<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Obrona Modlina i Warszawy 1939

  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "A - Ć"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "D - G"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "H - J"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "K"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "L - N"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "O - R"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "S - T"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "U - Ż"


  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.
    nazwiska K



    Na podstawie książki „Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej” – Ludwika Głowackiego wyd. MON przygotowałem listę imienną osób występującą w Indeksie nazwisk:


    Położenie Armii "Warszawa" w dn. 13 września 1939 r.

    Bardzo proszę o nadsyłanie, celem uzupełnienia informacji, not biograficznych wymienionych osób - stawiz@wp.pl


    LISTA NAZWISK - zawiera 2364 osoby





    Kaczmarczyk Lucjan
    - , ks. kapel.

    Kaczmarczyk Romuald
    - , por. piech.
    [1910-?], oficer sł. st. piech. WP, por.[1938]

    Ur. 18 XII 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 60 pp w Ostrowie Wlk. Na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 p. o. d-cy 3 kompanii CKM w III baonie. W wojnie obronnej we IV 1939 dowodził 6 kompanią II baonu 60 pp w składzie 25 DP. Brał udział w walkach nad Bzurą, a następnie po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie dowodząc 5 kompanią II baonu 60 pp. Podczas walk 27 IX 1939 zostaje ranny. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po ucieczce z oflagu był żołnierzem AK.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu w latach 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2002.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kaczmarek Franciszek - , st. sierż.

    Kaczmarek Józef
    - , ppor. rez. piech.
    [1912-1939], ppor. rez. piech. [1936]

    Ur. 28 VI 1912. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 17 DP przy 69 pp w Gnieźnie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 68 pp we Wrześni. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 1 kompanii CKM I batalionu 68 pp w składzie 17 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 68 pp m. in. nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych. Poległ 20 IX 1939 w Palmirach podczas bombardowania lotniczego. Po wojnie w II 1951 jego prochy ekshumowano i pochowano na Cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: KW

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii wrześniowej 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kaczmarek Zdzisław - , ppor. rez. piech. 
    [?-1939], ppor. rez. piech. [1939?]

    W latach międzywojennych odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 58 pp w składzie 14 DP Armii „Poznań”. Brał udział w walkach nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych w kierunku Warszawy. Poległ w walce z Niemcami 18 IX 1939 w Janówku k. Tułowic. Pochowany na cmentarzu w Tułowicach.

    L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kaczorkiewicz Stanisław
    - , por. art.
    [1910-?],kadet, oficer sł. st. art. WP, por.[1933]

    Ur.20 VII 1910. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, potem w Chełmnie, gdzie w VI 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 2 pal w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1933. Później przeniesiony do korpusu oficerów uzbrojenia i skierowany na studia na Politechnice Warszawskiej. W 1939 przydzielony do 13 pal w Równem. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 baterii II dywizjonu 13 pal w składzie 13 DP. Wyróżnił się 6 IX 1939 w bitwie z niemieckim korpusem Pancernym pod Tomaszowem Maz.
    Dalsze losy n/n

    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2002; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kaczorowski Klemens
    [1907-1989], oficer sł. st. piech. WP, por. [1936], w PSZ, kpt.

    Ur. 24 X 1907. Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1933 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 83 pp w Kobryniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Następnie d-ca 4  kompanii II baonu. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 4 kompanią II baonu 83 pp w składzie 30 DP Armii „Łódź”. Uczestniczył w walkach pod Działoszynem i Przyłękiem, a następnie w bojach odwrotowych w kierunku Puszczy Kampinoskiej i Modlina. Od 13 IX 1939 uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Działał w konspiracji obozowej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldebergu, a po ewakuacji oflagu w I 1945 znalazł się w grupie jeńców w oflagu VII A w Murnau. Po odzyskaniu wolności w v 1945 wstępuje do PSZ na Zachodzie. Następnie po demobilizacji w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Australii i tam osiadł na stałe.
    Zmarł w m. Springvale 03 III 1989.
    Odznaczony za kampanię wrześniową 1939 VM kl. 5.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9. Warszawa 15 VIII 1933.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Kaczorowski Marian
    - , kpt. art.
    [1903-?], oficer sł. st. art. WP, kpt.[1938]

    Ur. 22 III 1903. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 24 pal w Jarosławiu. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 8 pac w Toruniu na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1932. Następnie d-ca baterii. Przeniesiony z 8 pac do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, gdzie pełnił funkcję instruktora w 1 baterii szkolnej Szkoły Podoficerów Zawodowych Artylerii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1938.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii 88 dac. Uczestniczy w obronie Warszawy.
    Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000, tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kaden-Bandrowski
    - pisarz
    Kalandyk Józef - , ppłk piech.   patrz LINK

    Kalenkiewicz Wojciech
    - , por. art.
    [1914-1939],kadet, oficer sł. st. art., por. [1938]

    Ur. 31 VIII 1914 w Trokienikach woj. wileńskie, syn Jana i Heleny z d. Zawadzkiej. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w VI 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w szkole podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 1 pal w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1938. W tym samym roku przeniesiony do 2 pp Leg. w Sandomierzu na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem art. piech. 2 pp Leg. w składzie 2 DP Armii „Łódź”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 pp Leg. od Pabianic, pod Rozprzą, gdzie jego pluton zostaje rozbity, potem 6 IX 1939 w rejonie Borowskich Gór, potem walkach odwrotowych  w rejonie Ołtarzowa, gdzie 12 IX 1939 został ranny i wzięty do niewoli niemieckiej. Wg jednej wersji odprowadzany do Piastowa przez esesmanów został przez nich zamordowany, wg innej wersji zmarł 26 IX 1939 w szpitalu PCK w Ursusie.
    Pośmiertnie odznaczony VM kl. 5

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2002; R.Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1992; J. Erdman. Droga do Ostrej Bramy. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kalinka Mirosław Józef 
    - , ppłk dypl. 
    [1893-1949], ppłk dypl. sł. st. piech. WP[1939], W konspiracji AK ps. „Bąbel”, w PSZ płk .

    Ur. 24 II 1893. Ukończył gimnazjum. Uczestnik walk na frontach I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 6 pp Leg.  Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 6 pp Leg. w Wilnie, gdzie pełnił różne funkcje. W okresie X 1924-X 1925 na kursie doszkalającym w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu WSWoj. przydzielony z dniem 15 X 1925 do Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. Następnie od 1927 oficer 50 pp w Kowlu, gdzie  pełni różne funkcje, a jesienią 1928 zostaje przesunięty na stanowisko d-cy kompanii w III batalionie. Przeniesiony w XI 1929 z 50 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko szefa sztabu Brygady KOP „Wołyń”.  Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. piech. 1 I 1931. Jesienią 1932 przeniesiony z KOP  do 68 pp  we Wrześni na stanowisko d-cy batalionu. W 1933 przeniesiony  z 68 pp  garnizon Września na stanowisko d-cy  batalionu detaszowego  68 pp w Jarocinie/ późniejszy II baon 68 pp/, a następnie w okresie 1934-1935  d-ca batalionu w 6 psp w Samborze, potem w latach 1936-1937 szef Oddziału III Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu, skąd go przeniesiono w 1937 na stanowisko wykładowcy taktyki broni połączonych. Awansowany do stopnia ppłk dypl. 19 III 1939. W 1939 przydzielony do sztabu Armii „Łódź” na stanowisko kwatermistrza, a następnie na stanowisko szefa Oddziału I sztabu GO „Piotrków”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym GO „Piotrków”, potem w walkach odwrotowych w kierunku Puszczy Kampinoskiej. Po przebiciu się do Modlina pełnił funkcję kwatermistrza dowództwa Obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli nieme3ickiej skąd udało mu się zbiec. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie. Czynny w konspiracji niepodległościowej AK. W okresie 1942-X 1943 pełnił funkcję szefa sztabu Komendy Obszaru Zachodniego AK z siedzibą w Warszawie. W X 1943 aresztowany wraz synem Bogusławem był więziony na Pawiaku, skąd został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, potem w XI 1944 do obozu w Lutomierzycach w Czechach. Wiosną 1945 udało mu się razem z synem zbiec z obozu Po wojnie przebywał na Zachodzie. Służył w I Korpusie Polskim. W 1947 zdemobilizowany w stopniu płk-a. Mieszkał w Wlk. Brytanii. Zmarł w Londynie  28 XII 1949. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie.
    Żona Maria /1895-30 III 1976/Miał syna Bogusław /kadet/żoł. AK ps. Cygan /1921-2001/.

    Dz. Pers. Nr 105 z 14 X 1925; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928;Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 28 IX 1933;Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939.  W-wa 1991;Armia Krajowa w dokumentach, t. II i t. III. Szczecin 1989;K. Komorowski/red./ Armia Krajowa. Szkice z dziejów sił Zbrojnych Polskiego Państwa Podziemnego. W-wa 1999;Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kalinowski
    - , inspektor Str. Poż.
    Kalinowski - , ppor. Str. Gran.

    Kalinowski Stanisław
    - , mjr piech. 
    [1896-1939], mjr sł. st. piech. WP[1938]
    Ur. 8 XII 1896. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 31 pp w Łodzi, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca 3 kompanii I batalionu. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. Po ukończeniu kursu dla dowódców bataliony awansowany do stopnia mjr sł. st. 19 III 1938 i przeniesiony na stanowisko d-cy batalionu w 83 pp w Kobryniu. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził II baonem 83 p[p w składzie 30 DP. Poległ 9 IX 1939 w walce z Niemcami pod Przyłękiem. Pochowany na cmentarzu w Jeżowie. Pośmiertnie odznaczony VM kl. 5.
    Odznaczony VM kl. 5 nr 14064, KN,KW3x, SKZ.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków 1939. W-wa 1991; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kaliński Władysław
    - , płk dypl.
    [1891-1952], legionista „Zubosz” oficer dypl. sł. st. WP, płk [1932]

    Ur. 22 III 1891 w Rohatynie w Małopolsce Wschodniej. Ukończył 7 klasową szkołę realną i zdał w 1912. maturę we Lwowie. Członek ZS. Ukończył kurs podoficerski ZS. Od 3 VIII 1914 w Legionach Polskich. Był żołnierzem 3 kompanii III baonu 1 pp LP. wyróżnił się podczas walk 21 V 1915 w walce o lasek kozinkowski. W stopniu sierż. dowodził plutonem. 15 VI 1916 został podczas dowodząc patrolem w czasie walki został ciężko ranny. Przebywał na leczeniu w szpitalu. Mianowany 1 XI 1916 chor. piech., a 1 I 1917 ppor. piech.
    Po kryzysie przysięgowym w LP w VII 1917 internowany, a we IX 1917 wcielony do 20 pp armii austriackiej i skierowany na front włoski. Od początku III 1918 uczestnik 6 – tygodniowego oficerskiego kursu szturmowego przy 12 DP w Cessalto. Od XI 1918 w WP. Awansowany w XII 1918 do stopnia por. sł. st. piech. od III 1919 do 29 V 1919 dowodził 7 kompanią 1 pp Leg. Brał udział w wyprawie wileńskiej, potem w walkach na froncie litewsko-białoruskim, gdzie 1 pp Leg. wchodził w skład 1 DP Leg. Ukończył w 1919 w Rembertowie kurs d-ców batalionu. Awansowany w 1919 do stopnia kpt. sł. st. piech. Następnie do 10 VII 1919 zastępczo dowodził II baonem 1 pp Leg., potem ponownie do 4 XII 1919 d-ca 7 kompanii II baonu 5 pp Leg. Od 7 XII 1919 do 9 VII 1920 był adiutantem sztabowym w 1 BP Leg. Walczył na Łotwie, a następnie uczestniczy w wyprawie kijowskiej w 1920. Ranny 10 VI 1920 pod Wasylkowem. 1 VII 1920 awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. Od 8 VIII 1920 do 19 IX 1920 był d-cą 1 pp Obrony Warszawy. Po zakończeniu wojny zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 19 IX 1920 do 21 VII 1922 kierownik Wydziału Wyszkolenia w I Departamencie Broni Głównych MSWoj. Jednocześnie w 1921 ukończył w Warszawie kurs informacyjny dla wyższych dowódców. Od 21 VII 1922 do 30 XI 1922 d-cą batalionu w 36 pp. Od 31 XI 1922 do 1 X 1924 studiował w MSWoj. w Warszawie. Z dniem 15 VIII 1924 awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. Po ukończeniu MSWoj. służył od X 1924 do 3 III1926 w Oddziale III a Biura Ścisłej Rady Wojennej. Następnie od 3 III 1926 do 26 VI 1927 kierownik samodzielnego referatu „Osłona” w III Oddziale Sztabu Generalnego WP. z dniem 26 VI 1927 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy 3 półbrygady.  W 1931 był d-cą pułku KOP „Głębokie”. Następnie od 20 IX 1931 do 1936 d-ca 48 pp w Stanisławowie. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. piech. 1 I 1932. W latach 1936-1939 d-ca piechoty dywizyjnej 14 DP w Poznaniu. Latem 1939 mianowany d-cą 13 DP w Równem.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 13 DP w składzie Armii „Prusy”. Walczył pod Tomaszowem Maz., potem w walkach odwrotowych. Z resztkami 13 DP przebił się 20 IX 1939 do Warszawy, gdzie odtworzył swoją dywizję. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 znalazł się w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau, skąd został uwolniony 29 IV 10945 przez wojska amerykańskie. Po odzyskaniu wolności wyjechał do Wlk. Brytanii, gdzie zamieszkał na stałe.
    Zmarł w Londynie 13 VIII 1952. Pochowany na cmentarzu St. Mary ’s.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, Polonia Restituta kl. 4, KW 5x, ZKZ.
    Żonaty. Miał córki.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. II. W-wa 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; W. Chocianowicz. W 50- lecie powstania MSWoj. W Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Kalisz Józef - , dr med.

    Kamiański Aleksander
    - , kpt. piech.
    [1899-?], kpt. sł. st. piech.[1927]

    Ur. 10 XII 1899. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 4 pp Leg. w Kielcach, gdzie pełnił różne funkcje. Z dniem 26 II 1925 przeniesiony z 4 pp Leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza, skąd zostaje przeniesiony z dniem 1 IX 1927 do 60 pp w Ostrowie Wlk. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1927. W 60 pp pełnił funkcję m. in. d-cy kompanii, potem do VIII 1939 oficer administracyjno-materiałowy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 60 pp w skaldzie 25 DP Armii „Poznań”. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym pułku. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy N/N
    Odznaczony: KW, MN

    Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer - B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kamiński Andrzej
    - , dr med.

    Kamiński Bronisław Czesław
    - , mjr piech.
    [1895-1939], mjr sł. st. piech. [1931]

    Ur. 3 IX 1895. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 84 pp. Do stopnia kpt. awansowany w XII 1924 z starszeństwem od 15 XII 1924. W 1926 przeniesiony z 84 pp na stanowisko referenta do Departamentu Piechoty MSWoj. Warszawie. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1931. Z dniem 7 IV 1931 przeniesiony na stanowisko d-cy II batalionu do 30 pp w Warszawie. Z dniem 11 VII 1933 przesunięty z stanowiska d-cy II batalionu 30 pp na stanowisko kwatermistrza 30 pp. W 1937 mianowany d-cą I batalionu 30 pp, którym dowodził do IX 1939. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca I batalionu 30 pp w składzie 10 DP. Brał udział w ciężkich walkach z wrogiem w obronie linii rzeki Warty pod Beleniem, potem w bojach odwrotowych przez Skierniewice, Miłosnę w kierunku Warszawy, gdzie dotarł 14 IX 1939. Następnie uczestniczy w walkach w obronie Warszawy. Poległ w walce 21 IX 1939 w m. Placówka k. Warszawy.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14065, KW, ZKZ, MN, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI1933; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kamiński Henryk - , por. piech.
    [1908-?], por. sł. st. piech.[1935]

    Ur. 11 I 1908. Ukończył gimnazjum. W latach 1929-1930 w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. W latach 1930-1932 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Następnie d-ca plutonu w 9 kompanii III batalionu 21 pp. W 1938-1939 na kursie d-ców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 kompanii III batalionu 21 pp w składzie 8 DP. Uczestniczył w walkach w rejonie Ciechanowa, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kamiński Jan Olimpiusz
    - , ppłk art. 
    [1893-1986], oficer sł. st. art. WP, ppłk [1936], w PSZ, płk [1943]

    Ur. 17 XII 1893 w Ciechanowie, syn Karola i Marii z d. Jełowieckiej. Ukończył szkołę powszechną w Ciechanowie, a następnie uczęszczał do gimnazjum w Warszawie, gdzie w 1913 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie nauki w gimnazjum działał w młodzieżowej organizacji niepodległościowej. Od 1913 studiuje na Wydziale Medycznym UW w Warszawie. Po wybuchu I wojny światowej Wydział Medyczny UW zostaje przeniesiony wraz z studentami do Rostowa n/Donem. W 1915 zostaje wcielony jako sanitariusz do armii rosyjskiej i pełni służbę na froncie do 1916. Następnie wcielony do jednostki artylerii brał udział w walkach na froncie niemiecko-rosyjskim do 1917. Jesienią 1917 wstępuje do I KP na Wschodzie dowodzonego przez gen. J. Dobór-Muśnickiego. Służy w artylerii awansując do stopnia ogniomistrza. Po rozwiązaniu I KP w VI 1918 powraca do kraju i działa w POW. Od XI 1918 w WP. Ukończył kurs szkoły podchorążych artylerii w Toruniu. W latach 1919-1920 w stopniu ppor. art. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w 3 pap, gdzie dowodził baterią. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1928 i przeniesiony z 3 pap do sztabu 3 DP. W VII 1929 przeniesiony do 25 pal w Kaliszu na stanowisko d-cy dywizjonu z jednoczesnym skierowaniem na kurs d-ców dywizjonów w CWArt. w Toruniu. Następnie do 1936 służył w 25 pap/pal w Kaliszu na stanowisku d-cy dywizjonu, potem II z-cy d-cy pułku. Do stopnia ppłk awansowany 1 I 1936. Przeniesiony z 25 pal do 21 pal w Bielsku na stanowisku z-cy d-cy pułku. W X 1938 mianowany d-cą 2 dak w Dubnie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 dak w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył 1 IX 1939 w bitwie pod Mokrą, potem Wolą Cytrusową, a w odwrocie wraz z Wołyńską Brygadą Kawalerii przebija się do Modlina, skąd brygada zostaje przerzucona na Lubelszczyznę. Uczestniczy w walkach pod Suchowolą i Krasnobrodem. Po walce 27 IX 1939 pod Przemyślem dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Krakowie-Płaszowie, skąd 7 XI 1939 udało mu się zbiec. W I 1940 udało mu się przekroczyć granicę węgierską, a następnie przedostać do Francji, gdzie wstępuje do WP. W IV 1940 mianowany d-cą organizowanego, w Coëtquidan 4 pac przeznaczonego dla 4 DP. Na początku VI 1940 pułk zostaje rozwiązany, a oficerów i żołnierzy przeniesiono do 4 pal. Obejmuje wówczas dowództwo I dywizjonu 4 pal w składzie 4 DP. Po klęsce Francji ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie zostaje przydzielony do 4 Kadrowej Brygady Strzelców. Następnie m. in. d-ca kompanii oficerskiej, a od IX 1941 w 1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej, gdzie pełnił funkcję d-cy dywizjonu artylerii, a następnie d-cy II batalionu. W I 1943 awansowany do stopnia płk sł. st. art. Od I 1943 do III 1944 pełnił funkcję z-cy d-cy brygady. Przeniesiony do sztabu NW WP w Londynie. We IX 1944 uczestniczy w operacji desantowej „Market - Garden”. Walczył pod Arnhem. Po powrocie w x 1944 do Wlk. Brytanii do I 1945 oficer sztabu NW WP. Od I 1945 do X 1946 pełnił funkcję z-cy d-cy artylerii I Korpusu PSZ w Wlk. Brytanii. W XI 1946 powraca do Polski. Od 1947 do 1967 pracuje na różnych stanowiskach w administracji państwowej i gospodarczej. Od 1967 na emeryturze. Aktywnie uczestniczy w ruchu kombatanckim i wśród młodzieży. W 1963 opublikował swoje wspomnienia pt. „Od konia i armaty do spadochronu”.
    Zmarł w Warszawie 14 IV 1986. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Żonaty. Miał syna Zdzisława – żołnierza AK poległego podczas Powstania Warszawskiego.
    VM kl. 4 nr 00209, kl. 5, KW4x, ZKZ,

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. MSWoj. Nr 11 z 6 VII 1929; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; W. K. Stasiak. W locie szumią spadochrony.    W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kamiński Marian - , por. piech. 
    [1912-1994], kadet, oficer sł. st. piechoty, por. [1937], w konspiracji ZWZ/AK, kpt., ps. „Jur”, „Ster”, „Żaglowiec”.
    Kmdt Rejonu I – Obwód Warszawa – Żoliborz ZWZ-AK II 1940-2 X 1944. Okręg Warszawa – miasto ZWZ/AK.

