<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Obrona Modlina i Warszawy 1939

  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "A - Ć"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "D - G"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "H - J"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "K"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "L - N"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "O - R"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "S - T"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "U - Ż"


  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.
    nazwiska L - N


    Na podstawie książki „Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej” – Ludwika Głowackiego wyd. MON przygotowałem listę imienną osób występującą w Indeksie nazwisk:


    Położenie Armii "Warszawa" w dn. 13 września 1939 r.

    Bardzo proszę o nadsyłanie, celem uzupełnienia informacji, not biograficznych wymienionych osób - stawiz@wp.pl


    LISTA NAZWISK - zawiera 2364 osoby



    Labus Erwin Konstanty - , ppor. rez. art.
    [1910-?], oficer rez. piech. WP, ppor. [1936]

    Ur. 12 VII 1910. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową w 2 kompanii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 69 pp w Gnieźnie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 69 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. Odbył przeszkolenie na kursie obsługi fabrycznych armat przeciwlotniczych. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem fabrycznej artylerii przeciwlotniczej „Boryszew” w Grupie „Mosty” przeznaczonej dla obrony mostów w Warszawie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Lachert Wacław
    - , prezes

    Ladenberger Eugeniusz
    - , kpt. piech. 
    [1908-1979], oficer sł. st. piechoty WP, kpt. [1939], w konspiracji ZWZ/AK, mjr sł. st. piech.. 25 VII 1944, ps. „Dereń”, „Burza”, „Henryk”, „Janosik”, „Kazimierz”, „Oracz”. W PSZ
    K-dt Obwodu ZWZ Lubartów I-VI 1940. Okręg Lublin ZWZ.

    Ur. 11 XII 1908 w miejscowości Słotwinie pow. Nowy Sącz woj. krakowskie, syn urzędnika banku Pawła i Karoliny. W 1927 ukończył II Gimnazjum Państwowe im. Bolesława Chrobrego w Nowym Sączu, gdzie w VI 1927 uzyskał świadectwo dojrzałości. Od IX 1927 do VIII 1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Od IX 1928 do VIII 1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi – Komorowie. Mianowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1930 z przydziałem do 75 pp. w Chorzowie na stanowisko dowódcy plutonu w kompanii strzeleckiej. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Ukończył kurs dla oficerów w zakresie CKM w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W połowie lat trzydziestych przeniesiony do 15 pp. w Dęblinie na stanowisko d-cy plutonu CKM, potem d-cy kompanii CKM. Od 22 XI 1938 do VIII 1939 adiutant 15 pp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1939. Po mobilizacji w sierpniu 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy 14 samodzielnej kompanii CKM przy 39. DP Rez. Kompanią dowodził w czasie kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem na Lubelszczyźnie, m.in. pod Cześnikami i Tomaszowem Lub., gdzie 26 IX 1939 zostaje ranny. Wzięty do niewoli umieszczony w obozie jenieckim w Pińczowie, skąd na początku X 1939 uciekł. Przedostał się do Lublina, gdzie ukrywał się u rodziny. Od XI 1939 czynny w konspiracji niepodległościowej SZP potem ZWZ. W grudniu 1939 mianowany k-dtem Obwodu ZWZ Lubartów. Funkcję objął na początku stycznia 1940. Do Lubartowa przybył razem z swoim zastępcą por. sł. st. piech. Romanem Jaworskim ps. „Grab” znanym mu ze służby w 15 pp. Oficjalnie zalegalizowany jako kierownik Lubartowskiej Spółdzielni Spożywców „Społem”. Po nawiązani kontaktów konspiracyjnych z członkami miejscowej siatki ZWZ przystąpił do aktywnej pracy i wykonywania powierzonego mu zadania. Organizuje sieć terenową oraz zalążek sztabu obwodu. Jego aktywna działalność zwróciła uwagę agentury gestapo. Zagrożony aresztowaniem w czerwcu 1940 przekazał komendę Obwodu ZWZ Lubartów por. R. Jaworskiemu i wyjechał do Lublina. Następnie do III 1941 oficer dyspozycyjny k-dta Okręgu ZWZ Lublin – płk dypl. sł. st. T. Pełczyńskiego. Na terenie okręgu lubelskiego używał ps. „Dereń”. W IV 1941 przekazany do dyspozycji KG ZWZ w Warszawie, gdzie otrzymał przydział do Wydziału Wyszkoleniowego III Oddziału KG ZWZ kierowanego przez ppłk sł. st. K. Bąbińskiego „Krzysztof”. Współpracował z kpt. dypl. T. Wojciechowskim „Dziekan”. Po otrzymaniu dokumentów legalizacyjnych zamieszkał przy ul. Ząbkowskiej. Oficjalnie zatrudniony jako urzędnik w gazowni miejskiej w Warszawie.
    Ppłk K. Bąbiński latem 1941 powierza mu zadanie organizację i dowództwo baonu dyspozycyjno-sztabowego krypt. „Baszta” przeznaczonego na wypadek powstania dla ochrony Kwatery Głównej. Jednocześnie od I 1942 był wykładowcą na konspiracyjnych kursach Podchorążych Rezerwy Piechoty ZWZ/AK oraz kursach Szkoły Podoficerskiej. Od 1 II 1943-31 VIII 1943 był k-dtem III kursu Szkoły Podchorążych Rezerwy AK w Warszawie. Dowodził i uczestniczył w wielu akcjach dywersyjno-sabotażowych przeprowadzanych przeciwko okupantowi na terenie Warszawy. We IX 1943 KG AK podjęła decyzje o przekształceniu dotychczasowego baonu dyspozycyjnego „Baszta” w pełny pułk piechoty. Wykonanie tego zadania powierzono ppłk Stanisławowi Kamieńskiemu „Daniel”, który zorganizował trzy bataliony. E. L. Zostaje mianowany d-cą I Baonu „Bałtyk” i jednocześnie inspektorem wyszkolenia pułku „Baszta”. Rozkazem KG AK nr L. 400/BP z 25 VII 1944 zostaje awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piechoty z starszeństwem 03 V 1944. Od 01 VIII 1944 bierze udział w Powstaniu Warszawskim. Dowodzi baonem „Bałtyk” w walkach na terenie Górnego Mokotowa. 27 IX 1944 w godzinach rannych na rozkaz mjr-a K. Szternala „Zrywa” p. o d-cy obwodu AK Mokotów przeszedł linie niemieckie jako parlamentariusz. Przewieziony przez Niemców do Ożarowa, gdzie w dworku p. Anieli Urbanowiczowej prowadził rozmowy z gen. Erichem von dem Bachem, który oświadczył, że w przypadku kapitulacji powstańców i złożeniu broni gwarantuje powstańcom traktowanie należne kombatantom. Po powrocie do sztabu mjr-a K. Szternala „Zrywa” i przyjęciu warunków niemieckich wydano rozkaz o zaprzestaniu walk. Oficjalnie na Mokotowie powstanie zakończyło się 27 IX 1944 o godz. 13,oo. Po kapitulacji znalazł się w niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w Dulagu nr 121 na terenie Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego w Pruszkowie, skąd go wywieziono do obozu jenieckiego w głąb Niemiec, gdzie przebywał do V 1945. Po odzyskaniu wolności w V 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II Korpusu polskiego gen. W. Andersa. Służył na stanowisku z-cy d-cy batalionu w 16 Pomorskiej Brygadzie Piechoty potem w 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej PSZ na Zachodzie. W 1947 po demobilizacji powraca do kraju. Początkowo zamieszkał w Gdańsku. Po zgłoszeniu się w miejscowym WKR został zweryfikowany przez MON w stopniu mjr-a rez. WP. Podejmuje pracę na różnych stanowiskach z czasem na stanowiskach kierowniczych w Centrali Jajczarsko-Drobiarskiej w Gdańsku. Na początku lat1970 przeszedł na emeryturę. Mieszkał ostatnio przy ul. Technicznej w Gdyni.
    Po 1956 utrzymywał kontakty z środowiskiem b. żołnierzy „Baszty”.
    Zmarł w Warszawie 14 XI 1979. Pochowany na kwaterze „Baszty” na cmentarzu powązkowskim w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11748, KW, Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami.
    Żonaty z Marią Woronkiewicz.

    Rocznik oficerski MSWoj. 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; R. Gessing. Zarys Dziejów II Gimnazjum w Nowym Sączu /w:/ Rocznik Sądecki, t. XIV. Nowy Sącz 1973; Z. Gnat-Wieteska. 15 pp. Pruszków 1996; I. Caban – Z. Mańkowski. Okręg Lubelski ZWZ-AK 1939-1944. Lublin 1971; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; Cz. Gregorcewicz-D. Salata. ZWZ – AK w obwodzie lubartowskim 1939-1945. Lublin 1998; Z. Ligęza. Lubartowskie drogi AK. Lublin 1998; Zbiorowe: AK na środkowej i południowej Lubelszczyźnie i Podlasiu. Lublin 1993; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; L. Bartelski. Mokotów 1944. W-wa 1986; tenże: Pułk AK „Baszta”. W-wa 1990; Zbiorowe. Cmentarz Komunalny Powązki- Dawny Wojskowy w Warszawie. W-wa 1989; A. Przygoński. Powstanie Warszawskie w sierpniu 1944. W-wa 1988; A. Woszczyk. „Baszta” -„K-3” walczy. Łodź 1973; T. Łaszczewski. Biogram E. L. /w:/ MSBUDN 1939-1956, t. 10. Kraków 2004; USC Warszawa. Skrócony akt zgonu nr IV/2728/1979.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Lajourdie Stefan Hieronim
    - , por. piech. 
    [1906-?], oficer sł. st. piech. WP, por.[1937]

    Ur. 30 IX 1906. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 59 pp w Inowrocławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca plutonu pionierów 59 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów 59 pp w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 59 pp m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos do Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Lajourdie Tadeusz
    - , por. br. panc.
    [1903-?],oficer sł. st. broni panc. WP, por.[1932]

    Ur. 22 X 1903. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-21927 w Batalionie szkolnym Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu do 30 pap w Brześciu nad Bugiem. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W okresie IX-XI 1932 przebywał na kursie dla instruktorów ćwiczeń ruchowych w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego. Przeniesiony z 30 pal do 4 batalionu czołgów i samochodów pancernych w Brześciu nad Bugiem, potem do 1 Dywizjonu Pociągów Pancernych w Legionowie gdzie latach 1938-1939 pełnił funkcję z-cy d-cy pociągu pancernego Nr 12 /Poznańczyk/. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy pociągu panc. nr 12 przydzielonym do 56 pp 25 DP. Pociąg panc. wspierał działania pododdziałów 56 pp i Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Po odcięciu i uszkodzeniu pociągu przez Niemców w Błoniach zostaje wysadzony w powietrze i zniszczony. Wraz z częścią załogi przebił się do Warszawy, gdzie zostaje przydzielony do batalionu obrony mostów  i bierze udział w jej obronie na stanowisku z-ca d-cy obrony przy moście Średnicowym i Poniatowskiego w Warszawie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929;Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 10 z 4 VII 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Laliczyński Bronisław Józef 
    - , ppłk piech.
    [1897-1966], legionista, oficer sł. st. piech. WP, ppłk [1932]
    Ur. 14 III 1897 w Kąkolnikach pow. Rohatyn w Małopolscy Wschodniej, syn Józefa i Rozalii z Ogonowskich. Uczęszczał do II gimnazjum w Stanisławowie. Od 1912 członek skautingu oraz PDS. Ukończył szkołę podoficerską PDS. 14 VIII 1914 wstąpił do oddziału Legionu Wschodniego rozwiązanego w IX 1914, a następnie w batalionie uzupełniającym 1 pp LP w Krakowie. Wcielony do  tworzonego 2 pp LP, gdzie w stopniu sierż. był szefem kompanii i d-ca plutonu w 6 kompanii. W III 1915 przeniesiony na stanowisko d-cy plutonu 7 kompanii 3 pp LP. 13 V1915 ranny pod Czerniawą na Bukowinie, przez dwa tygodnie przebywał w szpitalu na Węgrzech. Od 17 VI 1915 służył w 4 kompanii 4 pp leg. z którą jako pchor. wyrusza 15 VII 1915 na front. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie i Wołyniu. Od 1 III do 1 V 1916 uczył się w Szkole Chorążych LP w Legionowie. Z dniem 1 V 1916 mianowany chorążym piech. Od 14 VI 1916 dowodził taborem 4 pp LP, a następnie od 22 IX – 9 XI 1916 był adiutantem I baonu, od 9 XI-17 XI 1916 oficerem 2 kompanii, potem ponownie od 17 XI-25 XI 1916 adiutantem i od 25 XI 1916 do 2 I 1917 oficerem 2 kompanii. Następnie od 15 II 1917 d-ca kompanii rekruckiej, a od 4 V 1917 przebywał w obozie wyszkoleniowm nr 4 w Zambrowie.
    Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 zwolniony z Legionów. 03 XI 1917 wcielony do armii austriackiej, gdzie dowodził plutonem w baonie zapasowym 58 pp. w VII 1918 mianowany ppor.
    1 XI 1918 wstępuje do służby w WP, obejmując dowództwo plutonu w utworzonym 9 XI 1918 - 1 lubelskim pp przemianowanym w XII 1918 na 23 pp. 14 XI 1918 awansowany do stopnia por. sł. st. Od 19 XI 1918 uczestniczy w walkach z Ukraińcami w grupie mjr W. Scaevoli-Wieczorkiewicza. W 1918 zdał maturę zdał w 1918. w dniu 19 XII 1918 mianowany d-ca kompanii, od 2 I 1919 był d-cą szkoły podoficerskiej I baonu 23 pp. Od 11 III 1919 do 20 VI 1919 z-ca d-cy  i d-ca I baonu 23 pp. Chory na tyfus przebywał od 20 IV do 1 VI 1919 oraz od 20 VI do 1 VIII 1919  w szpitalu w Lublinie. Po powrocie do pułku 2 VIII 1919 objął dowództwo kompanii w baonie zapasowym23 pp, a 13 IV 1920 d-ca 1 kompanii w II baonie wartowniczym. 27 VII 1920 awansowany na stopień kpt. sł. st. piech. i mianowany d-ca II baonu 197 pp rez., na którego czele bronił 14-16 VIII 1920 m.in. fortu Dębe k/Zegrza oraz uczestniczył w działaniach pościgowych za cofającymi się oddziałami bolszewickimi. Po zakończeniu działan wojennych od 4 II 1921 był d-cą obozu jenieckiego w Biedrusku k/Poznania. Od 25 III 1921 dowodzi baonem zapasowym 8 pp leg., zaś od 15 IV 1921 był okręgowym inspektorem obozu jeńców i internowanych DOGen. Lublin, a od 16 V 1921 z-ca k-dta m. Lublina. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919.
    Od 19 V 1922 dowodził III baonem 23 pp we Włodzimierzu Wołyńskim, potem od 13 VII 1922 baonem sztabowym 8 pp leg. W latach 1923-1927 służył w 23 pp. Od 26 V 1923 do 20 VII 1925 d-ca I baonu, od  20 VII 1925 do 31 VIII 1925 d-ca kompanii I baonu, a od  1 IX 1925 do 22 V 1927 ponownie d-ca i baonu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 2 V 1926 z starszeństwem od 1 VII 1925. Od 17 IX 1926 do 21 XII 1926 przebywał na kursie oficerów sztabowych w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. Od 23 V 1927 d-ca III baonu 9 pp leg. w Zamościu. 24 VIII 1928 został wykładowcą, a 25 V 1929 dyrektorem nauk w Centralnej Szkole Strzelniczej. 6 II 1930 powołano go na stanowisko d-cy baonu szkolnego oraz k-dta Centralnej Szkoły Podoficerskiej KOP w Osowcu. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 I 1932. Od 11 IV – VII 1934 przebywał na kursie d-ców pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Od 2 VIII 1934 do 19 IV 1937 był z-cą d-cy 58 pp w Poznaniu. Z dniem 28 20 IV 1937 przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy 72 pp w Radomiu. W okresie VI-VII 1937 odkomenderowany do prac w sztabie Inspektora Armii gen. M. Norwida – Neugebauera. 19 II 1938 mianowany d-ca 28 pp w Łodzi, którym dowodzi do 20 III 1939. Następnie obejmuje z dniem 20 III 1939 dowództwo 4 pp leg. w Kielcach, którym dowodzi w czasie kampanii wrześniowej 1939 w składzie 2 DP. Uczestniczył w walkach z wrogiem na szlaku bojowym od rzeki Warty do Modlina. W czasie próby przebicia oddziałów 2 DP do Warszawy zostaje lekko ranny 13 IX 1939 pod Ołtarzewem. Następnie przebija się do Modlina. Bierze od 14 -29 IX 1939udział w obronie Modlina. Po kapitulacji, Modlina 29 IX 1939 znalazł się w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach II B w Arnswalde, II C w Woldenbergu, potem w oflagu X A w Sandbostel. Brał udział w obozowej konspiracji. Po odzyskaniu wolności 2 V 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II KP gen. W. Andersa. Minowany tam z-cą   d-cy 1  Brygady 3 DSK. Ewakuowany wraz z II KP w IX 1946 do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1946 zamieszkał w Londynie. Awansowany przez gen. W. Andersa do stopnia płk-a sł. st. Aktywnie działał w Kole Czwartaków.
    Zmarł 18 II 1966 w Londynie. Jego prochy 9 X 1966 zostały przewiezione do kraju i złozone na cmentarzu wojennym 4 pp leg. w Zapolicach pow. Łask.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 6261 za wojnę z bolszewikami. Za męstwo, odwagę i bohaterstwo okazane na polu walki we IX 1939 odznaczony VM kl. 4 nr 00225, KN, KW3x,OP 5, ZKZ ,d-ca 4 pp leg.
    Od 30 IV 1921 był żonaty z Józefą Jakubowską, miał z tego związku dwie córki: Hannę zam. Hasse /ur.1921/i Krystynę- Janinę zam. Mujżel /ur.1927/
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1939; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; CAW. ap. 2370; W. Franciszek. Cygan. Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik biograficzny, t. III. W-wa 2006.
     (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Lange Karol Jerzy
    - , por. piech. 
    [1908-1939], por. sł. st. piech. WP[1936]

    Ur. 24 V 1908. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 30 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Po ukończeniu w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu kursu dla oficerów łączności piechoty pełnił w latach 1937-1939 funkcję z-cy d-cy plutonu łączności 30 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 30 pp w składzie 10 DP. Uczestniczy w walkach z Niemcami na linii obronnej nad rzeką Wartą pod Beleninem, potem w walkach odwrotowych docierając 14 IX 1939 do Warszawy. Następnie broni Warszawy. Poległ w m. Placówka k. Warszawy 21 IX 1939. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004.
     (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Langner Stefan
    - , ppłk sap.
    [1895-1989], płk sł. st. sap. WP [1938]

    Ur. 30 VI 1895 w Sulęcinku pow. Środa Wlkp. Ukończył gimnazjum w Essen, po czym rozpoczął studia politechniczne. Po wybuchu I wojny światowej zostaje w VIII 1914 powołany do służby w armii niemieckiej. Przeszkolenie odbywał w 24 p. pionierów, skąd został przeniesiony do Oficerskiej Szkoły Pionierów w Hanowerze. Po ukończeniu szkoły w powraca do 24 p. pionierów, w którym w stopniu ppor. zostaje d-ca plutonu, potem kompanii. W latach 1915-1918 bierze udział w walkach na froncie zachodnim m. in. pod Ypres, Bruggie i Verdun.  W X 1918 powraca do kraju i już 1 XI 1918 wstępuje do WP. Przydzielony do 1 p. inż. w Warszawie. W II 1919 odkomenderowany z grupą saperów do pociągu pancernego „Mściciel” i skierowany na front wojny polsko-bolszewickiej na Wołyniu. Awansowany do stopnia por. 1 III 1919. W czasie walk o Kowel wyróżnił się rozbrojeniem ładunków zaminowanego mostu kolejowego na rzece Turii. Wysadził także most na rzece Stachom uniemożliwiając wrogim wojskom opanowanie go pociągami pancernymi. Odznaczony VM kl. 5 i awansowany do stopnia kpt. sł. st. Następnie pełnił funkcję technicznego d-cy kompanii pionierów i referenta technicznego 9 DP. Wyróżnił się pracami fortyfikacyjnymi na przyczółku mostowym „Rzeczyca” w VI 1920. Po wojnie do 1921 był z-cą szefa Inżynierii i Saperów 2 Armii, potem 1921-1923 d-cą 23 b. sap. w 7 p. sap. Awansowany do stopnia mjr sł. st. sap. 1 VII 1923.Od 1923 d-ca 24 b. saperów potem krótko z-ca d-cy 7 p. saperów. W latach 1926-1927 szef Inżynierii i Saperów w sztabie DOK VII w Poznaniu. Od 1927 – 1929 z-ca d-cy 9 p. saperów. W latach 1929-1934 był d-cą 4. b. saperów. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. sap. 1 I 1931. W 1935 przeniesiony na stanowisko d-cy Saperów MSWoj., a w 1936 mianowany   d-cą 3 Grupy Saperów w Warszawie. Awansowany do stopnia płk sł. st. sap. 19 III 1938. W VII 1939 wyznaczony na stanowisko d-cy saperów Armii „Łódź”. Kierował wówczas rozbudową inżynieryjną pasa obrony armii. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na stanowisku d-cy saperów Armii Łódź”. Po wycofaniu się Armii „Łódź” do Warszawy bierze udział w jej obronie na stanowisku d-cy saperów armii broniącej Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 230 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 przebywał krótko na terenie Niemiec, po czym powrócił do kraju. Po powrocie do kraju zgłosił się do służby wojskowej i został przyjęty do LWP. W 1946 ze względu na stan zdrowia przeniesiony do rezerwy. Zamieszkał w Warszawie, gdzie pracował w budownictwie przy odbudowie Warszawy. W 1956 ukończył studia na Wydziale Budownictwa Politechniki Warszawskiej uzyskując dyplom inżyniera.
    Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 21 VII 1989. Pochowany na cmentarzu Wawrzyszew w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW3x, ZKZ,MN,

    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001.
     (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Langner Szczepan
    - , por. piech.
    [1912- 1939], por. sł. st. piech. WP[1939]

    Ur. 9 XII 1912. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 68 pp we Wrześni na stanowisko d-c plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 5 kompanii II batalionu stacjonującego w Jarocinie. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii II batalionu 68 pp w składzie 17 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. Poległ w Brochowie 17 IX 1939 podczas przeprawy przez Bzurę. Pochowany na miejscowym cmentarzu. W 1951 ekshumowany i pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. 
    Odznaczony: KW

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Lankau Józef Zbigniew
    - , ppłk art. mgr
    [1891-?], ppłk sł. st. art. mgr[1939]

    Ur. 6 XII 1891. Ukończył szkołę realną, a następnie wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 1 p. artylerii górskiej w Stryju, potem /1928/ w 3 pac w Wilnie na stanowisku d-cy baterii. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1930. Następnie m. in. d-ca II dywizjonu 3 pac, który został wyłączony z 3 pac i przemianowany na 30 dac z miejscem postoju w Brześciu nad Bugiem. Awansowany do stopnia ppłk 19 III 1939. Po mobilizacji w VIII 1939 zostaje włączony ponownie do 3 pac jako II dywizjon. Podczas kampanii wrześniowej 1939 na początku IX 1939 wraz z 3 pac zostaje przerzucony do Warszawy, gdzie uczestniczy w obronie Warszawy na pododcinku obrony „Południe” /Mokotów/. Jednocześnie d-ca artylerii pododcinka. Po kapitulacji Warszawy od 30 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14121, SKZ.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1993.
     (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Larsaque Bolesław de
    - , ppor. rez. piech.
    Laskownicki Janusz - , por. rez. piech.

    Laskowski Otto
    - , mjr piech.
    [1892-1953], mjr sł. st. piech. WP[1924]

    Ur. 23 III 1892 w Paduni na Syberii, syn Wacława Jacka i /inżyniera/ i Marii Joanny z Missunów. W 1910 ukończył gimnazjum klasyczne w Troicku. Następnie w okresie 1910-1914 studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki w Petersburgu. Po wybuchu i wojny światowej 1 VIII 1914 wstępuje do Szkoły Wojskowej w Petersburgu, której ukończeniu od V 1915 służył w Finlandzkim Pułku Gwardii. Podczas walk na froncie zostaje w bitwie pod Jowniunami ranny. Był organizatorem i d-cą Pierwszej Samodzielnej Kompanii Polskiej w Petersburgu, potem od jesieni 1917 w I Korpusie Polskim w Rosji. Po rozwiązaniu I KP w VI 1918 powraca do kraju. Od XI 1918 służy w WP. W szeregach 21 pp bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W czasie walk na froncie białorusko- litewskim zostaje ranny. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. W końcu 1920 przeniesiony do Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego. Awansowany do stopnia mjr 15 VIII 1924 w Grupie oficerów naukowo-oświatowych w korpusie oficerów administracji wojskowej. Od 1929 w Wojskowym Biurze Historycznym, gdzie pełnił funkcję szefa Wydziału Wojen Dawnych. Jednocześnie od 1929 kieruje Przeglądem Historyczno-Wojskowym. Był wykładowcą historii wojskowości na wielu kursach dla oficerów. W latach 1930-1939 był redaktorem naczelnym Encyklopedii Wojskowej, organizatorem działu polskiego na wystawie wojskowej w Paryżu w 1936. Był członkiem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Historycznego.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił początkowo funkcje k-dta Kwatery Głównej 8 DP w Modlinie, potem przygotowywał ewakuację z Warszawy zasobów Wojskowego Biura Historycznego. Po przekroczeniu granicy z Rumunia internowany i osadzony w obozie w Tulcea, potem w Baile Herkulanum. Po wydostaniu się z obozu wyjechał do Francji, gdzie dotarł 4 II 1940. Od II-VI 1940 Szef Wojskowego Biura Historycznego we Gracji, a po ewakuacji w VI 1940 do Wlk. Brytanii pełnił funkcję kierownika referatu propagandy i oświaty w I Korpusu Polskiego w Szkocji, potem od 1941 z-ca szefa gabinetu Ministra Spraw Wojskowych w Londynie. Od 1942 kierownik referatu propagandy i oświaty w Polskim Biurze Wojskowym. Po wojnie w latach 1946-1947 służył w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia, gdzie zajmował się oświatą. Po demobilizacji w 1948 pozostał w Wlk. Brytanii. Mieszkal w Londynie. Utrzymywał się głównie z lekcji śpiewu i prac dorywczych. W latach 1948-1952 był redaktorem Tek Historycznych. Był autorem wielu prac z dziedziny historii wojskowości. Opracowywał prace innych autorów.
    Żonaty z Marią z Seewaldów. Miał córkę Helenę-Franciszkę /ur. 1919/, synów: Wacława/ur. 1920/i Jerzego-Ottona /ur. 1925/.
    Zmarł 11 XI 1953 w Londynie. Pochowany na cmentarzu St. Mary’s Cementary.
    Odznaczony: KN, KW2x, ZKZ, SKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i innymi.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Polski Słownik Biograficzny, t. XVI. W-wa 1971
     (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Laskowski Zygmunt
    - , por. kaw. st. SP.
    [1888-1939],oficer sł. st. kaw. WP, por. w st. sp.

    Ur. 11 VI 1888. Uczestnik I wojny światowej. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 1 p. ułanów. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 1 p. uł. W 1934 w Kadrze Okręgowej Nr I w Warszawa - grupa oficerów rezerwy kawalerii. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy Ochotniczego Batalionu „Obrony Warszawy”. Podczas walk ciężko ranny. W wyniku odniesionych ran zmarł 19 IX 1939 w Szpitalu Ujazdowskim.

    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Latomski Teodor
    - , kpt. rez. inż.
    [1888-1964], legionista, oficer rez. łącz. WP, kpt. inż.[1919]

    Ur. 17 V 1888 w Radomiu, syn Teodora i Emilii z Klimaszewskich. Uczęszczał do gimnazjum w Radomiu. Jako uczeń był członkiem OB. PPS. Uczestniczył w strajku szkolnym w, 1905 za co został aresztowany przez władze rosyjskie i wydalony z gimnazjum. Po zdaniu matury podjął studia politechniczne uzyskując w 1910 dyplom inżyniera w Konstancji. W VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich. Ukończył kurs łączności. Był oficerem łączności 2 pp LP, a od 30 VIII 1916 także referentem amunicyjnym i technicznym 2 pp LP, potem d-cą oddziału pionierów. Mianowany chor. łącz. 1 XI 1916. W czasie kryzysu legionowego w VII 1917 zwolniony z Legionów i internowany przez Niemców w obozie w Beniaminowie, gdzie był jedynym oficerem 2 pp LP. W 1918 zwolniony wyjechał do Krakowa. W XI 1918 organizował łączność 2 pp Leg., potem 2 p. szwol. W czasie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 jako ppor. łącz. służył w 9 kompanii telegraficznej jazdy. Z dniem 21 II 1921 przeniesiony do rezerwy. Zweryfikowany w stopniu kpt. rez. łącz. z starszeństwem od 1 VI 1919. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III z przydziałem do centrum Wyszkolenia Łączności.
    Mieszkał w Warszawie i pracował jako prokurent Zakładów Elektrycznych i Mechanicznych „Ganz” w Polsce. Należał do założycieli Stowarzyszenia Elektryków Polskich.
    W VIII 1939 zmobilizowany do WP był pomocnikiem delegata przy Polskiej Akc. Sp. Telefonicznej, zaś
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 2 pomocnikiem delegata łączności z dowództwa Armii „Warszawa” do dowództwa odcinka „Warszawa-Praga”. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 powrócił do kraju. Przez wiele lat pracował w Instytucie Organizacji Budownictwa w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 10 VII 1964. Pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie.
    Odznaczony: KN, Polonia Restituta 4 kl., KW, ZKZ.

    Rocznik oficerski 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. słownik biograficzny, t. III. W-wa 2006.
     (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Latour Kazimierz de
    - , kpt. art.
    [1905-?], kadet, kpt. sł. st. art. [1938]

    Ur. 08 III 1905. Syn Stefana /gen. bryg. WP/ i Hipolity  z d.  Zaftyrzec. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 1 daplot w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany por. 1 I 1931. W okresie 15-27 II 1937 na kursie zapoznawczym z nowym sprzętem przeciwlotniczym 40 mm. W latach 1937-1939 d-ca 2 baterii 2 Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej w Grodnie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 29 baterii art. plot., która wspierała działania 13 DP pod Tomaszowem Maz. i Spałą, potem w bojach odwrotowych.
    Dalsze losy n/n

    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Launhard Stanisław
    - , ppor. Str. Gr.

    Laveaux Ludwik de
    - , płk dypl.
    [1891-1969], członek ZS/POW, legionista, oficer dypl. sł. st. płk [1932], gen. bryg. [1966], artysta malarz.

    Ur. 18 VI 1891 we Frysztaku pow. Krosno, syn Mariana i Władysławy z Giełbułtowskich. Uczęszczał do szkoły realnej w Krakowie, gdzie w 1911 uzyskał maturę, następnie od 1911 studiował architekturę na politechnice Lwowskiej. Od 1912 członek ZS. Po wybuchu I wojny światowej wstępuje do LP. Służył jako podoficer do XII 1914 w VI baonie pp LP. Był d-cą plutonu. Wiosną 1915 przeniesiony do baonu uzupełniającego kpt. A. Galicy i z baonem włączony 11 V 1915 jako I baon do 4 pp LP. 5 V 1915 mianowany chor. piech. Następnie Rawicz-ca II plutonu w 1 kompanii I baonu 4 pp LP. Od VII 1915 walczy na froncie. Podczas bitwy pod Jastkowem po ranieniu d-cy 1 kompanii obejmuje nad nią dowodzenie. Następnie pełni funkcję adiutanta baonu, d-cy kompanii. Mianowany ppor. piech. 1 IV 1916. Podczas kryzysu w LP w VII 1917 przeszedł do pracy w POW. W VIII 1917 aresztowany w Warszawie prze Niemców i przekazany władzom austriackim. Wcielony do armii austriackiej wkrótce zdezerterował i powrócił do pracy w POW. Mianowany k-dtem obwodu stryjskiego POW zorganizował obwód, a następnie stanął na czele utworzonego przez siebie okręgu podkarpackiego. We IX 1918 aresztowany przez żandarmerię austriacką zbiegł do Krakowa. Mianowany k-dtem okręgu lwowskiego POW wyjechał do Lwowa. Od 31 X 1918 należał do organizatorów obrony Lwowa przed Ukraińcami. Był oficerem do specjalnych poruczeń w Naczelnej Komendzie, pełnił także przejściowo k-dtem dworca kolejowego. Od 22 XI 1918 objął w stopniu kpt. piech. dowództwo grupy, potem i baon 4 pp Leg. na którego czele zdobył Gródek Jagielloński. W walkach z Ukraińcami uczestniczył do 28 III 1919. Następnie do 26 VI 1919 uczestniczy w walkach na froncie litewsko-białoruskim wojny polsko-bolszewickiej. Skierowany do szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie, gdzie uczy się do 30 XI 1919. Od XII 1919 służył w I oddziale Naczelnego dowództwa, gdzie pełnił funkcję szefa wydziału i sekcji organizacyjnej, potem p. o. szefa wydziału. 1 VII 1920 awansowany do stopnia mjr piech. Po likwidacji ND przeniesiony do Oddziału I Sztabu Generalnego i pełnił funkcję p.o. szefa. Następnie do X 1921 szef sztabu 5 DP, a od 1 XI 1921 do X 1922 przebywał na kursie doszkalającym Szkoły Sztabu Generalnego. Zweryfikowany w stopniu mjr SG z starszeństwem od 1 VI 1919, od X 1922 do XI 1926 szef sztabu 21 DP Gór. 15 VIII 1924 awansowany do stopnia ppłk SG sł. st. piech. W XI 1926 przeniesiony na stanowisko szefa oddziału ogólnego, potem szef sztabu w DOK I w Warszawie. Od VII 1929 do I 1936 dowodził 2 pp Leg. w Sandomierzu. 1 I 1932 awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. piech. Od I 1936  d-ca piechoty dywizyjnej 18 DP w Łomży. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził piechotą dywizyjną 18 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na Mazowszu i przedpolach Warszawy. Od 14 -16 IX 1939 był d-cą pododcinka południowo-wschodniego na odcinku „Warszawa-Praga” . Po powrocie do dywizji od 16 IX 1939 uczestniczy w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagach II B Gross Born, potem w VI B w Dössel. Działał w obozowej konspiracji. Po uwolnieniu z oflagu wiosną 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II KP. Jednak ze względów zdrowotnych przydzielony zostaje do Biura Historycznego. We IX 1946 ewakuowany z II KP do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1948 mieszkał w Londynie. Przez następne 3 lata leczył się w szpitalach. Następnie poświecił się malarstwu i sztuce. Był członkiem Związku Plastyków, Towarzystwa Sztuk Pięknych i Towarzystwa Sztuki Podhalańskiej.
    Swoje prace wystawiał także w Polsce m. in. w warszawskiej „Zachęcie” i w Krakowie.
    11 XI 1966 został mianowany przez prezydenta A. Zaleskiego gen. bryg.
    Od 9 I 1922 żonaty z Marią Woysym- Antoniewicz, z którą miał syna Ludwika i córkę Annę. /Dzieci brały udział w Powstaniu Warszawskim/Żona okres wojny spędziła w okupowanym kraju. W 1945 przedostała się do Niemiec, gdzie go odnalazła. Później mieszkała z rodziną w Londynie, gdzie zmarła 15 VIII 1987.
    Odznaczony: VM kl. IV i V nr 13670, KN z M, Polonia Restituta kl. 4 i 5, KW4x, ZKZ 2x.
    Posiadał honorowe obywatelstwo miasta Sandomierza.

    Roczniki oficerskie: 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006, T. Kryska-Karski-St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; W. Rawicz. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, Rawicz. III. W-wa 2006; St. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1992.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Lawicz-Liszka Wilhelm Andrzej
    - , płk dypl. 
     [1893-1968], członek PDS/ZS, legionista, oficer sł. st. piech. WP, płk dypl. [1929], gen. bryg.[1966]
    Ur. 09 XI 1893 w Krakowie, syn Pawła i Amalii z Osińskich Iżyńskiej. Uczęszczał do gimnazjum św. Anny w Krakowie, gdzie 11 VI 1912 uzyskał maturę. W latach 1912-1914 studiował na wydziale prawa UJ w Krakowie. Od 1912 -1914 członek II Drużyny PDS. Ukończył kurs podoficerski w 11-18 XII 1912 w Rabce, a w 1913 szkołę podchorążych ZS. Od 8 VIII 1914 na czele oddziału z Kolbuszowej przybył do Krakowa, gdzie wstępuje do 2 pp LP. Mianowany chor. piech.29 IX 1914 dowodził plutonem 2 kompanii I baonu. Mianowany ppor. piech.26 V 1915 dowodził kompanią. Ciężko ranny w pierś 17 VI 1915 przez rok leczył się w szpitalu w Kolozsvar i szpitalu nr 9, potem 4 twierdzy w Krakowie. Po wyleczeniu rany od 1916 służy w kompanii uzupełniającej nr 3. w dniu 1 IV 1916 mianowany por. piech. Następnie powraca na stanowisko d-cy 2 kompanii w I baonie 2 pp, LP, która dowodził do 10 II 1918. W tym okresie czasu był k-dtem szkoły oficerskiej w 2 pp LP. We IX 1918 awansowany do stopnia kpt. piech. Od 10 II 1918 dowodził I baonem 2 pp LP. Następnie służy w PKP. Uczestniczył w nocy z 15/16 1918 w przejściu przez front oddziałów II Brygady pod Rarańczą. Po połączeniu się z II KP jego baon włączono do 13 p. strz. Po bitwie pod Kaniowem 11 V 1918 i likwidacji II KP uczestniczył w pracach Organizacji Wojskow-Agitacyjnej. 2 VII 1918 mianowany mjr piech. i wysłany do 4 Ds. na Kubań. Był tam d-cą 1 kompanii, potem szkoły oficerskiej. W XII 1918 wszedł w skład misji wojskowej wysłanej przez d-cę 4 DStrz. Gen. L. Żeligowskiego do J. Piłsudskiego i razem z nią powrócił do kraju.
    Od Xi 1918 służy w WP z przydziałem do 2 pp Leg. W II 1919 wyjechał do Francji gdzie objął dowództwo baonu 2 p. strz. w Armii gen. J. Hallera. Po powrocie do kraju w IV 1919 uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 2 p. strz., przemianowanego 1 IX 1919 na 44 pp. Początkowo był z-cą d-cy, a od VII 1920 d-cą 44 pp. 1 VI 1920 awansowany na stopień ppłk sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IV 1920. Dowodził tez okresowo XXV BP. Wyróżnił się 13 VIII 1920 w bitwie pod Białką Szlachecką.
    Od 1 XI 1921 do Xi 1922 był słuchaczem I kursu doszkalającego Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu ppłk sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od X 1922 do I 1924 był szefem sztabu 16 DP, potem od I do IX 1924 szefem sztabu DOK V w Krakowie i DOK VII w Poznaniu. Od IX 1924 do III 1927 oficer transportowy w Oddziale IV Sztabu Generalnego. Od III 1927 do XI 1929 dowodził 52 pp w Złoczowie. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. piech. 1 I 1929. Nas™ępnie od XI 1929 do XII 1930 szef Wydziału Wojskowego Ministerstwa Komunikacji. Od Xii 1930 do XI 1934 dowódca piechoty dywizyjnej 25 DP w Kaliszu. Przeniesiony na stanowisko pomocnika d-cy DOK X w Przemyślu do spraw mobilizacyjnych. Funkcję pełnił od XI 1934 do I 1938. Od I 1938 do IX 1939 dowodził 20 DP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 20 DP i uczestniczy w walkach pod Mławą, potem w obronie Warszawy. Od 13 IX 1939 dowodził odcinkiem obrony Praga-Pólnoc. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał głownie w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 przez wojska amerykańskie wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II KP gen. W. Andersa. Służył w 7 DP. We IX 1946 ewakuowany z II KP do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji zamieszkał na stałe w Londynie.
    11 XI 1966 mianowany gen. bryg. Przez prezydenta A. Zaleskiego.
    Zmarł w Londynie 16 II 1968. Po spopieleniu urna z jego prochami w VI 1968 przewieziono do Polski i pochowana na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
    Rodziny nie założył.
    Poczta Polska wydała znaczek upamiętniający jego osobę.
    Roczniki oficerskie: 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; W. Ciechanowicz. W 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. K. cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. III. W-wa 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Leeb Wilhelm
    - , Gen.d.Art.

    Legutko Władysław Józef
    - , mjr piech.
    [1898-1970], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1938]
    Ur. 15 V 1898. Ukończył szkołę średnią. Od XI 1918 w WP. Ukończył wojenny kurs szkoły podchorążych. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 4 psp w Cieszynie, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-cy kompanii, adiutanta. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1930. Przeniesiony do 70 pp w Pleszewie, gdzie dowodził kompanią. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu d-ca I batalionu w 70 pp. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 19 III 1938. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi I batalionem 70 pp w składzie 17 DP Armii „Poznań”. Uczestnik walk na szlaku bojowym 70 pp od rejonu koncentracji w okolicach Gniezna, potem walki nad Bzurą oraz w bojach odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej, a po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie dowodzą c od 23 IX 1939 I baonem 56 pp. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 przebywał w niewoli niemieckiej m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 przez wojska amerykańskie przebywał krótko na zachodzie, po czym powrócił do kraju.
    Zmarł w kraju 1 IV 1970.
    Odznaczony; VM kl. 5 za kampanię wrześniową, KN, KW.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty. W kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer-B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Leleno Czesław
    - , ppor. rez. art. 
    [1910-1972], oficer rez. art. WP, ppor.[1934]
    Ur. 22IX1910.Służbę wojskową odbywał w dywizjonie szkolnym artylerii. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 8 baterii III dywizjonu 28 pal w składzie 28 DP. Walczył w rejonie j Woli Cytrusowej, potem w bojach odwrotowych m. in. pod Brwinowem. Z oddziałem dowodzonym przez mjr W. Wieleżyńskiego z 15 pp 28 DP przebił się do Warszawy, gdzie dotarł 15 IX 1939. Od 22 IX 1939 oficer sztabu artylerii dywizyjnej 20 DP. Walczył w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł w 1972
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; A. M. Przybyszewski. 28 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 2002.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Lelo Tadeusz
    - , mjr piech.
    [1898-?], mjr sł. st. piech. WP[1939]
    Ur. 12 II 1898. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VII 1920. Wieloletni oficer 80 pp w Słonimiu, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1930. W okresie 1938-1939 przebywał na kursie dla d-ców batalionu w Centrum wyszkolenia piechoty w Rembertowie. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer sztabu 20 DP. Walczy z wrogiem na przedpolach Modlina i w Modlinie, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 przebywał w Niemczech, gdzie był m. in. pierwszym k-dtem utworzonego w m. Jägerslust przez armię brytyjską obozu ochronnego tzw. Displaced Persons dla Polaków.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1939;R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Lenarczyk Franciszek
    - , kpt. piech.
    Lenga Wacław -

    Lenk Henryk
    - , mjr dr med. 
    [ 1894-1969], lekarz, oficer sł. st. sanitarnej, mjr [1937], w konspiracji ZWZ/AK, ppłk [1944], ps. „Bakcyl”, „Szembor”
    Szef służby sanitarnej K-dy Okręgu AK Warszawa-Miasto II 1942-X 1944

    Ur. 11 XI 1894 w Łodzi, syn Franciszka /zduna/ i Jadwigi z d. Sicińskiej. Od 1905 uczył się w Gimnazjum Tomasza Niklewskiego, a od 1910 w II Szkole Handlowej w Łodzi, gdzie w VI 1916 otrzymał świadectwo dojrzałości. Podjał studia na Wydziale Lekarskim UJ w Krakowie jako słuchacz nadzwyczajny, a od X 1917 – zwyczajny. Od II 1918 członek Obywatelskiej Straży Honorowej w Krakowie. Od XI 1918 kontynuuje studia na wydziale Lekarskim UW w Warszawie. Od XI 1918 służył ochotniczo w WP, początkowo w 21 pp awansując od stopnia kpr. do podchorążego. Od I 1919 podoficer sanitarny, od X 1919 p. o. lekarza, a od IV 19120zastępca lekarza II baonu 21 pp. W XII 1920 mianowany adiutantem szefa sanitarnego 8 DP. Do stopnia por. awansowany 1 VI 1920.
    Dwukrotnie odkomenderowany na studia / na okres od I 1920 do III 1920i ponownie w III 1921/, w V 1926 uzyskał dyplom doktora medycyny na UW. Podczas zamachu majowego Józefa Piłsudskiego w 1926 był lekarzem dyżurnym w k-dzie Miasta. Od VI 1926 starszy lekarz kolejno: w 2 p. ułanów z przerwą VII-VIII 1927, kiedy pełnił lekarza garnizonu Białystok, od VII 1929 – 1 p. strzelców konnych,. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sanitarnej 1 I 193o.  Od XI 1936 lekarz 1 p. szwoleżerów, a od X 1937 -21 pp. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1937. 
    W kampanii wrześniowej 1939 szef sanitarny 8 DP, a następnie szef sanitarny dowództwa obrony Modlina. Ranny i dwukrotnie kontuzjowany powrócił do Warszawy.
    Podczas okupacji niemieckiej mieszkał przy ul. Felińskiego4. Czynny w konspiracji ZWZ/AK od I 1941. Po aresztowaniu mjr Czesława Jaworskiego 30 I 1942 został szefem sanitarnym K-dy Okręgu Warszawa – Miasto ZWZ/AK. Rozkazem KG AK nr L.400/BP z 25 VII 1944 mianowany ppłk sł. st. z starszeństwem od 3 V 1944. W Powstaniu warszawskim nadal szef sanitarny K-dy Okręgu Warszawa-Miasto AK, mieszczącej się początkowo w hotelu „Victoria”, potem w gmachu PKO.
    Po wojnie był szefem sanitarnym, a następnie wicedyrektorem ZG PCK. Od 1951 pracował w przemysłowej służbie zdrowia.
    Zmarł w Warszawie 18 IV 1969. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 2x,ZKZ, KOOOP.

    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 2. W-wa 1987; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski  AK. Lublin 1992.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Leonhard Jerzy Jan 
    - , ppłk art. 
    [1894-+?], oficer sł. st. art. WP, ppłk[1938]
    Ur. 15 XI 1894. W WP od XI 1918. W stopniu por. sł. st. art. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 23 pap., gdzie dowodził baterią. Przeniesiony z dniem 1 VIII 1928 z 23 pap do 3 pac w Wilnie z równoczesnym przydziałem do 3 kompanii artylerii pieszej. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1930. W okresie 1 IV – VIII 1930 przebywał na kursie dla dowódców dywizjonu w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Następnie d-ca 3 dywizjonu artylerii pieszej w Wilnie. W XII 1932 przeniesiony z 3 dap do 1 pal na stanowisko kwatermistrza pułku, potem d-ca dywizjonu. Ok. 1937  przeniesiony z 1 pal do 15 pal w Bydgoszczy na stanowisko d-cy dywizjonu. Awansowany do stopnia ppłk 19 III 1938. w okresie 1938-1939 pełnił funkcję I z-cy d-cy 15 pal, a od 24 VIII 1939 d-ca 15 pal, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 15 pal m. in. nad Bzurą, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Powojenne losy n/n
    Odznaczony: KW, MN,SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 6 VII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Lergetporer Henryk Edward Zygmunt Józef 
    - , ppłk dypl,
    [1897-1967], ppłk dypl. sł. st. piech. WP[1939]
    Ur. 27 VII 1897r.w Krościenku koło Ustrzyk Dolnych, (syn Pawła Jana Lergetporera i Henryki, Marii De Tracy Gould.) Ukończył gimnazjum. Uczestnik i wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Służył w 2 psp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z 2 psp przeniesiony do Oficerskiej Szkoły dla Podoficerów w Bydgoszczy, gdzie był d-cą plutonu, potem kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 15 VIII 1924. W latach 1925 – 1929 był wykładowcą i d-cą kompanii w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie. W okresie XI1930- X 1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Następnie przeniesiony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Awansowany do stopnia mjr dypl. 1 I 1934. Do lata 1939 pełnił funkcję dyrektora nauk w szkole podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. 19 III 1939.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa kolejnictwa w sztabie Dowództwa Armii „Poznań”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznań” oraz w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII a w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie, gdzie wstępuje do II Korpusu gen. W. Andersa we Włoszech. Do demobilizacji w 1947 oficer w sztabie 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Po demobilizacji osiadł w Londynie. W październiku 1957 r. wrócił  do Polski,zamieszkał wraz z rodziną we Wrocławiu. Pracował  w PWN . Zmarł 8 grudnia 1967r we Wrocławiu,pochowany jest na Cmentarzu  przy ul.Smętnej we Wrocławiu.
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski , Andrzej Żabski)


    Lesiński Stanisław
    - , por. piech.
    Ojciec mój, dowódca baonu strzelców w 32 pp nosił nazwisko Lesiński Stanisław, a nie Julian. Potwierdzeniem tego faktu jest Książeczka stanu służby oficerskiej mojego Ojca wydana w 1932 r. z oryginalnym wpisem z 1939r. stwierdzającym fakt brania udziału w obronie Modlina.
    (inf. Leszek Lesiński)


    Lessiński Mieczysław
    - , płk dr wet. 
    [1886-1953], płk dr weterynarii WP [1937]
    Ur. 06 VI 1886 w Ostrowie Wlkp, syn Stanisława /urzędnika/ i Marii z Kwietniewskich. Ukończył w Ostrowie gimnazjum, a następnie Akademię Weterynaryjną w Berlinie. Dyplom uzyskał w 1915. w latach 1900-1905 był członkiem Towarzystwa Tomasza Zana. Od 7 VIII 1914 do 16 XII 1918 służył w armii niemieckiej. Po wybuchu powstania wielkopolskiego 2 II 1919 zgłosił się do dyspozycji Dowództwa Głównego w Poznaniu. Objął wówczas szefostwo weterynaryjne. Następnie przystąpił do organizacji pierwszego szpitala dla koni w Forcie Grollmana. Rozkazem dziennym nr 18 z 22 I 1919 objął opiekę nad końmi w fortach „Prittwitz”, „Radziwiłł”, „Rauch” Winiary /Cytadela. Dekretem Komisariatu NRL nr 60 z 2 V 1919 mianowany por. lekarzem wet., a dekretem nr 62 z tego samego dnia rtm, a dekretem nr 63 mjr lekarzem wet. Od 15 XI 1919 był szefem Weterynaryjnym DOGen. Zweryfikowany w stopniu mjr lek. wet. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie w DOK VII w Poznaniu. Był wykładowcą z lecznictwa koni w WP. Autor wielu prac z dziedziny hodowli koni wojskowych. Awansowany do stopnia ppłk lek. wet. 1 I 1930. Szef Komisji Remontowej Nr 4. Po 1933 szef weterynarii DOK VII w Poznaniu. W kampanii wrześniowej 1939 szef służby weterynaryjnej Armii „Poznań”. Brał udział w walkach na szlaku bojowym Armii „Poznań” i w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Uwolniony z oflagu 29 IV 1945 powrócił do kraju.
    Odznaczony: ZKZ, MN, Medalem za Wojnę 1918-1921.
    Zmarł w 1953.
    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. rocznik oficerski 1939. Krakow 2006; P. Bauer-B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Słownik biograficzny Powstańców Wielkopolskich. Poznań 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Leszczyński Franciszek
    - , kpt. łączno 
     [1905-1971], kadet, oficer sł. st. łącz. WP, kpt. [1937], żołnierz ZWZ/AK, mjr [1945], ps. „Dąb”, „Konar”, inż. łącz.
    Ur. 01 IV 1905 w Budach Kumańskich pow. Mińsk Mazowiecki, syn Władysława i Anny z d. Kaufman. W latach 1912-1918 uczęszczał do szkoły powszechnej, potem od 1918 do gimnazjum w Mińsku Maz. , a od 1 IX 1920 w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w VI 1924 zdał maturę. Od 1 IX 1924 w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie, gdzie uczy się na kierunku łączności. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. 15 VIII 1926. Po ukończeniu szkoły w 1927 /nauka w szkole trwała 3 lata/ otrzymał z dniem 1 IX 1927 do 2 p. łącz. w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. 15 VIII 1928 awansowany do stopnia por. sł. st. łacz. Po rozformowaniu 2 p. łącz. w 1929 i utworzeniu 6 Batalionu Telegraficznego,  służy w tej jednostce. Z dniem 1 IX 1929 przeniesiony na stanowisko d-cy samodzielnego plutonu łączności w 3 kompanii telegraficznej 5 DP we Lwowie, skąd zostaje z dniem 1 IX 1930 przeniesiony na stanowisko d-cy kompanii w 7 Batalionie Telegraficznym w Poznaniu. Od 1 VIII 1932 dowodzi kompanią telegraficzną 25 DP w Ostrowie Wlkp. Z dniem 1 VIII 1936 zostaje przeniesiony na stanowisko d-cy kompanii telegraficznej 8 DP w Modlinie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łącz. 19 III 1937. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi kompanią telegraficzna 8 DP. Walczył pod Mławą i na przedpolach Modlina, potem w obronie Modlina. Za okazane męstwo i odwagę na polu walki został odznaczony KW. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Działdowie, skąd na podstawie umowy kapitulacyjnej został zwolniony 20 X 1939. Do XII 1939 mieszkał z rodziną w majątku Borecznia pow. Koło, skąd z rodziną został 8 XII 1939 przez Niemców wysiedlony do Gorlic w Generalnej Guberni. Mieszkał od 14 XII 1939 przy ul. Kołłątaja w Gorlicach przygarnięty przez rodzinę polskiego kolejarza. W I 1940 kilkakrotnie wyjeżdżał do Krakowa, gdzie nawiązał kontakty konspiracyjne z ZWZ. Z uwagi na ciężką sytuację materialną wyjechał z rodziną 27 II 1940 do m. Jakubów k. mińska Maz., gdzie zamieszkał u krewnych. Podejmuje tu działalność konspiracyjną w strukturach ZWZ. We IX 1940 wyjeżdża z rodziną do m. Zajączków pow. Tomaszów Maz., gdzie zamieszkał w miejscowym majątku, którym administrował krewny żony K. Markiewicz. Podejmuje pracę w leśnictwie przy wyrębie lasów. Po nawiązaniu kontaktów z miejscową siatką konspiracyjną otrzymał zadanie organizowania komórek terenowych konspiracji na tym terenie. Zagrożony aresztowaniem przenosi się na teren pow. opatów. Od XII 1942 oficjalnie był zameldowany w Czyżowie Szlacheckim, gdzie kontynuuje działalność konspiracyjną. P powrocie na początku 1943 na teren pow. tomasowskiego organizował akcje dywersyjno-sabotażowe. Jednocześnie był oficerem sztabu Inspektoratu Piotrków Tryb. AK, a od IX 1943 pełnił funkcję szefa sztabu inspektoratu. Jednocześnie od V 1944 pełni funkcję z-cy k-dta inspektoratu. We IX 1944 przeniesiony na stanowisko k-dta Obwodu AK Rawa Maz. Funkcję pełnił do rozwiązania AK 19 I 1945. Rozkazem KG AK gen. L. Okulickiego „Niedźwiadka” nr L. 34/K z 23 I 1945 został awansowany do stopnia mjr sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 I 1945.
    Od 1 II 1945 pracuje jako kierownik Działu Zbożowego w Spółdzielni Samopomoc chłopska we Włocławku. 15 III 1945 zgłosił się przed Wojskową komisją Poborowo-Rejestracyjną przy Rejonowej Komendzie Uzupełnień w Łodzi. W IV 1945 mieszkał z rodziną w m. Wieniec Zdrój k/Włocławka. W dniu 1 VI 1945 w stopniu mjr sł. st. łącz. zostaje powołany do służby wojskowej i wyznaczony na stanowisko d-cy Batalionu Szkolnego Oficerskiej Szkoły Łączności w Zamościu. Jesienią 1945 wraz z szkołą przeniesiony do Sieradza, gdzie też zamieszkał przy ul. Sienkiewicza. Po konflikcie sowieckim   k-dtem szkoły płk Mickiewiczem/ stanął w obronie honoru polskiego oficera, któremu ubliżał pijany  d-ca szkoły/ został 1 III 1946 jako przedwojenny oficer zwolniony z wojska. W tym samym miesiącu wyjechał z rodziną na Wybrzeże i osiedlił się w Sopocie. Podejmuje od III pracę w podległej Ministerstwu Żeglugi i Handlu Zagranicznego - Straży Morskiej na stanowisku z-cy k-dta Straży Morskiej w Gdańsku-Oliwie. Następnie od II 1947 pracuje w Zarządzie Miasta Sopot na stanowisku dyrektora Miejskiego Przedsiębiorstwa Budowlanego. Jednocześnie od 25 IX 1947 do 23 III 1948 uczył się na Wyższym Kursie Księgowości przy Państwowym Liceum Handlowym w Sopocie, który ukończył z wynikiem bardzo dobrym. Od 30 IV 1948 pracuje w Państwowych Nieruchomościach Ziemskich w Gdańsku-Wrzeszczu na stanowisku inspektora – rewidenta. Od 1 X 1948 pracuje jako kierownik Oddziału Gospodarczego w Centrali Transportów Morskich w Gdyni. Następnie od 19 VII 1949 pracuje jako inspektor – rewident w Centralnym Zarządzie Przemysłu Mięsnego w Sopocie, potem od 1 IV 1950 jako projektant linii prądu stałego w Biurze Projektów Energetycznych –Energoprojekt. Był inwigilowany przez agentów Informacji Wojskowej i UB w efekcie, czego musiał często zmieniać pracę. 7 III 1950 z inspiracji WUBP w Gdańsku wydano decyzję administracyjną zabraniającą mu i jego rodzinie dalsze zamieszkiwanie i przebywanie na terenie Sopotu /Wybrzeża/ jako strefy nadgranicznej i nakazującą natychmiastowe wysiedlenie. W tym samym czasie wezwany do MBP w Warszawie na przesłuchanie mające związek z jego działalnością w AK. Dzięki interwencji spotkanego w MBP sowieckiego płk-a - skoczka spadochronowego, któremu uratował życie podczas okupacji nie został aresztowany. Anulowano mu także nakaz opuszczenia Wybrzeża.
    Od 1 V 1950 pracował w Biurze Projektów Budownictwa morskiego na stanowiskach; projektanta, kierownika Pracowni Elektrycznej, Działu Elektrycznego, starszego projektanta. 24 VI 1952 Państwowa komisja Weryfikacyjno-Egzaminacyjna przy Wydziale Elektrycznym Politechniki Gdańskiej przyznała mu po ukończeniu wieczorowych studiów i zdaniu egzaminów tytuł inżyniera łączności w zakresie teletechniki łączeniowej. 13 VII 1963 uzyskał uprawnienia budowlane do sporządzania projektów wszelkiego rodzaju instalacji i urządzeń elektrycznych wchodzących w zakres budownictwa powszechnego oraz kierowania robotami budowlanymi w zakresie budowy wszelkiego rodzaju instalacji i urządzeń elektrycznych budownictwa powszechnego. Rozkazem personalnym MON z 4 X 1968 został awansowany do stopnia ppłk w st. sp.
    Z dniem 30 VIII 1970 przeszedł na emeryturę.
    Zmarł 4 VII 1971 w Sopocie. Pochowany na miejscowym cmentarzu komunalnym.
    Odznaczony: KW /28 IX 1939/ Krzyżem Partyzanckim, SKZ, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Medalem za Długoletnią Służbę, Odznaką Grunwaldzką, Medalem zwycięstwa i Wolności, Brązowym Medalem za zasługi dla Obronności Kraju, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski /1968/, Odznaką „Zasłużony Pracownik Morza”.
    Od 22 X 1933 żonaty z Haliną- Zofią z d. Laudowicz/zm. 20VI 1998/. Z tego związku miał dwie córki: Barbarę mgr inż. architekta./1936/ i Annę /1947/
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; T. Łaszczewski. Biogram F. L. [w:] MSBUDN, t. 12. Kraków 2007 /tam pozostała bibliografia/
     (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Leszczyński Stanisław
    - , por. dr med.

