo uczył się w prywatnych szkołach polskich w Święcianach i Lidzie, a od 1895 do 1900 w szkole realnej w Petersburgu. Od 1901 d0 1904 uczył się w szkole oficerskiej piechoty w Petersburgu. Mianowany w 1904 ppor. piech. otrzymał przydział do 10 kompanii 124 pp w Woroneżu, w którego szeregach brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-1905. Dwukrotnie ranny przebywał dłuższy czas na leczeniu szpitalnym. Następnie pełni służbę w macierzystym pułku w Charkowie. Awansowany do stopnia por. w 1907. Do stopnia w 1911 do stopnia sztabskapitana. Jednocześnie studiował w Wyższym Instytucie Handlowym w Charkowie. W latach 1912-1914 studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu. W 1914 awansowany do stopnia kpt. piech. Od VII 1914 do 1917 bierze udział w I wojnie światowej w szeregach 276 pp jako d-ca kompanii 9 kompanii, potem d-ca batalionu. W 1915 awansowany do stopnia mjr piech. Następnie mianowany ppłk piech. i przeniesiony do sztabu 47 korpusu na Froncie Rumuńskim, gdzie pełnił funkcję adiutanta sztabu, potem d-ca 1 p.strz. W czasie walk był pięciokrotnie ranny. Po wybuchu rewolucji w Rosji przeszedł do 4 DStrz. Gen. L. Żeligowskiego, gdzie od IX 1917 do VI 1919 pełnił funkcję oficera operacyjnego, potem od XI 1917 kwatermistrz, potem I oficer sztabu, a następnie szef sztabu 4 DStrz. Po powrocie z Kubania do Polski i przeformowaniu 4 DStrz. w 10 DP od VI 1919 służy w WP. Skierowany na front wojny polsko-bolszewickiej, pełnił do VI 1920 funkcję szefa sztabu 10 DP, potem od 26 VIII 1919 szef Oddziału III Sztabu Frontu Północno-Zachodniego, Frontu Mazowieckiego  i 1 Armii. Awansowany do stopnia płk SG z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 17 VI 1920 do 25 VII 1920 dowodził 28 pp, potem przejściowo od 25 VII 1920 d-ca XIX BP w 10 DP. W VIII 1920 dowodził przejściowo 29 pp, potem ponownie od IX 1920 do 15 III 1921 d-ca 28 pp. Następnie do 10 VIII 1921  d-ca 20 BP. Od 10 VIII 1921 do 20 X 1922 szef sztabu DOK IX Brześć nad Bugiem, a od 20 X 1922 I oficer Inspektoratu armii nr 3 w Toruniu. W 1923 ukończył kurs informacyjny dla wyższych d0wódców przy MSWoj. w Warszawie. Mianowany gen. bryg. Z starszeństwem od 1 VII 1923. W 1926 ukończył kurs wyższych dowódców wojskowych we Francji. Od 15 VIII 1924 do IX 1934 d-ca 15 DP w Bydgoszczy. Następnie od IX 1934 do II 1938 d-ca DOK VIII Toruń, a od III 1938 do VIII 1939 d-ca DOK IV Łódź. W kampanii wrześniowej 1939 od 1 IX do 13 IX 1939 dowodził GO „Piotrków” w składzie Armii „Łódź”. Wsławił się bojami pod Mokrą i Borową Górą, a następnie od 13 IX do 29 IX 1939 d-ca obrony Modlina. Jako d-ca obrony Modlina odpierał wszystkie ataki wroga i dopiero po wykorzystaniu wszystkich możliwości obrony, poddał się na ustalonych przez siebie warunkach przewidujących m.in. zwolnienie wszystkich jeńców. Gestapo jednak nie uszanowało warunków kapitulacyjnych. 7 XI 1939 gen. został aresztowany i osadzony w oflagu. Przebywał kolejno w oflagach IV C w Colditz, IV B w Königstein, IV A Hohenstein, VIII E Johannisbrunn, VII A w Murnau i w VIB w Dössel. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 w PSZ na Zachodzie w dyspozycji NW WP. Pozostawał bez przydziału. Przebywał na leczeniu do I 1946 we Francji i Włoszech, potem w Wlk. Brytanii, skąd 27 I 1947 powrócił do kraju i zgłosił się do służby wojskowej, ale nie został przyjęty. Formalnie przeniesiony w stan spoczynku bez zaopatrzenia emerytalnego. Mieszkał u rodziny w Toruniu. Pracował w instytucjach cywilnych, cywilnych. Ten zasłużony żołnierz w latach 1948- 1956 żył w skrajnych trudnych warunkach. Mieszkał w Bydgoszczy potem w Gdańsku, gdzie pracował jako woźny i w Gdyni, gdzie był dozorcą domu. Dopiero w X 1956 uzyskał emeryturę i mieszkanie w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 13 XI 1962. Pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
    Pośmiertnie 1 I 1964 mianowany gen. dyw. 
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 5409, kl. 4 nr ooo15, kl. 2 nr 00023, Orderem Polonia Restituta kl. III, KW 4x, ZKZ, MN.
    Był żonaty z Niwą z d. Bemm, miał córkę Violettę /ur. 8 VIII 1909/
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; T. Kryska – Karski- St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Thun Stanisław Marian 
    - , mjr piech.
    [1894-1944], legionista, członek POW, oficer sł. st. piech. WP, mjr [1924], w SZP/ZWZ/AK, ppłk [194o], ps. „Janusz”, „Leszcz”, „Malcz”, „Nawrot”
    Ur. 19 XI 1894 we wsi Dzierżno Dworskie, pow. Rypin, syn Jana i Władysławy Zaleskiej. Od VIII 1902 do XIII 1904 uczęszczał do szkoły w Gnieźnie, a w latach 1905-1913 uczył się w III Gimnazjum im. Jana Sobieskiego w Krakowie, gdzie w VI 1913 zdał maturę. Następnie studiował krótko medycynę na Wydziale Lekarskim UJ w Krakowie, potem w Akademii Handlowej. Od 1 III1911 członek tajnej Armii Polskiej, potem od 31 VII 191 do 1 I 1912 PDS, potem od 5 IX 1913 Polowych Drużyn „Sokoła”. Od 16 VIII 1914 w Legionach Polskich. Był d-cą plutonu w 7 kompanii 2 pp LP. 29 IX 1914 mianowany chor. piech. Od 30 IX 1914 walczy na froncie karpackim. 10 X 1914 mianowany adiutantem II baonu 2 pp LP. 29 X 1914 podczas bitwy pod Mołotkowem ciężko ranny w prawą nogę dostaje się do niewoli rosyjskiej. Przez kilka miesięcy leczył się w szpitalu w Płoskirowie. W VI 1916 udało mu się zbiec z niewoli i 2 II 1918 przedostać do Galicji. Internowany w Wiedniu, potem w Witkowicach. Po uwolnieniu od IV 1918 był d-cą plutonu i instruktorem POW w Krakowie. Jednocześnie pracował jako urzędnik w inspektoracie zasiłkowym Centrali dla Odbudowy Galicji.
    Od 1 XI 1918 służy w WP jako oficer ordynansowy w Komendzie Wojskowej w Krakowie. 15 XI 1918 mianowany por. sł. st. piech. od 1 XII 1918 d-ca samodzielnego plutonu gońców w 4 pp Leg., a następnie przeniesiony do Warszawy od 1-30 I 1919 był adiutantem d-cy DOGen. Warszawa-gen. E. Rydza-Śmigłego, a od 30 I 1919d-ca kompanii harcerskiej przy 2 DPLeg. Uczestniczył w walkach z bolszewikami na froncie litewsko-białoruskim. Od IX 1919 do 11 III 1920 adiutant gen. B. Roji –d-cy DOGen. Kielce, potem od 11 III-30 VII 1920 adiutant d-cy DOGen. Pomorze, a od 30 VII-11 VIII 1920 adiutant Grupy Pomorze i od 11-28 VIII 1920 2 Armii, potem ponownie od 28 VIII do 15 IX 1920 adiutant DOGen. Pomorze. 25 VIII 1920 awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IV 1920. Od IX 1920 d-ca kompanii w baonie zapasowym 4 pp Leg. w Kielcach. Od XII 1920 oficer komendy m. st. Warszawy w Wyższej Szkole Handlowej i Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego z równoczesnym odkomenderowaniem od 24 XII 1920 do 31 XII 1922 na studia w WSH. Naukę podjął już w II 1920. Studia ukończył w VI 1922, a dyplom uzyskał w 1926.
    Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 1 I 1923 był kierownikiem referatu wydawnictw w wydziale I Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego. Ukończył w okresie 1 IX-1 XII 1924 kurs udoskonalający w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. 17 XII 1924 awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Od 1 IV 1926 był kierownikiem wydz. II wydawniczego WIN-W. Z dniem 29 II 1932 przeniesiony w stan spoczynku. Od 1 IV 1932 był dyrektorem Głównej Księgarni Wojskowej. Jednocześnie w latach 1924-1925 i 1930-1931 członek, a w 1935-1937 z-ca członka ZG Towarzystwa Wiedzy Wojskowej. Redaktor „Wojskowego Przeglądu Wydawniczego”, wchodził w skład komitetów redakcyjnych „Przeglądu Piechoty” i „Przeglądu Wojskowego”.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 zostaje 7 IX 1939 przydzielony do stacji zbornej n terenie warszawskiej cytadeli, potem zostaje d-cą ochotniczego II baonu 2 pp Obrony Pragi. /późniejszego 336 pp rez./. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji podejmuje działalność konspiracyjną w szeregach SZP/ZWZ/AK. Początkowo współorganizator i pierwszy d-ca obwodu SZP W-wa Żoliborz. Następnie szef Oddziału VII /finansów i kontroli/w Dowództwie Głównym SZP, KG ZWZ/AK. Rozkazem KG ZWZ z 1 VII 1940 mianowany ppłk piech. Poległ 3 VIII 1944 podczas Powstania Warszawskiego przy ul. Leszno. Pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 4 i 5, KN, Polonia Restituta kl.5, KW 4x,ZKZ.
    Żonaty był dwukrotnie: od 15 V 1921 z Zofią Aleksandrą Wołoszyńską  , z którą miał syna Jerzego /15 VI 1924 - 12 X 1982/, a po rozwodzie w 1932 z Eligią Zofią Wachnowską.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerski rezerw 1934; K. A. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 1. W-wa 1987; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. V. W-wa 2007; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny Wojskowy w Warszawie. w-wa 1989; Oddziały Powstania warszawskiego. W-wa 1988M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski, zdjęcie przekazała Barbara Thun )