    Ur. 24 V 1912 w Warszawie. Uczęszczał do szkoły powszechnej, a następnie po zdaniu egzaminu uczy się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1931 uzyskał świadectwo dojrzałości. W okresie od IX1931 do VIII 1933 przebywa w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Po ukończeniu podchorążówki promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1933 z przydziałem do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1937. Ukończył w 1938 kurs dla oficerów d-ców kompanii w zakresie broni p/pac.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako d-ca kompanii p/panc. 21 pp w składzie 8 DP. Brał udział w obronie Modlina i Warszawy. Po zakończeniu działań wojennych nie poszedł do niewoli i przebywał na terenie Warszawy.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji SZP/ZWZ/AK na terenie Obwodu Żoliborz. Od II 1940 k-dt Rejonu I w Obwodzie ZWZ/AK Warszawa – Żoliborz, którym dowodził do wybuchu powstania Warszawskiego w 1 VIII 1944. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 03 V 1944. Podczas powstania dowodził Zgrupowaniem „Żaglowiec” / od 09 VIII 1944 jednostka nosiła nazwę 21 pp AK/. Po kapitulacji powstania znalazł się w niewoli niemieckiej i przebywał w obozie jenieckim. Po zakończeniu wojny i odzyskaniu wolności w V 1945 pozostaje na emigracji. Wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie pracował jako robotnik, w końcu lat czterdziestych wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie zamieszkał na stałe. Zmarł w Los Angeles 06 III 1994.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11784.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse w WP 1935-1939. Kraków 2003; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; Biuletyn AK „Przekaz Gdański” nr 4. Gdańsk 1990; zbiorowe: Oddziały Powstania Warszawskiego. W-wa 1988; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; W. J. Wiąk. Struktura Organizacyjna AK. W-a 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kanicki Władysław Zbigniew 
    - , kpt. piech. 
    [1900-1939], kpt. sł. st. piech. WP[1935]

    Ur. 15 X 1900. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1922-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 31 VIII 1924 z przydziałem do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 31 VIII 1926. Następnie przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Po 1933 przeniesiony z KOP do 43 pp w Dubnie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1935. W 43 pp pełni funkcję d-cy kompanii, potem oficer administracyjno-materiałowy. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził samodzielną kompanią CKM na taczankach w składzie 43 pp 13 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Poległ 9 IX 1939 pod Głowaczewem.
    Odznaczony: KN, KW
     

    Rocznik oficerski 1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kaniowski - Zagłoba Roman  patrz LINK

    Kankofer Tadeusz Eugeniusz
    - , kpt. dypl. 
    [1903-?], kpt. dypl. sł. st. art.[1936]

    Ur. 10 X 1903. Ukończył gimnazjum. W latach 1923-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie ukończył kurs unitarny. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 11 pap w Stanisławowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Z 11 pap przeniesiony z dniem 1 IV 1931 do 25 pap/pal w Kaliszu. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu kurs dla dowódców baterii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W stopniu kpt. dypl. sł. st. art. w VIII 1939 zostaje mianowany kwatermistrzem 13 DP i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Brał udział w walkach z Niemcami m. in. pod Tomaszowem Maz., potem w walkach odwrotowych w kierunku przeprawy przez Wisłę w rejonie Maciejowic-Magnuszew. Brał udział w walkach pod Falenicą i Otwockiem, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926;Dz. Pers. Nr 3 z 26 IV 1931; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Porwit. Spojrzenie poprzez moje życie. W-wa 1986; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kaniowski-Zagłoba Roman
    - , mjr piech.

    Kantecki Lech Józef
    [1910-2002], kadet, oficer sł. st. piech. WP, por. [1938], w PSZ kpt.

    Ur. 25 V 1910. Syn Floriana. Po ukończeniu szkoły powszechnej, uczył się w korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w VI 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od IX 1931 do VIII 1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 68 pp we Wrześni na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 3 kompanii CKM w III baonie 68 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM III baonu 68 pp w składzie 17 DP Armii „Poznań”. Uczestnik walk nad Bzurą i w walkach odwrotowych m. in. w Puszczy Kampinoskiej. 17 IX 1939 po ciężko rannym mjr W. Krajewskim objął dowództwo III baonu 68 pp. Podczas przebijania się do Warszawy 19 IX 1939 w rejonie m. Górka dostał się do niewoli niemieckiej.
    Następnie w oflagu II c w Woldenbergu. W 1942 oskarżony przez Niemców o zastrzelenie 2 jeńców podczas kampanii wrześniowej 1939. Przewieziony w 1942 z oflagu w Woldenbergu do Fortu VII w Poznaniu. Po rozprawie przed niemieckim sadem specjalnym, gdzie zarzuty nie znalazły potwierdzenia wywieziony do obozu koncentracyjnego w Mauthausen, gdzie przebywał do IV 1945. Po uwolnieniu z obozu wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II Korpusu Polskiego. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. We IX 1946 ewakuowany wraz z II KP do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji osiadł w Wlk. Brytanii na stałe. Mieszkał w Londynie. Działał na niwie społecznej. Był m. in. członkiem Zarządu ligi Niepodległości i kierownikiem sekcji archiwalnej Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie.
    Odznaczony za kampanię wrześniową 1939 VM kl. 5
    Zmarł w Wlk. Brytanii 18 VII 2002.

    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; Wrzesińscy kombatanci. Września 1986; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty kampanii 1939. Lublin 1969; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kański Władysław Feliks
    - , mjr piech.
    [1900-1963], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1939]

    Ur. 11 II 1893. Uczestnik i wojny światowej. Od XI 1918 w WP. Brał udział w stopniu por. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 14 pp na stanowisku d-cy kompanii, potem p. o. d-cy I baonu i d-ca baonu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1928. Przeniesiony z 14 pp do Korpusu Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie pełnił różne funkcje. Następnie przeniesiony do 68 pp we Wrześni na stanowisko d-cy baonu, później mianowany k-dtem Powiatowej Komendy Uzupełnień w Gnieźnie. Po napaści Niemców na Polskę ewakuował się z podległym personelem do Warszawy i brał udział w jej obronie. Od 16 IX 1939 dowódca II baonu 360 pp na odcinku „Południe”. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu w Woldenbergu.
    Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał w Gnieźnie, gdzie zmarł 21 VII 1968.
    Odznaczony: KW, ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kapałka Aleksander Jan
    - , por. piech.
    1911-1939], oficer sł. st. piech. WP, por. [1935]

    Ur. 25 X 1909 w Krakowie, gdzie ukończył gimnazjum. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Następnie służył jako d-ca plutonu w Baonie KOP „Dederkały” , stacjonującym w m. Dederkały Wielkie pow. krzemieniecki na Wołyniu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Następnie przeniesiony do 60 pp w Ostrowie Wlkp. na stanowisko d-cy kompanii. Od X 1938 studiował w MSWoj. w Warszawie /promocja XIX 1938-1940/. W VIII 1939 przydzielony na stanowisko oficera wywiadowczego do sztabu 25 DP. Brał udział w walkach nad Bzurą ,potem w obronie Warszawy. 26 IX 1939 ranny na Bielanach od ognia niemieckiej artylerii. Zmarł 31 X 1939 w szpitalu Okręgowym nr 1 w Warszawie.
    Pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie.
    Odznaczony pośmiertnie VM kl. 5 nr 14108.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9. Warszawa 15 VIII 1932; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kapciuk Stanisłąw Kazimierz - , por. piech
    [1909-1994], oficer sł. st. piech. WP, por. [1936], w LWP, kpt./mjr

    Ur. 21 V 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do  85 pp w Nowowilejce, gdzie dowodził plutonem, potem kompanią. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Następnie Po zdaniu egzaminów przyjęty do MSWoj. w Warszawie, gdzie studiował od XI 1939 /promocja XIX 1938-1940/. Po ukończeniu I roku dalszą naukę przerwał mu wybuch wojny. W VIII 1939 przydzielony do sztabu 8 DP w Modlinie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję oficera informacyjnego 8 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na przedpolach Modlina, potem w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Podczas ewakuacji oflagu znalazł się w grupie jeńców, która odzyskała wolność 31 I 1945 w m. Deetz /Dziedzice/. Po wojnie w kraju. Wcielony do LWP w 1945 służył jako oficer sztabu w Brygady Ochrony Pogranicza w Krośnie Odrzańskim. W 1949 przeniesiony do rezerwy w stopniu mjr-a. Zamieszkał wówczas w Ostrowie Wlkp. Pracował w przedsiębiorstwach budowlanych jako technik budowlany. Od 1975 na emeryturze.
    Ciężko chory zmarł w Ostrowie Wlkp. 11 V 1994. Pochowany na miejscowym cmentarzu.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9. Warszawa 15 VIII 1933; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kaplinowski Józef
    - , ppor. br. panc.
    [19o8-1974], oficer sł. st. br. panc., ppor. [1938]
    Ur. 4 II 1908. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w WP. Ukończył szkołę podoficerską i pozostał w zawodowej służbie wojskowej jako podoficer zawodowy. W 1938 ukończył Szkołę Podchorążych Broni Pancernej w Modlinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. br. panc. 1 X 1938 z przydziałem do 7 batalionu pancernego w Brześciu nad Bugiem, gdzie był instruktorem 1 kompanii. W VIII 1939 przydzielony do mobilizowanej przez 7 b. panc. 31 kompanii czołgów rozpoznawczych dla Armii „Poznań”. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 31 kompanii czołgów rozpoznawczych, która został podporządkowana d-cy 25 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 25 DP, m. in. nad Bzurą, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu II C w Woldenbergu. Aktywnie działał w jenieckiej konspiracji wojskowej. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju.
    Zmarł w I 1974.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Karaś Franciszek
    - , ppor. rez. piech.
    [ 1913-1997], ppor. sł. st. piech. WP[1937]

    Ur. 29 IX 1913 w m. Przędzel k/Niska. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury w 1934 wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. W latach 1934-1935 odbywał przeszkolenie unitarne w Różanie, potem 1935-1937 w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 30 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu w 4 kompanii II baonu. W kampanii wrześniowej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I Batalionu 360 pp zmobilizowanego przez 36 pp. W czasie walk w obronie Warszawy zostaje 18 IX 1939 ranny i umieszczony w szpitalu. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II A w Prenzlau, potem w oflagu II C w Woldenbergu. Uwolniony z niewoli 30 I 1945 w m. Deetz. Po powrocie do kraju podejmuje pracę zawodową w zakładach Huta Stalowa Wola. Ukończył zaocznie studia wyższe. Następnie pracuje jako tłumacz i instruktor obsługi maszyn oraz główny koordynator produkcji licencyjnej z firmą Hester z USA. Od 1979 na emeryturze.
    Odznaczony: KW, Krzyżem za Wojnę 1939, KKOOP.
    Zmarł w 1997 w Nisku.

    Tajny Dziennik Personalny Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Karchesy Aleksander - , kpt. 
    [1904-1939], kpt. inż. sap. [1935]

    Ur. 4 IV 1904 w Rzeszowie. Po ukończeniu w 1914 szkoły powszechnej w Krakowie wstępuje do Wojskowej Szkoły Realnej w Wiedniu, w której uczył się do 1918. Od XI 1918 naukę kontynuuje w Korpusie Kadetów Nr 1 w Krakowie, gdzie w 1921 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1921-1922 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, a następnie 1922-1924 w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie. Promowany w 1924 na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VII 1923 z przydziałem do 10 p. saperów w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Po przeformowaniu pułów saperów w bataliony saperów w 1929 pełnił funkcję adiutanta d-cy 10 b. saperów. Przeniesiony w 1929 do Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie, gdzie był d-cą plutonu szkolnego, potem instruktor szkolenia w zakresie pontonierski oraz członkiem komisji doświadczalnej. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony po 1936 do 7 b. saperów w Poznaniu, gdzie pełnił funkcję d-cy kompanii szkolnej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 17 batalionu saperów zmobilizowanego w 7 b. saperów dla 17 DP. Jednocześnie d-ca saperów 17 DP. Uczestniczy w walkach na szlaku bojowym 17 DP w składzie armii „Poznań”. Poległ 22 IX 1939 w Łomiankach w walce z wrogiem podczas przebijania się do Warszawy. Pochowany na cmentarzu w Kiełpinie Poduchowym.

    Dz. Pers. MSWoj. Nr 94 z 14 IX 1924; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001; l. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Karcz Jan
    - , płk dypl. 
    [1892-1943],oficer dypl. sł. st. kaw. WP, płk [1931], OOB/ZWZ ps. „Jan” „Mazowiecki”

    Ur. 16 X 1892 w Modlnicy k./Krakowa, syn Bartłomieja /rolnika/ i Marianny z d. Wojdyła. Uczęszczał do 7 klasowej szkoły realnej w Krakowie, gdzie w 1912 zdał maturę, a następnie od 1912 do 1914 studiował na wydziale dróg i mostów Politechniki Lwowskiej, gdzie zaliczył 5 semestrów. Zmobilizowany do armii austriackiej w 1914 ukończył w 1915 w Krems oficerską szkołę saperów dla jednorocznych ochotników, po ukończeniu, której mianowano go 1 V 1915 chor. sap. Następnie walczył na froncie serbskim i włoskim. Awansowany 1 I 1916 do stopnia ppor. , a 1 II 1918 do stopnia por. W X 1918 urlopowany w celu dokończenia studiów. Od XI 1918 służy w WP. Brał udział w obronie Lwowa. Następnie do II 1919 d-ca szwadronu technicznego w 7 p. ułanów. Brał udział w wojnie polsko- bolszewickiej 1919-1920. Awansowany na stopień rtm. sł. st. kaw. 13 IV 1920. Od II 1919 d-ca szwadronu, potem od 12 VII-14 VIII 1920 jako p. o. dowodził 1 p. szwoleżerów. Do stopnia mjr sł. st. kaw. awansowany 3 V 1922 i zweryfikowany przez MSWoj. w tym stopniu z starszeństwem od 1 VI 1919. Od IX 1921 do VII 1922 przebywał na kursie d-ców szwadronu w Oficerskiej Szkole Jazdy w Grudziądzu. Od VIII 1922 służy w 1 p. szwol., gdzie dowodzi szwadronem zapasowym, potem z-ca d-cy pułku. Od XI 1925 do IX 1926 pełni funkcję referenta w departamencie Kawalerii MSWoj. Od X 1926- X 1928 studiuje w MSWoj. Warszawie. Do stopnia ppłk sł. st. kaw. awansowany 1 I 1927. Następnie od 26 X 1928 do 2 X 1931 dowodził 1 p. szwoleżerów w Warszawie. Awansowany na stopień płk dypl. sł. sł. 1 I 1931. Od X 1931 pełni funkcję szefa departamentu Kawalerii MSWoj. W IV 1937 mianowany d-cą Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Brał czynny udział w działalności sportowej i społecznej. Pełnił obowiązki przewodniczącego Komisji Technicznej Towarzystwa Międzynarodowych i Krajowych Zawodów Konnych w Polsce. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził Mazowiecką Brygadą Kawalerii w składzie Armii „Modlin”, która toczyła z Niemcami zacięte walk opóźniające i odwrotowe m. in. pod Mławą, w rejonie Chorzelowa, pod Przasnyszem, Pułtuskiem i Wyszkowem, a następnie od 20 IX 1939 w GA gen. S. Dąb-Biernackiego do bitwy pod Suchowolą i Góreckiem Starym 24 IX 1939 na Lubelszczyźnie gdzie Maz. BK został rozbita. Uniknął niewoli i przedostał się do Krakowa, gdzie podejmuje działalność konspiracyjną w Organizacji Orła Białego, potem w ZWZ. Skierowany na teren Tarnowa zaczął tam tworzyć konspiracyjne oddziały terytorialne w rejonie przedwojennego obwodu pułkowego, bazując na środowiskach kawalerzystów rezerwy i Związku Strzeleckiego. Współpracował także z grupa oficerów z 16 pp. Na początku 1941 aresztowany przypadkowo w łapance ulicznej w Tarnowie. Więziony początkowo w więzieniu na Zamku w Lublinie, skąd został przywieziony 27 XI 1941 do obozu koncentracyjnego w Auschwitz-Birkenau i osadzony jako więzień polityczny z nr 23569. W obozie działa w konspiracyjnym Związku Organizacji Wojskowej. W XII 1941 wydany obozowemu gestapo przez konfidenta przeszedł okrutne przesłuchania w bunkrze bloku 11 został osadzony w karnej kompanii i skierowany do Birkenau, gdzie założył ekspozyturę organizacji konspiracyjnej Związku Organizacji Wojskowej i kierował nią do I 1943. 23 I 1943 został ponownie osadzony w bunkrze bloku 11 i następnie w dniu 25 I 1943 rozstrzelany pod Ścianą Straceń, a jego ciało spalono w obozowym krematorium w Brzezince.
    Pośmiertnie został 11 XI 1969 mianowany przez prezydenta A. Zaleskiego w Londynie do stopnia gen. bryg.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 4x, OP4, ZKZ.

    Roczniki oficerskie: 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; T. Kryska-Karski- St. Żurakowski. Generałowie Polski niepodległej. W-wa 1991; A. Pietrzykowa. Region tarnowski w okresie okupacji hitlerowskiej. Polityka okupanta i ruch oporu. W-wa-Kraków 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Karnicki Jan
    - , ks. kapel. rez.
    [1908-?], ks. kapelan rez. [1939], w konspiracji ps. „Miś”

    Ur. 26 I 1908 w m. Lucyń na Wileńszczyźnie, syn Antoniego i Władysławy z d. Micholniewicz. Ukończył Seminarium Duchowne w Pińsku. Wyświęcony na kapłana 18 IV 1935. W latach 1935-1938 był wikariuszem w Rubieżycach pow. Stopce, a w 1938 pełnił obowiązki proboszcza w Minaszewicach pow. Łuniniec. Mianowany z dniem 1 I 1939 kapelanem rez. WP. W 1939 pełnił funkcję administratora parafii wojskowej w Słonimiu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako kapelan
    Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. 5 X 1939 w m. Krzywda dostał się do niewoli niemieckiej, skąd wkrótce zbiegł. Ukrywał się w parafiach na terenach podwarszawskich. Był m. in. pomocnikiem proboszcza, a następnie kapelanem SS. Urszulanek i ochronki w Międzyszynie k. Warszawy. Po wojnie w 1945 skierowany do pracy duszpasterskiej na Pomorze. Od IX 1945 do 30 IX 1962 był proboszczem w Miastku. Od X 1962 pełni funkcje proboszcza parafii w Wyszkach pow. Bielsk Podlaski.
    Dalsze losy n/n

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski, zdjęcie ks. Karnicki - drugi z lewej nadesłał ks. Piotr Zieliński)

     

    Karpiński Kazimierz - , kpt. dypl.
    [1906- 1939], oficer dypl. sł. st. piech. WP[1938]

    Ur. 24 VIII 1906. Ukończył gimnazjum. W latach 1929-1932 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 40 pp we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Następnie przeniesiony z 40 pp do KOP. W okresie XI 1936 – X 1938 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1938. Po ukończeniu MSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. piech. został przydzielony do sztabu 18 DP w Łomży na stanowisko I oficera sztabu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 18 DP. Poległ w walce z Niemcami 12 IX 1939 pod Andrzejewem.

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Karpów (Karpow) Edmund Zygmunt 
    - , mjr br. panc.
    [1895-1972], mjr sł. st. br. panc. [1938]

    Ur. 21 VII 1895. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wonie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 71 pp w Zambrowie. Awansowany do stopnia kpt. 15 VIII 1924. W 71 pp pełnił m. in. funkcję d-cy kompanii. Po 1926 przeniesiony do korpusu oficerów broni pancernej. Po ukończeniu kursu dla oficerów broni pancernej przydzielony do 1 p. czołgów w Żurawicy, gdzie pełni m. in. funkcję d-cy kompanii czołgów. Następnie w 1932 oficer w Dowództwie Broni Pancernej w Warszawie, a następnie ponownie w 1 p. czołgów. Od 1937 pełnił funkcję kwatermistrza 12 batalionu pancernego w Łucku. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1938. W VIII 1939 przeniesiony ponownie do Żurawicy, gdzie obejmuje dowództwo zmobilizowanego 27-28 VIII 1939 przez 1 p. czołgów 2 batalionu czołgów lekkich przeznaczonego dla Armii „Prusy”. Wraz z batalionem zostaje w dniu 29 VIII 1939 transportem kolejowym skierowany z Przemyśla przez Lwów-Równe-Siedlce-Warszawę w rejon koncentracji Armii „Prusy” i wyładował się 1 IX 1939 na stacji Bednary, skąd zostaje skierowany w rejon Łaska i z rozkazu gen. J. Rómmla podporządkowany d-cy GO „Piotrków”. Pomimo, że przyszedł rozkaz NW o przekazaniu batalionu Armii „Prusy” ze względu na zagrożenie odcinka obrony w rejonie Gór Borowskich rozkazu nie wykonano a 2 batalion czołgów prowadził działania w ramach GO „Piotrków”. Wspierał działania 2 pp Leg. w rejonie Bełchatowa, potem walczy w rejonie Jeżów-Rozprza, a następnie wspiera działania bojowe Wołyńskiej Brygady Kawalerii, a następnie w walkach odwrotowych. Z częścią batalionu bez amunicji i resztkach paliwa dotarł do Milanówka, gdzie wyruszył na poszukiwanie paliwa tracąc kontakt z batalionem. Nie powrócił do batalionu, ponieważ w trakcie poszukiwania paliwa natknął się na oddział niemiecki i dostał się do niewoli. Wojnę spędził w oflagach m. in. w II C w Woldenbergu. Po wojnie w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Bydgoszczy, gdzie zmarł w I 1972.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; A. Nawrocki. 2 Batalion Pancerny. Pruszków 1992; J. Tarczyński. 12 batalion Pancerny. Pruszków 1995.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Karszo-Siedlecki Tadeusz Aleksander 
    -
    [1893-1939], przemysłowiec, senator II RP

    Ur. 17 VII 1893 w Warszawie, syn Władysława i Anieli z Gordzińskich. W 1914 ukończył Akademię Handlową w Berlinie. Do 1917 pracował w Dniepropawłowsku w Rosji. Po 1918 powrócił do Polski. W 1920 brał udział w stopniu kpr. udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczył w szeregach 1 dak. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie prowadził działalność finansową i przemysłową. Był m. in. właścicielem fabryki wódek w Warszawie i cukrowni oraz browaru w Lublinie.  Był członkiem Rady Nadzorczej cukrowni „Brześć Kujawski” oraz Zarządu Polskich Hut Żelaza oraz prezesem sekcji słodowniczej Związku Właścicieli Browarów, a od 1933 prezesem Zarządu Cukrowni i rafinerii S. A w Lublinie. W latach 1935-1939 był sentorem II RP. W czasie kampanii wrześniowej 1939 działał w komendzie głównej Straży Obywatelskiej, gdzie był delegatem k-dta dla specjalnych poruczeń. Ciężko ranny 23 Ix 1939 podczas bombardowania zmarł w wyniku odniesionych obrażeń 24 IX 1939.
    Pochowany na Cmentarzu Ewangelicko-Reformowanym w Warszawie.
    Odznaczony; VM kl. 5, KW

    J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939;Polski Słownik biograficzny, t. XII; J. E. Szulcowie. Cmentarz Ewangelicko-Reformowany w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Karwowski Jan
    - , por. art.