    Leszczyński Stanisław
    - , kpt. art.
    [1902-1957], oficer sł. st. art. WP, kpt. [ 1935]
    Ur. 13 V 1902. w latach 1922-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, potem w okresie 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 12 pal w Tarnopolu na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Następnie d-ca plutonu. Przeniesiony w 1935 do 4 pac w Łodzi na stanowisko d-cy 5 baterii w II dywizjonie stacjonującym w Tomaszowie Maz. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1935. 5 baterią dowodził do IX 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził do 14 IX 1939, potem d-ca II dywizjonu haubic 4 pac. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 4 pac przydzielonym do 30 DP. Po walkach odwrotowych przebił się do Modlina i uczestniczy w jego obronie. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę w spędził w oflagach. Po wojnie powraca do kraju.
    Zmarł 11 IV 1957
    Odznaczony: SKZ
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Leśniewski Józef
    - , dr med.

    Levittoux Juliusz
    - , mjr sap.
    [1900-?], oficer sł. st. saperów WP, mjr [1939]
    Ur. 19 VI 1900. Uczęszczał do gimnazjum. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Słuzba w kompanii zapasowej Nr 4 w Sandomierzu. Ukończył Szkołę Podchorążych Saperów w Warszawie. Mianowany ppor. 1 VIII 1920 z zaliczeniem do rezerwy armii i powołaniem do czynnej służby na czas wojny aż do demobilizacji. Po wojnie pozostał w służbie stałej. Zweryfikowany w stopniu por. 1 XI 1920 służył w 13 batalionie saperów, potem w 1924 w 2 pułku saperów, a następnie w batalionie szkolnym saperów 2 p. saperów. Z dniem 13 X 1928 przeniesiony z Kadry Baonu Oficerów Saperów do Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie na stanowisko wychowawcy. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 1 I 1932. W 1932 przeniesiony do Inspektoratu Saperów w Sztabie Głównym WP, gdzie pełnił różne funkcje m. in. kierownik budowli fortyfikacyjnych. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1939. Latem 1939 kierował robotami inżynieryjnymi w rejonie Mławy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy saperów i jednocześnie dowodził 20 batalionem saperów 20 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na przedpolach Modlina, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Aktywnie działał w jenieckiej konspiracji wojskowej. Był m. in. z-cą kierownika komórki kontrwywiadu oraz wchodził jako specjalista od robót ziemno-fortyfikacyjnych w skład sztabu grupy podkopów.
    Odznaczony: KW2x, MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 34 z 8 IX 1920; Dz. Pers. Nr 1 z 26 I 1922; Rocznik oficerski 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; H. Tomiczek-M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Lewandowski
    - . kapr.
    Lewandowski Kazimierz - , kpt. łączno

    Lewandowski Stanisław
    - , kpt. art.
    [1896-?], oficer sł. st. art. WP, kpt. art. [1929]
    Ur. 8 V 1898. Od 1918 służył w armii gen. J. Hallera. Po powrocie do kraju w IV 1919 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 48 pp. w latach 1923-1925 przebywał na dwuletnim kursie w Szkole Oficerskiej Topografów. Przeniesiony do Korpusu Oficerów Artylerii. Następnie w składzie osobowym oficerów Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1929. Następnie służył w 1 paplot. w Warszawie. Był m. in. wykładowcą w centrum Wyszkolenia Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie na kursach specjalizujących dla szeregowców z cenzusem. W latach 1937-1939 d-ca baterii w 1 paplot. W wojnie obronnej we IX 1939 d-ca  103 plutonu art. plot. 40 mm. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Lewandowski Zygmunt
    - , ppłk art. 
    [1893-+?], oficer sł. st. art. WP, ppłk[1933]
    Ur. 18 I 1893. Służył w armii austriackiej, gdzie ukończył oficerską szkołę artylerii. Walczył na froncie włoskim. Od XI 1918 w stopniu por. sł. st. art. w WP. Brał udział na stanowisku d-cy 3 baterii I dywizjonu 11 pap w skaldzie 4 brygady artylerii przydzielonej do 4 DP w wojnie polsko-ukraińskiej XII 1918 - V 1919. Wyróżnił się w 22 V 1919 w bitwie pod Malechowem. Po utworzeniu 28 VI 1919 z 3 pap i 11 pap 4 pap  dowodzi 3 baterią I dywizjonu 4 pap w składzie 4 DP. Następnie uczestniczy w walkach na frontach wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany kpt. sł. st. art. 1 IV 1920. Od 18 V 1920 walczył na froncie białorusko-litewskim, potem w walkach odwrotowych oraz na przedpolach Warszawy, a od IX 1920 w Małopolsce Wschodniej. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 4 pap w Inowrocławiu, skąd został odkomenderowany jesienią 1924 do Dyonu Szkolnego Pociągów Pancernych, skąd powraca w VI 1925 do 4 pap. Z dniem 1 VIII 1925 przeniesiony do 9 dak w Baranowiczach na stanowisko kwatermistrza dywizjonu. Z dniem 1 IX 1925 skierowany na dwumiesięczny kurs dla kwatermistrzów w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. / 1 IX-31 X 1925/z jednoczesnym pozostawieniem na funkcji kwatermistrza 9 dak. Po ukończeniu kursu pełnił od XI 1925 nadal funkcję kwatermistrza 9 dak.  Przeniesiony z dniem 1 XII 1926 do 3 dak w Podbrodziu k/Wilna na stanowisko kwatermistrza. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1927. W IV 1928 przeniesiony z 3 dak do 4 pap na stanowisko d-cy III dywizjonu. W III 1930 przesunięty ze stanowiska d-cy III dywizjonu na stanowisko kwatermistrza 4 pap. W I 1931 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, gdzie pełnił m. in. funkcję k-dta kursów dla instruktorów jazdy konnej i zaprzęgami. Awansowany do stopnia ppłk 1 I 1933. Następnie wykładowca w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Etatowo nadal w 4 pal. Przeniesiony w VII 1935 z 4 pal do 9 dak w Baranowiczach na stanowisko d-cy. We IX 1938 mianowany d-cą 30 pal w Grodnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 30 pal w składzie 30 DP. Brał udział w walkach pod Tomaszowem Maz., potem w bojach odwrotowych przez Kampinos, w a po przebiciu się do Modlina walczy w jego obronie. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Działdowie, potem w oflagach na terenie Niemiec. Powojenne losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x, ZKZ, OP 4 i 5 kl.
    Dz. Pers. Nr 40 z 20 X 1920; Dz. Pers. Nr 68 z 27 VI 1925; Dz. Pers. Nr 89 z 4 IX 1925; Dz. Pers. Nr 55 z 31 XII 1926; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931;Dz. Pers. Nr 10 z 4 VII 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991;St. Jaskulski. 30 Poleski Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Lewicki Adam Jan 
    - , ppłk dypl. 
    [1895-1975], ppłk dypl. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 24 XII 1895. Ukończył gimnazjum. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w stopniu por. sł. st. piech. dowodził kompanią 4 pp Leg. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie nadal służy w 4 pp Leg., gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1928. Do 1930 oficer sztabu 4 pp Leg. Wiosną 1930 odbywał staż w 2 pap. W okresie XI 1930- X 1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 XI 1932 w stopniu mjr dypl. sł. st. piech. zostaje przydzielony do Departamentu Piechoty MSWoj., skąd zostaje przeniesiony w VI 1934 na stanowisko d-cy batalionu w 74 pp w Lublińcu. . Do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech. awansowany 1 I 1935. z dniem 1 VII 1935 przeniesiony z 74 pp do 2 psp w Sanoku na stanowisko z-cy d-cy pułku. W latach 1937-1939 służba w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, gdzie był kierownikiem przedmiotu taktyk broni połączonych. Wiosną 1939 przeniesiony do sztabu Armii „Poznań” na stanowisko oficera do zleceń d-ca armii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera do zleceń d-cy Armii „Poznań” gen. T. Kutrzeby. Uczestnik walk nad Bzurą, potem walk odwrotowych. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł 31 I 1975 w Polsce.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 6209, KN, KW2x, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Dz. Pers. Nr 10 z 4 VII 1935; roczniki oficerskie 1924,1928,1932; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983;W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Lewicki Emil Stanisław
    - , por, art.
    [1912-1939], oficer sł. st. art. WP, por.[1938]
    Ur. 17 VII 1912. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w 4 baterii Szkole Szkoły Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 24 pal w Jarosławiu. Następnie w latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 19 pal w Nowowilejce na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 19 III 1938. Przeniesiony w 19398 do 85 pp na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził plutonem art. piech. 85 pp w składzie 19 DP. Brał udział w walce z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Poległ 05 IX 1939 w m. Gazomka k/Piotrkowa Tryb. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Sulejowie.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Lewicki Zbigniew Stanisław 
    - , prof. dr med.
    [1903-1991], dr med., por. rez. sł. sanit. WP[1937]
    Ur. 22 III 1903 we Lwowie, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej. Od 1915 wraz z matką Matyldą Polińską- Lewicką /1881-1968/ mieszka w Warszawie, gdzie uczęszczał do Gimnazjum im. Jana Zamojskiego, gdzie w 1922 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1922 studiuje na Wydziale Lekarskim UW w Warszawie. Studia ukończył w XII 1928, uzyskując dyplom doktora wszechnauk medycznych. Następnie rozpoczął pracę w II Klinice Chorób Wewnętrznych w Szpitalu Dzieciątka Jezus. W okresie 1930-1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Sanitarnych Rezerwy w Warszawie. Awansowany do stopnia por. rez. sł. sanit. 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do Kadry Zapasowej 1 Szpitala Okręgowego w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po odbyciu służby wojskowej pracuje na oddziale urologicznym Szpitala Przemienienia Pańskiego na Pradze, potem po przeniesieniu oddziału urologicznego w Szpitalu Św. Łazarza w Warszawie przy Ministerstwie Zdrowia, które zaowocowały przy organizowaniu PTU. Awansowany do stopnia por. rez. 1 I 1936. Był kontraktowym konsultantem w 1 Okręgowym Szpitalu Wojskowym, w Warszawie przy ul. Nowowiejskiej, gdzie pracował do 1940. W kampanii wrześniowej 1939 zorganizował w budynkach Uniwersytetu Warszawskiego Szpital Wojenny. Podczas okupacji niemieckiej [pracował w Szpitalu PCK przy ul. Czerwonego Krzyża, gdzie operował także prywatnych pacjentów. Podczas Powstania warszawskiego pracował razem z prof. Degą w Szpitalu przy ul. Książęcej. Po powstaniu pracuje w Szpitalu PCK w Milanówku. Po wojnie od 1945 do jesieni 1947 pracuje jako urolog w Lecznicy Ministerstwa Zdrowia. W latach 1951-1954 był wiceprezesem PTU, potem od 1954 do 1956 prezesem. W okresie 1 X 1949- 31 VIII1957 był ordynatorem oddziału urologicznego Szpitala Przemienienia Pańskiego na Pradze. W 1957 po Zjeździe Urologów w Paryżu pozostał we Francji, gdzie przebywał do 1960. Następnie w 1960 wyjechał do Kanady i tam początkowo pracował w klinice Urologicznej w Montrealu, potem w szpitalu miejskim w m. Valleyfield. Do Polski powrócił po 22 latach wraz z żoną i zamieszkał w Warszawie. W 19989 otrzymał honorowe członkostwo Polskiego Towarzystwa Urologicznego.
    Zmarł w Warszawie 11 IX 1991.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – Makowski. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; St. Wesołowski. Dr med. Zbigniew Lewicki 22 03 1903-11 IX 1991. Wspomnienia Urol. Pol. 1993.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Lewiński Jerzy Antoni
    - , kpt. sap.
    [1908-1943], oficer sł. st. saperów WP, kpt. [1939], w konspiracji SZP/ZWZ/AK, mjr [1943], ps. „Chuchro”, „Jurek”, vel Jerzy Reda.
    Szef ZO VI 1942 – XI 1942, od XI 1942-XI 1943 szef Kedywu Okręgu Warszawa-Miasto AK.
    Ur. 14 VI 1908 we wsi Mierzyce pow. wieluński, syn Antoniego i Haliny z d. Dybek. Od 1919 uczył się w Gimnazjum im. Tadeusza Kościuszki w Wieluniu, gdzie w V 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od X 1926 do VII 1927 w Szkole Podchorążych w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Następnie od XI 1927 do X 1930 uczy się w Szkole Podchorążych Inżynierii – wydział saperów. Promowany na stopień ppor. sł. st. saperów z starszeństwem od 15 VIII 1929. Od X 1930 oficer – instruktor w 5 baonie saperów w Krakowie. Awansowany do stopnia por. sł. st. saperów 1 I 1932. Od IV 1933 oficer WF /ukończył IX 1933-VII 1934/ kurs instruktorów WF w CiF w Warszawie, a od X 1935 jednocześnie adiutant, a od VI 1937 oficer do spraw wyszkolenia 5 baonu saperów. W X 1937 mianowany kierownikiem WF w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. Od XI 1938 słuchacz Wyższej szkoły Inżynierii w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. saperów 19 III 1939.
    W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 1 kompanii i z-ca d-cy 5 zmotoryzowanego batalionu saperów w obronie Warszawy. Ranny podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w przejściowym  obozie jenieckim w Radomiu, skąd zbiegł i powrócił do Warszawy. 
    Czynny w konspiracji ZWZ/AK od XII 1939. Używał dokumentów na nazwisko Jerzy Reda. Początkowo wchodził w skład tzw. sztabu dywersji /referatu III c/ Dowództwa Głównego SZP, a po aresztowaniu mjr sł. st. Kazimierza Mizeraka dowodził od VIII 1940 batalionem saperów m. st. Warszawy. Od VI 1942 łączył funkcje d-cy saperów i d-cy ZO Okręgu Warszawa AK. Od XI 1942 organizator i d-ca Kedywu Okręgu Warszawa-Miasto AK. Awansowany rozkazem KG AK z 1 VI 1943 nr L. 96/BP do stopnia mjr sł. st. saperów. Organizator wielu akcji dywersyjno-sabotażowych ZO i Kedywu. Aresztowany po 6 XI 1943, gdy wieczorem udawał się do swego mieszkania przy ul. Polnej 50. Rozstrzelany w publicznej egzekucji 24 XI 1943.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12725, SKZ /1934/
    Jego imię znajduje się na tablicy pamiątkowej odsłoniętej w 1981 w kościele w Wieluniu.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 1. W-wa 1987; T. Strzembosz. Oddziały szturmowe konspiracyjnej Warszawy 1939-1944. W-wa 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Lewiński Michał Roman 
    - , por. art.
    [1906-?], oficer sł. st. art. WP, por.[1934]
    Ur. 9 VIII 1906. Ukończył gimnazjum. W latach 1928-1929 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1929-1931 w szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 9 pap w Białej Podlaskiej na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po 1936 przeniesiony z 9 pal do 5 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził plutonem art. piechoty 5 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 5 pp Leg. m. in. nad Bugiem i Narwią. Podczas walk w rejonie Wyszkowa zostaje ranny. Podczas walk na Lubelszczyźnie dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; D. Faszcza. 5 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Lgocki Jerzy
    - , por. Str. Poż.

    Libert Feliks
    - , mjr dypl.
    [1899-1951], mjr dypl. sł. st. piech. WP[1936]
    Ur. 18 I 189 w Łodzi. Ukończył gimnazjum, oraz kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 31 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 31 pp w Łodzi, skąd został odkomenderowany okresowo do PKU Łódź-Powiat na stanowisko oficera – instruktora. Po 1926 ponownie w 31 pp, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928. W okresie XI 1930-X 1932 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Następnie w stopniu kpt. dypl. pracownik Wojskowego Biura Historycznego w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr dypl. 1 I 1936. Do lata 1939 kierownik referatu w WBH. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer II oddziału w sztabie dowództwa Armii „Poznań”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznań” oraz w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu oflagu 29 IV 1945 służył w PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji mieszkał w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł w 1951.
    Był historykiem wojskowości. W 1928 opublikował Zarys historii wojennej 31 pp, oraz Wojsko Polskie w powiecie łódzkim[w:] Dziesięć lat odrodzonej Polski niepodległej życiu powiatu łódzkiego 1918-1928. Łódź 1928.
    Odznaczony: KN, KW 3x, ZKZ, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1932. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Lichodziejewski Kazimierz
    - , kpt. piech. 
    [1900-1974], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1933], w konspiracji ZWZ-AK, mjr [1943], ps. „Tara”.
    Kmdt Rejonu II w Obwodzie VI ZWZ-AK Warszawa Praga 1940 - V 1944.
    Ur. 16 III 1900. Uczęszczał do gimnazjum. Brał ochotniczo udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Następnie 1920-1921 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 01 VII 1921. Po wojnie służył w 86 pp, gdzie dowodził plutonem, potem kompanią. Awansowany do stopnia por. sł. st. 01 VII 1923. W 1929 przeniesiony z 86 pp w Mołodecznie na stanowisko instruktora do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 01 I 1933. Ukończył kurs dla oficerów w zakresie broni maszynowej. Przeniesiony w połowie lat trzydziestych do 69 pp w Gnieźnie na stanowisko d-cy 1kompanii CKM w I baonie 69 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 kompanią CKM w I batalionu 69 pp. Brał udział w walkach z wrogiem nad Bzurą oraz walkach odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej. W końcowej fazie walk dowodził 1 batalionem 69 pp. W dniu 22 IX 1939 w walce pod Łomiankami zostaje ranny. Uczestniczył w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 uniknął niewoli.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ-AK na terenie Obwodu VI ZWZ-AK Warszawa Praga. Należał do grona organizatorów struktur konspiracyjnych ZWZ na tym terenie. Od 1940 do V 1944 był k-dtem Rejonu II w Obwodzie ZWZ/AK Warszawa Praga. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 11 XI 1943. Od VI 1944 z-ca k-dta Obwodu VI Warszawa Praga ppłk sł. st. Antoniego Żurowskiego „Blacharski”. Brał udział w Powstaniu Warszawskim. W końcu 1944 wstąpił do WP. Awansowany do stopnia ppłk-a. W końcu lat czterdziestych zdemobilizowany. Po wojnie w kraju.
    Zmarł 28 IX 1974.
    Żonaty. Miał syna Jerzego.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ

    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969;J. Gozdawa-Gołębiowski. Obszar warszawski AK. Lublin 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Liliwać
    - , ppor. piech.

    Lipensky Rudolf Stanisław
    - , kpt. art.
    [1904-1939],oficer sł. st. art. WP, kpt. [ 1938]
    Ur. 17 IV 1904. Ukończył szkołę średnią. W latach 1924-1925 odbył kurs unifikacyjny w Szkole Podchorążych Piechoty, a następnie w okresie 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 20 pap w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 15 VIII 1929. Następnie d-ca baterii 20 pal. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. w latach 1938-1939 d-ca 2 baterii w I dywizjonie 20 pal. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 2 baterią I dywizjonu 20 pal w składzie 20 DP. Poległ w walce z Niemcami 02 IX 1939 pod Mławą.
    J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 192301939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Lipiński Franciszek
    - , piech.

    Lipiński Stanisław Józef
    - , kpt. sap. 
    [1906-?], oficer sł. st. saperów WP, kpt. [1939]
    Ur. 16 X 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie, potem 1929-1930 w Kadrze Oficerów Saperów. Przebywał na kursie aplikacyjnym. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1929 z przydziałem do 1 batalionu saperów w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Po 1936 przeniesiony do Kierownictwa Zaopatrzenia Saperów, potem służy od 1939 w 8 batalionie saperów w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii 8 batalionu saperów w składzie 8 DP. Walczył w obronie Modlina.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Lipiński Wacław
    - , ppłk dr

    Lipko Ludwik
    - , kpt. art.
    [1901-1967], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1937]
    Ur. 17 VIII 1901. Ukończył szkołę średnią. W latach 1922-1923 w Szkole Podchorążych, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 9 pac n stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Następnie d-ca baterii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. Przeniesiony w 1937 do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu z przydziałem do Szkoły Podchorążych Artylerii, gdzie w latach 1937-1938 pełnił funkcję adiutanta w dywizjonu ćwiczebnego, potem od 20 X 1939 do lata1939 d-ca 2 baterii ćwiczebnej w dywizjonie ćwiczebnym. W wojnie obronnej we IX 1939 był d-cą 2 baterii 78 dal. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po odzyskaniu wolności 29 IV 1945 przebywał na Zachodzie, potem powrócił do kraju.
    Zmarł 23 II 1967.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Lis Józef
    - , mjr art. 
    [1897-+?], mjr sł. st. art. WP [1937]
    Ur. 5 IX 1897 w Łukanowicach pow. Tarnów. Legionista. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 1 Pułku Art. Górskiej. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1925. Po 1926 służył w Ekspozyturze Nr 4 Oddziału II Sztabu Generalnego WP w Katowicach, potem ok. 1930 przeniesiony na stanowisko d-cy baterii w 15 pal w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1937 i przeniesiony na stanowisko d-cy II dywizjonu w 18 pal w Ostrowi Maz. W czasie sierpniowej mobilizacji w 1939 mianowany d-cą III dywizjonu formowanego przez 18 pal dla 51 pal w składzie 39 DP Rez. przydzielonego ostatecznie do 41 DP Rez. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi III dywizjonem 51 pal w składzie 41 DP Rez. Dowodzony przez niego dywizjon wspierał działania oddziałów w 41 DP Rez. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 41 DP Rez. od Różana poprzez walki na d Narwią, Kałuszynem i na Lubelszczyźnie. Ranny dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Małachówce. Od IX 1941pełnił służbę w armii Polskiej ZSRR gen. W. Andersa, którą w końcu 1942 ewakuował się na Bliski Wschód. Następnie w II Korpusie Polskim, gdzie był m. in. z-cą d-cy pułku art. mieszanej 7 DP. Uczestniczył w kampanii włoskiej. Ranny. Awansowany do stopnia ppłk art. We IX 1946 wraz z II Korpusem przeniesiony z Włoch do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 zamieszkał w Londynie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW3x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 19339. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Lisiecki Tadeusz Jan 
    - , ppor. rez. piech. 
    [1912-1939], oficer rez. piech. WP, ppor.[1936]
    Ur. 27 V 1912. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 28 DP. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 21 pp w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 kompanii CKM 21 pp. Poległ w czasie walk w obronie Warszawy 27 IX 1939.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Liskiewicz Marian Jan
    - , ppor. piech.

    Lisowski Witold Konstanty 
    - , kpt. dypl. 
    [1900-+?], kpt. dypl. sł. st. art. [1935]
    Ur. 23 IX 1900. Ukończył szkołę średnią. W okresie 1 XII 1919-15 VI 1920 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Następnie w grupie kadrowej. Mianowany ppor. sł. st. art. 1 XI 1920 z starszeństwem od 1 VII 1920. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920 w szeregach 12 pap. Następnie służył w Pułku Artylerii Najcięższej w Warszawie. Do stopnia por. awansowany 1 XI 1924. W latach 1932-1934 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. art. 1 I 1935. Po ukończeniu WSWoj. pełni funkcję kierownika referatu planów w Wydziale Mobilizacji i Uzupełnień w sztabie Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer Oddziału IV w Dowództwie Armii „Warszawa”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII a w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Osiadł na stałe we Francji.
    Odznaczony: SKZ
    Zb. Moszumański. – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/Pruszków; Roczniki oficerskie 1924,1928,193; W. Chocianowicz.W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Liszka Stanisław
    - , mjr piech. 
    [1894-1939], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1931]
    Ur. 20 VII 1894 w Nowym Sączu, gdzie uczęszczał do gimnazjum. W latach 1911-1914 członek Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego. Od VIII 1914- VII 1917 służył w 5 pp Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym w LP we IX 1917 wcielony do armii austriackiej. Od XI 1918 w WP. Uczestniczył w szeregach 5 pp Leg. w odsieczy Lwowa. Awansowany do stopnia ppor. Następnie bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył na froncie białorusko-litewskim, na Wołyniu oraz w Małopolsce Wschodniej. Podczas wojny odznaczył się męstwem i odwagą za co odznaczono go VM kl. 5 i KW. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 dowodził kompanią w 5 pp leg. w Wilnie. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Po 1928 przeniesiony do 83 pp w Kobryniu. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty kurs dla d-ców batalionu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1931. Następnie d-ca batalionu w 83 pp. Z 83 pp przeniesiony do 30 pp w Warszawie, gdzie pełnił funkcję k-dta PW 30 pp. W latach 1937-1939 szef Wydziału Ogólno-Organizacyjnego w Komendzie Junackich Hufców Pracy. Po mobilizacji w 1939 przydzielony do 62 pp na stanowisko d-cy III batalionu 62 pp w Bydgoszczy. W wojnie obronnej dowodzi III batalionem 62 pp w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Brał udział w walce z Niemcami na szlaku bojowym 62 pp. Ciężko ranny pod Brochowem zmarł 17 IX 1939. Pochowany na cmentarzu w Brochowie. Jego prochy w II 1951 ekshumowano i pochowano na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW4x,ZKZ, SKZ
    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty. Lublin 1969; Cmentarz komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Liszko Stefan Juliusz Marian 
    - , płk kaw.
    [1892-1991], legionista, oficer sł. st. kaw. WP, płk [1937]
    Ur. 27 VIII 1892 w majątku Szlazy k. Przasnysza, syn Juliusza i Wandy z Uszyńskich. Ukończył 6 klas gimnazjum i 2 klas szkoły rolniczej. W 1911 wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Był członkiem PPS i Sokoła. Latem 1914 powrócił do Polski i 10 VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich. Przydzielony do 2 szwadronu 2 p. ułanów LP dowodzonego przez rtm. Zb. Dunin-Wąsowicza. Brał udział w kampanii karpackiej i bukowińskiej. W stopniu kpr. uczestniczył w szarży 2 szwadronu pod Rokitną 13 V 1915. W 1917 przeniesiony do szwadronu karabinów maszynowych. Po kryzysie przysięgowym w Legionach w VII 1917 internowany w Synowódzku. We IX 1917 wcielony do armii austriackiej walczył na froncie rosyjskim i włoskim. W VIII 1918 zwolniony z wojska powraca do Polski. W XI 1918 wstępuje do WP. Ukończył oficerską szkołę jazdy. W szeregach 2 p. szwol. bierze w latach 1919-1920 udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 2 p. szwol. , potem w 5 psk. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1927. w latach 1927-1928 był kwatermistrzem 26 p. ułanów w Baranowiczach, w 1928 przeniesiony do 6 p. uł. w Stanisławowie na stanowisko kwatermistrza i z-cy d-cy 6 p. uł. Awansowany do stopnia ppłk 1 I 1930. Od V 1930 d-ca 6 p. uł. w kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 6 p. uł. w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Poznań”. Uczestniczy w walkach pod Uniejowem 10 IX 1939, Sierakowem 18 IX 1939, potem 19 IX 1939 pod Wólką Węglową. Po utworzeniu Zbiorowej Brygady Kawalerii pod dowództwem gen. R. Abrahama pełni funkcję z-cy d-cy 14 p. uł. – płk E. Godlewskiego. Uczestniczy w walkach na przedpolach Warszawy i od 19 IX 1939 w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 przebywał na zachodzie. Do kraju powrócił w 1947. Był w służbie czynnej bez przydziału. Później przeniesiony w stan spoczynku.
    Zmarł w Warszawie 24 I 1991. Pochowany na kwaterze legionowej cmentarza wojskowego na Powązkach.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 5462, KN, OP5, KW5x, ZKZ
    Żonaty. Miał dwie córki: Lidię /ur. 1923/ i Jadwigę /ur. 1925/
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1991;P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1969; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1988
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Liśkiewicz Marian Jan - , ppor piech. 
    [1915-?], oficer sł. st. piech. WP, ppor.[1937], por. [1939]
    Ur. 7 I 1915. Ukończył gimnazjum. W latach 1934-1937 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 40 pp we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii I batalionu 40 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 40 pp w składzie 5 DP. Walczy w obronie Warszawy na odcinku „Warszawa-Wschód”. Za męstwo okazane na polu walki awansowany do stopnia por. sł. st. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty „Dzieci Lwowskich”. Pruszków 2007;
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Lityński Stanisław Michał
    - , płk dypl.
    [1895-1958], oficer dypl. sł. st. piech. WP, płk [1938], pośmiertnie mianowany gen. bryg. 1 I 1964
    Ur. 28 IX 1895 w Stanisławowie, gdzie ukończył gimnazjum, a następnie rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Franciszkańskim we Lwowie. Od 1912 był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich. Ukończył kurs podoficerski PDS. Odbył jednoroczna służbę w wojsku austriackim, gdzie ukończył szkołę oficerska rezerwy. Po wybuchu I wojny światowej 1 VIII 1914 zostaje zmobilizowany i wcielony do armii austriackiej. Brał udział w walkach na froncie rosyjskim i włoskim. Awansowany do stopnia ppor. dowodził plutonem i kompanią. Od IV –XI 1918 był członkiem POW we Lwowie i Stanisławowie. W XI 1918 aresztowany przez Ukraińców. Po uwolnieniu przebywał w Limanowej, gdzie od I do IV 1919 dowodził kompania powiatową. Awansowany do stopnia por. służy w 2 psp, gdzie dowodzi kompanią. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do VI 1921 dowodzi baonem w 2 psp. W VI 1921 urlopowany z wojska w celu ukończenia studiów. Od II 1923 oficer w Oddziale I Sztabu Generalnego. W okresie od 1 X 1924 do X 1926 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany 1 XII 1924 do stopnia mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Po ukończeniu WSWoj. uzyskał tytuł oficera SG. Następnie ponownie oficer Sztabu Generalnego WP, potem do XI 1927 kierownik referatu, potem wykładowca taktyki ogólnej w WSWoj. Awansowany do stopnia ppłk SG sł. st. 1 I 1929. Z dniem 20 XI 1932 przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy 4 psp w Cieszynie. W X 1934 mianowany d-cą 85 pp w Nowowilejce. Awansowany 19 III 1937 do stopnia płk dypl. sł. st. piech. W X 1937 przeniesiony do WSWoj. na stanowisko wykładowcy taktyki ogólnej, potem dyrektor kursu doskonalenia dla oficerów dyplomowanych. Jednocześnie od 23 III 1939 pełnił funkcję szefa sztabu Armii „Poznań”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na tym stanowisku. Uczestnik bitwy nad Bzurą. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A  w Murnau, gdzie prowadził konspiracyjnie wykłady z taktyki. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II KP. Do XI 1945 odbywał praktykę na stanowisku II z-cy d-cy 5 KDS. Następnie w Londynie, gdzie objął kierownictwo Podkomisji Historycznej AK, a od 10 XII 1946 pełnił służbę w Samodzielnej Sekcji Badań Wojskowo-Historycznych przemianowaną później na Komisję Historyczną b. Sztabu Głównego WP.
    Zmarł w Londynie 18 IV 1958. Pochowany na cmentarzu North Sheen.
    Pośmiertnie mianowany gen. bryg. Z starszeństwem od 1 I 1964.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, Krzyżem Kawalerskim OOP, KW4x,ZKZ.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; P. Bauer-B. Polak. Armia ‘Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1988.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Liwicki Leon Wiesław
    - , por. rez. art.
    [1905-1939, inż., oficer rez. art. WP, por. [1937]
    Ur. 11 IV 1905. Ukończył gimnazjum, a następnie w 1929 studia wyższe na Politechnice Lwowskiej we Lwowie uzyskując dyplom inż. w latach 1929-1930 odbył służbę wojskową w dywizjonie szkolnym Podchorążych Rezerwy Artylerii. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany na stopień ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 6 dak w Stanisławowie. Po kolejnych ćwiczeniach awansowano go do stopnia por. rez. art. 1 I 1937. Ewidencyjnie podległą PKU Sanok. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i przydzielony do 6 dak w Stanisławowie. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kolumny amunicyjnej 6 dak w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do armii „Poznań”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 6 dak. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Ciężko ranny 20 IX 1939 na Bielanach zmarł z ran w Szpitalu Ujazdowskim 16 X 1939. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Loster Tadeusz Marcin
    - , por. piech.
    [1908-1939], por. sł. st. piech. WP [ 1936]
    Ur. 23 XII 1908. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 w szkole podchorążych w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne, następnie w okresie 1931-1933 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 84 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca 9 kompanii w III batalionie 84 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 kompanii III batalionu 84 pp w składzie 30 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 84 pp. Poległ 10 IX 1939 pod Przyłękiem. Pochowany na cmentarzu w Jeżowie.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991;A. Nawrocki. 84 Pułk Strzelców Poleskich. Pruszków 2002.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Loth Edward
    - , płk prof. Dr med.
    ur. 1884 Warszawa + 1944 Warszawa, brat Jerzego 1880-1967 prof. SGH i Jej Rektora, a Wuj też Edwarda 1916-1981 prof., prezesa Polskiego Związku Motorowego, syna Jerzego, mojego Krewnego.
    Studiował antropologię w Zurichu i tam w 1907 uzyskał tytuł dr.  W 1915 jest jednym z organizatorów UW i objął tam katedrę anatomii. Żołnierz Legionów Piłsudzkiego, pełni funkcję Naczelnego Lekarza Polskich Sił Zbrojnych 1917-18.W roku 1918 przyjmuje z rąk Niemców szpitale warszawskie.
    W czasie okupacji prowadzi zajęcia na tajnych kompletach w szkole sanitarnej, więzień Pawiaka, który opuszcza przed wybuchem powstania.
    W powstaniu żołnierz AK na Mokotowie, chirurg. Zginął na Mokotowie od bomby lotniczej wraz z żoną i córką.
    Słynął z wielkiej erudycji i nieszablonowych wykładów na zajęciach, które ściągały rzesze studentów, wielce dowcipny.
    (inf. Mirek Paliszewski )


    Löwenstamm Stanisław Leopold - , kpt. piech.
    [1900-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1935]
    Ur. 2 VIII 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 13 pp. Po wojnie służba w Okręgowej Szkole Podoficerskiej Nr 1 przy 13 pp, następnie w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. z dniem 1 IV 1921. Służył w 13 pp. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1921. Z dniem 26 II 1925 przeniesiony z 13 pp do KOP na stanowisko d-cy plutonu w kompanii granicznej. W III 1931 zostaje przeniesiony z KOP do 21 pp w Warszawie, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Następnie m. in. d-ca kompanii, a w latach 1938-1939 adiutant 21 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 21 pp. Funkcję pełnił do 15 IX 1939. Następnie na Lubelszczyźnie, gdzie od 18 IX 1939 dowodzi ochotniczym oddziałem wypadowo-rozpoznawczym z Ochotniczego Batalionu Obrony Lublina. Od 24 IX 1939 d-ca II batalionu obrony Lublina. 
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14125, MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 27 z 9 VII 1921; Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925;Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Karczewski. 21 Warszawski Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy”. W-wa 1992; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Lubański Leonard
    - , płk art. 
    [1887-1942], płk sł. st. art. [1931]
    Ur. 19 X 1887. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 13 pap. W stopniu kpt. dowodził baterią, potem dywizjonem. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony z 13 pap do 7 pac w Poznaniu, gdzie pełnił funkcję z-cy d-cy. Awansowany do stopnia ppłk –a 15 VIII 1924. W XI 1927 przeniesiony z 7 pac na stanowisko d0wódcy 5 oddziału służby uzbrojenia. Następnie od 1 IV 1928 do 22 I 1931 d-ca 5 dak w Krakowie. Awansowany do stopnia płk sł. st. art. 1 I 1931. Od 23 I 1931 do 12 X 1935 d-ca 27 pal we Włodzimierzu Wołyńskim. Następnie w latach 1935-1939 d-ca 4 Grupy Artylerii w Łodzi. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy artylerii w Armii „Warszawa”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Zmarł 2 III 1942.
    Odznaczony: VM kl. 5, OP4, KW, ZKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 27 z 29 XI 1927 R. Rybka – K.. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Lubicz - Nycz Leszek
    - , mjr art. 
    [1899-1939], szermierz – olimpijczyk, oficer sł. st. art. WP, mjr [1937]
    Ur. 20 VIII 1899 w Brzesku, syn Henryka i Konstancji z d. Junosza-Borkowskiej. Ukończył II Gimnazjum w Nowym Sączu. W 1916 przerwał naukę w gimnazjum i wstępuje ochotniczo 14 II 1916 do Legionów Polskich. Przydzielony do 6 pp LP, a nstępnie od 24 XI 1916 do 29 IX 1917 służy w 1 p. art. LP. Zwolniony z LP powraca do Noego Sącza, gdzie zdał w 1917 w II gimnazjum maturę.
    Od 13 XI 1918 służy w wojsku Polskim. Od 1 II 1919 do I II 1921 służył w 1 p. art. górskiej. 1 IX 1919 mianowany podch. art. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. 6 VIII 1920 w okolicach miejscowości Małaszewice Wielkie nad Bugiem kierował skutecznym ogniem swego plutonu, zmuszając oddziały bolszewickie do wycofania się. Za bojową podstawę odznaczono go VM kl. 5. Od 1 III 1921 do 1 XII 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Awansowany na stopień ppor. sł.     st. art. 1 IV 1922. Następnie od 1922 służył do III 1928 w 1 pap w Wilnie. Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 XI 1920. Przeniesiony w 1928 do Centralnej Szkoły Gimnastyki i sportów w Poznaniu, a po jej likwidacji do Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego w Warszawie, gdzie był instruktorem. Był czynny sportowcem. Uprawiał szermierkę. Był uczestnikiem olimpiady w Los Angeles w 1932, zdobył mistrzostwo armii w 1928 i mistrzostwo Polski 1934 w szabli.
    Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1930. W 1933 przeniesiony do 14 pal na stanowisko d-cy 1 baterii. Do stopnia mjr sł. st. art. awansowany 19 III 1937. Następnie d-ca 2 Dyonu 14 pal w Poznaniu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 dyonem 14 pal w składzie 14 DP. Uczestnik walk nad Bzurą, potem walk odwrotowych na przedpolach Warszawy. Poległ w Łomiankach Dolnych 22 IX 1939 w trakcie walki z Niemcami. Pochowany na cmentarzu komunalnym /dawny wojskowy/ n Powązkach. Rodziny nie założył.
    Pośmiertnie odznaczony VM kl. 4
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 1857, VM kl. 4 nr 00131.KN, KW,ZKZ, SKZ
    CAW. VM 82-7841; Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan.
    Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Moszumański-Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów artylerii 1914-1921.Pruszków .P. Bauer-B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Lubicz - Rudnicki Seweryn Marian - , por. kaw. 
    [1909-?], oficer sł. st. kaw. WP, por.[1935]
    Ur. 8 IX 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1930 odbywał przeszkolenie unitarne w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem praktyki w plutonie szkolnym kawalerii. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 19 p. ułanów w Ostrogu Wołyńskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu kurs dla oficerów łączności. W latach 1937-1939 d-ca plutonu łączności 19 p. ułanów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łącz. 19 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach pod Mokrą 1 IX 1939, potem 8 IX 1939 pod Wolą Cyrusową, gdzie zostaje ranny. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Lubierski Bohdan Władysław - , por. kaw. 
    [1911-1973], kadet, oficer sł. st. kaw. WP, por.[1938]
    Ur. 27 VI 1911 w Rawiczu. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie od 1 X 1932 do 15 VIII 1934 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 15 p. ułanów w Poznaniu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1939-1939 d-ca plutonu łączności 15 p. ułanów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności 15 p. uł. w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. W czasie walk 8 IX 1939 pod Małgoszczą zostaje ciężko ranny. Wzięty do niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Działał w jenieckiej konspiracji wojskowej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Poznaniu i Wieluniu. Zmarł w Wieluniu 21 XII 1973. Pochowany na cmentarzu Junikowskim w Poznaniu.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13105
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2002; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Abraham. Wspomnienia wojenne znad Warty i Bzury. W-wa 1990; P. Bauer –B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; B. Polak /opr./Lance do boju. Poznań 1986; Przegląd Kawalerii Nr 7. Londyn 1974.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Lubomirski Zdzisław
    - , książę
    [1865-1943],książę, prawnik, działacz społeczny, polityk
    Ur. 04 Iv 1865 w Niżnym Grodzie /Rosja/, syn Jana - Tadeusza i Marii z Zamoyskich. Absolwent Wydziału Prawa UJ w Krakowie. Od 1908 prezes Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności. W latach 1915-1916 był prezesem Centralnego Komitetu Obywatelskiego. Podczas I wojny światowej od 5 VIII 1915 do 6 X 1917 był prezydentem Warszawy, potem 27 X 1917 do 14 XI 1918 członek Rady Regencyjnej. W latach 1928-1938 był senatorem RP. W latach 1931-1935 prezes Rady Naczelnej Organizacji Ziemiańskiej. We IX 1939 członek Komitetu Obywatelskiego w Warszawie. Aresztowany 10 XI 1942 przez gestapo i uwięziony na Pawiaku, skad został zwolniony w XII 1942. Po czas okupacji mieszkał w swoich dobrach w Małej Wsi pow. Radzymin, gdzie zmarł 31 VII 1943. Pochowany w kościele parafialnym w Radzyminie. Jego imię nosi Rondo w Warszawie.
    Był żonaty z Marią z Branickich. Miał dwie córki: Julię i Dorotę oraz syna Jerzego-Aleksandra.
    J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984; L. Wanat. Za murami Pawiaka. W-wa 1985
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Ludwikowski Wiktor Gustaw 

    /właś. Wilczyński-Ludwikowski/[1886-?], mjr żand. w st. sp. [1919],
    Ur. 23 IV 1886. Od XI 1918 w WP. Oficer żandarmerii w stopniu majora. Służył w 1 dywizjonie żandarmerii. Przeniesiony do rezerwy. Od 21 VI 1920 k-dt Okręgowy Policji Państwowej na terenie IV okręgu, podlegającej Komitetowi Naczelnej Rady Ludowej w Poznaniu. W latach międzywojennych mieszkał w Warszawie. Podlegał ewidencyjnie PKU Warszawa M III. We IX 1939 w Komendzie Głównej Straży Obywatelskiej, gdzie kierował działem wykonawczym.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; rocznik oficerski rezerw 1934; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Luer Zbigniew Feliks 
    - . kpt. art.
    [1906-?], kadet, kpt. sł. st. art. WP[1938]
    Ur. 01 I 1906 w Warszawie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 14 dak w Białymstoku na stanowisko d-cy plutonu. Następnie przeniesiony w X 1931 z 14 dak do 1 Pułku artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. W okresie 16 IX 1935 do 16 XI 1935 przebywał na kursie samochodowym dla oficerów przy 1 paplot. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1938. Następnie d-ca 2 baterii I dywizjonu 1 paplot. W VIII 1939 po mobilizacji przydzielony do mobilizowanej przez 1 paplot. 26 baterii art. plot. przydzielonej do 26 DP Armii „Pomorze”. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 26 baterią art. plot. i walczy z wrogiem na szlaku bojowym 26 DP Armii „Poznań’. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Księga Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Lukas Antoni
    - , płk sap.
    [1889-?], płk sł. st. sap. WP [1937]
    Ur. 16 IX 1889 w Wiedniu. W 1908 ukończył wojskową Szkołę Realną w Wiedniu, gdzie zdał maturę. Następnie w latach 1908-1911 kształci się w Akademii Wojskowo-Technicznej w Mödling k/Wiednia. Po ukończeniu szkoły w 1911 mianowany ppor. sap. W latach 1911-1914 służył w 9 b. pion. na stanowisko d-cy plutonu, potem do 1 b. pion. w Krakowie. Awansowany w tym czasie do stopnia por. Po wybuchu I wojny światowej od VIII1914 bierze udział w walkach jako d-ca kompanii. Walczy na froncie rosyjskim we Wschodniej Galicji. Na początku 1918 przeniesiony na front włoski, gdzie w stopniu kpt. sap. był z-ca, potem d-cą 19 b. sap. w X 1918 dostał się do niewoli włoskiej. Wstępuje wówczas w XII 1918 do organizowanego we Włoszech oddziału polskiego. Zorganizował w polskim obozie w La Mandria de Chivaso k/ Torino grupę pionierów, której został d-cą. Następnie we Francji służy w Armii gen. J. Hallera, z którą wrócił do kraju w V 1919. Po powrocie do kraju był d-cą kompanii saperów w Grodnie, a następnie d-ca saperów w GO gen. Stefana Witkowskiego, a następnie d-ca 19 b. sap., który został przydzielony do 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Za bohaterską obronę przez 19 b. sap. drogi ewakuacyjnej w rejonie Ostrów Maz. – Komorowo został mianowany w VIII 1920 majorem sł. st. sap. Brał udział w ofensywie 1 Dywizji przeciwko wojskom bolszewickim na kierunku Augustów, Lidę i Wilno. Po wojnie w okresie 1921-1922 ukończył kurs udoskonalający dla oficerów saperów sztabu w Kościuszkowskim Obozie Szkolenia Saperów. Zweryfikowany w 1921 w stopniu ppłk sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1922-1924 był kierownikiem sekcji w Szefostwie Inżynierii i Saperów DOK III w Grodnie, potem kierownikiem robót fortyfikacyjnych na górnym Śląsku. W 1927 ukończył kurs fortyfikacji przy Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie, po czym mianowany szefem Inżynierii i Saperów DOK VIII w Toruniu. W 1932 przeniesiony do Inspektoratu Saperów Sztabu Głównego WP. Awansowany do stopnia płk sł. st. sap. 19 III 1937. Następnie oficer saperów w Inspektoracie Armii „na kierunku Polesie”, potem II oficer sztabu gen. K. Sosnkowskiego.
    W kampanii wrześniowej 1939 od 12 – 20 IX 1939 był d-cą saperów Frontu Południowego – dowodzonego przez gen. K. Sosnkowskiego. 
    Odznaczony: OP5, KW,ZKZ, Medalem za Wojnę 1918-1921.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;R. daleki. Armia „Karpaty” 1939. W-wa 1979; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001.
     (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Luśniak Stefan
    - , ppor. art.
    [1914-2005], kadet, oficer sł. st. art. WP, ppor. [1937]
    Ur. 30 X 1914 w Przeworsku, syn Eugeniusza. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w VI 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1935-1937 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem do 15 pal w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w pułkowej szkole podoficerskiej. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził plutonem topograficzno-ogniowym 15 pal. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 15 pal w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu nr XI B w Braunschweig, potem w oflagu II C w Woldenbergu. Po odzyskaniu wolności w 1945 powrócił do kraju i zamieszkał w Gdańsku. Pracował jako z-ca gł. mechanika w Zakładach Przemysłu Cukrowniczego w Gdańsku – Oliwie.
    Zmarł 15 I 2005.
    J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczpospolitej. W-wa 2001; Tajny dziennik Personalny MSWoj. Nr 4. W-wa 15 X 1937.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Lutomski Mieczysław Michał 
    - , kpt. sap.
    [1898-?], kpt. sł. st. sap. [1935]
    Ur. 21 II 1898..Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach XIV batalionu saperów. Absolwent Szkoły Podchorążych Saperów w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VIII 1920. Po wojnie służył w 7 pułku saperów.  Zweryfikowany w stopniu ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 III 1920. Awansowany do stopnia por. 1 III 1922. Po reorganizacji 7 p. saperów od 1929 dalsza służba w 7 batalionie saperów w Poznaniu, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony w 1930 do DOK VII w Poznaniu. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. W 1936 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie, gdzie pełnił funkcję d-cy 3 kompanii w Batalionie Podchorążych Rezerwy Saperów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 60 batalionu saperów przydzielonego do armii „Modlin”, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 34 z 8 IX 1920;Dz. Pers. Nr Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Roczniki oficerskie 1924;1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Łabicki Janusz Wacław  - , ppor. pilot. 
    [1916-?], ppor. sł. st. lot. pilot [1938], w AK, ps. „Wacław”
    Ur. 13 II 1916 w Warszawie. Uczęszczał do Gimnazjum Państwowego im. T. Rejtana w Warszawie, gdzie w 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne, a następnie 1936-1938 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. 1 X 1938 z przydziałem do 111 eskadry myśliwskiej 1 p. lotniczego w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako pilot w 112 eskadrze myśliwskiej w składzie Brygady Pościgowej.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji AK. Uczestnik Powstania Warszawskiego. Od 18 VIII 1944 szef referatu lotnictwa w Grupie „Północ” AK.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Łada Bogumił Jan 
    - , płk dr med.
    [1889-1942], płk dr med. WP [1937]
    Ur. 22 III 1889 w Łomży. W 1914 ukończył Wydział Medyczny Uniwersytetu Kijowskiego. Od XII 1917 do V 1918 w II Korpusie Polskim w Rosji. Od II 1919 w stopniu kpt. służy w WP. W czasie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 był k-dtem szpitala polowego nr 603. Po wojnie k-dt szpitala rejonowego w Brzeżanach. Zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919. w latach 1922-1924 pełnił funkcję naczelnego lekarza Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie. Następnie od 1924 miał przydział nad etatowy do 1 batalionu sanitarnego. Od 1924 pełnił funkcję k-dta szpitala rejonowego w Białymstoku, a następnie naczelny lekarz garnizonu w Rembertowie, potem od 1928 referent techniczno-lekarski 2 Okręgowego Szefostwa Sanitarnego w Lublinie. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. sanit. 1 I 1931. Następnie k-dt 2 Okręgowego Szpitala w Lublinie, skąd został przeniesiony do Warszawy na stanowisko k-dta 1 Okręgowego Szpitala w Warszawie, którym kierował do lata 1939. Awansowany do stopnia płk sł. st. sanit. 19 III 1937.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję z-cy szefa sanitarnego Armii „Modlin”. Podczas walk zostaje ciężko ranny. Podczas okupacji przebywał w Szpitalu Ujazdowskim, gdzie zmarł 24 X 1942.
    Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Ładomirski Józef Maria Patrycy  - , por. art. 
    [1907-?],por. rez. art. [1937]
    Ur. 17 III 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1930 w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 6 dak w Stanisławowie. Ewidencyjnie podległą PKU Buczacz. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. art. 1 I 1937. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 baterii 6 dak w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 6 dak. Poległ 22 IX 1939 w rejonie Łomianek podczas przebijania się do Warszawy. Pochowany na cmentarzu w Laskach.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP1935-1939. Kraków 2003;P. Bauer-B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983;L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Łaganowski Stanisław - , kpt. piech. patrz LINK