    Tietz Zygmunt Wojciech 
    - , ppor. piech. 
    [1914-1988], kadet, ppor. sł. st. piech. WP[1937], w LWP, kpt. dr nauk technicznych.

    Ur. 24 V 1914 w Warszawie, syn Leona. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 30 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii CKM I batalionu30 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako d-ca plutonu, potem od 18 IX 1939 d-ca 1 kompanii CKM I batalionu 360 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu XVIII A w Lienz, a od V 1940 w oflagu II C w Woldenbergu, gdzie działał w konspiracji obozowej. Utrzymywał kontakt z ZWZ/AK w kraju. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju. Następnie jako pełnomocnik rządu działa w grupach operacyjnych na Warmii i Mazurach. Ukończył wyższe studia na Politechnice Warszawskiej uzyskując dyplom inżyniera, asystent Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej. Wieloletni pracownik Centralnego Biura studiów i Projektów Budownictwa Kolejowego. Zasłużony w dziedzinie elektryfikacji kolei. Działacz NOT i wiceprezes Warszawskiego Stowarzyszenia Elektryków Polskich. Był dr nauk technicznych. Pośmiertnie wyróżniony Honorową Odznaką SEP.
    Zmarł w Warszawie 24 I 1988. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 2x.

    Księga Pamiątkowa Kadetów II Rzeczpospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Tittenbrun Antoni
    - , ppor. rez. sap.
    [1897-1939], ppor. rez. sap. [ 1932]

    Ur. 06 IX 1897. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Służył w 1 p. saperów. Po wojnie  przeniesiony do rezerwy i mianowany ppor. rez. sap. z starszeństwem od 1 VI1919. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany 2 I 1932 do stopnia por. rez. sap. z przydziałem mobilizacyjnym do 1 b. saperów w Modlinie. Ewidencyjnie podległą PKU Warszawa M III. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako d-ca plutonu w 113 kompanii saperów. Uczestniczy w walkach z Niemcami na przedpolach Warszawy potem od 14 IX 1939 w jej obronie. Poległ w nocy z 16/17 na terenie gazowni przy ul. Ludnej w Warszawie.

    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Tober Henryk
    - , kpt. piech.
    [1898-?], kpt. sł. st. piech.[1936]

    Ur. 15 IX 1898. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 19191-1920. Po wojnie służy w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1925-1927 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 83 pp w Kobryniu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Po ukończeniu kursu dla dowódców kompanii awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. Następnie d-ca kompanii w 83 pp. W latach 1937-1939 d-ca 1 kompanii CKM I batalion 83 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii Ckm I batalionu 83 pp w składzie 30 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 83 pp znad Warty do Modlina. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Tokarski Włodzimierz - , ppor. kaw.

    Ur. 9 VII 1914. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał od IX 1934 służbę wojskową w szkole podchorążych piechoty, potem odbywał praktyki w plutonie szkolnym kawalerii, a od 15 IX 1935 do 1 X 1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 19 p. ułanów w Ostrogu na stanowisko d-cy plutonu w 2 szwadronie. W wojnie obronnej we Ix 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutony 4 szwadronu 19 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Poległ 8 IX 1939 w bitwie z Niemcami pod Wolą Cyrusową. Pochowany na cmentarzu w Woli Cyrusowej.
    Odznaczony: KW

    Zarys historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1923-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Tokarski Włodzimierz - , ppor. kaw.
    [1914-1939],ppor. sł. st. kaw. WP [ppor. 1937]

    Ur. 9 VII 1914. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał od IX 1934 służbę wojskową w szkole podchorążych piechoty, potem odbywał praktyki w plutonie szkolnym kawalerii, a od 15 IX 1935 do 1 X 1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 19 p. ułanów w Ostrogu na stanowisko d-cy plutonu w 2 szwadronie. W wojnie obronnej we Ix 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutony 4 szwadronu 19 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Poległ 8 IX 1939 w bitwie z Niemcami pod Wolą Cyrusową. Pochowany na cmentarzu w Woli Cyrusowej.
    Odznaczony: KW