    Karwowski Kazimierz
    [1903-1970], oficer sł. st kaw. WP, por.[1939]

    Ur. 2 III 1903. W WP od 1924. Służył jako podoficer zawodowy kawalerii. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X1935 z przydziałem do 17 p. ułanów w Lesznie na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1937-1939 pełnił funkcję  oficera administracyjno-materiałowego 17 p. ułanów. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 oficer dyspozycyjny, potem d-ca 1 szwadronu 17 p. uł. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na emigracji. Początkowo przebywał w Wlk. Brytanii, potem wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie zmarł 14 I 1970.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12489

    St. Radomyski. Zarys historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kasiandziak Roman
    - , ppor. rez. piech.

    Kasiewicz Maksymilian
    - , kpt. piech.
    [1893-?], kpt. sł. st. adm./ z piech./[1931]

    Ur. 17 XI 1893. Podczas I w9ojny światowej 1014-1918 służył w armii niemieckiej. Brał udział w walkach m. in. na froncie zachodnim. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IX 1920. Służył w 32 pp. Zweryfikowany w 1923 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1920.Długoletni oficer 32 pp w Modlinie, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony po 1934 do korpusu oficerów administracyjnych z przydziałem do Szkoły Podoficerskiej Dla Małoletnich Nr 1 w Koninie na stanowisko oficera administracyjno-materiałowego. Po wybuchu wojny 1 IX 1939 ewakuowany do Warszawy brał udział w jej obronie na stanowisku oficera parkowego w warsztatach uzbrojenia. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kasprzycki Tadeusz Adam 
    - , gen. dyw.
    [1891-1978], członek ZWC/ZS, legionista, oficer sł. st. WP, gen. dyw. [1936]

    Ur. 16 I 1891 w Warszawie, syn Józefa/ przemysłowca i handlowca/ i Marii ze Stworzyńskich. Uczęszczał do rządowego gimnazjum w Kielcach i Chełmie, a następnie w polskim gimnazjum gen. P. Chrzanowskiego w Warszawie, gdzie w 1909 uzyskał maturę. W latach 1910-1912 studiował matematykę na Sorbonie w Paryżu, potem od 1912 do 1914 studiował prawo międzynarodowe na wydziale nauk społecznych Uniwersytetu w Genewie. W latach 1911-1914 należał do Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego. Ukończył w VIII 1913 w Stróży szkołę oficerską. Był k-dtem paryskiego oddziału ZWC, a po przeniesieniu się do Szwajcarii dowodził zorganizowanym przez siebie oddziałem ZWC i ZS. Latem 1914 przyjechał do Krakowa. W końcu VII 1914 był d-cą kompanii robotniczej, a potem kompanii zagranicznej w oficerskiej szkole letniej w oleandrach. Od 2 VIII 1914   d-ca 1 kompanii kadrowej, o8 VIII 1914 został oficerem operacyjnym sztabu J. Piłsudskiego. 9 X 1914 awansowany na stopień por. piech., a z dniem 1 I 1915 kpt. piech. Od XI 1914 do 1918 był k-dtem Komendy Naczelnej POW w Warszawie, a następnie od VII 1918 w Lublinie. Mianowany mjr piech. w 1918. W okresie I – VII 1917 był szefem sekcji ogólnej i organizacyjnej w Komisji Wojskowej Tymczasowej Rady Stanu. Od 30 XI 1918 do 1 XI 1919 pełnił obowiązki szefa Adiutantury Generalnej Naczelnika Państwa i Naczelnego Wodza. Awansowany do stopnia ppłk w 1919. Od 1 XI 1919 do  VIII1921studiował we francuskiej MSWoj. w Paryżu. Jednocześnie ukończył wydział dyplomatyczny w Ecole Libre Studiem de Sciences Politiques. Następnie był hospitantem w pułkach piechoty w Grenoble i Lancy oraz w dowództwie miejscowego korpusu. Zweryfikowany w stopniu ppłk sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Z dniem 1 VII 1923 awansowany do stopnia płk SG sł. st. piech. Po powrocie do kraju od III 1922 do 1925 był szefem wydziału i z-cy szefa oddziału, potem w 1926 szefem Biura Ścisłej Rady Wojennej w 1927 szefa Oddziału III Sztabu Generalnego. W 1924 odbył kilkumiesięczny kurs dla wyższych dowódców w Metzu we Francji. Od III 1927 do VII 1931 był d-cą 19 DP oraz delegatem Rządu na konferencję rozbrojeniową i komisję wojskową przy Lidze Narodów w Genewie. Awansowany do stopnia gen. bryg. 1 I 1929. Od VII 1931 do VII 1934 I z-ca wiceministra spraw wojskowych, potem od II 1934 do V 1935 I wiceminister spraw wojskowych, a od 12 V 1935 do 13 X 1939 kierownik ministerstwa spraw wojskowych. Do stopnia gen. dyw. Awansowany 1 I 1936. W dniu 17 IX 1939 wraz z rządem przeszedł do Rumunii, gdzie był internowany. W 1944 opuścił z rodziną Rumunię i przedostał się do Turcji. Po wojnie wyjechał do Wlk. Brytanii  i zamieszkał w Londynie. Brał udział w życiu politycznym polskiej emigracji. Był współorganizatorem Szkóły Nauk Politycznych i społecznych oraz członkiem Instytutu J. Piłsudskiego. W 1954 przeniósł się do Montrealu w Kanadzie.
    Zmarł 04 XII 1978 w Montrealu. Pochowany przy kościele św. Andrzeja Boboli w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. V, KN, Polonia Restituta kl. III, KW 3, ZKZ i innymi medalami.
    Żonaty z Marią Rybczyńską, członkinią POW, którą miał syna Tadeusza /1923-1984/, a po jej śmierci z Zofią Kajzerówną, aktorką.

    Roczniki ofioerski 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. II. W-wa 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kasprzycki Tadeusz Michał
    - , kpt. pil. 
    [1905-?], kpt. obs. bal. sł. st. [1938]

    Ur. 9 IV 1905. Ukończył w 1922 szkołę średnią. W latach 1922-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do 28 pp w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. W 1927 ukończył kurs aplikacyjny dla obserwatorów balonów i przeniesiony do Batalionu Balonowego w Toruniu przeformowanego z dniem 9 I 1929 na 1 Batalion Balonowy. W VII 1929 był d-cą plutonu w kompanii szkolnej, potem w d-cą plutonu podchorążych w kompanii szkolnej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. W latach 1938-1939 dowódca 1 kompanii balonów obserwacyjnych. Kompanią przydzieloną do 15 DP Armii „Pomorze” dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Z rozkazu dowództwa 1 IX 1939 odszedł z swym pododdziałem, do Włocławka, potem do Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy w utworzonym, lotniczym oddziale szturmowym. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    Dz. Pers. MSWoj. Nr 79 z 30 VII 1925; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Kozak, Zb. Moszumański, J. Szczepański. 1 Batalion Balonowy. Pruszków 2007.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kassian Antoni Włodzimierz 
    - , mjr piech.
    [1898-1939], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1934]

    Ur. 13 I 1898 w Pilźnie k. Tarnowa, gdzie ukończył szkołę ludową. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” oraz służył ochotniczo w miejscowej Drużynie Sokolej. Wraz z drużyną wstępuje w VIII 1914 do Legionów Polskich, gdzie służy jako szeregowiec w 2 potem 4 pp LP. Brał udział w kampanii karpackiej i n Wołyniu. Po kryzysie przysięgowym w Legionach Polskich w VII 1917 zostaje wcielony do Polskiego Korpusu Posiłkowego w Przemyślu podległemu dowództwu austriackiemu. W nocy z 15/16 II 1918 wraz z oddziałami II Brygady LP przebił się przez front pod Rarańczą na stronę rosyjską. Następnie służy w II Korpusie Polskim na Wschodzie. Po bitwie pod Kaniowem w V 1918 przedostał się na Kubań, gdzie wstępuje do 14 p. strz. w 4 Ds. gen. L. Żeligowskiego. Uczestniczy w walkach z Ukraińcami w Małopolsce Wschodniej. Po połączeniu się oddziałów 4 DS. gen. L. Żeligowskiego pod Jazłowcem na Ukrainie w VII 1919 z 10 DP służy w 29 pp Strzelców Kaniowskich. Brał udział w stopniu ppor. sł. st. piech. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony został VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Awansowany do stopnia kpt. 15 VIII 1924. Do 1925 służył w 29 pp w Kaliszu, gdzie dowodził m. in. kompanią. Następnie przeniesiony do 60 pp w Ostrowie Wlk., skąd zostaje ok. 1930 przeniesiony do 49 pp w Kołomyi. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu awansowany 1 I 1934 na stopień mjr. Przeniesiony do 40 pp we Lwowie gdzie w latach 1937-1939 dowodził II baonem 40 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II baonu 40 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Ciężko ranny 26 IX 1939 podczas odpierania ataku niemieckiego na Ochotę zmarł 27 IX 1939 w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązki. Pośmiertnie awansowany do stopnia ppłk.
    Odznaczony: VM kl. 5, kl. 4 nr 00210, KW4x, KN, ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1918-1939. W-wa 2004; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy 1939. W-wa 1984; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989; J. K. Wroniszewski. Ochota 1939-1945. W-wa 1976.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kaszewski Józef - , ppor. rez. art.
    [1908-?], oficer rez. art. WP, ppor.[1934]
    Ur. 12 III 1908. Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 31 pal w Toruniu. Ewidencyjnie podlegał PKU Włocławek. W 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 8 pal we Płocku. Przydzielony do mobilizowanego przez 8 pal 71 dal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu, potem oficera ogniowego 2 baterii 71 dal. Brał udział w walkach w rejonie Płocka, potem na przedpolach Modlina i w jego obronie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2003;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; St. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kasztelowicz Franciszek - , mjr piech.

     

    (ur. w 1894 r w Szalowej, zm. w 1966 r. w Jaśle) dzieciństwo i lata szkolne spędził na Podkarpaciu w zaborze austriackim. W 1915 r. został powołany do służby w wojsku austriackim. W marcu tegoż roku ze względu na działania wojenne na ziemiach polskich zdał maturę w Wiedniu. Następnie został skierowany do walki na front rosyjski, gdzie w 1916 r. trafił do niewoli.
    We wrześniu 1918 r. powraca do kraju i rozpoczyna służbę w I pułku strzelców Podhalańskich w Nowym Sączu. W 1920 r. podejmuje studia prawnicze na UJ w Krakowie, przerwane powołaniem do 1 dywizji górskiej dowodzonej przez gen. Galicę. W czasie wojny bolszewickiej uczestniczy w walkach na terenie Ukrainy w rejonie Brześcia nad Bugiem oraz Grodna i Lidy.
    Po zakończeniu wojny powraca do Nowego Sącza. W 1925 r. zostaje awansowany do stopnia kapitana i przeniesiony do sztabu 21 Dywizji Piechoty Górskiej w Bielsku. Od 1929 do 1934 roku pełni służbę w 78 pułku piechoty w Baranowiczach na stanowisku dowódcy kompanii.
    W latach 1934 -1937 jest dowódcą kompanii i wykładowcą w Szkole Podchorążych Piechoty w Komorowie k. Ostrowii Maz.
    W 1937 r. zostaje awansowany do stopnia majora i przeniesiony do 45 pp 13 dywizji w Równym, na stanowisko dowódcy batalionu..
    15.09.1939 r. zostaje przeprowadzona mobilizacja 13 dywizji, a następnie przetransportowanie do Solca Kujawskiego i skierowanie jej w rejon Tomaszowa Mazowieckiego gdzie trwały walki z 4 niemieckimi dywizjami.
    Po zakończeniu działań wojennych od 02.10.1939 r. w cywilnym ubraniu pieszo przedziera się do domu rodzinnego do Bieśnika k. Szalowej gdzie ukrywa się przed Niemcami.
    Wiosną 1941 r. przenosi się do majątku Zbożenna k. Przysuchy* gdzie podejmuje działalność w AK. W roku 1944 powierzono mu funkcję komendanta obwodu Opoczno i zadania związane  z organizacją szkolenia i przejmowaniem zrzutów  wyposażenia  dla 25 pp AK.
    Po wojnie pracuje w hutach szkła Piotrkowie Tryb. i Wymiarkach, a od 1955 r. w Jaśle jako główny księgowy.
    Franciszek Kasztelowicz odznaczony był m. in. Krzyżem Walecznych i Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1920r. i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

    Rodzina:
    żona - Maria zm. w 1978r.
    córka - Helena.Gajda zm. w 1971r.
    wnuczki: Maria Ceglarska, Krystyna Gajda – Orłowska


     




    * dwór w Zbożennej przetrwał wojnę i obecnie mieści się tam hotel

    (inf. Krystyna Gajda – Orłowska)


    Kasztelowicz Jan
    - , ppłk piech.
    [1896-1959], członek PDS, oficer sł. st. piech. WP, ppłk [1939]

    Ur. 10 XII 1896 w Piwnicznej pow. Nowy Sącz, syn Józefa /pracownika kolei/ i Marii z d. Przybyły. Szkołe powszechną ukończył w Jaśle, a następnie uczył się w Seminarium Nauczycielskim w Krośnie. Od 1913 członek Drużyn Strzeleckich. W końcu 1914 wraz z rodzina został ewakuowany do Czech. W VIII 1916 zdał maturę w Krośnie, a następnie wcielony do armii austriackiej przydziałem do 32 pułku piechoty obrony krajowej „Neu Sandez”. Szkolenie rekruckie odbył w baonie zapasowym 32 pułku w Bochni. W I 1917 skierowany do szkoły oficerskiej rezerwy w Opawie, po czym w szeregach 32 pułku stanowiącego odwód 106 DP walczy nad Piavą na froncie włoskim, potem w Tyrolu. W IV 1918 przeniesiony z pułkiem w rejon Olkusza i Pińczowa. W V 1918 mianowany chor. piech. Od VIII 1918 walczy na froncie zachodnim we Francji, gdzie do X 1918 uczestniczył w walkach pod Verdun. W X 1918 przez Luksemburg Bawarię, Wiedeń, Budapeszt i Muszyne powrócił do Nowego Sącza, dokąd dotarł 9 XII 1918. W tym samym miesiącu na ochotnika wstępuje w stopniu ppor. do 1 psp. Od 16 I 1919 dowodzi plutonem 2 kompanii, potem 4 kompanii I baonu. Uczestniczy w walkach z Ukraińcami pod Rawą Ruską, Bełzem i Magierowem. Po zakończeniu walk stacjonuje z swoją jednostka w Stanisławowie, potem w Kołomyi, a od XII 1919 w Śniatyniu. W czasie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 w czasie wyprawy kijowskiej dowodził 4 kompanią 1 psp. Brał udział w obronie Brześcia, potem w kontrofensywie znad Wieprza, potem walczy z bolszewikami pod Białymstokiem, Grodnem i Oszmiana. Po wojnie nadal służy w 1 psp. W V 1922 awansowany do stopnia por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do 1924 d-ca 2 kompanii w 1 psp. W 1924 przeniesiony do 61 pp w Bydgoszczy, a następnie instruktor w Centrum Wyszkolenia Strzeleckiego Piechoty w Toruniu. 15 VIII 1924 awansowano go do stopnia kpt. sł. st. W I 1932 przeniesiony do Baonu KOP w Niemenczynie na Wileńszczyźnie na stanowisko d-cy baonu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. z starszeństwem od 1 I 1932. Następnie z KOP przeniesiony do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy baonu. Od 1937 należał do Związku Organizacji Wolność i Uczestników Walk o Niepodległość z Formacji b. Armii Austriackiej. W 1938 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy taktyki piechoty. Do stopnia ppłk-a sł. st. piech. awansowany 19 III 1939. W VIII 1939 przeniesiony do 6 pp w Wilnie, gdzie objął funkcję d-cy III baonu 6 pp w składzie 1 DP. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczy z wrogiem pod Myszkowem i Kałuszynem. 12 IX 1939 po rannym d-cy  6 pułku płk S. A. Englu objął dowodzenie 6 pp Leg. i wyprowadził go z okrążenia i doprowadził na Lubelszczyznę, gdzie uczestniczy w bitwie pod Tomaszowem Lub. W dniu 23 IX 1939 podczas walk w rejonie Krasnobrodu zostaje ranny i wzięty do niewoli niemieckiej, skąd 25 IX 1939 zbiegł z obozu przejściowego i powrócił do Rembertowa. W X 1939 ujęty przez Niemców i uwięziony. W XI 1939 wywieziony do obozu jenieckiego Przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Po zakończeniu wojny powrócił do kraju. Prześladowany przez UB, był często wzywany na przesłuchania. Podejmował pracę w wielu miejscach na Ziemiach Zachodnich, ale z inspiracji UB zwalniany. Przez pewien okres czasu pracował jako magazynier w szkole górniczej w Katowicach. Poważnie chory na serce był operowany, następnie przeszedł na rentę inwalidzką. W końcu lat pięćdziesiątych mieszkał z rodziną w Rabce, gdzie zmarł 28 VI 1959. Pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.
    Odznaczony: VM kl. 5, nr 1890, KW 2x, SKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Odznaką Honorową „Orląt”.
    Był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa miał syna Tadeusza. Po raz drugi żonaty z Heleną Machowską. Z tego związku miał syna Tomasza /ur. 1931/, lekarza i córkę Annę /ur. 1935/.

    Roczniki oficerskie 1924,1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20006; T. Gąsiorowski. Biogram J. K [w:] MSUDN 1939-1956, t. 7. Kraków 2001; L.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kawecki Adam
    - , por. art.
    [1913-?], oficer sł. st. art. WP, por. [1938]
    Ur. 1 I 1913 w m. Zielona. Po ukończeniu szkoły powszechnej zdał egzaminy i został przyjęty do Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 2 pal w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Przeniesiony w 1938 do 1 dywizjonu pomiarów artylerii w Toruniu na stanowisko d-cy plutonu topograficzno-zwiadowczego w szkole podoficerskiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 3 baterii pomiarów art. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II A w Prenzlau, potem II C w Woldenbergu.
    Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamiątkowa Kadetów II Rzeczpospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kawecki Ryszard Kwiryn 
    - , kpt. art.
    [1903-1939], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1937]

    Ur. 31 III 1903. Po ukończeniu gimnazjum w 1922-1923 w Szkole Podchorążych w Warszawie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. Następnie w latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 7 pap w Częstochowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. W 1930 przeniesiony do 2 dak w Dubnie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. Dowodził 2 baterią. W wojnie obronnej we IX 1939 d-ca 2 baterii 2 dak w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 2 dak. Poległ 8 IX 1939 w ciężkiej bitwie pod Cytrusową Wolą.
    Odznaczony: VM kl. 5, SKZ

    J. Łukasiak Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Rómmel. Za honor i Ojczyznę. W-wa 1958; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kawecki Zygmunt - , mjr int. dypl.
    Kazimierski Henryk - , kpt. sam.
    Kazum-bek Dzengir Bej - , płk piech.