    Łakiński Zygmunt
    - , płk art.
    [1892-1961], oficer sł. st. art. płk [1932]
    Ur. 27 I 1892 w Kościanie w Wielkopolsce, syn Jana i Teresy z Księżopolskich. Uczył się w gimnazjum w Poznaniu, gdzie w 1913 uzyskał maturę. 06 VIII 1914 wcielony do armii niemieckiej i przydzielony do pułku artylerii. Ukończył wojenny kurs szkoły oficerskiej mianowany ppor. art. 24 XII 1915. Do II 1918 brał udział w walkach na froncie zachodnim. Następnie od II 1918 do końca X 1918 instruktor artylerii w Polskiej Sile Zbrojnej. Na początku XI 1918 przyjechał do Poznania, gdzie działa w grupie konspiratorów POW kierowaną przez ppor. M. Palucha. Od XI 1918 do 8 I 1919 był adiutantem baonu Służby Straży i Bezpieczeństwa w Poznaniu. Po wybuchu powstania brał czynny udział w opanowaniu Poznania. Od 9 I 1919 tworzył Dowództwo Artylerii i referował w Dowództwie Głównym sprawy artylerii. Od 20 I 1919 adiutant inspekcji artylerii Wojsk Wielkopolskich. 20 III 1919 Dekretem Komisariatu NRL nr 13 z 2 III 1919 został mianowany por. art. z starszeństwem od 1 VI 1914. Od 15 IV 1919 d-ca 3 baterii Dyonu Artylerii Konnej. Dekretem Komisariatu NRL nr 104 x 1 VI 1919 mianowany kpt. art. Od VIII 1919 d-ca baterii w 2 pal Wlkp., a od XI 1919 d-ca 2 dyonu 2 pal Wlkp. przemianowanym 10 XII 1919 na 17 pap. W szeregach pułku brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Wyróżnił się podczas walk sierpniowych w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od X 1921 do 23 VI 1922 był członkiem Komisji Weryfikacyjnej dla b. oficerów armii niemieckiej, a od 24 IV 1922 do 15 II 1924 szefem Oddziału Personalnego DOK VII w Poznaniu. Z dniem 15 II 1924 objął dowództwo 7 Dyonu Artylerii Konnej w Poznaniu. Awansowany 1 I 1928 do stopnia ppłk sł. st. art. 7 dak dowodził do 2 V 1934. Do stopnia płk sł. st. art. awansowany 1 I 1932. Od 2 V 1934 do X 1938 d-ca 10 pal w Łodzi. Od 1 X 1938 d-ca artylerii dywizyjnej 30 DP w Kobryniu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził artylerią dywizyjną 30 DO. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 30 DP do 28 IX 1939. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 uniknął niewoli i przedostał się do Francji, gdzie od IV do VI 1940 dowodził artylerią dywizyjną 3 DP. Po ewakuacji do Wlk. Brytanii od VII 1940 do XI 1941 był z-cą d-cy 1 Brygady Strzelców I KP w Szkocji. W I 1942 skierowany na Bliski Wschód, gdzie od I 1942 do VI 1942 był k-dtem Centrum Szkolenia Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich, Karpackich następnie od VII 1942 do VII 1945 d-ca artylerii 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Z dniem 3 V 1945 mianowany gen. bryg. Od Vii 1945 do IV 1947 dowodził 7 DP we Włoszech i Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 zamieszkał na stałe w Londynie, gdzie zmarł 24 III 1961. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury.
    Odznaczony: VM kl. 4 nr ooo84 i 5 za kampanię wrześniową 1939,KN,OP kl. 5, KW 2x, ZKZ z M i innymi medalami.
    Żonaty, miał dwóch synów.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Słownik biograficzny Powstańców Wielkopolskich. Poznań 2002;P. Zarzycki. 10 Kaniowski Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 199; T. Kryska-Karski- St. Zurakowski. Generałowie Polski Niepodległej.W-wa 1991.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Łanowiecki Władysław  - , ppor. art. 
    [1911-?], ppor. rez. art. [1935]
    Ur. 28 VI 1911. Służbę wojskową odbywał w okresie 1932-1933 w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 9 pac we Włodawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Prużana. Zmobilizowany do WP w VIII 1939 i wcielony do 9 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 1 baterii 30 dac zmobilizowanego przez 9 pac. Uczestnik obrony Warszawy.
    Po kapitulacji Warszawy dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; A. Szczepański. 9 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1998.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Łanowiecki Zygmunt  - , ppor. piech. 
    [1914-?], ppor. rez. piech. WP[1938]
    Ur. 5 III 1914. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1935-1938 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 20 DP przy 79 pp w Słonimiu. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 78 pp w Baranowiczach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 kompanii CKM I batalionu 78 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami pod Mławą, na przedpolach Modlina i obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Łańcucki Tadeusz Sylwester  - , por. piech. 
    [1905-?],por. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 1 I 1905. Ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 18 pp w Skierniewicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 d-ca kompanii gospodarczej i oficer taborów 18 pp. W VIII 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy 1 kompanii w I batalionie mobilizowanym przez 18 pp w Skierniewicach dla 145 pp rez. z 44 DP Rez. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1932; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945.Z. 13. Londyn 1973.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Łapiński Tadeusz Aleksander  - , ppor. art. 
    [1905-?],ppor. rez. art. [1930], po wojnie kpt. rez. art.
    Ur. 26 II 1905. Służbę wojskową odbywał w dywizjonie szkolnym artylerii. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem mobilizacyjnym do 26 pal w Skierniewicach. Ewidencyjnie podlegał PKU Skierniewice. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 41 dal na stanowisku oficera zwiadowczego. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Awansowany po wojnie do stopnia kpt. rez. art. Żył w 1979.
    Rocznik oficerski rezerw 1934;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Łapkowski Wacław  - , por. lot.. 
    [1913-1941], kadet, por. sł. st. lot. [1938]/mjr pilot
    Ur. 6 XI 1913 w Warszawie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. 15 VIII 1934 z przydziałem do 112 eskadry myśliwskiej w Warszawie. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca klucza i z-ca d-cy eskadry wchodzącej w skald Brygady Pościgowej. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Rumunii, potem do Francji, gdzie służył w WP. W kampanii francuskiej w VI 1940 latał bojowo w kluczu kpt. T. opolskiego. Po kapitulacji Francji ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie od 2 V III 1940 służył w 3030 dywizjonie myśliwskim. Brał udział w Bitwie o Anglię odnosząc 3 zwycięstwa powietrzne. 5 IX 1940 zestrzelony ratował się skokiem na spadochronie. Awansowany w 1941 do stopnia kpt. Od 5 V 1941 d-ca 303 dywizjonu. Brał udział w lotach nad Francję i Belgię. 2 VII 1941 w czasie wyprawy w osłonie bombowców nad Lille zginął w walce z niemieckimi myśliwcami Me 109. Pośmiertnie awansowany do stopnia mjr-a. Pochowany na cmentarzu w Lombardsijde w Belgii.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 08819, KW4x
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Król. Polskie dywizjony Lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945. W-wa 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Łaszkiewicz Stefan
    - , kpt. dypl.
    [1905-1988], kadet, oficer dypl. sł. st. lot., pilot, kpt. [1938]
    Ur. 16 XI 1905 w Stadnikach na Wołyniu. Uczył się w szkole powszechnej, potem w gimnazjum we Lwowie, a w latach 1921 - 1925 w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w VI 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. Odbył wojskowe przeszkolenie unitarne w 15 pp w Dęblinie. Od 20 XII 1925 w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Grudziądzu, gdzie w 1926 był uczestnikiem „buntu” – podchorążowie otrzymali rozkaz podjęcia szkolenia na obserwatorów, co było niezgodne z wcześniejszymi planami, ponieważ mieli zostać pilotami. Podchorążowie podjęli głodówkę, której po interwencji wyższych władz wojskowych nie przerwało 12 „buntowników” wśród nich był SŁ., za co karnie zostaje usunięty z OSL i na rok przeniesiony do 74 pp w Lublińcu. W 1927 powrócił na drugi rocznik szkoły, którą przeniesiono do Dęblina. Promowany na stopień ppor. sł. st. obserwatora 15 VIII 1928 z przydziałem do 2 pułku lotniczego w Krakowie. W 1930 przebywał na kursie pilotażu w centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie. Po powrocie do pułku latał w eskadrze obserwacyjnej, potem przeniesiony do 121 eskadry myśliwskiej. Awansowany do stopnia por. 1 I 1932. Trenował akrobację powietrzną. Z czasem utworzył zespół akrobacyjny. Z swoim zespołem uczestniczył na różnych pokazach lotniczych. W latach 1936-1938 studiował w MSWoj. w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. Po ukończeniu MSWoj. Następnie do III 1939 kierownik referatu w Wydziale Studiów w Dowództwie Wojsk lotniczych MSWoj. w Warszawie. W III 1939 po utworzeniu Brygady Pościgowej objął w niej funkcję oficera operacyjnego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 jako oficer operacyjny koordynował pracę Brygady. 17 IX 1939 przekroczył granicę Rumunii, skąd przedostał się w XI 1939 do Francji, gdzie wstępuje do WP. Początkowo przebywał w Lyonie gdzie obejmuje dowodzenie grupą pilotów, którzy mieli zostać przeszkoleni na francuskim sprzęcie. Od I 1940 odbywa szkolenie w Montpellier, potem w Lyonie. Jako d-ca klucza bierze udział w walkach z Niemcami podczas kampanii francuskiej. 22 VI 1940 wystartował na swoim samolocie z Perpignam i wylądował W Maison Blanche, skąd pociągiem dojechał 2 VII 1940 do Casablanki, a następnie statkiem brytyjskim dopłynął 13 VII 1940 do portu w Glasgow w Szkocji. Przebywał w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Blackpool, potem w m. Speke, gdzie był współorganizatorem i w okresie 9 IX -9 XI 1940 pierwszym d-cą polskiego dywizjonu myśliwskiego 308. Po nieporozumieniach z brytyjskim d-ca dywizjonu 10 X 1940 zdał dowództwo dywizjonu i od 11 X 1940 skierowany na przeszkolenie na angielskim sprzęcie do 55 OTU w Aston Down. Od 10 XII 1940 służył w 245 squadronie stacjonującym na lotnisku w m. Aldergrove niedaleko Belfastu w Irlandii. Latał głównie na patrole ochraniające alianckie konwoje. W 1941 przeniesiony do Inspektoratu Polskich Sił powietrznych w Londynie na stanowisko szefa wydziału oświaty i kultury, gdzie z przerwami pełnił służbę do 1946. Okresowo był oficerem nawigacyjnym 316 dywizjonu, potem 308 dywizjonu i 2 skrzydła myśliwskiego. W 1944 służył w amerykańskim 9 Fighter Squadron na ciężkich myśliwcach Thunderbolt. Awansowany do stopnia mjr sł. st. lot. Po demobilizacji w 1946 wyjechał do Kanady i zamieszkał na stałe w Ottawie, skąd przeniósł się później do Stanów Zjednoczonych.
    Zmarł 12 IV 1988.
    Odznaczony: KW 2x, francuskim Croix de Guerre.
    Był autorem kilku książek m. in. „Sępy”, „Chmurne loty”, „Szum młodości”, „Opowieści róży wiatrów” oraz „Od Cambrai po Coventry”.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; T. Krzystek – J. Zieliński. D-cy dywizjonów PSP na Zachodzie. W-wa 2002; J. Pawlak. Absolwenci Szkoły Orląt. W-wa 2002;W. Król. Polskie dywizjony lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945.W-wa 1976.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ławrynowicz Henryk Józef 
    - , rtm. br. panc.
    [1901-?], oficer sł. st. kaw., WP, rtm. [1936]
    Ur. 05 I 1901. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostaje w służbie wojskowej jako podoficer zawodowy kawalerii. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy /klasa kawaleryjska/. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VII 1927 z przydziałem do 4 psk w Płocku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. Długoletni oficer 4 psk. Od 1931 służył w dowództwie Broni Pancernej MSWoj., potem ponownie w 4 psk. Awansowany do stopnia rtm 1 I 1936. W latach 1937-1939 k-dt Szkoły Podoficerskiej CKM Mazowieckiej Brygady Kawalerii w Ciechanowie.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera w Oddziale I Dowództwa Armii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Łazoryk Włodzimierz Mikołaj
    - , kpt,
    [1904-?], oficer sł. st. lot., kpt. [1938]
    Ur. 27 VIII 1904. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury w latach 1926- 1927 odbywał w WP przeszkolenie unitarne, a następnie w okresie 1927-1929 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. obs. lot. 15 VIII 1929 z przydziałem do 4 p. lot. w Toruniu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Ukończył kursy pilotażu. Następnie przeniesiony do 5 p. lot. w Wilnie, gdzie był pilotem. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938, następnie d-ca 152 eskadry myśliwskiej w III dywizjonie myśliwskim w Lidzie. Po mobilizacji w VIII 1939 dowodzona przez niego eskadra zostaje przydzielona do Armii „Modlin”. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy w walkach z Niemcami w ramach Armii „Modlin” do 12 IX 1939 potem okresowo w działaniach Brygady Pościgowej. Jako d-ca rzutu kołowego eskadry w nocy z 18/19 IX 1939 przekroczył granicę z Rumunią, a następnie przedostał się do Francji, gdzie służył w polskim lotnictwie. Po zakończeniu kampanii francuskiej ewakuował się do Wlk. Brytanii. Od 9 IX 1940 do szeregach 1940 uczestniczy szeregach 607 dywizjonu brytyjskiego w lotniczej „Bitwie o Anglię”, potem w Polskich Siłach Powietrznych. Służył m. in. w 301 dywizjonie bombowym.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 09681, SKZ
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pawlak. Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939.W-wa 1982; W. Król. Polskie Dywizjony lotnicze w Wielkiej Brytanii 1940-1945. W-wa 1976; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Łazuta Władysław - ppor. piech.
    [1905-?], oficer sł. st. piech. WP, ppor. [1936]
    Ur. w 1905. Po odbyciu służby wojskowej w WP w latach 1926-1927 pozostał w służbie wojskowej w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 68 pp we Wrześni na stanowisko d-cy plutonu. Do VIII 1939 d-ca 3 plutonu w 3 kompanii I batalionu 68 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 72 kompanii asystencyjnej zmobilizowanej przez 68 pp w składzie Armii „Poznań”. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5 z 15 x 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Łącki Julian Jan Sebastian - , por piech.
     [1902-?],por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 20 I 1902. W WP służył od 1923 jako podoficer zawodowy. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 78 pp w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 p. o d-cy 6 kompanii II batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 6 kompanią II batalionu 78 pp w składzie 20 DP. Walczy w rejonie Mławy, potem na przedpolach Modlina. W czasie walk ranny 10 IX 1939.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka– K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Łączny Jan Józef - , ppor piech.
     [1914-?], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 26 I 1914. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1937 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 x 1937 z przydziałem do 60 pp w Ostrowie Wlkp. na stanowisko d-cy plutonu w 4 kompanii II batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 plutonem 4 kompanii II batalionu 60 pp w składzie 14 DP. Uczestnik walk nad Bzurą i obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Łączyński Jan - , por. piech.
    [1901-?],por. rez. piech.[1932]
    Ur. 14 I 1901. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 z przydziałem mobilizacyjnym do 36 pp. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany do stopnia por. rez. piech. 2 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 31 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Łask. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu 31 pp. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Łączyński Roman Stefan - , ppłk łączno
    [1896-1977], oficer sł. st. łącz. WP, ppłk [1938]
    Ur. 11 IX 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 2 p. łączności w Jarosławiu. Awansowany do stopnia kpt. 15 VIII 1924. Następnie odkomenderowany do Obozu Wojsk Łączności gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii szkolnej. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1931. Następnie oficer łączności w sztabie 23 DP w Katowicach, skąd został przeniesiony do dowództwa Wojsk Łączności w Warszawie na stanowisko kierownika referatu inspekcji w wydziale Wyszkolenia. Awansowany do stopnia ppłk 19 III 1939. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  d-cy łączności Armii „Poznań”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznań”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł w 1977 w Polsce  .
    Odznaczony: KN, KW2x,ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928, 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej w 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Łążyńska Wanda Helena - , dr med. 
    [1908-1944], dr med., kpt. AK, ps. „Boża Wola”
    Ur. 5 IV 1908 w Kijowie. Po ukończeniu gimnazjum studiowała na Wydziale Lekarskim UW w Warszawie uzyskując dyplom lekarza. W drugiej połowie lat trzydziestych pracowała jako asystentka prof. J. Kossakowskiego na oddziale chirurgii w Szpitalu Dziecięcym w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pracowała w jednej z filii Szpitala Ujazdowskiego. Podczas okupacji niemieckiej pracuje w swoim zawodzie w Szpitalu Sióstr Elżbietanek przy ul. Goszczyńskiego na Mokotowie. Jednocześnie czynna w konspiracji ZWZ/AK w Obwodzie Warszawa-Mokotów. Brała udział w Powstaniu Warszawskim. Poległa 29 VIII 1944 podczas przenoszenia rannych – pacjentów szpitala do schronu w czasie bombardowania przez niemieckie lotnictwo.
    Odznaczona: VM kl. 5 nr 12802
    L. M. Bartelski. Mokotów 1944. W-wa 1986
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Łokuciewski Witold - , ppor pilot. 
    [1917-1990], ppor. pilot WP [1938], w PSZ w LWP płk
    Ur. 02 II 1917 w Kamieńskiej Stanicy w Rosji, syn Antoniego i Beniaminy z d. Pobiedzińska. Od 1918 mieszkał z rodzicami w Wilnie, gdzie ukończył szkołę powszechną, a następnie Gimnazjum im. J. Śniadeckiego w Oszmianie uzyskując w 1935 świadectwo dojrzałości. W latach 1935-1936 odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. W latach 1936-1939 w Szkole podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. 1 X 1938 z przydziałem do 112 Eskadry Myśliwskiej 1 Pułku Lotniczego w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej bierze udział w składzie 112 eskadry w walkach w obronie Warszawy. Po napaści sowieckiej na Polskę 17 IX 1939 ewakuował się wraz z eskadrą 18 IX 1939 do Rumunii, skąd w x 1939 uciekł i przez Jugosławię i Włochy przedostał się do Francji. Przebywał w Polskiej Bazie Lotniczej w Lyon-Bron, gdzie przeszedł przeszkolenie n francuskim sprzęcie. W VI 1940 uczestniczy w walkach z Niemcami w kluczu k. T. Opulskiego. 21 VI 1940 ewakuuje się do Wlk. Brytanii. Przebywał w Polskiej Bazie w Blackpool. Od 2 VIII 1940 przydzielony do dywizjonu 303 w Northolt. Uczestniczy w „Bitwie o Anglię”. Odnosi kilka zwycięstw powietrznych. Awansowany w 1941 do stopnia por. Brał udział w lotach nad Francję i Belgię. Od 20 XI 1941 d-ca eskadry „A” w 303 dywizjonie. 13 III 1942 podczas lotu w osłonie bombowców nad Francją rejonie m. Hazebrouck jego samolot zostaje podczas walki z Niemcami trafiony, a on sam ranny w nogę ranny w przez niemieckie myśliwce. Po udanym wylądowaniu na polu zostaje ujęty przez Niemców i przewieziony do stalagu Luft III w Żaganiu. 15 VIII 1943 z grupą jeńców uciekł z stalagu. Ujęty kilka dni później w Legnicy o ponownie przewieziony do stalagu. Brał udział w przygotowaniach do ucieczki, która nastąpiła w nocy z 24/25 III 1944. W czasie trwania ucieczki Niemcy odkryli podkop, co wstrzymało dalszą ucieczkę jeńców. W 1945 ewakuowany w IV 1945 wraz z jeńcami do obozu w Lubece. W czasie ewakuacji w Lubece zbiegł z konwoju z kilkoma jeńcami i przedostał się n teren zajęty przez wojska brytyjskie. Odesłany do Wlk. Brytanii. Po rekonwalescencji 29 XI 1945 przydzielono go ponownie do 303 dywizjonu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. lot. od 1 II 1946 obejmuje dowództwo dywizjonu i sprawował je do rozwiązania dywizjonu 9 XII 1946. Zestrzelił 8 samolotów wroga. Znalazł się w grupie asów myśliwskich.
    Po demobilizacji w VI 1947 powrócił do kraju. Początkowo mieszkał w Lublinie gdzie do 1949 pracował jako instruktor w Aeroklubie Lubelskim w Świdniku. W 1949 w efekcie represji komunistycznych zostaje zwolniony z pracy. Odebrano mu wówczas uprawnienia pilota i zakazano wstępu na lotnisko. Następnie pracuje w kancelarii adwokackiej, potem jako z-ca kierownika Spółdzielni Pracy „Wapno-Beton” Lublin. Jesienią 1956 zostaje powołany do służby w LWP. Przeszkolony na odrzutowcach pełnił kolejno funkcje: inspektora Służby Sztabów, inspektora Techniki Pilotażu w dowództwie WLOP, szefa Wydziału Programowania Zarządu Szkolenia Lotniczego Inspektoratu Lotnictwa, szefa Wydziału Współpracy z Lotnictwem Cywilnym i szkolenia Rezerw Szefostwa Szkół. W latach 1969-1972 był attaché wojskowym w Londynie. W 1974 w stopniu płk –a przeszedł na emeryturę. Działał aktywnie w ruchu kombatanckim.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 08824, KW2x, DFC. Po wojnie odznaczony m. in. Krzyżem Komandorskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
    Zmarł 17 IV 1990 w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 15 X 1938;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Król. Polskie dywizjony Lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945.W-wa 1976;B. Polak. Biogram W. Ł. /w:/ Kawalerowie VM 1792-1945. T IV, cz. 1. Koszalin 1995.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Łonicki Janusz Konrad - , por. rez. art.
    [1899-1974], artysta malarz, grafik oficer rez. art. WP, por. [1919]
    Ur. 24 VI 1899. Ukończył gimnazjum. W latach 1919-1920 brał udział w szeregach 5 pac w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. rez. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 5 pac. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie. Uprawiał m. in. grafikę i malarstwo portretowe. Przed wojną mieszkał w Warszawie. Wojskowo podlegał PKU Warszawa M III – przydział Korpus Oficerów Artylerii przewidzianych do użycia na wypadek wojny. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i przydzielony do ośrodka zapasowego artylerii w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 od 6 IX 1939 d-ca 1 baterii „Obrony Warszawy” utworzonej w Ośrodku Zapasowym Artylerii. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Działał w konspiracji obozowej. Zajmował się projektowaniem wizerunków miast polskich na znaczkach oraz grafiką i malarstwem. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju i pracuje w swoim zawodzie.
    Zmarł w 1974.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Łoś Janusz - , rtm. dypl. 
    [1903 – 1939],kadet, oficer dypl. sł. st. kaw. WP, rtm. [1937]
    Ur. 01 XI 1903 w Bobinie pow. Miechów. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w VI 1924 zdał maturę. Jako ochotnik brał w 1920 udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1926 z przydziałem do 18 p. ułanów w Grudziądzu na stanowisko d-cy plutonu, potem adiutant pułku. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. W latach 1934-1936 studiował w MSWoj. w Warszawie, uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Następnie oficer sztabu w Podolskiej Brygadzie Kawalerii. Awansowany do stopnia rtm dypl. sł. st. kaw. 19 III 1937. Do 1939 d-ca 2 szwadronu w 18 p. ułanów. Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer II Oddziału sztabu Armii „Poznań”. Brał udział w walkach nad Bzurą potem w walkach odwrotowych. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Ciężko ranny 25 IX 1939 zmarł w Szpitalu Ujazdowskim 27 IX 1939. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer- B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Łoza Stanisław Bartłomiej
    - , kpt. rez. piech.
    [1888-1956], historyk sztuki, bibliograf, oficer rez. piech. WP, kpt.[1920], po 1945 w WP ppłk[1946]
    Ur. 29 VII 1888 w Starej Wsi k. Siedlec. Uczęszczał do prywatnego Gimnazjum Św. Wojciecha w Warszawie. W 1909 wyjechał do Francji, gdzie studiował w Szkole Nauk Politycznych w Paryżu. Po powrocie do kraju w 1913 podejmuje pracę w Banku Spółdzielczym, a po wybuchu I wojny światowej 1 VIII 1914 pracuje w Zarządzie Kolei, potem w Towarzystwie Opieki nad Zabytkami. Opracował I wydanie Słownika architektów. Od VII 1917 pracuje jako referent w ówczesnym Ministerstwie Rolnictwa. Od 1919 w stopniu por. służył w WP. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 XII 1920. Przeniesiony do Korpusu Oficerów Administracji Wojskowej-Dział Kanc. Od 1921 oficer w Gabinecie Ministra Spraw Wojskowych, gdzie pełnił funkcję kierownika podreferatu orderów i odznaczeń, a następnie przeniesiony po 1926 do Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego. Przeniesiony w stopniu kpt. w 1929 w stan spoczynku przydziałem do Korpusu oficerów Administracji Wojskowej w st. sp. Następnie pracował na stanowisku kierownika biura w Zarządzie Głównym Związku Kombatantów w Warszawie. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kierownika kancelarii sztabu Armii „Poznań”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznań”, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu m. in. w II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powrócił do kraju i wstąpił do WP. Początkowo pracował w Muzeum Wojska Polskiego. Awansowany do stopnia mjr w 1945. Następnie od 1946 oficer w Departamencie Personalnym MON. W 1947 awansowany do stopnia ppłk-a i w tym samym roku jako przedwojenny oficer WP w ramach czystek zostaje zwolniony z wojska. Później pracował w Biurze Ochrony Zabytków i Instytucie Urbanistyki i Architektury w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 05 IV 1956.
    Żonaty z Heleną Marią z d. Marconi. Miał 3 synów i córkę.
    Był autorem wielu cennych prac z dziedziny historii i biografistyki.
    Odznaczony: Orderem Odrodzenia Polski kl. 5 i medalami zagranicznymi.
    Rocznik oficerski 1924, 1928; Rocznik oficerski rezerw 1934; Polski Słownik Biograficzny, t. XVIII. Wrocław 1973; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Łoziński Eugeniusz
    - , por. art.
    [1908-1939],por. sł. st. art. WP [1938]
    Ur. 27 V 1908. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał do szkoły średniej. Od 1929 służy w WP, gdzie ukończył Szkołę Podoficerską. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 5 pal we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 19 III 1938. Następnie d-ca 8 baterii w III dywizjonie 5 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 4 baterii II dywizjonu 5 pal w składzie 5 DP Leg. Wraz z II dywizjonem dotarł transportem kolejowym do stacji kolejowej Mrozy k. Warszawy, gdzie transport został zbombardowany przez lotnictwo niemieckie 8 IX 1939. W wyniku nalotu poległ od odłamków bomby razem z d-cą II dywizjonu mjr F. Deskurem.
    Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 5 Lwowski Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996; L. Głowacki.17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Łoziński Henryk
    - , por. piech.
    [1907-?], oficer sł. st. piech. WP, por. [1935]
    Ur. 28 VI 1907. Ukończył gimnazjum w Wilnie. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 1 pp leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Do lata 1939 d-ca 2 kompanii CKM w II batalionie 1 pp Leg. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku     d-cy 2 kompanii CKM II batalionu 1 pp leg. w składzie 1 DP Leg. Uczestniczy w walkach nad Narwią i Bugiem, potem pod Kałuszynem i w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie po reorganizacji oddziałów dowodził 1 kompanią CKM w III batalionie 182 pp rez. utworzonym 27 IX 1939 w składzie SGO „Polesie”. Po bitwie pod Kockiem prawdopodobnie w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju.
    Odznaczony: VM kl. 5  nr 13350.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Łoziński Roman Stefan Marian 
    - , rtm.
    [1904-?], rtm. sł. st. kaw. WP [1937]
    Ur. 02 IX 1904. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1923-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne, potem w okresie 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1926 z przydziałem do 2 p. szwoleżerów w Stargardzie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Po 1932 w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. W latach 1936-1937 d-ca 1 plutonu CKM w 3 szwadronie szkolnym Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii. Awansowany do stopnia rtm. 19 III 1937. W latach 1937-1938 d-ca 2 plutonu CKM w 4 szwadronie szkolnym, a w latach 1938-1939 adiutant K-dta Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku k-dta Kwatery Głównej Zbiorowej Brygady Kawalerii – utworzonej z połączonych Wielkopolskiej Brygady Kawalerii i Podolskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;S. Radomyski. Zarys historii Szkoły Podchorążych rezerwy Kawalerii 1926-1939. Pruszków 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Łoziński Witold Marian
    - , mjr art.
    [1899-?], mjr sł. st. art. WP[1935]
    Ur. 10 XII 1899. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 7 pac w Poznaniu. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1925. Następnie d-ca baterii w 7 pac. W latach 1929-1932 oficer w centrum Wyszkolenia artylerii w Toruniu. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1935. Przeniesiony na stanowisko d-cy I dywizjonu 17 pal w Gnieźnie, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Armii „Poznań”. Uczestnik walk z Niemcami nad Bzurą, potem po przebiciu do Warszawy od 19 IX 1939 oficer sztabu artylerii w Dowództwie Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu.
    Odznaczony: KN, KW2x, ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; l. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Łubieński Stanisław - , rtm. kaw. 
     [1906-1939],kadet, rtm. dypl. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 13 XII 1906 w Warszawie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 14 p. ułanów we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Po 1933 oficer w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. W latach 1936-1938 słuchacz Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1938. Po ukończeniu MSWoj. w XI 1938 w stopniu rtm. dypl. przeniesiony na stanowisko I oficera sztabu Podolskiej brygady Kawalerii z m. p. w Stanisławowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego Podolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do armii „Poznań”. Walczył z Niemcami m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej. Poległ 19 IX 1939 w Dąbrowie k./Sierakowa podczas przebijania się oddziałów brygady. Pochowany na cmentarzu w Kiełpinie Poduchowym.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12192
    Księga Pamiątkowa Kadetów II RP. W-wa 2001; Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; R.Rybka – Ruczaj. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer-B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Łuczaj Bohdan
    - , kpt. piech. 
     [1901-?], kpt. sł. st. piech. WP [1936]
    Ur. 25 VII 1901.W latach 1921-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1923 z przydziałem do 10 pp w Łowiczu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. W latach 1928-1934 służył w KOP. Po ukończeniu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kursu dla d-ców kompanii awansowany 1 I 1936 do stopnia kpt. i przeniesiony do 10 pp w Łowiczu na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1937-1939 d-ca 1 kompanii CKM w I batalionie 10 pp. W VIII 1939 przydzielony do sztabu formowanej w ramach mobilizacji 44 DP Rez. W kampanii wrześniowej bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 44 DP Rez. Uczestnik walk w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. 13. Londyn 1973.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Łuczyński Jerzy Franciszek Feliks
    - , ppor. art.
    [1915-?], oficer sł. st. art. WP, ppor.[1936]
    Ur. 26 V 1915.Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1934 w szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem w latach 1934-1936 w Szkole podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 x 1936 z przydziałem do 3 pac w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. W okresie 1937-1939 d-ca plutonu w 4 baterii II dywizjonu 3 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta II dywizjonu 3 pac. Walczył w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej,
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1993.
    2006

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ługowski Mieczysław
    - , kpt. inż. dypl. 
    [1901-?], oficer dypl. int. WP, kpt.[1937]
    Ur. 11 VII 1901. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 I 1920. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Służył w 11 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia por. awansowany 1 I 1922. Przeniesiony ok. 1928 do służby w KOP. W 1932 przeniesiony do 6 psp w Samborze. Następnie ukończył Wyższą Szkołę intendentury przy WSWoj. w Warszawie. Do stopnia  kpt. dypl. sł. st. int. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 oficer int. w sztabie 20 DP  w Baranowiczach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa int. 20 DP. Uczestnik walk z Niemcami na przedpolach Modlina, potem w obronie Warszawy/. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Łukasiewicz Eugeniusz - , ppor. piech.
    [1905-?], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 14 IX 1905. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 21 pp w Warszawie. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii w IV batalionie marszowym dowodzonym przez mjr M. Ducha z 21 pp. Walczył w obronie Warszawy. Po kapitulacji jego losy n/n
    R. Rybka – Łukasiak. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Karczewski. 21 Warszawski Pułk Piechoty. W-wa 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Łukasiewicz Ludwik Józef 
    - , ppor. piech.
    [1913-1996], ppor. sł. st. piech. WP[1936], w PSZ, por.
    Ur. 02 IV 1913. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury w 1933 wstępuje do szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. W okresie 1933-1934 odbywał kurs unitarny w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w latach 1934-1936 w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 30 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do VIII 1939 d-ca plutonu w 2 kompanii CKM II batalionu 30 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził zmobilizowaną przez 30 pp 202 kompanią IV batalionu utworzonego z nadwyżek pułku. Uczestniczył w obronie Warszawy na odcinku Powązki-Fort Bema. Podczas walk 26 IX 1939 zostaje ranny od odłamku bomby lotniczej. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau, skąd został uwolniony 29 IV 1945. Po odzyskani wolności wstępuje do PSZ na zachodzie. Służył w 103 batalionie przy 1 dywizji Pancernej. Po demobilizacji w 1046 powraca do kraju. Zamieszkał w Krakowie. Podejmuje pracę zawodową w przemyśle. Od 1978 na emeryturze.
    Zmarł w Krakowie 11 II 1996.
    Pochowany na cmentarzu Rakowieckim w Krakowie.
    Odznaczony: KW, Medalem za Obronę Warszawy. Medalem Zwycięstwa i Wolności.
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; Biuletyn Koła Przyjaciół SPP„Rzeczpospolita Podchorążacka” nr 3/1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Łukasik Antoni
    - , kpt. aud.
    [1902-?], mgr, kpt. sł. st. audytor [ 1937]
    Ur. 7 VI 1902. Ukończył gimnazjum. W latach 1922-1923 w szkole Podchorążych Piechoty, potem w latach 1923-1925 w Szkole Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z starszeństwem 15 VII 1925 z przydziałem do 1 pp Leg. w Wilnie. Do stopnia por. awansowany do stopnia por. 15 VII 1927. W latach trzydziestych ukończył wydział prawa na USB w Wilnie uzyskując dyplom mgr prawa. Przeniesiony do grupy oficerów – audytorów. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W latach 1937-1939 był kierownikiem Wojskowego sadu Rejonowego w Kaliszu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby sprawiedliwości 25 DP w składzie armii „Poznań”. Uczestnik walk m. in. nad Bzurą, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer  -B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Łukaszewicz Konsanty Stefan 
    - , ppor. rez. piech.
    [1906-?], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 1 I 1906. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkolnym podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera gospodarczego II batalionu 79 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami pod Mławą, potem na przedpolach Modlina i od 14 IX 1939 w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Łukaszewicz Bronisław - , ppor. rez. sap.
    [1909-?],ppor. rez. sap. [1934]
    Ur. 23 XI 1909. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 z starszeństwem od ppor. 1 I 1934. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 2 kompanii saperów w batalionie mostów kolejowych zmobilizowanego przez 2 batalion mostów kolejowych w Legionowie. Uczestniczył w działaniach wojennych na przedpolach Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Zarzycki. 2 Batalion Mostów kolejowych. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Łukaszewicz Kazimierz - , ppor. rez. piech. 
    [1908-?], oficer rez. piech. WP, ppor.[1933]
    Ur. 24 II 1908. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w latach 1930-1931 służbę wojskową w 2 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 i przydziałem mobilizacyjnym do 30 pp w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M IV. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i przydzielony do 30 pp. w kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 kompanią CKM w utworzonym z nadwyżek 30 pp 360 pp. Walczy z wrogiem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; Rocznik oficerski rezerw 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Łukomski Józef
    - , płk dypl. 
    [1895-1975], powstaniec wielkopolski, oficer dypl. sł. st. łącz. WP, płk [1937], w PSZ gen. bryg.[1964]
    Ur. 12 VIII 1895 w Bydgoszczy, syn Witolda /budowniczego/ i Pelagii z Biniakowskich. W latach 1901-1907 uczęszczał do szkoły powszechnej w Śmiglu, potem od 1907 do gimnazjum w Rawiczu, a od 1909 d0 1914 do gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu, gdzie w 1914 zdał maturę. Od 1910 członek gimnazjalnego Towarzystwa Tomasza Zana. Po wybuchu I wojny światowej 12 VIII 1914 zostaje wcielony do armii niemieckiej. Służył m. in. w oddziale telegraficznym w Poznaniu, potem w oddziale telegraficznym w Westernhagen. W skaldzie 89 dywizji strzelców brął udział w walkach na froncie rosyjskim, potem rumuńskim, gdzie od 15 V 1915 dowodził drużyną, potem od VII 1916  plutonem. 4 XII 1916 mianowany chor. i przeniesiony do oddziału telegraficznego w 187 dywizji strzelców. Nadal walczył na froncie rumuńskim. Mianowany ppor. 19 XII 1916. 19 I 1917 przeniesiony do oddziału telegraficznego 235 dywizji strzelców. Walczył na froncie zachodnim we Francji. Od 10 XII 1918 przydzielony do 6 zapasowego oddziału telegraficznego we Wrocławiu. 22 XII 1918 po otrzymaniu urlopu wyjechał do Śmigla i tam włączył się do działalności niepodległościowej. Brał udział w Powstaniu Wielkopolskim jako d-ca kompanii śmigielskiej  i d-ca odcinka „Osieczna” na froncie płd-zachodnim. Od 1-9 II 1919 pełnił obowiązki oficera sztabu w Komendzie Łączności dowództwa Głównego Sił Zbrojnych b. zaboru pruskiego, a od 10 II 1919 służy w 1 baonie telegraficznym w Poznaniu. Następnie od 12 II do 16 III 1919 był d-cą szkoły telegraficznej, potem oficer techniczny w Komendzie Łączności Dowództwa Głównego. Mianowany 30 III 1919 por. z starszeństwem od 1 II 1915. Od IV-XII 1919 organizator i d-ca 2 batalionu telegraficznego w Poznaniu. w okresie XII 1919-I 1920 oficer techniczny w oddziale III a Dowództwa Łączności Wojsk Wielkopolskich, następnie od 23 I -30 VI 1920 d-ca 7 zapasowej kompanii telegraficznej . Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Od 1 VII 1920 walczył na froncie płd. – wsch. w Małopolsce Wsch. Pełnił wówczas funkcje oficera telegraficznego w Szefostwie Służb Łączności frontu, a od 13 IX 1920 pełnił obowiązki Szefa Łączności II Armii. Awansowany w X 1920 do stopnia kpt. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 IV 1920. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 4 I 1921 do 20 XI 1927 w obozie Szkoleniowym Wojsk Łączności w Zegrzu, gdzie był d-cą szkoły oficerskiej, wykładowcą taktyki łączności na kursach oficerskich, podchorążych i dyrektorem naukowym. W okresie od 23 III 13 VIII 1923 przebywał na kursie dla oficerów łączności w Wersalu we Francji. Awansowany 2 IV 1924 do stopnia mjr sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 VII 1923. Od 21 XI 1927 d-ca 1 batalionu w 1 Pułku Łączności w Warszawie, od 27 IV 1928 z-ca d-cy 1 Pułku Radiotelegraficznego, a od 2 III 1929 wykładowca w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Następnie do 1930 szef łączności 19 DP w Wilnie. W latach 1930-1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W latach 1932-1936 wykładowca taktyki łącz. w WSWoj. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. łącz. 1 I 1933. W latach 1936-1939 szef łącz. SG. Awansowany 19 III 1937 do stopnia płk dypl. We IX 1939 z-ca d-cy Wojsk Łączności oraz d-ca Łączności Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu IV B w Königstein, potem w oflagu VII a w Murnau. Po uwolnieniu zniewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie do x 1945 był oficerem łączności w Dowództwie Wojsk Łączności II KP. Do XI 1946 był k-dtem Szkoły Radiotechnicznej w Rzymie. Od I 1947 w wlk. Brytanii., gdzie był d-cą Ośrodka Szkół Technicznych w Millom. Po demobilizacji mieszkał w Wlk. Brytanii m. in. w m. Holton. Rozkazem gen. W. Andersa NW WP zostaje mianowany gen. bryg. z starszeństwem od 1 I 1964. W 1968 powrócił do Polski i zamieszkał u syna w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 31 I 1975. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
    Odznaczony: KW, KN, ZKZ, Medalem X – lecia Odzyskania Niepodległości, Medalem za Wojnę 1918-1921.
    Żonaty z Marią Antoniną z Butkiewiczów, miał synów: Bogdana Stanisława /1923/ i Witolda Andrzeja /1925/
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;W. Omieczyński. Biogram J. Ł. /w:/ Słownik biograficzny Powstańców Wielkopolskich. Poznań 2002;T. Kryska – Karski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Łukomski Mieczysław
    - , por. art. 
    [1910-?], oficer sł. st. art. WP, por. [1938]
    Ur. 18 X 1910.W okresie 1931-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 8 pal w Płocku na stanowisko    d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Do VIII 1939 d-ca plutonu 1 baterii I dywizjonu 8 pal, potem oficer ogniowy 7 baterii III dywizjonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii I dywizjonu 8 pal w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Mławy, Modlina i w jego obronie. W czasie walk 3 IX 1939 został ranny. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Grochowski. 8 Płocki Pułk artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Łukowicz Szczepan - , mjr. piech.
    [ 1894-1942], powstaniec wielkopolski, oficer sł. st. piechoty WP, mjr [1932], w konspiracji ZWZ/AK, mjr., ps.„Czaszka” „Pomer”, „Szczepan”, vel Świrski.
    Kmdt Inspektoratu ZWZ Poznań-Miasto VI 1940 – I 1941. Okręg Poznań ZWZ.
    Ur.26 VIII 1894 w Dziemianach pow. Kościerzyna. Syn Jana /ziemianina/ i Józefiny z d. Bukowskiej. Od 1906 był uczniem niemieckiego gimnazjum humanistycznego w Chojnicach, gdzie należał do aktywnych działaczy tajnego Towarzystwa Filomatów im. Tomasza Zana. W latach 1911-1914 działał w Drużynach Strzeleckich. W 1914 po zdaniu matury zostaje wcielony do armii niemieckiej. Ukończył kurs podchorążych w Biedrusku i po odbyciu praktyki nie otrzymał nominacji oficerskiej. Uczestnik walk na froncie podczas I wojny światowej. Zdemobilizowany od 01 XII 1918. Po powrocie w swe rodzinne strony należał do organizatorów Straży Obywatelskiej na Kaszubach oraz był czołowym działaczem tajnej Organizacji Wojskowej Pomorza. Organizował rozbrojenie Grenzschutzu w Kościerzynie i w Lipuszu. Poszukiwany przez policję przekroczył linię demarkacyjną i 06 III 1919 zgłosił się do 1 p. uł. w Poznaniu. Następnie oddelegowany do tworzenia Dywizji Strzelców Pomorskich. Jako oficer łącznikowy wchodził w skład sztabu Dywizji Pomorskiej Powstania Wielkopolskiego. W 1920 w stopniu por. był dowódcą 3 kompanii ckm w 66 Kaszubskim Pułku Piechoty. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Odznaczył się męstwem. W toku walk został 03 VII 1920 ciężko ranny. Przebywał w szpitalu wojskowym w Poznaniu. Odznaczony VM kl. 5 nr 2472. Po wyleczeniu ran powraca do służby w 66 pp. w Chełmnie na stanowisko dowódcy kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piechoty z starszeństwem 01 VII 1923. Po przewrocie majowym w 1926 należał do aktywnych przeciwników Józefa Piłsudskiego. Utrzymywał ścisłe kontakty z filomatami pomorskimi oraz działaczami narodowymi w Poznaniu.
    W 1926 oddelegowany do Szkoły Podoficerów Zawodowych w Grudziądzu, gdzie był wykładowcą. W 1929 przeniesiony do 58 pp. w Poznaniu. W 1931 ukończył kurs dla dowódców batalionów w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Awansowany do stopnia majora sł. st. piechoty 1 I 1932. Od 25 III 1932 dowódca II batalionu 58 pp. W 1935 przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Poznaniu przy ul. Wyspiańskiego 25. Jego mieszkanie stało się miejscem spotkań wybitnych działaczy opozycji politycznej z Pomorza i Wielkopolski, do których należeli m.in. red. Franciszek Kręcki z Gdańska, ks. Dr Maksymilian Dunajski, ks. płk Józef Wrycza z Wiela, ks. inf. Józef Prądzyński, dr Marian Seyda i Cyryl Ratajski. Utrzymywał kontakty z gen. Władysławem Sikorskim i innymi działaczami Frontu Morges. W 1936 na zjeździe Filomatów Pomorskich w Toruniu przyjął kierownictwo Sekcji Historii Organizacji Wojskowej Pomorza. W marcu 1939 na czele delegacji z Pomorza przedstawił generalnemu Inspektorowi Sił Zbrojnych i ministrowi Spraw Zagranicznych spiskowy projekt siłowego zajęcia Wolnego Miasta Gdańska.
    Latem 1939 wszedł w skład kierownictwa Korporacji Braterstwa „Czołem Sikorskiemu”, jako pełnomocnik Wielkopolski i Pomorza. D 1935 utrzymywał ścisłe kontakty z płk Antonim Szymańskim/powstańcem wielkopolskim/, który był polskim attache wojskowym w Berlinie, co pozwoliło mu nie tylko śledzenie sytuacji politycznej w Rzeszy, ale na odpowiednie przygotowania środowisk kombatanckich na czas wojny. Pomimo rezerwy do polityki władz sanacyjnych, na tle tajnych przygotowań obronnych zacieśniał swoją współpracę z dowództwem DOK VII w Poznaniu i DOK VIII w Toruniu. Brał udział w pracach konspiracyjnych nad siatkami Tajnej Organizacji Konspiracyjnej /TOK/. Był autorem oparcia konspiracji na korpusie podoficerskim. Latem 1939 utrzymywał bliskie kontakty z kpt. Wincentym Wierzejewskim i kpt. Ignacym Sękiem. Brał tez udział w rozpoznaniu wywiadowczym Organizacji Białych Rosjan na Pomorzu, dla potrzeb Oddziału II Sztabu Głównego. Na wojnę 1939 nie został zmobilizowany, a po rozmowie z Cyrylem Ratajskim 05 IX 1939 wyjechał do Warszawy. Był współorganizatorem 360 pp., gdzie objął dowództwo 4 batalionu. Bierze udział w obronie Warszawy na pododcinku „Południe” /Mokotów/. 12 IX 1939 podczas akcji rozpoznania na Okęciu został ranny. Przebywał w szpitalu polowym w Błoniu, gdzie związał się z mjr. dr Wojciechem Jedliną-Jakobsonem, który skontaktował go z gen. Michałem Karaszewiczem – Tokarzewskim. 30 IX 1939 otrzymał pełnomocnictwo do organizowania komend terytorialnych SZP w Wielkopolsce i na Pomorzu. Po powrocie do Poznania oczekiwał instrukcji od gen. W. Sikorskiego. Jednocześnie był inicjatorem konspiracji CS w korpusie podoficerskim w Poznaniu i Toruniu.5 XII 1939 spotkał się z por. Franciszkiem Pawelą – osobistym łącznikiem płk dypl. Stefana Roweckiego. Na przełomie XII 1939, a w I 1940 skierował swoich kurierów do Mogilna, Żnina, Szubina, Świecia, Torunia i innych miast. Był zwolennikiem powołania Obszaru Poznańsko-Pomorskiego ZWZ. Organizował w 1940 struktury ZWZ w Poznaniu. Od VI 1940 pełnił funkcję k-dta Inspektoratu Rejonowego ZWZ w Poznaniu, a od I 1941 p. p. szef sztabu Poznańskiego Okręgu ZWZ. Brał aktywny udział w organizowaniu Wielkopolskiego Kierownictwa Związku Odwetu /WKZO/. 10 IX 1941 aresztowany w Poznaniu przez gestapo i uwięziony. Przeszedł okrutne śledztwo. Do IV 1942 był więziony w więzieniu policyjnym w Forcie VII. Następnie śledztwo zostało wznowiono po wykryciu przez gestapo organizacji WZZO. Odmówił wówczas składania zeznań. Skazany w VI 1942 przez policyjny sąd doraźny na karę śmierci. W grupie oficerów Sztabu Poznańskiego Okręgu ZWZ i działaczy Głównej Delegatury Okręgowej RP w Poznaniu zamordowany 07 VII 1942 w Lasach Palędzkich. Pośmiertnie awansowany przez KG AK do stopnia ppłk-a.
    Odznaczony: VM kl. 5 za wojnę z bolszewikami i VM kl. V za kampanię wrześniową 1939, KN, KW 3x, Medalem Wojska 4x, Krzyżem AK.
    Żonaty z Zofią Werbińską vel Wierzbińska. Małżeństwo było bezdzietne.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924, 1928,1932; CAW, VM 5-490,ap.2364; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina w 1939. W-wa 1986; Słownik Biograficzny Kawalerowie VM 1792-1945, t. 5, 1939-1945, cz. I. Koszalin 1999;M. Woźniak. Encyklopedia konspiracji wielkopolskiej 1939-1945. Poznań 1998; K. Komorowski. Konspiracja Pomorska 1939-1947. Gdańsk 1993; M. Woźniak. Poznański Okręg AK /w:/ AK-rozwój organizacyjny. W-wa 1996. 
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Łukowski Franciszek
    - , pchor. rez. piech.

    Łukowski Marian
    - , ,por. kaw. 
    [1910-1985], oficer sł. st. kaw. WP, por.[1936]
    Ur. 10 I 1910 w Podborowie. Ukończył gimnazjum. W okresie od 16 VIII 1930-30 VI 1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 23 p. uł. w Postawach. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 15 p. uł. w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Następnie d-ca plutonu w szwadronie CKM. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu, a od 9 IX 1939 d-ca szwadronu CKM 15 p. uł. w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 15 p. uł. m. in. w bitwie nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Puszczę Kampinoską w kierunku Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli pozostał na Zachodzie i służył w PSZ. Awansowany do stopnia rtm. Po demobilizacji zamieszkał w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia mjr-a. Aktywny działacz kombatancki. Wieloletni wiceprezes Koła Ułanów Poznańskich w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13037, KW
    Zmarł 04 XI 1985 w Londynie.
    S. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1923-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; Przegląd Kawalerii Nr 120/85.Londyn.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Łuszczewski Jan Paweł - , ,ppor. piech.
    [1909-?], ppor. rez. piech. WP[1933]
    Ur. 04 IV 1909. Po ukończeniu gimnazjum odbywał w latach 1930-1931 służbę wojskową w 1 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 19 pp. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 81 pp w Grodnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 kompanii CKM I batalionu 1 pp Obrony Pragi. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Łysakowski Stefan Karol
    - , kpt. uzbr.
    [1898-?], oficer sł. st. uzb., WP, kpt. [1936]
    Ur. 4 XI 1898. Uczestnik wojny polsko – bolszewickiej 1919-1920.Zweryfikowany w stopniu ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 43 pp. Do stopnia por. awansowany 1 V 1924. Długoletni oficer 43 pp w Dubnie, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Następnie przeniesiony do 34 pp w Białej Podlaskiej. W 1939 przebywał na kursie dla oficerów służby uzbrojenia w Warszawie. Ew kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby uzbrojenia 8 DP. Uczestnik obrony Modlina.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Łysz Leonard - , ppor. piech.. 
    [1909-?],ppor. rez. piech. WP [1933]
    Ur. 19 IX 1909. Służbę wojskową odbywał w batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 19 pp we Lwowie. Ewidencyjnie podległa PKU Lwów M. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 2 kompanii 82 pp w składzie 30 DP. Uczestniczył w walkach z Niemcami nad rzeką Wartą, potem Widawą, a następnie w bojach odwrotowych pod Skierniewicami i Żyrardowem, skąd przebił się 13 IX 1939 do Modlina. Walczył w obronie Modlina.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerwy 1934; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Mach Jan
    - , mjr tab. , 
    [1894-+?], oficer sł. st. taborów WP, mjr [1935]
    Ur.04 VI 1894. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po woj. nie w stopniu kpt. sł. st. tab. Z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer w korpusie oficerów taborów. Służył w 7 dyonie taborów w Poznaniu, potem po 1926 pełnił funkcję kwatermistrza 7 szwadronu taborów /zmiana nazewnictwa/,  następnie oficer kadry 7 dywizjonu taborów. Awansowany do stopnia mjr sł. st. tab. 1 I 1935. Przeniesiony na stanowisko szefa taborów w dowództwie Okręgu VII w Poznaniu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa taborów Armii „Poznań”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznań”.
    Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 jego losy n/n
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Machalski Rene Maria Maksymilian
    - , kpt. łączno 
    [1898-1965], kpt. sł. st. łącz., [1928]
    Ur.01 II 1898. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych łączności. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-1920. Służył w 1 pułku radiotelegraficznym w Warszawie. Zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1923 odkomenderowany z 1 p. radiotelegraficznego do Departamentu VI Wojsk Technicznych MSWoj. Redagował część periodyku pt. Saper i Łączność w części działu łączności, później Przeglądzie Wojskowo-Technicznym. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łącz. 21 I 1928 i przeniesiony na stanowisko d-cy kompanii w 5 batalionie telegraficznym w Krakowie, gdzie służył w latach trzydziestych.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności 28 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 28 DP, który zakończył walką w obronie Modlina.
    Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 pozostał na Zachodzie. Osiadł na stałe w Wlk. Brytanii.
    Zmarł w Londynie 19 XI 1965.
    Roczniki oficerskie 1924, 1928, 1932
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Machnicki Janusz
    -


    Machowicz Stanisław
    - , płk piech.
    [1891-1962], członek ZS, legionista, oficer sł. st. piech. WP, płk [1939]
    Ur. 18 XI 1889 w Nowym Sączu.Ukończył szkołę realną. Członek ZWC i ZS. Ukończył kurs i zdał egzamin oficerski otrzymując tzw. „parasol”. Od III 1913 do IV 1914 był k-dtem obwodu nowosądeckiego ZS. Od 8 VIII 1914 dowodził 3 kompanią w oddziale M. Trojanowskiego, potem do IX 1914 dowodzi 3 kompanią IV baonu 1 pp LP. Następnie odkomenderowany do prac organizacyjno-werbunkowych. Mianowany 9 X 1914 por. piech. Następnie do 1 IX 1915 był d-cą 2 kompanii VI baonu 7 pp LP, po czym był z-cą d-cy baonu rekruckiego I Brygady LP. Przeniesiony do 2 pp LP zajmował stanowisko d-cy kompanii. 03 VIII 1916 zostaje ranny pod Wólką Miryńską. Wiosną 1917 do 4 VI 1917 kierował Powiatowym Urzędem Zaciągu w Płocku. Następnie od VI 1917 ponownie w 2 pp LP. w następstwie kryzysu w LP zwolniony z LP 14 VII 1917 i internowany przez Niemców w Beniaminowie. Od XI 1918 w WP. Początkowo d-ca baonu potem z-ca d-cy 3 psp  w Bielsku.  Zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 WI 1919. Do stopnia ppłk sł. st. piech. awansowany 1 VII 1923. Następnie pod 1927 do 1935 dowodził 9 pp Leg. w Zamościu. Awansowany do stopnia płk 1 I 1930. W 1935 mianowany k-dtem m. st. Warszawy, którą sprawował podczas kampanii wrześniowej 1939 do 10 IX 1939. Od 10 Ix – 28 IX 1939 w Dowództwie Obrony Warszawy.
    Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 przez wojska amerykańskie wyjechał do Wlk. Brytanii, gdzie osiadł na stałe.
    Zmarł 3 VII 1962 w Londynie.
    Odznaczony: KN,KW4x, ZKZ.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. III. W-wa 2006; J.K. Wroniszewski. barykada września.      W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Machowski Kazimierz Władysław
    - , ppor. piech. 
    [1915-?], ppor. sł. st. piech. [1938]
    Ur. 10 III 1915. Po ukończeniu gimnazjum w latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 26 pp w Gródku Jagiellońskim na stanowisko d-cy plutonu w 5 kompanii II batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca plutonu, a od 10 IX 1939 d-ca 5 kompanii II batalionu 26 pp z Gródka Jagiellońskiego w składzie 5 DP. Walczył na przedpolach Warszawy, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Maciak Tadeusz
    - , kpt. art.
    [ 1903-?], kadet, kpt. art. sł. st. WP[1937]
    Ur. 17 VII 1903 w Warszawie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1923 otrzymał świadectwo dojrzałości. Podczas nauki w KK brał udział jako ochotnik wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 28 pap w Dęblinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Brał udział w wielu zawodach konnych zdobywając wiele nagród. W 28 pap/pal pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1937. W latach 1937-1939    d-ca 7 baterii w III dywizjonie 28 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 baterii III dywizjonu 28 pal w składzie 28 DP przydzielonej do Armii „Łódź”. Wyróżnił się w bitwie pod Cyrusową Wolą. Brał udział w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy. Przez Puszczę Kampinoską dotarł do Modlina i bierze udział w jego obronie. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej, skąd został zwolniony w X 1939. Czynny w konspiracji SZP/ZWZ na terenie Warszawy. Aresztowany przez gestapo został 14 II 1940 zamordowany w Warszawie.
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1928; 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A.M. Przybyszewski. 28 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 2002.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Maciejewski Alfons
    - , dr med.
    [1906-1979], dr medycyny- ortopeda
    Ur. w 1906. Ukończył wyższe studia medyczne. Z zawodu lekarz ortopeda. Od 1934 pracował jako asystent w Klinice Ortopedycznej w Poznaniu. We IX 1939 pracował jako lekarz w 1 Szpitalu Okręgowym w Warszawie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 powrócił do Poznania. Podczas okupacji niemieckiej pracował jako lekarz-ortopeda w Klinice Ortopedycznej. W czasie walk o Poznań  4 II 1945  podczas nalotu samolotów niemieckich operuje rannych. Po wojnie mieszka w Poznaniu. Pracuje jako lekarz, potem ordynator i dyrektor Miejskiego Szpitala Ortopedycznego.
    Zmarł w 1979 w Poznaniu.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Mackiewicz Konstanty
    - , ppor. rez. pil.

    Mackiewicz Władysław Józef
    - , rtm.
    [1903 -1963], rtm. sł. st. kaw. WP[1939], w PSZ mjr
    Ur. 21 XII 1903. Ukończył szkołę średnią. W okresie 1925-1926 odbywał przeszkolenie unitarne w Szkole Podchorążych Piechoty oraz praktyki w plutonie szkolnym kawalerii. Od 2 XI 1926-1928 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 7 p. ułanów w Mińsku Maz. na stanowisko d-cy plutonu. W 1931 przeniesiony z 7 p. uł. do 3 psk w Wołkowysku. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 1 I 1931. W 1932 przeniesiony z 3 psk do szwadronu kawalerii KOP na Kresach Wschodnich, Wschodnich następnie przeniesiony do 15 p. ułanów w Poznaniu. Awansowany do stopnia rtm. 19 III 1939. Do VIII 1939 z-ca oficera mobilizacyjnego 15 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadronu 15 p. uł. w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik bitwy nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Puszczę Kampinoską w kierunku Warszawy. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli pozostał na Zachodzie. Służył w PSZ. Awansowany do stopnia mjr-a przez MON w Londynie 1/57.
    Po demobilizacji w 1947 mieszkał w Wlk. Brytanii. Zmarł 19 V 1963 w Londynie. Pochowany na cmentarzu. Gunnersbury/Kensington.
    Odznaczony VM kl. 5 nr 12795
    Zarys historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990; B. Polak /red./ Lance do boju. Poznań 1986; Przegląd Kawalerii nr 30. Londyn 1963.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Maczek Stanisław
    - , płk dypl. 
    [1892-1994], płk dypl. sł. st. piech. [1931], w PSZ gen. broni [1990]
    Ur. 31 III 1892 w Szczerzcu woj. lwowskie. Syn Witolda /prawnika/ i Marii z Czernych. W latach 1902-1910 kształcił się w gimnazjum w Drohobyczu, gdzie w VI 1910 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1910-1914 studiował filologię polską i filozofię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Odbył jednoroczną obowiązkową służbę wojskową w armii austriackiej. Od 1913 członek Związku Strzeleckiego, gdzie przeszedł przeszkolenie wojskowe. Powołany 26 VII 1914 do armii austriackiej po wybuchu I wojny światowej 1 I 1914 walczył w szeregach 2 p. strzelców tyrolskich na froncie rosyjskim, a następnie na froncie włoskim. Awansowany na stopień ppor. 1 I 1916. W czasie walk w Alpach dowodził oddziałem narciarskim 2 p. strzelców tyrolskich. Awansowany do stopnia por. w 1918. Po upadku Austro-Węgier wraca w rodzinne strony. Od 14 XI 1918 obejmuje dowództwo ochotniczej kompanii z Krosna, którą dowodzi do IV 1919 w walce z Ukraińcami. Podczas walk w Małopolsce od IV 1919 do XII 1919 d-ca lotnej kompanii pościgowej 4 DP. Awansowany do stopnia kpt. piech. w 1919. Następnie od XII 1919 oficer w Oddziale Operacyjnym 2 Armii, potem 1920-1921 d-ca batalionu szturmowego 1 Dywizji Jazdy. Zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. z starszeństwem od 1 VI1919, potem w sztabie 5 DP. W latach 1921-1923 d-ca batalionu w 26 pp. W latach 1923-1924 ukończył roczny kurs doszkalania Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk SG sł. st. 15 VIII 1924. W latach 1924-1927 szef ekspozytury II Oddziału Sztabu Generalnego we Lwowie. W latach 1927-1928 pełnił funkcje z-cy d-cy 76 pp w Grodnie, potem w okresie 1929-1934 d-ca 81 pp w Grodnie. Awansowany do stopnia płk dypl. 1 I 1931. W latach 1935- X 1938 d-ca piechoty dywizyjnej 7 DP w Częstochowie, od 24 X 1938 do IX 1939 d-ca 10 BKZmot. w Rzeszowie, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w ciężkich walkach z Niemcami na Podkarpaciu w składzie Armii „Kraków” , potem pod Lwowem. Z rozkazu szefa ND WP gen. W. Stachiewicza 19 IX 1939 wraz z 10 BKZmot. przekracza granicę z Węgrami, gdzie został internowany. W x 1939 udało mu się opuścić Węgry i przedostać do Francji, gdzie wstępuje do PSZ. Mianowany przez gen. W. Sikorskiego gen. bryg. z starszeństwem od 15 IX 1939. Od XI 1939 do II 1940 d-ca oddziałów WP w Cöetquidan, potem od II-VI 1940 d-ca Dywizji Lekkiej Motorowej i Obozu Wojsk Pancernych w St. Cecile. W kampanii francuskiej dowodzi od 10 VI 1940 częścią 10 Brygady Kawalerii Pancernej i walczy z Niemcami m. in. w Szampanii. Po rozbiciu przez Niemców brygady przedostaje się 21 IX 1940 do Wlk. Brytanii i tam zajmuje się odtwarzaniem 10 BKZmot., którą dowodzi do II 1942. Od II 1942 do 20 V 1945 dowodzi 1 Dywizją Pancerną, którą dowodził od 1 VIII 1944w walkach we Francji, potem w Belgii, Holandii i północno-zachodnich Niemczech. Awansowany do stopnia gen. dyw. 1 VI 1945. Od V 1945 do IX 1947 był d-cą 1 Korpusu w Szkocji oraz od IX 1945 d-ca Jednostek Wojskowych w Wielkiej Brytanii. Po demobilizacji w 1947 osiedlił się w Edynburgu w Szkocji. We IX 1946 pozbawiony przez władze komunistyczne PRL obywatelstwa polskiego. Pracował m. in. jako barman w hotelu w Edynburgu. Prowadził ożywioną działalność kombatancką. Na wniosek mieszkańców Bredy przyznano mu honorowe obywatelstwo Holandii. Mianowany 11 XI 1990 gen. broni. Należał do grona najwybitniejszych polskich dowódców wojskowych.
    Autor pamiętników pt. Od podwody do czołgu /wyd. 1961/
    Odznaczony: VM kl. III, nr 00005 /1945/, kl. IV nr ooo13 /1941/, i kl. V, KW, ZKZ z M, MN, OP I i III kl., Orderem Orła Białego /1994/i wieloma odznaczeniami zagranicznymi.
    Zmarł 11 XII 1994 w Edynburgu. Pochowany 23 XII 1994 na cmentarzu wojskowym w Bredzie.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; T. Jurga. Obrona Polski 1939. Życiorysy d-ców jednostek polskich w wojnie obronnej 1939 /opr. W. Strzałkowski/; Zbiorowe: Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989; T. Kryska – Karski-St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; Zb. Mierzwiński. Generałowie II Rzeczypospolitej. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Madaliński Leon Ryszard
    - , kpt. dypl.
    [1904-1941], kadet, kpt. dypl. sł. st. WP[1936]
    Ur. 16 XII 1904 w m. Ruda Chodziecka. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1923 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 16 pap w Grudziądzu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. W latach 1927-1934 służył nadal w 16 pal, gdzie pełnił m. in. funkcję d-cy baterii. W 1932 zmienił urzędowo imię Leon Ryszard na Leon Reinhold oraz datę urodzenia z 16 XII 1904 na 13 VI 1903. W latach 1934-1936 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1936. Następnie przeniesiony w stopniu kpt. dypl. do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu na stanowisko wykładowcy. W okresie 1938-1939 był wykładowcą taktyki ogólnej i piechoty i geografii wojennej w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer Oddziału III sztabu dowództwa Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej, skąd zostaje wkrótce zwolniony. Mieszkał we Włocławku. W 1941 z wyroku WSS KG ZWZ został zastrzelony we Włocławku za współpracę z Niemcami.
    Odznaczony: SKZ
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Maj Feliks Julian
    - , ppor. art.
    [1914-1944], oficer sł. st. art. WP, ppor. [1937]
    Ur. 27 II 1914. Ukończył gimnazjum. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 5 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a następnie w latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem do 8 pal w Płocku. W latach 1937-1939 oficer plutonu łączności 8 pal. W wojnie obronnej we IX 1939 oficer ogniowy 4 baterii, potem d-ca 4 baterii. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VI B w Dössel, gdzie zginął 27 IX 1944 od odłamków bomby lotniczej w czasie nalotu samolotów alianckich.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; St. Grochowski. 8 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996; Tajny dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Majewski Janusz
    - , kpt. lek. wet. 
    [1906-?], kpt. sł. st., lek. wet. [1938]
    Ur. 8 VI 1906. Po ukończeniu gimnazjum studiował weterynarię uzyskując dyplom lekarza weterynarii. W latach 1931-1932 ukończył szkołę podchorążych. Awansowany do stopnia ppor. rez. 1 I 1934 z przydziałem do 7 dak w Poznaniu. Powołany do służby czynnej zostaje przemianowany na oficera sł. st. w korpusie oficerów weterynarii – grupa lekarzy. Awansowany do stopnia por. z starszeństwem od 1 I 1935 pełnił funkcję lekarza weterynarii w 7 dak. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza wet. 7 dak w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii Armii „Poznań”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 7 dak.
    Dalsze losy n/n
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 8 z 17 III 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Majewski Jerzy Ryszard
    - , por. art. 
    [1909-?], por. sł. st. art. WP[1936]
    Ur. 15 I 1909. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu.  Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 12 dak w Ostrołęce na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1936. Z dniem 1 IV 1937 przeniesiony do 13 dak w Brodach, gdzie pełni funkcje adiutanta dywizjonu.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 13 dak w składzie Kresowej Brygady Kawalerii, która osłaniała prawe skrzydło Armii „Łódź”. W czasie walk odwrotowych 13 dak zostaje rozbity na kilka części. Wraz z 4 baterią 13 dak dotarł 9 IX 1939 do Warszawy i bierze udział w jej obronie. Od 11 IX 1939 po śmierci d-cy baterii kpt. K. G. A. Strzeleckiego obejmuje dowództwo 4 baterii. Po kapitulacji Warszawy prawdopodobnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Majewski Kazimierz
    - , por. rez. piech.
    [1903-1939], por. rez. piech. WP [1939]
    Ur.27 III 1903. Służbę wojskową w latach 1926-1927 odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1929 z przydziałem mobilizacyjnym do 14 pp we Włocławku. Ewidencyjnie podległa PKU Kutno. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 19 III 1939. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako d-ca kompanii 61 pp z Bydgoszczy. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Po przebiciu się do Warszawy uczestniczy w jej obronie. Poległ w obronie odcinka „Wawrzyszew” 27 IX 1939.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Majewski Piotr
    - , kpt. art.
    [1898-1944], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1934]
    Ur. 31 I 1898. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. s t. art. 1 X 1924 z starszeństwem od 1 VII 1923 z przydziałem do 8 pap w Płocku na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Długoletni oficer 8 pap/pal. W latach trzydziestych trzydziestych-ca baterii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1934. Następnie d-ca 5 baterii w II dywizjonie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził i dywizjonem 8 pal w składzie 8 DP. Brał udział w alkach na szlaku bojowym pułku. Uczestnik obrony Modlina. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VI B w Dössel, gdzie zginął 27 IX 1944od odłamków bomby podczas nalotu alianckiego.
    Odznaczony: KW
    J. Łukasiak. Szk0ła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 200o; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Grochowski. 8 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Majewski Stanisław
    - , por. rez. sap.