    Zarys historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1923-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Tokarzewski-Karaszewicz Michał
    - , gen. bryg. czytaj LINK

    Tołwiński Bronisław
    - , por. sap.
    [1908-?], por. sł. st. sap. WP [1935]

    Ur. 22 II 1908. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1928-1929 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, potem w okresie 1929-1932 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany w 1932 na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1931 z przydziałem do 1 batalionu saperów w Modlinie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W 1 b. saperów był d-cą plutonu, potem d-ca 3 kompanii. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kolumny pontonowej 8 batalionu saperów. Bierze udział w walkach z Niemcami na przedpolach Modlina i w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14363, BKZ

    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Tomaszewski Władysław
    - , por. kaw.
    [1912-?], oficer sł. st. kaw. WP, por. [1939]
    Ur. 28 V 1912. Po ukończeniu szkoły średniej w 1932 odbywał 15 VIII 1932-30VI 1933 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 4 p. ułanów w Wilnie. Od X 1933 do VIII 1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Od IX 1935 do X 1935 odbywał praktyki w 1 psk w Garwolinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 1 psk w Garwolinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1939. Od V-VIII 1939 przebywał na kursie w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. 24 VIII 1939 przeniesiony do 2 DP Leg. w Kielcach na stanowisko z-cy d-cy kawalerii dywizyjnej 2 DP Leg i na tym stanowisku brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 2 DP, potem obrony Modlina.
    W czasie okupacji niemieckiej był żołnierzem Armii Krajowej.
    Przed wojną uprawiał hippikę. Brał udział w wielu zawodach jeździeckich.
    Dalsze losy n/n
     
    Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Zarys Historii Szkoły Podchorążych w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno—Motorowej 1939. W-w 1988.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Tomaszewicz Stefan
    - , ppor, piech.
    [1911-?],ppor. rez. art. WP[1935]

    Ur. 1 XI 1911. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał służbę wojskową w 8 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 19 pal. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 19 pal w Nowowilejce. Ewidencyjnie podległą PKU Święciany.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako d-ca oddziału z Bataliony Ochrony Mostów wyznaczonego do ochrony mostu kolejowego k. Cytadeli w Warszawie.
    Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Tomaszewski Aleksander
    - por. piech. 
    [1904-1949], oficer sł. st. piechoty WP, por. [1936], żołnierz konspiracji niepodległościowej AK, ps. „Al.”, „Bończa” vel Tomasz Aleksandrowski.
    Kmdt Dzielnicy „E” Garnizon AK Wilno VI 1944 - VI 1945.
    Ur. 09 XII 1904 w Wilnie. Syn Albina i Marii z d. Romanowska. W 1926 ukończył gimnazjum w Wilnie, gdzie zdał maturę. W latach 1926-1929 studiował i pracował w Wilnie. W latach 1929 – 1930 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. Od 1 x 1930 do VIII 1932 uczy się w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1932 z przydziałem do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1935. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 jako d-ca 2 kompanii CKM II baonu 1 pp Leg. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku od walk nad Narwią do walk na Lubelszczyźnie. Unika niewoli i przedostaje się jesienią 1939 do Wilna. Mieszka w Wilnie przy ul. Raduńskiej 37, gdzie mieszkał przed wojną.
    Czynny w konspiracji ZWZ/AK. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 11 XI 1943.Oficer sztabu Dzielnicy „D”, potem k-dt Rejonu I. Od VI 1944 k-dt utworzonej nowej Dzielnicy „E” – Garnizon AK Wilno „Dwór”. Brał udział od 07 VII – 15 VII 1944 w walkach z Niemcami o Wilno. Oficjalnie zatrudniony jako robotnik na lotnisku Porubanek w pobliżu Wilna. Po wejściu A. Cz. pozostaje w konspiracji na zajmowanym stanowisku. Poszukiwany przez NKWD zmienił swe nazwisko. Od II 1945 pracuje jako pełnomocnik ds. ewakuacji na punkcie repatriacyjnym w Landwarowie. Dwukrotnie z transportami kolejowymi był w Polsce i powracał do Wilna. W XII 1945 ewakuował się do polski. Początkowo mieszkał w Jeleniej Górze, skąd przenosi się do Wrocławia, gdzie zamieszkał przy ul. Grudziądzkiej 116/2, potem przy ul. Kochanowskiego, gdzie zamieszkał pod przybranym nazwiskiem u swej żony. Oficjalnie pracował jako ogrodnik. W jego mieszkaniu spotykali się oficerowie z K. O. AK Wilno. Podejmuje działalność konspiracyjną. Bliski współpracownik ppłk-a A. Olechnowicza, k-dta Okręgu AK Wilno. Zorganizował we Wrocławiu siatkę złożoną z swoich b. podwładnych żołnierzy AK w Wilnie. Prowadził komórkę legalizacyjną i wywiad polityczno-wojskowy i gospodarczy. W III 1938 wszedł do ścisłego składu sztabu K.O. Wilno, którego siedziba mieściła się w Gdańsku i na Dolnym Śląsku. Kierował działalnością wywiadowczą i kontrwywiadowczą.
    Aresztowany 26 VI 1948 we Wrocławiu przez funkcj. Wydziału III WUBP Wrocław, skąd go wywieziono na dalsze śledztwo do więzienia MBP na Mokotowie w Warszawie, gdzie go osadzono 7 VII 1948. Przeszedł ciężkie śledztwo, bity i torturowany. W dniu 20 I 1949 został skazany przez WSR Warszawa na karę śmierci. Jego apelacji NSW w Warszawie nie uwzględnił i utrzymał wydany wyrok w mocy. B. Bierut nie skorzystał z prawa łaski.
    Zamordowany na Mokotowie 13 VII 1949.
    Jego żona Wilhelmina została skazana przez WSR Wrocław na karę 5 lat więzienia. Zwolniona z ZK Fordon 21 III 1953. Mieszkała w Elblągu, a potem w Olsztynie. Byli więzieni także jego dwaj bracia Romuald i Ludwik.
    Jak podaje w opublikowanych wspomnieniach ks. Zator – Przytocki wieloletni więzień UB, że A. T. miał potworne śledztwo.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP w 1935-1939. Kraków 2003; T. Balbus. Biogram A. T. /w:/ Słownik biograficzny t. 1 z serii Konspiracja i opór społeczny w Polsce 1944-1956. Kraków - W-wa -Wrocław 2002; tenże: Konspiracja Dolnośląska AK-WiN /1945-1948/,leksykon. Wrocław 2000; P. Niwiński. Garnizon konspiracyjny miasta Wilna. Toruń 1999; tenże: Okręg Wileński AK w latach 1944-1948. W-wa 1999; Straceni w Polskich więzieniach 1944-1956. Lublin 1994; M. Szejnert. Śród żywych duchów. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Tomaszewski Stefan
    - , mjr kaw. 
    [1899-+?], mjr sł. st. kaw. WP [1937], w PSZ ppłk