    Kąkolewski Jan Zdzisław
    - , mjr piech. 
    [1893-1977], powstaniec wielkopolski, oficer sł. st. piech. WP, mjr [1928], w konspiracji ZWZ/NOW/AK/PAL, ppłk.?, ps. „Dziadek”, „Gracjan”, „Józef”, „Stefan”, „Zaremba”.
    Kmdt Obwodu ZWZ Siedlce XII 1940- 25 V 1941, Okręgu NOW Białystok VIII 1941-V 1943. K-dt Inspektoratu Rej. AK Piotrków Tryb. VI 1943-V 1944.
    Okręg AK Łódź.

    Ur. 23 XII 1893 w Pobiedziskach woj. poznańskie. Syn Bronisława i Stanisławy. Ukończył gimnazjum w Poznaniu. Następnie studiował w Królewskiej Wyższej Szkole Budowy Maszyn w Poznaniu, skąd zostaje wydalony w 1913 za działalność niepodległosciową. Wyjechał z Poznania do Essen, gdzie kontynuował studia w uczelni technicznej, skąd go także wydalono za prowadzenie działalności poltycznej.
    Od 1908 czynny w Tajnej Organizacji Młodzieżowej w zaborze pruskim. Był m.in. komendantem organizacji niepodległościowej „Żuaw”. Od 1911 w Towarzystwie Kształcenia Młodzieży „Iskra”. Ukończył pierwszy kurs harcerski 08 IX 1912, potem organizator I Drużyny Harcerskiej im. W. Jagiełły w Poznaniu. W 1913 więziony przez władze pruskie. Po wybuchu 1 VIII 1914 I wojny światowej zbiegł na teren zaboru austriackiego z zamiarem wstąpienia do Legionów Polskich. Aresztowany w I 1915 i wydany władzom pruskim i wcielony w V 1915 do 19 pp do armii pruskiej. Brał udział w walkach na froncie zachodnim. Podczas urlopu w 1918 złożył przysięgę w POW ZO Poznań. W XI 1918 po powrocie z frontu zachodniego do Poznania działał czynnie w oddziale wywiadowczo - wykonawczym POW na terenie zaboru pruskiego. Od XII 1918 uczestniczy w Powstaniu Wielkopolskim. Po oswobodzeniu Poznania brał udział w walkach na froncie pólnocnym jako k-dt pododcinka. Ukończył w Biedrusku kurs podchorążych i awansowany do stopnia ppor. W IV 1919 jako adiutant poznańskiego baonu śmierci wyruszył na front wojny polsko – bolszewickiej pod Wilno. Od 16 IV 1919 d-ca 2 kompanii. Od 18 X 1919 służy w 6 pp Leg. na stanowisku d-cy 2 kompanii, którą dowodził do końca 1920. Awansowany 25 VI 1920 do stopnia por. sł. st. Od VI 1921 do I 1922 przebywa na kursie aplikacyjnym dla oficerów piechoty w Grudziądzu. W tym samym roku zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu kpt. sł. st. piechoty z starszeństwem 1 VI 1919. Po powrocie do 6 pp Leg. mianowany d-cą Szkoły Podoficerskiej 6 pp Leg. w Wilnie. W III 1925 przeniesiony do KOP na stanowisko kwatermistrza .Do 6 pp Leg. powraca w XI 1926. Mianowany d-cą II baonu 6 pp Leg. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 1 I 1928. Od III 1929 do 31 I 1933 k-dt Placu w Kaliszu. Z dniem 1 II 1933 przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Poznaniu przy ul. Wielkie Garbary nr 47. Działał w wielu organizacjach kombatanckich m. in. w Towarzystwie Powstańców Wielkopolskich. Był członkiem Zarządu Koła 6 pp Leg. We IX 1939 brał udział w kampanii wrześniowej. Uczestniczy w obronie Warszawy. 18 IX 1939 zostaje ranny. Przebywa w szpitalu wojskowym. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 zwolniony z szpitala. Nie powraca do poznaniu z obawy przed aresztowaniem. Zamieszkał wówczas w Iganiach pow. Siedlce. Podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ na terenie Obwodu ZWZ Siedlce. Od XII 1940 do 25 V 1941 pełnił funkcję k-dta Obwodu ZWZ Siedlce. Odwołany z funkcji i przekazany do dyspozycji KG ZWZ. Przeniesiony na teren białostocczyzny gdzie działa w ramach Narodowej Organizacji wojskowej /NOW/Od VIII 1941 do IV 1943 był k-dtem Okręgu NOW krypt. „Cyryl” Awansowany w 1943 do stopnia ppłk-a. Od IV 1943 w dyspozycji KG AK. W VI 1943 skierowany przez KG AK do Okręgu Łódzkiego AK, gdzie objął funkcję k-dta Inspektoratu Rejonowego AK Piotrków Trybunalski. W III 1944 odwołany z funkcji. Latem 1944 przeszedł do organizacji Polska Armia Ludowa, w której działał do 1945. Brał udział w Powstaniu Warszawskim W PAL awansowano go w 1944 do stopnia płk-a. Po ujawnieniu w 1945 powraca do Poznania i zamieszkał przy ul. Wielkie Garbary 47/9. Pracował zawodowo jako urzędnik. Po 1956 był członkiem Związku Powstańców Wlkp.
    Zmarł w Poznaniu 22 IX 1977.
    Odznaczony: VM kl.5, KW 4x,KN z Mieczami, Złotym Krzyżem Zasługi.
    Żonaty z Marią z d. Fibak.

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów rezerw 1934; S. Łoza. Czy wiesz kto to jest. W-wa 1984; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina w 1939; tu błędna informacja o jego śmierci 18 IX 1939 podczas obrony Warszawy/; H. Piskunowicz. ZWZ-AK w powiecie siedleckim 1939-1945. Siedlce 1992; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; L.Żebrowski. „Cyryl” Białostocki Okręg NOW 1941-1945. Słowo Narodowe nr 1 z 2 V 1989. W-wa 1989; E. Wawrzyniak. Na rubieży Okręgu AK Łódź. W-wa 1988; J. Łubnicki. Skrócony rozwój SZP-ZWZ-AK. Okręg Łódź. Mps z 12 x 1982; USC Poznań. Skrócony akt zgonu nr 4738/1972; Słownik Biograficzny Powstańców Wielkopolskich. Poznań 2002.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kenda Aleksander
    - , por. rez. piech. 
    [1908-1939], por. rez. piech.[1938]

    Ur. 8 III 1908. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935. Do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 82 pp w Brześciu nad Bugiem. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 komp. III bat. 82 pp w składzie 30 DP. Brał udział w walkach na przedpolu Warty i nad Wartą. Poległ 9 IX 1939 w bitwie z Niemcami pod Przyłękiem. Pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Jeżowie.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kenig Eustachiusz Ewaryst
    [1893-?], kpt. sł. st. piech.[1919]

    Ur. 20 IX 1893. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 39 pp, następnie oficer instruktażowy w PKU Ostrowiec. Następnie ponownie w 39 pp skąd zostaje przekazany do dyspozycji d-cy OK. I w Warszawie. Przeniesiony na stanowisko referenta do Departamentu Piechoty MSWoj. Przydzielony do grupy oficerów administracji i przeniesiony do 36 pp w Warszawie na stanowisko oficera mobilizacyjnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy 1 pułku Obrony Pragi. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, MN, SKZ.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kenig Marian Mieczysław
    - , kpt. rez. piech.
    [1895-1959], ekonomista, działacz PPS, oficer rez. piech. WP, kpt. [1919]

    Ur. 29 VII 1895 w Warszawie, syn Stanisława – Jana /1864-1926/ i Matyldy z d. Zwolińskiej /1875-1961/.W 1913 ukończył prywatne gimnazjum Mariana Rychłowskiego w Warszawie, a potem od 1913 studiuje na Wydziale Chemii Politechniki Lwowskiej. Jednocześnie w latach 1913-1914 był członkiem organizacji niepodległościowej „Życie” we Lwowie oraz należał do harcerstwa. Po wybuchu I wojny światowej /1 VIII 1914/ znalazł się w Kijowie, gdzie wstąpił do PPS. W 1915 wcielony do armii rosyjskiej, gdzie ukończył kurs dla oficerów rezerwy. Mianowany chor. piech. Następnie d-ca plutonu, potem kompanii na froncie rumuńskim. W 1916 awansowany do stopnia ppor. piech. a w 1917 do stopnai p[or. piech. W 1917 bierze udział w organizacji polskich wojskowych w armii rosyjskiej. Wybrany został wiceprezesem Związku Wojskowych Polaków IV Armii oraz członkiem Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego – jako członek zarządu Związku Polaków z okręgu odeskiego.
    W 1918 przedostał się do Warszawy, gdzie kontynuował studia na Politechnice. W XI 1918 brał w Warszawie udział w rozbrajaniu Niemców, potem służy w WP z przydziałem do 36 pp LA. W szeregach 36 pp LA bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia kpt. 1 VI 1919. W 1921 odkomenderowany do udziału w akcji plebiscytowej na Górnym Śląsku, będąc początkowo kierownikiem II Referatu Kursów Wydziału Plebiscytowego dla Górnego Śląska Oddziału II Sztabu MSWoj., a następnie kierownik tego wydziału. Zajmował się pomocą dla polskich organizacji i oddziałów na Górnym Śląsku. Po zakończeniu akcji plebiscytowej i III powstania śląskiego w 1922 zostaje zdemobilizowany i przeniesiony do rezerwy.
    W latach 1922 -1923 pracuje w polskim konsulacie w Charkowie. W 1924 podejmuje pracę jako nauczyciel w szkole powszechnej w Pieskowej Skale. W latach 1924-1925 pracuje w Związku Robotniczych Spółdzielni Spożywców i w Związku Spółdzielni „Społem” w Warszawie. W 1925 został ławnikiem członkiem zarządu Miasta Sosnowca. Pracował w Kasie Chorych i w Banku Gospodarstwa Krajowego oraz dorywczo w Łodzi i w Warszawie. 24 VIII 1939 powołany do WP i  mianowany z-cą szefa cenzury wojskowej przy DOK I w Warszawie. 06 IX 1939 na wniosek władz PPS został mianowany przez gen. W. Czumę d-cą Ochotniczej Robotniczej Brygady Obrony Narodowej, która brała czynny udział w obronie stolicy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XVIII A Linz, potem w II C w Woldenbergu. Po odzyskaniu wolności 31 I 1945 w Deetz /Dziedzice/ wrócił do Warszawy i pracował w Banku Gospodarstwa Krajowego. Był członkiem PPS a po zjednoczeniu z PPR członkiem PZPR.W 1950 zwolniony z pracy i wyrzucony z PZPR. Pracował dorywczo jako tłumacz języka rosyjskiego.
    Zmarł 13 V 1959 na serce w szpitalu na Solcu w Warszawie. Pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie.
    Odznaczony: KN, KW
    Żonaty z od 1918 z Laurą Emilią Przedpełską, z którą miał dwie córki: Marię i Annę.

    Rocznik oficerski 1923, 1924; rocznik oficerski rezerw 1934; T. Jurga. Obrona Warszawy1939. W-wa 1990;J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kessel Kazimierz
    - , dr med.
    [1885-1959], dr med. kpt. rez. sł. sanit.[1919], mjr AK

    Ur. 9 I 1885. Ukończył studia medyczne uzyskując w 1912 dyplom lekarza medycyny z specjalnością chirurga. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. rez. sanit. z przydziałem do 1 batalionu sanitarnego. Pracował w zawodzie lekarza chirurga. W 1933 miał przydział do Kadry Zapasowej 1 Okręgowego Szpitala w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 był naczelnym chirurgiem 1 Okręgowego Szpitala w Warszawie. Podczas okupacji niemieckiej pracował jako lekarz chirurg. Czynny w konspiracji AK. Naczelny lekarz Zgrupowania AK „Zaremba-Piorun”. Po wojnie w kraju.
    Zmarł w 1959.
    Odznaczony; VM kl. 5

    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kędzierski Ludwik Władysław
    - , por. art.
    [1910-?], oficer sł. st. art. WP, por.[1937]

    Ur. 23 VIII 1910. Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 8 pal w Płocku na stanowisko    d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W okresie 1938-1939 p. o. d-cy 8 baterii w III dywizjonie 8 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii 71 dal. Uczestniczy w walkach z wrogiem na przedpolach Warszawy, potem w obronie Modlina.
    Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2001.St. Grochowski. 8Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kędzierski Wiesław Jan
    - , ppor, art. 
    [1912-?], ppor. sł. st. art. WP [1936]

    Ur. 27 V 1912. Ukończył gimnazjum. W latach 1933-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 1 paplot w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. W okresie 1 III - 12 VI 1937 ukończył kurs specjalizujący dla oficerów art. plot. w Warszawie. w latach 1938-1939 d-ca plutonu w 10 baterii IV dywizjonu 1 paplot. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 103 samodzielnej baterii. Od 6 IX 1939 uczestniczy w walkach w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Tajny Dz. Awansowy MSWoj. Nr 5 z 15 X 1936; Zb. Moszumańsaki. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kędzierski Zbigniew Stanisław
    - , ppor. rez. art. mgr
    [1908-?], mgr, oficer rez. art. ppor. [1932]

    Ur. 01 II 1908. Ukończył gimnazjum w Sosnowcu, gdzie zdał maturę. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w 9 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych w 23 pal w Będzinie awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 23 pal. Ewidencyjnie podlegał w 1934 PKU Sosnowiec. Po odbyciu służby wojskowej ukończył wyższe studia uzyskując tytuł mgr. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 8 pal w Płocku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 3 baterii I dywizjonu 8 pal w składzie 8 DP. Walczył pod Mławą, potem w rejonie Nowego Dworu. Uczestnik obrony Modlina.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; St. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996; M. Krajewski.  Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kędziora Michał
    - , kpt. piech.
    [1907-?], kpt. sł. st. piech. WP [1939]

    Ur. 23 VII 1907. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury w 1928 wstępuje do WP. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 4 pp Leg. w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po ukończeniu kursu dla dowódców kompanii w CWPiech. W Rembertowie mianowany d-cą 3 kompanii CKM. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 kompanią CKM w III baonie 4 pp Leg. w składzie 4 DP Armii „Łódź”. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 4 pp Leg. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kiec Leon - , ppor. piech. 
    [1906-?], ppor. rez. piech. [1932]
    /w pracy L. Głowackiego występuje jako Koc /

    Ur. 28 VI 1906. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 5 pp Leg. w Wilnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Wilno M. W VIII 1939 zmobilizowany do wP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 5 kompanii w II batalionie 5 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Brał udział w walkach z Niemcami nad Narwią. 7 IX 1939 zostaje ranny w rejonie Pułtuska.
    Dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski rezerw 1934; D. Faszcza. 5 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1994
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kiedrowski Jan - , mjr piech.
    [1891-?], mjr piech. sł. st. [1924], od 1930 w st. sp.

    Ur. 23 I 1891. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko0-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 60 pp, gdzie m. in. był d-cą kompanii. Do stopnia mjr-a awansowany w XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. W V 1925 przeniesiony z 60 pp na stanowisko d-cy III batalionu do 71 pp w Zambrowie, potem w 1928 do 27 pp na stanowisko kwatermistrza pułku. Przeniesiony w stan spoczynku w 1930 z przydziałem do grupy oficerów w stanie spoczynku Kadry Oficerów Piechoty DOK VII w Poznaniu. Przewidywany do użycia w czasie wojny. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M.
    W 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy V batalionu utworzonego w warszawskiej Cytadeli i włączonego do 360 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.

    Dz. Pers. Nr 55 z 22 V 1925; Roczniki oficerskie 1924,1928; rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kiedrzyński Karol
    - , rtm. 
    [1896-1942], rtm sł. st. kaw. [1929]

    Ur. 7 VII 1896. W WP od IX 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył w szeregach 1 p. szwol. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 IV 1921. Przeniesiony po 1922 z 1 p. szwol. do szwadronu pionierów przy 2 Dywizji Kawalerii na stanowisko młodszego oficera szwadronu. Awansowany do stopnia rtm 1 I 1929. Przeniesiony w stan spoczynku po 1936. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 336 pp zmobilizowanego z nadwyżek 36 pp w Warszawie. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy unika niewoli. W czasie okupacji niemieckiej mieszkał w Warszawie i brał udział w działalności niepodległościowej. Aresztowany przez gestapo Warszawie 20 X 1941 i uwięziony na Pawiaku, skąd 17 IV 1942 został wywieziony do obozu w Oświęcimiu, gdzie został zamordowany 13 VII 1942.
    Żona Wanda /1902-1985/aresztowana razem z nim przez gestapo z więzienia na Pawiaku został 30 V 1942 wywieziona po obozu koncentracyjnego w Ravensbrück. Po wojnie w kraju. Wydała szereg publikacji dot. obozu w Rawennsbrück.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; L. Wanat. Za murami Pawiaka. W-wa 1985
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kielar Zygmunt
    - , ppor. piech.
    [1914-?], ppor. sł. st. piech. WP [1937]

    Ur. 25 IV 1914. Ukończył gimnazjum. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie i Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 3 batalionu strzelców w Rembertowie na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii 3 batalionu strzelców. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta   d-cy 10 batalionu strzelców zmobilizowanego w Rembertowie dowodzonego przez mjr J. Czechowskiego. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n

    Tajny Dz. Pers. MSWoj. Nr 4 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kiełczewski Czesław
    - , kpt. sap.
    Kiepper Olgierd - , pchor. art.

    Kiermasz Kazimierz
    - , por. rez. art.
    [1901-1939], oficer rez. art. WP, por. [1935]

    Ur. 08 II 1901. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbył na kursie Podchorążych Rezerwy Artylerii. Po odbytych ćwiczenia aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1929 z przydziałem mobilizacyjnym do 19 pal w Nowowilejce. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1935. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 8 pal w Płocku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 walczył z wrogiem dowodząc 6 baterią III dyonu 8 pal. Podczas zaciętych walk zostaje 15 IX 1939 ciężko ranny pod Kępą Nowodworską. W wyniku odniesionych ran zmarł w szpitalu 18 IX 1939. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2001.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kierst Tadeusz Stanisław
    - , mjr piech.
    [1899-1973], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1936], w LWP ppłk

    Ur. 01 X 1899 w Warszawie, gdzie uczęszczał do gimnazjum. W latach 1918 -1920 brał udział w walkach o niepodległość. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty w Warszawie. Awansowany do stopnia ppor. 1 VII 1920. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w 21 pp w Warszawie. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 21 pełnił m. in. funkcję d-cy kompanii. Do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1928. Następnie adiutant 21 pp, potem d-ca pułkowej szkolnej kompanii podoficerskiej. Ukończył w Rembertowie kurs dla dowódców batalionu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1936 i przeniesiony na stanowisko d-cy batalionu w 84 pp w Pińsku. W latach 1938-1939 d-ca II baonu 84 pp, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 84 pp w składzie 30 DP, potem w bojach odwrotowych i w obronie Modlina, gdzie wykazał się męstwem i odwagą. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Działdowie. Aresztowany przez Niemców i wywieziony w głąb Niemiec, gdzie został postawiony przed sądem za rzekome znęcanie się nad jeńcami podczas wypadu 84 pp w dniu13 IX 1939 na Leszno. Uniewinniony przez sąd został przewieziony do Oflagu II C w Woldenbergu, gdzie przebywał do końca wojny. Po odzyskaniu wolności po wojnie powrócił do kraju. Powołany do służby wojskowej w ludowym WP. W latach pięćdziesiątych przeniesiony w stopniu ppłk-a do rezerwy.
    Mieszkał w Łodzi, gdzie był aktywnym działaczem Okręgowej Komisji Historycznej ZBOWiD. Zmarł w Łodzi 02 II 1973.
    Odznaczony: VM kl. 5, /za obronę Modlina/, KN, KW, SKZ

    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 193. Kraków 2006; M. Bielski. Grupa operacyjna „Piotrków” 1939. W-wa 199; A. Nawrocki. 84 Pułk Strzelców Poleskich. Pruszkow 2002..

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kierwiński Włodzimierz Seweryn
    - , mjr
    [1893-1973], oficer dypl. sł. st. kaw., mjr [1938]

    Ur. 6 I 1893. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. tab. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył następnie m. in. w 18 p. uł. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 15 VIII 1924. Przeniesiony do  Oficerskiej Szkoły Inżynierii. W okresie XI 1925-X 1927 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 31 X 1927 przeniesiony w stopniu rtm. SG do 11 p. ułanów w Ciechanowie, potem w 1929 do sztabu DOK I w Warszawie. Od 1932 przeniesiony do Komendy Miasta w Warszawie, gdzie był referentem potem kierownikiem Referatu Mobilizacyjnego. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. kaw. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kierownika referatu mobilizacyjnego Komendy miasta Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy. Podczas okupacji niemieckiej mieszkał w Warszawie. Czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK. Bliższy przydział nieznany
    Po wojnie w kraju.
    Zmarł 11 XI 1973 w Warszawie
    Odznaczony: KN, KW, ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; dz. Personalny MSWoj. Nr 25 z 31 X 1927; W. Chocianowicz. 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Lista oficerów dyplomowanych. W-wa 1931.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kiesłowski Stefan
    - , mjr piech.
    Kimmerling Zygmunt - , mjr sap.