    Majewski Stefan
    - , mjr br. panc.
    [1897-1972], oficer sł. st. br. panc. mjr [1936]
    Ur. 19 XII 1897. W WP od XI 10918. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 21 pp. Mianowany por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 XII 1920, służył w 21 pp w Warszawie, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1929.Po 1932 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie, gdzie ukończył kurs unifikacyjny. Awansowany do stopnia mjr broni panc. 1 I 1936. Do lata 1939 d-ca doświadczalnego 11 batalionu pancernego w Modlinie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 od 15 IX 1939 d-ca 11 dywizjonu pancernego zmobilizowanego dla mazowieckiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach z Niemcami za szlaku bojowym 11 dywizjonu. Wojnę zakończył na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 służył w PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Zmarł w m. Durban w Wlk. Brytanii 01 II 1972.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,.1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Majkowski Franciszek
    - , kpt. lek.
    [1892-+?], mjr. sł. st. sanit. lek. med. [ 1938]
    Ur. 10 IX 1892. Ukończył gimnazjum, a następnie studiował medycynę. Z zawodu lekarz medycyny. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. służby zdrowia-grupa lekarzy z przydziałem do Centralnej Składnicy Amunicyjnej Nr 3. Etatowo w 4 batalionie sanitarnym. W 1924 był odkomenderowany na Uniwersytet Warszawski. Po 1926 był lekarzem w 1 pac w Modlinie. Awansowany 1 I 1930 do stopnia kpt. sł. st. sanit. – grupa lekarzy. Po 1934 pełnił funkcje st. lekarza w 24 pp w Łucku. Awansowany do stopnia mjr-a 19 III 1938. W 1939 mianowany naczelnym lekarzem 32 pp w Modlinie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza 32 pp w składzie 8 DP. Uczestnik obrony Modlina.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Majkowski Józef Kazimierz
    - , por. rez. piech.
    [1905-?], por. rez. piech. WP[1938]
    Ur. 03 III 1905. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 21 pp w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 1 I 1938. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 21 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta I batalionu 21 pp w składzie 28 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 21 pp. Uczestnik obrony Modlina, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy.
    Po kapitulacji Warszawy dalsze losy n/n.
    Rocznik oficerski rezerwy 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Karczewski. 21 Warszawski Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy”. W-wa 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Majkowski Juliusz
    - , dr med.
    [1899-1981], dr med.
    Ur. w 1899. Ukończył wyższe studia medyczne. Z zawodu lekarz medycyny. W okresie międzywojennym pracował w swoim zawodzie. Jednocześnie członek Towarzystwa Lekarzy Sportowych. We IX 1939 Szef Wydziału Sanitarnego w Komisariacie Cywilnej Obrony Pragi. Podczas okupacji w Warszawie. Po wojnie w kraju. W 1947 inicjator reaktywowania Stowarzyszenia Lekarzy Sportowych. W latach 1947-1948 oraz 1949-1953 prezes stowarzyszenia.
    Zmarł w 1981.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Majkowski Tadeusz
    - , ppor. rez. art.
    [1903-?], ppor. rez. art. WP[1930]
    Ur. 14 I 1903. w latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. 1 I 1930 z przydziałem mobilizacyjnym do 4 pac w Łodzi. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i przydzielony do mobilizowanego przez 8 pal w Płocku 71 dywizjonu artylerii lekkiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera żywnościowego 71 dal. Walczy z Niemcami do 7 IX 1939 na przedpolach Płocka, potem od 7 -11 IX 1939 w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii docierając do Modlina 11 IX 1939, a od 14 IX 1939 uczestniczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; St. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Majorkiewicz Saturnin Maksymilian 
    - , por. rez. art.
    [1902-1961], por. rez. art. WP [1936]
    Ur. 29 XI 1902. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1925-1926 w Dywizjonie Szkolnym Artylerii przy DOK VIII. Po odbytych ćwiczeniach awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1928 z przydziałem mobilizacyjnym do 15 pap w Bydgoszczy. Ewidencyjnie podlegał PKU Bydgoszcz M.
    Po zmobilizowaniu w VIII 1939 do WP przydzielony do Ośrodka Zapasowego 31 pal, gdzie objął dowództwo zorganizowanej tam 1 baterii armat 75 mm. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C Woldenberg. Po uwolnieniu z niewoli  31 I 1945 powraca do Kraju.
    Zmarł 23 III 1962
    Rocznik oficerski Rezerw 1934;R. Rybka – K.. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Makarewicz Mieczysław Kazimierz - , kpt. 
    [1903-?], kpt. sł. st. piech. WP [1938]
    Ur. 19 III 1903. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 84 pp w Pińsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W 84 pp pełni różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W latach 1937-1939 dowodził 6 kompanią II batalionu. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii II batalionu 84 pp w składzie 3o DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 84 pp od obrony na linii Warty, potem 4-5 IX 1939 linii obronnej na rzece Widawce, a następnie od 6 IX 1939 w walkach odwrotowych dotarł przez Kampinos 14 IX 1939 do Modlina. Uczestnik walk w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Działdowie, skąd w X 1939 został zwolniony. Po zwolnieniu z niewoli niemieckiej przedostał się na teren okupacji sowieckiej do Pińska, gdzie mieszkała jego rodzina. Aresztowany przez funkcj. NKWD i uwięziony. Po umowie Majski-Sikorski w VIII 1941 został zwolniony z łagru, po czym wstępuje do tworzonej na terenie ZSRR przez gen. W. Andersa - Armii Polskiej. Służył jako oficer Oddziału I w sztabie 6 DP. Po ewakuacji AP na Bliski Wschód od XII 1942 służył w utworzonym w Iraku 23 batalionie piechoty na stanowisku d-cy kompanii. Po wylądowaniu we Włoszech od IV 1944 nadal d-ca kompanii dowodzenia 23 batalionu piechoty. W składzie 3 DSK. Uczestnik kampanii włoskiej. We IX 1945 ewakuowany z II KP gen. W. Andersa do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji pozostał na emigracji na Zachodzie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony:KW2x, SKZ
    Rocznik oficerski 1932, R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; A. Nawrocki. 84 Pułk Strzelców Poleskich. Pruszków 2002; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945.Zeszyt nr 13. Londyn 1973
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Makarewicz Tadeusz Eugeniusz - , ppor.
    [1906-1940], dr socjologii, ppor. rez. piech.[1936], pośm. por. [2007]
    Ur. 8 X 1906 w Lublinie, syn Jana i Marii ze Snitków. Jako uczeń gimnazjum brał ochotniczo udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Ukończył studia na wydziale Filozofii UW uzyskując dyplom mgr-a, a następnie stopień doktora socjologii. Pracował na UW jako pracownik naukowy. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty 1 DP Leg. przy 5 pp Leg. w Wilnie. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 6 pp Leg. w Wilnie. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 80 pp w Słonimiu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu moździerzy 80 pp w składzie 20 DP. Od 1 IX 1939 walczy z Niemcami w rejonie Mławy, potem na przedpolach Modlina, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy uniknął niewoli i zapewne powrócił do rodziny na Wschodzie. W bliżej nieznanych okolicznościach znalazł się w niewoli sowieckiej. Osadzony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim w IV 1940. Pochowany w zbiorowej mogile.
    Żonaty z Marią z Skotnickich miał synów Jacka i Jakuba.
    Postanowieniem prezydenta RP z 5 X 2007 mianowany por. rez. piech.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 2000
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Makowiecki Józef
    - , mjr dypl.
    [1899-1939], mjr dypl. sł. st. kaw. WP[1935]
    Ur. 01 IX 1899. W WP od XI 1918. Ukończył kurs oficerów jazdy. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 1 p. szwol. walczył m. in. na froncie białorusko-litewskim. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie oficer 1 p. szwol., potem w służba w szwadronie przybocznym Prezydenta RP, a następnie ponownie w 1 p. szwol. m. in. Awansowany do stopnia rtm. 1 I 1928 był m. in. d-cą szwadronu. W latach 1931-1933 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W stopniu rtm. dypl. sł. st. kaw. był oficerem sztabu w Brygadzie Kawalerii. Awansowany do stopnia mjr dypl. 1 I 1935. Następnie przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, skąd został przeniesiony w 1939 na stanowisko szefa Oddziału III sztabu Armii „Łódź” i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Poległ 7 IX 1939 w walce z dywersantami niemieckimi pod Brzezinami. Pochowany w zbiorowej mogile na cmentarzu w Brzezinach
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14325, KN, KW 4x, SKZ, Krzyżem Zasługi Wojsk Środkowej Litwy.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991;W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969 Zbiorowe. Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Makowitz Aleksander
    - , mjr art. 
    [1893-?], mjr sł. st. art. WP[1930]
    Ur. 22 X 1893. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 był oficer w 2 pułku art. górskiej w Przemyślu, potem 24 pap w Jarosławiu /1928/. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1930. Przeniesiony z 24 pap do 17 pap/pal w Gnieźnie na stanowisko d-cy dywizjonu. Po 1933 przeniesiony do 4 pac w Łodzi, a następnie do 30 pal w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy II dywizjonu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi II dywizjonem 30 pal w składzie 30 DP. Jego dywizjon wspierał działania bojowe 83 pp pod Przyłękiem, potem w walkach odwrotowych. Z resztkami dywizjony przebijał się przez Puszcze Kampinoską w kierunku Modlina, gdzie dotarł wraz z pododdziałami 30 DP 14 IX 1939. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł na obczyźnie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14327, KW,ZKZ,SKZ,
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; S. Jaskulski. 30 Poleski Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Makowski Anastazy Albert
    - , ppłk art.
    [1895-?], ppłk sł. st. art. WP[1938]
    Ur. 24 II 1895. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 7 pac. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1923. Następnie był m. in. d-cą baterii 7 pac. W latach 1928-1930 d-ca IV baterii szkolnej artylerii ciężkiej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1931. Następnie przeniesiony na stanowisko d-cy dywizjonu w 22 pal w Siedlcach. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. 19 III 1938. Od III 1938 do VIII 1939 pełnił funkcję z-cy d-cy 30 pal w Brześciu nad Bugiem. We IX 1939 mianowany d-cą utworzonego 11 pac, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Dowodzona przez niego grupa art. 11 pac wspierała działania 20 DP i 5 DP podczas obrony Warszawa na odcinku „Warszawa-Wschód”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu x c w Lubece. Po uwolnieniu z niewoli jego dalsze losy n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14132, KW 4x, ZKZ,
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Pruszków 2000;St. Jaskulski.30 Poleski Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Makowski Bronisław
    - , por. art. 
    [1904-?], por. sł. st. art. WP [1938]
    Ur. 03 V 1904. Od 1926 służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 26 pal w Skierniewicach na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu artylerii piechoty w 83 pp w Kobryniu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu artylerii piechoty 83 pp w składzie 30 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 83 pp od obrony na liniach obronnych nad Wartą poprzez boje odwrotowe w Puszczy Kampinoskiej u przebicie się do Modlina oraz walka w jego obronie. Po kapitulacji Modlina przebywał w niewoli niemieckiej. Dalsze losy n/n.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Makowski Edward
    - , ppor. rez. piech.
    [1912-?], ppor. rez. piech. WP[1938]
    Ur. 02 IX 1912. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 2 DP Leg. przy 4 pp w Kielcach. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 pp Leg. w Sandomierzu. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy 2 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 pp Leg. od walk obronnych w rejonie Bełchatowa, potem w bitwie w rejonie Borowskich Gór i bojach odwrotowych przez Kampinos do Modlina. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; S. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Makowski Jan
    - , por. .artylerii
    [1908-?], oficer sł. st. art. WP, por. [1936]
    Ur. 16 VI 1908. Służbę wojskową odbywał w latach 1930-1931 w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 8 pal w Płocku. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 3 dak w Podgrodziu k. Wilna na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Do lata 1939 pełni funkcję oficera mobilizacyjnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera w sztabie artylerii dywizyjnej 20 DP. Uczestnik walk w obronie Warszawy na odcinku „Północ”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Makowski Józef
    - , st. ogn.

    Malanowski Franciszek Zdzisław
    - , por. kaw.
    [1910-?], por. sł. st. kaw. WP[1938]
    Ur. 29 I 1910. W okresie od 16 VIII 1931 do 30 VI 1932 odbywał służb wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 13 p. uł. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem do 14 p. ułanów we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Do lata 1939 d-ca szwadronu gospodarczego orasz jednocześnie adiutant pułku. w wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 14 p. uł. w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do armii „Poznań”. Uczestnik walk na szlaku bojowym 14 p. uł. Walczył m. in. w bitwie nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Puszcze Kampinoską w kierunku Warszawy.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12373
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; S. Radomyski. Zarys historii szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Zarys historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-w 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Malczewski Antoni Adam
    - , ppor. art.
    [1915-1999], ppor. sł. st. art. WP [1936], w PSZ mjr
    Ur. 6 IX 1915. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie 1934-1936 w szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 5 pac w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Następnie 1937-1939 d-ca III plutonu w pułkowej szkole podoficerskiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w II dywizjonie 17 pal, potem oficer zwiadowczy w 1 baterii 17 dac, a obronie Palmir d-ca kombinowanej baterii. Walczył 21-23 IX 1939 pod Łomiankami, a po przebiciu do Warszawy walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie pozostał na Zachodzie. Służył w PSZ. Awans do stopnia kpt./mjr. Mieszkał na stałe w Wlk. Brytanii. Zmarł w Londynie 17 II 1999.
    Miał brata bliźniaka Bogusława Aleksandra- kadeta, oficera art. WP /6 IX 1915-17 III1997/
    Odznaczony: VM kl. 5
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5 z 15 X 1936; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939.Pruszkow 2000; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1976; P. Bauer  - B. Polak. Armia ,,Poznań” w wojnie obronnej 1939.Poznań 1983; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Maleńczak Edward Dyonizy
    - , por. art. 
    [1911-1939], por. sł. st. art. WP[1936]
    Ur. 08 IV 1911. Ukończył szkołę średnią. W okresie 1930-1931 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 54 pp. Ewidencyjnie podległą PKU Buczacz. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 10 dak w Rzeszowie na stanowisko d-cy plutonu. W 1937 po rozformowaniu 10 dak zostaje przeniesiony do 13 dak w Brodach. Awansowany do stopnia por. 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 3 baterii 13 dak w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach z Niemcami pod Wolą Cytrusową, potem pod Osuchami, gdzie poległ 11 IX 1939.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Malewski Andrzej Marian
    - , por. art. 
    [1910-?], por. sł. st. art. WP, por. [1939]
    Ur. 09 V 1910. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową w 5 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a następnie w okresie 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 9 pal w Białej Podlaskiej na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 adiutant 5 pal we Lwowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu topograficzno-ogniowego potem d-ca 4 baterii II dywizjonu 5 pal w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 5 Lwowski Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Malewski Stanisław Edward
    - , por. dr med.
    [1905-1971], por. dr med.
    Ur. 23 V 1905. Ukończył studia medyczne. Z zawodu lekarz medycyny. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Sanitarnych w Warszawie. Promowany na stopień ppor. rez. sanit. 1 I 1935. Powołany do służby czynnej w WP. Awansowany do stopnia por. sł. st. sanit. 1 VII 1937. Służył w 30 pp w Warszawie na stanowisku młodszego lekarza pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza 30 pp w składzie 28 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 30 pp oraz w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy mieszkał w Warszawie i pracował jako lekarz.
    Po wojnie w kraju.
    Zmarł 3 VI 1971.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Malicki
    - , pchor. rez. art.

    Malinowski Józef
    - , por. rez. art. 
    [1902-?], por. rez. art. WP[1936]
    Ur. 28 VI 1902. W latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 12 pal. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem mobilizacyjnym do 30 pal w Brześciu nad Bugiem. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. art. 1 I 1936. Ukończył kurs dla dowódców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Zmobilizowany do WP w 1939 i wcielony do mobilizowanego przez 1 pac w Modlinie 47 dac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii 47 dac. Uczestnik walk z Niemcami na przedpolach Warszawy oraz w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1997.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Malinowski Józef
    - , ppor. rez. piech.
    Malinowski Marian
    -


    Malinowski Tomasz
    - , ppor. rez. art. 
    [1907-1977], ppor. rez. art. WP
    Ur. 10 VIII 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 4 dak w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Łomża. Zmobilizowany do WP w VIII 1939 i przydzielony do nadwyżek 17 pal w Gnieźnie, skąd oddział nadwyżek 17 pal wyjechał 2 IX 1939 transportem kolejowym i dotarł 6 IX 1939 do m. Chojny k. Koła, a potem marszem pieszym w kierunku Warszawy. Po dotarciu do Warszawy oddział zgłasza się w punkcie zbornym w Cytadeli. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 2 baterii w dywizjonie „Warszawa”, zorganizowanego w Cytadeli z nadwyżek 17 pal. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju.
    Zmarł 10 IV 1977.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Malinowski Władysław
    - , kpt. dypl.
    [1905-1944], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1938]
    Ur. 15 VI 1905. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1929 w Szkole podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 85 pp w Nowowilejce na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Następnie    d-ca kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1938. W latach 1937-1939 dowodził 5 kompanią w II batalionie 85 pp. W VIII 1939 przeniesiony do sztabu 44 DP Rez. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcje oficera operacyjnego 44 DP Rez. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu nr VI B w Dössel, gdzie zginął 27 IX 1944 od odłamków bomby podczas nalotu samolotów alianckich. Pochowany na cmentarzy obozowym.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Malinowski Władysław
    - , ppłk łączno
    [1895-+?], ppłk st. sł. łącz. WP[1935]
    Ur. 9 V 1895. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w pułku radiotelegraficznym w Warszawie, gdzie dowodził kompanią. Awansowany do stopnia mjr sł. st. łącz. 1 I 1928. Mianowany w tym samym roku d-cą 1 baonu w pułku radiotelegraficznym. Do stopnia ppłk sł. st. awansowany 1 I 1935. Następnie z-ca d-cy, potem d-ca pułku radiotelegraficznego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności Armii „Łódź”, a następnie Armii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, OP5,KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Zbiorowe: Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Maliszewski Edward
    - , por. obs.
    [1909-1939], oficer sł. st. lot., por.[1938]
    Ur. 22 XI 1909. Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1934 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 34 pp na stanowisko d-cy plutonu. Po ukończeniu kursu obserwatorów w szkole lotniczej od X 1937 służy w 3 p. lotniczym w Poznaniu. Awansowany do stopnia por. 19 III 1938. W latach 1938-1939 oficer taktyczny 35 eskadry liniowej. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział w szeregach 32 eskadry rozpoznawczej z 3 p. lot. w składzie Armii „Łódź”. Ranny 5 IX 1939 przebywał w Szpitalu Ujazdowskim, gdzie w wyniku odniesionych ran zmarł 26 IX 1939.
    Dziennik Personalny nr 12 MSWoj. Warszawa 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Maliszewski Józef
    - , por. art. 
    [1908-?], por. art. sł. st. WP [1936]
    Ur. 02 VI 1908. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 13 pal w Równem. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 12 pal w Złoczowie. Do stopnia por. awansowany  1 I 1936. Przeniesiony następnie do 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie, gdzie w latach 1938-1939 dowodził 10 baterią w IV dywizjonie.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii 11 zmotoryzowanego dywizjonu artylerii przeciwlotniczej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła
    Podchorążych artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Malkiewicz Stanisław
    - , por. piech.
    [1913-1939], por. sł. st. piech. WP[1939
    Ur. 5 XI 1911. W latach 1932-1935 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem po 80 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 p. o. d-cy 2 kompanii w I batalionie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 kompanią I batalionu 80 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami na linii obronnej w rejonie Mławy, gdzie poległ 3 IX 1939. Pochowany na cmentarzu w Mławie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945.W-wa 1968
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mallet Jean Baptiste
    - , płk
    Maltz Zdzisław Florian - , ppor. art.

    Małachowski Czesław
    - , rtm.
    [1901-+?], rtm. sł. st. kaw. WP[1937]
    Ur. 7 I 1901. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-1920. Ukończył wojenny kurs szkoły oficerskiej jazdy. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 I 1921. Służył w 2 p. ułanów. Do stopnia por. awansowany 1 I 1923. Przeniesiony do szwadronu pionierów przy 1 DKaw., a następnie po 1926 młodszy oficer w szwadronie pionierów przy 10 p. ułanów w Białymstoku. W 1931 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu z przydziałem do Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii. W latach 1931-1933 d-ca III plutonu pionierów w 1 szwadronie szkolnym, a w okresie 1933-1934 d-ca IV plutonu pionierów w 2 szwadronie szkolnym. Ukończył w CWKaw. kurs dla d-ców szwadronu. Przeniesiony do 15 p. ułanów w Poznaniu. Awansowany do stopnia rtm. kaw. sł. st. kaw. 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca 3 szwadronu 15 p. uł. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 szwadronu 15 p. ul. w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do armii „Poznań”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 15 p/. uł. m. in. w bitwie nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Puszczę Kampinoską w kierunku Warszawy. Uczestnik obrony Warszaw. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Powojenne losy n/n.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; S. Radomyski. Szkoła Podchorążych Rezerwy Kawalerii 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; R. Abraham. Wspomnienia znad warty i Bzury. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Małachowski Stanisław Oktawiusz 
    - , gen. bryg. w stanie spoczynku
    [1882-1971], oficer WP, gen. bryg. [1923]
    Ur. 01 I 1882 w majątku Białozórka na Wołyniu. Absolwent szkoły junkrów w Kazniu. Od 1903 w armii rosyjskiej, gdzie awansował kolejno do stopnia ppłk-a. W czasie I wojny światowej w stopniu ppłk dowodził pułkiem. W 1917 awansowany do stopnia płk piech. Po rewolucji aktywnie działał przy organizowaniu oddziałów polskich na Wschodzie, potem d-ca pułku piechoty w Armii Ochotniczej gen. M. Aleksiejewa. Od IX 1918 – VII 1919 kmdt szkoły oficerskiej, d-ca 14 p. strz.,2 p. strz., z-ca d-cy 4 DStrz. gen. L. Żeligowskiego, z którą przybył do Polski w VI 1919. Zweryfikowany w stopniu płk z starszeństwem od 1 VI 1919. Od VII 1919 do V 1920 dowodził XX Brygadą Piechoty w wojnie polsko-bolszewickiej. Od V 1920 do IX 1920 był d-cą Grupy Operacyjnej w 1 Armii, potem d-ca XIX Brygady Piechoty, 11 DP. Od IX 1920 do VII 1927 d-ca 10 DP. Mianowany gen. bryg. 1 VII 1923. Od VII 1927 do IX 1934 był d-cą Dok IV Łódź. Z dniem 31 XII 1934 przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Łodzi. Po napaści Niemców na Polskę 1 IX 1939 zgłosił się do służby w WP. Zorganizował obronę Modlina i okresowo nią dowodził, potem został z-ca d-cy obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IV B w Koenigstein, skąd w VI 1940 został przeniesiony do oflagu VIII w Johannisbrunn, potem w VI 1942 do oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 wyjechał do Francji, gdzie mieszkał do 1947. W 1947 wyjechał do Chile i tam osiadł na stałe. Pracował społecznie wśród polonii i kombatantów.
    Zmarł 3 XI 1971 w Santiago de Chile. Po spopieleniu zwłok jego prochy sprowadzono do kraju I złożone na Cmentarzu Wojskowym Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 4 i V, Polonia Restituta 3 kl., KN, KW,ZKZ.
    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; T. Kryska-Karski-St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Małecki Antoni vel Stanisław
    - kpt. piech.

    Małecki Eugeniusz
    - , por. art.
    [1912-?], por. art. sł. st. WP[1939]
    Ur. 23 IV 1912. Ukończył gimnazjum. W latach 1932-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 1 pac w Modlinie na stanowisko     d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 19 III 1939. Do VIII 1939 d-ca plutonu w pułkowej szkole podoficerskiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 8 dac w składzie 8 DP. Walczy z Niemcami na przedpolach Modlina, potem od 11 IX 1939 w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 1 Pułk artylerii ciężkiej. Pruszków 1997.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Małecki Wacław,
    - kpt. piech.
    [1899-1979], kpt. sł. st. piech. WP [1935]
    Ur. 16 IX 1899. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W latach 1922-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 31 VIII 1924 z przydziałem do 56 pp w Krotoszynie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. Następnie przeniesiony do Baonu podchorążych Rezerwy Piechoty w Śremie. W 1932 w dyspozycji szefa biura Personalnego MSWoj. Przeniesiony do 79 pp w Słonimiu. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935. W 79 pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii, potem adiutant pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta 79 pp w składzie 20 DP. Uczestniczył w walkach z Niemcami pod Mławą, potem w Modlinie. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Pracował jako urzędnik.
    Zmarł w 1979.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w Walce 1939-1945. W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Małek Stanisław
    - , ppłk dypl.
    [1895-1966], oficer dypl. sł. st. piech. WP, ppłk [1936], w LWP płk dypl. [1945], gen. bryg. [1947]
    Ur. 20 VI 1895 w Michałowicach k/Grójca. Po ukończeniu w 1908 szkoły powszechnej kształci się w Seminarium Nauczycielskim, które ukończył w 1913. Następnie pracuje jako nauczyciel. W 1915 wcielony do służby w armii rosyjskiej. W 1916 ukończył w Moskwie oficerską szkołę piechoty i został mianowany chorążym. W latach 1916-1917 służył w 75 sewastopolskim pułku piechoty, a od jesieni 1917 w stopniu ppor. w I Korpusie Polskim na Wschodzie. Po rozwiązaniu I KP w VI 1918 powraca do kraju. Od XI 1918 służy w WP. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 XII 1918. Przydzielony do 22 pp, w którego szeregach bierze udział wojnie polsko-bolszewickiej. Za okazane męstwo w czasie walk zostaje odznaczony przez gen. W. Sikorskiego VM kl. 5. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 XII 192o. Zweryfikowany w tym stopniu z starszeństwem od 1 VI 1919. W 22 pp pełnił kolejno funkcję d-cy kompanii, potem baonu. Od VI 1924-1929 pełnił funkcje kierownika samodzielnego Referatu Informacyjnego w DOK IX w Brześciu n/Bugiem. Do stopnia mjr sł. st. awansowany 1 I 1929. W latach 1930-1932 studiował w MSWoj. w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Od XI 1932 do IV 1934 pełni funkcję kierownika Referatu Bezpieczeństwa i szefa Referatu Mobilizacyjnego w sztabie DOK i w Warszawie. Od V 1934 do II 1936 d-ca baonu w 11 pp w Tarnowskich Górach. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech. 1 I 1936. Od III 1936 do XI 1938 pełni funkcję szefa Sztabu DOK VII w Poznaniu. Od XII 1938 do IX 1939 I z-ca d-cy 56 pp w Krotoszynie. Od 1 IX 1939 do 20 IX 1939 szef Oddziału V dowództwa Armii „Poznań”. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestniczy w walkach z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznań”. Bierze udział w obronie Warszawy na odcinku Warszawa „Zachód” – pododcinek „Północ”, gdzie dowodzi zgrupowaniem „Bielany”, a od 21 IX 1939 po śmierci d-cy 60 pp ppłk M. L. Frydrycha do kapitulacji dowodzi także resztą sił 60 pp.
    Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II A w Prenzlau, potem w stalagu II A w Neubrandenburg i oflagu II D w Gross Born. Na początku I 1945 ewakuowany do oflagu X A w Sandbostel. Po wyzwoleniu obozu w V 1945 powraca do kraju. Od VII 1945 pełni służbę w LWP kolejno na stanowiskach: VII 1945- X 1945 szef Oddziału Ogólno-Organizacyjnego w DOW III w Poznaniu. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. 20 VIII 1945. Następnie od XI 1945 do IX 1946 szef Sztabu DOW I w Warszawie, a od X 1946 do 13 X 1948 szef Sztabu DOW IV we Wrocławiu. Mianowany gen. bryg. 9 VII 1947.
    W dniu 13 X 1948 został pod fałszywymi zarzutami aresztowany przez agentów Informacji Wojskowej i uwięziony. Przeszedł ciężkie śledztwo. W czasie przesłuchań torturowany. Wyrokiem WSR Warszawa z 9 XI 1950 został skazany na karę 12 lat więzienia, utratę praw na lat 5, oraz przepadek mienia, zdegradowano go do stopnia szeregowca. Więziony we Wrocławiu, w Warszawie, potem w Centralnym Więzieniu we Wronkach. Postanowieniem NSW w Warszawie ze względu na stan zdrowia udzielono mu przerwy w odbywaniu kary. Zwolniony z więzienia we Wronkach 4 III 1954. Do więzienia już nie powrócił.
    Na wniosek córki Krystyny Naczelny Prokurator wojskowy 19 IV 1984 wniósł do Sądu Najwyższego -  Izba Wojskowa rewizję nadzwyczajną od wyroku z dnia 9 XI 1950. Postanowieniem tegoż sądu z dnia 31 V 1984 nr SN7/84 został uniewinniony. Tym samym został w pełni zrehabilitowany. W 1985 Rada Państwa przywróciła mu pośmiertnie stopień generała bryg.
    Po zwolnieniu z więzienia mieszkał w Poznaniu, gdzie zmarł 30 X 1966. Pochowany na cmentarzu Junikowskim w Poznaniu.
    Żona Irena. Miał córkę Krystynę.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924, 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939;J. Izdebski. Dzieje 9 dywizji Piechoty 1918-1939. W-wa 2000; Księga ewidencyjna więźniów CWK Wronki z 1954.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Małkuszewski Wojciech - , por. rez. piech. 
    [1897-?], por. rez. piech. WP [1936]
    Ur. 10 III 1897. Uczestnik wojny polsko0-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. rez. piech. 1 VII 1925. Po odbytych kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. piech. z starszeństwem od 2 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 32 pp w Modlinie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 19 kompanii CKM plot. Dowodził grupą „Praga” mającej zadanie osłony plot. Mostu Kierbedzia, Dworca Wileńskiego i Dworca Wschodniego.
    Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mamot,
    - pchor. art.

    Mańka Michał
    - , por. art.
    [1910-?], por. sł. st. art. WP[1935]
    Ur. 25 IX 1910. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w 4 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a następnie w latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 30 pal w Brześciu na Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca 3 baterii I dywizjonu 30 pal, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 30 DP. I dywizjon 30 pal wspierał działania bojowe 82 pp. Brał udział w walkach pod Przyłękiem, Słupią, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos przebijając się do Modlina, gdzie dociera 14 IX 1939. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Dalsze  losy n/n.
    J. Łukasiak. Wołyńska szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Jaskulski.30 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Mańkowski Marian
    - , por. rez. piech.
    [1905-1939], por. rez. piech. WP [1936]
    Ur. 27 XI 1905. Ukończył szkołę średnia. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkolnym Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 32 pp w Modlinie. Ewidencyjnie podlegał PKU Płońsk. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 1 I 1936. Zmobilizowany do WP w VIII 21939 i wcielony do 32 pp w Modlinie. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 6 batalionem marszowym 32 pp. Uczestnik walk z Niemcami na przedpolach Modlina. Poległ 11 IX 1939 w Zakroczmiu. Pochowany na cmentarzu w Zakroczmiu.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mańkowski Mieczysław Jan Marian,
    - ppor. piech. 
    [1905-1939], por. rez. piech. WP[1936]
    Ur. 27 XI 1905. Służbę wojskową odbywał w latach 1928-1929 w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 32 pp w Modlinie. Ewidencyjnie podlegał PKU Płońsk. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. piech. 1 I 1936. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 32 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy VI batalionu marszowego 32 pp. Uczestnik obrony Modlina. Poległ w walce z Niemcami w Zakroczmiu 11 IX 1939.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Marankiewicz Dunin
    - , ppor. art.

    Marchel Stanisław,
    - kpt. piech. 
    [1900-?], kpt. sł. st. piech. WP[1936]
    Ur. 13 VI 1900. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty, a następnie 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VII 1927 z przydziałem do 4 psp w Cieszynie na stanowisko d-cy plutonu. Na stopień por. awansowany 15 VIII 1929. Ok. 1930 przeniesiony do 45 pp w Równem, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. Następnie d-ca 4 kompanii w II batalionie 45 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 d-ca 4 kompanii II batalionu 45 pp w składzie 13 DP. Walczy z Niemcami w rejonie Spały i Tomaszowa Maz. Po rozbiciu sił 13 DP z częścią 45 pp wycofywał się w kierunku Warszawy.
    Dalsze losy n/n.
    Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Marciniec Józef
    - , kpt. piech. 
    [1899-?], kpt. sł. st. piech. WP[1935]
    Ur. 1 XI 1899. Absolwent Szkoły Oficerskiej Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 31 VIII 1924 z przydziałem do 4 pp Leg. w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. Przeniesiony po 1925 z 4 pp Leg. do 4 psp w Cieszynie, a następnie do KOP. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Z KOP przeniesiony do 36 pp w Warszawie, gdzie dowodził 2 kompanią w I batalionie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 36 pp w składzie 28 DP. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 36 pp nad Widawą, pod Pabianicami, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos, skąd się przebił 12 IX 1939 do Modlina. Walczy w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 jego losy n/n.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; E. Walczak. 36 Pułk Piechoty Legii Akademickiej. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Marcinkiewicz Romuald
    - , ppor. rez. br. panc.
    [1909-?], ppor. rez. piech. WP[1934]
    Ur. 28 III 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany w 1935 na stopień ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu piechoty przydzielonej do załogi Pociągu Pancernego nr 15 „Śmierć”. Uczestnik walk z Niemcami na przedpolach Modlina w jego obronie. Po kapitulacji Modlina jego losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Marczewski Kazimierz Franciszek
    - , ppłk dypl.
    [1897-1976], ppłk dypl. sł. st. WP[1937]
    Ur. 24 II 1897 w Tarnowie, syn Wojciecha i Heleny zd. Jahna. Uczył się w seminarium Nauczycielskim w Tarnowie. Od 1912 członek Związku Strzeleckiego, gdzie przeszedł przeszkolenie podoficerskie. Od 6 VIII 1914 w Legionach Polskich. Początkowo w oddziale J. Piłsudskiego, potem po reorganizacji w 3 kompanii 1 pp Leg. Uczestnik walk na szlaku bojowym 1 pp LP. Awansowany do stopnia sierż. wyróżnił się w bitwie pod Przepiórowem 23 V 1915. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Uczestnik kampanii wołyńskiej w 1916. Po kryzysie przysięgowym w LP w VII 1917 internowany w obozie dla legionistów, a następnie w VIII 1917 wcielony do armii austriackiej. Po przeszkoleniu wysłany na front włoski, gdzie 21 VI 1918 dostał się do niewoli włoskiej. Przebywał w obozie w Santa Maria Capua Vetterae, gdzie wstępuje do formowanego z jeńców 3 Pułku Strzelców im. Księcia j. Poniatowskiego. Z pułkiem 4 III 1919 zostaje przewieziony koleją z Włoch do Francji, gdzie 3 p. strz. zostaje włączony do Armii gen. J. Hallera, a następnie przemianowany na 1 pułk instrukcyjny. W VI 1919 powraca z Armią gen. J. Hallera do Kraju z miejscem zakwaterowania we Włocławku. 13 VIII 1919 1 p. inst. zostaje przemianowany na 13 pułk strzelców, a po włączeniu organizacyjnym do WP 1 IX 1919 przemianowany na 150 pułk strzelców, a w X 1919 na 42 pp, w którego szeregach bierze udział od 10 I 1920 w przejęciu Pomorza. W tym okresie czasu 42 pp stacjonuje w Grudziądzu. Od III 1920 uczestniczy w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej m. in. na Wołyniu, potem od VII 1920 w Małopolsce Zachodniej, skąd zostaje przerzucony w rejon Modlina. Uczestniczy w walkach w tzw. bitwie warszawskiej w VIII 1920, potem w rejonie Kowla- Łucka. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. Przeniesiony w VI 1921 do 5 pp Leg. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Z dniem 4 II 1923 przeniesiony z 5 pp Leg. w Wilnie do 63 pp w Toruniu, gdzie był m. in. d-cą kompanii. W 1927 przeniesiony z 63 pp do Centrum Wyszkolenia Strzeleckiego Piechoty w Toruniu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1928. W latach 1930-1932 był dowódcą batalionu w 4 psp w Cieszynie. W okresie XI 1932-X 1934 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu mjr dypl. sł. st. piech. zostaje przydzielony do sztabu 8 DP w Modlinie. Awansowany 19 III 1937 do stopnia ppłk dypl. i mianowany szefem sztabu 8 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu 8 DP. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Działdowie, skąd został wywieziony do oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 19 IV 1945 przebywał w Niemczech, potem w Wlk. Brytanii, skąd emigrował do Stanów Zjednoczonych. W VI 1957 powrócił do kraju i zamieszkał w Poznaniu.
    Zmarł w Poznaniu 26 V 1976. Pochowany na Cmentarzu Parafialnym im. św. Jana Vianneya przy ul. Lutyckiej /zwany też cmentarzem sołackim/ w Poznaniu.
    Żonaty od 1919 z Wandą z Kalinowskich. Miał z tego związku córki: Bożenę /ur. 1922, zam. Bogacka i Tomirę /ur. 1927/ zam. Turska.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 7145, KW3x,KN, ZKZ, OP 5
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987;G. Łukomski. Biogram K. M/w:/Kawalerowie VM 1792-1945.T II 1914-1921, cz. 2. Koszalin 1993
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Marczyński Józef
    - , dr med.
    [1891-1940], Członek „Zarzewia”, PDS, legionista, dr med., oficer rez. sł. sanit. WP, kpt. [1919]
    Ur. 3 III 1891 w Brzezinkach, pow. Opoczno, syn Józefa/rolnika/ i Franciszki z Bukarowiczów. Szkołę powszechną ukończył w Goleniowie, potem uczęszczał do gimnazjum w Piotrkowie Tryb. gdzie uzyskał maturę. Następnie studiował na wydziale lekarskim UJ w Krakowie. Był członkiem „Zarzewia” i PDS w Krakowie. Po wybuchu I wojny światowej wstępuje do Legionów Polskich i służył w 5 pp LP. W II 1916 chory leczył się w szpitalu w Piszczanach. Mianowany 1 XI 1916 chor. lek. Następnie oficer sanit. szpitala polowego LP. Podczas kryzysu w LP w VII 1917 zwolniony z LP i internowany przez Niemców w Beniaminowie. Od XI 1918 w WP. Ukończył na UJ przerwane wojną studia medyczne uzyskując 17 IV 1920 dyplom lekarza. Po wojnie przeniesiony do rezerwy. Zweryfikowany w stopniu kpt. rez. z starszeństwem od 1 VI 1919. Podejmuje prace zawodową jako lekarz ubezpieczalni społecznej oraz lekarz fabryczny w Drzewicy  pow. Opoczno. Po kilku latach został naczelnym lekarzem Ubezpieczalni Społecznej w czeladzi, a potem był kolejno komisarzem m. Czeladzi, prezydentem Sosnowca, lekarzem naczelnym Ubezpieczalni społecznej we Lwowie, Częstochowie, a od 1932 w Radomiu i od 1934 w Bydgoszczy. W 1935 przeniósł się do Warszawy, gdzie kierował Miejską Pomocą Lekarską, a następnie został wicedyrektorem wydziału szpitalnego szpitala Przemienienia Pańskiego.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 nie został zmobilizowany, lecz pełnił funkcję z-cy szefa cywilnej służby sanitarnej w obronie Warszawy. Podczas okupacji był członkiem Organizacji Orła Białego i był w kierownictwie okręgu warszawskiego OOB. 30 III 1940 aresztowany przez Niemców był więziony na Pawiaku, skąd 2 V 1940 został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen. Otrzymał tam 3 V 1940 nr obozowy 23 811.
    Zamordowany w tym obozie 09 XI 1940.
    Odznaczony: KN, Polonia Restituta kl. 4, KW2x.
    Żonaty od 1916 ze Stanisławą Czarnowską, miał z nią synów Tadeusza/zm. 1919/, Jerzego/ zm. 1983/, córki Marię i Barbarę.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. III. W-wa 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Marecki Andrzej
    - , ppłk dypl.
    [1894-1943], ppłk dypl. sł. st. art. WP [1938] w PSZ płk dypl. [1940]
    Ur. 02 IX 1894 w Grybowie, syn Tadeusza /prawnika/ i Janiny z d. Rząca. Uczęszczał do gimnazjum w Jaśle, gdzie w 1916 otrzymał świadectwo dojrzałości. W III 1917 wcielony do armii austriackiej, gdzie ukończył wojenny kurs oficerów rezerwy artylerii. Następnie skierowany na front włoski walczył nad rzeką Pianą. Po upadku monarchii austro-węgierskiej w końcu X 1918 powraca do kraju. Od XI 1918 w WP. Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 był d-cą plutonu w Pociągu Pancernym „Wilk”. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. art. W okresie V_VII 1921 bierze udział w III Powstaniu Śląskim jako d-ca baterii w Pociągu Pancernym „Wilk” przemianowanym w czasie powstania na „Korfanty”. W 1921 zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 21 pap, skąd zostaje przeniesiony do 7 pac w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu, potem baterii. Ukończył w Toruniu kurs dla instruktorów szkół podchorążych. Awansowany do stopnia kpt. 15 VIII 1924. Od XI 1924 do X 1926 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. SG sł. st. art. przydzielony do Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Od XII 1928 wykładowca taktyki ogólnej w WSWoj. Awansowany do stopnia mjr dypl. 1 I 1932. Od XII 1934 do I 1936 był d-cą dywizjonu w 27 pal we Włodzimierzu Wołyńskim. Od II 1936  do 1938 pełni funkcję attache wojskowy w Sztokholmie. Awansowany do stopnia ppłk dypl. 19 III 1938. Od II 1939 kierownik samodzielnego referatu operacyjnego „Zachód” w Oddziale III SG WP. W kampanii wrześniowej 1939 oficer Oddz. III NW WP. 8 IX 1939 wysłany z Warszawy do Brześcia nad Bugiem, gdzie złożył raport marszałkowi E. Rydzowi-Śmigłemu. Wraz z sztabem NW WP przekroczył granicę z Rumunią, skąd przedostał się do Francji i tam wstępuje do organizowanego WP. Od XI 1939 szef wydziału w III Oddziale Sztabu ND w Paryżu, potem w V 1940 szef Oddziału III sztabu ND WP. Podczas wojny francusko-niemieckiej w VI 1940 był łącznikiem sztabu ND WP do sztabu armii francuskiej. W VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie zostaje mianowany I k-dtem reaktywowanej WSWoj. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. Od X 1940 pełni funkcję szefa Oddziału III /operacyjnego/ w sztabie NW WP w Londynie. Należał do najbliższych współpracowników gen. W. Sikorskiego. Zginął 4 VII 1943 w Gibraltarze. Pochowany na cmentarzu wojskowym w Newark w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: VM kl. 5, ZKZ i innymi medalami.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; Zbiorowe: Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Margusz Konstanty
    - , por. art.
    [1909-?], por. art. st. st. WP[1935]
    Ur. 21 II 1909. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w 8 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywa w 19 pal. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 3 pac w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Następnie m. in. d-ca 2 baterii w I dywizjonie 3 pac. W VIII 1939 przydzielony do mobilizowanego przez 3 pac 1 dac. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 1 baterii, 1 dac, który wspierał działania 1 DPLeg. Walczył z Niemcami nad Narwą i Bugiem. W czasie walk z Niemcami 14 IX 1939 w rejonie Trzcińca 1 bateria zostaje rozbita. Z częścią baterii wyrwał się z kotła i dołączył do reszty dywizjonu w rejonie Chełma Lub. Uczestniczy w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie 1 dac wspiera działania 1 DP Leg. Po bitwie w rejonie Antoniówki – Tarnawatki 23 IX 1939 1 dac przestaje istnieć. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932;P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1993; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939.Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Markiewicz Ferdynand Tadeusz
    - , mjr piech.
    [1895-1980], mjr sł. st. piech. WP[1932]
    Ur. 01 I 1895. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu ppor. dowodził plutonem, potem kompanią 7 pp Leg. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 7 pp Leg. w Chełmie. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. W 7 pp Leg. pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii, adiutant pułku. Przeniesiony z 7 pp Leg. do 36 pp w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1932 zostaje mianowany kwatermistrzem i jednocześnie II z-ca d-cy pułku. W VIII 1939 przydzielony do Ośrodka zapasowego 28 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza utworzonego 1 pp, późniejszego 336 pp Obrony Pragi. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu zniewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł w 1980.
    Odznaczony: VM kl. 5,KW3x,KN, ZKZ, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; E. Walczak. 36 Pułk Piechoty Legii Akademickiej. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Markiewicz Jan
    - , ppor. rez. art.
    [1914-1939], ppor. rez. art. WP[1936]
    Ur. 06 I 1914. Po ukończeniu gimnazjum w latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową szkolnej baterii art. plot. w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 paplot. w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 28 baterii dział plot. w składzie 28 DP. Poległ w walce z Niemcami 8 IX 1939 pod Wolą Cyrusową.
    Pochowany na cmentarzu w Woli Cyrusowej.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Markiewicz Marian Adam 
    - ppłk piech.
    [1895-?], ppłk sł. st. piech. WP[1939]
    Ur. 8 XII 1895. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 71 pp w Zambrowie, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Przeniesiony do 20 pp w Krakowie, gdzie był m. in. d-cą kompanii. Po ukończeniu kursu dla d-ców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie awansowany do stopnia mjr 1 I 1931 i mianowany d-cą batalionu w 71 pp w Zambrowie. Po 1934 przeniesiony z 71 pp do 20 pp na stanowisko d-cy II batalionu. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. 19 III 1939. Przeniesiony do 13 pp w Pułtusku na stanowisko z-cy d-cy pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy VI i VII batalionów marszowych 32 pp w składzie 8 DP, utworzonych w Ośrodku Rezerw 8 DP z nadwyżek 13 pp. Uczestnik walk na przedpolach Modlina m. in. w Zakroczmiu, potem w obronie Modlina. Od 25 IX 1939 dowodził 13 pp. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej, gdzie spędził lata wojny. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 jego losy n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5, VM kl. IV, KW3x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Kociszewski. 13 Pułk Piechoty. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Markiewicz Wacław
    - , rez. piech.
    [1914-?], ppor. rez. piech. WP[1938]
    Ur. 26 V 1914. W latach 1935-1936 odbywał służbę wojskową w 1 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 22 pp w Siedlcach. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 6 pp Leg. w Wilnie. Ewidencyjnie podległa PKU Wilno-Powiat. zmobilizowany w 1939 do WP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 kompanii I batalionu 6 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył z Niemcami nad Narwią i Bugiem. W czasie walk pod Kałuszynem 12 IX 1939 zostaje ranny. Wzięty do niewoli niemieckiej przebywał w oflagu.
    J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Markowiak Wincenty
    - , ppor. rez. piech. 
    [1903-1939], ppor. rez. piech. WP[1931]
    Ur.5 IV 1903. Służbę wojskową odbywał w Batalionie podchorążych Piechoty w Tomaszowie Maz. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 31 pp w Łodzi. Ewidencyjnie podlegał PKU Łask. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 kompanii I batalionu 31 pp w składzie 10 DP. Poległ w walce z wrogiem 15 IX 1939 w Basinowie k. Studzianek.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Markowski Henryk
    - , kpt. Str.Poż.