    Ur. 21 V 1899. W WP od XI 1918.Ukończył kurs oficerów jazdy. W szeregach 11 p. uł. brał udział w  wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie służy w 9 p. uł. Awansowany do stopnia rtm. 15 VIII 1924. Po ukończeniu kursu dla d-ców szwadronów dowodzi szwadronem. Do stopnia mjr awansowany 19 III 1937. w latach 1937-1939 II z-ca d-cy pułku oraz kwatermistrz. W kampanii wrześniowej 10939 bierze udział na stanowisku I z-cy d-cy 9 p. uł. w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do armii „Poznań”. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 9 p. uł. z którym przebija się do Warszawy i uczestniczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 służy w PSZ na Zachodzie. Od VI 1946 do VII 1947 w stopniu ppłk sł. st. kaw. dowodzi 9 p. uł. Po demobilizacji w 1947 zamieszkał na stałe w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł w latach siedemdziesiątych XX w.
    Odznaczony: VM kl. 5nr 12110, KN, KW3x,ZKZ, SKZ
     

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;A.Przybyszewski.9 Pułk Ułanów Małopolskich. Pruszków 2002; P. Bauer - B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej w 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Tomaszewski Tadeusz Roman
    - , płk dypl.
    [1894-1967],legionista, oficer dypl. sł. st. art. WP, płk [1938], w PSZ, gen. bryg. WP [1966]

    Ur. 10 XII 1894 w Jabłonowie Tarnopolskim w Małopolsce Wschodniej. Uczęszczał do gimnazjum w Trembowli, gdzie w 1914 zdał maturę. Od VIII 1914 w Legionach Polskich. Służył w 1 pp LP, potem w 1 Pułku Art. LP. Uczestnik walk na szlaku bojowym 1 p. art. LP. Jesienią 1916 walczył nad Styrem. W X 1916 pułk zostaje przerzucony w rejon Baranowicz, skąd w końcu XI 1916 zostaje przewieziony do Królestwa i rozmieszczony m. in. w Górze Kalwarii. Od 21 V do 23 VII 1917 w Szkole Podchorążych Artylerii w Górze Kalwarii. Po kryzysie przysięgowym w legionach zostaje we IX 1917 wcielony do armii austriackiej, w której ukończył oficerską szkołę artylerii. 2 XI 1919 wstępuje do WP. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. art. w XII 1918. Przydzielony do artylerii od XI-XII 1918 dowodził plutonem artylerii w obronie Lwowa. W I 1919 powraca do 1 p. art., gdzie od I –XI 1919 pełnił funkcję oficera 4 baterii, potem dowodził 8 baterią III dywizjonu. Bierze udział w wojnie polsko-ukraińskiej, potem w wojnie polsko-bolszewickiej. Z dniem 1 XI 1919 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu, gdzie pełni funkcję d-cy klasy, wykładowcy organizacji i administracji armii oraz d-cy 4 baterii szkolnej. Awansowany do stopnia por. 1 XII 1919. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. W I 1921 przeniesiony do 14 pap w Poznaniu na stanowisko d-cy 1 baterii, którą dowodził do VI 1922. Następnie od VI 1922 do VIII 1923 d-ca pułkowej szkoły podoficerskiej. W okresie IX 1923-VIII 1925 studiuje w WSWoj. W Warszawie uzyskując tytuł oficera SG. Awansowany do stopnia mjr 15 VIII 1924. Od IX 1925 do I 1930 pełnił funkcję wykładowcy i taktyki ogólnej i kierownika II rocznika w WSWoj. Po powrocie do służby liniowej od I 1930 do X 1932 pełni funkcję d-cy dywizjonu w 21 pal w Bielsku. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. art. 1 I 1931. Następnie od X 1932 do II 1936 szef sztabu DOK V Kraków. Od II 1936 do XII 1937 d-ca 6 pac we Lwowie, potem od XII 1937 do VIII 1939 naczelny k-dt Legii Akademickiej. Awansowany 19 III 1938 do stopnia płk dypl. sł. st. art. Od V 1939 pełni dodatkowo funkcję delegata ministra spraw wojskowych przy ministerstwie wyznań religijnych i oświecenia publicznego. W wojnie obronnej we IX 1939 od 3 IX do 28 IX 1939 pełnił funkcję szefa sztabu Dowództwa Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Od x 1939 przebywał w oflagu IV A w Hohenstein, skąd w V 1940 został wywieziony do oflagu VII A w Murnau, gdzie przebywał do uwolnienia 29 IV 1945. Po uwolnieniu z oflagu służył w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie, gdzie w okresie 1945-XI 1946 był k-dtem obozów byłych jeńców polskich na terenie Bawarii, potem od XI 1946-XII 1948 w Sztabie Głównym i Inspektoracie Generalnym Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji zamieszkał w Londynie i prowadził aktywną działalność w kołach kombatanckich. Opublikował pamiętniki pt. Byłem szefem Sztabu Obrony Warszawy w 1939.
    11 XI 1966 Prezydent RP A. Zaleski mianował go gen. bryg.
    Zmarł w Londynie 3 XII 1967. Pochowany został na cmentarzu Mortlake.
    Odznaczony: VM kl.5, KN, Orderem Polonia Restituta kl.5, KW 4x, ZKZ.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; Zb. Moszumańsli-Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939; W. Strzałkowski. Życiorysy dowódców jednostek polskich w wojnie obronnej 1939 /w:/ T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Tomaszuk Bernard
    - , por. obs.
    [1907-1972], por. obs. sł. st.  lot. [1935]

    Ur. 6 IX 1907. Ukończył gimnazjum. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. Następnie w latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. obs. sł. st. lot. 15 VIII 1932 z przydziałem do 1 pułku lotniczego w Warszawie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Ukończył kurs pilotażu. Służył nadal w 1 p. lot. Od XI 1938 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie – promocja XIX 1938-1940.W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w Brygadzie Pościgowej, potem na stanowisku z-cy oficera sztabu w Zbiorowej Brygadzie Kawalerii. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Zmarł 4 VIII 1972.

    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Tomczak Roman
    -

    Tomiak Józef
    - , ks. dziekan
    [1890-1942], ks. dziekan, ppłk [1936]

    Ur. 19 III 1890 w Wolsztynie. Ukończył Seminarium Duchowne. Wyświecony na kapłana. Uczestnik Powstania Wielkopolskiego XII 1918-1919. Po wojnie kapelan 55 pp. W latach 1928-1929 st. kapelan garnizonu Poznań DOK VII. W 1930 proboszcz parafii poznańskiej. Następnie dziekan DOK I w Warszawie. 1 I 1936 mianowany proboszczem. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję szefa służby duszpasterstwa Armii „Poznań”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w oflagu VII A w Murnau, skąd w XII 1939 wywieziony zostaje do oflagu IX C w Rotenburgu nad Fuldą w Hesji, skąd został wywieziony 17 IV 1940 do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie, potem do obozu koncentracyjnego w Dachu, gdzie został zamordowany 9 XII 1942.
    Odznaczony SKZ

    Rocznik oficerski 1924; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Podlewski. Wierni Bogu i Ojczyźnie. W-wa 1985
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Tomków (Tomkow) Stefan Jan 
    - , mjr piech.
    [1898-+?], mjr sł. st. piech. WP [1937] w konspiracji NOW/NSZ, ppłk , ps.„ Tur”, „Woliński”, „Władysław Flis”