    Kirchmayer Jerzy Maria Józef
    - , gen. bryg.
    [1895-1959], żołnierz III Korpusu Polskiego na Wschodzie, oficer dypl. sł. st. art. mjr [1936], w konspiracji ZWZ/AK, ppłk dypl. [1942], ps. „ Adam”, „Andrzej”, od 1944 w WP, płk [1946], gen. brygady [1947].
    Szef sztabu Okręgu Warszawa – Województwo od VIII 1940 – XI 1940.

    Ur. 29 VIII 1895 w Krakowie, syn Kazimierza /adwokata/ i Wandy z d. Matłaczyńskiej. Od 1906 uczęszczał do gimnazjum we Lwowie, a od 1912 w Bąkowicach pod Chyrowem, gdzie w VI 1914 zdał egzamin maturalny. Przebywał na terenie Królestwa Polskiego pod zaborem Rosji. Jako obywatel austriacki został po wybuchu 1 VIII 1914 internowany i wywieziony w głąb Rosji. Od I 1918 do IV 1918 służył ochotniczo w kierowanym przez Remigiusza Adama Grochowskiego Oddziale II sztabu III Korpusu Polskiego na Wschodzie, potem przebywał u rodziny na Ukrainie. Do kraju powraca w XI 1918. Od XII 1918 służy ochotniczo w 6 pap przemianowanym wkrótce na 7 pap. Od VIII 1919 był działonowym, a od X 1919 ogniomistrzem służbowym, służbowym od IV 1920 w stopniu chorążego szefem baterii i oficerem prowiantowym w 7 pap. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W I 1921 przeniesiony do rezerwy. Pozostaje jednak w służbie wojskowej. Przydzielony do 16 pac. Od 01 III 1921 do 1 XII 1921 przebywa na III kursie zawodowym Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. z starszeństwem 01 XII 1921. Do IV 1922 służy krótko w 16 pap, potem pod IV 1922 w 3 pac. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 01 VI 1919. Od IV 1923 d-ca szkoły bombardierów, potem szkoły podoficerskiej, a od XI1923 adiutant II dywizjonu, a od IV 1924 d-ca plutonu i p. o d-ca 5 baterii 3 pac. Od IX 1924 oddelegowany do Biura Artylerii Francuskiej Misji Wojskowej, był tam do II 1926 redaktorem instrukcji technicznych, po czym wrócił do 3 pac. Od V 1926 d-ca 1 baterii, od X 1926 młodszy oficer, w VIII 1917 odkomenderowany na praktykę do 77 pp w Lidzie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 15 VIII 1928. Od VI 1928 d-ca 2 baterii 3 pac, od III 1929 p. o adiutant pułku, potem od I 1930 ponownie d-ca baterii, a od VI 1930 p. o d-ca dywizjonu. W latach 1930-1932 studiował w MSWoj. w Warszawie. Od XI 1932 I oficer sztabu 13 DP, a od 1935 III oficer sztabu Inspektoratu Armii w Toruniu. Awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr dypl. sł. st. art. Od 1936 d-ca dywizjonu w 22 pal w Przemyślu. Od I 1939 II oficer sztabu Inspektoratu Armii w Toruniu.
    W kampanii wrześniowej 1939 z-ca szefa Oddz. III Armii „Pomorze”. Podczas przebijania się oddziałów tej armii po bitwie nad Bzurą w kierunku Warszawy zostaje ciężko ranny w Puszczy Kampinoskiej. Przebywał w szpitalu w Warszawie. Po wyleczeniu ran włączył się do pracy konspiracyjnej w ZWZ. Od VIII/VIII do XI 1940 pełnił funkcję szefa sztabu Okręgu Warszawa-Województwo ZWZ. Od XI 1940 wycofał się z pracy konspiracyjnej. Ponownie czynny w konspiracji ZWZ-AK od 1941. Do VII 1944 był oficerem w Oddz. III /operacyjnym/ KG ZWZ/AK. Współpracownik miesięcznika „Insurekcja” wydawanego od I 1941. Mianowany ppłk dypl. sł. st. art. rozkazem KG AK nr L. 65/BP z 11 XI 1942. Był współautorem drugiego planu powstania powszechnego /XI 1942/ i planu „Burza”. Kilka operacji przeprowadzonych w trudnych warunkach okupacyjnych doprowadziły go do utraty nogi.
    Wybuch powstania Warszawskiego 01 VIII 1944 zastał go na leczeniu w rejonie Otwocka, skąd przedostał się do Lublina. 15 VIII 1944 zgłosił się ochotniczo w Lublinie do WP. Początkowo od X 1944 kierował Wojskowym biurem Historycznym w ramach Wojskowego Instytutu Naukowo-Technicznego, a od VIII 1945 był szefem Oddz. Historycznego Sztabu Generalnego WP i jednocześnie wiceprezes ZG Związku Uczestników Walki Zbrojnej z Niemcami o Niepodległość i Demokrację oraz członek kolegium redakcyjnego „Bellony” i „Polski Niepodległej”. Awansowany do stopnia płk dypl. w 1946.
    Od IV 1947 oficer do specjalnych zleceń Szefa Sztabu Generalnego. Mianowany gen. bryg. 22 VII 1947. Uczestniczył w organizowaniu Akademii Sztabu Generalnego i od VIII 1947 był krótko dyrektorem nauk, potem kierownikiem kursu i starszym wykładowcą historii wojen. W XII 1948 przeniesiony w stan spoczynku. Od 1949 pracował jako redaktor w wydawnictwie „Prasa wojskowa”. Od IX 1949 członek prezydium ZBOWiD. Aresztowany przez Informację Wojskową 13 V 1950 w Warszawie. W tzw. procesie generałów przed NSW w Warszawie, syg. akt nr Sn 6/51 trwającym w okresie od 13 VII 1951 -13 VIII 1951 został skazany na karę dożywotniego więzienia. Z uwagi na zły stan zdrowia zwolniony z więzienia 15 X 1955. W IV 1956 został w pełni zrehabilitowany. Od IX 1956 z-ca profesora w Dziale Historii Sztuki wojennej, potem w Zakładzie Historii Polski w II Wojnie Światowej IH PAN. Od XII 1956 członek, potem wiceprezes ZG i członek RN, następnie od XI 1957 przewodniczący Komisji Odznaczeniowej ZBOWiD.
    Zmarł 11 IV 1959 w Sanatorium wojskowym w Otwocku.
    Odznaczony: KW /1921/SKZ /1928/ i Krzyżem Grunwaldu III kl.
    Był niezwykle płodnym pisarzem historyczno-wojskowym i publicystą.

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1923,1924,1928,1932; MSWoj. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Z. Moszumański, Z. Kozak. Wojskowe Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków; K. Ciechanowski. Armia „Pomorze” 1939. W-wa 1983; A. K. Kunert. Słownik konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 1. W-wa 1987; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. W-wa 1990; J. Gozdawa- Gołebiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; J. Poksiński. „TUN”. W-wa 1992; H. Czarnecki. Informator o dokumentach sądowo-więziennych z lat 1944-1956. Poznań 1993; M. R. Bombicki. Zbrodnie prawa. Wyroki sądów wojskowych w latach 1944-1954. Poznań 1993.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kirkin Kazimierz Konstanty Walerian - , mjr piech.
    [1899-?], mjr sł. st. piech. WP[1936]

    Ur. 20 I 1899. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920, dwukrotnie ranny, dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych. Uczestnik Bitwy Warszawskiej w sierpniu 1920r., gdzie za okazane męstwo na polu walki odznaczono go VM kl. 5

    W latach 1921-1922 w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 VIII 1922 z przydziałem do 22 pp w Siedlcach na stanowisko d-cy plutonu. Zweryfikowany w 1923 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 XI 1921. W 22 pp pełnił różne funkcje. Ukończył kurs dla dowódców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1929 i mianowany    d-cą kompanii.

    W III 1932 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Przeniesiony z KOP na kurs dla dowódców batalionu, po ukończeniu którego zostaje awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr sł. st. piech. Mianowany w 1936 d-cą batalionu w 26 pp w Gródku Jagiellońskim. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu w 26 pp w składzie 5 DP. Uczestniczył w walkach z Niemcami na przedpolach Warszawy i w jej obronie – odcinek „Utrata”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w latach 1939-1945.

    W 1945 powrócił do Polski. Mimo ponawianych w latach 1945-1946 propozycji powrotu do służby wojskowej,  do LWP nie wstąpi z przyczyn ideologicznych. W obawie przed represjami, wraz z żoną Heleną i córką Anną przeniósł się z Łukowa na „Ziemie Odzyskane”, do Jezioran i Olsztyna, gdzie pracował w PZZ-ach. W latach 1953-1960 mieszkał, wraz z rodziną w Szczecinie, kontynuując pracę  inspektora w Państwowych Zakładach Zbożowych.

    Na szczęście, dopiero na  początku czerwca 1956r. został „odnaleziony” przez UB i przesłuchiwany, głównie  w związku ze służbą w KOP-ie. Na szczęście „wypadki poznańskie” znacznie osłabiły zainteresowanie UB jego osobą.

    W 1959r., w wyniku niezaliczenia do wysługi lat okresu służby wojskowej został praktycznie pozbawiony prawa do emerytury,  przeszedł na rentę inwalidzką. Zmarł w Nowym Mieście Lubawskim w dniu 18.11.1978r. Pochowany w rodzinnym grobowcu w Łukowie.
    Odznaczony: VM,KN,KW2x,ZKZ,

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 33 z 16 IX 1922; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada Września. Obrona Warszawy w 1939 roku. W-wa 1984

    (inf. Tadeusz Łaszczewski i Marek Ręcki )

    Kisielewski Adam
    - , por. rez. sap.
    [1903-?], por. rez. saperów[1936]

    Ur. 22 VIII 1903. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Saperów Rezerwy. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. sap. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 batalionu saperów w Wilnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Włocławek. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. sap. 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kolumny saperskiej 15 batalionu saperów. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n.

    Rocznik oficerski rezerw 1934. R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kister Eugeniusz
    - , kpt. łączno

    [1899-?], kpt. sł. st. łącz. [1933]

    Ur. 15 VI 1899. Absolwent Szkoły Podchorążych Wojsk Łączności w Warszawie. Dekretem NW L.3026 z 26 V 1921 mianowany ppor. sł. st. łącz. 1 III 1921 z przydziałem do 1 zapasowego baonu telegraficznego. Przeniesiony z dniem 24 X 1923 do 1 pułku łączności. Do stopnia por. awansowany 1 I 1923. Z dniem 5 X 1924 przeniesiony z 1 pułku łączności do Korpusu Ochrony Pogranicza. W 1931 przeniesiony z KOP z przydziałem do kadry 2 batalionu telegraficznego w Krasnymstawie. Z dniem 1 V 1932 przeniesiony z 2 batalionu telegraficznego do kompanii łączności Obszaru Warownego Wilno w Wilnie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łącz. 1 I 1933 i mianowany d-cą kompanii łącz. Obszaru Warownego Wilno. Po 1936 przeniesiony na stanowisko d-cy łączności 13 DP z m. p. w Równem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności 13 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 13 DP m. in. pod Piotrkowem Tryb., potem w walkach odwrotowych. Po rozbiciu sił 13  DP przedostał się do Warszawy, gdzie bierze udział w jej obronie na stanowisku referenta łączności  w odtworzonej 13 DP. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    Dz. Pers. Nr 22 z 4 VI 1921; Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 1 z 26 I 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kita Aleksander Adam - , por. piech.
    [1912-1952], oficer sł. st. piech. WP, por. [1939]

    Ur. 12 XII 1912 w Annopolu, syn Andrzeja i Filipiny. Uczęszczał do szkoły powszechnej w Annopolu i Kocku, a następnie uczył się w gimnazjum w Łukowie i Lublinie. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury w 1932 zdał egzamin i został przyjęty do Szkoły Podchorążych Piechoty. W latach 1932-1933 w Szkole Podchorążych w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym, potem  w okresie 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 45 pp w Równem na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1938-1939 d-ca plutonu Dywizyjnym kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 13 DP w Równem. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM w I batalionie 45 pp w składzie 13 DP. Brał udział w walkach w rejonie Tomaszowa Maz., potem w Lasach Spalskich i walkach odwrotowych m. in. w rejonie Ryczywołu n. Wisłą. Po przeprawie przez Wisłę brał udział w walkach oddziałów 13 DP z Niemcami podczas próby przebicia się do Warszawy pod Otwockiem i Falenicą i tam dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w jenieckim obozie przejściowym m. in. w Risenburgu /Prabuty/, potem w oflagu XVIII w Lienz w Austrii, skąd zostaje przewieziony 28 V 1940 do oflagu II C w Woldenbergu, gdzie przebywał do I 1945. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powraca do kraju. W 1945 powołany do służby w LWP. Zweryfikowany w stopniu kpt. Ukończył kurs szefów sztabu w Rembertowie. Służył m. in. w 39 pp 12 DP na stanowisku pomocnika szefa sztabu pułku. Następnie oficer sztabu w GO „Wisła”. Awansowany do stopnia mjr-a, a w 1950 do stopnia ppłk-a. W XII 1951 przeniesiony do Oficerskiej szkoły Samochodowej w Pile na stanowisko wykładowcy i kierownika cyklu taktyki.
    Zatrzymany przez funkcj. Informacji Wojskowej 23 V 1952 pod zarzutem wrogiej działalności przeciwko władzy ludowej. Aresztowany przez NPW w Warszawie. Przeszedł bestialskie śledztwie. Zmuszony torturami i groźbami represjonowania rodziny do samooskarżenia się o prowadzenie wrogiej działalności przeciwko władzy ludowej. Wyrokiem NSW w Warszawie, sygn. akt Sn 15/52 skazany na karę śmierci z art. 86 § 1 i 2 KKWP i art. 15 § 2 dekretu z 13 VI 1946, przepadek całego mienia na rzecz Skarbu Państwa i utratę praw na zawsze. 23 VIII 1952 Zgromadzenie Sędziów NSW w Warszawie nie uwzględniło jego skargi rewizyjnej, a B. Bierut 19 XI 1952 nie skorzystał z prawa łaski. Zamordowany w więzieniu mokotowskim 3 XII 1952.
    Zrehabilitowany w 1956. 3 XII 1988 odsłonięto na cmentarzu w Tomaszowie Lub. tablicę pamiątkową poświęconą jego pamięci /grób symboliczny/
    Żona Jarosława.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Powsiński. Tatar-Utnik-Nowicki. „TUN”. W-wa 1992;Straceni w polskich więzieniach 1944-1956. Lublin 1994; M. Szejnert. Śród żywych duchów. Londyn 1990.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kiwała Mieczysław Wilhelm
    - , por. kaw.
    [1912-1939], por. sł. st. kaw. [1939]

    Ur. 6 II 1912w Jarosławiu. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem do 12 p. ułanów w Białokrynicy k. Krzemieńca na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 6 dak w Żółkwi. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łącznikowego 6 dak do sztabu Kresowej Brygady Kawalerii w składzie Armii „Łódź”. Od 3 IX 1939 brał udział w walkach osłonowych północnego skrzydła Armii „Łódź”, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Poległ w walce 22 IX 1939 w Łomiankach podczas przebijania się do Warszawy.
    Pochowany na cmentarzu w Kiełpinie Poduchowym.
    Odznaczony: VM nr 14084

    Księga Pamiątkowa Kadetów II RP. W-wa 2001; S. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Klar Tadeusz Władysław E. - , por. br. panc.

    Kleeberg Franciszek
    - , ,gen. bryg.
    [1888-1941], legionista, PSZ, oficer sł. st. art.WP, gen. bryg. [1928], pośmiertnie mianowany gen. dyw. [1943]

    Ur. 1 XI 1888 w Tarnopolu, syn Emiliana i Józefiny z d. Kuschée. Po ukończeniu szkoły kadetów w Hranicach i złożeniu cywilnej matury w 1905 we Wiedniu odbył studia na wydziale art. w Wojskowej Akademii Technicznej w Mödling. 18 VIII 1908 mianowany ppor. art. służył w 2 pułku haubic we Wiedniu. Początkowo oficer baterii, potem d-ca baterii. 1 V 1913 awansowany na stopień por. art. Od 1913 podejmuje studia w Akademii Sztabu Generalnego. Po wybuchu I wojny światowej w VIII 1914 przydzielony do sztabu 5 B. Gór. Walczył na froncie serbskim. W I 1915 przeniesiony do VIII korpusu na front galicyjski. Do V 1915 służył w sztabach polowych. 1 V 1915 awansowany kpt. SG art. z dniem 8 V 1915 przydzielony do sztabu II Brygady LP, potem od 16 VI d0 8 V 1916 był oficerem sztabu i z-cą szefa sztabu Komendy Legionów, potem oficerem sztabu III Brygady LP. W okresie niemieckiego przeszkalania Leg. od II - VII 1917 był z-cą d-cy 1 p. art. LP. Awansowany mjr SG art. 30 VIII 1917. Od VII 1917 do XII 1917 oficer sztabu w Inspektoracie Wyszkolenia PSZ, a potem do IV 1918 k-dt kursu wyszkolenia art. w Garwolinie. W IV 1918 w związku prośbą do władz austriackich o zmianę obywatelstwa na polskie został postawiony przed sąd i karnie wysłany na front włoski, gdzie służył w sztabie XLIV BP. Na froncie włoskim przebywał od IV 1918 do XI 1918. Od XI 1918 służy w WP. Awansowany w XI 1918 do stopnia ppłk SG art. Od 18 XI 1918 do 19 III 1919 szef sztabu Dowództwa „Wschód” i z-cą szefa sztabu DOGen. Kraków. Zweryfikowany w stopniu płk SG art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie do VII 1920 zajmował stanowiska szefa sekcji organizacyjnej, potem z-ca szefa Departamentu I MSWoj. /Oddział I Sztabu Generalnego, a od VII-X 1920 szefa sztabu 1 armii i GO gen. K. Kraszewskiego. Od X 1920 do 1922 był szefem sztabu dowództwa Okręgu Generalnego, później DOK VII w Poznaniu, następnie X-XI 1922 d-ca piechoty dywizyjnej 14 DP. Ukończył kurs informacyjny dla wyższych dowódców w Warszawie. Od 1 I 1923 do 30 V 1924 pełnił obowiązki d-cy 14 DP w Poznaniu. Od 1 VI 1924 do X 1925 przebywał na kursie specjalnym we Francji przy MSWoj. w Paryżu oraz na kursie w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Metzu. Po powrocie do kraju w okresie XI1925 – 19 III 1927 pełnił funkcję II dyrektora nauk w MSWoj. w Warszawie. Od 27 III 1927 do 3 III 1934 był d-cą 29 DP w Grodnie. Mianowany gen. bryg. 1 I 1928. Od 4 III 1934 do XII1937 dowodził OK III w Grodnie, a następnie od XII 1937 do 8 IX 1939 dowodzi OK. IX w Brześciu/Bugiem.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 0d 9 IX 1939 d-ca Obrony Polesia. Sformowane oddziały scalił w GO „Polesie” od 20 SGO „Polesie”. Na czele grupy toczył zwycięskie walki z Niemcami i Sowietami m. in. ostatnią bitwa tej kampanii pod Kockiem 1-6 X 1939. Po kapitulacji SGO „Polesie” 6 X 1939 znalazł się w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II B w Arnswalde, potrm w IV B w Koenigstein. Chorował ciężko na serce. Przewieziony do szpitala wojskowego w Weisser Hirsch, gdzie zmarł 05 IV 1941 k/Drezna. Pochowany na cmentarzu w Neustadt. W 1969 jego prochy zostały ekshumowane i przewiezione do kraju i pochowane na cmentarzu wojennym w Kocku.
    Pośmiertnie awansowany z dniem 1 I 1943 przez gen. W. Sikorskiego gen. dyw.
    Odznaczony: VM kl. 3 nr 00008, kl. 4 nr oo212 i 5, Polonia Restituta kl. 3 i 4, KW 4x, ZKZ, i innymi medalami.
    Żonaty od 1918 z Wandą Paszowską, miał z nią syna Zbigniewa /ur.1920/

    Roczniki oficerski 1923,1924,1928,1932; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. II. W-wa 2006; J. Wróblewski. Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie” 1939. W-wa 1989; T. Kryska-Karski-St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Klein Franciszek
    - , inż.

    Kleitz Karol Marian Józef 
    - , ppor. rez. piech. 
    [1906-?], ppor. rez. piech. WP [1932]

    Ur. 25 III 1906. Służbę wojskową odbywał Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty.. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 13 pp w Pułtusku. Ewidencyjnie podlegał PKU Pułtusk.
    Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 7 kompanii III batalionu 13 pp w składzie 8 DP. Od 17 IX 1939 d-ca 7 kompanii. Walczył z Niemcami na przedpolach Modlina i w jego obronie.
    Dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski rezerw 1934

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Klementowski Adolf
    - , ppor. rez. piech. 
    [?-1939], sierż. podch. rez. / ppor. rez. piech.[1939]

    Ur.?.Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 2 DP przy 2 pp Leg. w Kielcach. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia plut. podch. rez. piech. W 1939 awansowany do stopnia ppor. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 3 kompanii I batalionu 2 pp Leg. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 2 pp w składzie 2 DP Leg. Uczestnik obrony Modlina. Poległ 28 IX 1939 w Zakroczmiu. Pochowany na Cmentarzu w Zakroczmiu.