    Markowski Jakub
    - , por. rez. piech.
    [1905-?], por. rez. piech. WP[1936]
    Ur. 21 VII 1905. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkolnym Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 pp Leg. w Sandomierzu. Ewidencyjnie podlegał PKU Radom. Po kolejny ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. piech. 1 I 1936. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 72 pp. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 72 pp Leg. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina jego losy n/n.
    Odznaczony: KW
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Markwart Jerzy Bolesław
    - ppor. piech. 
    [1912-1939], ppor. sł. st. piech. WP[1936]
    Ur. 16 VI 1912. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 29 pp w Kaliszu na stanowisko  d-cy plutonu d-ca plutonu 5 kompanii II batalionu, którym dowodził do lata 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii CKM w II batalionie 29 pp w składzie 25 DP Armii „Poznań”. 27 IX 1939 podczas walk w obronie Warszawy zostaje ranny. Umieszczony w Szpitalu Ujazdowskim zmarł 28 IX 1939 w wyniku odniesionych ran.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; P. Bauer-B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Marmurowicz Władysław - ps. „Dunin”, „Guziczek”, „Onufry”, „Żwir” [1896-1944], oficer WP/ZWZ/AK.
    Ur. 25 czerwca 1896 w Żydaczowie k/Stryja w Małopolsce Wschodniej w rodzinie kupieckiej Michała i Marii z d. Furyk. Od 1903 uczęszczał do szkoły ludowej w Żydaczowie, a  następnie od 1908 kształcił się w gimnazjum realnym w Samborze i Stryju, gdzie w 1915 zdał egzamin maturalny. W okresie nauki w gimnazjum działał w młodzieżowej organizacji niepodległościowej. W 1915 jako poddany austriacki zostaje wcielony do armii austriackiej i skierowany na kurs oficerski do szkoły oficerów rezerwy w Opawie, którą ukończył w 1916 w stopniu chorążego. W latach 1916-1917 uczestniczy w walkach na froncie rosyjskim, potem bierze udział w walkach na froncie włoskim, gdzie dowodzi plutonem. Do stopnia ppor. rez. awansowany 1 X 1918. Po zakończeniu I wojny światowej powraca do Polski i w listopadzie 1918 w stopniu ppor. sł. st. wstępuje do Wojska Polskiego. 16 II 1919 zostaje w grupie oficerów WP skierowany do Francji, gdzie służy w 5 Pułku Strzelców Polskich armii gen. J. Hallera, z którą w IV 1919 powraca do Polski. Po powrocie do Polski 5 Pułk Strzelców Polskich zostaje z dniem 1 IX 1919 przemianowany na 47 Pułk Strzelców Kresowych. W szeregach 47 pp uczestniczy w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej1919-1920. Po zakończeniu wojny służy nadal w 47 pp, a po przemianowaniu 10 X 1921 tego pułku na 6 Pułk Strzelców Podhalańskich dowodzi plutonem, potem kompanią. Z dniem o1 VII w 1923 zostaje awansowany do stopnia por. sł. st. piechoty i jednocześnie zweryfikowany przez MSWojsk. w tym stopniu przez Ministerstwo Spraw Wojskowych z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1924 przeniesiony z 6 Pułku Strzelców Podhalańskich w Samborze do 75 Pułku Piechoty w Katowicach na stanowisko d-cy kompanii. Z dniem 01 VII 1925 awansowany do stopnia kpt. sł. st. piechoty. W latach 1927-1928 ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs unifikacyjno - doszkalający dla oficerów oraz kurs kwatermistrzowski. Po powrocie do 75 Pułku Piechoty oficer służby kwatermistrzowskiej. W 1930 przeniesiony do 3 Pułku Strzelców Podhalańskich w Bielsku na stanowisko kwatermistrza. Następnie w Ośrodku wyszkolenia Rezerwy Piechoty w Różanie, gdzie pełni funkcję oficera żywnościowego oraz jednocześnie kierownik kursu oficerów żywnościowych. Po mobilizacji w VIII 1939 przydzielony do 115 Pułku Piechoty Rezerwowej w składzie 41. DP w Grupie Operacyjnej „Wyszków” gen. W. Kowalskiego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję kwatermistrza 115 Pułku Piechoty Rezerwowego dowodzonego przez ppłk sł. st. Cz. Rzedzickiego. Bierze udział w walkach z wrogiem w rejonie Wyszkowa i na Lubelszczyźnie. W dniu 10 września 1939 podczas walk w rejonie Stoczka Węgierskiego zostaje ranny. Po kapitulacji oddziałów polskich na Lubelszczyźnie uniknął niewoli i przedostał się do Krakowa, gdzie w październiku 1939 rozpoczął działalność konspiracyjną w szeregach Służby Zwycięstwa Polski /SZP/, potem Związku Walki Zbrojnej /ZWZ/. Od początku 1940 czynny w sztabie Podokręgu Zagłębie ZWZ, gdzie pełni funkcję organizatora i szefa komórki kwatermistrzowskiej, a od II 1941 w sztabie Okręgu Śląskiego ZWZ-AK, którego k-dtem był ppłk sł. st. Henryk Kowalówka „Skawa”, „Topola”, pełni funkcję szefa Oddziału IV /kwatermistrzostwo/. Zorganizował komórki intendentury oraz uzbrojenia. Z jego inicjatywy organizowano komórki kwatermistrzowskie w inspektoratach rejonowych ZWZ/AK Okręgu Śląsk ZWZ/AK. Organizowano także konspiracyjne magazyny, gdzie przechowywano środki medyczne i broń. W uznaniu zasług położonych w działalności niepodległościowej zostaje rozkazem KG AK nr L. 65/BP z 11 XI 1942 awansowany do stopnia mjr. rez. piechoty.
    Latem 1942 po przeprowadzonych aresztowaniach i rozbiciu przez gestapo struktur sztabu Okręgu Śląskiego AK bezpośrednio zagrożony aresztowaniem zostaje odwołany w VII 1942 z funkcji, a następnie w wyniku starań ppłk H. Kowalówki przeniesiony w końcu 1942 przez KG AK do Okręgu Poznańskiego AK na stanowisko szefa Oddziału IV /kwatermistrzostwo/. Funkcję objął na początku 1943. Należał do grona bliskich współpracowników k-dta Okręgu Poznań AK płk H. Kowalówki „Dziedzica”, „Kosiarza”. W tym okresie czasu mieszkał na kwaterze w domu przy ul. Składowej nr 6 w Ostrowie Wlkp. u Ireny i Franciszka Berdychowskich, skąd kierował podległą strukturą AK. Był autorem planów materiałowo-zaopatrzeniowych AK na wypadek wybuchu powstania oraz związanych z tym instrukcji organizacyjnych. Utrzymywał ścisłe kontakty z ppor. rez. F. Kowalówką kierownikiem Bazy Łączności Okręgu Poznań AK przy ul. Gumińskiej w Warszawie. Podlegały mu liczne punkty zaopatrzenia materiałowego oraz kasa okręgu. W realizacji zadań organizacyjnych i inspekcyjnych posługiwał się wyłącznie kurierami.
    W wyniku dekonspiracji w sztabie Okręgu AK Poznań oraz w podległym mu Samodzielnym Wydziale Kurierskim został aresztowany w dniu 24 stycznia 1944 przy ul. Składowej 6 w Ostrowie Wlkp., przez gestapo z Poznania, gdzie następnie urządzono tzw. „kocioł”. Aresztowano tu 25 I 1944 właściciela mieszkania F. Berdychowskiego – kuriera AK, który został zamordowany 15 VII 1944 w obozie karnym w Żabikowie. Po likwidacji zasadzki przy ul. Składowej zostaje 29 I 1944 przewieziony do Domu Żołnierza - siedziby gestapo w Poznaniu, gdzie poddano go bestialskim przesłuchaniom. Pomimo zastosowania wobec niego tortur odmówił składania zeznań dot. konspiracji AK, podając jedynie własne personalia. W stanie agonalnym przewieziony do więzienia policyjnego w Forcie VII w Poznaniu, gdzie został zakatowany 08 II 1944.
    Żona Halina-Zofia z d. Krysiak, była żołnierzem ZWZ-AK.
    Odznaczony: KW, Medalem Wojska
    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928, 1932; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939;W-wa 1985/ tu podano błędnie, że zginął we IX 1939/ Z. Janke-Walter. W AK w Łodzi i na Śląsku. Warszawa 1969; tenże: W AK na Śląsku. Katowice 1986; J. Niekrasz. Z dziejów AK na Śląsku. Katowice 1993; M. Starczewski. Ruch oporu na Górnym Ślasku i w Zagłębiu Dąbrowskim. Katowice 1988; Inspektorat AK Sosnowiec. Katowice 2001; A. Czubiński - Z. Szymankiewicz. Konspiracja Wielkopolska 1939-1945. ( Zarys Dziejów). Poznań 1988; Z. Szymankiewicz. W konspiracji Wielkopolskiej 1939-1945. Poznań 1993; M. Olszewski. Fort VII w Poznaniu. Poznań 1974; E. Serwański. Wielkopolska w cieniu swastyki. Poznań 1970; tenże: Ostrów Wlkp. i jego region w okresie II wojny światowej (1939-1945). Poznań 1992; M. Woźniak. Encyklopedia Konspiracji Wielkopolskiej 1939-1945. Poznań 1998; M. Woźniak /red./Okręg Poznański AK w końcowej fazie okupacji /1943-1945/; USC Poznań. Akt zgonu nr P 537/1944.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Maron - Marwicz Władysław  
    - , mjr.
    [1898-+?], mjr sł. st. łącz. WP[1937]
    Ur. 9 II 1898. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 3 p. łacz. W Grudziądzu, potem w 2 p. łączności w Jarosławiu. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1927. Po reorganizacji w 1929 i rozformowaniu 2 p. łącz. oficer 6 batalionu radiotelegraficznym w Jarosławiu, gdzie dowodził kompanią. Do stopnia mjr awansowany 19 III 1937. Następnie d-ca łączności 30 DP w Kobryniu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi łącznością 30 DP. Ranny w walkach odwrotowych 12 IX 1939 pod Żyrardowem dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Marowski Robert
    - , ppor. art.
    [1916-?], ppor. sł. st.. art. WP[1937]
    Ur. 15 VIII 1916. W latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie ukończył kurs unitarny. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem do 5 pal we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu w 6 baterii II dywizjonu 5 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 baterii 5 pal w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy prawdopodobnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mastalski Stanisław
    - mjr. piech
    [1898-1980], legionista, oficer sł. st. piech. WP, mjr [1933]
    Ur. 06 IV 1898 w Podgórzu k/Krakowa, syn Jana i Walerii z d. Niezabitowskiej. O ukończeniu szkoły powszechnej, a następnie od 1908 do 1914 uczył się w gimnazjum. Do wybuchu I wojny światowej w 1914 ukończył 6 klas. Był w tym czasie członkiem 3 drużyny skautów. 6 VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich z przydziałem do 3 pp LP. Bierze udział 29 X 1914 w bitwie pod Mołotkowem, gdzie zostaje czterokrotnie ranny w nogi. Następnie na leczeniu szpitalnym. Do pułku powraca 1 I 1915. Po odnowieniu się ran powtórnie w V 1915 zostaje skierowany do szpitala. Komplikacje w toku leczenia /skrócono mu nogę/ uniemożliwiły mu dalszą służbę i walkę na froncie. W VII 1915 przydzielony do służby w departamencie Wojskowym Naczelnego Komitetu Narodowego w Krakowie, gdzie zostaje kierownikiem maszyn i instalacji warsztatów krawieckich Legionów. Jednocześnie uzupełnia swoje wykształcenie. W 1916 zdał egzamin maturalny, a w 1917 ukończył w akademii Handlowej w Krakowie jednoroczny kurs kura abiturientów. Od XII 1916 ponownie w szeregach 3 pp Leg., gdzie pełnił funkcję instruktora. Po kryzysie przysięgowym w legionach w VII 1917 został wykładowcą w szkole podoficerskiej PSZ. W Vii 1918 awansował na kpr. W Xi 1918 bierze udział w rozbrajaniu Niemców w Małkini, gdzie zajął stację i magazyny prowiantowe. Następnie od XI w WP. 10 XII 1918 otrzymał awans na podch. Bierze udział jako d-ca plutonu w II baonie 4 pp leg. w walkach z Ukraińcami w rejonie Lwowa. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 28 I 1919. Od 15 IV 1919 obejmuje dowodzenie 8 kompanią 3 pp leg. W szeregach 3 pp leg. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 XII 1920. Zweryfikowany w tym stopniu przez MSWoj. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie od III 1921 do IX 1927 był d-cą 6 kompanii 3 pp leg. w Jarosławiu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 15 VIII 1924.Od IX 1927 do V 1928 był k-dtem powiatowym PW i FW w Tarnobrzegu. W V 1928 przeniesiony do 60 pp w Ostrowie Wlkp., gdzie dowodził kompanią, potem pełnił funkcję referenta mobilizacyjnego, mobilizacyjnego po ukończeniu vi-XII 1931 kursu dowódców baonów w CWP Rembertów zostaje od I 1932 d-cą 2 baonu 60 pp. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1933. W V 1933 przeniesiony z 60 pp do 56 pp w Krotoszynie na stanowisko d-cy 2 baonu. Od IX 1936 do IX 1938 był kwatermistrzem i II z-cą d-cy 56 pp. Zainicjował budowę Domu Żołnierza w Krotoszynie, którego uroczyste otwarcie odbyło się 3 VI 1937. We IX 1938 przeniesiony z 56 pp do 84 pp w Pińsku na stanowisko d-cy 3 baonu stacjonującego w Łunińcu.
    W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 baonem 84 pp w składzie Armii „Łódź”. Od 1 IX 1939 d0 14 IX 1939 walczył w bojach odwrotowych 30 DP wycofując się z pogranicza do Modlina. Wyróżnił się w walkach w Puszczy Kampinoskiej. Od 25 IX 1939 po rannym płk dypl. S. Sztarejce do kapitulacji pełnił funkcję d-cy 84 pp. Brał udział w obronie Modlina do kapitulacji twierdzy 29 IX 1939. Po kapitulacji przebywa w niewoli niemieckiej. Przebywa w obozie jenieckim przejściowym w Działdowie, skąd został zgodnie z umową kapitulacyjną zwolniony 25 x 1939. Aresztowany 1 XII 1939 przebywał w obozie jenieckim IX C w Roteburgu, potem w oflagu XI B Braunschweig, a następnie w oflagu II C w Woldenbergu, gdzie aktywnie działa w obozowej konspiracji. Od XII 1942 do III 1944 był pomocnikiem najstarszego oficera polskiego. W dniu 30 I 1945 w m. Deetz odzyskał wolność i powrócił do Krakowa, gdzie 15 III 1945 stanął przed Komisją Rehabilitacyjną, która w swoim orzeczeniu stwierdziła, że jest politycznie o nastawieniu wybitnie reakcyjnym i jako niebezpieczny do ludowej demokracji nie może pracować w WP. Jednak od 6 VIII 1945 pracuje na stanowisku z-cy naczelnika w Wojewódzkim Wydziale Aprowizacji i Handlu w Katowicach. Od 1 VI 1947 do 30 VI 1949 był naczelnym dyrektorem Przedsiębiorstw Miejskich we Wrocławiu. Zmuszony do rezygnacji z zajmowanego stanowiska, gdyż w opinii Komisji Weryfikacyjnej MON we Wrocławiu stwierdzono, że jest ustosunkowany negatywnie do obecnego ustroju. Od 1 VII 1949 pracuje jako naczelnik Wydziału Handlu w Przedsiębiorstwie Rozbiórkowym we Wrocławiu. W 1953 jako b. oficer przedwojenny zostaje zwolniony z pracy. Przez wiele miesięcy pozostawał bez pracy. Dopiero od 1 VII 1954 zatrudniony został jako referent w Zarządzie Budowy Pieców Przemysłowych we Wrocławiu, gdzie pracował do czasu przejścia na emeryturę w 1964. Po 1964 zaangażował się w działalność społeczną.
    Zmarł we Wrocławiu 19 V 1980. Pochowany na cmentarzu Grabiszyńskim.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14326, KN, KW3x, ZKZ, SKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
    Od 30 v 1925 żonaty z Heleną z d. Jaworską. Z tego związku miał córkę Teresę /ur.1926/ i syna Leszka /ur.1936/
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Nawrocki. 84 Pułk Strzelców Poleskich. Pruszków 2002; J. Kirszak. Biogram S. M. [w:] MSBUDN 1939-1956, t. 4. Kraków 1999; B. Szwedo. Biogram S. M. [w:] Kawalerowie VM Ziemi Tarnobrzeskiej. Tarnobrzeg 2001; Mickiewicz. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Masternak Marian
    - , kpt. piech. 
    [1894-1948], oficer sł. st. adm. wojsk. /piech./ WP, kpt. [1925], w konspiracji ZWZ-AK, ps. „Zwoliński”
    Kmdt Rejonu III w Obwodzie ZWZ-AK Warszawa Żoliborz 1941 – VI 1943
    Ur. 09 IV 1894 w Waśniowie pow. Opatów, syn Jana i Marii. Uczęszczał do szkoły średniej. Służył w armii rosyjskiej, potem w I KP w Rosji. W WP od XI 1918. Brał w stopniu ppor. sł. st. piech. w szeregach 19 pp udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczono go VM kl. 5. Po wojnie nadal służył w 19 pp we Lwowie. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 1 VII 1925. Przeniesiony z 19 pp do 21 pp w Warszawie. W IV 1928 zostaje przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie pełnił różne funkcje. W III 1932 przeniesiony z KOP do sztabu DOK IX w Brześciu n/Bugiem, skąd go przeniesiono w IV 1935 na stanowisko k-dta obwodu PW 22 pp w Siedlcach, skąd zostaje w 1937 przeniesiony na stanowisko kierownika Referatu Wojskowego w sztabie Kierownictwa Marynarki Wojennej w Warszawie.  Funkcję pełni do IX 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II baonu 360 pp. Uczestniczy w obronie Warszawy. Podczas walk ciężko ranny 12 IX 1939. Przebywał w na leczeniu w szpitalach w Warszawie i Łodzi. W okresie okupacji czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Warszawy. Od 1941 do VI 1943 pełnił funkcję k-dta Rejonu III w Obwodzie Warszawa- Żoliborz. Uczestnik Powstania Warszawskiego  w Zgrupowaniu „Żywiciel”. Pełnił m. in. funkcję k-dta Placu. 
    Po wojnie w kraju. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł  27 X 1948. Pochowany na cmentarzu wojskowym Powązki w Warszawie.
    Podaje się tez inną datę jego ur. 25 III 1897.
    Odznaczony: 22 II 1921 VM kl. 5 nr 1198, KW4, MN.
    Dz. Pers. Nr 8 z 26 II 1920; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Nr 6 z 23 III 1932;  Dz. Pers. Nr 6 z 13 IV 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Masztak Franciszek Stanisław
    - , ppor. piech.
    [1913-?], kadet, oficer sł. st. piech. WP, ppor.[1937]w APW/PSZ oficer br. panc. mjr
    Ur. 15 XII 1913. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 5 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy 2 plutonu w 3 kompanii CKM. W wojnie obronnej 1939 dowodzi 1 plutonem 3 kompanii CKM w III batalionie 5 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Brał udział walkach z Niemcami na szlak7u bojowym 5 pp Leg. od walk nad Narwią i Bugiem potem na Lubelszczyźnie pod Tarnawatką . Po kapitulacji 27 IX 1939 unika niewoli niemieckiej, po czym znalazł się na terenie zajętym przez wojska sowieckie. Aresztowany przez NKWD i wywieziony do łagru w głąb Rosji. Po podpisaniu układu Sikorski-Majski w VIII 1941 zwolniony z łagru wstąpił do armii Polskiej gen. W. Andersa. Po ewakuacji Z ZSRR znalazł się w Iranie, potem służy w II Korpusie Polskim gen. W. Andersa, gdzie był d-cą szwadronu w 6 p. panc. Uczestnik kampanii Włoskiej. Walczył pod Monte Cassino i w słynnej szarży czołgów jego szwadronu 22-25 V 1944pod Piedemonte, gdzie został ranny. Awansowany do stopnia mjr-a br. panc. Po ewakuacji I KP do Wlk. Brytanii zostaje zdemobilizowany. Początkowo mieszkał w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Zimbabwe.
    Odznaczony: VM kl. 5 , KW.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;D. Faszcza. Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1994; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Maś Jan Wincenty
    - , kpt. piech.
    [1898-1944], oficer sł. st. piech., kpt. [1935]
    Ur. 30 I 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 XII 1921. Następnie służył w 43 pp w Dubnie na stanowisku d-cy plutonu,. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 XII 1923. W 43 pp pełnił różne funkcje. Przeniesiony ok. 1931 do Szkoły Podoficerskiej dla Małoletnich Nr 1 w Koninie na stanowisko d-cy plutonu, potem kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony do 26 pp w Gródku Jagiellońskim, gdzie był d-cą kompanii, potem 1938-1939 adiutantem pułku. W kampanii wrześniowej 21939 bierze udział na stanowisku adiutanta 26 pp i uczestniczy w walkach na szlaku bojowym 26 pp w skaldzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VI B w Dössel, gdzie poległ 27 IX 1944 od odłamków bomby podczas nalotu lotnictwa alianckiego. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11 919 za kampanie wrześniową 1939, KW 2x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Matejkowski Aleksander
    - , kpt. art. 
    [1902-?], kpt. sł. st. art. WP[1935]
    Ur. 05 I 1902. W okresie od 1 VIII 1920-15 II 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Nie zdał wówczas egzaminu końcowego. Mianowany plut. sł. st. art. z starszeństwem od 15 II 1921 i przydzielony do 8 pap Płocku. W latach 1922-1924 w Szkole Podchorążych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 31 VIII 1924 z przydziałem do 13 pap w Równem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. Przeniesiony w końcu 1927 formowanego w Toruniu Pułku Manewrowego Artylerii, przemianowanego z dniem 1 I 1932 na 31 pal, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935 był d-cą baterii, a w latach 1938-1939 d-cą plutonu łączności. W VIII 1939 przeniesiony do sztabu artylerii dywizyjnej w mobilizowanej 44 DP Rez., w której szeregach brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestnik obrony Warszawy na pododcinku „Południowo-Wschodnim”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Zb. Moszumański- Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 200o; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Mateńko Antoni
    - , kpt. art.
    [1901-1974], kadet, kpt. sł. st. art. WP [1937]
    Ur. 18 X 1901. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1923 otrzymał świadectwo dojrzałości. W 1920 jako ochotnik brał udział w 1920 w wojnie polsko-bolszewickiej. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 22 pap w Siedlcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. W 193o przeniesiony do 30 pal w Brześciu nad Bugiem, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937 był d-cą baterii,. Potem do lata 1939 d-cą pułkowej szkoły podoficerskiej. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer sztabu artylerii dywizyjnej 20 DP. Uczestnik obrony Warszawy na pododcinku „Północ”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju.
    Zmarł 30 VIII 1974.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Stanisław Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Matusiak Bolesław Henryk
    - , por. piech. 
    [1911-1939], por. sł. st. piech. WP[1938]
    Ur. 11 XI 1911. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 2 pp Leg. w Sandomierzu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 5 kompanii II batalionu 2 pp Leg., którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 2 DP Leg. Poległ 5 IX 1939 w walce z wrogiem w rejonie Piotrkowi Tryb. Pochowany na cmentarzu w Grocholicach.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Matusiak Stanisław- ,
    [1908-?], kpt. sł. st. piech. WP [1939]
    Ur. 25 I 1908. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 84 pp w Pińsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Następnie m. in. d-ca 1 kompanii I batalionu 84 pp. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej dowodzi 1 kompanią 84 pp w składzie 30 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym pułku. W czasie walk odwrotowych 12 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch i wstąpił tam do II Korpusu Polskiego. Po demobilizacji korpusu w 1947 pozostał na emigracji.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; A. Nawrocki. 84 Pułk Strzelców Poleskich. Pruszków 2002; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 14 III 1933.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Matuszewski Mieczysław
    - , dr wet.

    Matuszewski Zbigniew Seweryn Józef
     
    - , ppor. rez. art.  patrz LINK

    Matzenauer Karol Józef - , ppłk piech.
    [1889-?], ppłk sł. st. piech. WP[1928]
    Ur.26 IX 1889. W WP od XI 1918. W stopniu kpt. sł. st. piech. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. służył w 2 psp, potem d-ca Batalionu Szkolnego Piechoty Nr 10 w Cieszynie, skąd po 1926 zostaje  przeniesiony do 64 pp. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 I 1928 i mianowany z-cą d-cy 64 pp w Grudziądzu, potem ok. 1930 na stanowisko k-dta miasta Toruń. Funkcje pełni do 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 wycofywał się z Torunia z podległym personelem w kierunku wschodnim. W czasie walk odwrotowych dostał się do niewoli niemieckiej. Przewieziony z obozu jenieckiego samolotem do Grodziska, gdzie w sztabie 8 armii niemieckiej pokazano szczegółową sytuację na froncie wojny dowodząc, że dalsza obrona Warszawy jest bezsensowna. Wraz z ppłk dypl. B. Szostakiem przewieziony do Warszawy i zwolniony z poleceniem by o powyższym zameldował d-cy obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n

    Odznaczony: VM kl. 5, KW,ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    May Mieczysław Walenty
    - , kpt. piech.
    [1899-1939], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1925]
    Ur. 01 II 1899 w Brześciu n/Bugiem. W latach 1915-1917 służył w armii rosyjskiej, a następnie od XI 1917 do VI 1918 w I Korpusie Polskim w Rosji, potem w 4 Dywizji Strzelców gen. L. Żeligowskiego. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5 i KW. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Dowodził kompanią w 78 pp w Baranowiczach. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1925. Przeniesiony ok. 1930 do 73 pp w Katowicach, potem w 45 pp Równem, a następnie przeniesiony do Korpusu Obrony Pogranicza z przydziałem do 15 Baonu KOP „Ludwikowo” stacjonującym w m. Ludwikowo pow. Łuniniec na Polesiu. W 1935 przeniesiony w stan spoczynku.
    W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii 336 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Zginął zastrzelony przez hitlerowskich dywersantów na Saskiej Kępie 8 IX 1939. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 3x
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Maydanowicz Stanisław
    - , mjr piech.
    [1897-1964], mjr sł. st. piech. WP[1935]
    Ur. 22 XI 1897. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 23 pp we Włodzimierzu Wołyńskim. Do stopnia kpt. awansowany 15 VIII 1924. Dowodził m. in. kompanią. W latach 1930-1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. odbywał praktyki sztabowe. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. piech. 1 I 1935. Następnie d-ca I batalionu w 69 pp w Gnieźnie. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi I batalionem 69 pp w składzie 17 DP Armii „Poznań”. Uczestniczył w walkach nad Bzurą potem w bojach odwrotowych przez Puszczę Kampinoską w kierunku Warszawy. Po reorganizacji 17 DP w Palmirach od 18 IX 1939 dowodzi pozostałością 69 pp. W nocy z 22/23 IX 1939 podczas walk z Niemcami pod Łomiankami zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu. Uznany za inwalidę wojennego.
    Po wojnie mieszkał w Płońsku, gdzie zmarł 08 VIII 1964.
    Odznaczony: VM kl. 5,KN, KW, ZKZ, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. w 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969;P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983;P. Bauer.69 Pułk Piechoty. Pruszków 1997
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Maziarz Jan
    - , kpt. art. patrz LINK

    Mazowiecki Stefan Lucjan
    - , ppor. piech.
    [1913-1939], oficer sł. st. piech., WP, ppor. [1936]
    Ur.03 VI 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1934 w Szkole podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 32 pp w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii CKM I baonu 32 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca 1 kompanii 6 batalionu marszowego 32 pp w składzie 8 DP. Podczas walk w rejonie Zakroczymia 11 XI 1939 zostaje ciężko ranny. Przebywał w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie, gdzie w wyniku odniesionych ran zmarł 31 X 1939. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Tajny Dziennik Personalny Nr 5. Warszawa 15 X 1939; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Mazur Józef
    - , por. piech.
    [1909-?], por. sł. st. piech. WP[1936]
    Ur. 12 III 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 26 pp w Gródku Jagiellońskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca 1 kompanii CKM w I batalionie 26 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM 26 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu VI A w Dössel. Po uwolnieniu z niewoli w IV 1945 pozostał na Zachodzie. Początkowo w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tam osiadł na stałe.
    Zmarł w Stanach Zjednoczonych w latach osiemdziesiątych.
    Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 9 z 15 VIII 1933;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mazur Kazimierz
    -

    Mazurkiewicz Feliks Jan
    - , mjr piech. 
    [1896-+?], mjr sł. st. piech.[1938]
    Ur. 19 XI 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1VI 1919 służył w 1 pp Leg. w Wilnie. Długoletni oficer 1 pp Leg. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1927. W 1 pp Leg. dowodził plutonem, kompanią. Przeniesiony po 1936 na stanowisko k-dta Obwodu PW Kościerzyna przy 2 p. szwol. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1938. Jednocześnie d-ca Batalionu Obrony Narodowej Kościerzyna. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy w walkach z Niemcami na Pomorzu, potem w Warszawie. Początkowo  d-ca nadwyżek 30 pp, a następnie od 10 IX 1939 d-ca I batalionu 360 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Feliks Jan Mazurkiewicz urodził się 20 listopada 1896 r. w miejscowości Brzeżany (miasto powiatowe) woj. tarnopolskie, jako syn Mariana Mazurkiewicza i Antoniny z Gąsiorowskich. Ojciec właściciel prywatnego zakładu budowlanego, matka pochodziła z ziemiańskiej rodziny (herbu Ślepowron).
    Feliks był jednym z pięciorga rodzeństwa (4 siostry). Uczęszczał do miejscowego gimnazjum z polskim językiem wykładowym. W trakcie nauki w starszych klasach wstąpił do Związku Strzeleckiego w Brzeżanach (lata 1913-14). Z wybuchem I wojny Światowej, w sierpniu 1914 r. z kompanią strzelecką z Brzeżan wyjechał do Krakowa. Został wcielony do I-go Baonu I-go Pułku I Brygady Legionów Polskich, w ramach którego uczestniczył w szeregu bitew w latach 1914 -16.
    Wyróżnił się w bitwie pod Laskami, za którą (wg. uzyskanych danych) został odznaczony krzyżem Virtuti Militari.
    Po kryzysie Brygady Legionów (odmowa złożenia przysięgi na wierność zaborcy), jako były poddany austriacki, został wcielony do armii austro-węgierskiej.
    W pierwszych dniach listopada 1918 r, w Krakowie brał czynny udział w rozbrajaniu jednostek austriackich. 2 listopada został wcielony do jednej z kompanii 5-go pułku piechoty Legionów, z którym udał się na front (ukraiński). W marcu 1919 r. został przeniesiony do formującego się 1-go pułku piechoty Legionów, z którym uczestniczył w walkach na terenach wschodnich.
    Do listopada 1937 pozostawał w 1. p.p. Legionów na stanowiskach dowódcy 1 korpusu c.k.m. i komendanta Obw. P.W. w Wilnie w stopniu kapitana. Pod koniec 1937 został przeniesiony do Kościerzyny na stanowisko dowódcy batalionu Obrony Narodowej. W marcu 1938 r. otrzymał awans na stopień majora.
    W lecie 1939 r. został odwołany z Kościerzyny do Warszawy. Z chwila wybuchu wojny uczestniczył w obronie Warszawy, jako dowódca I Batalionu 360 pułku piechoty obrony Warszawy (odcinek Blizne-Chrzanów, Warszawa Zachód). Zachód chwila kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej, do końca wojny przebywając w Oflagach (w Lubece – jako tzw. Honorowy jeniec wojenny, a następnie w Dössel – przeniesiony tam karnie za działalność konspiracyjną na terenie obozu).
    Po wyzwoleniu oflagu w kwietniu/maju 1945 r. przekształconego następnie w Polski Obóz Wojskowy, przez kilka miesięcy pozostawał na jego terenie, poważnie zapadając na zdrowiu (choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy). Zmarł 17 października 1945 r. w wyniku pooperacyjnego zapalenia płuc w Dortmundzie. Został pochowany na kwaterze polskich jeńców wojennych cmentarza w Dössel b. Wartburg, na którym spoczywa po dzień dzisiejszy.
    (inf. Maciej Mazurkiewicz)


    Mazurkiewicz Kazimierz
    - , mjr piech.
    [1895-+?], mjr sł. st. piech. WP[1934]
    Ur. 15 II 1895. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 68 pp we Wrześni, skąd został ok. 1927  przeniesiony do 50 pp w Kowlu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1928, gdzie m. in. dowodził kompanią. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu zostaje awansowany 1 I 1934 do stopnia mjr sł. st. piech. i mianowany d-cą I batalionu 50 pp. Latem 1939 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko d-cy mobilizowanego tam 2 batalionu strzelców 94 pp rez. dla 39 DP Rez. Z rozkazu dowództwa 2 batalion 94 pp rez. zostaje przeznaczony dla obrony Warszawy. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 batalionem 94 pp rez., który wszedł w skład utworzonego 1 pułku obrony Pragi. W obronie Warszawy walczy do kapitulacji. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, ZKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. K. Wroniszewski. Barykada Września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mazulis Hieronim - , por. piech. 
    [1908-?], por. sł. st. piech. WP, [1935]
    Ur. 27 II 1908. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca 5 kompanii w II batalionie 1 pp Leg. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii 1 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczy na Narwią i Bugiem, pod Kałuszynem. Następnie m. in. pełni funkcję II adiutanta 1 pp Leg. oraz d-ca taborów pułku. Uczestniczył w walkach z Niemcami na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie dalsze jego losy n/n
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mączewski Władysław
    - , ppłk kaw.
    [1894-1979], ppłk sł. st. kaw. WP[1933]
    Ur. 24 III 1894. Od VIII 1914 żołnierz Legionów Polskich. Służył w szwadronie kawalerii W. Beliny-Prażmowskiego potem w 1 p. ułanów LP. Ukończył kurs oficerów jazdy. Od XI 1918 w WP. Początkowo służył w 2 p. ułanów, potem w 11 p. ułanów. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Wieloletni oficer 11 p. uł. w Ciechanowie, gdzie różne funkcje m. in. d-ca szwadronu. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1928. Przeniesiony z 11 p. ul. do 15 p. uł. w Poznaniu na stanowisko kwatermistrza. W 1931 przeniesiony do 8 p. uł. w Krakowie. Awansowany do stopnia ppłk –a sł. st. kaw. 1 I 1933. Następnie z-ca d-cy 8 p. uł. W latach 1938 - 1939 dowodzi 11 p. ul. w Ciechanowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczy z Niemcami od 1 IX 1939 na kierunku Przasnysz-Ciechanów, potem na przedpolach Warszawy, a następnie na Lubelszczyźnie, gdzie resztki pułku wchodziły w skład 41 DP dowodzonej przez gen. W. Piekarskiego. Po kapitulacji oddziałów polskich w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 pozostał na Zachodzie. Osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Działał środowiskach kombatanckich kawalerzystów.
    Zmarł 20 II 1979 w Londynie.
    Odznaczony: VM, KN, OP5, KW4x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; Przegląd Kawalerii nr 93. Londyn 1979.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Medyński Jan
    - , kpt. piech. 
    [1905-?], kpt. sł. st. piech. WP [1939]
    Ur. 12 III 1905. Brał ochotniczo udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920.W latach 1928-1931 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 36 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Następnie pełni różne funkcje w 36 pp.
    W latach 1937-1939 d-ca 7 kompanii w III batalionie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii ppanc. 36 pp w składzie 28 DP. Podczas walk z 12 IX 1939 pod Brwinowem zostaje ranny. Następnie walczy w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina przebywał w obozie jenieckim w Działdowie.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; E. Walczak. 36 Pułk Piechoty Legii Akademickiej. Pruszków 1994.
    (inf.Tadeusz Łaszczewski)


    Meisner (Mejsner) Ludwik Stefan
    - , kpt. int. 
    [1899-?], por. sł. st. kaw. /broni panc. WP [1936],
    Ur. 31 V 1899. Uczęszczał do gimnazjum. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie
    ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 VI 1922 z przydziałem do 13 p. ułanów na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VI 1924. Z dniem 5 X 1924 przeniesiony z 13 p. uł. do szwadronu kawalerii KOP. W III 1930 przeniesiony z KOP do 1 p. ułanów w Augustowie, skąd zostaje przeniesiony w X 1931 do 2 pułku pancernego, gdzie ukończył kurs aplikacyjny dla oficerów broni pancernej. Do stopnia kpt. sł. st. br. panc. awansowany 1 I 1936. Następnie w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie, gdzie w latach 1937-1939 pełni funkcję d-cy 1 kompanii podchorążych rezerwy w Szkole Podchorążych Rezerwy Broni Panc. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera w sztabie dowództwa Obrony Warszawy.
    Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW2x,SKZ,  Krzyżem Zasługi Wojsk Środkowej Litwy.
    Dz. Pers. MSWoj. Nr 26 z 12 VIII 1922;Dz. Pers. MSWoj. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. MSWoj. Nr 7 z 23 X 1931; Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf.Tadeusz Łaszczewski)

    Mejro Czesław
    - , ppor. rez. łączno

    Melanowski Władysław Henryk 
    - , prof. dr med. 
    [1888-1974], prof. dr med.
    Ur. 22 VI 1888 w Warszawie. Ukończył studia medyczne uzyskując stopień dr med. Od 1926 docent okulistyki Uniwersytetu Warszawskiego, a w latach 1933-34 profesor UW. W latach 1934-1945 dyrektor Instytutu Oftalmicznego w Warszawie. We IX 1939 pracował jako lekarz w Szpitalu Ujazdowskim. Podczas okupacji mieszkał w Warszawie. W latach 1945-1950 profesor UW w Warszawie, potem w okresie 1950-1962 profesor okulistyki Akademii Medycznej w Warszawie. Członek Towarzystwa Naukowego. W latach 1950-1952 sekretarz TNW. Od 1960 Prezes Polskiego Towarzystwa Okulistycznego.
    Autor ponad 160 prac z zakresu okulistyki. Autor wydanej w 1972 w Warszawie pracy pt. Dzieje okulistyki.
    Zmarł w Warszawie 19 II 1974.
    Encyklopedia PWN. W-wa 1966; Encyklopedia PWN 1985.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Melin Władysław
    - , piech.

    Mendelowski Marian Jan
    - , kpt. piech.
    [1907-+?], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1939]
    Ur. 31 I 1907. Po ukończeniu szkoły średniej w 1927 wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty. W latach 1927-1928 odbywa przeszkolenie unitarne w Różanie potem 1928-1930 w Ostrowi Maz. –Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 56 pp w Krotoszynie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W altach 1937-1939 d-ca 1 kompanii CKM w I batalionie 56 pp. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii p/panc. 56 pp w składzie 25 DP. Uczestniczy w walkach na szlaku bojowym 56 pp, m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy, a po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu zniewoli 31 I 1945 powraca do kraju. Mieszkał i pracował w Poznaniu.
    Zmarł w Poznaniu.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14310 za kampanię wrześniową.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Menderer Bolesław
    - , płk em.

    Mensch Kazimierz
    - , kpt. abs. 
    [1901-?], kpt. obs. lot. WP [1936]
    Ur. 22 I 1901. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. obs. lot. z starszeństwem od 1 V 1921. Służył w batalionie balonowym, potem w 1 batalionie balonowym w Toruniu. Od IX 1924 pełnił funkcję oficera manewrowego 3 kompanii, a od 1 VII 1929 oficer materiałowy 1 batalionu balonowego. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. Od 4 V 1936 do VIII 1939 był d-cą kompanii szkolnej 1 batalionu balonowego.
    Od VIII 1939 d-ca 4 kompanii Balonów Obserwacyjnych zmobilizowanego przez 1 batalion balonowy dla armii „Poznań”. Przydzielony do GO „Koło” gen. E. Knola-Kownackiego w składzie armii „Poznań”. Walczył z Niemcami w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Kozak - Zb. Moszumańsk i- J. Szczepański. 1 Batalion Balonowy. Pruszków 2007
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Merklejn Kazimierz Wincent 
    - , por. łączno
    [1909-1997], kadet, por. sł. st. łącz. [1935], inż.
    Ur. 22 I 1909 w Łodzi. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1932 z przydziałem do 7 batalionu radiotelegraficznego w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1935. W latach 198-1939 d-ca manewrowego plutonu łączności w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 50 kompanii łączności zmobilizowanej w CWPiech. w Rembertowie dla 39 DP Rez. przydzieloną do obrony Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy, a po jej kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu II C w Woldenbergu. Działał aktywnie w jenieckiej konspiracji obozowej. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powrócił do kraju. Ukończył wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inż. łącz. Długoletni pracownik Biura Studiów i Projektów Łączności w Warszawie.
    Zmarł w Szczecinie 8 I 1997. Pochowany na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie.
    Księga Pamiątkowa Kadetów II RP. W-wa 2001;Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Messuta Zygmunt
    - , por. piech.
    Metelski Leon - , płk uzbrojenia

    Michalak Jan
    - , kpt. artylerii
    [1900-?], kpt. sł. st. art. WP [1938]
    Ur. 17 VIII 1900. Ukończył szkołę średnią. W latach 1924-1925 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 do 2 pap w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Następnie w 2 pap/pal pełni różne funkcje m. in. d-ca baterii, oficer zwiadowczy. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W wojnie obronnej we IX 1939 uczestniczy na stanowisku d-cy 9 baterii III dywizjonu 2 pal. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 pal w składzie 2 DP Leg. Uczestnik obrony Modlina. W czasie walk ranny. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Michalewski Albin 
    - piech.
    [1896-1939], legionista, oficer sł. st. piech. WP, mjr [1939]
    Ur. 26 XII 1896 w Husiatynie na Podolu. Od 1913 członek Polskich Drużyn Strzeleckich. Po wybuchu I wojny światowej od VIII 1914 do VII 1917 służy w Legionach Polskich, potem w Polskim Korpusie Posiłkowym. Od XI 1918 w WP. W stopniu ppor. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. WP 1 X 1920. Po wojnie służył w 37 pp w Kutnie, potem w 45 pp w Równem. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. Następnie w Szkole Podoficerów dla Małoletnich w Koninie, skąd został przeniesiony do 58 pp w Poznaniu. Po ukończeniu kursu w Centrum Wyszkolenia Piechoty dla d-ców batalionu zostaje mianowany d-cą baonu w 58 pp. Do stopnia mjr awansowany 19 III 1939. W wojnie obronnej 1939 dowodził I baonem 58 pp w składzie 14 DP. Uczestnik walk nad Bzurą, potem bojów odwrotowych w kierunku Warszawy. Poległ w walce z wrogiem 19 IX 1939 w rejonie leśniczówki Wilków. W II 1951 jego prochy ekshumowano i pochowano na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: KN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer-B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Michalewski Antoni Józef 
    - , piech.
    [1897-?], mjr sł. st. piech. WP[1936]
    Ur. 1 I 1897. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 56 pp w Krotoszynie, gdzie dowodził plutonem, kompanią. Awansowany do stopnia kpt. 15 VIII 1924. Po 1929 przeniesiony z 56 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza, potem po 1935 w Centrum wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, gdzie ukończył kurs dla d-ców batalionu. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1936 i przeniesiony na stanowisko d-cy III batalionu w 79 pp w Słonimiu, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 20 DP. Brał udział od 1 – 3 IX 1939 w walkach z Niemcami w rejonie Mławy, potem Modlina, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy na Pradze. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu.
    Powojenne losy n/n
    Odznaczony: KN, KW5x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Michalski Franciszek Bohdan
    - , ppor. rez. art.
    [1913-1939], ppor. rez. art. WP[1936]
    Ur. 29 I 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskowa w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany DOS top na ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 9 pac. Ewidencyjnie podlegał PKU Słonim.
    Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 4 baterii 3 pac. Uczestnik obrony Warszawy. Ciężko ranny podczas walk zmarł 30 IX 1939 w szpitalu w wyniku odniesionych ran. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Michalski Jan Kazimierz
    - , mjr inż.

    Michalski Leon
    - , ppor. piech.
    [1915-1939], kadet, ppor. sł. st. piech. WP [1937]
    Ur. 11 IV 1915. Po ukończeniu nauki w szkole powszechnej kształci się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech.. 1 X 1937 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 17 pp w Rzeszowie. Następnie do 1939 oficer d-ca oddziału zwiadu. W 1939 skierowany na kurs do CWPiech. w Rembertowie, gdzie zastał go wybuch wojny. Przydzielony do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy 2 plutonu 3 kompanii w I batalionie. Plutonem dowodził podczas walk w obronie Warszawy. Poległ 15 IX 1939 przy ul. Grochowskiej w walce z niemieckimi czołgami. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; Tajny dziennik Personalny Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Michalski Ludwik Edmund
    - , mjr dypl.
    [1896-1967], mjr. dypl. sł. st. piech. WP [1935], w NOW/ NSZ, ppłk ps. „Kajetan”, „Łodzia”, „Morawski”, vel Aleksander Kojowski vel Kajetan Morawski
    Ur. 04 XII 1896. Syn Stanisława. Uczęszczał do szkoły realnej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 68 pp we Wrześni, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 15 VIII 1924. Przeniesiony po 1925 do 35 pp w Brześciu nad Bugiem, gdzie dowodził m. in. kompanią. W latach 1931-1933 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując dyplom oficera dyplomowanego. Następnie służył jako oficer sztabu w DOK VIII w Toruniu. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. piech. 1 I 1935. Do lata 1939 pełnił funkcję kierownika Samodzielnego Referatu Personalnego DOK VIII oraz jednocześnie kierował Placówką Historyczną przy sztabie DOK VIII. Od 24 VIII 1939 szef sztabu Pomorskiej Brygady Obrony Narodowej, później szef sztabu Brygady ON „Chełmno” przydzielonej do GO gen. M. Tokarzewskiego –Karaszewicza. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Brał udział w walkach z Niemcami w walkach odwrotowych w składzie Armii „Pomorze”, potem Armii „Poznań” przebijając się do Warszawy.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej. Początkowo w latach 1941-1942 działał w Narodowej Organizacji Wojskowej, a następnie od 1942 w Narodowych Siłach Zbrojnych, gdzie od X 1942 do II 1943 pełnił funkcję szefa sztabu KG NSZ, potem od X 1943 do VIII 1944 inspektor Inspektoratu Ziem Zachodnich NSZ z siedzibą w Warszawie.
    Po wojnie mieszkał w Otwocku. Od II do VIII 1947 udzielał pomocy Adamowi Doboszyńskiemu, który przyjechał z Londynu do Polski i którego ukrywał w swoim domu. Aresztowany przez UB i uwięziony na Mokotowie, gdzie przeszedł ciężkie śledztwo. Skazany wyrokiem WSR Warszawa z 23 VII 1949 na 15 lat więzienia. Ze względu na stan zdrowia zwolniony warunkowo z więzienia w 1954. Mieszkał w Otwocku, gdzie zmarł 07 X 1967.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Ciechanowski. Armia „Pomorze” 1939. W-wa 1983; J. Pilaciński. Narodowe Siły Zbrojne. Londyn 1976;J. J. Terej. Rzeczywistość i Polityka. W-wa 1979; L. Żebrowski. Narodowe Siły Zbrojne. Dokumenty-Struktury-Personalia. W-wa 1994;Z. S. Siemaszko. Narodowe Siły Zbrojne. Londyn 1982; Informator o osobach skazanych za szpiegostwo w latach 1944-1984. Lublin 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Michalski Mieczysław Antoni - , piech.
    [1906-1939], ppor. rez. piech. WP [1936]
    Ur. 16 V 1914. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbył w latach 1933-1934 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 84 pp w Pińsku. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 84 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta IV batalionu 84 pp w składzie 30 DP Go „Piotrków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 84 pp od walk na linii obronnej nad Wartą, poprzez walki odwrotowe w Puszczy Kampinoskiej przebija się do Modlina. Poległ w obronie Modlina 18 IX 1939.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; A. Nawrocki. 84 Pułk Strzelców Poleskich. Pruszków 2002.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Michalski Zbigniew
    - , piech.
    [1912-?], por. sł. st. piech. [1938], w LWP gen. bryg.
    Ur. 5 III 1912. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 32 pp w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca oddziału zwiadu 32 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadu 32 pp w składzie 8 DP. Uczestnik walk na przedpolach Modlina i jego obronie. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Przebywał początkowo w jenieckim obozie przejściowym w Działdowie, potem od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Brał udział w jenieckiej konspiracji wojskowej. Po uwolnieniu z niewoli 231 I 1945 powraca do kraju. Od 1945 służył w LWP. Dosłużył się stopnia gen.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987; H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Michałkowski Feliks
    - , kpt. br. panc.
    Michałowski Aleksander - , kpt. piech.

    Mickholz Grzegorz Alfons
    - , ppor. rez. piech.
    [1903-1939], ppor. rez. piech. WP [1933]
    Ur. 16 VIII 1903. Ukończył szkołę średnią oraz wyższe studia uzyskując tytuł mgr-a. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 batalionu strzelców w Chojnicach.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 32 pp 8 DP. Bierze udział w obronie Modlina. Podczas walk zostaje ciężko ranny i umieszczony w szpitalu, gdzie zmarł z ran 29 IX 1939. Pochowany po wojnie jego prochy ekshumowano i pochowano na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; T. Jurga-W. Karboński. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Micuta Wacław
    - , ppor. rez. art.

    Miedzianowski Tadeusz Leopold
    - , kpt. piech. 
    [1907-?], kpt. sł. st. piech. [1939], od v 1945 w DSZ/WiN, ps. „Staroń”
    Ur. 15 X 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 19321 z przydziałem do 62 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Następnie m. in. d-ca kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. Do lata 1939 d-ca 9 kompanii w III batalionie 62 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 82 samodzielnej kompanii CKM na taczankach w składzie 15 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 15 DP oraz w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do Bydgoszczy. Zwerbowany do pracy konspiracyjnej w DSZ przez mjr J. Chylińskiego działa w sztabie komendy Okręgu Bydgoskiego DSZ, potem WiN, gdzie kierował pracą wywiadu.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Komorowski. Konspiracja Pomorska 1939-1947. Leksykon. Gdańsk 1993.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Miedziejewsiki Lucjan Saturnin
    - , kpt. piech. 
    [1897-?], kpt. sł. st. piech. [1932]
    Ur. 11 II 1897. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Wieloletni oficer 27 pp w Częstochowie, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1932. Po 1934 przeniesiony do 26 pp w Gródku Jagiellońskim na stanowisko oficera administracyjno-materiałowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 26 pp w składzie 5 DP. Uczestnik walk w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieickiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: SKZ
    Rocznik oficerski 1928,932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mielczarski Sylwester
    - , kpt. piech. 
    [1901-1939], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1936]
    Ur. 02 I 1901. W latach 1919-1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie w latach 1925-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty. Awansowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VII 1927 z  przydziałem do 75 pp w Królewskiej Hucie /Chorzowie/VIII stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Po 1933 przeniesiony z 75 pp do 4 pp Leg. w Kielcach. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. Następnie d-ca kompanii. W latach 1938-1939 d-ca 7 kompanii w III baonie 4 pp Leg. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 7 kompania 4 pp Leg. w składzie 2 DP Armii „Łódź”. Od 5 IX 1939 d-ca III baonu 4 pp Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 4 pp Leg. Poległ 12 IX 1939 w Ołtarzewie. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: MN
    Roczniki oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mierczyński Leon
    - , por. piech.
    [1912-1940], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 26 I 1912 we wsi Antonin k. Ciechanowa. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 14 VIII1934 z przydziałem do 82 pp w Brześcia nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Następnie d-ca plutonu w 1 kompanii CKM w I batalionie 82 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii w I batalionie 82 pp w składzie 30 DP. Podczas walk 9 IX 1939 w rejonie Słupi został ranny. Następnie znalazł się na Lubelszczyźnie, gdzie bierze udział w walce z Niemcami na stanowisku d-cy 4 kompanii w II batalionie 182 pp rez. w składzie SGO „Polesie”. Po walce pod Krzywdą nie poszedł do niewoli. 07 X 1939 powraca do rodzinnej wsi i zamieszkał u swego brata Józefa. W końcu x 1939 wyjechał do Warszawy, gdzie nawiązał kontakty konspiracyjne. Po powrocie podejmuje działalność organizacyjną Podlaskiego Batalionu Konspiracyjnego na terenie pow. Bielsk Podlaski i Wysokie Maz. pod okupacją sowiecką. Jednocześnie się musi ukrywać przez NKWD. W wyniku działalności agentury sowieckiej wielu członków organizacji zostało zdekonspirowanych, wielu ukrywało się w okolicznych lasach. Latem 1940 ponownie przedostaje się do Warszawy, skąd powraca w X 1940 z zadaniem przeprowadzenia członków zdekonspirowanego oddziału na teren okupacji niemieckiej. Podczas przeprawy przez Bug zostali zaatakowani przez sowiecką straż graniczną. Znalazł się wówczas w grupie, która znalazła się po stronie niemieckiej. Zaalarmowani strzelaniną Niemcy ujęli członków tej grupy, ale bez broni. Początkowo został przewieziony z innymi do wiezienia w Siedlcach, potem do wiezienia na Pawiaku w Warszawie, gdzie w XII 1940 został przez Niemców zamordowany.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mieszkowski Józef Tadeusz 
    - , ppor. rez. piech.
    [1905-1969], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 18 III 1905. Służbę wojskową odbywał w 1 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 78 pp. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 78 pp w Baranowiczach. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III.
    Zmobilizowany do WP z przydziałem do 21 pp w Warszawie. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu, a od 14 IX 1939 d-ca 6 kompanii w II batalionie 21 pp. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 21 pp w składzie8 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł 14 VII 1969
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; Rocznik oficerski rezerw 1934. L. Karczewski.21 Warszawski Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy”. W-wa 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mieszkowski Wacław
    - , rtm.

    Miękina Stanisław
    - , kpt. lotno
    [1900-?] kpt. sł. st. tech. lot.[ 1935]
    Ur. 1 V 1900. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopnia por. sł. st. z starszeństwem od 1 VIII 1920. Służył w 2 p. lotniczym, skąd zostaje w 1923 odkomenderowany do Szkoły Mechaników lotnictwa na stanowisko instruktora, potem po 1930 oficer w Centrum Wyszkolenia Podoficerów Lotnictwa w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935. Następnie w Dowództwie Wojsk lotniczych n stanowisku kierownika referatu w Wydziale Zasobów Mobilizacyjnych w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza w dowództwie lotnictwa Armii „Poznań”. Brał udział w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n.
    KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf.Tadeusz Łaszczewski)


    Miguła Eryk
    - , mjr dypl.
    [1900-1948], mjr. dypl. sł. st. piech. WP [1937]
    Ur. 19 VI 1900. Ukończył gimnazjum. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920.Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 XII 1920 służył w 84 pp, potem odkomenderowany do sztabu 30 DP. Przeniesiony następnie do 18 pp w Skierniewicach. W latach 1927-1929 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Następnie przeniesiony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie był m in. wykładowcą. Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. piech. 1 I 1930. W 1936 przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na stanowisko wykładowcy taktyki ogólnej piechoty. Awansowany do stopnia mjr 19 III1937. Latem 1939 przydzielony do sztabu Armii „Poznań”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera w Oddziale III sztabu Armii „Poznań”. Uczestnik walk nad Bzurą i obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Zginął w wypadku w Londynie w 1948.
    Odznaczony: KW, ZKZ.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Miklas Feliks Jakub
    - , mjr piech.
    [1899-1959], mjr sł. st. piech. WP [1938]
    Ur. 30 V 1899. W WP od XI 1918. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Warszawie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 21 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 21 pp w Warszawie, gdzie dowodził plutonem, potem kompanią. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928. Przeniesiony z 21 pp do 43 pp w Dubnie, gdzie pełnił funkcję m. in. d-cy kompanii. Po ukończeniu kursu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie zostaje awansowany 19 III 1938 do stopnia mjr sł. st. piech. i mianowany d-cą III batalionu 43 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 43 pp w składzie 13 DP. Walczy z Niemcami 6-7 IX 1939 pod Tomaszowem Maz. Po rozproszeniu pułku z grupą żołnierzy i oficerów z 43 pp przedarł się do Warszawy, gdzie został 13 IX 1939 mianowany d-cą zorganizowanego w Cytadeli I batalionu 2 p. Obrony Pragi nazwanego później 336 pp. Uczestnik walk w obronie Warszawy. Za okazane męstwo na polu walki odznaczono go VM kl. 5. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł 14 VII 1959.
    Odznaczony; VM kl. 5 nr 14141, KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Roczniki oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada Września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Miklaszewski Bolesław
    - , prof.

    Mikołajczuk Piotr
    - , por. art. 
    [1910-?], por. sł. st. art. [1938]
    Ur. 18 I 1910. W okresie 1931-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał kurs unitarny. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 30 pal w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W tym samym roku przeniesiony z 30 pal do 82 pp w Brześciu na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem artylerii piechoty 82 pp w składzie 30 DP. Uczestniczy w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 82 pp od obrony pozycji nad Wartą, potem w walkach odwrotowych, odwrotowych po przebiciu się do Modlina walczy w jego obronie. Po kapitulacji modlina w niewoli niemeickeij.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mikołajewski Zygmunt
    - , por. piech.
    [1913-?],por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 30 IV 1913. w latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 83 pp w Kobryniu na stanowisko d0-cy plutonu. Awansowany na stopień por. 19 III 1939. Do IX 1939 d-ca plutonu w 2 kompanii CKM. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii Ckm w II batalionie 83 pp w składzie 30 DP. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 83 pp oraz w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 jego losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mikołajski Marian Szczepan
    - , mjr uzbr. inż.
    [1894-?], inż. , mjr uzbrojenia WP [1935]
    Ur. 6 IV 1894. Ukończył gimnazjum. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 1 pułku saperów kolejowych. Odkomenderowany na Politechnikę we Lwowie, gdzie ukończył studia uzyskując dyplom inżyniera. Następnie przeniesiony do Departamentu Uzbrojenia MSWoj. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1927. Po 1930 w Instytucie Badań Materiałów Uzbrojenia. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1935. Przeniesiony do Szkoły Uzbrojenia w Warszawie na stanowisko wykładowcy, potem do 1939 I z-ca komendanta szkoły. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby uzbrojenia w Dowództwie Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,10932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mikulski Józef
    - , por. łączno 
    [1913-?], por. sł. st. łącz. WP[1938]
    Ur. 15 VI 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1932 w szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem w okresie 1932-1935 w Szkole Podchorążych Łączności w Zegrzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1934. Przed wojną był odkomenderowany na studia na Politechnice Warszawskiej. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938.
    Przed wojną studiował na Politechnice Warszawskiej. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 34 kompanii telefonicznej z GO „Piotrków”. Uczestnik obrony Warszawy na odcinku „Warszawa – Zachód”. Po kapitulacji Warszawy prawdopodobnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GP „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mikułowski-Pomorski Juliusz Ignacy 
    - , ppor. rez. art. inż.
    [1904-1972], ppor. rez. art. inż.[1932]
    Ur. 17 VIII 1904. Syn Jana i Zofii-Heleny z Morelowskich. Ukończył gimnazjum oraz wyższe studia politechniczne uzyskując dyplom inżyniera. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim z przydziałem mobilizacyjnym do 5 dak w Oświęcimiu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 7 dak w Poznaniu. Ewidencyjnie podlegał PKU Szamotuły. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera broni i p. gaz. w 17 pal z Gniezna w składzie 17 DP armii „Poznań”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 17 pal m. in. w bitwie nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. W czasie walk w Puszczy Kampinoskiej dostał się do niewoli niemieckiej 22 IX 1939. Wojne spędził w oflagach. Po wojnie jego losy n/n.
    Zmarł 11 XII 1972.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934. L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mikuś (Miktuś) Stefan
    - , ppor. rez. piech.
    [1915-1939], oficer rez. piech. WP, ppor.[1938]
    Ur. 27 V 1915. Po ukończeniu gimnazjum w latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 5 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 64 pp w Grudziądzu. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych w 64 pp awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 bataliony strzelców w Tczewie.  Ewidencyjnie podległą PKU Stargard. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 2 batalionu Strzelców. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach na szlaku bojowym 2 batalionu Strzelców. Uczestniczy w walkach w obronie Tczewa, potem w walkach odwrotowych w kierunku Bydgoszczy. Podczas walk 3 IX 1939 2 b. strzel. zostaje rozbity. Następnie z grupą żołnierzy i oficerów dotarł do Świecia, potem w kierunku Bzury, potem przez Puszczę Kampinoska dotarł do Warszawy. w odtworzonym w Warszawie 2 baonie strzelców pełni funkcję adiutanta baonu. Poległ 27 IX 1939 w Łazienkach. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Milewska Olga
    - , dr med.