    Ur. 26 XII 1898. Podczas I wojny światowej służył w armii rosyjskiej. W 1919-1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od II 1920 w słuckim pułku piechoty, potem w batalionie zapasowym tego pułku. Po rozwiązaniu w VIII 1920 batalionu zostaje z dniem 1 IX 1920 jako podoficer powołany do służby czynnej i wcielony do odtworzonego w Modlinie słuckiego pułku piechoty przemianowanego w 1921 na 78 pp. Mianowany jednocześnie z dniem 1 IX 1920 ppor. sł. st. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech.. z starszeństwem od 1 VI 1919 nadal służył w 78 pp. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. W 78 pp pełni różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 19 III 1937 i przeniesiony do 45 pp w Równem na stanowisko d-cy batalionu. Wraz z pułkiem przebywał od VIII 1939 na Pomorzu, gdzie 13 DP wchodziła w skład Korpusu Interwencyjnego. Na początku IX 1939 dywizję przewieziono w rejon Spały. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 45 pp w składzie 13 DP. Walczy z Niemcami pod Tomaszowem Maz., potem w walkach odwrotowych. z częścią 13 DP przebił się do Warszawy i brał udział w jej obronie. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej. Początkowo działa w Narodowej Organizacji Wojskowej /NOW/, potem w Narodowych Siłach Zbrojnych, gdzie był m. in. d-cą Centrum Wyszkolenia Szkoły Podchorążych /CW SSP/dowództwa NSZ, do III 1944, potem k-dt Kwatery Głównej. W Powstaniu Warszawskim VIII 1944 szef sztabu Kedywu, potem od 25 VIII 1944 z-ca d-cy Zgrupowania „Radosław”. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. Po upadku powstania uniknął niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Warszawie/1956/.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12478,KW, MN, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;R. Rybka – S. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986;L. Żebrowski. Narodowe Siły Zbrojne. Dokumenty ,struktury, personalia.       W-wa 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Topczewski Jan
    - , ppłk piech.
    [1897-+?], oficer sł. st. piech. WP, ppłk [1936]
    Ur. 27 XII 1897. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. W szeregach 28 pp brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Dowodził plutonem, potem kompanią. Awansowany w 1920 do stopnia por. sł. st. piech. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie służył w 28 pp. Zweryfikowany w 1921 w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do II 1926 d-ca kompanii, a następnie od II 1926 do 1928 d-ca I baonu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1928. Następnie oficer sztabu pułku. W okresie od 18 III 1933 do V 1934 ponownie d-ca I batalionu 28 pp. Przeniesiony następnie do 31 pp na stanowisko d-cy batalionu. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 I 1936. Od 10 II 1936 do XI 1937 z-ca d-cy 31 pp. Os XI 1937 do 21 II 1938 pełnił jako p. o. funkcję d-cy 31 pp, potem od 21 II 1938 do VIII 1939 I z-ca   d-cy 31 pp. Od VIII 1939 d-ca 146 PP Rez. mobilizowanego w ośrodku zapasowym 7 DP w Piotrkowie i przez 28 pp w Łodzi. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 44 PP Rez. w składzie 44 DP Rez. Jednak w czasie walk pułk nie dołączył do 44 DP Rez. Uczestniczy w walkach pod Tuszynem, potem 6 IX 1939 pod Rozprzą, a od 8 IX 1939 zostaje wraz z pozostałością pułku włączony do 2 DP Leg. Następnie oficer sztabu 2 DP Leg. z którą przebija się w kierunku Modlina. Od 15 IX do 22 IX 1939 dowodził obroną składnicy amunicyjnej w Palmirach. W czasie walk był ranny. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu nr VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie, gdzie służył w PSZ. Po demobilizacji w 1947 osiedlił się na stałe w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW3x, ZKZ.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Topiłko Wiktor
    - , ppor. rez. art. 
    [1907-2001], inż. ppor. rez. art. WP [1934]

    Ur. 24 VIII 1907. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w latach 1929-1930 w 8 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Ukończył wyższe studia politechniczne uzyskując dyplom inżyniera. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 pal w Wilnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Wilno. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i przydzielony do 1 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii I dywizjonu 1 pal. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 1 pal w składzie 1 DP Leg. Walczył nad Narwią, Bugiem, potem pod Kąłuszynem i na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu.
    Po 1945 mieszkał w kraju.
    Zmarł w Warszawie 06 I 2001.

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1995.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Topolnicki Mieczysław
    - , kpt. art.
    [1908-1990], kadet, oficer dypl. sł. st. art. WP, kpt. [1939]
    Ur. 17 VIII 1908. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w VI 1928 zdał maturę. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 1 pułku artylerii górskiej /motorowej w Stryju na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Następnie d-ca baterii. Od XI 1938 studiuje w MSWoj. /Promocja XIX 1938-1940/ Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 19 III 1939. W VIII 1939 przydzielony do sztabu 5 DP we Lwowie. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku pomocnika oficera informacyjnego 5 DP w dowództwie odcinka „Warszawa-Wschód” na Pradze. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu od V 1945 służy w sztabie artylerii 5 Kresowej DP II Korpusu Polskiego. Pełnił funkcję oficera łącznikowego przy armii amerykańskiej w Niemczech i Francji. Awansowany do stopnia mjr-a, potem ppłk-a. Po demobilizacji w 1947 pozostał na Zachodzie. Mieszkał w Wlk. Brytanii. W latach 1974-1979 pełnił funkcję prezesa Związku Lwowskich Kadetów Marszałka Józefa Piłsudskiego w Londynie.
    Zmarł w Londynie 09 I 1990.
    Odznaczony: KW.
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Toruń Stanisław Julian 
    - , ppłk dypl.
    [1891-+?], ppłk dypl. sł. st. piech. [1938]

    Ur. 10 IV 1891. Ukończył gimnazjum. W WP od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 31 pp. W latach 1924-1925 ukończył w WSWoj. w Warszawie kurs doszkalający dla oficerów sztabowych. W stopniu kpt. SG sł. st. piech. z dniem 15 X 1925 zostaje przydzielony do sztabu dowództwa DOK IV w Łodzi. Etatowo posiadał przydział do 31 pp. Przeniesiony z DOK IV do sztabu 13 DP w Równem. Awansowany do stopnia mjr SG sł. st. piech. 1 I 1927. W XI 1928 przeniesiony ze sztabu 13 DP na stanowisko d-cy batalionu w 52 pp w Złoczowie, skąd zostaje w 1929 przeniesiony do Sztabu Głównego WP z przydziałem do IV Oddziału na stanowisko kierownika Samodzielnego Referatu. Do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech. awansowany 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 oficer do zleceń szefa sztabu w dowództwie obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z oflagu w 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł w kraju.
    Odznaczony: KW, ZKZ, MN

    Dz. Pers. Nr 106 z  15 X 1925; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Lista starszeństwa oficerów dyplomowanych. W-wa 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Tott Stanisław
    - , kpt. art.
    [1904-?], kpt. sł. st. art. WP[1938]