    S. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1992; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Klepa Adam
    - , ppor. Str. Poż.

    Klepacki Stanisław
    - , por. art.
    [1910-?], oficer sł. st. art. WP, por.[1936]

    Ur. 12 V 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 19291-930 w szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarn0-unifikacyjnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 18 pal w Ostrowi Maz. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 oficer żywnościowy 18 pal. W VIII 1939 przydzielony na stanowisko d-cy 9 baterii w mobilizowanym przez 18 pal III dywizjonie haubic 51 pal dla 39 DP Rez., przydzielonym jednak do 41 DP Rez. Brał udział w walkach z Niemcami pod Różanem, potem nad Bugiem i Narwią.

    Dz. Pers. MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Klim Stanisław
    - , ppor. art.
    [1907-?], oficer sł. st. art. WP, ppor.[1938]

    Ur. 4 V 1907. Od 1929 służył w WP jako podoficer zawodowy artylerii. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1X 1938 z przydziałem do 6 dak w Stanisławowie. W latach 1938-1939 d-ca 2 plutonu w szkole podoficerskiej 6 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 3 baterii 6 dak w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w bitwie nad Bzurą.
    W czasie okupacji niemieckiej czynny w konspiracji AK.
    Dalsze losy n/n

    Tajny Dziennik Pers. MSWoj. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983;

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Klimaszewski Stanisław Julian 
    - , por. rez. piech.
    [1898-1939], por. rez. piech. WP[1932]

    Ur. 12 IV 1898. W szeregach 41 pp brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 z przydziałem mobilizacyjnym do 41 pp. Przeniesiony później do 69 pp w Gnieźnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. Po odbytych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. z starszeństwem od 1 I 1932. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii, a od 11 IX 1939 d-cy 6 batalionu     marszowego 32 pp w składzie 8 DP. Walczył w obronie Modlina. Poległ 22 IX 1939 w Zakroczmiu. Pochowany na cmentarzu w Zakroczmiu.

    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934;

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Klimas Antoni Michał
    - , kpt. obs.
    [19---1949], oficer sł. st. lotnictwa WP, kpt. [1935], w konspiracji ZWZ/AK, mjr [1943], ppłk [1945], ps. „Perć”

    Ur. 13 I 1900 w Krowodrzy/obecnie Kraków/, syn Wincentego i Marii z d. Krupskiej. Od 1910 uczęszczał do Szkoły Wydziałowej Męskiej im. św. Mikołaja, a od 1913 w domu przygotowując się do egzaminu w szkole średniej, a następnie uczył się w gimnazjum do 1915 . Od VIII 1915 służy ochotniczo w Legionach Polskich. /Podał datę ur. w 1899/. Brał udział w szeregach 5 pp LP w walkach na szlaku bojowym i Brygady LP. W 1916 podczas walk zostaje ciężko ranny. Po wyleczeniu ran powraca do pułku. Po kryzysie przysięgowym w LP /w VII 1917/ zostaje we IX 1917 wcielony do armii austriackiej. Służył jako z-ca d-cy plutonu kolejno w 33, 27 i 20 pp. Walczył na froncie włoskim. Po powrocie do kraju w Xi 1918 wstępuje do WP z przydziałem do 4 pp Leg. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia chor. Po wojnie w okresie od XII 1921 do VII 1922 przebywał na kursie doszkalania chorążych w Chełmnie. Po powrocie do pułku dowodził plutonem. Od VIII 1923 do VII1925 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VII 1925 z przydziałem do 25 pp w Piotrkowie Tryb. na stanowisko d-cy plutonu. Odkomenderowany w IV 1926 n kurs aplikacyjny lotnictwa przy 4 p. lot. w Toruniu, a następnie w X 1926 na kurs obserwatorów lotniczych przy Oficerskiej Szkole Lotniczej w Grudziądzu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 15 VII 1927. W VII 1927 zostaje przeniesiony do 4 p. lotniczego w Toruniu, gdzie został z-cą dowódcą Szkoły podoficerskiej, potem d-cy eskadry. W VIII 1927 uzyskał tytuł obserwatora lotniczego. Po ukończeniu w 1928 kursu aerofotografii przy Politechnice Lwowskiej został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie, gdzie był instruktorem i wykładowcą fotografii lotniczej. Od IX 1933 do VII 1935 studiował ten przedmiot na Politechnice Lwowskiej, a od 1935 był asystentem działu fotograficznego w Instytucie Badań Technicznych Lotnictwa. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. lot. 1 I 1935. Od I 1938 był szefem Wydziału Foto, a następnie kierownikiem referatu w Wydziale Budżetowym w Dowództwie Lotnictwa MSWoj.
    W wojnie obronnej we IX 1939 był z-cą d-cy, potem d-cą 1 lotniczego batalionu szturmowego. Brał udział w obronie Warszawy. Podczas walk 26 IX 1939 zostaje ciężko ranny i do XI 1940 przebywał na leczeniu w Szpitalu Ujazdowskim i Wolskim w Warszawie. Zwolniony z szpitala jako inwalida wojenny.
    W konspiracji ZWZ/AK czynny od V 1941. Od X 1942 do VI 1943 kierownik referatu lotniczego krypt. „Wiatrak” w sztabie komendy Obszaru Warszawskiego AK. Z dniem 1 VI 1943 przeniesiony do Komendy Głównej AK, gdzie objął funkcję kierownika referatu organizacyjnego w Dowództwie Lotnictwa w Wydziale Lotnictwa w Oddziale III KG AK. Mianowany 11 XI 1943 mjr sł. st. lot. W VIII –X 1944 brał udział w Powstaniu Warszawskim. Po kapitulacji oddziałów powstańczych opuścil miasto wraz z ludnością cywilną. Od końca X 1944 ponownie czynny w konspiracji na stanowisku szefa sztabu Dowództwa Lotnictwa KG AK. W końcu I 1945 aresztowany w Krakowie przez NKWD i wywieziony do łagru w ZSRR. W VIII 1945 zwolniony z łagru powrócił do kraju. We IX 1945 ujawnił się przed Komisją ds. b. AK i zweryfikowany w stopniu ppłk sł. st. lot. z starszeństwem od 1 I 1945. Od III 1946 do VIII 1948 pracował w Wydziale Aerofoto Polskich linii lotniczych „LOT”. W VIII 1948 aresztowany przez UB i uwięziony. Zwolniony po miesiącu ukończył kurs księgowości i pracował jako księgowy. Inwigilowany przez UB 7 XII 1949 w Warszawie popełnił samobójstwo.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x, KN, ZKZ z M.

    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Szołdrska. Lotnictwo Podziemiaczyli dzieje Wydziału Lotniczego KG AK. W-wa 1986; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; J. Gozdawa- Gołębiowski. Obszar warszawski AK. Lublin 1992; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. II. W-wa 1987

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Klimas Jakub - , kpt. int. 
    [1896-?], kpt. sł. st. int. [1935]

    Ur. 30 I 1896. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył w stopniu ppor. w szeregach 54 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony z 54 pp do Okręgowego zakładu Gospodarczego Nr 6. Następnie służy do 1929 jako oficer w dziale gospodarczym w 1 batalionie administracyjnym w Warszawie. W latach 1929-1931 słuchacz Wyższej Szkoły Intendentury przy WSWoj. w Warszawie. W stopniu por. dypl. int. odbywał praktyki w szefostwie int. DOK I Warszawa. Przeniesiony w X 1931 z dyspozycji d-cy DOK I do Korpusu Ochrony Pogranicza. Awansowany do stopnia kpt. dypl. int. 1 I 1935. Do lata 1939 pełnił funkcję kierownika V rejonu int. KOP w Stryju. Latem 1939 przeniesiony na stanowisko referenta w szefostwie int. 15 DP w Bydgoszczy. W szeregach 15 DP brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Po zakończeniu walk w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do Polski.
    Odznaczony: KW, SKZ,
    Dalsze l0sy n/n

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 7 z 22 X 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Klimczak Kazimierz
    - , mjr piech.
    [1898-1939], mjr sł. st. piech.[1936]

    Ur. 4 IIIP1898. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. Po wojnie służył w 44 pp. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. Przeniesiony po 1929 z 44 pp do 62 pp w Bydgoszczy, gdzie był m. in. d-cą kompanii. Po ukończeniu kursu dla d-ców batalionu awansowany do stopnia mjr 1 I 1936 i przeniesiony na stanowisko d-cy batalionu do 82 pp w Brześciu nad Bugiem. W latach 1937-1939 d-ca III batalionu 82 pp, którym dowodził w podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 30 DP. Walczył z Niemcami nad Wartą, potem nad Widawą. Poległ 9 IX 1939 w Słupi. Pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Jeżowie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14400, KN,KW3x, ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Klimczyński Tadeusz - , por. kaw.
    [1909-?], por. sł. st. kaw. [1935]

    Ur. 7 VIII 19o9. Ukończył szkołę średnią. Od 15 VIII 1929 do 28 VI 1930 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 20 p. ułanów. W latach 1930-1932 w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 17 p. ułanów w Lesznie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-1939 p. o. d-cy 2 szwadronu 17 p. ułanów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy szwadronu kawalerii dywizyjnej 25 DP. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 25 DP m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos do Warszawy. Walczył w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1923-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Klimek Stanisław
    - , por. rez. piech. doc. dr
    [1903 -1939],docent dr, por. rez. piech.[1937]

    Ur. 10 X 1903. Po ukończeniu gimnazjum studiował na UJK we Lwowie, gdzie uzyskał dyplom doktora. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1929 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 pp Leg. w Jarosławiu. Ewidencyjnie podlegał PKU lwów M. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. 1 I 1937. Był docentem antropologii i wykładowcą na UJK we Lwowie. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu 3 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Poległ 12 IX 1939 w walce z wrogiem w m. Pogroszew. Pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Ołtarzewie.

    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Klimontowicz Jan Serwacy Nepomucen
    - , kpt. art. 
    [1905-1939], kadet, kpt. sł. st. art.[1936]

    Ur. 19 V 1905 w Łyszkowicach pow. Łowicz. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 12 pal w Złoczowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Po ukończeniu kursu dla d-ców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii, awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1936 i przeniesiony do 19 pal w Nowowilejce na stanowisko d-cy baterii. W latach 1937-1939 d-ca 7 baterii w III dywizjonie 19 pal. W VIII 1939 wraz z III dywizjonem przydzielony do formowanego 38 pal rez. dla 38 DP Rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 baterii III dywizjonu 38 pal rez. w składzie 38 DP Rez. Armii „Karpaty”. Brał udział w walkach z Niemcami w rejonie Radoczyc i Sądowej Wiszni. Poległ w nocy z 16/17 IX 19239 w rejonie Księżego Mostu.

    Dz. Pers. MSWoj. Nr 32 z 15 VIII 1926; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932;; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Klimontowicz Janusz Stanisław
    [1907-1997], oficer sł. st. art. kpt. [1939]

    Ur. o7 VI 1907 we Włocławku. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w VI 1927 zdał maturę. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 11 pal w Stanisławowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Następnie służy do VI1937 w 16 pal w Grudziądzu. W okresie od 1 III 1937 do 12 VI 1937 ukończył kurs specjalistyczny dla oficerów zawodowych artylerii przeciwlotniczej w Centrum Wyszkolenia Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. Po ukończeniu kursu przeniesiony zostaje do 8 daplot w Brześciu n/Bugiem. W latach 1938-1939 pełnił funkcję adiutanta 9 daplot. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 d-ca 89 baterii art. plot 40 mm. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu nr VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu w V 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II Korpusu Polskiego gen. w. Andersa, gdzie był p. o. d-cy dywizjonu w 7 pal. Po demobilizacji w 1947 powrócił do Kraju.
    Zmarł w W-wie 08 VIII 1997 i tu pochowany.

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia brony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Klimowicz Walerian
    - mjr sap.
    [1899-1968], oficer sł. st. sap. WP, mjr [1939], w LWP ppłk

    Ur. 9 XII 1899 w Warszawie. W 1915 ukończył gimnazjum rządowe w Grodnie. W latach 1915-1918 uczył się na wydziale budowlanym Szkoły Technicznej w Warszawie. Od XI 1918 w WP z przydziałem do oddziału fortyfikacji w Dęblinie. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od jesieni 1920 do XI 1921 w Szkole Podchorążych Saperów w Warszawie przy Kościuszkowskim Obozie Szkolnym Saperów. Mianowany ppor. sł. st. sap. 1 XI 1921 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 4 b. sap. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 XI 1922. Następnie d-ca kompanii w 7 p. sap. W latach 1924-1928 kierownik wyszkolenia w Departamencie V Inżynierii i Saperów MSWoj. W okresie 1928-1932 wykładowca w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. w 1932 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko kompanii saperów Baonu KOP „Stolin” na Polesiu. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1933. W latach 1935-1936 d-ca kompanii podchorążych w Szkole Podchorążych inżynierii, potem od 1936 kierownik referatu studiów terenu, a następnie w latach 1937-1939 kierownik referatu regulaminów w Dowództwie Saperów MSWoj. Awansowany do stopnia mjr sł. st. sap. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 b. sap. w składzie 8 DP. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach VII Laufen, IV C Colditz, X C Lubeka i VI B Dössel. Po uwolnieniu z oflagu w IV 1945 przebywał początkowo na Zachodzie, potem powrócił do kraju. W 1945 zgłosił się do służby w wojsku i pracował jako przedstawiciel wojskowy w przedsiębiorstwie budowlanym MBP w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk-a. W 1949 zweryfikowany przez Okręgową Komisję Rejestracyjno-Weryfikacyjną nr 3 i zwolniony z wojska jako element obcy ideologicznie. Następnie pracował w przedsiębiorstwie budowlanym.
    Zmarł w Warszawie 9 VII 1968.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga - W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939.       W-wa 198; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Klimowicz Wiktor - , kpt. sap.
    [1899-?], kpt. sł. st. sap. [1933]

    Ur. 10 IV 1899. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W 1920 w stopniu plut. skierowany do Szkoły Podchorążych Saperów. Z dniem 1 XI 1920 mianowany podchorążym saperów, a następnie ppor. sł. st. sap. Służył w 4 pułku saperów. Do stopnia por. awansowany 1 XI 1922. W 1924 odkomenderowany do Obozu Ćwiczeń w Raduczu. Po 1926 przeniesiony do 8 p. saperów w Toruniu. Po 1932 służył w 8 batalionie saperów, gdzie dowodził m. in. kompanią. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony do 1 batalionu saperów w Modlinie, gdzie był dowódcą kompanii szkolnej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 8 batalionu saperów w składzie 8 DP. Brał udział w walkach na przedpolach Modlina i w jego obronie.
    Odznaczony: MN
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kapitan, a
    nastepnie major saperów Wiktor Klimowicz - urodzony w 1899 w Pjatigorsku (Rosja), zmarł 29 listopada 1980 w Nysie (Śląsk opolski). 

    Załączam także zdjęcie mojego dziadka, kiedy zaciągnał się do Armii Hallera w 1918 roku.

    inf. Urszula Luty-Bugge



    Klita Wincenty
    - , por. art. 
    [1901-?], oficer sł. st. art. WP, por.[1933]

    Ur. 08 VII 1901. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w WP jako podoficer zawodowy artylerii. W latach 1927-1930 w szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 10 pap/pal w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera żywnościowego 10 pal. W VIII 1939 przydzielony do mobilizowanego 54 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu, a od 16 IX 1939 dowodzi 8 baterią III dywizjonu 54 pal.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n

    Dz. Pers. MSWoj. Nr 3 z 14 III 1933; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kloc (Klotz)tz Alfons Aleksander - .
    [1898-1976], oficer dypl. rez. WP mjr [1939], w konspiracji SZP/ZWZ/AK ps. „Alutek”, „dr Henryk Urbańczyk”,, „Grodzicki”, „Leon”, „Maks”, „Niewiarowski”, „Piotr”, „Wizer”vel dr Jan baronowski, vel Grodziski, vel Leon Maks, vel Meresz
    Ur. 31 VIII 1898 w Żyrardowie, syn Józefa i Józefiny z d. Szczepańskiej. W latach 1909-1915 uczęszczał do gimnazjum Szkoły Technicznej Komunikacyjnej w Warszawie. W 1915 był członkiem komendy okręgowej skautingu w Warszawie. Od 15 VIII 1915 służył w 2 pp LP W V 1916 odkomenderowany do szkoły podoficerskiej. Od VII 1916 działa w POW. Od X 1911916 adiutant Obwodu XVa w Okręgu I Warszawa. Od XII 1916 do III 1917 na kursie instruktorskim i kurs szkoły podchorążych POW w Warszawie. Od III 1917 instruktor i z-ca k-dta Obwodu XV POW. W XII 1917 aresztowany w rejonie Łowicza przez policję niemiecką. Po udanej ucieczce przedostał się do Krakowa, gdzie jako ekstern  zdał maturę w gimnazjum św. Anny i jako słuchacz nadzwyczajny studiował przez dwa semestry na Wydziale Prawa UJ. Do 30 X 1918 był członkiem lotnego oddziału wywiadowczego w Okręgu POW Kraków. Od 1 XI 1918 w WP. Początkowo w stopniu sierż. był szefem 1 akademickiej kompanii baonu krakowskiego, potem od 22 XI 1918 adiutant zabezpieczenia linii kolejowej Przemyśl-Lwów, a następnie do 24 IV 1919 dowodził kompaniami „Mościska” i „ Rodatycze”. Brał udział w walkach z Ukraińcami. Od 15 V 1919 adiutant gen. D. Konarzewskiego.- d-cy 1 pułku strzelców wielkopolskich. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do 1 VII 1919 adiutant baonu w 1 pułku strzelców wielkopolskich, potem do 1 IX 1919 II adiutant sztabu GO gen. D. Konarzewskiego. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Następnie do III 1920 pełnił funkcję szefa Oddziału II w sztabie 1 Dywizji Strzelców Wielkopolskich, przemianowanej na 14 DP. W czasie walk z Ukraińcami i bolszewikami był trzykrotnie ranny. Po zawarciu rozejmu do 10 XII 1920 był delegatem dowództwa 4 Armii przy 3 Armii bolszewickiej. Następnie do 10 I 1921 referent kulturalno-oświatowy i referent informacji w dowództwie 14 DP, potem krótko był adiutantem kursów dla wyższych dowódców w Poznaniu. Od 1 II –III 1921 jako oficer do specjalnych zleceń był w składzie delegacji rozejmowej i pokojowej w Rydze. Od III 1921 do 1 XI 1922 był z-cą attaché wojskowego w Rydze. Jednocześnie do 1923 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Rydze. W tym okresie czasu kierował siatką wywiadowczą II Oddziału SG WP na Łotwie. Po powrocie do kraju od XI 1922 do 1 XI 1923 służył w 55 pp na stanowisku młodszego oficera, potem d-cy kompanii. W latach 1923-1925 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Awansowany 1 VII 1925 do stopnia kpt. sł. st. piech. Po ukończeniu MSWoj. w stopniu kpt.. SG był od 1 X 1925 do 20 VI 1926 kierownikiem sekcji organizacyjnej w kierownictwie Marynarki Wojennej. Podczas przewrotu majowego od 12 V-1 VI 1926 z-ca komisarza rządu na m. st. Warszawę. Następnie od VI 1926 wykładowca w Oficerskiej szkole Piechoty w Warszawie, a następnie od 1 IX 1926 referent w sztabie I wiceministra spraw wojskowych i Administracji Armii, potem od 7 XII 1926 jego adiutant i oficer do zleceń. 9 XI 1928 przeniesiony w stan nieczynny, a z dniem 31 XII 1929 przeniesiony na własną prośbę do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 37 pp. ewidencyjnie podlegał PKU Płock. Nadal był pracownikiem II Oddziału SG WP. Podejmuje pracę w MSW. 12 XI 1928 mianowany starostą grodzkim lwowskim. W 1929 pracuje w Zarządzie Centralnym MSW. Od 14 VIII 1930 jako radca ministerialny, potem od 28 IX 1931 inspektor spraw politycznych i bezpieczeństwa w Departamencie II Politycznym MSW. Od IV 1932 starosta płocki, a od 1933 starosta powiatowy Wadowicach, potem w Radomiu. Od IV 1935 pracuje jako radca w MSZ, potem od 16 V 1935 jako konsul i kierownik konsulatu RP w Morawskiej Ostrawie. Przeniesiony 30 XI 1935 do Centrali MSZ w Warszawie. w latach 1936-1937 ponownie pracuje w MSW. Był starosta powiatowym i grodzki w Grudziądzu 1936-1937, potem w latach 1937-1939 starosta powiatowy w Poznaniu. Awansowany do stopnia mjr dypl. w st. sp. 19 III 1939. Jednocześnie z ramienia II Oddziału SG WP organizował na tym terenie siatkę dywersji pozafrontowej.
    Zmobilizowany w VIII 1939 do WP pełnił podczas kampanii wrześniowej 1939 funkcję delegata kolejowego w sztabie Armii „Poznań”. Funkcję sprawował do 28 IX 1939. Następnie czynny w konspiracji SZP/ZWZ/AK. Skierowany jako emisariusz Dowództwa Głównego SZP na teren Lwowa, gdzie pełnił funkcję szefa sztabu dowództwa wojewódzkiego SZP, potem do III 1940 szefa sztabu ZWZ 2. Organizował komórki konspiracyjne na terenie Lwowa, Tarnopola i Stanisławowa. W VI 1940 udał się w głąb ZSRR na poszukiwanie uwięzionego gen. M. Karaszewicza-Tokarzewskiego. Po powrocie do Lwowa w X 1940 mianowany szefem sztabu i z-cą k-dta Obszaru Lwów ZWZ, a na początku 1941 na krótko objął komendę okupacji sowieckiej. poszukiwany przez NKWD jako zagrożony aresztowaniem wyjechał do Wilna, skąd miał się przedostać do Warszawy. W Wilnie nawiązał kontakt z płk N. Sulikiem, który wyznaczył go na swego następcę w wypadku jego aresztowania. Ale nie objął tej funkcji po aresztowaniu N. Sulika przez NKWD 13 IV 1941. W V 1941 przedostał się do Warszawy. W latach 1941-1944 był szefem III Odcinka /Ukraina/ Oddziału II KG ZWZ/AK. Zorganizował sieć ekspozytur wywiadowczych na tym terenie. Kierowana przez niego sieć wywiadowcza dostarczyła wiele cennych informacji. W 1943 w wyniku akcji „Abwehry” aresztowano wielu członków sieci. Przebywał stale w Kijowie i Berdyczowie na terenie Ukrainy, gdzie oficjalnie pracował, choć nie ukończył medycyny jako lekarz – internista. Posługiwał się też autentycznymi dokumentami na nazwisko Meresz wystawionymi przez ambasadę węgierską w Berlinie. Po wejściu wojsk sowieckich przebywał na Lubelszczyźnie, gdzie jako dr Jan Baranowski w stopniu por. wstąpił do LWP. Początkowo w służbie zdrowia formowanej 3 Armii LWP, potem po przerwaniu tworzenia tej jednostki był asystentem szefa działu służby zdrowia 2 Armii LWP, a od 10 IV 1945 k-dt 29 szpitala. Po zakończeniu wojny podobno awansowany do stopnia ppłk i mianowany k-dtem Centralnego Szpitala Wojskowego MON. Zagrożony aresztowaniem zbiegł na zachód. Od 1 III 1946 w Wlk. Brytanii., gdzie pracował w Wydziale Personalnym Sztabu Głównego WP, potem od 7 IV 1948 do 30 IX 1949 w szeregach Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. Po demobilizacji przebywał w Wlk. Brytanii, potem wyjechał do Australii. Zginął w wypadku samochodowym w Australii 29 X 1976.
    Opublikował swoje wspomnienia.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN,OP 5, KW4x, ZKZ, SKZ i innymi medalami.
    Był dwukrotnie żonaty. Po raz 1 od 1921 z Janiną Ruszczyńską, a po raz 2 od 1930 z Lidia Wandą Jadwigą Opolską. Miał córkę Antoninę – Wandę zam. Sidorkiewicz/1924-1959/, żołnierza AK ps. „Inka” i syna Aleksandra – Henryka ur. w 1931.