    Milewski Stanisław Józef 
    - , ppor. rez. łączno
    [1911-?], ppor. rez. łącz. WP [1936]
    Ur. 17 VI 1911. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskowa w szkole Podchorążych Łączności w Zegrzu. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. łącz. z starszeństwem od 1 I 1936. Zmobilizowany w 1939 do WP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 50 kompanii telefonicznej. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Milian Stanisław
    - , ppłk piech.
    [1899-1967], oficer sł. st. piech. WP, ppłk[1938]
    Ur. 12 IV 1899 w Kleparowie/Lwów/, syn Franciszka I Marii z d. Piekut. Uczęszczał do gimnazjum we Lwowie. Po wybuchu I wojny Światowej wstąpił ochotniczo do LP. Służył w 1 pp LP, a następnie w 4 pp LP II Brygady LP, awansując do stopnia sierż. piech. Po kryzysie przysięgowym w LP zostaje we IX 1917 wcielony do armii austriackiej. Od 18 XI 1918 bierze udział w obronie Lwowa. Następnie służy w 4 pp i od 1919 w stopniu ppor. bierze udział w szeregach 4 pp Leg. w wojnie polsko-bolszewickiej. Za akcje wypadową na tyły nieprzyjaciela i zdobycie 3 dział odznaczony VM. 20 IX 1920 został ciezko ranny w bitwie pod Hrubieszowem. Wzięty do niewoli wkrótce zbiegł. W V 1921 uczestniczy w grupie Wawelberga w III Powstaniu Śląskim. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie do 1925 służy w 4 pp Leg. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 VII 1923. W 1925 przeniesiony do KOP, a potem w 1927 do 58 pp w Poznaniu, gdzie dowodził m.in. kompanią. Od 1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1931. Następnie w Samodzielnym Baonie Piechoty w Rembertowie. 19 III 1938 awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. i przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy 36 pp w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy w obronie Warszawy i dowodzi 1 pp obrony Pragi. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Lata wojny przebywał w oflagu. Po uwolnieniu w V 1945 powrócił do kraju i zamieszkał w Poznaniu. Pracował m. in. jako kierowca ciężarówki, potem inspektor BHP.
    Zmarł 12 IV 1967 w Poznaniu. Pochowany na cmentarzu w Junikowie .
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 2009, KN, KW3x,ZKZ, SKZ
    Żonaty od 1930 z Czesławą Karyszak, żołnierzem ZO AK zamordowaną przez Niemców 8 I 1943. Miał z nią syna Jerzego /1935/, kompozytora i dyrygenta.
    Roczniki oficerskie: 1924,1928,1932; R. Rybka -K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. W-wa 1984; Kawalerowie VM 1792-1945, t. II 1914-1921, cz. 1. Koszalin 1991; E. Walczak. 36 Pułk Legii Akademickiej. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Milkowski Józef
    - , por. art. 
    [1909-1939], por. sł. st. art. WP [1935]
    Ur. 20 I 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1930 w szkole podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie unifikacyjne. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 20 pal w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 1 baterii I dywizjonu 20 pal stacjonującego w Baranowiczach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 2 baterii I dywizjonu 20 pal w składzie 20 DP. Poległ 2 IX 1939 w walce z Niemcami na pozycjach obronnych pod Mławą.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Miłosz Cyprian
    - , por. piech.
    [1910-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 4 X 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 36 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii CKM. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM 36 pp w składzie 28 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym pułku oraz w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Miłosz Stefan - , ppor. piech.
    [1913-1939], mgr, ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 31 VII 1908. Ukończył gimnazjum oraz studia wyższe uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w latach 1932-1933 w 6 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po ukończeniu szkoły otrzymał przydział do 81 pp. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 13 pp w Pułtusku. Ewidencyjnie podlegał PKU Pułtusk. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w I batalionie 13 pp w składzie 8 DP. Uczestnik walk pod Ciechanowem, potem na przedpolach Modlina. W czasie walk zostaje ciężko ranny i umieszczony w szpitalu w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego, gdzie zmarł 18 IX 1939 w wyniku odniesionych ran.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Minor Walerian Antoni
    - , ppor. kaw.
    [1906-?], ppor. sł. st. kaw. WP [1937]
    Ur. 28 I 1906. Od 1927 w WP. Ukończył szkołę podoficerską kawalerii i pozostał w służbie wojskowej jako podoficer zawodowy. W stopniu wach. kaw. sł. st. zostaje skierowany do Szkoły Podchorążych dla podoficerów zawodowych – szwadron szkolny kawalerii, gdzie przebywa w latach 1934-1937. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 11 p. ułanów w Ciechanowie na stanowisko d-cy plutonu w 4 szwadronie. W VIII 1939 przeniesiony do szwadronu kawalerii dywizyjnej 8 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy szwadrony kawalerii dywizyjnej 8 DP. Bierze udział w walkach z Niemcami na przedpolach Modlina, potem w jego obronie. Po kapitulacji Modlina jego losy n/n
    Zarys historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów /klasa kawalerii/1922-938. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mioduszewski Stanisław
    - , por. piech. 
    [1907-1939], oficer sł. st. piech. WP, por. [1936]
    Ur. 04 IX 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 84 pp w Pińsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1936. Po ukończeniu kursu dla oficerów w zakresie pionierstwa w Modlinie w latach 1937-199 d-ca plutonu pionierów w 82 pp w Brześciu Podchorążych/Bugiem. W wojnie obronnej 1939 dowodzi 6 kompanią II baonu 82 pp w składzie 30 DP. Uczestniczy w walkach na szlaku bojowym pułku. Poległ w Kazuniu 25 IX 1939. Pochowany na miejscowym cmentarzu. W 1951 jego prochy ekshumowano i pochowano na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik personalny MSWoj. nr 9. W-wa 15 VIII 1932; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Mirgałowski Bolesław
    - , płk piech.
    [1889-+?], płk sł. st. piech. WP[1936]
    Ur. 15 II 1889. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii austriackiej, gdzie ukończył kurs oficerski. W WP od XI 1918. Służył w 15 pp, gdzie w stopniu por. sł. st. piech. dowodził kompanią. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920, początkowo d-ca kompanii potem d-ca II batalionu 15 pp, który od IX 1919 wchodził w skład 9 DP. Odznaczył się szczególnie w walkach z konnicą sowiecką S. Budionnego. Za męstwo i odwagę okazane na polu walki d-ca 3 Armii gen. W. Sikorski  rozkazem L. 48 z 27 XI 1920 nadał mu VM kl. 5. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. Po wojnie służył nadal w 15 pp. Zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 15 pp pełnił funkcję d-cy batalionu, potem oficera sztabu pułku. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 I 1928. W 1928 przeniesiony do KOP, gdzie służył do 1931. Następnie przeniesiony w 1931 na stanowisko d-cy 59 pp w Inowrocławiu. Do stopnia płk awansowany 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 59 pp w składzie 15 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku m. in. od 9-14 IX 1939 w bitwie nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy. Podczas walk w Puszczy Kampinoskiej zostaje 19 IX 1939 ranny i wzięty do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl.5, OP5, KW3x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 200o; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Izdebski. Dzieje 9 DP 1918-1939. W-wa 2000; Z. Gnat-Wieteska. 15 Pułk Piechoty „Wilków”. Pruszków 1996; K. Ciechanowski. Armia „Pomorze” 1939. W-wa 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Mirowski Jan
    - , kpt. dypl.
    [1904-1964], kpt. dypl. sł. st. piech. WP [1937]                                   
    Ur. 15 VII 1904. Ukończył gimnazjum. W latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w okresie 1927-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 5 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Ukończył kurs dla dowódców kompanii w CWPiech. w Rembertowie. Do 1937 d-ca kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1937. W latach 1937-1939 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując dyplom oficera dyplomowanego. Latem 1939 pełnił funkcję i oficera sztabu 9 DP, potem kwatermistrz 9 DP. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 9 DP. Uczestniczy w walkach z Niemcami na Pomorzu w składzie Armii „Pomorze”, potem w walkach odwrotowych nad Bzurą i na przedpolach Warszawy. Po przebiciu do Warszawy uczestniczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po odzyskaniu wolności w 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł w Polsce 12 V 1964.
    W latach trzydziestych zmienił urzędowo nazwisko rodowe Mirosz Jan na Mirowski Jan.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Izdebski. Dzieje 9 DP 1918-1939. W-wa 2000; W. Chocianowicz. w 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Misky Wiktor Marian Stefan
    - , ppłk tnt. dypl.
    [1890-+?], ppłk dypl. int. WP [1935]
    Ur. 8 IX 1890. WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. int. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w III szefostwie int. z przydziałem do Okręgowych Zakładów Gospodarczych w Grodnie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. int. 1 VII 1923. W 1928 rejonowy kierownik int. w Grodnie, a następnie szef intendentur DOK III Grodno.  Ukończył kurs Wyższej szkoły Intendentury przy WSWoj. Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk int. 1 I 1935. Następnie szef int. KOP w Dowództwie KOP w Warszawie. W 1939 mianowany szefem int. Armii „Poznań”, w której szeregach brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestnik walk na szlaku bojowym Armii „Poznań”. Po zakończeniu kmapnaii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Osiadł na stałe we Francji, gdzie zmarł.
    Odznaczony: KN, KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Miszewski Stanisław Maurycy
    - , kpt. piech.
    [1892-?], kpt. sł. st. piech.[1925]
    Ur. 15 I 1892. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 17 pp. Awansowany do stopnia kpt. 1VII 1925. Przeniesiony w 1927 do Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie był wychowawcą. W 1929 przeniesiony do 32 pp w Modlinie, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii, potem funkcje administracyjne. W latach 1938-1939 II oficer sztabu 8 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy kwatermistrza 8 DP. Po kapitulacji Modlina jego losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Miś Tadeusz Józef 
    - , mjr żand.
    [1892-+?], ppłk sł. st. żand. WP [1935]
    Ur. 17 III 1892. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. żand. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 5 dywizjonie żandarmerii w Krakowie /1924/. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1927 i przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy 4 dywizjonu żandarmerii w Łodzi., a w 1930 przeniesiony na stanowisko d-cy 2 dywizjonu żandarmerii w Lublinie. Awansowany do stopnia ppłk 12 I 1935. W 1939 mianowany d-cą żandarmerii armii „Poznań”. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca żandarmerii w dowództwie Armii „Poznań”.
    Odznaczony: KN,OP5, KW3x, ZKZ, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Miśkiewicz Stanisław
    - , mjr piech. 
    [1895-1963], powstaniec wielkopolski, oficer sł. st. piech. WP, mjr [1937]
    Ur. 5 V 1895 w Kruszwicy, syn Franciszka /rolnika/ i Franciszki z Pawlickich. Ukończył w 1909 szkołę powszechną w Kruszwicy i uzupełniającą w Inowrocławiu, której w 1921 zdał egzamin cenzusu naukowego / odpowiednik wykształcenia średniego/. Działa w „Sokole”. 9 V 1915 wzięty z poboru do armii niemieckiej i wcielony do 49 pp w Wałczu, skąd po przeszkoleniu został przeniesiony do 9 p. grenadierów, w którego szeregach brał udział w walkach m. in. pod Wilnem, potem na froncie zachodni m pod Verdun. W czasie walk zostaje ranny. Zwolniony ze służby w armii niemieckiej 18 XII 1918 powraca do Kruszwicy. Od 19 XII 1918 bierze udział w zebraniach konspiracyjnych w Kruszwicy. Współorganizator powstania wielkopolskiego na tym terenie. Oddelegowany do Poznania w celach organizacyjnych powstania. Od 1 I 1919 do 5 VI 1919 w stopniu sierż. walczy w oddziałach powstańczych. Początkowo d-ca kompanii, a następnie adiutant 3 batalionu kruszwickiego od 7 II 1919 włączonego do utworzonego 5 Pułku Strzelców Wielkopolskich. Brał udział w walkach o Kruszwicę, Inowrocław oraz na froncie Otoczki-Tarkowo- Łabiszyn. Mianowany ppor. 6 VI 1919. Następnie z 5 p. st. Wlkp. przemianowanym 10 XII 1919 na 59 pp bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej, gdzie dowodzi 9, potem 10 kompanią 59 pp. Po wojnie w 1921 pełnił funkcje adiutanta 29 Brygady Piechoty. 1 III 1921 mianowany por. sł. st. piech. w 1921 przeniesiony do sztabu 15 DP, gdzie służył do 1925. W latach 1925-1927 dowodził 7 kompanią 3 baonu 59 pp w Inowrocławiu. Podczas przewrotu majowego wraz z jednostkami wielkopolskimi stanął po stronie legalnego rządu. Przeniesiony w 1927 do 78 pp w Baranowiczach. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1928. w 78 pp pełnił różne funkcje. Do stopnia mjr sł. st. piech. awansowany 19 III 1937. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził II I batalionem 78 pp. Walczył z wrogiem pod Mławą i w obronie Warszawy. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach nr IV A Hohenstein, IV C Coldiz, II Mickiewicz Prenzlau, stalagu II A Neubrandeburg, oflagu II B Gross Born i X A Sandbostel. W 1945-1946 przebywał w óśrodku Wojskowym w Delmenhorst, ską został przeniesiony na stanowisko kierownika Polskiego Ośrodka Cywilnego w Marx. 17 IX 1946 powrócił do kraju. Po rejestracji w RKU zweryfikowany w stopniu mjr i przeniesiony do rezerwy. Do czasu przejścia na emeryturę pracował w Cukrowni w Tucznie k. Inowrocławia.
    Zmarł w Poznaniu 22 VII 1963. Pochowany na cmentarzu św. Mikołaja w Inowrocławiu.
    Żonaty od 1920 z Stanisławą z Olkiewiczów. Miał dwóch synów: Zenona /ur.1930/ i Januarego /ur. 1933/
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14144, KW SKZ.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Słownik biograficzny Powstańców Wielkopolskich. Poznań 2002.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mizera Alojzy - , mjr piech
    [1901-1971], oficer sł. st. piechoty WP, kpt. [1939], w konspiracji ZWZ/AK, od 1945 w WP, mjr. [1946], ps. „Drzewiecki”, „Leśny”, „Siwy”, „Zielony”.
    Kmdt Obwodu ZWZ-AK Błonie IX 1941-XII 1944. Podokręg Północ ZWZ-AK. Obszar Warszawski AK.
    Ur. 18 I 1901 w Łodzi. Syn Franciszka i Michaliny z d. Stępińska. W Łodzi w latach 1908 do 1911 uczęszczał do szkoły fabrycznej, a od 1911 do 1914 uczył się w prywatnym gimnazjum w Łodzi. Ze względów trudnych warunków materialnych przerywa naukę i pozostaje na utrzymaniu rodziców. Po śmierci rodziców w 1917 pracuje w rolnictwie. Początkowo w gospodarstwie rolnym we wsi Wola Buczkowska pow. Łask, następnie we wsi Binino k/Ostroroga w pow. Szamotuły. 1 II 1920 zostaje powołany do służby wojskowej w WP. Wcielony do 28 pp w Łodzi, gdzie przeszedł przeszkolenie rekruckie. Przeniesiony do w IV 1920 do 8 pp Leg. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Ranny umieszczony w szpitalu wojskowym. We IX 1920 po wyjściu z szpitala przydzielony do Baonu Zapasowego 8 pp Leg. w Lublinie. We IX 1921 ukończył w stopniu st. strzelca szkołę podoficerską przy DOG w Lublinie. Pozostaje w służbie zawodowej. Awansowany do stopnia kpr. w IX 1921 skierowany do Centralnej Szkoły Podoficerskiej dla Podoficerów Zawodowych w Chełmnie, którą ukończył w stopniu plut. w 1922. W 1925 przeniesiony do 8 pp Leg. w 1925 awansowany do stopnia sierż. w tym okresie pełnił kolejno funkcję: drużynowego, potem 1926-1927 d-ca plutonu w kompanii strzeleckiej. W 1926 zdaje jako ekstern przed komisją Kuratorium w Lublinie maturę. Po zdaniu wstępnego egzaminu z dniem 01 IX 1927 zostaje przyjęty do Szkoły Oficerskiej dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Po ukończeniu podchorążówki promowany 15 VIII 1930 na stopień ppor. sł. st. piechoty z przydziałem do 84 pp w Pińsku, gdzie obejmuje funkcję d-cy plutonu w kompanii szkolnej CKM przy 84 pp. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1933. W IV 1933 mianowany d-cą kompanii szkolnej. Od 1935 d-ca kompanii CKM 84 pp. W 1937 ukończył w CWP w Rembertowie kurs dla d-ców kompanii CKM. Następnie w 1938 ukończył specjalistyczny kurs dla d-ców kompanii działek p/panc. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1939. Od III –VIII 1939 d-ca kompanii p/pan. W 84 pp. Latem 1939 przeniesiony wraz z pułkiem na pogranicze polsko-niemieckie w rejon Szczerkowa – Bełchatowa k/Łodzi. W VIII 1939 mianowany d-cą III kompanii I baonu84 pp, którą dowodzi podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem nad Widawą, potem w bojach odwrotowych na przedpolach Warszawy. 17 IX 1939 w czasie walk zostaje ranny i umieszczony w szpitalu w Pruszkowie. Po wejściu Niemców do Pruszkowa ucieka z szpitala i przenosi się do Żyrardowa, gdzie zamieszkał z rodziną ewakuowaną z Pińska. Od II 1940 oficjalnie pracuje w Powiatowym Związku Ogrodniczym w Grodzisku Maz. jako opryskiwacz drzew owocowych. Czynny w konspiracji ZWZ od II 1940. Od II 1940 do II 1941 k-dt Ośrodka ZWZ Żyrardów oraz oficer wyszkolenia w sztabie obwodu ZWZ Błonie. Od II 1941 k-dt Obwodu ZWZ/AK Błonie. Do 1943 przenosi się do Milanówka, a w 1943 do Brwinowa i nadal pracuje jako opryskiwacz drzew na terenie Milanówka. Uczestniczy aktywnie w szkoleniu żołnierzy AK na kursach zastępczych dla podchorążych rez. piechoty AK oraz młodszych dowódców. W dniu 27 VII 1944 przypadkowo zatrzymany z grupą innych mieszkańców Milanówka w łapance ulicznej przez żandarmerię niemiecką. Nierozpoznany jako oficer AK. Przewieziony do Grodziska Maz. po sprawdzeniu dokumentów i tożsamości został zwolniony. W czasie pobytu na punkcie zbornych dla zatrzymanych w Milanówki oddział Kedywu podjął nieudaną a akcję jego odbicia. W czasie akcji zginął ppor. Jerzy Kowalski „Oskar” szef Kedywu obwodu oraz kpt. rez. Zygmunt Dąbrowski „Bogdan” z-ca   k-dta obwodu. W XI 1944 odwołany z funkcji k-dta Obwodu AK Błonie. Od XI 1944 utrzymywał kontakty z członkami organizacji konspiracyjnej PAL do I 1945. W końcu I 1945 zagrożony aresztowaniem wyjechał do Łodzi, gdzie zamieszkał na stałe. Podejmuje pracę zawodową jako inspektor w Państwowym Urzędzie Repatriacyjnym w Łodzi. Zarejestrował się wówczas w RKU Łódź. 22 V 1945 zmobilizowany w stopniu kpt. do WP. Wcielony do 16 Samodzielnego Dywizjonu Art. P/Panc. 13 DP. Od 22 V 1945 pełni kolejno funkcje: zastępcy d-cy ds. polityczno-wychowawczych, potem z-cy ds. liniowych. Rozkazem d-cy 13 DP z 02 X 1945 przeniesiony na stanowisko starszego adiutanta dywizjonu. Rozkaz ND WP nr 7 z 09 II 1946 z dniem 15 II 1946 przeniesiony do oficerskiej Szkoły Artylerii w Toruniu, gdzie objął funkcję wykładowcy /organizacja armii/. Z dniem 08 IV 1947 przeniesiony służbowo do Ministerstwa Przemysłu i Handlu, gdzie odbywa kurs szkoleniowy. Awansowany przez MON 01 I 1947 do stopnia mjr-a sł. st. w korpusie oficerów administracyjnych z starszeństwem 18 XII 1946. Przeniesiony po zakończeniu kursu organizacji „Służba Polsce”. Od 28 V 1948 do 01 I 1949 kierownik wychowawczy SP w Częstochowie potem w Łodzi. Przeniesiony do komendy Wojewódzkiej SP w Kielcach, gdzie od 02 1949 do 10 VIII 1949 jest szefem wydziału organizacyjnego i z-cą szefa wydziału. Następnie od 10 VIII 1949 do 09 XI 1950 kwatermistrzem. Od 10 XI 1950 do 21 XI 195o w dyspozycji Departamentu Personalnego MON. Rozkazem personalnym MON z 21 XI 195o przeniesiony w stan spoczynku. Mieszka z rodziną w Łodzi przy ul. Żeromskiego 39. Od 09 I 1951 zatrudniony w łódzkim Przedsiębiorstwie Remontowo-Budowlanym na stanowisku kierownika sekcji gospodarczej. Od 17 V 1955 do 20 V 1957 pracuje w PSS Łódź-Południe na stanowisku kierownika sekcji. Od 21 V 1957 do 1966 t. j. do czasu przejścia na emeryturę pracuje w Zakładach Mięsnych-Przetwórnia przy ul. Inżynierskiej 1/3 na stanowisku referenta zaopatrzenia. Mieszkał wówczas przy ul. Tybury 1. 01 I 1962 zostaje zwolniony od powszechnego obowiązku wojskowego przez WKR Łódź.
    Zmarł w Łodzi 15 XII 1971. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: Medalem za Wojnę 1918-1921, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem X - Lecia Odzyskanej Wolności.
    Żonaty z Emilia z d. Jankiewicz. Miał córkę Annę /ur. 25 X 1936/.
    Rocznik oficerski MSWoj. 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina w 1939. W-wa 1985; M. Bielski. GO „Piotrków 1939”. W-wa 1991; Zeszyt ewidencyjny M-28. CAW syg. 10B-1; T. Sowiński. Jedwabna konspiracja. W-wa 1998; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; E. Dębiński. Żyrardowski ośrodek ZWZ-AK. Żyrardów 1994; L. Dzikiewicz. Konspiracja i walka kompanii „Brzezinka” 1939-1945. Obwód AK „Bażant” – Błonie. W-wa 2000; USC Łódź. Skrócony akt zgonu nr I-2142/71
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Mizerski Witold Jan
    - , kpt. sap.
    [1907-1939], oficer sł. st. saperów WP, kpt. [1939]
    Ur. 19 VI 1907. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1926-197 w Szkole Podchorążych Piechoty, a następnie w okresie 1927-1930 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1929. Po ukończeniu podchorążówki saperów w latach 1930-1935 służył w 1 batalionie mostów kolejowych w Krakowie, gdzie dowodził plutonem. Awansowany na stopień por. 1 I 1932. W latach 1935-1938 w batalionie mostów w Modlinie d-ca kompanii. Od 1938 studiuje w Wyższej Szkole Inżynierii w Warszawie /promocja 1938-1940/. Latem 1939 przydzielony do ośrodka sapersko-pionierskiego 25 DP w Kaliszu. Awansowany na stopień kpt. sł. st. sap. 19 III 1939. W wojnie obronnej we IX 1939 d-ca 2 kompanii 25 batalionu saperów 25 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 25 DP. Ciężko ranny 16 IX 1939 w walce w rejonie Adamowej Góry k. Sochaczewa. Ewakuowany z pola walki do szpitala Ujazdowskiego w Warszawie, gdzie zmarł w końcu IX 1939 w wyniku odniesionych ran.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989; P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mizgalski Czesław Teodor 
    - , kpt. piech. 
     [1897-?], kpt. sł. st. art. [1925]
    Ur. 14 IV 1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. Z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 15 pap w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1925. z 15 pap przeniesiony ok. 1930 do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, gdzie pełnił różne funkcje. Po 1936 przeniesiony w stan spoczynku.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu w sztabie Brygady Obrony Narodowej Chełmno. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina jego losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Młodzianowski Zbigniew Zygmunt
    - , ppor. łączno
    [1913-?], ppor. sł. st. łącz.[1937]
    Ur. 30 III 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1935 w szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie unifikacyjne. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Łączności w Zegrzu., Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. 1 X 1937 z przydziałem do Pułku Radiotelegraficznego w Warszawie, gdzie w latach 1937-1939 był instruktorem w 2 kompanii III batalionu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy samodzielnego plutonu radio w Dowództwie Obrony Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu, gdzie działał w konspiracji obozowej.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. W-wa 2006;H.Tomiczek – S. M Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Młodzianowski Wacław
    - , płk art.
    [1891-1965, dowborczyk, oficer sł. st. art. WP, płk [1933]
    Ur. 18 IX 1891 w Warszawie. W latach 1902-1910 uczył się w Korpusie Kadetów w Pskowie, a następnie od 1910 do 1912 w Konstantynowskiej Szkole Podchorążych Artylerii w Petersburgu. Awansowany do stopnia ppor. w 1912. Po ukończeniu szkoły służył w 35 brygadzie artylerii. Awansowany do stopnia por. w 1913. Po wybuchu I wojny światowej bierze udział w walkach na froncie. Awansowany do stopnia kpt. w 1916. Od XII 1917 w I Korpusie Polskim na Wschodzie. Po rozwiązaniu I KP w VI 1918 powraca do kraju. Od I 1919 w WP dowodził 2 dywizjonem 10 pap, z którym brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W latach 1921 -1923 urlopowany i studiował na Politechnice Lwowskiej, później Warszawskiej. Awansowany do stopnia mjr 1 VII 1922. Z dniem 15 VIII 1923 objął dowództwo dywizjonu w 24 pap w Jarosławiu, a następnie kwatermistrz 8 pap w Płocku. W okresie od XII 1926 do V 1927 ukończył w Toruniu kurs artyleryjski. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. 1 I 1927. Następnie od V 1927 do I 1930 był z-cą d-cy 20 pap w Prużanie, a od I 1930 do III 1937 d-cą 17 pal w Gnieźnie. Awansowany do stopnia płk sł. st. art. 1 I 1933. Od IV 1937 do VII 1939 pełnił funkcję d-cy artylerii dywizyjnej 26 DP w Skierniewicach, Skierniewicach od VII 1939 – IX 1939 II d-cy piechoty dywizyjnej 8 DP w Modlinie. Podczas kampanii wrześniowej 10939 do 9 IX 1939 był d-cą obrony Modlina, a po objęciu dowództwa obrony Modlina przez gen. W. Thommée od 9 IX 1939 do 28 IX 1939 dowodził artylerią Modlina. Następnie w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II C w Woldenbergu, gdzie od 5 IV 1944 do 25 I 1945 pełnił funkcję starszego obozu oraz k-dta organizacji konspiracyjnej. W I 1945 ewakuowany z grupą jeńców polskich w głąb Niemiec. Po odzyskaniu wolności wiosną 1945 przebywał w Niemczech. Do kraju powrócił w X 1945 i podjął pracę w cukrowni Sułkowice k/Wrocławia. W II 1950 przeszedł na rentę.
    Zmarł 30 XII 1965 we Wrocławiu, gdzie został pochowany.
    Odznaczony: VM kl. 4 nr oo232 za obronę Modlina i  kl. 5. Polonia Restituta kl. II, KW, ZKZ.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939; J. K. Wroniszewski. Barykada września. W-wa 1984; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1990; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Młoszewski Jan Marian
    - , mjr dypl. 
    [1897-1977], oficer dypl. art., mjr [1938], w PSZ ppłk
    Ur. 20 IV 1897. Ukończył szkołę średnią. Po wybuchu i wojny światowej wcielony do armii rosyjskiej bierze udział w walkach na froncie. Ukończył wojenny kurs oficerski. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 4 dak w Suwałkach, gdzie pełnił różne funkcje, m. in. d-ca baterii. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928. W latach 1929-1931 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w XI 1931 w stopniu kpt. dypl. art. zostaje przydzielony na stanowisko oficera sztabu 3 w Samodzielnej Brygady Kawalerii w Wilnie. W 1937 przeniesiony do Głównego Inspektoratu  Sił Zbrojnych w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr dypl. 19 III 1938. W latach 1938-1939 pełni funkcję II oficera sztabu inspektora armii „na odcinku Łódź”. W wojnie obronnej we IX 1939 oficer sztabu Armii „Łódź”, a następnie oficer Oddziału II w sztabie Armii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II Korpusu Polskiego gen. W. Andersa. Awansowany do stopnia ppłk dypl. Po demobilizacji w 1947 przebywał początkowo w Wlk. Brytanii, a następnie wyjechał do Kanady, gdzie osiadł na stałe.
    Zmarł 15 IV 1977 w Kingston w stanie Oregon w Kanadzie. Pochowany na cmentarzu w Westport.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14145, KN, ZKZ,
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Młot-Fijałkowski Czesław
    - , gen. bryg.
    [1892-1944], członek ZS, POW, legionista gen. bryg. WP [1930],
    Ur. 14 IV 1892 w Okalewie pow. Rypin, syn Adolfa /pisarza sądowego/ i Walerii z Ostrowickich. W latach 1904-1912 uczył się w Szkole Realnej w Skierniewicach, gdzie zdał w 1912 maturę. Od 1909 należał do tajnego skautingu. Od 1912 studiował na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu w Leodium w Belgii. Był członkiem Legii Niepodległości i Polskich Drużyn Strzeleckich. W latach 1913-1914 stał na czele komendy miejscowej PDS w Leodium, był instruktorem w szkole podoficerskiej. Dowodził II plutonem na kursie instruktorskim pod Vervies /23-26 IV 1914/. Jako podoficer był instruktorem na kursie w Nowym Sączu od 15 VII do 2 VIII 1914. Służył wówczas w 1 kompanii.
    W VIII 1914 po wybuchu I wojny światowej wstępuje do oddziału J. Piłsudskiego. Dowodzi II plutonem 6 kompanii, potem w 3 kompanii I batalionu. Wyróżnił się męstwem 23 IX 1914 pod Czarkowami odpierając z swym plutonem przez kilka godzin ataki wroga. 09 X 1914 mianowany ppor. piech., a w VI 1915 por. piech., dowodził wówczas kompanią V batalionu, a od X 1915 do I 1916 jako p. o. dowodzi tym batalionem. W VII 1916 ranny w bitwie pod Kostiuchnówką. 1 XI 1916 mianowany kpt. piech. W IV 1917 odkomenderowany jako instruktor na kurs wyszkolenia w Ostrowi Maz. W czasie kryzysu w LP 16 VII 1917 zostaje zwolniony z LP. Od 23 VII 1917 do 23 III 1918 był internowany w obozie w Beniaminowie. Po zwolnieniu od 1 IV 1918 wstępuje do PSZ i przydzielony do kursu wyszkolenia piechoty nr 2. z dniem 1 V 1918 zostaje d-cą III batalionu 1 pp. Jednocześnie działał w POW. Po przemianowaniu 1 pp w 7 pp dowodzi do X 1919 II batalionem. Uczestniczy w działaniach na froncie czeskim, ukraińskim i bolszewickim. 25 X 1919 zostaje d-cą batalionu zapasowego 42 pp. Z dniem 1 XI 1919 mianowany mjr piech., a 1 VII 1920 ppłk piech. z starszeństwem od 1 IV 1920. Od VII 1920 okręgowy inspektor piechoty w DOGen. Poznań, potem od 24 VIII 1920 mianowany d-ca 13 pp, którym faktycznie dowodził od 9 X 1920 do IV 1923. Zweryfikowany w stopniu ppłk sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Ukończył w okresie od 1 XI 1921 do 3 III 1922 kurs dowódców pułków i piechoty dywizyjnej. Do stopnia płk sł. st. awansowany 1 VII 1923. Od I 1925 do 16 IV 1926 ponownie d-ca 13 pp. Podczas przewrotu majowego w 1926 opowiedział się po stronie marsz. J. Piłsudskiego. 21 VIII 1926 wyznaczony d-cą piechoty dywizyjnej 26 DP w Skierniewicach, potem od 29 II 1928 d-ca PD 7 DP w Częstochowie. Z dniem 14 II 1929 zostaje d-cą 18 DP w Łomży. Mianowany gen. bryg. 1 I 1930. 16 VII 1930 zmienił urzędowo nazwisko rodowe Fijałkowski na Młot-Fijałkowski. W XI 1930 przebywał na kursie wyższych dowódców w Wersalu, potem od 6 XII 1930 do 3 VII 1931 przebywał na kursie w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. Od 23 III 1939 d-ca SGO „Narew”, którą dowodził w kampanii wrześniowej 1939. Walczył nad Narwią i w rejonie Zambrowa. Po rozbiciu 18 DP dołączył 12 IX 1939 z swym sztabem do zgrupowania Kawalerii gen. Z. Podhorskiego uczestnicząc w walkach SGO „Polesie” do kapitulacji 6 X 1939 pod Kockiem. Następnie w niewoli niemieckiej. Od X 1939 do X 1940 przebywał w oflagu IV A w Hohnstein, potem od X 1940 w oflagu IV B w Königstein , potem do IV 1942 w oflagu VIII E w Johannisbrunn i od IV 1942 w oflagu VII A w Murnau, gdzie zmarł 17 IV 1944. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM kl. 5, Polonia Restituta kl. 3 i 4, KN, KW4x,ZKZ.
    Żonaty od 25 II 1922 z Ireną Daab/1902-1975/, miał z nią syna Adolfa /ur. 18 VIII 1923/ i córkę Marię Walerię /ur. 9 XII 33/zamężną Zakrzeńską
    .
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. III. W-wa 2006; Franciszek. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; T. Kryska –Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991;T. Jurga. Obrona Polski 1939.  W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Modrakowski Jerzy
    - , prof. Dr med. 
    [1875-1945], prof. dr med.
    Ur. 3 IV 1875 w Bydgoszczy. Ukończył studia medyczne. Lekarz farmakolog. Od 1909 docent  farmakologii Uniwersytetu Lwowskiego, a w latach 1912-1914 profesor farmakologii. W okresie 1914-1915 profesor chorób wewnętrznych Uniwersytetu w Bazylei. Od 1918 profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1927 członek Towarzystwa Naukowego. Od 1930 członek PAU, Autor prac z zakresu fizjologii i farmakologii nerek. W 1939 wybrany rektorem Uniwersytetu Warszawskiego. W czasie okupacji prowadził tajne nauczanie uniwersyteckie. Od 1941 wykładowca w Prywatnej Szkole Zawodowej dla Pomocniczego Personelu Sanitarnego, gdzie wykładał także na tajnych kompletach.
    Od 1919 w stopniu mjr rez. w WP z przydziałem do 1 batalionu sanitarnego w Warszawie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu ppłk rez. w korpusie oficerów sanitarnych – grupa lekarzy. Po 1930 przeniesiony jako oficer pospolitego ruszenia do Kadry Zapasowej 1 Szpitala Okręgowego w Warszawie – Korpus Oficerów Sanitarnych - grupa lekarzy. Podczas kampanii wrześniowej 1939 organizował na terenie uniwersytetu warszawskiego szpital.
    Zmarł 14 VI 1945 we Wrocławiu.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Modzelewski Jan
    - , kpt. art.
    [1905-1976], kpt. sł. st. art. WP[1938]
    Ur. 25 XI 1905. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 3 pac. Ewidencyjnie podlegał PKU Pułtusk. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 1 pac w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1932. Następnie d-ca baterii. Przeniesiony do 28 dac w Warszawie na stanowisko d-cy szkoły podoficerskiej oraz d-cy 2 baterii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 28 dac w składzie 8 DP. Brał udział w obronie Modlina. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju.
    Zmarł 10 V 1976
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14146
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mojecki Józef
    - , kpt. piech.
    [1903-1939], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1939]
    Ur. 10 XII 1903. Od 1924 służy w WP. Ukończył szkołę podoficerską i pozostał w WP jako podoficer nadterminowy potem zawodowy. W latach 1928-1939 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 1 batalionu strzelców w Chojnicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934.  Przeniesiony do 29 pp w Kaliszu z przydziałem do II baonu stacjonującego w Szczypiornie. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W latach 1938 -1939 d-ca 5 kompanii II baonu 29 pp. W VIII 1939 przydzielony na stanowisko d-cy 1 kompanii w mobilizowanym przez 29 pp 9 batalionie strzelców, w którego szeregach bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 25 DP. Poległ 21 IX 1939 w walce z Niemcami w Młocinach podczas przebijania się do Warszawy. Pochowany na cmentarzu w Łomiankach.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Rocznik oficerski 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer - B. Polak Armia „Poznań” w kampanii 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Mojecki Stanisław
    - , .por. rez. piech.

    Mokrzecki Justyn
    - , mjr art.
    [1897-1939], mjr sł. st. art. [1936]
    Ur. 20 XI 1897 w majątku Dzitryki w pow. lidzkim, syn Adama /gen. bryg. WP/ i Heleny z Ordyłowskich. Ukończył Szkołę Kadetów. Od 1915 służył w armii rosyjskiej. Brał udział w walkach na frontach I wojny światowej. Od jesieni 1917 do VI 1918 w I Korpusie Polskim na Wschodzie. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył m. in. na froncie białorusko-litewskim. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VII 1919, służył 3 kompanii pieszej artylerii w Wilnie. Do stopnia kpt. awansowany 15 VII 1924. Następnie m. in. d-ca baterii w 3 dywizjonie artylerii pieszej przy 3 pac w Wilnie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1936 W latach 1936-1939 d-ca II dywizjonu 3 pac w Wilnie. Po mobilizacji w VIII 1939 przydzielony do sztabu artylerii dywizyjnej 1 DP Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 od 7 IX 1939 dowodzi 1 dac zmobilizowanym przez 3 pac dla 1 DP Leg. Brał udział w walkach z Niemcami nad Narwią i Bugiem. Poległ w walce z Niemcami 10 IX 1939 pod Korytnicą. Wg niektórych informacji poległ 12 IX 1939.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW,SKZ, KZWŚr. L
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1993.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Molenda Andrzej
    - kpt. dypl.
    [1897-1966], legionista, członek POW, oficer dypl. sł. st. art. WP, kpt. [1924], od 1943 w GL/AL, mjr [1944], ps. „Lewar”, „Olszewski”, „Wujek” od 1945 w LWP, płk dypl.
    Ur. 24 IV 1897 w Molendach pow. kozienicki w rodzinie chłopskiej, syn Andrzeja i Józefy z Mickiewiczów. Uczęszczał do gimnazjum. Od 1912 członek Polskich Drużyn Strzeleckich. W latach 1914-1917 w Legionach Polskich. 06 VIII 1914 wymaszerował w składzie 4 plutonu 1 kompanii kadrowej. Brał udział w walkach na szlaku bojowym i Brygady LP. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 internowany w Szczypiornie, skąd został zwolniony w 1918. Następnie był instruktorem w POW. Od XI 1918 w WP. Służył w 1 pap w Warszawie. Uczestniczył w walkach z Ukraińcami o Lwów i potem w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył wojenny kurs podchorążych artylerii. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do końca 1921 był z-cą d-cy baterii, potem do 1930 d-ca baterii w 1 pap w Wilnie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 15 VIII 1924. W latach 1930-1932 studiował w MSWoj. w Warszawie uzyskując tytuł oficera dypl. Po ukończeniu MSWoj. był oficerem w MSWoj. w Warszawie, potem do 1936 oficer operacyjny w sztabie 11 DP, a następnie od 1936 w Wilnie, gdzie był d-cą szkoły podoficerskiej 1 pal. Od VIII 1938 oficer Sztabu Głównego WP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 do 19 IX 1939 był oficerem sztabu w dowództwie odcinka „Warszaw-Wschód” Praga. Brał udział w obronie Warszawy. W czasie walk 19 IX 1939 został ranny. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie w Limburgu w Hesji /Niemcy/. Po nieudanej próbie ucieczki został przeniesiony do oflagu VI B w Dössel. We IX 1943 był jednym z inicjatorów ucieczki 47 jeńców. Po ucieczce przedostał się do Częstochowy, gdzie w X 1943 nawiązał kontakt z członkami Gwardii Ludowej i PPR. Następnie skierowany do oddziału partyzanckiego GL im. J. Bema, gdzie pełnił funkcję instruktora, potem przeniesiony do pracy w Sztabie Głównym GL w Warszawie. Pracował jako instruktor w wydziałach szkolenia bojowego i operacyjnym. Awansowany do stopnia mjr 5 II 1944. W końcu VI 1944 przeniesiony na Lubelszczyznę na stanowisko z-cy szefa sztabu i oficera operacyjnego II Obwodu AL. Kierował szkoleniem bojowym oddziałów partyzanckich. Podczas walk w Lasach Parczewskich w VII 1944 został ciężko ranny i wzięty do niewoli. Przebywał w więzieniach w Lublinie i Radomiu, potem trafił do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, potem w Buchenwaldzie. Po uwolnieniu z obozu w 1945 powrócił do kraju. Przyjęty do służby w LWP w stopniu ppłk dypl. Przez wiele lat był wykładowcą w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia płk dypl. art. W 1960 przeniesiony w stan spoczynku.
    Zmarł tragicznie w Warszawie 17 X 1966. Pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW3x, Krzyżem Grunwaldu kl. III, KKOOP.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mołodyński Mieczysław Jan
    - , por. piech. 
    [1907-?], por. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 21 II 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. 15 VIII 1931 z przydziałem do 40 pp we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 d-ca 1 kompanii CKM z I batalionu 40 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 kompanią CKM 40 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Za męstwo okazane na polu walki awansowany 28 IX 1939 do stopnia kpt. sł. st. i odznaczony VM kl. 5. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14147, KW
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1932; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5 z 23 II 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Grzybowski. 40 pułk piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy. W-wa 1990; J. S. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty „Dzieci Lwowskich”. Pruszków 2007
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mone Ludwik
    - , dr med.

    Morawski Franciszek Michał 
    - , mjr piech.
    [1897-1939], mjr sł. st. piech. WP[1939]
    Ur. 6 VIII 1897. W WP od XI 1918. Ukończył wojenny kurs podchorążych piechoty. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. piech. 1 VII 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VII 1920. Służył w 19 pp we Lwowie, potem oficer –instruktor i d-ca plutonu w 6 Batalionie Szkoły Podchorążych w Zaleszczykach. Przeniesiony w 1929 ponownie do 19 pp we Lwowie, gdzie pełni różne funkcje oficerskie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1932. Następnie m. in. dowódca kompanii. Przeniesiony później do 86 pp w Mołodecznie, gdzie dowodził 6 kompanią II baonu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 19 III 1939. Następnie d-ca II baonu 86 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi II baonem 86 pp w składzie 19 DP. Bierze udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Poległ 5 IX 1939 w ciężkich walkach w rejonie Piotrkowa Tryb. Pochowany na cmentarzu w Piotrkowie Tryb.
    Odznaczony: KN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 86 Pułk Piechoty. Pruszków 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Morawski Jan Hieronim
    - , por. kaw. 
    [1905-?], por. sł. st. kaw. [1932]
    Ur. 26 X 1905. W latach 1926-1928 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 5 p. ułanów w Ostrołęce na stanowisko d-cy plutonu.. Przeniesiony ok. 1931 do 4 psk w Płocku. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. z 4 psk przeniesiony po 1935 do 2 szwadronu pionierów w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy zmotoryzowanego plutonu pionierów w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii.
    Dalsze losy n/n
    Zarys historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Morawski Marian
    - , ppor. rez. kaw.
    [1915-1939], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1938]
    Ur. 17 V 1915. Po ukończeniu szkoły średniej w okresie od 20 IX 1935-15 VII 1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, potem do IX 1936 praktyki w 21 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 21 p. uł. w Równem. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 21 p. uł. w Równem W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 2 plutonem w II szwadronie 21 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 21 p. uł. Po wycofaniu się w rejon Warszawy w grupie kawalerii mjr Juniewicza przeznaczonej do dozorowania brzegi Wisły.
    Poległ pod Łomiankami 22 IX 1939. Pochowany na cmentarzu w Łomiankach.
    Odznaczony: VM kl. 5
    St. Radomyski. Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; J. S. Wojciechowski. 21 Pułk Ułanów Nadwiślańskich. Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mordasewicz Antoni
    - , mjr dypl.
    [1898-1978], mjr dypl. sł. st. art. [1939]
    Ur. 17 IV 1898. Uczęszczał do szkoły realnej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-1920. W okresie od 1 XII 1919 do 15 VI 1920 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Mianowany ppor. sł. st. art. 1 VII 1920. Następnie pełnił funkcję oficera administracyjnego I potem II grupy szkolnej Szkole Podchorążych artylerii w Poznaniu, potem przeniesiony do 3 pap, w którego szeregach uczestniczy jesienią 1920 w wojnie polsko-bolszewickiej. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 1 VII 1922. Po 1926 przeniesiony do 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie, gdzie pełni funkcję m. in. d-cy plutonu, potem baterii. W latach 1931-1933 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując dyplom oficera dyplomowanego. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1933. Następnie wykładowca przedmiotu OPL w Wyższej Szkole Wojennej. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. art. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu w Dowództwie Obrony Przeciwlotniczej w Warszawie. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po odzyskaniu wolności w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Lublinie, gdzie zmarł w I 1978.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Zb. Moszumański-Z. Kozak.. Wojenne Szkoły dla Oficerów artylerii /1914-1921/. Pruszków 2003; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mordwiłko Michał
    - , kpt. piech.
    [1903-1953], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 24 I 1903. Ukończył kurs szkoły podchorążych w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 VII 1921. Służył w 80 pp na stanowisku d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1923. W 80 pp pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1935. Następnie przeniesiony do 15 pp w Dęblinie, gdzie dowodzi m. in. kompanią. Do IX 1939 d-ca 2 kompanii w I batalionie 15 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 15 pp w skaldzie 28 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym pułku m. in. pod Pabianicami. Od 6 IX 1939 obejmuje dowództwo I batalionu 15 pp. Wraz z częścią I baonu przebił się 14 IX 1939 do Modlina. Baonem dowodzi do 18 IX 1939.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 15 Pułk Piechoty „Wilków”. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)
    Przebywał 5,5 roku w niewoli niemieckiej w IIC Woldenburg jako jeniec IX/155.
    Za kampanię wrześniową odznaczony został Krzyżem Walecznych
    Zmarł w Brwinowie 22.10.1953 r. -
    inf. Janusz Mordwiłłko 29.08.11.


    Mordzewski Kazimierz
    - , kpt. piech. 
    [1898-?], kpt. sł. st. piech. WP[1937]
    Ur. 4 III 1898. W latach 1921-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 II 1923 z przydziałem do 32 pp w Modlinie. Długoletni oficer 32 pp, gdzie pełnił różne m. in. d-ca plutonu, kompanii. Awansowany do stopnia por. 1 VII 1925. Po ukończeniu kursu dla oficerów PW i WF awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937 i mianowany k-dtem PW na powiat Działdowo przy 32 pp. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca części Mławskiego Baonu Narodowego. Uczestnik obrony Modlina.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Morkowski Feliks
    - , por. rez. piech. mgr
    [1901-1939], mgr, oficer rez. piech. WP [ por. [1939]
    Ur. 06 XI 1901. Ukończył gimnazjum, potem studia wyższe uzyskując dyplom mgr. służbę wojskową odbył w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Grudziądzu. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1929 z przydziałem mobilizacyjnym do 66 pp w Chełmnie. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. piech. 19 III 1939. Ewidencyjnie podlegał PKU Kościerzyna. Zmobilizowany w VIII 1939 i wcielony do 2 baonu strzelców w Tczewie. W wonie obronnej we IX 1939 dowodził plutonem CKM w 2 baonie strzelców. Walczył na szlaku bojowym 2 baonu strzelców. Uczestnik obrony Warszawy. Ciężko rany 26 IX 1939 na Ochocie podczas ostatniego szturmu wroga na Warszawę, zmarł z ran 27 IX 1939.
    Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerski w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. K. Wroniszewski. Ochota 1939-1945. W-wa 1976; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989;

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mosiński Stefan
    - , mjr kaw.
    [1896-+?], mjr sł. st. kaw. WP[1938]
    Ur. 11 XI 1896. W WP od XI 1918. W szeregach 11p. ułanów brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1919. Po wojnie długoletni oficer 11 p. uł. w Ciechanowie, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia rtm sł. st. kaw. awansowany 1 I 1930. Ukończył w Centrum Wyszkolenia kawalerii w Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronu. Po 1934 pełnił m. in. funkcję k-dta Rejonu Konnego 16 DP w Grudziądzu. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu kawalerii dywizyjnej 16 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 16 DP. Z częścią szwadronu przebił się przez Puszczę Kampinoską do Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Rocznik oficerów kawalerii 1930; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mossor Stefan Adolf 
    - , ppłk dypl.
    [1896-1957], legionista, oficer sł. st. kaw. WP, ppłk dypl. [1934], w LWP, płk [1945], gen. dyw. [1947]
    Ur. 23 X 1896 w Krakowie, syn Kazimierza /lekarza/ i Józefy z Kreczmarów. W latach 1902-1906 uczył się w szkole ludowej w Podhajcach, a następnie w gimnazjum we Lwowie i Jarosławiu, gdzie w 1914 otrzymał świadectwo dojrzałości. Po wybuchu w VIII 1914 I wojny światowej wstępuje do Legionów Polskich. Służył w 2 pp Leg. do jego rozwiązania 19 II 1918, awansując do stopnia chor. kaw. Następnie wcielony do 6 pułku armii austriackiej. W XI 1918 wstępuje w stopniu ppor. do WP. Służy w 6 p. uł. w III 1919 mianowany por. sl. st. kaw. Dowodził kolejno plutonem potem szwadronem. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W XII 1920 przeniesiony do rezerwy. Rozpoczął studia na Wydziale Leśnym Politechniki Lwowskiej. Od XI 1922 ponownie służy w 3 p. szwol. WP. Zweryfikowany przez MSWojsk. w stopniu rtm. sł st. kaw. z starszeństwem od 01 VI 1919. Ukończył w 1923 kurs dowódców szwadronów w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. W 3 p. szwol. był kolejno d-cą szwadronu i adiutantem. Od X 1927 do X 1929 studiował w MSWoj. w Warszawie, potem w Paryżu, gdzie studiuje w MSWoj. do 1930. Awansowany do stopnia mjr. dypl. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 I 1929. W latach 1932-1933 był kierownikiem katedry ogólnej w MSWoj. w Warszawie. Od IX 1933 do I 1935 z-ca d-cy 10 psk w Łańcucie. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. kaw. 1 I 1934. Od 1935ponownie w WSWoj., gdzie był kierownikiem II kursu i wykładowcą taktyki ogólnej. W latach 1935-1937 jednocześnie wykładał nowoczesne zasady użycia broni pancernej na kursie informacyjnym dla generałów WP. Był jednym z najwybitniejszych teoretyków wojskowych. We IX 1937 zostaje I oficerem sztabu przy gen. T. Kutrzebie. Był współautorem studium planu strategicznego Polski na wypadek wojny z Niemcami. Należał do zwolenników sojuszu obronnego z ZSRR. W III 1939 wyznaczony na szefa sztabu Armii „Poznań”, a 16 V 1939 mianowany d-cą 10 psk, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Armii „Łódź”. 11 IX 1939 dostał się w rejonie Osuchowa do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II D w Gross Born. Uczestniczył w konspiracji obozowej. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 wstąpił do LWP. Do III 1945 był z-cą szefa Oddziału I Sztabu Generalnego oraz przewodniczącym Komisji Weryfikacyjnej. Awansowany do stopnia gen. bryg. Od IX 1945 do II 1946 pełnił funkcję szefa gabinetu ministra ON. W II 1947 zostaje z-cą szefa Sztabu Generalnego LWP. Przez trzy miesiące przewodniczył Międzynarodowej Komisji Wojskowej przy Konferencji Pokojowej w Paryżu, potem delegat PRL przy ONZ. Mianowany gen. dyw. 9 VIII 1947. Wiosną 1947 zostaje równocześnie szefem sztabu Państwowego Komitetu Bezpieczeństwa oraz pełnomocnikiem rządu do przeprowadzenia akcji „Wisła”. Jako d-ca GO „Wisła” przeprowadził akcję likwidacji podziemia ukraińskiego.
    W okresie od IV 1948 do XI 1949 był d-cą Okręgu Wojskowego Nr 5 w Krakowie. W XII 1949 mianowany szefem biura studiów i doświadczeń wojennych MON. Aresztowany 13 V 1950 przez agentów Informacji Wojskowej pod zarzutem antypaństwowego spisku w wojsku i uwięziony. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała Naczelna Prokuratura Wojskowa w Warszawie. Przeszedł brutalne śledztwo od 13 V 1950 do 16 VII 1951. W czasie przesłuchań bity i maltretowany. Wyrokiem NSW w Warszawie z dnia 13 VIII 1951, sygn. akt Sn 6/51 w tzw. procesie generałów został skazany na karę dożywotniego więzienia, utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na lat 5 i przepadek całego mienia na rzecz Skarbu Państwa. Sądzony przez NSW w składzie: ppłk Roman Waląg – przewodniczący, ppłk Roman Bojko i mjr Teofil Karczmarz – sędziowie w obecności Naczelnego Prokuratora wojskowego płk Stanisłąwa Zarakowskiego przy udziale protokolantów sekretarz sądowy chor. Kazimierza Pateli i chor. Kazimierza Gajdzika.
    Postanowieniem Zgromadzenia Ogólnego Sędziów NSW z dnia 18 X 1951 wyrok utrzymano w mocy. Po procesie więziony na Mokotowie skąd został wywieziony do CWK we Wronkach. W VI 1956 zwolniony i zrehabilitowany.
    W XI 1956 powrócił do służby wojskowej na stanowisko szefa biura studiów i doświadczeń wojennych MON. Był członkiem PPR i PZPR.
    Zmarł 22 IX 1957 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu na Powązkach.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, Polonia Restituta kl. 5, KW3x,SKZ, Krzyżem Grunwaldu kl. 3.
    Był żonaty dwukrotnie: od 2 XI 1922 z Marią Topczewską, którą miał syna Bogusława/1925-1947/, a po jej śmierci z Reginą z Bouffałów Ramułtową, z którą miał syna Romana /1946/ i córkę Krystynę /1947/
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Księga ewidencyjna więźniów CWK Wronki z 1955; J. Poksiński. Tatar-Utnik-Nowicki. „TUN”. W-wa 1992 W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. III. W-wa 2006; H. Czarnecki. Informator o dokumentach sądowo-więziennych z lat 1944-1956. Poznań 1993; M. R. Bombicki. Zbrodnie prawa. Wyroki sądów wojskowych w latach 1944-1954. Poznań 1993
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Moszczeński Józef
    - , ppłk dypl.
    [1894-1957], oficer dypl. sł. st. piech. WP, mjr [1936]
    Ur. 16 VII 1894. Ukończył gimnazjum. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu por. dowodził kompanią. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 65 pp, skąd został oddelegowany do Biura Historycznego Sztabu Generalnego. Do stopnia mjr sł. st. awansowany 15 VIII 1924. W okresie X 1926-X 1928 studiował w WSWoj. w Warszawie, uzyskując dyplom oficera SG. Następnie służy w 80 pp, gdzie pełni funkcję szefa sztabu. Do stopnia ppłk dypl. sł. st. awansowany 1 I 1936. Do lata 1939 w Biurze Historycznym Sztabu Głównego, gdzie pełni funkcję szefa wydziału formacji polskich. Latem 1939 mianowany szefem sztabu formowanej 44 DP Rez. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 służy w PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji w 1947 mieszkał w Wlk. Brytanii. Zmarł w Londynie 10 IV 1957.
    Odznaczony: KN, OP5, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Moszczeński Zdzisław
    - , por. rez.piech.
    [1912-1939], ppor. rez. piech. WP [ 1936]
    Ur. 9 II 1912. Po ukończeniu gimnazjum w 1933 odbywał w okresie 1933-1934 służbę wojskową  na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 82 pp w Brześciu nad Bugiem. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 8 kompanii III batalionu 82 pp w składzie 30 DP. Walczył z Niemcami na linii obronnej na rzece Warcie, potem w walkach odwrotowych. Poległ 9 IX 1939 w walce toczonej przez oddziały 30 DP pod Przyłękiem. Pochowany na cmentarzu wojennym w Jeżowie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 200; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mościcki Henryk
    - , dr med.

    Motz Jan Kazimierz 
    - , mjr kaw.
    [1899-1939], oficer sł. st. kaw., mjr [ 1939]
    Ur. 26 XII 1899. Uczęszczał do gimnazjum. Od XI 1918 służył w stopniu kpr. w 1 szwadronie 1 p. szwol. Brał udział od XII 1918 w wojnie polsko-ukraińskiej, potem w 1919 w wojnie polsko-bolszewickiej na froncie litewsko - białoruskim, oraz w IV-VI 1920 w „wyprawie” na Kijów, a następnie na Wołyniu. Ukończył wojenny kurs podchorążych jazdy. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. st. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1920. W 1 p. szwol. służył do lata 1939. Ukończył w CWKaw. W Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm sł. st. 1 I 1930, a do stopnia mjr sł. st. 19 III 1939. Do lata 1939 dowodził 3 szwadronem 1 p. szwol. Po mobilizacji w VIII 1939 objął dowództwo zmobilizowanego przez 1. p. szwol. szwadronu kawalerii dywizyjnej 28 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach z wrogiem nad rzeką Wartą, gdzie poległ 5 IX 1939.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14149, KN, KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski.1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Pruszków 1995.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mozdyniewicz Mieczysław Stanisław
    - , płk dypl.
    [1896-1975], członek ZS, legionista ps. „Kmiotek”, płk dypl. sł. st. WP [1930]
    Ur. 13 III 1896 w Zbyszycach pow. Nowy Sącz, syn Juliana/przemysłowca/ i Katarzyny z Biernatów. Po ukończeniu szkoły ludowej w Zbyszycach uczył się w gimnazjum realnym w Krakowie, gdzie w 1913 zdał maturę. Od 1913 uczył się w Wyższej Szkole Przemysłowej w Krakowie. Od III 193 był członkiem ZS w Krakowie. Ukończył kurs podoficerski i instruktorski ZS. Od 16 VIII 1914 służył w 2 pp LP jako   d-ca plutonu 3 kompanii. 29 IX 1914 mianowany chorążym piechoty. Od 30 IX 1914 uczestniczy w szeregach 2 pp LP w walkach w Karpatach, Bukowinie w Besarabii i na Wołyniu. Po ciężkich walkach z Rosjanami w rejonie Śniatynia i Tłumacza i Bartnik 2 pp LP został skierowany na odpoczynek do Kołomyi. Ukończył w warunkach wojennych kurs oficerski i 26 V 1915 mianowany ppor. piech. Dowodzi kompanią 2 pp LP. Po utworzeniu II Brygady Legionów, w której skład wszedł 2 pp Leg. jako d-ca kompanii walczył nad Prutem  i brał udział w ofensywie bukowińskiej. W czasie zaciętych walk toczonych od 11 VI-17 VI 1915 pod Rarańczą  był dwukrotnie ranny. Po podleczeniu ran powraca do swego pułku na Wołyń. Uczestnicy w walkach na froncie do VIII 1916. Mianowany por. piech. 1 IV 1916. Stacjonujący w Baranowiczach 2 pp LP został 9 XI 1916 przeniesiony na teren Królestwa Polskiego. W LP służył do 23 VII 1917. Po kryzysie przysięgowym w Legionach od 1 IX 1917 przeszedł do PSZ. Awansowany do stopnia kpt. we IX 1917. Był zastępcą k-dta szkoły podchorążych, kierownikiem od 1 XII 1917 do 16 VII 1918 kierownikiem wyszkolenia. Od VIII 1918 przydzielony do dowództwa I baonu 2 pp PSZ. Brał udział w XI 1918 w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. Następnie od 3 XI 1918 w WP. Od 11 XI do 20 XI 1918 był z-cą d-cy III baonu 8 pp. leg. Następnie do 10 XII 1918 z-ca d-cy wyprawy b. POW przeciwko Niemcom w Białymstoku. Do końca 1918 kierownik wyszkolenia tworzonego Kowieńskiego p. strzel.. 1 I 1919 został członkiem komisji weryfikacyjnej dla b. żołnierzy Legionów. W III 1919 wyjechał do Armii Polskiej gen. J. Hallera we Francji , w której służył od 15 III – 28 IV 1919 w dowodził 5 potem 6 baonem 6 p. strz.,  z którym wrócił do kraju, przemianowanym 1 IX 1919 na 48 pp i dowodził nim do XII 1919. Od 2 I 1920 był słuchaczem wojennego kursu Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr 1 IV 1920.Po jego przerwaniu od 20 IV 1920 służył jako referent w Oddziale IV sztabu 1 Armii. Uczestniczył w działaniach przeciwko bolszewikom na froncie litewski-białoruskim. 2 VIII 1920 zostaje pełniącym obowiązki szefa sztabu grupy gen. L. Żeligowskiego. Od 11 do 15 VIII 1920 pozostawał bez przydziału, po czym 16 VIII 1920 objął dowództwo słuckiego pułku strzelców i sprawował je do 30 IX 1920. Następnie był szefem sztabu Dowództwa Obozu Warownego „Brześć”. Po zakończeniu działań wojennych od 2 I do 1 IX 1921 dokończył studia w Szkole Sztabu Generalnego. Od 8 X 1921 szef sztabu 28 DP. Zweryfikowany w stopniu mjr SG sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 1 X 1923 do 11 X 1926 był kierownikiem referatu dyslokacyjnego Oddziału I MSWoj. Do stopnia ppłk SG sł. st. awansowany 15 VIII 1924. Od 11 x 1926 do 27 VII 1927 z-ca d-cy 57 pp w Poznaniu, potem od 27 VII 1927 do 15 IX 1935 d-ca 70 pp  Pleszewie. Do stopnia płk dypl. awansowany 1 I 1930. Od 15 IX 1935 do VII 1939 d-ca piechoty dywizyjnej 12 DP w Tarnopolu, potem od VIII 1939 d-ca 17 Wielkopolskiej DP w Gnieźnie, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Armii „Poznań”. Uczestniczy w walkach nad Bzurą, w walkach w Małachowicach, pod Celestynowem, w natarciu w rejonie Sochaczewa oraz forsowaniu dolnej Bzury. Po bitwie w rejonie m. Babiampola dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał najpierw w oflagu X A w Itzehoe, gdzie był starszym obozu i uczestniczył w obozowej konspiracji. Przeniesiony do oflagu VII A w Murnau, skąd podjął nieudaną próbę ucieczki. 17 I 1940 skierowany do oflagu VIII B w Silberberg, gdzie umieszczono go w karnym forcie Spitzberg. 1 XI 1940 przewieziono go do oflagu specjalnego IV C w Coldiz. W końcu 1941 objął tam kierownictwo tajnej organizacji obozowej.. W IV 1942 przeniesiony do karnego obozu – oflagu X C w Lubece., a następnie do oflagu VI w Dössel. Uwolniony 1 IV 1945 przez wojska amerykańskie, został k-dtem polskiego obozu wojskowego w Dössel, a następnie grupy obozów wojskowych i cywilnych w Peckelsheim w Westfalii. W 1946 powrócił do kraju. Od 1 V 1946 podjął pracę w Dyrekcji Lasów Państwowych w Gorzowie Wlkp. na stanowisku inspektora tartaków. Od 1 VII 1946 do 1949 był pracownikiem Dyrekcji Państwowych Nieruchomości Ziemskich w Poznaniu, gdzie pełnił funkcję kierownika wydziału statystycznego. W 1949 przeniósł się do Słupska, gdzie w latach 1949-1951 pracował na stanowisku kierownika wydziału statystycznego w Dyrekcji Okręgowej PGR. W Vii 1952 zostaje kierownikiem zbytu w Wojewódzkim Związku spółdzielni Inwalidów w Słupsku. Od 30 x 1954 do 1959 zatrudniony jako z-ca kierownika  do spraw handlowych w wojewódzkim Przedsiębiorstwie Handlu kosmetykami, zas  w latach 1962-1967 w miejskim Handlu Detalicznym Artykułami Przemysłowymi. Z dniem 1 I 1968 przeszedł na emeryturę.
    Był członkiem stowarzyszenia PAX i ZBOWiD.
    Zmarł 25 X 1975 w Słupsku i tam został pochowany na cmentarzu Starym przy ul. Kaszubskiej.
    Odznaczony: VM kl. 5, po wojnie VM kl. IV, KN, PR kl. 4, KW 4x, ZKZ.
    Żonaty z Felicją Janina konus od 10 I 1920 miał córkę Danutę /ur. 1924/, a po rozwodzie po raz drugi z od 10 IV 1933 z Anielą Janiak, którą miał syna Mirosława /ur.1934/ekonomistę, i córkę Ewę –lekarke zam. w USA. Jest patronem Hufca Harcerskiego i ronda w Słupsku.
    CAW. ap. 3666; Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; W. K. Cygan. Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik Biograficzny, t. III. W-wa 2006; T. Łaszczewski. Biogram M. M. [w:] MSBUDN 1939-1956, t. 7. Kraków 2001; USC Słupsk. Skrócony akt zgonu nr 654/1975.