    Ur. 16 XI 1904. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, a następnie 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 10 pac w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansował 1 I 1932. Następnie pełnił w pułku różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W latach 1937-1939 d-ca 5 baterii w 3 pac w Wilnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii 19 dac zmobilizowanego przez 3 pac dla 19 DP. Uczestniczy w walkach w rejonie Piotrkowia Tryb., potem m. Meszcze, gdzie wspierał ogniem swej baterii działania 86 pp w walce z niemieckimi czołgami ponosząc ciężkie straty. W trakcie odwrotu w nocy z 6/7 IX 1939 w kierunku przeprawy przez Pilicę 6 IX 1939 dociera do lasów k. m. Barkowicz Mokrych, gdzie resztki 19 dac były bombardowane przez lotnictwo niemieckie oraz atakowane przez dywersantów w wyniku, czego doszło do rozproszenia dyonu. W efekcie poniesionych strat w ludziach i sprzęcie 19 dac przestał istnieć. Z grupą żołnierzy udało mu się przebić do Warszawy, gdzie bierze udział w jej obronie na stanowisku d-cy baterii artylerii wsparcia. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 21993.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mam kilka informacji o moim Ojcu: po wzięciu do niewoli do 10.X.1939 roku przebywał w obozie przejściowym w Skierniewicach. Potem Oflag IVA -Hohstein- do 23.01.1940, Oflag IVC-Colditz do 10.05.1940, Oflag IIA-Prenzlau do 22.02.1941, Oflag IIE Neubrandenburg do 20.01.1944, Oflag IID Grossborn -Rederitz do 28.01.1945. Po wojnie w 1948 roku otrzymał ( od Józefa Cyrankiewicza) mianowanie na Dyrektora Wojewódzkiego urzedu Kultury Fizycznej w Rzeszowie.W poźniejszych latach w Szczecinie pracował czynnie w sporcie, był sędzią lekkoatletycznym, inspektorem inwestycji WKKF i kierownikiem i głównym konserwatorem obiektów sportowych KS Pogoń.Zmarł nagle 21sierpnia 1957 roku. Miał dwoje dzieci syna i córkę.
    (inf. Ewa Herman)



    Trapszo Tadeusz
    - , dyr.
    Trapszo Tadeusz
    - , por. piech.

    Trapszo Tadeusz
    - , .płk dypl.
    [1894-1940], legionista, płk dypl. sł. st. piech. [1936]

    Ur. 29 V 1894 w Krakowie, syn Stanisława i Antoniny z Bułatów. Ukończył gimnazjum klasyczne, a następnie studiował na wydziale prawa UJ w Krakowie. W okresie nauki był członkiem „Pet”-u, „Promienia” i członkiem zarządu Stowarzyszenia Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej „Życie” oraz tajnego skautingu i członkiem oddziału konnego „Sokoła”. W VIII 1914 po wybuchu I wojny światowej wstępuje do oddziału J. Piłsudskiego. Następnie służy w plutonie żandarmerii 1 pp LP. 28 I 1915 zostaje adiutantem I baonu 5 pp LP. 03 VI 1915 mianowany ppor. piech. Przeszedł cały szlak bojowy I baonu. W bitwie pod Kostiuchnówką 4 VII 1916 zostaje ranny. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 przeszedł do PSZ, gdzie dowodził kompanią szkoły podoficerskiej, potem d-ca batalionu i garnizonu w Dąbrowie Górniczej. Awansowany do stopnia por. piech. 12 X 1918 Rada Regencyjna potwierdziła jego awans do stopnia kpt. piech. Od XI 1918 w WP. Początkowo d-ca „baonu śmierci”, potem II baonu 36 pp LA, a następnie grupy „Bełz”. Uczestnik wojny z Ukraińcami. Od I 1920 pełnił funkcję szefa sztabu 3 DP Leg. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 dowodził batalionem 7 pp Leg. Od X 1922 do X 1923 przebywał na II kursie doszkalającym WSWoj. w Warszawie. Następnie kierownik samodzielnego referatu, potem wydziału w Oddziale II Sztabu Generalnego WP. Przeniesiony do 84 pp na stanowisko d-cy batalionu, potem szef oddziału w DOK III w Grodnie. Awansowany 1 I 1928 do stopnia ppłk SG sł. st. przeniesiony do KOP na stanowisko d-cy batalionu. W latach 1932-1933 był z-ca d-cy 4 pp Leg. w Kielcach. Od 9 VII 1933 dowódca 79 pp w Słonimiu. Awansowany 1 I 1936 do stopnia płk dypl. sł. st. piech. Przeniesiony na stanowisko szefa sztabu DOK VIII w Toruniu. W wojnie obronnej we IX 1939 początkowo pełnił funkcję szefa sztabu DOK VIII, potem od 12 IX 1939 szef sztabu w Grupie Operacyjnej dowodzonej przez gen. M. Tokarzewskiego-Karaszewicza w składzie Armii „Pomorze”. Uczestnik walk obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 uniknął niewoli i wyjechał na teren okupacji sowieckiej, zginął prawdopodobnie w V 1940.
    Żonaty z Marią Sągajłło.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, OP 5, KW4x, ZKZ

    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. V. W-wa 2007

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Traut Jan
    - , ppor. rez. piech.
    [1910-1939], ppor. rez. piech. WP [1934]

    Ur. 24 X 1910. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w latach 1931-1932 służbą wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 18 pp w Skierniewicach. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 18 pp w Skierniewicach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 18 pp w skaldzie 26 DP. Walczy z wrogiem w rejonie Żnina, potem nad Notecią w rejonie Łabiszyna, potem od 8-12 IX 1939 w walkach odwrotowych w kierunku na Inowrocław –Pradziejów - Żychlin. 14 IX 1939 bierze udział w walkach o Skierniewice. Poległ 16 IX 1939 podczas marszu na przeprawę na Bzurze. Po wojnie ekshumowany i pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie WP 1935-1939. Kraków 2003.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Trawiński Bogdan Stanisław 
    - piech. 
    [1914-1999], oficer sł. st. piech. W, ppor.. [1938], inż. elektryk.
    Ur. 25 V 1914 w Skierniewicach, syn Jakuba i Walentyny z d. Cieślewicz. Szkołę powszechną ukończył w Aleksandrowie Kujawskim. Następnie uczęszczał do Gimnazjum im. J. Długosza we Włocławku, gdzie w VI 1935 zdał maturę. W latach X 1935- VIII 1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie., a następnie odbywał praktyki w 21 pp w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 21 pp. W okresie 1938-1939 był d-cą 1 plutonu w kompanii I batalionu. Podczas kampanii wrześniowej1939 uczestniczy w walce z Niemcami na stanowisku d-cy plutonu pod Przasnyszem, Ciechanowem. Wyróżnił się w odbiciu m, Czernice. Od 08 IX 1939 d-ca 6 kompanii II baonu 21 pp. Bierze udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w obozie przejściowym, potem m.in. w oflagu II C w Woldenbergu. W I 1945 ewakuowany z grupą jeńców do oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z obozu 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie, gdzie wstąpił do 1 DPanc. gen. St. Maczka. Był d-cą plutonu w kompanii warsztatowej. Awansowany do stopnia por. Po demobilizacji w 1947 mieszkał w Wlk. Brytanii. W 1955 ukończył wyższe studia na Wydziale Elektrycznym w Borough Polytechnic w Londynie uzyskując dyplom inż. elektryka. W 1957 wyjechał na stałe do Kanady. Mieszkał w Montrealu i pracował jako inż. w biurze projektowym. Działał społecznie w organizacjach kombatanckich i polonijnych.
    Zmarł 26 X 1999. Pochowany na cmentarzu weteranów w Poin Claire k/ Montrealu.
    Odznaczony KW.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Tajny Dziennik Personalny nr 3. W-wa 15 X 1938.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Tretiak Andrzej Bonawentura
    - , ppor. rez. art.
    [1914-1979], ppor. rez. art. WP [1938]

    Ur. 29 XII 1914. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w latach 1935-1936 służbę wojskową w szkolnej baterii art. plot. w Szkole Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 papl. W Warszawie. Ewidencyjnie podległa PKU Warszawa M I.  W VIII 1939 zmobilizowany do WP i przydzielony do 1 papl. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 81 baterii art. plot. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po wojnie powraca do kraju.
    Zmarł w Warszawie 28 V 1979.