    Roczniki oficerskie 1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; J. Węgierski. Lwów pod okupacją sowiecką 1939-1941.W-wa 1991; G. Mazur-J. Węgierski. Konspiracja Lwowska 1939-1944. Słownik biograficzny. Katowice 1997; G. Mazur. Biogram AK /w:/MSBUDN 1939-1956, t. 2. Kraków 1998
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Klochowicz Aleksander - , por. rez. piech.
    [1907-?], por. rez. piech. [1937], w konspiracji ps. „Apak”

    Ur. 18 VI 1907. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 72 pp w Radomiu. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1937 do stopnia por. Ewidencyjnie podlegał PKU Radom. Działał aktywnie w harcerstwie. Posiadał stopień hm. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 72 pp w składzie 28 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 72 pp. w czasie okupacji niemieckiej mieszkał w Radomiu. Działa w konspiracyjnym harcerstwie. Kierował m. in. kolportażem prasy podziemnej. Po wojnie mieszkał w Radomiu. Był działaczem społecznym oraz sportowym.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW

    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Jabrzemski. Szare Szeregi-Harcerze 1939-1945. W-wa 1988; W. Borzobohaty. Jodła. W-wa 1988; St. M. Przybyszewski. 72Pułk Piechoty. Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Klott Marian
    -

    Kluczyński Czesław Bolesław
    - , kpt. sap.
    [1903-1979],kpt. inż. sł. st. sap. WP [1938], w LWP ppłk[1947]
    Ur. 28 IV 1903 w Białej Podlaskiej. Uczęszczał do gimnazjum. W 1920 jako ochotnik brał udział w szeregach 205 pp w wojnie polsko-bolszewickie. W VIII 1920 uczestniczył m. in. w obronie Warszawy. w latach 1921-1925 służył jako podoficer w jednostce lotniczej w Poznaniu. Po zdaniu matury w latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1927. Do 1928 odbywał kurs aplikacyjny w Szkole Podchorążych Inżynierii. Następnie d-ca plutonu i kompanii w 2 p. saperów kolejowych, batalionie po reorganizacji w1929 służy w 2 batalionie mostów kolejowych w Modlinie. Awansowany do stopnia por. 15 VIII 1929. Podejmuje studia na Politechnice warszawskiej, które ukończył w 1938 uzyskując dyplom inż. W 1935 zostaje przeniesiony na stanowisko wykładowcy do Wyższej Szkoły Inżynierii w Warszawie. W latach 1936-1938 słuchacz WSInż. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 19 III 1939. W latach 1938 -1939 był kierownikiem sekcji fortyfikacji Inspektoratu Saperów Sztabu Głównego WP. W wojnie obronnej we IX 1939 był d-cą 102 b. saperów na pododcinku północnym- Żoliborz- i jednocześnie d-cą saperów pododcinka „Północ” na odcinku obrony „Zachód”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w m. in. od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju. W VIII 1945 zostaje przyjęty w stopniu mjr –a do służby w wojsku i do XII 1945 był starszym pomocnikiem kierownika sekcji operacyjnej Departamentu Wojskowo-Inżynieryjnego MON. W latach 1946-1950 był z-cą d-cy 1 p. sap. d0 spraw liniowych i szefem sztabu pułku w Brzegu. Awansowany na stopień ppłk w 1947. Kierował m. in. rozminowywaniem Dolnego Śląska. W g opinii przełożonym zdolny i ambitny, uczciwy, dobrze wywiązujący się z obowiązków oficer, lecz negatywnie ustosunkowany do ZSRR. Na początku 1950 na własną prośbę zwolniony z LWP, ponieważ uważał, że jest nie należycie wykorzystywany i wyznaczony na wyższe stanowisko.
    Po przejściu do rezerwy pracował jako inżynier budownictwa ogólnego. Zajmował kierownicze stanowiska w przedsiębiorstwach budownictwa komunalnego.
    Odznaczony: KW,ZKZ.
    Zmarł 22 III 1979.
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Kluczyński Wacław
    - , płk piech. st. sp. 
    [1890-1951], płk sł. st. piech. [1927], od 1936 w st. sp.

    Ur. 1 XI 1890. W WP od XI 1918. W stopniu mjr sł. st. piech. oficer sztabu DOG Kielce. Awansowany do stopnia ppłk w 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Na początku VIII 1920 przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy  52 pp. Z dniem 1 IX 1920 mianowany p. o. d-cą 69 pp w składzie 17 DP. Walczył na froncie białorusko-litewskim. Długoletni d-ca pułku 69 pp. Do 1924 dowodził 69 pp jako p. o. d-cy, potem mianowany etatowym d-cą pułku. Awansowany do stopnia płk 1 I 1927. Z dniem 26 VII 1935 zwolniony z funkcji i przeniesiony do dyspozycji Biura Personalnego MSWoj. Po 1936 przeniesiony w stan spoczynku. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca OPL Kwatery Głównej Armii „Poznań”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznań”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Gnieźnie.
    Zmarł 12 XII 1951.
    Odznaczony: KW, MI, ZKZ

    Dz. Pers. Nr 30 z 11 VIII1920; Roczniki oficerskie 1914,1928,1932; Dz. Pers. MSWoj. Nr 8 z 1 VI 1935; P. Bauer.69 Pułk Piechoty. Pruszków 1997; P. Bauer - B. Polak. Armia „Poznań” wojnie obronnej 1939.Poznań 1983.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Kłoczkowski Roman - , mjr.
    [1894-1953], oficer sł. st. WP, mjr [1937], w konspiracji ZWZ/AK, ppłk [1944], ps. „Grosz”.
    Kmdt Obwodu AK Warszawa-powiat X 1944-I 1945. Okręg Warszawa Miasto AK.

    Ur. 29 XI 1895 w Armenii. Ukończył gimnazjum i zdał maturę. Od 1916 do 1918 służył w armii rosyjskiej, gdzie ukończył szkołę oficerską, potem w oddziałach polskich na Kubaniu. Od 1920 w stopniu ppor. służy w WP. Organizator i d-ca Szkoły Podoficerskiej Batalionu Balonowego w Legionowie. W 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem 1 VI 1919. W 1926 przeniesiony do Baonu Balonowego w Toruniu na stanowisko d-cy kompanii. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 1 I 1930. W 1930 przeniesiony do Baonu Balonowego w Jabłonnej na stanowisko d-cy kompanii. Potem kwatermistrz i z-ca d-cy baonu. Do stopnia mjr-a sł. st. lot. – grupa techniczna awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca Ośrodka Zapasowego 2 Baonu Zapasowego. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Dowodził siłami Ośrodka Zapasowego 2 Baonu Balonowego. Dowodzony przez niego oddział wchodził w skład Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na przedpolach Warszawy w rejonie Parysowa. Unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Legionowie i Rembertowie. Czynny w konspiracji ZWZ/AK. Od X 1942 do X 1944 k-dt Rejonu I Legionowo w Obwodzie AK Warszawa-powiat. Organizator struktur konspiracyjnych ZWZ/AK na tym terenie. Aktywny konspirator. Organizował zastępcze kursy dla Podchorążych Rez. Piechoty AK, kursy podoficerskie i sanitarne. Prowadził działania przygotowujące rejon do akcji „Burza”. Po wkroczeniu sowietów na teren Legionowa ukrywał się przed aresztowaniem. W X 1944 przedostał się na lewy brzeg Wisły i nawiązał kontakt z dowództwem obwodu. W X 1944 mianowany k-dtem Obwodu AK Warszawa-powiat, w którego skład wchodziły w tym czasie rejony położone na lewym brzegu Wisły przyłączonym do Podokręgu Zachodniego AK „Hallerowo”. Po rozwiązaniu 19 I 1945 AK mieszkał w Legionowie. Awansowany rozkazem KG AK do stopnia ppłk-a sł. st. 1 I 1945. Latem 1945 wyjechał do Wrocławia, gdzie zamieszkał na stałe.
    Zmarł w Wrocławiu 24 XII 1952.
    Odznaczony: Krzyżem Zasługi Srebrnym, Medalem Wojska.

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina w 1939. W-wa 1985; J. Rawicki. Obówd VII – AK Warszawa - Powiat. W-wa 1990; Biuletyny Historyczne AK „Na przedpolach W-wy”. W-wa. Zarząd Koła ŚZŻAK.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kłonica Władysław
    - , piech.
    [1897-?], kpt. sł. st. piech. WP[1937], ppłk  LWP

    Ur. 18 IX 1897. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył szkołę podchorążych piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 I 1921. Służył w 26 pp we Lwowie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1923. W latach 1929-1931 d-ca plutonu i wychowawca w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie. Następnie ponownie w 26 pp, skąd został przeniesiony do 56 pp w Krotoszynie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. Następnie adiutant 56 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 56 pp w składzie 25 DP Armii „Poznań”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 56 pp m. in. w bitwie nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych w kierunku Warszawy, a po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju i wstępuje do wojska. W 1947 w stopniu ppłk był d-cą Mazurskiego Oddziału WOP Nr 5 w Kętrzynie.
    Odznaczony: VM nr 14089, SKZ
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamiątkowa Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Kłopotowski Zbigniew
    - , ppor.rez. kaw. 
    [1917-1939], ppor. sł. st. kaw.[1939]

    Ur. w 1917. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1936 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1936-1937 w Szkole podchorążych Piechoty, gdzie ukończył kurs unitarny, potem odbywał praktyki w 12 p. ułanów. W latach 1937-1939 w Szkole Podchorążych Kawalerii w   Grudziądzu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 1 szwadronu 12 p. ułanów w skaldzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami 1 IX 1939 pod Mokrą, potem pod Wola Cyrusową i walkach odwrotowych. Poległ w walce 13 IX 1939 w rejonie m. Cyganki k. Mińska Maz. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 mianowany ppor. sł. st,. kaw. z starszeństwem od 1 VIII 1939.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12532.

    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kłosowicz Stanisław Władysław
    - , ppłk dypl.
    [1892-1948], ppłk dypl. [1936]
    /Rodowe nazwisko Bęben urzędowo zmienione/

    Ur. 28 II 1892. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Służył w 20 pp. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 20 pp pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Z dniem 1 XI 1924 przydzielony z 20 pp do MSWoj. w Warszawie, gdzie był słuchaczem do X 1926. Po ukończeniu MSWoj. w stopniu kpt. sł. st. piech. SG przeniesiony z 20 pp do Kadry Oficerów Piechoty z przydziałem do sztabu 12 DP w Tarnopolu. Do stopnia mjr SG awansowany 1 I 1929. W 1931 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy. Awansowany do stopnia ppłk dypl. 1 I 1936. Następnie kierownik samodzielnego referatu w Oddziale IV Sztabu Głównego. Wiosną 1939 przeniesiony do sztabu Armii „Pomorze” na stanowisko szefa Oddziału IV. W kampanii wrześniowej 1939 kieruje Oddziałem IV sztabu Armii „Pomorze”. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Pomorze”. Po przebiciu się do Warszawy od 21 IX 1939 pełni funkcję z-cy d-cy pododcinka „Północ”/Żoliborz/. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VIIA w Murnau. Po uwolnieniu zniewoli 29 IV 1945 przebywał w Niemczech, gdzie zmarł w 1948.
    Odznaczony: OP5, SKZ

    Dz. Pers. Nr 112 z 23 X 1924; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Lista oficerów dyplomowanych. W-wa 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Ciechanowski. Armia „Pomorze” 1939. W-wa 1983; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Kłosowski Antoni Eugeniusz
    - , kpt. piech. 
    /Rola – Kłosowski/ [1899- 1967], członek ZS, oficer sł. st. piechoty WP, kpt. [ 1924], żołnierz ZWZ/AK, ps. „Jeż”, „Sęk”, „Wiktor”, „Żar” /zwany Wujas/ vel Zenon Krupski.
    Kmdt Dzielnicy Południowej – IR Lwów-miasto AK IV 1943 – IX 1944. Okręg Lwów AK.
    Ur. 30 I 1899 w Skołyszynie pow. Jasło. Syn Klemensa /urzędnika magistratu/ i Emilii z d. Kassebe. Uczył się w seminarium realnym w Białej, potem seminarium w Krośnie. W 1914 należał do Związku Strzeleckiego. Ukończył Szkołę Podoficerską ZS. Prowadził drużynę skautów. Od 18 VIII 1914 służył w 1 pp Leg., a następnie do 30 VIII 1917 w służbie etapowej I Brygady. 11 X 1917 wcielony do armii austriackiej, gdzie do 30 I 1918 był słuchaczem szkoły oficerskiej rezerwy w Opawie. Skierowany do 32 pp do 22 IX 1918 d-ca plutonu w tym pułku. Od 1 XI 1918 d-ca oddziału Obrony Lwowa, w stopniu sierż. Od 6 I 1919 służył w Oddziale Organizacyjnym Kwatermistrzostwa Frontu Galicyjskiego. 1 XII 1919 mianowany szefem sekcji kurierów 6 armii, od 1 VI 1920 w stopniu ppor. kierownik kancelarii Wydziału IV DO- Gen. Lwów, a od 1 IV 1921 kierownikiem kancelarii i referatu ogólnego w szefostwie sanitarnym DO-Gen. Lwów. 21 V 1921 został asystentem oficera sądowego we Lwowie, ale 12 X 1921 przeniesiony do 54 pp, gdzie był m. in. d-ca kompanii i adiutantem pułku. W tym okresie w Tarnopolu zdał egzamin maturalny. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. z starszeństwem 1 VI 1919. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 15 VIII 1924. 14 XII 1925 przeniesiony do 49 pp, gdzie był adiutantem I, a potem III baonu. We IX 1926 przeniesiony do 17 pp w Rzeszowie na stanowisko d-cy 7 kompanii III baonu. W VI 1930 przeniesiony do 43 pp w Dubnie na stanowisko d-cy 3 kompanii 1 baonu baonu stacjonującego w Dubnie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził II baonem 43 pp. w składzie  13 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. 06 IX 1939 jego baon poniósł ciężkie straty w bitwie z przeważającymi siłami wroga pod Będkowem w rejonie Tomaszowa Maz. Walczy z wrogiem w bojach odwrotowych i przebija się z resztkami swego baonu do Warszawy, gdzie uczestniczy w jej obronie.
    Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przebywał na Podkarpaciu, gdzie działał w konspiracji wojskowej. Od jesieni 1941 przebywał we Lwowie. Czynny w konspiracji ZWZ/AK. Od IV 1943 był k-dtem Dzielnicy Południowej w IR Lwów miasto AK. W końcu VI 1944 z powodów zdrowotnych urlopowany. We Lwowie oficjalnie pracował w niemieckiej Fabryce Mebli Giętych. Po akcji „Burza” w VIII 1944 powraca na stanowisko k-dta Dzielnicy Południowej w IR Lwów – miasto AK/NIE. Funkcję pełni do IX 1944. We IX 1944 opuścił Lwów i wyjechał do Polski. Osiadł w Bieczu, gdzie pracował w Fabryce Pieczywa Cukierniczego „Kasztelanka”.
    Zmarł w Bieczu 06 I 1967 i został pochowany na miejscowym cmentarzu na Górze Salomona.
    Odznaczony: Krzyżem I brygady, KN /1931/, Srebrnym Krzyżem Zasługi /1937/.
    Żonaty z Kazimierą Zofią z d. Kania. Miał syna Lesława Kazimierza /ur.1921/żołnierza AK i córkę Danutę Janinę /ur.1924/

    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; G. Mazur – J. Węgierski. Słownik Biograficzny konspiracji Lwowskiej 1939-1944. Katowice 1997; J. Węgierski. Obsada osobowa Lwowskiego Obszaru SZP/ZWZ/AK/NIE w latach 1939-1945. Kraków 2003.

     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kłyszewski Wacław Stanisław 
    - , ppor. rez. piech. 
    [1910-2002], ppor. rez. piech.[1934]

    Ur. 7 IX 1910. Ukończył gimnazjum, a następnie studiował architekturę. Służbę wojskową odbywał w latach 1931-1932 w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 36 pp w Warszawie. Ukończył studia uzyskując dyplom inż. architekta. Do 1939 pracuje w swoim zawodzie. Zmobilizowany do WP w 1939. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 2 kompanii, od 18 IX 1939 d-ca 2 kompanii I batalionu 360 pp rez. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Działał w jenieckiej konspiracji obozowej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do Kraju. Pracował w zawodzie architekta. Autor wielu prac m. in. projektował dworzec kolejowy w Katowicach. Był laureatem Nagrody Honorowej SARP.
    Zmarł 22 XI 2002 w Warszawie.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg.     W-wa 1988
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kmiecik Brunon Ignacy
    - , ppor. rez. piech.
    [1911-?], ppor. rez. piech. [1935]

    Ur. 19 XII 1911. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 20 DP przy 79 pp. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 78 pp w Baranowiczach. Zmobilizowany w 1939 do DP. Kampanię wrześniową 1939 odbywał w szeregach 78 pp na stanowisku oficera informacyjnego 78 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami na przedpolach Modlina, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II E w Neubranderburgu i  II D w Gross Born.
    Dalsze losy n/n
    Po wojnie w kraju.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w Walce 1939-1945. W--wa 1968
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kniaziołucki Leon
    - , mjr dypl.
    [1891-1973], oficer dypl. sł. st. kaw. WP, mjr. [1927], od 1930 w st. sp.