     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mrall Anastazy
    - , ppor. rez. int.

    Mroczkowski Tadeusz Piotr
    - , kpt. piech. 
    [1893-+?], kpt. piech. w st. sp. [1931]

    Ur. 29 VI 1893. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 5 pp Leg. w Wilnie, potem w Oddziale II SG WP, a następnie w batalionie sztabowym MSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. Po 1935 przeniesiony w stan spoczynku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer Oddziału II sztabu Armii „Poznań”.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1924,1932; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Mroziński Kazimierz Tadeusz 
    - , mjr art.
    [1898-?], mjr sł. st. art. WP [1938], pośm. Ppłk 5 X 2007

    Ur. 18 III 1898 w Wadowicach, syn Józefa i Marii. Uczęszczał do gimnazjum. Żołnierz Legionów Polskich. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W 1920 ukończył kurs oficerski w Centrum Wyszkolenia Artylerii. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 19191 służył w 3 pap, skąd zostaje przeniesiony w 1923 do 1 Pułku artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie, gdzie pełnił różne funkcje. Od 15 II1930 był wykładowcą na kursach specjalizujących dla szeregowych z cenzusem w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. Następnie m. in. d-ca III dywizjonu 1 paplot. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1937. W latach 1938-1939 pełnił funkcję szefa Wydziału Broni w Dowództwie Obrony Przeciwlotniczej w departamencie Artylerii MSWoj. w Warszawie. W VIII 1939 obejmuje dowództwo mobilizowanego przez 1 paplot. 101 dywizjonu artylerii przeciwlotniczej. W kampanii wrześniowej 19329 początkowo w obronie Warszawy, skąd zostaje skierowany z dywizjonem do obrony Lwowa, gdzie dowodzi dywizjonem w walkach w obronie Lwowa oraz pełni funkcję d-cy Obrony Przeciwlotniczej – czynnej.  Po kapitulacji Lwowa i poddaniu miasta sowietom 22 IX 1939 znalazł się w niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: SKZ, MN, Medalem 10 lecia.
    Pośmiertnie mianowany postanowieniem prezydenta RP z 5 X 2007 ppłk.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1931/. Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mrożewski Jerzy Roman 
    - ppor. rez. art.
    [1904-?], ppor. rez. art. WP[1935]

    Ur. 01 XI 1904. W latach 1931-1932 w 3 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 8 pac w Toruniu. Ewidencyjnie podlegał PKU Włocławek. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 8 pal w Płocku. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 2 plutonu 3 baterii 8 pal w składzie 8 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na przedpolach Modlina, gdzie jego bateria wspierał działania 8 DP.
    Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; St. Grochowski.8 Płocki Pułk artylerii Lekkiej. Pruszków 1996
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mścichowski W.
    - , ppor. Str. Poż.

    Muller Karol Ludwik 
    - , płk aud.
    [1885-1940], mgr, płk sł. st. żand. [ 1936], pośm. gen. bryg. [2007]

    Ur. 20 IX 1885 w Zastawnem pow. Brzeżany, syn Franciszka. W 1907 ukończył gimnazjum w Brzeżanach, a następnie w latach 1907-1912 studiował na Wydziale Prawa UJK we Lwowie, gdzie uzyskał dyplom mgr praw. Służbę wojskową odbywał w armii austriackiej, gdzie ukończył szkołe oficerską rezerwy. W 1914 wcielony do armii austriackiej brał udział w walkach na froncie rosyjskim i tam dostał się do niewoli rosyjskiej. Po zakończeniu wojny powraca do Lwowa. W XI 10918 internowany przez Ukraińców. Po uwolnieniu w 1919 służy w 40 pp, w którego szeregach brał udział w wojnie polsk0-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie podprokurator przy VI Wojskowym Sądzie Okręgowym we Lwowie, potem po 1926 prokurator przy Wojskowym Sądzie Okręgowym nr VI we Lwowie. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. w korpusie Oficerów Sądowych 1 I 1931. Od 1932 szef WSO VI we Lwowie. Awansowany do stopnia płk sł. st. 1 I 1936. Następnie sędzia Sadu Najwyższego w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby sprawiedliwości Armii „Poznań”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 powrócił prawdopodobnie do Lwowa i tam aresztowany przez NKWD i osadzony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Postanowieniem prezydenta RP z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie gen. bryg.
    Odznaczony: OP 5, ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939 roku. Poznań 1983; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Muller Leonard
    - , mjr żand.
    [1893-+?], mjr sł. st.  żand. WP[1937]

    Ur. 23 X 1893 w Medenicach pow. Drohobycz woj. lwowskie. Po ukończeniu gimnazjum studiuje od 1911 w Wyższej szkole Leśnej we Lwowie. Jednocześnie od 1912 działa w Polowych Drużynach bartoszowych, potem Związku Strzeleckim. W VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich. Żołnierz 1 pp LP. brał udział w walkach 1 pp LP w Małopolsce Wschodniej. W I 1915 z powodu choroby płuc zostaje zwolniony. Od VI 10916 ponownie służy w Legionach Polskich. Przydzielony do dowództwa żandarmerii, potem w dowództwie grupy, a następnie w Komendzie Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 w Legionach służy żandarmerii w Polskiej Sile Zbrojnej. Ułatwiał legionistom ucieczki z obozu w Szczypiornie. W XI 1918 brał udział w rozbrajaniu niemieckiej Komendy żandarmerii w Warszawie. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920.  Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. żand., służył w I dywizjonie żandarmerii w Warszawie. Po 1928 oficer żandarmerii w Komendzie Miasta Warszawy. Do stopnia mjr awansowany 19 III 1937. Do IX 1939 kierownik bezpieczeństwa i dyscypliny w Komendzie Miasta Warszawy. Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer żandarmerii – szef dyscypliny w sztabie armii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w m. in. w oflagu II c w Woldenbergu. Dział w jenieckiej konspiracji obozowej.
    Powojenne losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C w Woldenbergu. Poznań 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mularczyk Józef Jerzy
    - , ppłk kaw. 
    [1893-1968],legionista, oficer sł. st. kaw. mjr [1928], ppłk [1936], w konspiracji PN/AK, ps. „Ambroży”, „Kazik”, „Róg”, „Styr”, „Żor”.
    Kmdt Inspektoratu Rejonowego AK Kielce V 1942 – II 1945.Okręg Radom-Kielce AK.

    Ur. 17 III 1893. Ukończył gimnazjum. Czynny w Związku Strzeleckim. Od VIII 1914 służy w Legionach polskich. Ukończył szkołę oficerską Legionów. Od XI 1918 służy w WP w stopniu ppor. W szeregach 1 psk bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. 1VII1920. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie dowodzi plutonem, potem 3 szwadronem 1 psk w Ostrowi Maz., potem w Garwolinie. Zweryfikowany w 1922 w stopni rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem 1 VI 1919. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii kurs dla d-ców szwadronów. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 i 1928. Od 1928 pełni w 1 psk funkcję kwatermistrza pułku. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. 1 I 1936. W latach 1937-1939 k-dt Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Od 29 III 1939 do 16 VIII 1939 d-ca 1 psk w Garwolinie. Przeniesiony z dniem 22 VIII 1939 na stanowisko d-cy 2 psk w Hrubieszowie, którym dowodzi w czasie kampanii wrześniowej 1939 w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. W walkach z wrogiem uczestniczy w rejonie kłobucka, Łodzi, Warszawy i na Lubelszczyźnie do chwili rozwiązania 2 psk na Lubelszczyźnie 25 IX 1939.
    Unika niewoli niemieckiej. Podczas okupacji niemieckiej przebywał na Kielecczyźnie, gdzie podejmuje działalność konspiracyjną. Początkowo działa w organizacji Polska Niepodległa /PN/, potem od 1941 w ZWZ/AK. Od V 1942 do I 1945 pełnił funkcję k-dta Inspektoratu Rejonowego AK Kielce. Położył wielkie zasługi w organizowaniu i kierowaniu inspektoratem. Po wejściu A. Cz. na teren Kielc ukrywa się. Po rozwiązaniu AK 19 I 1945 zaprzestał działalności konspiracyjnej. Mieszkał po wojnie w okolicach Warszawy, potem w Warszawie.
    Zmarł 26 IV 1968 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Żonaty. Miał syna Andrzeja, pisarza.
    Odznaczony; VM kl. 5 / za wojnę z bolszewikami/, KW3x, KN, SKZ z M.

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka -K. Stepan. Awanse w WP 1935-1939. Kraków 2003; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Zarys Szkół Podchorążych Kawalerii Roczniki SP Kaw. Londyn; W. Borzobohaty. „Jodła”. W-wa 1988;

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Musielski Władysław
    - , mjr piech.
    [1898-?], mjr sł. st. piech. WP [1937]

    Ur. 27 VI 1898. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 71 pp w Zambrowie, skąd został przeniesiony po 1926 do 72 pp w Radomiu. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1930. W 72 pp pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 19 III 1937 i mianowany d-cą III batalionu 72 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi III batalionem 72 pp w składzie 28 DP. Uczestniczy w walkach z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Po bitwie z wrogiem pod Chechłem dostał się 7 IX 1939 do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau.
    Powojenne losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14152, KN, KW2x, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; S. M. Przybyszewski. 72 Pułk Piechoty. Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Muszyński Janusz Stanisław 
    - , kpt. art.
    [1907-1939], kadet, kpt. sł. st. art.[1938]

    Ur. 12 VI 1907 w Lublinie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1925-1927 w oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 10 dak w Jarosławiu na stanowisko młodszego oficera baterii. Awansowany do stopnia por. 15 VIII 1929. Po rozformowaniu 10 dak w IV 1937 wraz z baterią przeniesiony do 11 dak w Bydgoszczy. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera zwiadowczego 11 dak. W czasie kampanii wrześniowej 1939 dowodził 4 baterią 11 dak w składzie Pomorskiej Brygady Kawalerii Armii „Pomorze”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 11 dak. Poległ podczas walk odwrotowych 22 IX 1939 w Łomiankach przy próbie przebicia się do Warszawy. Pochowany w zbiorowej mogile na cmentarzu w Kiełpinie Poduchownym.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11928

    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Roczniki oficerskie 1928,1932; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Mysłowski-Rawicz Mieczysław
    - , płk dypl. 
    [1896-1939], legionista, oficer dypl. sł. st. piech. WP, płk [1930]

    Ur. 29 X 1896 w Nowym Dworze k. Odessy, syn Ludwika /ziemianina/ i Karoliny z d. Denis-Kołyszko. Uczęszczał do Wyższej Szkoły Realnej w Krakowie, gdzie w 1914 zdał maturę. Od 1911 był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich. W 1913 ukończył kurs szkoły podchorążych ZS. Od 15 VII do 2 VIII 1914 przebywał na kursie instruktorów ZS w Nowym Sączu, skąd 2 VIII 1914 przewieziono kursantów do Krakowa. Od 5 VIII 1914 d-ca II plutonu 2 kompanii w baonie dowodzonym przez W. Scevolę-Wieczorkiewicza. Mianowany ppor. piech. 9 X 1914. Brał udział we wszystkich walkach I Brygady LP, służył w III baonie 1 pp LP oraz w I Mianowany por. piech. 1 I 1915. Podczas bitwy pod konarami 22 V 1915 został d-cą 1 kompanii III baonu 1 pp LP. Za męstwo i odwagę okazaną na polu walki 2 X 1915 pod Sobieszycami został odznaczony VM kl. 5. Ciężko ranny przebywał na leczeniu szpitalnym. Do pułku powrócił w I 1916. Następnie d-ca kompanii w III baonie 5 pp LP. Po kryzysie przysięgowym w 16 VII 1917 zwolniony z Legionów i 22 VII 1917 internowany w obozie w Beniaminowie. Zwolniony z obozu 2 V 1918 wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych. Dowodził kompanią I baonu 2 pp. Awansowany 12 X 1918 na stopień kpt. 1 XI 1918 wstępuje do WP i zostaje mianowany d-cą kompanii w 2 pp, potem w 8 pp Leg. Brał udział w walkach przeciwko Ukraińcom pod Rawą Ruską i przeciw Niemcom na Polesiu. Od 1 IV 1919 d-ca baonu w szkole podoficerskiej i baonu zapasowego 23 pp. Od 2 I 1920 do 17 IV 1920 słuchacz w szkole Sztabu Generalnego w Warszawie. Po przerwaniu nauki od 18 IV 1920 pełni funkcję szefa Oddziału Operacyjno-Informacyjnego 11 DP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. Do rozejmu w x 1920 walczył w szeregach 11 DP z bolszewikami. Po zakończeniu wojny w I 1921 powraca do szkoły i we IX 1921 uzyskał dyplom jej ukończenia. Od 6 IX 1921 szef sztabu 30 DP, potem 26 DP. Zweryfikowany w stopniu mjr SG sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Awansowany do stopnia ppłk SG 15 VIII 1924. Od 1 III 1925 dowodził 18 pp w Skierniewicach, następnie szef sztabu 1 DP Leg. w Wilnie. Od 20 I 1926 II referent w Inspektoracie Armii nr 2. W okresie od 3 II 1927 do 14 VII 1930 d-ca 1 p. czołgów. Awansowany do stopnia płk dypl. 1 I 1930. Pracował w komisji regulaminów czołgów 1927-1929. w 1929 przebywał na krótkim stażu w Szkole czołgów w Wersalu, a w 1931 w pułku czołgów i samochodów pancernych w Rzymie. Od 15 VII 1930 został z-ca d-cy broni pancernej. 1 XII 1934 przeniesiony do dyspozycji d-cy broni pancernej. Od 4 VII 1935 do 8 III 1937 był d-ca 67 pp w Brodnicy, potem od 9 III 1937 d0 VIII 1939 d-ca Brygady KOP „Polesie”. Następnie od VIII 1939 d-ca piechoty dywizyjnej 4 DP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 od 3 IX 1939 objął dowodzenie 4 DP. Uczestniczył w walkach na Pomorzu i nad Bzurą. Poległ 12 IX 1939 w wyniku wjechania samochodem na minę pod Piątkiem. Pochowany na cmentarzu w Głownie.
    Był przed wojną działaczem sportowym. Był m. in. prezesem Polskiego związku Gier Sportowych, należał do twórców światowej organizacji piłki siatkowej.

    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW4x, ZKZ.
    Żonaty od 1920 z Heleną Borkowską, miał z nią córke Martę /ur. 27 V 1921/.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; E. Tomkowiak. Kawalerowie VM 1992-1945, t. II /1914-1921/, cz. 2. Koszalin 1993;W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. III. W-wa 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Nadachowski Adam Tadeusz
    - , płk dypl.
    [1894-1939], legionista, halerczyk, oficer dypl. sł. st. piech. WP, płk [1938]

    Ur. 20 X 1894 w Małopolsce. Uczęszczał do szkoły średniej. Po zdaniu matury studiował medycynę. Służbę wojskową odbył w armii austriackiej, gdzie ukończył szkołę oficerską rezerwy. Po wybuchu I wojny światowej w VIII 1914 wcielony do armii austriackiej. Następnie w Legionach Polskich. Podczas walk na Wołyniu w 1916 dostał się do niewoli rosyjskiej. Od jesieni 1917 służy w polskich formacjach wojskowych na Syberii, skąd przedostał się przez Murmańsk do Francji, gdzie służył w sformowanym 24 I 1919 roku 15 p. strzelców Armii gen. Hallera, z którą powraca do kraju w V 1919. We IX 1919 15 p. strz. przemianowano na 149 pp, potem na 49 pp. W szeregach 49 pp brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919, dowodził I baonem 49 pp. W okresie od X 1922 do X 1924 studiował w MSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr SG sł. st. 15 VIII 1924. Następnie wykładowca w MSWoj. oraz asystent gen. T. Kutrzeby. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. 1 I 1931. Następnie przeniesiony po 1932 na stanowisko z-cy d-cy 68 pp we Wrześni, potem przeniesiony na stanowisko d-cy 83 pp w Kobryniu. Do stopnia płk dypl. awansowany 19 III 1938. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 83 pp w składzie 30 DP. Poległ w bitwie z Niemcami 9 IX 1939 pod Przyłękiem. Pochowany na cmentarzu w Skierniewicach.
    Odznaczony: VM kl. 4 nr 00129, VM kl. 5, OP 5, KW 2x, ZKZ.

    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50- lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939.     W-wa 1991.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Nadratowski Tadeusz Marian
    - , mjr art.
    [1897-+?], mjr sł. st. art. [1936]

    Ur. 10 XII 1897. W WP od XI 1918. W XII 1918 w stopniu ppor. sł. st. art. przydzielony do Oficerskiej Szkoły Artylerii w Rembertowie, skąd zostaje w II 1920 przeniesiony do 13 pap. W szeregach 13 pap bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919.  Przeniesiony z 13 pap do 14 pap w Poznaniu. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. W 14 pap dowodzi baterią. W III 1930 przeniesiony z 14 pap do DOK VII w Poznaniu na stanowisko referenta artylerii. Z dniem 1 VI 1933 przeniesiony z DOK VII do 19 pal w Nowowilejce na stanowisko d-cy baterii. Po ukończeniu w 1936 kursu dla dowódców dywizjonu awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr sł. st. art. i przeniesiony do 16 pal w Grudziądzu na stanowisko d-cy III dywizjonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I dywizjonu 16 pal w składzie 16 DP Armii „Pomorze”. W dniach 1 – 3 IX 1939 dowodzony przez niego I dywizjon wspiera działania oddziałów 16 DP w rejonie Grudziądza, potem walczy w walkach odwrotowych od 11 -18 IX 1939 uczestniczy w bitwie nad Bzurą, skąd z dywizjonem po przeprawie przez Bzurę dołączył do grupy gen. M. Bołtucia, potem 20 IX 1939 przedostał się do Modlina. Do kapitulacji 29 IX 1939 bierze udział w obronie Modlina. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Po wojnie pozostał na emigracji. Mieszkał we Francji.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 3x
    Dalsze losy n/n

    Dz. Pers. Nr 5 z 14 II 1920; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; J. Krzyś. 16 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998; Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Naganowski Aleksander
    - , ppłk piech. st. SP.
    [1884-1943], ppłk w st. sp.[1919]

    Ur. 16 IV 1884. Po 19o8 służba w armii austriackiej. Brał udział w I wojnie światowej. Po zakończeniu wojny mieszkał w Grudziądzu. Służba w WP w stopniu mjr-a sł. st. piech. W okresie 1 IV 1920-III 1921 był szefem ekspozytury Oddziału II WP w Grudziądzu. Zweryfikowany w stopniu ppłk sl. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie służba w 65 pp. Przeniesiony w 1924 w stan nieczynny. Następnie w dyspozycji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Przeniesiony jednocześnie do Kadry Oficerów Piechoty. Następnie pełni funkcję z-cy d-cy 65 pp. Z dniem 1 VII 1927 przeniesiony z 65 pp do PKU Stargard celem odbycia praktyki poborowej na okres 4 miesięcy. Z dniem 30 XI 1928 przeniesiony w stan spoczynku. Ewidencyjnie podlegał PKU Stargard. W latach trzydziestych służył w Straży Granicznej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza na odcinku obrony „Warszawa-Zachód”.
    Zmarł w 1943. Był żonaty z Marittą von Holzschuher. Miał syna Egona – krytyka literackiego, eseistę i tłumacza literatury.

    Rocznik oficerski 1924,1928;Dz. Pers. Nr 16 z 11 VI 1927; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Rocznik oficerski rezerw 1934;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Nagórski Edward Józef
    - , kpt. art.
    [1908-1988],kadet, kpt. sł. st. art. WP[1938]

    Ur. 19 X 1908. Absolwent Korpusu Kadetów Nr w Chełmnie, gdzie w otrzymał w 1927 świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1929 w Oficerskiej szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 7 dak w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu kurs dla dowódców baterii. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 1 baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 7 dak w składzie Wielkopolskiej brygady Kawalerii Armii „Poznań”. Wyróżnił się w bitwie nad Bzurą oraz podczas walk odwrotowych z niemiecką artylerią i czołgami w Puszczy Kampinoskiej. Z dowodzoną przez siebie baterią przedarł się do Warszawy i brał udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po ewakuacji jeńców w I 1945 z oflagu II C znalazł się w grupie ewakuowanej na zachód. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 pozostał na Zachodzie. Mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 21 V 1988.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 122o8

    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. MSWoj. Nr 14 z 15 VIII 1929;Rocznik oficerski 1932; R. Abraham. Wspomnienia wojenne znad Warty i Bzury. W-wa 1990; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Nakoniecznikoff Klukowski Stanisław
    - , mjr kaw. 
    [ 1898 – 1944], oficer sł. st. kaw. WP, mjr [1939], w konspiracji ZWZ/AK/NSZ, ppłk [1943, płk [1944],ps. „Gryf”, „Kiliński”, „Kmicic”, „Ordon”, „Wujek”, „Zan”, „Zawisza”
    Kmdt Inspektoratu Rejonowego II Ciechanów ZWZ/AK VIII1940 - VII 1942 – Podokręg Północ ZWZ/AK. K-dt Okręgu II NSZ Mazowsze – Północ.

    Ur. 27 XII 1898 w Warszawie. Syn Bolesława i Marceli z d. Klukowskiej. Uczęszczał do I Państwowej Szkoły Realnej w Warszawie, potem uczy się w Szkole Realnej Witolda Wróblewskiego w Warszawie. Jako uczeń 7 klasy zgłosił się ochotniczo do oddziału kawalerii mjra Cz. Bystrama. Brał udział w walkach na froncie wschodnim. Od XI 1918 w WP. Od I 1919 służy w 3 p. uł. Na froncie wschodnim, m.in. w armii gen. J. Hallera. Od II 1919 w stopniu kaprala, a od X 1919 w stopniu wachmistrza. Od I 1920 podchorąży jest zastępca adiutanta 13 DP. Od IV 1920 d-ca plutonu w 4 psk. Poważnie ranny w nogi 05 IX 1920 w potyczce pod Werbkowcami, przebywał w szpitalach wojskowych w Lublinie i w Warszawie. 17 IV 1921 awansowany do stopnia ppor. sł. st. kaw. Po ukończeniu kursu doskonalenia oficerów przy DOK IX w Brześciu, awansowany 15 II 1923 na stopień por. sł. st. kaw. z starszeństwem 1 VII 1921. W 1924 ukończył z wynikiem dobrym kurs w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Następnie służy w 2 psk, gdzie jest k-dtem szkoły podoficerskiej, potem adiutant pułku i oficer placu w Hrubieszowie. Od 1 I 1930 w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu jako instruktor – wychowawca i d-ca 2 plutonu w 2 szwadronie szkolnym Szkoły podchorążych Rezerwy Kawalerii. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1932. Przeniesiony z dniem 14 X 1932 do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko d-cy 5 szwadronu KOP „ Żurne” z Baonu KOP „Zbereźne” stacjonującego w folwarku Żurne pow. Kostopol na Wołyniu. 05 VII 1937 skierowany na kurs techniczno-strzelecki i unifikacyjno-doskonalający w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Po ukończeniu kursu mianowany d-cą szwadronu KOP „Stołpce” w pułku KOP „Snów”, którym dowodził do mobilizacji w 1939. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 19 III 1939. Po mobilizacji przeniesiony na stanowisko d-cy kawalerii dywizyjnej w 2 DP Leg. w składzie Armii „Łódź” w której , odbył kampanię wrześniową 1939. Brał udział w obronie Modlina, potem przydzielony z swoim oddziałem kawalerii do Grupy Kawalerii gen. W. Andersa. W czasie walk oddział jego zostaje na przedpolach Warszawy rozbity. Wzięty do niewoli niemieckiej w x 1939 zbiegł do Warszawy. Czynny w konspiracji ZWZ od 1940, początkowo od III 1940 do X 1941 k-dt Inspektoratu Rejonowego ZWZ w Podokręg Północ ZWZ w skład, którego wchodziły obwody : Pułtusk, Maków, Ostrołęka, a od XI1941 do lata 1942 k-dt Inspektoratu III AK w skład którego weszły obwody AK: Ciechanów, Mława, Działdowo, Płońsk i Przasnysz. Jednocześnie terenowy zastępca k-dta Podokręgu. Wykazywał na tym stanowisku duży talent organizacyjny i zdolności dowódcze, doprowadzając do scalenia z AK większość organizacji konspiracyjnych działających na terenie Podokręg. Faktycznie kierował cała praca konspiracyjną w terenie, bowiem k-dt Podokręgu ppłk T. Tabaczyński przebywał w Warszawie., a z Podokręgiem kontaktował się za pośrednictwem kurierów. Latem 1942 doszło do konfliktu z ppłk T. Tabaczyńskim, który nie reagował na interwencje S. Nakoniecznikoffa w sprawie kuriera T. Zielińskiego „Włóczęga” agenta gestapo, który doprowadził do masowych aresztowań żołnierzy AK z tego terenu. W związku z brakiem reakcji z strony dowództwa ten cieszący się dużym uznaniem wśród żołnierzy AK przechodzi do NSZ pociągając za sobą część sztabu Podokręgu i żołnierzy AK. Objął wówczas funkcję k-dta Okręgu II NSZ /Mazowsze-Północ/. W NSZ mianowany do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. Za powyższe został skazany przez WSS Obszaru Warszawskiego AK na karę śmierci.
    Jednocześnie był k-dtem Okręgu XIII Białystok NSZ. Aktywnie działając zorganizował łącznie dwadzieścia Komend Powiatowych NSZ i uruchomił kursy Szkól podchorążych, dbając o poziom ich wyszkolenia. Jesienią 1943 Dowództwo NSZ utworzyło Inspektorat Północny, w składzie dwóch Okręgów: II i XIII, którego został p. o inspektorem, zachowując dalej dowodzenie dwoma okręgami. Po zawarciu 07 III 1944 umowy scaleniowej pomiędzy NSZ i AK zostaje mianowany 21 IV 1944 pierwszym zastępcą dowódcy NSZ. 24 IV 1944 Rada Polityczna przy dowództwie NSZ awansowała go do stopnia płk-a. Jako zawodowy wojskowy nie uczestniczył w wewnętrznych rozgrywkach politycznych. Od 10 VII 1944 przebywał na terenie V Okręgu NSZ, gdzie przeprowadzał inspekcję. Odwołany do Warszawy. 24 VII 1944 przesunięty na stanowisko z-cy k-dta NSZ i mianowano Dowódcą Grupy operacyjnej nr 1 tworzonej zgodnie z planami sztabu NSZ. Jednak funkcji nie objął. Po wybuchu 1 VIII 1944 Powstania Warszawskiego przebywał w Warszawie. Podporządkował się płkowi S. Koiszewskiemu „Topór”
    k-dtowi Okręgu Warszawskiego NSZ-AK, a 14 VIII 1944 zameldował się u d-cy Powstania gen. A. Chruściela „Monter”, z którego polecenia objął dowództwo doraźnie utworzonego oddziału NSZ. Po upadku powstania w X 1944 nie poszedł do niewoli i wydostał się z Warszawy wraz z ludnością cywilną. Przedostał się do Częstochowy i nadal z-ca k-dta NSZ. Prawdopodobnie chciał przeforsować w Radzie Politycznej NSZ podporządkowanie NSZ. Zamierzał zreorganizować też Brygadę Świętokrzyską NSZ, wyznaczając na dowódcę kpt. Włodzimierza Żabę „Żniwiarz”. W dniu 18 X 1944 odbyło się spotkanie Rady Politycznej, podczas którego płk „Kmicic” został mianowany K-dtem Głównym NSZ. Wieczorem 18 X 1944 przebywał w mieszkaniu „Żniwiarza” przy ul. Bocianiej 1 w Częstochowie, gdzie po godzinie 19,oo został zamordowany wraz z kpt. „Żniwiarzem”. Prawdopodobnie jednym ze sprawców morderstwa był Otmar Wawrzkowicz „Oleś” – członek Rady Politycznej. Pochowany na cmentarzu w Częstochowie pod fałszywym nazwiskiem w grobie rodzinnym Żabów. Jednocześnie w meldunkach NSZ rozpowszechniano wersję, że zginął z ręki AK, potem, że w wyniku zamachu AL. Natomiast Rada Polityczna rozpowszechniła wersję, że płk „Kmicic” nawiązał kontakt z AL. I miał zamiar podporządkować NSZ PKWN i został zlikwidowany „ za zdradę”, co był kolejnym fałszem. Do lat 80 –tych pojawiała się wersja, że został zlikwidowany przez wywiad AL. Został ofiarą wewnętrznych porachunków politycznych w NSZ.
    Był żonaty z Zoją z Rydwanów, z którą miał syna Henryka /ur. 1925/, żołnierza NSZ.

    Roczniki Oficerskie MSWoj. 1923,1924,1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; S. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939. W-wa 1985; L. Żebrowski. Biogram S. N /w:/ Kwartalnik Historyczny „Rubieże” nr 1. Białystok 1992; H. Piskunowicz. Działalność AK na Północnym Mazowszu – Podokręg Północny „Tuchola” /w:/ Z walk na Kurpiach. W-wa 1999; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; Cz. Czaplinki. Poszukiwany Listem Gończym. Lublin 1995; 149,153; Z. Siemiaszko. Narodowe Sił Zbrojne. Londyn 1992; S. Żochowski. O Narodowych Siłach Zbrojnych. Lublin 1994; L. Żebrowski. Narodowe Siły Zbrojne. W-wa 1994; J. Pilaciński. Narodowe siły zbrojne. Londyn 1939-1946.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Nalegowicz Gwidon
    - , ppor. rez. art. 
    [1915-1945], ppor. rez. art. [1938]

    Ur. 29 IV 1915. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 30 pal w Brześciu nad Bugiem. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań-powiat. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 4 baterii II dywizjonu 17 pal w składzie 17 DP. Uczestnik walk nad Bzura, potem w walkach odwrotowych. 22 IX 1939 podczas walk w Łomiankach zostaje ranny. Wzięty do niewoli niemieckiej przebywał w szpitalu potem od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w I 1945 powrócił do kraju. Mieszkał we wrześni, gdzie zmarł w 1945.
    Odznaczony: KW

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Nanowski Bolesław Wojciech - , ppor. rez. art.
    [1912-1975], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1934], w NOW/AK, por. [1944], ps. „D-3d”, „Lektor”, „Mandaryn”, „Monitor II”, „Pszczelarz”, „Zador” vel Bolesław Karpowicz

    Ur. 22 XI 1912 w Samarze w Rosji, syn Leona /nauczyciela/ i Heleny Szoszalskiej. W 1922 po powrocie do Polski uczył się w gimnazjum w Sarnach, potem w Gimnazjum Państwowym im. A. Mickiewicza w Prużanach, gdzie w V 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 16 VIII 1931 do 30 VI 1932 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Do rezerwy przeniesiony w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. Od X 1932 studiował na Wydziale Prawa UW, potem od X 1934 w Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1934. W 1937 przerwał studia i podjął pracę jako urzędnik magistratu w Brześciu nad Bugiem. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 3 plutonu w szwadronie kawalerii dywizyjnej 30 DP, a od 16 IX 1939 p. o. d-cy szwadronu. Uczestnik walk z wrogiem na szlaku bojowym 30 DP. Uczestnik obrony Modlina Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Działdowie, skąd został zwolniony 24 X 1939.
    W czasie okupacji niemieckiej mieszkał w Warszawie. Od XII 1939 czynny w konspiracji. Początkowo działał w NOW w Lublinie i Warszawie, potem od II 1942 w AK Od X 1942 pełnił funkcję kierownika referatu policyjnego kontrwywiadu Wydziału II Komendy Okręgu Warszawa-miasto AK. Od VI 1944 z-ca szefa kontrwywiadu Okręgu Warszawa -Miasto – por. W. Kwiecińskiego. Od 1 VIII-2 X 1944 bierze udział w Powstaniu Warszawskim. Awansowany do stopnia por. rez. kaw. w 1944. Po upadku powstania nie poszedł do niewoli, lecz przedostał się do Ursusa, skąd został wywieziony przez Niemców na roboty przymusowego Essen, potem do Siegen. Po uwolnieniu przez wojska amerykańskie w II 1945 służył w 1 DPanc. gen. St. Maczka. Po demobilizacji w 1947 zamieszkał na stałe w Wlk. Brytanii, gdzie pracował jako robotnik, potem kontroler w fabryce elektrycznej.
    Zmarł 5 III 1975 w Birmingham.
    Odznaczony: SKZ z M.

    St. Radomyski. Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. GP „Piotrków”1939. W-wa 1991; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944. T. 1. W-wa 1987.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Napieralski Kazimierz Mieczysław 
    - , mjr dypl.
    [1899-+?], oficer dypl. sł. st. art. WP, mjr [1937]

    Ur. 31 V 1899. Ukończył szkołę średnią. Od XI 1918 w WP. Ukończył kurs wojenny szkoły podchorążych artylerii. Awansowany do stopnia ppor. 1 VI 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1920. Służył w 7 pap w Częstochowie, gdzie pełnił różne funkcje. W okresie od XI 1927 – X 1929 słuchacz MSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu szkoły był oficerem Sztabu Głównego WP. Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. art. 1 I 1930. Następnie oficer dyspozycyjny w Biurze Inspekcji GISZ. Awansowany do stopnia mjr dypl. 19 III 1937. Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer kierunkowy wydziału sytuacyjnego Oddziału III Sztabu Naczelnego Wodza WP. Po 17 IX 1939 przekroczył granicę z Rumunią, gdzie został internowany. Po wojnie służył w PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji w 1947 osiadł w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: MN, SKZ.
    Dalsze jego losy n/n.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50- lecie powstania WSWoj. W Warszawie. Londyn 1969; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Naprawa Władysław
    - , mjr piech.
    [1896-1975], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1938]

    Ur. 28 IV 1896. Brał udział w I wojnie światowej. Od XI 1918 w WP. W latach 1919-1920 bierze udział w szeregach 15 pp w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 15 pp w Dęblinie. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 1 I 1930. Następnie d-ca kompanii. Ukończył kurs d-ców batalionu w CWP w Rembertowie. Do stopnia mjr sł. st. awansowany 19 III 1938. W latach 1938- VIII 1939 dowodził I batalionem 15 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział do 9 IX 1939 na stanowisku I oficera sztabu 28 DP, a od 9 IX  do 28 IX 1939 pełnił funkcję szefa sztabu 28 DP. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przez cały okres wojny przebywał w oflagach. Po wojnie powrócił do kraju.
    Zmarł w I 1978.
    Odznaczony: KW 2x, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1990; Z. Gnat-Wieteska. 15 Pułk Piechoty. „Wilków”. Pruszków 1996.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Naramowski Mieczysław
    - , płk dr med.
    [1889-1954], członek PDS, legionista, płk dr med. WP [1935]

    Ur. 17 X 1889 w Lublinie, syn Władysława i Józefy z Gębskich. Ukończył w Lublinie VIII gimnazjum, uzyskując maturę. Następnie studiuje na wydziale lekarskim UJ w Krakowie. Był członkiem Organizacji Młodzieży Narodowej. Uczestniczył w strajku szkolnym w 1905. Prowadził koło „Filaretów”. W latach 1906 -1907 brał udział w przygotowywaniu nauczycieli do tajnego nauczania w Lubartowie, po czym do 1909 tajnie nauczał na terenie Chełmszczyzny. Należał w tym czasie do Towarzystwa Szkoły Ludowej. Od 1913 członek PDS w Krakowie. Po wybuchu I wojny światowej w VIII 1914 wstąpił do LP. W VIII 1915 pracował w szpitalu legionowym w Lublinie, potem do III 1916 służył w baterii konnej, działającej przy 1 pp LP, gdzie był d-cą patrolu sanitarnego. Następnie służył w 1 p. art. LP 1 XII 1916 mianowany chor. lek. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 zataił swój stopień oficerski i przebywał w obozie w Szczypiornie. Rozpoznany tam przez Niemców 28 IX 1917 został aresztowany i 8 X 1917 wywieziony do Rastadt, potem od 1 XII 1917 w Werl. Zwolniony z tego obozu w X 1918 powrócił do kraju.
    Od xi 1918 w WP. Brał udział w walkach z Ukraińcami w rejonie Lwowa. Następnie był sekretarzem i bibliotekarzem Wojskowej Rady Sanitarnej. W 1920 pełnił funkcję lekarza 115 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sl. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919. Jako lekarz i instruktor oświatowy służył w II baonie sanitarnym. W tym okresie czasu uzyskał dyplom lekarski. Awansowany 1 I 1928 do stopnia mjr sł. sanit. Był w latach 1928 lekarzem 7 Szpitala Okręgowego w Poznaniu. 1 I 1935 awansowany do stopnia ppłk sł. sanit. Do IX 1939 st ordynator oddziału nerwowo i psychicznie chorych w 7 Szpitalu Okręgowym. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był k-dtem Szpitala Szkolnego/Ujazdowskiego/ w Warszawie. Następnie pracował w tym szpitalu Podczas Powstania Warszawskiego leczył rannych powstańców, a następnie po zbombardowaniu szpitala ewakuował się z grupą lekarzy na Górny Mokotów, gdzie rozwinął nowy szpital powstańczy na 50 łóżek. Po upadku powstania ewakuowany z rannymi do Milanówka, potem do Krakowa.
    Po wojnie mieszkał w Gliwicach, gdzie zmarł w 1954.
    Żonaty od 1933 z Kazimierą Kolasińską.
    Odznaczony: KN,KW2x.

    Roczniki oficerskie: 1924,1928, 1932; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 194-1917. słownik biograficzny, t. II. W-wa 2006; L. Mokotów. Bartelski. Mokotów 1944. W-wa 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Narbutt Stanisław
    - , por. lek.

    Narzymski Jan Jerzy
    - , ppłk dypl.
    [1894-+?], ppłk dypl. sł. st. kaw. [1937]

    Ur. 07 VII 1894. Ukończył gimnazjum. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem pod 1 VI 1919. Służył m. in. w 6 p. ułanów, gdzie dowodził szwadronem. W okresie XI 1927 - VIII 1929 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony na stanowisko szefa sztabu 2 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Równem, skąd zostaje przeniesiony z dniem 1 XI 1931 do WSWoj. na stanowisko wykładowcy taktyki. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. kaw. 1 I 1931. W XII 1934 przeniesiony z WSWoj. do 21 p. uł. na stanowisko z-cy d-cy pułku. Do stopnia ppłk awansowany 19 III 1937. Następnie wykładowca taktyki kawalerii w WSWoj. W latach 1938-1939 oficer III Oddziału Sztabu Głównego, gdzie pełnił funkcję kierownika samodzielnego referatu operacyjnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera kierunkowego III Oddziału SG do armii „Poznań”. Do 9 IX 1939 przebywał w Warszawie, skąd wyjechał z szefem SG WP gen W. Stachiewiczem do Brześcia, potem na południe. 18 IX 1939 przekroczył granicę rumuńską. Internowany w obozie w Rumunii, skąd udało mu się zbiec i wyjechać do Francji, gdzie wstępuje do służby w WP. Przydzielony na stanowisko szefa sztabu 2 Dywizji Strzelców Pieszych dowodzonej przez gen. B. Prugara-Ketlinga. Brał udział wraz z 2 DSP w wojnie francusko-niemieckiej w składzie 45 Korpusu Pancernego armii francuskiej. Po przekroczeniu granicy z Szwajcarią 19/ 20 VI 1940 internowany w Szwajcarii do 1945. Po wojnie wyjechał do Stanów Zjednoczonych i zamieszkał tam na stałe.
    Zmarł po 1970.
    Odznaczony: MN, ZKZ

    Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. W Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Naspiński Jan
    - , płk dypl.
    [1894-1954], członek ZS, legionista, oficer dypl. sł. st. piech. WP, płk [1937]
    Ur. 26 V 1894 w Wiązownicy pow. Jarosław, syn Stanisława i Katarzyny z Rożków. Uczęszczał do szkoły realnej w Jarosławiu, gdzie w 1913 uzyskał maturę. Następnie od 1913 studiuje na Politechnice Lwowskiej we Lwowie. Jednocześnie działa w ZS. 8 VII 1914 wstępuje do LP z przydziałem do 2 pp LP. Od 14 I do 14 V 1915 przebywał na kursie w szkole podchorążych LP w Marmaros-Sziget i w Kamieńsku. Do VII 1915 słuzy w oddziałach tyłowych LP. Mianowany chor. piech.09 VIII 1915 dowodził 9 plutonem w 9 kompanii. Od 12 IX 1915 uczestniczy w walkach na froncie. Brał udział w kampanii wołyńskiej. Dowodził plutonem 3 kompanii 1 VII 1916 mianowany ppor. piech. Od 6 IV 1917 do 4 VI 1917 stał na czele Powiatowego Urzędu Zaciągu w Przasnyszu. Po kryzysie przysięgowym w LP w VII 1917 zostaje wcielony we IX 1917 do armii austriackiej. Od XI 1918 w WP 17 XII 1918 mianowany  por. sł. st. piech. służył w 22 pp oraz w DOG Lublin i Naczelnym Dowództwie WP1 XII 1919 mianowany kpt. sł. st. piech. Od 1 II 1920 do 30 VIII 1921 był wykładowcą broni specjalnej w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty, d-cy baonu  szkolnego w Szkole Broni Towarzyszącej Piechoty, potem d-ca okręgowej szkoły podoficerskiej nr 2 w Lublinie. Autor podręczników specjalistycznych z dziedziny działań oddziałów szturmowych i sprzętu wspierającego piechotę.
    Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. We IX 1921 przeniesiony do 1 p. czołgów. Awansowany do stopnia mjr sł. st. dowodził I baonem I p. czoł. W 1925 odbył kilkumiesięczne przeszkolenie we Francji i Włoszech. W latach 1927-1929 służył w Szkole Czołgów i Samochodów Pancernych.1 I 1929 awansowany na stopień ppłk sł. st. w latach 1929-1931 studiował w MSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu szkoły od XI 1931 był z-cą d-cy 76 pp w Grodnie, potem od 19 IV 1934 do 16 VII 1935 dowodził 77 pp w Lidzie. Następnie od VII 1935 do IV 1937 dowodził 53 pp w Stryju. Awansowany do stopnia płk dypl. sl. st. piech. 19 III 1937. Od 13 IV 1937 d-ca II Grupy Pancernej w Warszawie. w 1939 mianowany d-cą broni pancernej Armii „Poznań”. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 dowodząc bronią pancerną Armii „Poznań”. Uczestniczył w walkach nad Bzurą. Po przebiciu się do Warszawy brał udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Przez jakiś czas przebywał w więzieniu w Hamburgu. Po uwolnieniu z oflagu wiosną 1945 przebywał na Zachodzie, skąd w 1946 powrócił do kraju. Pracował jako planista w przedsiębiorstwach budowlanych.
    Zmarł w Warszawie 29 IV 1954. Pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN,KW4x,ZKZ.
    Żonaty z Janiną z Buyków, miał z nią syna Andrzeja/1926-1944/, który jako kpr. podch. AK poległ w powstaniu warszawskim.
    Roczniki oficerskie; 1924,1928,1932; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer-B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917.Słownik biograficzny, t. III. W-wa 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Nawara Józef
    - , por. żand.
    [1906-?],por. sł. st. żand. WP[1934]

    Ur. 12 III 1906. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 1 psp w Nowym Sączu na stanowisko d-cy plutonu. Z dniem 1 VI 1933 przeniesiony z 1 psp na kurs dla oficerów żandarmerii wojskowej w Centrum Wyszkolenia Żandarmerii w Grudziądzu. Awansowany do stopnia por. sł. st. żand. z starszeństwem od 1 I 1934. Przeniesiony w IV z Centrum Wyszkolenia Żandarmerii w Grudziądzu do 7 dywizjonu żandarmerii w Poznaniu, a następnie z 7 dywizjonu żandarmerii do Dywizjonu Żandarmerii KOP na stanowisko d-cy plutonu „Łachwa” stacjonującego w m. Łachwa – Brygada KOP Polesie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu żandarmerii – szwadronu żandarmerii w Warszawie. Uczestnik obrony Warszawy.

    Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Dz. Pers. Nr 6 z 18 IV 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Nawratil Zygmunt Grzegorz 
    - , płk sap. st. sp.
    [1876-1941], płk sap. [1919], od 1927 w st. sp.

    Ur. 12 III 1876 we Lwowie. Od 1897 służba w armii austriackiej. Absolwent Wojskowej Akademii Technicznej w Wiedniu. Od XI 1918 w WP w stopniu ppłk sł. st. sap. z przydziałem do MSWoj. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu płk sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 1 p. saperów, potem w Departamencie V Inżynierii i Saperów MSWoj., potem szef saperów w DOK X w Przemyślu. W 1927 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej OK. Nr I – grupa oficerów saperów przewidywanych do użycia w czasie wojny. Mieszkał w Krakowie /1928/, potem w Warszawie. W 1933 ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. We IX 1939 brał udział w obronie Warszawy na stanowisku d-cy nawodnej osłony mostów na Wiśle. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przebywał w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 14 XI 1941. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: m. in. KW2x

    Dz. Pers. Nr 21 z 9 VI 1920; Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939 roku. W-wa 1984; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Nawrocik Stanisław
    - , por. art. 
    [1908-?], por. sł. st. art. WP[1938]

    Ur. 05 X 1908. Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 7 pp w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu w kompanii strzeleckiej. Przeniesiony następnie z Korpusu Oficerów Piechoty do Korpusu Oficerów Artylerii. Po ukończeniu kursu dla oficerów artylerii w Centrum Wyszkolenia Artylerii przydzielony do II dywizjonu 3 pac w Wilnie na stanowisko oficera zwiadowczego. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 19 III 1938. Po wyłączeniu z 3 pac II dywizjonu i przemianowaniu na 30 dac  zostaje przeniesiony wraz z tą jednostką do Brześcia nad Bugiem. Po mobilizacji w VIII 1939 przeprowadzonej w Brześciu przez 30 pal 30 dac zostaje ponownie jako II dywizjon włączony do 3 pac. Po wybuchu wojny w nocy z 4 /5 IX 1939 wraz z II dywizjonem przewieziony z Brześcia transportem kolejowym w rejon Skierniewic, gdzie dociera 6 IX1939, a następnie skierowany do Warszawy. Od 8 IX 1939 uczestniczy w obronie Warszawy na stanowisku d-cy 4 baterii II dywizjonu 3 pac. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: KW

    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R.Rrybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Nawrocki Józef
    - , dyr.

    Nawrocki Kazimierz
    - , por. piech.
    [1905-?], por. rez. piech. [1936]

    Ur. 1 III 1905. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 60 pp w Ostrowie Wlkp. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 1 I 1936. Ewidencyjnie podlegał PKU Konin. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 29 pp w składzie 25 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 29 pp. Od 26 IX 1939 walczył w obronie Warszawy.

    Rocznik oficerski rezerw 1934; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Nebelski Adam
    - , mjr rez. piech.
    [1895-+?], mjr sł. st. piech.[1924], od 1929 w st. sp.

    Ur. 22 V 1895. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 5 pp Leg. Zatwierdzony w stopniu por. sł. st. piech. 1 V 1920 służył w Kompanii Przybocznej Naczelnego Dowództwa WP. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w Kompanii Przybocznej Prezydenta RP. Do stopnia mjr awansowany w XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Po 1926 służba w 36 pp w Warszawie. W 1928 w dyspozycji d-cy OK. I w Warszawie. Z dniem 30 IX 1928 przeniesiony z dyspozycji d-cy OK. I w stan nieczynny na okres 6 miesięcy, a 31 III 1929 przedłużono mu pozostanie w stanie nieczynnym o dalsze 6 miesięcy do 30 IX 1929. W X 1929 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Okręgowej Kadry Oficerskiej DOK I – grupa oficerów w st. sp. przewidywanych do użycia w czasie wojny. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Mieszkał w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kmdta Kwatery Głównej 28 DP.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW
    Dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski 1924,1928; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Roczniki oficerskie 1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Nejman Mieczysław Antoni
    - , por. art.
    [1910-?], por. sł. st. art.[1937]

    Ur. 20 VII 1910. Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W okresie 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 7 pal w Częstochowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 służył nadal w 7 pal. W 1939 na kursie d-ców baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu art. dywizyjnej 44 DP Rez. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Nentwig Franciszek Alojzy August
    - , ppor. rez. piech.
    [1910-1939], ppor. rez. piech. WP[1937]

    Ur. 03 XII 1910. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w latach 1932-1933 służbę wojskową w 5 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 60 pp w Ostrowie Wlk. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 37 pp w Kutnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Kutno. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 37 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 3 kompanii I baonu 37 pp w składzie 26 DP. Uczestniczy w walkach nad Bzurą. Poległ 16 IX 1939 w rejonie m. Kozłowa Szlacheckiego. Pochowany w zbiorowej mogile w m. Dębsk. W II 1952 jego prochy ekshumowano i pochowano na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Bauer-B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; E. Walczak. 37 Pułk Piechoty. W-wa 1981.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Neugebauer Tomasz 
    - por. art.
    [1911-?], por. sł. st. art. WP [1939]

    Ur. 1 XII 1911. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 8 daplot w Toruniu na stanowisko d-cy plutonu. W okresie 21 IX – 21 XI 1936 przebywał na kursie samochodowym dla oficerów artylerii przy 1 Pułku artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. W latach 1938-1939 d-ca 2 baterii w 8 daplot. Awansowany do stopnia por 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 15 baterii art. plot. 40 mm w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 15 DP m. in. nad Bzura, a po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Neugebauer Zygmunt Julian
    - , kpt. piech.
    [1905-?], kpt. sł. st. piech.[1938], mjr ?

    Ur. 19 VIII 1905. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym.. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 51 pp w Brzeżanach na stanowisko d-cy plutonu w kompanii strzeleckiej. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Po ukończeniu kursu w centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938 i mianowany d-cą 3 kompanii w I batalionie 51 pp. Latem 1939 przeniesiony z 51 pp do 40 pp we Lwowie, gdzie pełnił funkcję adiutanta pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku i adiutanta – oficera taktycznego 40 pp, potem szefa sztabu odcinka obrony, a od 26 IX 1939 dowodzi II batalionem 40 pp w składzie 5 DP. Walczy w obronie Warszawy. Po kapitulacj9 Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie we oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli powrócił do kraju. Mieszkał we Włocławku, gdzie działał w konspiracji antykomunistycznej 1945-1946. W latach 1951-1955 pracował jako nauczyciel w I Liceum Kujawskim we Włocławku. Po 1956 czynny w ruchu kombatanckim.
    Żył w VI 1986
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14154

    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Grzybowski. 40 pułk piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy. W-wa 1990; J. K. Wroniszewski. Ochota 1939-1945. W-wa 1976; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 199o;  B. Ziółkowski. Polska Podziemna na Kujawach Wschodnich i Ziemi Dobrzyńskiej w latach 1939-1945. Toruń 2008.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Neuman Bohdan Włodzimierz
    - , ppor. kaw. 
    [1911-1986],kadet, ppor. sł. st. kaw. [1936], PSZ mjr kaw.

    Ur. 10 VIII 1911 w Warszawie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 9 p. ułanów w Trembowli na stanowisko d-cy plutonu. W okresie 1938-1939 d-ca plutonu w 3 szwadronie 9 p. ułanów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 3 szwadronu 9 p. uł. w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Poznań”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 9 p. uł. m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos do Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy przedostał się do Francji, gdzie służył jako oficer kompanii samochodowej w 1 Dywizji Grenadierów dowodzonej przez B. Ducha. W czasie kampanii francuskiej w VI 1940 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Działał w jenieckiej konspiracji wojskowej. Po uwolnieniu z niewoli w I 1945 powrócił do kraju. Pracował w budownictwie. Wieloletni dyrektor b. Zjednoczenia Przemysłu Kruszyw i Surowców Mineralnych w Warszawie.
    Po wojnie awansowany do stopnia mjr w st. sp.
    Zmarł 14 VII 1986 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim w Warszawie.

    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg.    W-wa 1988; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Pruszków 2006.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Niczko Henryk
    - , ppor. łączno
    [1906-?],ppor. rez. łącz.[1932]

    Ur. 10 I 1906. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole podchorążych Rezerwy Łączności. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. łącz. 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 6 batalionu telegraficznego w Jarosławiu. Ewidencyjnie podlegał PKU Krzemieniec. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 13 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 13 DP. W czasie walk odwrotowych brał udział w walkach pod Falenicą, skąd z częścią 13 DP przebił się do Warszawy. Od 26 IX d-ca łączności 13 DP w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski rezerw 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Niedziałkowski Mieczysław
    - redaktor
    [1893-1941], działacz PPS, publicysta  ps. „Mek”

    Ur. 19 IX 1893 w Wilnie, syn Konrada. Uczył się w Gimnazjum Klasycznym w Wilnie. W latach 1910-1914 działa w Związku Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej, gdzie pełnił m. in. funkcje przewodniczącego, potem członek komitetu centralnego ZMPN. Od 1912 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Sankt-Petersburgu, gdzie był prezesem Związku Młodzieży Postępowej, a od XII 1912 po utworzeniu Unii Stowarzyszeń Polskiej Młodzieży Postępowo-niepodległościowej został członkiem Biura Wykonawczego dla stowarzyszeń działających na terenie Rosji. Po wybuchu w VIII 1914 I wojny światowej wyjechał do Warszawy i podjął tam pracę w Centralnym Towarzystwie Rolniczym. Od 1914 członek PPS. W 1915 podejmuje pracę w Biurze Pracy Społecznej oraz zostaje członkiem komitetu Okręgowego PPS w Warszawie. Następnie od 1916 członek Centralnego Komitetu Robotniczego PPS. W 1917 był więziony przez Niemców na Pawiaku. W XI 1918 zostaje naczelnikiem wydziału Sejmowego MSW, a od I 1919 dyrektor Biura Konstytucyjnego Prezydium Rady Ministrów. W latach 1919-1939 członek Rady Naczelnej i Komitetu wykonawczego PPS. W latach 1920-1924 sekretarz generalny ds. zagranicznych. Był posłem z ramienia PPS na Sejm II RP. Jeden z najbardziej znaczących parlamentarzystów II RP. Prowadził także aktywną działalność dziennikarską. W latach 1919-1920 redaktor pisma „Przedświt”, potem 1920-122 pisma „Trybuna”, a następnie redaktor „Robotnika „ organu PPS. W latach 1927-1939 redaktor naczelny „Robotnika”. Należał do grona założycieli „Centrolewu”. W VI 1930 wybrano go członkiem Tymczasowego Komitetu Wykonawczego „Centrolewu”. W wyborach w 1930 wybrany na posła z listy Związku Obrony Prawa i Wolności Ludu. W sejmie objął przewodnictwo Związku Parlamentarnego Polskich Socjalistów. W czasie aresztowań posłów Centrolewu przez policję polityczną nie był aresztowany. Po 1935 zwolennik linii antykomunistycznej w PPS. We IX 1939 bierze aktywny udział w obronie Warszawy. Współorganizator Brygady Robotniczej Obrony Warszawy. 20 IX 1939 zostaje członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Dowództwie Obrony Warszawy. Członek Rady Politycznej Służby Zwycięstwa Polski oraz komisarzem cywilnym przy SZP. Jednocześnie działa w legalnym Komitecie Obywatelskim i Komitecie Samopomocy Społecznej. Aresztowany 24 XII 1939 przez gestapo był więziony na Pawiaku. Zamordowany w egzekucji 21 VI 1940 w lesie palmirskim.
    Pochowany w Palmirach
    Odznaczony: KW, pośm. Krzyżem Grunwaldu I kl., Medalem Zwycięstwa i Wolności

    J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939 roku. W-wa 1984; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; W. Bartoszewski. Warszawski pierścień śmierci 1939-1944. W-wa 1970; L. Wanat. Za murami Pawiaka. W-wa 1985; Encyklopedia PWN 1971; A. Ciołkosz. Ludzie PPS, CK PPS. Londyn 1981
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Niedziela Jan
    - , mjr piech.
    [1896-?], mjr sł. st. piech. [1934]

    Ur. 15 V 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. służył w 73 pp. Awansowany w XII 1924 do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W 1925 oddelegowany z 73 pp do Oddziału IV Sztabu Generalnego WP. Z dniem 15 III 1926 przeniesiony z Oddz. IV Sztabu Gen. do KOP, skąd zostaje przeniesiony w III 1931 z KOP do 69 pp w Gnieźnie na stanowisko d-cy kompanii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1934. W III 1934 przeniesiony z 69 pp w Gnieźnie na stanowisko d-cy batalionu w 34 pp w Białej Podlaskiej. W 1938 przeniesiony do Korpusu Kadetów Nr 2 w Rawiczu na stanowisko d-cy batalionu, potem do VIII 1939 I  z-ca k-dta KK Nr 2. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca ochotniczego  batalionu „Obrony Warszawy” . Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony MN, ZKZ,

    Dz. Pers. Nr 14 z 22 III 1926:Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001.J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939 roku. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Niedzielin Eugeniusz
    - , ppor. rez. art.