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/Pruszków 2003; H.. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Tritszel Anatol
    - , asystent

    Trojan Franciszek Leonard
    - , kpt. piech. 
    [1897-?], kpt. sł. st. piech. WP[1928]

    Ur. 1 XI 1897. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919, służył w 24 pp w Łucku. W 1923 odkomenderowany do Komendy Obozu Warownego Wilno. Następnie ponownie w 24 pp. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928 był d-cą kompanii w 24 pp skąd zostaje ok. 1930 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy kompanii granicznej. Po 1934 zostaje przeniesiony z KOP do 59 pp w Inowrocławiu na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1937-1939 d-ca 2 kompanii I batalionu 59 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii 59 pp w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Uczestniczy w walkach z Niemcami w rejonie Solca Kujawskiego, potem w walkach odwrotowych pod Gąbinen. Następnie oficer sztabu w GO z armii „Pomorze” gen. Tokarzewskiego. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: KW, MN

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Trojanowski Marian Kazimierz 
    - , por. piech.
    [1911-?],por. sł. st. piech. WP[1939], kpt. [IX 1939]

    Ur. 8 IX 1911. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 40 pp we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii Ckm i batalionu 40 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 kompanią I batalionu 40 pp w składzie 5 DP. Uczestniczy w walkach w obronie Warszawy. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony KW i awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech.
    Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: KW

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; J. Grzybowski. 40 pułk piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy. W-wa 1990;J. S. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty. Pruszków 2007
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Trojanowski Mieczysław
    - , gen. bryg.
    [1881-1945], członek ZS, legionista, gen. bryg. WP[1924]

    Ur. 21 X 1881 w Krośniewicach, pow. Kutno, syn Leona i Leonii ze Szlampków. W 1902 ukończył 7 klasową szkołę realną w Warszawie. w okresie nauki związał się z ruchem niepodległościowym. Od 1904 członek OB. PPS. Aresztowany przez policję carską i uwięziony w Cytadeli Warszawskiej. Od 1908 działa na terenie Galicji Wschodniej. Od 1910 członek ZWC i ZS. Ukończył kurs oficerski. Był k-dtem okręgu lwowskiego ZS. Jesienią 1912 organizował koła ZS w Warszawie, Wilnie i Kijowie. W 1913 obejmuje funkcję k-dta okręgu krakowskiego ZS. Dowodził 1 kompanią krakowskiego ZS. W 1913 był instruktorem na letniej szkole ZS w Stróży. Po ogłoszeniu mobilizacji strzeleckiej kierował mobilizacją ZS w Krakowie. Od 7 -15 VIII dowodził baonem w oddziale J. Piłsudskiego. Od 16 VIII 1914 w sztabie oddziału J. Piłsudskiego, potem w 1 pp LP. Mianowany mjr piech. 9 X 1914. W X 1914 zorganizował i dowodził batalionem uzupełniającym. Od 8 XI 1914 stał na czele grupy w skaldzie dwóch baonów i dyonu artylerii. 17 XI 1914 podczas bitwy pod Krzywopłotami zostaje ciężko ranny. Przebywa na leczeniu szpitalnym w m. Darka. Po wyleczeniu ran powraca do I Brygady LP. Od 10 V-21 X 1915 dowodził 7 pp LP. brał udział w walkach na Lubelszczyźnie i Wołyniu. Następnie do V 1916 uczestniczy w pracach na tyłach. Od V 1916 służył ponownie w dowództwie I Brygady LP. Od XI 1916 do I 1917 dowodził 5 pp LP. Następnie nadal służy w 5 pp LP jako z-ca d-cy. W wyniku kryzysu w LP 16 VII 1917 zwolniony z Legionów. Internowany przez Niemców 22 VII 1917 i osadzony w obozie w Beniaminowie, skąd został wywieziony 18 X 1917 do obozu w Rastadt, a 25 XI 1917 do obozu w Holzmünden, potem do Werl. W końcu X 1918 zwolniony powraca do kraju. Od 1 XI 1918 w WP. Był d-cą Okręgu Wojskowego Chełm oraz organizatorem i od XI 1918 do V 1920 d-ca 35 pp. W okresie od 1 I 1920 do 18 III 1920 dowodził także XVII Brygadą Piechoty w składzie 9 DP. Awansowany 1 IV 1920 do stopnia płk-a sł. st. piech. Od V 1920 do VIII 1920 d-ca 22 pp. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej XII 1918-V 1919, potem wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od 31 VIII 1920 – do 1921 d-ca 9 DP, potem w latach 1921-1924 d-ca piechoty dywizyjnej 9 DP.W 1921 ukończył kurs informacyjny dla wyższych dowódców. Od 30 IX 1922 do 9 VII 1926 ponownie d-ca 9 DP. Mianowany gen. bryg. 15 VIII 1924. Od 31 VII 1926 do 1935  d-ca DOK IX Brześć, potem od 1935 do IX 1939 d-ca DOK I Warszawa. We IX 1939 miał dowodzić obroną linii Wisły od Modlina do Dęblina, ale z powodu szybkiej ofensywy wojsk niemieckich zadania nie zdołał wykonać. Po 17 IX 1917 przedostał się na Węgry, gdzie został internowany w obozie. W III 1941 przekazany przez Węgrów Niemcom. Osadzony w obozie koncentracyjnym w Mauthausen, gdzie zmarł z wycieńczenia 4 IV 1945.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 4x,Polonia Restituta kl. 3, KN, ZKZ