    Niedzielski Leon
    - . kpt. art. 
    [1906-?],kpt. sł. st. art. [1939]

    Ur. 29 III 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1928-1929 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenia na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 8 pac w Toruniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Ukończył w centrum Wyszkolenia artylerii w Toruniu kurs dla dowódców baterii. W latach 1938-1939 d-ca 4 baterii II dywizjonu 8 pac. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W VIII 1939 przydzielony do mobilizowanego przez 8 pac 15 dac dla 15 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii 15 dac, który wspierał działania 15 DP. Walczył z Niemcami w walkach odwrotowych w kierunku Bzury, potem Warszawy. Po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie i dowodzi 1 baterią armat 75 mm w dywizjonie kpt. J. Czecha. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931;J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939.Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Niedzielski Wacław
    - , mjr piech.
    [1895-1962], kpt. sł. st. piech. WP [1932], mjr Straży Granicznej

    Ur. 14 V 1895. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 15 pp. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 1 III 1921. Długoletni oficer 15 pp w Dęblinie, gdzie pełnił róże funkcje m. in. d-ca kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1932. Ok. 1935 przeniesiony do rezerwy. Następnie w Straży Granicznej. Do lata 1939 w stopniu nadkomisarza był k-dtem Obwodu Straży Granicznej w Przasnyszu. Awansowany do stopnia mjr–a w 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził III batalionem 360 pp zmobilizowanym z nadwyżek 21 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju.
     Zmarł 26 II 1962.
    KW, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Niegolewski Andrzej Adolf Alfons 
    - , por. rez. kaw. 
    [1905-1998], por. rez. kaw.[1935]

    Ur. 3 IX 1905 w Bytyniu, syn Stanisława h. Grzymała /14 V 1872-29 X 1948/ i Wandy Wężyk z Osin h. Wąż /10 VIII 1877-9 II 1970/. Służbę wojskową odbywał w latach 1926-1927 na kursie Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii przy 3 Dywizji Kawalerii w Poznaniu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez, kaw. z starszeństwem od 1 I 1929 z przydziałem mobilizacyjnym do 15 p. ułanów w Poznaniu. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1935 do stopnia por. rez. kaw. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta i oficera ordynansowego d-cy 15 p. uł. w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 15 p. uł. m. in. w bitwie nad Bzurą. Po reorganizacji brygad kawalerii Wielkopolskiej Podolskiej i utworzeniu Zbiorowej Brygady Kawalerii walczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Zmarł 15 I 1998
    Żonaty z Haliną Gniazdowską h. Korab ur. 11 XI 1905 zm. 16 V 1990
    Dzieci: Syn Felicjan /1932-?/, córka Maria /1946 - ?Kołobrzeg/

    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej w 1939. Poznań 1983; R. Abraham. Wspomnienia wojenne  znad Warty i Bzury. W-wa 1990
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Niemesz Edward
    - . kpt. art. patrz LINK
    Ur. 13 X 1905-zmarł w Stanach Zjednoczonych w 1985.

    Niepokojczycka Urszula
    - , dr med.

    Niepokoyczycki Włodzimierz
    - , por. piech. 
    [1911-1988], kadet, por. sł. st. piech. WP [1937], w PSZ kpt.

    Ur. 17 X 1911. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 5 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu w kompanii strzeleckiej. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełni funkcję d-cy plutonu na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 1 DP Leg. przy 5 pp Leg. w Wilnie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 6 kompanią II batalionu 5 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczy z Niemcami nad Bugiem i Narwią, pod Wyszkowem, Kałuszynem, potem na Lubelszczyźnie, gdzie po reorganizacji oddziałów 1 DP Leg. dowodzi 4 kompanią 1 pp Leg. Tomaszowem Lub. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji i tam służy w WP z przydziałem do 10 brygady pancernej gen. S. Maczka. Po klęsce Francji w Wlk. Brytanii., gdzie służy w 1 DP gen. S. Maczka. Po wojnie pozostał na Zachodzie. Osiadł na stałe w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł w 1988.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 09026

    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; D. Faszcza. 5 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1994; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Niepokólczycki Franciszek
    - , mjr sap.
    [1900-1974], oficer sł. st. sap. WP, mjr [1939], w ZSZP/ZWZ/AK ppłk [1941], płk [1944], ps. „Franek”, „Halny”, „Marek”, „Szubert”, „Teodor”, „Woźniak” „Żejmian”

    Ur. 27 X 1900 w Żytomierzu, syn Antoniego i Pauliny z d. Sielskiej. Od 1911 uczył się w progimnazjum rosyjskim w Żytomierzu, a od 1917 w domu, potem od 1918 w Gimnazjum Polskiej Macierzy Szkolnej im. Tadeusza Czackiego. Świadectwo dojrzałości otrzymał jako ekstern w rosyjskim III Gimnazjum w Żytomierzu. Od XI 1918 członek POW. Początkowo szeregowiec, potem kpr w Sekcji Technicznej Okręgu Żytomierz. Po ukończeniu szkoły oficerskiej Komendy Naczelnej III POW IV –VII 1919 był kolejno k-dtem Sekcji Technicznej, a od VIII 1919 k-dtem placówki wywiadowczej, potem od XI 1919 k-dtem Okręgu POW Żytomierz. Aresztowany przez bolszewików zbiegł z aresztu. Od I 1920 referent wywiadu Okręgu „D” POW w Sztabie Armii na Ukrainie, a od VII 1920 referent Wydziału Wojskowego  KN III POW. od III 1921 referent , a od XI 1921 szef Komisji Likwidacyjnej KN III POW.
    Od II 1922 w WP. Po ukończeniu kursu chorążych i podchorążych w Centralnej Szkole Podoficerów Piechoty Nr 2 w Grudziadzu II-VII 1922 służył prze miesiąc w Oddziale II Sztabu Generalnego , potem od VIII 1922  d-ca plutonu  w Oddziale Sztabowym MSWoj. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 VIII 1922. Od II 1923 d-ca plutonu w 5 pp Leg. W III 1923 przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów inżynierii i saperów z przydziałem do 10 pułku saperów w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 VIII 1924. Od I 1926 referent mobilizacyjny pułku, a od XII 1927 ponownie d-ca plutonu. Ukończył kurs szermierczy przy DOK X w Przemyślu. Był także sędzia lekkoatletycznym. W I 1929 przeniesiony do 3 p. saperów, gdzie był d-cą plutonu w szkole podoficerskiej, potem od III oficer sportowy pułku. W X 1929 przeniesiony do 3 b. saperów, gdzie od VII 1930 dowodził kompanią szkolną, a od X 1930 d-ca plutonu, potem od X 1931 ponownie dowodzi kompania szkolną, a od X 1932 d-ca kompanii liniowej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 1 I 1933. Od XI 1935 wykładowca, potem od XI 1936 referent wyszkoleniowy w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. sap. 19 III 1939. W III 1939 przydzielony do sztabu gen. do Prac przy GISZ Emila Przedrzymirskiego-Krukowicza.
    W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 60 batalionu saperów Armii „Modlin”, a od 4 IX 1939 szef wydz. ogólnego dowództwa saperów armii. Od 15 IX 1939 bierze udział w obronie Warszawy. 27 IX 1939 zgłosił się do Dowódcy Głównego SZP gen. M. Karaszewicza- Tokarzewskiego celem podjęcia pracy konspiracyjnej. Odszedł 1 x 1939 do niewoli z skąd powrócił 13 X 1939 przyprowadzając z sobą grupę 14 oficerów –saperów. Zaprzysiężony 15 X 1939 pełnił początkowo funkcję szefa tzw. sztabu dywersji /referatu III c/ w Oddziale III Dowództw Głównego SZP, a od I 1940 w Oddziale III K-dy Okupacji Niemieckiej ZWZ. Od IV 1940 kierownik nowo utworzonego ZO na szczeblu k-dy Głównej ZWZ. Jednocześnie do 1942 szef Wydziału Saperów w Oddziale III KG ZWZ. Awansowany rozkazem L. 21/BP do stopnia ppłk sł. st. sap. 11 XI 1941. Utworzył Biuro Badań Technicznych. Od jesieni 1942 współorganizator nowego pionu walki bieżącej AK – Kedywu K-dy Gł. Od I 1943 z-ca szefa Kedywu gen. E. Fieldorfa. We IX 1943 odszedł na stanowisko szefa Wydziału Saperów w Oddziale III KG AK, którą pełnił w czasie Powstania Warszawskiego Awansowany 28 IX 1944 do stopnia płk sł. st. sap. Kierował całością produkcji materiałów wybuchowych i granatów. Po kapitulacji oddziałów powstańczych od X 1944 w niewoli niemieckiej. Od 15 X 1944 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu 31 I 1945 z niewoli w II 1945 powrócił do kraju. Przebywał w Częstochowie, potem w Warszawie. Od IV 1945 podejmuje działalność konspiracyjną jako z-ca k-dta Obszaru Południe DSZ z siedzibą w Krakowie, potem od IX 1945 w nowo utworzonej organizacji WiN. Od 5 X 1945 był prezesem Zarządu Południowego WiN, a od 23 XI 1945 prezesem ZG WiN. Aresztowany przez funkcj. UB 22 X 1946 w lokalu konspiracyjnym w Zabrzu.W tzw. procesie krakowskim toczącym się od 11 VIII do 10 IX 1947 przed WSR Kraków, sygn. akt Sr. 978/47  został skazany wyrokiem z dnia 10 IX 1947 na karę śmierci zamienioną 6 XI 1947 przez B. Bieruta na dożywotnie więzienie. Więziony początkowo w więzieniu Montelupich w Krakowie, potem do 24 I 1954 na Mokotowie w Warszawie. Zeznawał jako świadek w procesie IV ZG WiN. Wywieziony 24 I 1954 do centralnego Więzienia Karnego w Rawiczu, skąd 2 III 1956 wywieziono go do Centralnego Więzienia Karnego we Wronkach. Postanowieniem WSG Krakowie z 9 V 1956 na mocy amnestii z 27 IV 1956 złagodzono mu karę do lat 12. Początek kary 22 X 1946 – 22 X 1958. Od 24 V do 5 X 1956 więziony w ZK Szczecin, potem ponownie od 5 X 1956 do 22 XII 1956 w CWK Wronki. Postanowieniem WSG w Krakowie z dnia 20 XII 1956 udzielono mu ze względu na stan zdrowia 6 miesięcznej przerwy w odbywaniu kary poczynając od 22 XII 1956 do 22 V 1957. Zwolniony na przerwę z WK Wronki 22 XII 1956. W dniu 16 VI 1957 Sąd Warszawskiego Okręgu Wojskowego przedłużył mu przerwę w odbywaniu kary o następne 6 miesięcy, a 10 XII 1957 o kolejne 2 miesiące. W dniu 21 II 1958 Sąd WOW wydał postanowienie o warunkowym zwolnieniu z więzienia z okresem próby do 22 X 1958. Przez kolejne lata po opuszczeniu wiezienia był inwigilowany przez funkcj. SB.
    Od 1958 pracował jako z-ca dyrektora zakładu w Stowarzyszeniu Wynalazców Polskich, a od 1961 był referentem w Spółdzielni Pracy „Technomontaż”, potem od x 1962 pracuje jako kierownik produkcji eksportowej w spółdzielni Inwalidów i Emerytów Kolejowych. Mieszkał w Brwinowie.
    Zmarł 11 VI 1974 w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 /1944/, KW 5x, KN, SKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i innymi.
    Żonaty z Anną z Obuch z Woszczatyńskich z którą miał synów: Władysława i Andrzeja.
    Na wniosek Stowarzyszenia ZG WiN Sąd WOW w Warszawie postanowieniem z 17 XI 1992, sygn. akt Cs. UN. 167/92 unieważnił wyrok b. WSR w Krakowie z dnia 10 IX 1947 jako wydany za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga -W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987; E. Kumor. Wycinek historii z Jednego życia. W-wa 1967; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 2. W-wa 1987; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; T. Strzembosz. Oddziału szturmowe konspiracyjnej Warszawy 1939-1944. W-wa 1983; H. Witkowski. „Kedyw” Okręgu Warszawskiego AK w latach 1943-1944. w-wa 1984; M. Fieldorf – l. Zachęta. Generał „Nil” August Emil Fieldorf. W-wa 1993; A. Zagórski. Zrzeszenie „Wolność i Niezawisłość” w dokumentach., t. VI, cz. 3. Wrocław 2000;ZH WiN nr18 z XII 2002. Kraków 2002; M. R. Bombicki. AK i WiN przed sądami specjalnymi. Poznań 1993; H. Czarnecki. Informator o dokumentach sądowo-wieziennych z lat 1944-1956. Poznań 1993; Księga ewidencyjna więźniów CWK Rawicz z 1954; Księga ewidencyjna więźniów CWK Wronki z 1956.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Niesłuchowski Stanisław
    - , por. rez. art. 
    [1907-?], por. rez. art. [ 1938]

    Ur. 8 XII 1907. W latach 1930-1931 odbywał służbę w 4 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 19 pal w Nowowilejce. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1938 do stopnia por. rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 baterii II dywizjonu 54 pal rez. sformowanego dla 44 DP Rez. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Niewiarowski Edmund
    - , kpt. dypl
    [1895-+?], kpt. dypl. sł. st. administracji [1923]

    Ur. 12 III 1895. W WP od Xi 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 19 pp we Lwowie.  Do stopnia kpt. sł. st. piech. awansowany 1 VII 1923. Przeniesiony w VII 1925 z 19 pp do Batalionu Ciężkich Karabinów Maszynowych typy „B”. W 1926 przeniesiony do 63 pp w Toruniu, portem w 1927 DOK VIII w Toruniu. W 1930 po zdaniu egzaminów do WSWoj. odbywał staż w 4 pap, potem w 12 pp. w okresie XI 1930-X 1932 w słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 XI 1932 przydzielony do 34 pp w Białej Podlaskiej, skąd został przeniesiony w VI 1934 do 63 pp w Toruniu, a następnie po 1935 do DOK VIII w Toruniu na stanowisko kierownika referatu w Wydziale Mobilizacji i Uzupełnień. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy kwatermistrza w Dowództwie GO gen. M. Tokarzewskiego-Karaszewicza.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, MN, SKZ, MI

    Rocznik oficerski 1924, 1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W  50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Niewiarowski Ryszard
    - , kpt. art.
    [1905-1939], kpt. sł. st. art. WP[1937]

    Ur. 03 IV 1905. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu.  Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 19 pap w Nowowilejce na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1929. W III 1932 przeniesiony z  19 pal do 1 dak w Warszawie. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu kurs dla dowódców baterii. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca 1 baterii w 1 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 1 dak w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Poległ w walce z Niemcami 13 IX 1939 w Leśnogórze.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11930

    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Niewirowicz Zbigniew Józef 
    - , ppor. rez. piech.
    [1909-1939], ppor. rez. piech. WP [1935]

    Ur. 31 X 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1932 odbył służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 2 DP przy 4 pp Leg. w Kielcach. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 pp Leg. w Sandomierzu. Zmobilizowany do WP w VIII 1939 zostaje przydzielony do 2 pp Leg. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 kompanii CKM II baonu 2 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Poległ w nocy z 5/6 IX 1939 w walce z Niemcami w rejonie Piotrkowa Tryb. Pochowany na cmentarzu w Grocholicach.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Niewodniczański Władysław
    - , mjr art.
    [1895-1968], mjr sł. st. art. WP [1938]

    Ur. 21 VII 1895. Ukończył gimnazjum. W I wojnie światowej brał udział w szeregach armii rosyjskiej. Po wojnie studiował w Wilnie. Brał udział ochotniczo w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 8 pap. W okresie od 1 X 1919 do 6 XII 1919 ukończył kurs dowódców baterii w Rembertowie.  Po powrocie do 8 pap dowodzi baterią. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 III 1925. Przeniesiony z dniem 1 III 1927 z 8 pap do Kadry Oficerów Art. z równoczesnym przydziałem do DOĆ Rembertów na stanowisko k-dta strzelnicy. Przeniesiony w Vi 1929 z k-dy obozu ćwiczeń Rembertów do 1 pan na stanowisko d-cy baterii. Z dniem 1 VI 1934 przeniesiony z 1 pan do 1 pac w Modlinie. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Grudziądzu kurs dla dowódców dywizjonu w Toruniu. Awansowany 19 III 1938 do stopnia mjr-a sł. st. art. W latach 1938-1939 d-ca III dywizjonu 1 pac w Modlinie. W VIII 1939 mianowany d-cą 8 pac sformowanego w 1 pac w Modlinie dla 8 DP. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 8 dac w składzie 8 DP. Dywizjon wspierał m,. in. działania 13 pp. Walczył w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu II C w Woldenbergu. Po wojnie powrócił do kraju.
    Zmarł w 1968.
    Odznaczony; VM kl. 5, KN, KW, ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 9 z 17 III 1927; Dz. Pers. Nr 9 z 27 IV 1929;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987; Zb. Moszumański – z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Niezgoda Zygmunt Juliusz
    - , ppor, rez. piech.
    [1908-?], ppor. rez. piech.[1933]

    Ur. 14 IV 1908. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty przy 5 DP we Lwowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 26 pp w Gródku jagiellońskim. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów M. w VIII 19399 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu p/gaz. 26 pp w składzie 5 DP. Uczestnik walk w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski rezerw 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Nikodemowicz Stanisław
    - , mjr art..
    [1898-+?], mjr sł. st. art.[1936]

    Ur. 02 V 1898. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 26 pap w Skierniewicach. Awansowany w XII 1924 do stopnia kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 15 XII 1924. Służył w 26 pap, gdzie pełnił m. in. funkcję d-cy baterii. W X 1928 przeniesiony z 26 pap w Skierniewicach d-ca do  Centrum Wyszkolenia Artylerii  w Toruniu na stanowisko  wychowawcy i instruktora baterii w Oficerskiej  Szkole  Artylerii/ Przemianowanej na Szkołę Podchorążych artylerii 1929/. Z Centrum Wyszkolenia Artylerii przeniesiony z dniem 1 IX 1933 do 16 pal w Grudziądzu na stanowisko d-cy baterii. W VIII 1935 z 16 pal przeniesiony do Sztabu Głównego WP. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1936. Ukończył kurs dowódców dywizjonów w CWArt. w Toruniu. W latach 1937-1939 d-ca I dywizjonu 30 pal w Brześciu nad Bugiem. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi I dywizjonem 30 pal w składzie 30 DP. Walczył z Niemcami na linii obronnej nad Wartą, pod Brzezinami, potem pod Przyłękiem, gdzie dywizjon wspierał działania 82 pp. Po rozbiciu 30 pal wycofywał się z oddziałami 30 DP przez Kampinos w kierunku Modlina, gdzie dociera 14 IX 1939. Walczy w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13762, ZKZ, MN
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 14 z  5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 28 IX1933; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935;J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Jaskulski. 30 Poleski Pułk artylerii Lekkiej. Pruszków 1997.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Niżyński Aleksander
    - , kpt. int.
    [1900-1969], oficer dypl. sł. st. intendentury WP, kpt. [1935], w konspiracji ZWZ-AK, mjr dypl. sł. st. intendentury, [1942], ppłk [1944], ps. „Aleksander”, „ Ekonom”

    Ur. 20 II 1900 w Przemyślu, syn Izydora i Anieli. Ukończył szkołę średnią z maturą. . Brał udział w wojnie polsko - bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony KW. Zweryfikowany przez MSWojsk. w stopniu por. sł. st. int. z starszeństwem od  01 VI 1920. Po wojnie służył jako oficer int. w 2 Okręgowym Zakładzie Gospodarczym. Oddelegowany w 1924 do Kierownictwa Rejonu Int. Równe. W latach 1930-1932 ukończył z tytułem oficera dypl. kurs dla intendentów w WSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. int. 1 I 1935. Do IX 1939 wykładowca w Wyższej Szkole Intendentury w Warszawie. Podczas niemieckiej okupacji przebywał w Warszawie. Czynny w konspiracji ZWZ od 1940. Od VII 1940 - XII 1941 szef Oddziału IV /kwatermistrzostwo/ sztabu Okręgu Warszawa-Województwo ZWZ, potem od I 1942 do 02 X 1944 szef Oddziału IV sztabu Obszaru Warszawskiego ZWZ/AK. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. int. 11 XI 1942. Brał udział w Powstaniu Warszawskim. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. int. 28 IX 1944. Po wojnie w kraju. Od V 1945 we Wrocławiu, gdzie organizował i kierował Wydziałem Aprowizacji w Urzędzie pełnomocnika na Wrocław, potem w Zarządzie Miejskim Wrocławia. Mieszkał we Wrocławiu, gdzie zmarł 12 IX 1969. Pochowany na cmentarzu Osobowickim w Wrocławiu 15 IX 1969.
    Odznaczony; KW, SKZ z M.

    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; R. Rybka -K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Norwid-Neugebauer Mieczysław
    - , gen. dyw.
    Nowacka Lucyna - , sanitariuszka
    Nowacki - , st. sierż.

    Nowaczyk Walerian
    - , piech.
    [1897-?], kpt. sł. st. piech. WP [1933]

    Ur. 17 II 1897/ 8 XI 1901/. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Służył w Wojskowym Okręgowym Zakładzie Gospodarczym w Poznaniu, potem na kursie podchorążych gosp. przy intendenturze OG Poznań. W stopniu podch. gosp. brał udział w III Powstaniu Śląskim V-VI 1921. Mianowany ppor. gosp. sł. st. 1 VI 1921 z przydziałem do Okręgowego zakładu gospodarczego Nr 7 w Poznaniu. Do stopnia por. awansowany 1 VI 1923. Po 1924 przeniesiony z Okręgowego Zakładu Gospodarczego Nr 7 do 57 pp w Poznaniu, gdzie pełnił różne funkcje. Z dniem 1 III 1931 przeniesiony z 57 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Awansowany 1 I 1933 do stopnia kpt. sł. st. piech. Po 1936 przeniesiony z KOP do 78 pp w Baranowiczach na stanowisko d-cy kompanii. w latach 1937-1939 d-ca 9 kompanii III batalionu 78 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 kompanii III batalionu 78 pp w składzie 20 DP. Od 1-3 IX 1939 walczy z Niemcami w rejonie Mławy, a po rozbiciu pułku wycofał się do Modlina. Po reorganizacji oddziałów 20 DP w Modlinie, od 4 IX 1939 obejmuje dowództwo I batalionu 78 pp. Walczy w walkach nad Bugiem i Narwią, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14330, SKZ, KZGŚL.
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerski 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 29 z 23 VII 1921; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Nowaczyński Tadeusz Marian 
    - , kpt. art.
     [1899-1976], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1933]

    Ur. 05-08-1899 w Warszawie, syn Stanisława i Heleny Otyli Dyck. W WP od 11-11-1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920, 8 Pułk Artylerii Polowej. Od 07-04-1920 do 30-07-1920 przebywał na I Kursie Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Mianowany ppor. sł. st. art. WP 01-02-1920. Od 31-07-1920 służy w 30 pap. Od 31-07-1920 do 01-02-1920 kpr. pdch. Oficer zwiadowczy Dyonu. 01-01-1922 awans do stopnia por. art. 02-02-1921 do 01-01-1922, młodszy oficer baterii, d-ca plt. 7. 02-01-1922 do 31-05-1924, oficer ogniowy. 01-06-1924 do 30-09-1929 d-ca plutonu łączności. 01-10-1929 do 30-09-1931 d-ca baterii. 01-10-1931 do 31-12-1932 d-ca plutonu łączności. 01-01-1933 awans do stopnia kpt. art. 01-01-1933 do 15-04-1933 d-ca plutonu łączności. 16-04-1933 do 02-04-1934 adiutant pułku. 03-04-1934 do 15-091934 kurs d-ców baterii Toruń. 16-09-1934 do 02-08-1938 d-ca baterii. 03-08-1938 do 19-11-1938 kurs unifikacyjny w Centrum Wyszkolenia Piechoty Rembertów. 20-11-1938 do 23-03-1939 d-ca baterii. Od 24- 03-1939 przeniesiony na stanowisko d-cy I Dyonu w 20 PAL-u w Prużanie. Z pułkiem odbył całą kampanię wrześniową. Bronił pozycji Mławskiej a następnie w obronie Warszawy na odcinku Bródno. Po kapitulacji Warszawy w niewoli Niemieckiej, początkowo w Oflagu XIB Braunschweig od 12-10-1939 do 24-061940, nr obozowy 86450, w obozie pełnił funkcję przewodniczącego Oficerskich Sądów Honorowych. A następnie od 25-06-1940 do 25-01 1945 w Oflagu IIc w Woldenbergu, nr obozowy 1079. W obozie pełnił funkcję Komendanta Baraku 22a i przewodniczącego Oficerskich Sądów Honorowych. Po ewakuacji obozu, znalazł się w obozie jenieckim w Fischbeck. Po oswobodzeniu przebywał w Samodzielnym Zgrupowaniu Oficerów Polskich w Poehls pod Lubeką. Do Polski wrócił 17-12-1945 i osiedlił się w Zielonej Górze.
    Zmarł 08 XI 1976 w Zielonej Górze, pochowany w Warszawie na cm. Powązkowskich kw. 114.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11931, SKZ. Medalem za Wojnę 1918-1921. Medal Dziesięciolecia, Medalem za długoletnią służbę X i XX lat. Medalem Pamiątkowym 20 DP, Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939. Medalem za Warszawę 1939-1945, Odznaką Grunwaldzka. Medalem za Udział w Wojnie Obronnej 1939, Medalem Zasłużony dla woj. Zielonogórskiego. 

    St. Moszumański. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii/1914-1921/. Pruszków 2003; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Jacek Łowiński. Archiwum rodzinne.
    (
    inf. Jacek Łowiński - wnuk oraz Tadeusz Łaszczewski)


    Nowaczyński Wincenty
    - , płk piech. st. sp.
    [1883-1940], płk piech.[], od 1932 w st. sp.

    Ur. 18 III 1883 w Kamiennej pow. międzychodzki, syn Jana i Nepomuceny z Łuków. W latach 1889-1897 uczył się w szkole powszechnej w Kamiennej. Od 1897do 1903 kształcił się w seminarium Nauczycielskim w Paradyżu i Międzyrzeczu uzyskując w 1903 dyplom nauczyciela szkół powszechnych. W okresie 1 XI 1903-30 IX 1904 odbywał służbę 6 Pułku Piechoty armii niemieckiej w Poznaniu. Następnie do 1914 pracował jako nauczyciel szkół ludowych. Po wybuchu I wojny światowej zostaje powołany 3 VIII 1914 do służby wojskowej w armii niemieckiej. Początkowo służy w batalionie zapasowym 6 Pułku Piechoty, a od IX 1914 do XII 1918 w 333 Pułku Piechoty. W 1915 awansowany do stopnia ppor. piech. zostaje mianowany adiutantem III batalionu 333 pp w składzie 89 DP. Walczył na froncie wschodnim w Rosji i Rumunii. Po powrocie do domu w I 1919 zgłasza się ochotniczo do d-cy odcinka frontu zach. w Buku K. Zenktelera, ale nie otrzymał przydziału. Po ponownym zgłoszeniu się 20 II 1919 do Dowództwa Okręgu II w Poznaniu zostaje przydzielony do organizowanego w Biedrusku  3 Pułku Strzelców Wlk., dowodzonego przez ppłk Arnolda Szyllinga gdzie dowodzi zorganizowaną przez siebie 2 kompanią , potem od 10 III do 1 XI 1919 zorganizowanym III batalionem. Dekretem Komisariatu NRL Nr 26 z 4 IV 1919 zostaje mianowany por., potem kpt. piech. W VII 1919 3 psWlk. w składzie 1 Dywizji Strzelców Wlk. zostaje skierowany na front litewsko-białoruski wojny polsko-bolszewickiej. Walczył na odcinku Mińsk-Bobrujsk. 10 XII 1919 3 psWlk. Zostaje przemianowany na 57 pp. Od XI 1919 do 16 VI 1920 dowodzi II batalionem 69 pp w składzie 17 DP, a następnie od VI 1920 do XII 1927 d-ca 68 pp Dekretem Komisariatu NRL z 15 VII 1920 zatwierdzony w stopniu mjr-a piech. z starszeństwem od 1 IV 1920. Od 15 V do 23 VII 1920 walczył w rejonie Borysowa, gdzie zostaje ciężko ranny. Do 27 IX 1920 przebywał na leczeniu szpitalnym w Grodzisku Wlk. Po powrocie do pułku do końca wojny walczył na froncie białorusko-litewskim. Z dniem 4 II 1922 awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. Do stopnia płk awansowany w XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Z dniem 1 XII 1927 przeniesiony z funkcji d-cy 68 pp na stanowisko d-cy 3 brygady KOP z m. p. w Starej Wilejce, potem od I 1930 do 1932 d-ca Brygady KOP „Wołyń” w Łucku na Wołyniu. Z dniem 30 IX 1932 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej kadry Okręgowej Nr VII Poznań -  Korpus Oficerów Piechoty w stanie spoczynku. Ewidencyjnie podlegał PKU Szamotuły. Po przejściu w stan spoczynku zamieszkał w Głażewie w pow. międzychodzkim, gdzie dzierżawił nieduży majątek ziemski. W 1936 zakupił majątek ziemski w Izdebnie k./ Chrzypska, gdzie gospodarował do 1939. We IX 1939 przybył do Warszawy, zgłaszając się ochotniczo do WP, mianowany d-cą ekspozytury komendy miasta Warszawa Praga-Wschód. Po kapitulacji Warszawy przebywał krótko w niewoli niemieckiej. Po zwolnieniu powrócił 14 X 1939 do Izdebna. Aresztowany przez Niemców 16 X 1939 i uwięziony w Międzychodzie, potem osadzony w obozie w Skwierzynie, gdzie poddano go śledztwu. Torturowany w czasie przesłuchań. 31 I 1940 przewieziony do Fortu VII w Poznaniu i tam zamordowany.
    Żonaty z Martą Dominika Kurek. Miał z tego związku córki Marię /1905/, Helene /1912/, synów Wiktora /1906/, Jana /1907/
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, KN, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 19180-1921 i innymi.

    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; Pers. Nr 27 z 29 XI 1927; Rocznik oficerski rezerw 1934; G. Łukomski. Biogram W. N./w:/ Słownik biograficzny Powstańców wielkopolskich. P{oznak 2002;O Niepodległą i Granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Nowak Alojzy
    - , ppłk piech. 
    [1894-1939], powstaniec wielkopolski, oficer sł. st. piech. WP, ppłk [1934]

    Ur. 20 VI 1894 w Poznaniu, syn Wawrzyna i Weroniki z Maciejewskich. Uczęszczał do gimnazjum w Krotoszynie, gdzie w 1914 zdał maturę. W VIII 1914 wcielony do armii niemieckiej z przydziałem do 47 pp, w którego szeregach brał udział w walkach na froncie zachodnim. W 1917 skierowany do szkoły aspirantów oficerskich, oficerskich następnie po ukończeniu szkoły do 46 pp, gdzie w X 1918 awansowano go do stopnia ppor. w połowie XII 1918 przybył wraz z 46 pp do Wrześni. Bierze udział w przygotowaniach do powstania. Organizował kompanie powstańcze w Miłosławie, Strzałkowie i wrześni. Od 27 XII 1918 był d-cą baonu wrzesińskiego. Brał 29 XII 1918 udział w zdobyciu Witkowa, potyczce 30-31 XII 1918 pod Zdziechową, przyczyniając się do rozbrojenia oddziałów niemieckich. Od 8 I 1919 dowodził wrzesińską kompanią karabinów maszynowych. Odznaczył się 11 I 1919 w walkach o Szubie. W nocy z 5/6 II 1919 dowodził 4 kompania jarocińską w tzw. 2 bitwie rawickiej. W IV 1919 obejmuje dowództwo 2 baonu 4 Pułku Strzelców Wielkopolskich przemianowanego 12 XII 1919 na 58 pp. Dekretem Komisariatu NRL nr 174 z 24 VI 1919 mianowany ppor. z starszeństwem od 1 V 1919.
    W I 1920 mianowany kpt. sł. st. piech. w szeregach 58 pp brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od I 1921 działa w konspiracji pod ps. „Neugebauer” na Górnym Śląsku. Należał do grona czołowych organizatorów III powstania. Był d-cą grupy operacyjnej „Północ”. Jego imieniem nazwano jeden z powstańczych pociągów pancernych. Następnie od XI 1921 do II 1922 przebywał na kursie doskonalenia w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Po ukończeniu kursu mianowany d-cą 2 baonu 58 pp. W latach 1922-1927 oficer w Wydziału Wyszkolenia DOK VII w Poznaniu. 1 I 1928 awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. Od 1928 d-ca 1 baonu 5 pp leg. w Wilnie. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. 1 I 1934. Przeniesiony następnie do 33 pp w Łomży na stanowisko z-cy d-cy pułku. Od 18 IX 1938 dowodzi 13 pp w Pułtusku. W wojnie obronnej dowodził tym pułkiem w składzie 8 DP. Brał udział w ciężkich walkach z Niemcami w rejonie Modlina. Poległ 24 IX 1939 w Łomnej prowadząc natarcie pułku z rejonu Kazunia na Czosnków i Palmiry. Pochowany 25 IX 1939 na cmentarzu w Kazuniu, skąd został 20 II 1952 ekshumowany i pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 4 nr 00130, kl. 5, KN z M, OP5, KW 2x, ZKZ, Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym, KZG ŚL.
    Żonaty z Marią Ganke, miał dwóch synów: Lecha i Ludomira.

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Kociszewski. 13 Pułk Piechoty. W-wa 1990; Słownik biograficzny Powstańców Wielkopolskich. Poznań 2002; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990; M. Bielski. GO „Piotrków”1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Nowak Arnold
    - , kpt. art. 
    [1903-?], kpt. sł. st. art. [1939]

    Ur. 28 VII 1903, syn Wojciecha. Ukończył szkołę średnią. W latach 1925-1926 w szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany nastąpień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 17 pap w Gnieźnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Długoletni oficer 17 pal, gdzie pełnił różne funkcje. w latach 1937-1939 adiutant pułku. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 17 pal w składzie 17 DP. Walczył nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. W czasie walk 22 IX 1939 pod Łomiankami zostaje ranny. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w I 1945 powraca do kraju. Wcielony do WP bierze udział w działaniach wojennych w szeregach 38 pal w składzie 7 DP. Po wojnie zdemobilizowany.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Nowak Edmund
    - , ppor. rez. art.
    [1914-?], ppor. rez. art. WP [1937]

    Ur. 05 IX 1914. W 1934 ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 3 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 7 pac w poznaniu. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 7 pac w Poznaniu. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 10 baterii art. przeciwlotniczej. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Nowak Rajmund Tadeusz 
    - . ppor. piech. 
    [1911-1939],ppor. rez. piech.[1936]

    Ur. 2 I 1911. Ukończył gimnazjum. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 5 DP. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 26 pp w Gródku Jagiellońskim. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów. Zmobilizowany do WP latem 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 9 kompanii III batalionu 26 pp w składzie 5 DP. Walczył w obronie Warszawy.
    Poległ w walce z wrogiem 21 IX 1939 w Babicach. Pochowany na cmentarzu wojennym w Babicach Starych.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Nowak Władysław
    - , mjr dr med.
    [1889-?], dr med. mjr [1939]

    Ur. 16 V 1889. Ukończył studia medyczne uzyskując dyplom lekarza medycyny. Od XI 1918 w WP. Służył w 7 batalionie sanitarnym. Zweryfikowany w stopniu kpt. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 7 b. sanitarnego. W latach międzywojennych mieszkał w Raszkowie k. Ostrowa Wlk. Pracował jako lekarz ogólny. W 1934 w Kadrze Szpitala Okręgowego Nr 8. Ewidencyjnie podlegał PKU Ostrów Wlkp. awansowany 19 III 1939 do stopnia mjr rez. sł. sanit. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako referent w szefostwie służby zdrowia Armii „Poznań”.
    Dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski 1924; rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Nowakowski Bronisław Marian 
    - , mjr art.
    [1898-+?], mjr sł. st. art.[1937]

    Ur. 03 IX 1898. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 13 pap/pal. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 1 I 1929. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Artylerii kurs dla dowódców baterii. Następnie d-ca baterii w 13 pap. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 19 III 1937  i przeniesiony  z 13 pal do 1 pan na stanowisko II z-cy d-cy i jednocześnie kwatermistrza pułku. W końcu VIII 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Motorowej w Górze Kalwarii i mianowany d-cą oddziału nadwyżek 1 pan sformowanego 1-3 IX 1939. Nocą z 3/4 IX 1939 oddział zostaje skierowany przez most w Brzuminie na drugą stronę Wisły i przeznaczony dla obrony południowej części odcinka obrony Wisły. Następnie od 9 IX 1939 oddział mjr B. Nowakowskiego wycofywał się na południowy  Wschód docierając bez większych strat do Halicza, gdzie został 21 IX 1939 rozbrojony przez wojska sowieckie. Następnie w niewoli sowieckiej.
    Odznaczony: KN, KW2x, ZKZ
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976; P. Zarzycki. 1 Pułk artylerii Najcięższej. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Nowakowski Lucjan
    - , piech. 
    [1906-?], por. sł. st. piech. [1937]

    Ur. 27 XII 1906. W latach 1929-1930 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 56 pp w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Przeniesiony z dniem 1 XII 1934 z 56 pp do 80 pp w Słonimiu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca plutonu zwiadowczego 80 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi kompanią zwiadowczą 80 pp w składzie 20 DP. Uczestniczy w walkach w rejonie Mławy, na przedpolach Modlina, potem od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce  1939-1945. W-wa 1968;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Nowakowski Marian
    - , por. piech.
    [191o- +?], por. sł. st. piech.[1938]

    Ur. 20 III 1910. Ukończył szkołę średnią. W okresie 1931-1932 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w latach 1932-1934 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 72 pp w Radomiu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W okresie 1938-1939 d-ca 1 plutonu 3 kompanii I batalionu 72 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów 72 pp w składzie 28 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 72 pp. Obrońca Modlina. Zginął w czasie okupacji niemieckiej.
    Odznaczony: KW

    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; S. M. Przybyszewski. 72 Pułk Piechoty. Pruszków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Nowakowski Wojciech Marian - , por. piech. 
    [1912-1939], ppor. rez. piech. [1936]

    Ur. 13 III 1912. Ukończył gimnazjum. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 1 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 25 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Grodzisk Maz. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 37 pp w składzie 26 DP, a po rozbiciu 37 pp przyłączył się do 2 pp Leg., gdzie od 13 IX 1939 dowodzi 1 plutonem 3 kompanii I batalionu 2 pp. Brał udział w walkach w obronie Modlina. Poległ w walce 27 IX 1939 w Zakroczmiu.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Nowakowski Zygmunt Konrad 
    - ,. por. rez. art. dr
    [1912-1993], mgr prawa, dr, oficer rez. art. WP, ppor. [1938], żołnierz TAP vel Zbigniew Jordan, PSZ, por.
    Ur. 19 II 1912 w Poznaniu, syn Kazimierza /lekarza chirurga i powstańca wielkopolskiego/ i Janiny Mieczkowskiej. W 1930 ukończył gimnazjum w Poznaniu, gdzie zdał maturę. W latach 1930-1934 studiował na Wydziale Prawa UP w Poznaniu, gdzie uzyskał dyplom mgr praw. IX 1934-VII 1935 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 7 dak w Poznaniu. Studiował w Berlinie i Strasburgu. Praktykę adwokacką i sądową odbywał w latach 1934-1939 w Poznaniu. Od 1937 asystent na UP, w tym samym roku doktoryzował się. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 2 baterii 7 dak. Wykonywał zadania bojowe jako obserwator wysunięty w natarciach kawalerii. W trakcie walk z Zbrożkowej Woli zostaje ranny. 23 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej i przewieziony do szpitala w Kutnie. Ze szpitala uciekł 17 I 1940 i przedostał się do Warszawy, gdzie rozpoczął działalność konspiracyjną w szeregach Tajnej Armii Polskiej /TAP/. Do V 1940 adiutant k-dta TAP mjr J. Włodarkiewicza. 15 V 1940 jako kurier mjr J. Włodarkiewicza udał się przez Słowację i Węgry do oddziałów polskich w Palestynie. 5 X 1940 wcielony do WP i przydzielony do Karpackiego Pułku artylerii. Od 3 V 1942 służy w 3 Karpackim Pułku Artylerii. W 1944 skierowany do pracy w Ministerstwie Administracji Publicznej i Polskiego Wydziału Prawa w Oxford. Do kraju powrócił 25 XI 1946. Zamieszkał w Poznaniu. W 1947 habilitował się, a w 1962 mianowany prof. zwyczajnym. Był autorem kilkudziesięciu publikacji w tym 26 książek.
    Zmarł w Poznaniu 26 VIII 1993. Pochowany na cmentarzu Junikowo w Poznaniu.
    Odznaczony: Vm kl. 5 nr DK 0097, OOP kl. 5, KW 2x, ZKZ.
    Żonaty z Teresą Kicińska. Z tego związku miał córki: Annę /ur. 1948/, Marię / ur. 1950/ i Teresę /ur.1953/.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; B. Polak. Biogram Z. N. [w:] Kawalerowie VM 1792-1945, t. III, cz. 1 /1939/. Koszalin 1997; K. Malinowski. TAP-Znak- KZ. W-wa 1986.

     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Nowicki Franciszek
    - , piech.
    [1891-1979], powstaniec wielkopolski, oficer sł. st. adm. /piech./, kpt.[1925]

    Ur. 3 XII 1891 we wsi Bachorce pow. inowrocławski, syn Waleriana i Agnieszki z d. Kowalskiej. Ukończył szkołę powszechną. Przed i wojną działał w drużynie „Sokoła”, którą kierował. W 1915 powołany do armii niemieckiej, walczył na froncie zachodnim. We IX 1918 przyjechał do Kruszwicy na urlop. Nawiązał kontakty z organizacją wojskową. Poszukiwany przez żandarmerię wojskową wyjechał do Berlina. Po wybuchu rewolucji w Niemczech wrócił do Kruszwicy. Od 2 I 1919 do 18 II 1919 brał udział w powstaniu wielkopolskim jako d-ca kompanii w Batalionie Nadgoplańskim. Brał udział w walkach na froncie płn, uczestniczył w zdobyciu Kruszwicy i Inowrocławia. W 1919 awansowany dekretem NRL do stopnia ppor. Następnie w 5 Pułku strzelców Wielkopolskich przemianowanym 10 XII 1919 na 59 pp. W szeregach tego pułku w okresie 1919-1920 jako d-ca plutonu łączności uczestniczył w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. W 1921 na kursie dla wojskowych zdał małą maturę. Pozostaje w służbie wojskowej i nadal służy w 59 pp. Oddelegowany z 59 pp do Powiatowej Komendy Uzupełnień w Inowrocławiu, gdzie pełnił funkcję oficera ewidencyjnego. Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie ponownie w 59 pp. awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 VII 1925. Przeniesiony do służby w korpusie oficerów administracji wojskowej. w latach trzydziestych mianowany k-dtem obwodowym PW przy 59 pp. Po mobilizacji w 1939 mianowany kwatermistrzem 59 pp. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 59 pp w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Walczył z wrogiem na linii Bydgoszcz-Solec Kujawski, następnie uczestniczy w walkach nad Bzurą oraz w bojach odwrotowych w kierunku Kampinosu. Podczas walk 22 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Od 15 x 1939 przebywał w oflagu XI A Osterode, potem w oflagu II C w Woldenbergu, gdzie w okresie 5 II 1941-15 VII 1942 ukończył kurs rolny zorganizowany przez obozowe Koło Rolników. 30 I 1945 odzyskał wolność w m. Deetz /Dziedzice i powrócił do Inowrocławia. Zgłosił się na ochotnika do wojska jednak z powodu złego stanu zdrowia nie został przyjęty. W latach 1945-1951 pracował w PGR Kruśliwiec, działał w Związku Zawodowym Pracowników Rolnych. W końcu 1951 podejmuje pracę w Państwowym Gospodarstwie Rybackim w Kruszwicy, gdzie pracuje do czasu przejścia na emeryturę w 1957. Wstępuje do Kołą ZBOWiD w Kruszwicy i pełni tam funkcję sekretarza. Jako emeryt do 1964 pracował w PSS „Społem”. Był awansowany do stopnia ppłk w st. sp.
    Zmarł 6 XI 1979 w Kruszwicy. Pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.
    Odznaczony: Krzyżem Niepodległości, SKZ, Orderem Odrodzenia Polski.

    Roczniki oficerskie: 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Słownik biograficzny Powstańców Wielkopolskich. Poznań 2000.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Nowicki Wiktor Władysław 
    - , ppor.. 
    [1912-?], ppor. sł. st. kaw. [1936]

    Ur. 17 X 1912. Ukończył gimnazjum. W okresie od 19 IX 1933 do 15 VII 1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 13 p. ułanów. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 4 psk w Płocku na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 4 szwadronie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego    d-cy Armii „Warszawa” gen. J. Rómmla. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Tajny Dziennik Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939,. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Nowik Piotr
    - , por. piech.
    [1907-?], por. sł. st. piech.[1937]

    Ur. 7 X 1907. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 82 pp w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Długoletni oficer 82 pp, gdzie pełnił różne funkcje. do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 dowódca 3 kompanii I batalionu 82 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu 82 pp w składzie 30 DP. W czasie walk z Niemcami w nocy z 18/19 IX 1939 ranny pod Łomną. Uczestnik obrony Modlina.

    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Nowiński Kazimierz
    - , kpt. art.
    [1905-1973], kadet, oficer sł. st. art. WP, kpt. [1939]

    Ur. 03 V 1905 w Kijowie. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 2 w Modlinie, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1925-1925 w Oficerskiej Szkole artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 17 pap w Gnieźnie na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. sl. st. awansowany 15 VIII 1929. Następnie służył w Wojskowym Instytucie Przeciwgazowym w Warszawie, później w 20 pal w Baranowiczach na stanowisku d-cy 1 baterii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1939.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 baterią I dywizjonu 20 pal w składzie 20 DP Armii „Modlin”. Brał udział w walkach z Niemcami na przedpolach Warszawy w rejonie Mławy, a potem od 15 IX 1939 w obronie Warszawy, gdzie walczył na odcinku „Warszawa-Zachód”. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Zmarł w 1973.

    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000. 
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Nowodworski Jan
    - , ppłk rez. aud.
    [1876-1954], ppłk rez. aud. w st. sp. [1919]

    Ur. 29 IX 1876. Ukończył studia prawnicze. Służył w armii rosyjskiej. Od XI 1918 w WP. Zatwierdzony 1 IV 1920 w stopniu mjr sł. st. w Korpusie Oficerów Sądowych. Służba w Najwyższym Sądzie Wojskowym w Warszawie. Zweryfikowany w 1922 w stopniu ppłk sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony w stan spoczynku przed 1924 – korpus Oficerów Sądowych – grupa oficerów pospolitego ruszenia. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa m III. Po przeniesieniu w stan spoczynku pracował jako adwokat w Warszawie. Był obrońcą Adama Pragiera – działacza PPS w procesie brzeskim X 1931-IO 1932. Był również posłem na Sejm RP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił do 22 IX 1939 funkcję z-cy szefa sądu polowego w Dowództwie Obrony Warszawy oraz szef sądu polowego Armii „Warszawa”. Po wojnie w kraju.
    Zmarł 30 VII 1954 w Warszawie

    Dz. Pers. Nr 40 z 20 X 1920; Rocznik oficerski rezerw 1934;J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939 roku. 
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Nowodworski Leon
    - ,. adwokat 
    [1889-1941], dr praw, adwokat

    Ur. w 1889, syn Franciszka. Ukończył studia prawnicze. W latach międzywojennych pracował jako  adwokat. Był radcą prawnym, działaczem społecznym związanym z Narodową Demokracją. Był członkiem Naczelnej Rady Adwokackiej. W okresie XII 1936-IV 1937 oraz VII 1938 IX 1939 był dziekanem Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie rozwiązanej przez Niemców w XII 1939. W latach 1937-1939 był redaktorem miesięcznika prawniczego „Palestra”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był członkiem Komitetu Cywilnego Obrony Warszawy. Podczas okupacji niemieckiej należał do grona założycieli Tajnego Samorządu Adwokatury. Od XII 1940 szef Departamentu Sprawiedliwości w Delegaturze Rządu na Kraj. Aresztowany przez gestapo.
    Zmarł 26 XII 1941. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.

    J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Nowosielski August Wiktor
    - , ppłk dypl. 
    [1897-1940], legionista, oficer sł. st. piech. WP, ppłk dypl.[1933].

    Urodził się 23 marca 1897 w Drohobyczu woj. lwowskie w Małopolsce Wschodniej, syn Marcelego i Zygmunty z Paleologów. Uczęszczał do II Gimnazjum Filologicznego im. Króla J. III Sobieskiego w Krakowie, które ukończył w 1914. Następnie studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego gdzie ukończył dwa semestry. W okresie nauki w gimnazjum od 1913 był zaangażowany w działalność organizacji niepodległościowych, tworzył Drużyny Strzeleckie i brał aktywny udział w ich pracach. Od początku sierpnia 1914 w Legionach Polskich. Początkowo w grupie J. Piłsudskiego. Brał udział w kampanii kieleckiej. Po reorganizacji grupy J. Piłsudskiego w sierpniu 1914 przydzielony do 2 kompanii I baonu 1 pp Leg. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 1 pp w składzie I Brygady Legionów. Walczył 16-20 września 1914 pod Nowym Korczynem, potem od 31 marca 1915 do 18 maja 1915 w walkach pozycyjnych nad Nidą, a następnie po przekroczeniu Wisły do września 1915 pod Józefowem, Babinen, Jastkowem /1 VIII-4 VIII 1915/. Na początku września 1915 wraz z 1 pp Leg. przerzucony na front wołyński, gdzie uczestniczył w walkach z Rosjanami na linii Styru i Stachodu. Awansowany do stopnia sierż. – d-cy sekcji, potem plutonu. W bitwie pod Kostiuchnówką 3 października 1915 wraz z kilkoma żołnierzami swego plutonu osłaniał odwrót kompanii, bagnetem torując sobie drogę do własnych szeregów. W czasie walk zostaje ranny. Za ten czyn otrzymał VM kl. 5 nr 6358/. Przebywa następnie na leczeniu szpitalnym. Po zakończeniu leczenia w 1916 zostaje przeniesiony na stanowisko szefa 3 kompanii w I baonie 6 pp Leg. Brał udział do października 1916 w wszystkich walkach 6 pp Leg. W czasie walk nad Styrem był po raz drugi ranny.
    W październiku 1916 wraz z 6 pp Leg. zostaje wycofany z frontu na Wołyniu i przewieziony koleją do Baranowicz, skąd w listopadzie 1916 zostaje przewieziony na teren Królestwa. Po kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 odmawia złożenia przysięgi na wierność Niemcom a w następstwie internowany w obozie dla legionistów w Szczypiornie k/Kalisza. We wrześniu 1917 jako austriacki poddany zostaje wcielony do 20 pp armii austriackiej i wysłany na front włoski. Po upadku monarchii powraca do kraju i 1 listopada 1918 wstępuje do organizowanego w Krakowie 4 pp Leg. WP. Mianowany 16 XI 1918 ppor. i d-cą kompanii. Następnie w DOGen. w Kielcach na stanowisku adiutanta d-cy okręgu. Z dniem 25 kwietnia 1919 przeniesiony do 25 pp, a następnie od 30 czerwca 1919 w batalionie zapasowym 6 pp Leg. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickie 1919-1920. Po awansie do stopnia por. sł. st. piech. z dniem 20 listopada 1919 zostaje przeniesiony do dowództwa Frontu Litewsko-Białoruskiego, a później do 4 armii na stanowisko d-cy oddziału sztabu kwatermistrzostwa i szefa adiutantury kwatermistrza. Od 2 lipca 1920 służy w Naczelnym Dowództwie jako adiutant Szefa Sztabu, a następnie referent Sekcji Wschód Oddziału III sztabu, skąd zostaje w 1921 przeniesiony na kurs oficerski w Centrum Doświadczalnym Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Po ukończeniu kursu przeniesiony do służby liniowej w 27 pp. Zweryfikowany przez MSWoj. w grudniu 1921 w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 czerwca 1919.
    W latach 1924-1926 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując tytuł kpt. SG sł. st. piech. Rozkazem MSWoj. z 11 października 1926 zostaje przydzielony do Oddziału II Sztabu Generalnego w Warszawie na stanowisko kierownika referatu. Awansowany do stopnia mjr SG sł. st. piech. 1 I 1928. Z dniem 5 listopada 1928 przeniesiony do Wyższej szkoły wojennej na stanowisko wykładowcy. W opinii komendanta szkoły gen. Tadeusza Kutrzeby „Był oficerem o wysokiej inteligencji, znakomitym mówcą i stylistą, posiadał jasny sąd i wyrobione własne zdanie. Ambitny, lojalny kolega i lubiany kolega o prawym charakterze, dobrze wyszkolony, nadaje się na dowódcę lub zastępcę dowódcy pułku”.
    Z dniem 20 października 1931 do 1 psp w Nowym Sączu na stanowisko dowódcy 1 baonu. Od 10 czerwca 1932 do 1933 pełnił funkcję zastępcy d-cy 1 psp. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech z starszeństwem od 1 I 1933. W 1933 powraca do MSWoj. w Warszawie na stanowisko wykładowcy i kierownika kursów. W kolejnej opinii z 1935 gen. T. Kutrzeba pisze: „Oficer o nadzwyczajnym poczuciu obowiązku, ambicji pracy i dużych zdolnościach. Cechuje go entuzjazm do pracy naukowej i pedagogicznej, o dużej wiedzy ogólnej i fachowej. Nadaje się na dowódcę pułku, kierownika kursu w MSWoj, I Oficera Sztabu w GISZ, lub Szefa Oddziału IV w Sztabie Generalnym. Oficer wyróżniający się dzięki staranności i sumienności pracy na każdym zajmowanym stanowisku”. W 1934 kierownik taktyki ogólnej i p. o. kierownika I rocznika MSWoj. Z dniem 15 października 1936 został przeniesiony na stanowisko zastępcy dowódcy 48 pp w Stanisławowie, skąd zostaje w 1938 przeniesiony na stanowisko kierownika sekretariatu Komisji Regulaminowej Inspektoratu Armii gen. Tadeusza Piskora. Z dniem 1 IX 1939 mianowany dowódca 77 pp z Lidy w składzie 19 DP, którym dowodził do 6IX 1939 w walkach z wrogiem w obronie Piotrkowa Tryb., gdzie 77 pp po ciężkich walkach zostaje rozbity. Następnie d-ca utworzonej kombinowanej grupy bojowej złożonej pododdziałów 77 pp i 86 pp oraz IV dyonu z 19 pal. Następnie uczestniczy w walkach odwrotowych w kierunku Opoczna i Tulejowa, gdzie oddziały polskie przeprawiły się przez Pilicę. Podczas ciągłych potyczek z wrogiem, nalotów lotnictwa niemieckiego przekracza 8 września 1939 Wisłę pod Maciejowicami. Na Lubelszczyźnie około 15 września 1939 zostaje dowódcą odtworzonego 77 pp w skład, którego weszły resztki z rozbitych 77 pp i 85 pp. Pułkiem dowodził w walkach z wrogiem 15 IX 1939 pod Dorohuskiem i 23 IX 1939 pod Tomaszowem Lub. Podczas walk dawał osobiście przykład męstwa i odwagi. Po walkach pod Tomaszowem Lub. W dniu 28 IX 1939 we wczesnych godzinach rannych kolumna ok. 300 żołnierzy po nocnym marszu stanęła na odpoczynek w wiosce oddalonej o kilkanaście kilometrów od Jarosławia, gdzie cała grupa pod jego dowództwem została otoczona przez sowiecką kawalerię i wzięta do niewoli.
    Tak rozpoczął się kolejny i ostatni w jego życiu etap. Po załadowaniu jeńców na ciężarówki wraz z innymi jeńcami zostaje przez Tarnopol do Lwowa i dalej kolejowym transportem z jeńcami przez Podowołoczyska, Kijów do obozu w Putiwlu, skąd na początku listopada 1939 zostaje przewieziony do obozu w Kozielsku. Obóz kozielski opuścił na podstawie listy wywozowej nr 022/3 z 9 IV 1940, poz. 89. Wywieziony do Lasu Katyńskiego, gdzie został zamordowany przez funkcj. NKWD. Podczas ekshumacji zidentyfikowany pod nr 4041 i pochowany w bratniej mogile.
    Tak to odszedł szlachetny i prawy człowiek, wzorowy żołnierz i gorący patriota.
    Za męstwo i odwagę okazane na polu walki i wzorową służbę był odznaczony: Virtuti Militari kl. 5, Krzyżem Walecznych 4x, Krzyżem Niepodległości, Złotym Krzyżem z Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem 10 –lecia Odzyskanej Niepodległości
    Był wdowcem. Dzieci nie miał.

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1923,19924,1928,1932; CAW, AP 1769/89/2336; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990; M. Porwit. Spojrzenia przez moje życie. W-wa 1986; tenże: Komentarze do historii polskich działań obronnych 1939 roku. T. 1-3. W-wa 1978; W. Market. 77 Pułk Strzelców Kowieńskich. Pruszków 2002;B. Bielski. Grupa operacyjna „Piotrków” 1939. W-wa 1991; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990;  S. Swianiewicz. W cieniu Katania. W-wa 1990; A. Moszyński. Lista Katyńska. Jeńcy obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Londyn 1982;Dziennik personalny MSWoj. nr 8 z dnia 21 V 1935: ppłk dypl. Nowosielski – zmiana imienia Gustaw Wiktor na August Wiktor; Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945, t. II /1914-1921/, cz. 2. Koszalin 1993.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Nowosielski Piotr Władysław 
    - , mjr piech.
    [1900-?], kpt. sł. st. piech. piech. WP [1929]

    Ur. 1 VI 1900. W WP XI 1918.Jako podchorąży brał udział 1919-1920 w szeregach 15 pp w składzie 9 DP w wojnie polsko-bolszewickiej. Za męstwo okazane na polu walki został odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie służył w 15 pp, potem przeniesiony do PKU Nisko, gdzie pełnił funkcję oficera kanc. Przeniesiony do 64 pp w Grudziądzu, skąd go przeniesiono w 1927 do Korpusu Ochrony Pogranicza. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1929. Po 1933 przeniesiony do 45 pp w Równem, gdzie pełnił m. in. funkcję d-cy kompanii. W latach 1937-1939 oficer mobilizacyjny 45 pp. W 1939 przeniesiony do 44 pp w Równem. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy II batalionu 44 pp w składzie 13 DP. Walczył na szlaku bojowym pułku. Po kapitulacji oddziałów polskich we IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II C w Woldenbergu.
    Dalsze jego losy n/n.
    Odznaczony: VM 5, KN, KW2, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik 1939. Kraków 2006; J. Izdebski. Dzieje 9 DP 1918-1939. W-wa 2000; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.
    (
    inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Nycz - Lubicz
    - , patrz: Lubicz Nycz Leszek. mjr art.

     





    „Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej” – Ludwik Głowacki wyd. MON


    3 sierpień  2007 r. - 29 sierpień  2011 r.

    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005