    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917, t. V. W-wa 2007; J. Izdebski. Dzieje 9 DP 1918-1939. W-wa 2000;J. Kirszak. 35 Pułk Piechoty. Pruszków 2000.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Trojańczyk Henryk Aleksander 
    - , kpt. art. 
    [1907-1984], kadet, oficer sł. st. art. WP, kpt.[1938], w konspiracji ZWZ/AK, mjr [1943], ps. „Akwizytor”, „Bąk”, „D-1”, „Logarytm”, „Miecz”, „Plenipotent”, „Pomocnik”, vel Henryk Adamczyk
    Ur. 11 XII 1907 w Warszawie, syn Antoniego i Marianny z d. Jass. Kształcił się w Gimnazjum im. Mikołaja Reja. Po ukończeniu III klasy od IX 1922 uczy się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w VI 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od X 1927 do VIII 1929 w Szkole podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 27 pal we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 01 I 1932. Od VI 1934 d-ca baterii. W 1935 przeniesiony do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu artylerii, którym dowodził w czasie kampanii wrześniowej 1939. Po zakończeniu działań wojennych w X 1939 przedostał się do Warszawy i zamieszkał przy ul. Ursynowskiej 18 pod przybranym nazwiskiem Henryk Adamczyk.
    Czynny w konspiracji ZWZ od II 1940. Początkowo współpracował z oficerem organizacyjnym i k-dtem Obwodu Warszawa-Wola kpt. sł. st. S. Dobrskim „Żuk”. Od VI 1940 oficer Wydziału II sztabu Okręgu Warszawa – Miasto ZWZ. Do IX 1941 z-ca szefa wywiadu ofensywnego K. O. ZWZ Warszawa – miasto kpt. dypl. H. Pohoskiego, a od X 1941 był szefem wywiadu ofensywnego i z-cą kierownika Wydziału II K-dy Okręgu Warszawa-Miasto ZWZ-AK kpt. sł. st. piech. A. Piorunowskiego, po którego przeniesieniu na inne stanowisko objął we IX 1943 funkcję kierownika Wydziału II. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 03 V 1943. W czasie powstania Warszawskiego nadal kierownik wydziału II w sztabie powstańczym gen. A. Chruściela „Monter”. Po kapitulacji 02 X 1944 oddziałów powstańczych przebywał kolejno w oflagach: Bergen-Belsen, Fallingbostel, Gross-Born i Sandbostel, gdzie pełnił funkcję d-cy kompanii, potem baonu. Uwolniony w V 1945 przez wojska alianckie służył w 3 pułku artylerii lekkiej II Korpusu Polskiego we Włoszech, a od IX 1946 w polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia w Wlk. Brytanii.
    W X 1948 wrócił do Polski i osiadł w Warszawie. Pracował jako kierownik sekcji statystycznej, potem starszy ekonomista w Centrali Zbytu Drewna. Od 1963 starszy ekonomista w Związku Spółdzielczości Inwalidów. W 1972 przyznano mu emeryturę i rentę inwalidzką.
    Zmarł 26 II 1984 w Warszawie.
    Odznaczony: SKZ /1938/, ZKZ z M /1944/KW /1948/, Krzyżem AK.
    Rocznik oficerski MSWojsk. 1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; A. Rószkiewicz-Litwinowiczowa. Trudne decyzje. Kontrwywiad Okręgu Warszawa AK 1943-1944. Więzienie 1949-1954. W-wa 1991; J. Gozdawa – Gołebiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 2. W-wa 1987; A. Sanojca. Zarys struktury organizacyjnej Okręgu Warszawa SZP-ZWZ-AK IX 1939-VII 1944, /w:/ „ Warszawa lat wojny i okupacji” z. 3.    W-wa 1973.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Trusow Anatol
    -
    [1904-?], por. sł. st. piech. WP[1939], ppłk rez. WP

    Ur. 12 IX 1904. Od 1925 służył w WP. Ukończył szkołę podoficerską. Pozostaje w służbie wojskowej jako podoficer zawodowy. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 36 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 dowódca plutonu w 8 kompanii III batalionu 36 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako d-ca 13 dywizyjnej kompanii kolarzy w składzie 28 DP. Uczestnik walk na szlaku bojowym 28 DP, potem w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Służył w WP. Przeniesiony do rezerwy w stopniu ppłk-a. Aktywny społecznie w ruchu kombatanckim.
    Żył we IX 1980.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Truszkowski Stanisław
    - , mjr art.
    [1900-1982], kpt. sł. st. art. WP[1935], w konspiracji ZWZ/AK mjr., ps. „Sztremer”

    Ur. 13 VI 1900. Syn Michała. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1919-1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od jesieni 1920 do VII 10921 w Szkole podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 VII 1921 z przydziałem do 6 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1923. Po ukończeniu kursy w Centrum Wyszkolenia artylerii w Toruniu został w 1926 przeniesiony do korpusu oficerów artylerii z przydziałem do 1 pap w Wilnie, gdzie pełnił różne funkcje. W okresie służby w 1 pap/pal ukończył w Wilnie wyższe studia. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935. Następnie m. in. d-ca baterii, potem adiutant pułku. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii I dywizjonu 1 pal w składzie 1 DP Leg. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 1 pal nad Narwią, Bugiem potem na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej, skąd udało mu się zbiec. W X 1939 powraca do Wilna, gdzie mieszkała jego rodzina. Podczas okupacji sowiecko-niemieckiej działa w konspiracyjnych Kołach Pułkowych i pełnił funkcję k-dta pułkowych formacji artyleryjskich. Po włączeniu w 1941 Kół Pułkowych do ZWZ działa w tej organizacji na terenie Wilna. W połowie I 1942 zagrożony aresztowaniem przenosi się z zgodą przełożonych na teren Nowogródczyzny, gdzie zamieszkał w m. Bieniakonie. Miał tam podjąć oficjalnie pracę jako nauczyciel w miejscowej szkole powszechnej, ale z powodu zamknięcia szkoły przez Niemców podejmuje pracę jako nocny stróż w majątku ziemskim pod zarządem niemieckim.
    Mimo zgłoszenia się do pracy konspiracyjnej do V 1943 nie bierze udziału w pracach konspiracyjnych. Dopiero w V 1943 nawiązał z nim kontakt kpt. sł. st. Władysław Stawowski „Sawa” – szef  I Oddziału /organizacyjnego/K. O. AK Nowogródek, który powierzył mu dowództwo gmin Werbenów, Raduń i Bieniakonie z zadaniem zorganizowania na tym terenie konspiracyjnego batalionu AK krypt. „Irena”. Całość organizacji AK na terenie objętym siatką konspiracyjną batalionu „Irena” została podporządkowana por. J. Borysewiczowi „Krysia” d-cy II batalionu 77 pp AK, a kpt. „Sztremer” mianowany jego z-cą na terenie mu podległym. Wiosną 1944 batalion AK „Irena” zostaje przekształcony w V batalion 77 pp AK, a dowództwo objął kpt. „Sztremer” i dowodził nim do 3 VII 1944 kiedy z polecenia dowództwa przekazał batalion kpt. B. Wasilewskiemu „Bustromiak”. Brał udział w wielu akcjach zbrojnych i potyczkach z Niemcami. W ramach OSZ przewidywany był na d-c e konspiracyjnego 1 pal. Awansowany w AK do stopnia mjr-a.
    Po wejściu wojsk sowieckich ujęty przez NKWD u uwięziony w obozie nr 195 w Wilnie, skąd 19 IX 1944 został wywieziony do obozu nr 178-454 w Riazaniu-Diagilewie, potem 08 VII 1947 odesłano go do obozu nr 158 w Czerepowcu, a 02 X 1947 do obozu nr 437 w Bogorodskoje, skąd 05 X 1947 przewieziono go do obozu przejściowego nr 284 w Brześciu nad Bugiem. Repatriowany do Polski 03 XI 1947 przez obóz PUR w Białej Podlaskiej.
    Po powrocie do kraju mieszkał w Warszawie, gdzie podejmuje pracę zawodową w Instytucie Wzornictwa Przemysłowego. Działał aktywnie społecznie, m. in. wchodził w skład Rady Ochrony Pomników Walk i Męczeństwa.
    Opracował i wydał m. in. „Partyzanckie wspomnienia”, wyd. 1968 oraz „Z dni pokoju i wojny 1921-1931” wyd. w 1983. Publikował także w Wojskowych Przeglądach Historycznych.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12406, KW /za wojnę z bolszewikami/
    Był żonaty. Miał córkę Krystynę /ur. 1934/
    Zmarł w Warszawie 6 XI 1982