    Ur. 30 I 1891 w Wiedniu. Ukończył gimnazjum realne. Służbę wojskową odbywał w armii austriackiej. Ukończył szkołę oficerską rezerwy piechoty. Po wybuchu I wojny wcielony do armii austriackiej. Mianowany ppor. rez. 1 VIII 1916 służył w 4 batalionie strzelców. Od I – VII 1917 przydzielony jako instruktor do Legionów Polskich. W VII 1918 powraca do służby w armii austriackiej. Mianowany por. piech. Od XI 1918 służy w WP. Jako d-ca półszwadronu brał udział w odsieczy Lwowa w XI-XII 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Następnie służył w 11 p. ułanów, potem był adiutantem marszałka Józefa Piłsudskiego. Zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od X 1922 do X 1923 przebywał na II kursie doszkalającym MSWoj. w Warszawie. Od 1923 służył w 3 p. szwol., potem od 1925w Oddziale Ogólnym sztabu DOK VIII w Toruniu. Następnie d-ca szwadronu w 3 p. uł. Awansowany do stopnia mjr SG sł. st. kaw. 1 I 1927. Z dniem 31 VIII 1930 przeniesiony w stan spoczynku. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I i był przewidywany do użycia na wypadek wojny. Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer sztabu Armii „Łódź” i Armii „Warszawa”. Od 20 IX 1939 dyrektor sekretariatu Komitetu Obywatelskiego w Warszawie. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Po wojnie mieszkał w Belgii. W końcu lat sześćdziesiątych został wydawcą periodyku „News Exchange”.
    Zmarł w Brukseli 11 XI 1973. Pochowany na cmentarzu Everest.
    Odznaczony; Polonia Restituta kl. 3, KN, KW.

    Rocznik oficerski 1924, 1928; Rocznik oficerski rezerw 1934; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. słownik biograficzny, t. II. W-wa 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Knioła Witold Michał - , ppor, rez. piech. 
    [1912-?], ppor. rez. piech.[1934]

    Ur. 3 VIII 1912. Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 69 pp w Gnieźnie. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w kompanii ppanc. 69 pp w składzie 17 DP Armii „Poznań”. Uczestnik walk na szlaku bojowym pułku. Walczył nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych m. in. pod Łomiankami. Po przebiciu się do Warszawy przydzielony po reorganizacji do 56 pp, gdzie dowodził plutonem ppanc. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Bauer. 69 Pułk Piechoty. Pruszków 1997; P. Bauer-B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Knoll-Kownacki Edmund Stanisław
    - , gen. bryg.
    [1891-1953], oficer dypl. sł. st. art. WP, gen. bryg. [1927]

    Ur. 24 VII 1891 w Pomiechówku pow. płoński, syn Kazimierza i Marii von Eynatten. Uczęszczał do gimnazjum w Penzie, a następnie w Kałudze, gdzie w 1908 zdał egzamin maturalny. Następnie studiował do 1910 na Wydziale Przyrodniczym Uniwersytetu Moskiewskiego, skąd po ukończeniu 5 semestru przeniósł się do Moskiewskiego Instytutu Rolnictwa uzyskując 30 V 1913 dyplom agronoma. Podczas studiów od IX 1912 do IX 1913 odbył służbę wojskową w 19 Baterii Art. Konnej w Dubnie, po ukończeniu, której zdał egzamin oficerski, uzyskując stopień chor. Od IX1913- VI 1914 pracował jako inspektor hodowli w centralnym Towarzystwie Rolniczym w Warszawie. Od początku 1914 członek PDS. W okresie 15 VII -2 VIII 1914 przebywał na kursie instruktorskim w Nowym Sączu. Po przerwaniu kursu 2 VIII 1914 przybył do Krakowa. Od 6 VIII 1914 służy w oddziale J. Piłsudskiego, gdzie dowodził plutonem w 1 kompanii II baonu. Od 13 IX 1915 służył w 1 szwadronie kawalerii rtm. Wł. Beliny-Prażmowskiego, a od 12 X 1914 d-ca plutonu wywiadowczego 5 baterii, a od 3 V 1915I oficer 4 baterii. 20 VI 1915 mianowany por. art. w okresie od 23 VII do 31 XII 1915 dowodził zorganizowana przez siebie baterią art. konnej przy dyonie kawalerii rtm. Wł. Beliny-Prażmowskiego. Następnie od 1 I 1916 do 29 VII 1917 był kolejno d-cą III i II dyonu 1 p. art. LP. Mianowany 1 XI 1916 kpt. art. Po kryzysie przysięgowym od 6 VIII 1917 internowany przez Niemców w obozie w Beniaminowie. W V 1918 urlopowany w celu załatwienia spraw rodzinnych. Do obozu już nie powrócił. 25 X 1918 przyjęty do PSZ i przydzielony do sztabu inspektora artylerii. Od 6 XI 1918 organizował 1 pap Leg., którym dowodził do 1 XI 1919. Mianowany 8 XI 1918 przez Radę Regencyjną mjr art. W XI 1918 ranny w walkach z Ukraińcami pod Przemyślem. Od 1 XI 1919 do III 1920 był k-dtem Szkoły Podchorążych artylerii w Poznaniu. Równocześnie ukończył miesięczny kurs w Centrum Studiów Artyleryjskich w Warszawie. Od III do 15 VII 1920 dowodził I Brygadą Art. Leg. na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Następnie do 15 XII 1920 dowodził I Brygadą Piechoty Leg. Uczestniczył w walkach odwrotowych i ofensywnych. 1 IV 1920 mianowany płk sł. st. art. Od 1 I do VIII 1921 z-ca szefa sekcji art. i służby uzbrojenia w departamencie I MSWoj. w Warszawie. Ukończył w tym czasie dwumiesięczny kurs wyższych dowódców w Warszawie oraz kurs wyższych dowódców art. w Toruniu. Od 1 XI 1921 VIII 1922 pełnił funkcję szefa art. i służby uzbrojenia w DOGen., potem DOK VII Poznań. Zweryfikowany w stopniu płk sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Ukończył 3 –miesięczny kurs dowódców dywizji w Warszawie. Następnie od jesieni 1922 studiuje w francuskiej Wyższej Szkole Wojennej w Paryżu, którą ukończył w XII 1924 uzyskując dyplom oficera Sztabu Generalnego. Po powrocie do kraju od 22 II 1925 do 28 II 1935 dowodził 13 DP, w Równem. Mianowany 1 I 1927 gen. bryg. W okresie od 10 XI 1932 do 20 VIII 1933 przebywał na kursie w Centrum Wyższych studiów Wojskowych w Warszawie. Od 28 II 1935 do VIII 1939 był dowódcą DOK VII w poznaniu. Pełnił także funkcję generała do prac w GISZ – rejon inspekcji Poznań. W latach międzywojennych był prezesem okręgowym Związku Legionistów, przewodniczącym koła 1 Pułku Art. Leg.
    Podczas kampanii wrześniowej 3 IX 1939 objął dowództwo GO „Koło” przemianowanej 6 IX 1939 na GO jego imienia w składzie Armii „Poznań”. Dowodząc ta grupą poprowadził główne uderzenie Armii „Poznań” w bitwie nad Bzurą 9-12 IX 1939. Po walkach nad Bzurą i w Puszczy Kampinoskiej przebił się 20 IX 1939 z grupą swoich żołnierzy i oficerów do Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach nr IV A w Hohnstein, nr IV B Königstein nr VIII E w Johannisbrunn,  a od 27 IV 1942 w oflagu  nr VII A w Murnau. Podczas pobytu w oflagach uczestniczył w pracy konspiracyjnej. Był szefem łączności z krajem i zagranicą.
    29 IV 1945 uwolniony przez wojska amerykańskie wyjechał na krótko do Francji, po czym przedostał się do Włoch, gdzie otrzymał przydział do II KP. Pełnił służbę w Dowództwie II KP. Od 30 X 1945 był generałem do zleceń w dowództwie II korpusu. Po ewakuacji II KP do Wlk. Brytanii zostaje zdemobilizowany. Zamieszkał wówczas na terenie Walii i prowadził niewielką farmą rolną.
    Zmarł 2 IX 1953 w Beaumaris i tam pochowany.
    Był żonaty od 1916 z Janiną Chramiec, z którą miał córkę Barbarę Marię /ur.1918/
    Odznaczony: VM kl. 5, Polonia Restituta kl. 2,3 i 4, KN, KW 6x, ZKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości i innymi medalami.

    Roczniki oficerskie: 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917, t. II. W-wa 2006; Z. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dl Oficerów Artylerii /1914-1921. Pruszków; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; T. Jurga. Wojna Obronna 1939. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Kobosowicz Adam Józef - , kpt. piech.
    [1906-1973], kpt. sł. st. piech. [1938]

    Ur. 1 VIII 1906. Ukończył szkołę średnią w 1926. Absolwent Oficerskiej Szkoły Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 70 pp w Pleszewie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Po ukończeniu kursu dla dowódców kompanii mianowany d-cą kompanii w 70 pp. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. w latach 1937-1939 d-ca 1 kompanii Ckm w I batalionie 70 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM I batalionu 70 pp w składzie 17 DP Armii „Poznań”. Ranny 4 IX 1939 podczas bombardowania był ewakuowany do Szpitala Okręgowego w Warszawie. Po wyjściu z szpitala od 18 IX 1939 2 batalionie marszowym 21 pp w Cytadeli. Zorganizował tam 1 kompanię, którą dowodził w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł w 1973.
    Odznaczony: KW

    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kobus Tadeusz
    - , pchor. art.

    Tadeusz Kobus, urodzony 11.10.1906 r. w Strzelnie koło Inowrocławia, ukończył szkołę
    średnią w Inowrocławiu w 1925 r., a studia weterynaryjne w 1931 r. na Wydziale Weterynarii
    Uniwersytetu Warszawskiego (od 1952 roku Wydział Weterynarii SGGH). Po odbyciu służby
    wojskowej od 1934 roku do 24.08.1939 r. (lub 24.07.1939), do mobilizacji, był rejonowym
    lekarzem weterynarii w Jabłonowie Pomorskim, pow. Brodnica. Jako oficer Wojska Polskiego
    (porucznik) walczył w obronie Warszawy w 1939 r., a po dostaniu się do niewoli przebywał w
    obozach jenieckich w Austrii (Wolfsberg) i Niemczech (Woldenberg - Dobiegniew) aż do
    wyzwolenia. Na liście jeńców oflagu II C Woldenberg został zarejestrowany pod numerem
    2198 (barak 8a).

    Od 1945 pracował w Gniewkowie jako lekarz wolnej praktyki. Od 1.11.1949 do 31.08.1972 r.,
    czyli do chwili przejścia na emeryturę, był kierownikiem Państwowego Zakładu
    Leczniczego dla Zwierząt (PZLZ) w Gniewkowie. Następnie, do 1.07.1973 r. pracował tam jako
    ordynator w niepełnym wymiarze godzin. Od 1.07.1973 do 11.09.1975 pracował jako kierownik
    Wojewódzkiego Inspektoratu Sanitarnego (WIS) w Zakładach Mięsnych w Inowrocławiu. Zmarł
    22.02.1976 r.
    (inf. Jacek Kobus 26.06.2014)


    Kobyliński Zygmunt
    - , ppor. rez. piech. 
    [1895-1958],mgr inż., ppor. rez. piech.[1920]

    Ur. 4 I 1895 w Skierniewicach, syn Wiktora i Wandy z Bilnickich. Ukończył szkołę średnią, a następnie studiował na Wydziale Rolniczym SGGW w Warszawie uzyskując w 1918 dyplom inżyniera rolnika. Od 1918 pracuje jako instruktor rolny w Skierniewicach. W 1919-1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Mianowany ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IV 1920 z przydziałem mobilizacyjnym do 36 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W latach 1920-1928 organizator potem kierownik Działu Oświaty pracował w Centralnym Związku Kółek Rolniczych. W okresie 1928-1939 pracuje m. in. jako radca w Ministerstwie Rolnictwa i w Centralnym Komitecie do Spraw Młodzieży Wiejskiej. Działał aktywnie w organizacjach i związkach chłopskich propagując oświatę rolniczą na wsi. Był profesorem Wszechnicy Polskiej. Podczas kampanii wrześniowej uczestniczy w walkach w obronie Warszawy na stanowisku d-cy 1 plutonu 18 kompanii CKM plot. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu II C w Woldenbergu. Aktywnie działa w konspiracji jenieckiej m. in. w sekcji oświatowo-społecznej Wolnej Wszechnicy Polskiej. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powraca do kraju. W latach 1945-1947 pracuje w Ministerstwie Rolnictwa, potem 1947-1950 w Spółdzielczym instytucie Naukowym. W latach 1950-1954 kierował zespołem Rachunkowości Rolnej Indywidualnych Gospodarstw Rolnych w Instytucie Ekonomiki Rolnictwa w Warszawie. W latach 1945-1950 adiunkt w SGGW. Działał społecznie w organizacjach kulturalno-oświatowych.
    Zmarł w Warszawie 23 XII 1958.
    Żonaty. Ojciec Szymona Kobylińskiego/1927-2002/ , rysownika, ilustratora, satyryka.

    Rocznik oficerski 1924;Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka Konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Koc Leon - , ppor. piech.

    Kochanowski Michał Stanisław
    - , por. kaw.
    [1912-?], por. sł. st. kaw. WP[1939]

    Ur. 20 IV 1912. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w okresie 1932-1933 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne, potem odbywał praktyki w plutonie szkolnym kawalerii. W latach 1933-1935 w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 21 p. ułanów w Równem na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 19 III 1939 był d-cą plutonu ppanc. 21 p. ułanów. Plutonem ppanc. 21 p. uł. dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 21 p. uł. m. in. pod Mokrą potem w obronie Warszawy na odcinku „Warszawa-Wschód Praga”.
    Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14091

    Zarys historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 21 Pułk Ułanów Nadwiślańskich.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Koeb Stefan Jan - , ppłk dypl.
    [1896-1945],ppłk dypl. sł. st. piech. WP [1937]

    Ur. 11 VIII 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 64 pp. w latach 1924-1926 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Następnie służył w 64 pp, potem w stopniu kpt. SG oficer sztabu 18 DP w Łomży. Awansowany do stopnia mjr dypl. 1 I 1930. Przeniesiony 18 DP do 34 pp w Białej Podlaskiej, gdzie dowodził batalionem. Następnie oficer w Departamencie Ogólnego Dowodzenia MSWoj. Awansowany do stopnia ppłk dypl. 19 III 1937. Do lata 1939 szef Wydziału Wyszkolenia w Departamencie Ogólnego Dowodzenia MSWoj. w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy szefa sztabu dowództwa Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II Korpusu WP.
    Zmarł w Bolonii we Włoszech 18 IX 1945.
    Odznaczony: OP5, KW2x,ZKZ,MN

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w roku 1939. W-wa 1984
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Koehler Leopold - , ppor. rez. piech.

    Kokular Marian Władysław 
    - , mjr piech.
    [1897-1966], mjr sł. st. piech. [1939]

    Ur. 02 XII 1897. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 26 pp we Lwowie, gdzie pełni różne funkcje. Po 1928 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu, potem kompanii granicznej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1931. Po 1933 z KOP zostaje przeniesiony do 44 pp w Równem na stanowisko d-cy kompanii. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie awansowany do stopnia mjr 19 III 1939 i mianowany d-cą I batalionu 44 pp, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 13 DP. Uczestniczył w walkach pod Tomaszowem Maz. 6-7 IX 1939. Po rozbiciu pułku przebijał się z grupą żołnierzy i oficerów do Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju.
    Zmarł 23 VII 1966 w Warszawie
    Odznaczony: KW, SKZ
     

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Kolek Leon Franciszek - , ppor. piech.
    [1915-1939], ppor. sł. st. piech.[1937]

    Ur. 13 X 1915. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 3 pp Leg. w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. w okresie 1938-1939 d-ca 1 plutonu 5 kompanii II batalionu 3 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu, potem 5 kompanii 3 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Brał udział w walkach z wrogiem na pozycjach obronnych nad Wartą, potem w bojach odwrotowych. Poległ w walce 7 IX 1939 pod Głownem.

    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kolszewski Bohdan Józef Jan
    - , por. rez. art. 
    [1910-?], oficer rez. art. WP, por.[1938]

    Ur. 23 X 1910. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 11 VIII 1930 do 29 VI 1931 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii w Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez.. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 7 dak w Poznaniu. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 1 I 1938. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 1 baterii 7 dak w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 7 dak. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. W 1948 przebywał w Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Z. Gnat-Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury.     W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Kołakowski Mieczysław - , dr med.

    Kołeczek Stanisław Jan
    - , ppor. piech. 
    [1913-1939], ppor. sł. st. piech. WP[1936]

    Ur. 03 IX 1913. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 32 pp w Modlinie. Do lata 1939 d-ca plutonu 3 kompanii I batalionu 32 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta III batalionu 32 pp w składzie 8 DP. Poległ 19 IX 1939 w walce z Niemcami podczas obrony Modlina. Po wojnie ekshumowany i pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie na kwaterze wojennej.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5 z 15 x 1939;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Kołodyński Stefan - , kpt. pil.
    [1904-?], kpt. sł. st. lot. [1936]

    Ur. 4 VII 1904. Ukończył gimnazjum. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. Następnie w okresie 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Lotniczej. Promowany na stopień ppor. obs. sł. st. lot. z starszeństwem od 15 II 1928 z przydziałem do 1 p. lot. w Warszawie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Ukończył kursy pilotażu. Nadal służył w 1 p. lot. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Był m. in. d-cą eskadry. W latach 1938-1940 słuchacz Wyższej Szkoły Lotniczej w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 oficer do zleceń specjalnych. W sztabie Brygady Pościgowej. Po 17 IX 1939 przez Rumunię przedostał się do Francji, a następnie do Wlk. Brytanii, gdzie służył w 303 dywizjonie myśliwskim. 27 IV 1942 podczas lotu bojowego zestrzelony dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ

    Dz. Pers. Nr8 z 21 III 1928 ; Rocznik oficerski 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Król. Polskie Dywizjony Lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945. W-wa 1976
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kołodziejski Jan
    - . mjr dr med.
    [1882-1940], dr med. mjr [1919], pośm. ppłk [2007]

    Ur. 21 X 1882 w Warszawie, syn Pawła i Marii. Po ukończeniu gimnazjum studiował na wydziale Lekarskim UJ w Krakowie uzyskując w 1911 dyplom doktora nauk medycznych. Ukończył szkołę oficerską w armii rosyjskiej. Pracował w 1915 jako młodszy ordynator w Szpitalu Ujazdowskim, potem w szpitalu garnizonowym w Smoleńsku. Uczestnik I wojny światowej. Awansowany do stopnia por. Od 1918 pracował na oddziale chirurgicznym Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie. W latach 1919-1920 służył w WP i brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Uczestnik III Powstania Ślaskiego. Zweryfikowany w stopniu mjr rez. sł. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919 z przydziałem do 1 batalionu sanitarnego w Warszawie. Następnie przeniesiony do Kadry Zapasowej 1 Okręgowego szpitala w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Pracował jako asystent w Katedrze Anatomii na Uniwersytecie Warszawskim. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pracował w filii Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie. Ewakuowany z szpitalem na Wschód, gdzie dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV lub V 1940 w Charkowie.

    Rocznik oficerski 1924, Rocznik oficerski rezerw 1934; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kołodziejski Jerzy
    - , ppor. lotno

    Kołodziejski Józef Franciszek 
    - , kpt. dypl. 
    [1903-1974], kpt. dypl. sł. st. piech. [1935], w LWP, mjr/ ppłk dypl.

    Ur. 18 IX 1903 w Siedlcach, syn Piotra i Pauliny. Uczęszczał do gimnazjum. W 1925 ukończył Oficerską Szkołę Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1925 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 22 pp w Siedlcach. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Po 1931 w 22 pp pełnił m. in. funkcję d-cy kompanii. W 1932 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie na stanowisko instruktora, skąd został przeniesiony z dniem 3 XI 1934 do WSWoj. W okresie XI 1934- X 1936 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Od XI 1936 w stopniu kpt. dypl. odbywał praktyki sztabowe. W 1939 w dyspozycji szefa Biura Personalnego MSWoj.
    W kampanii wrześniowej 1939 oficer oddziału III dowództwa Obrony Warszawy, a od 24 IX 1939 szef Oddziału. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu II C w Woldenbergu. Działał jenieckiej konspiracji obozowej. Po uwolnieniu z niewoli w I 1945 powraca do kraju. Od lata 1945 pełni służbę w LWP m. in. wykładowca w Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech.
    Zatrzymany przez agentów Informacji Wojskowej i uwięziony. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała Naczelna Prokuratura Wojskowa w Warszawie 2 I 1953 pod fałszywym zarzutem udziału tzw. spisku w wojsku. Przeszedł ciężko śledztwo. W trakcie przesłuchań bity i maltretowany fizycznie i psychicznie. Wyrokiem NSW w Warszawie, sygn. akt Sn 4/53 z 20 V 1953 został skazany na karę 15 lat więzienia. Więziony po procesie na Mokotowie, potem w Centralnym Więzieniu we Wronkach. Represjonowano administracyjnie także jego rodzinę.
    Zwolniony w 1956 z więzienie w ciężkim stanie zdrowia.
    Zmarł w Warszawie 25 X 1974.

    Roczniki oficerskie 1928,1932; Dz. Pers. MSWoj. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; J. Poksiński. Tatar-Utnik-Nowicki. „TUN”. W-wa 1992; USC m. st. Warszawa. Skrócony akt zgonu nr VI/1841/1974
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Komierowski Witold Adrian Roger - , ppłk piech.
    [1888-1954], oficer sł. st. WP /od 1935 w st. sp./, ppłk [1924], płk 3 IX 1939], w konspiracji SZP/ZWZ/AK/NSZ, ps. „Kot”, „Niedźwiedź”, „Wilkołak”, „Sulima”

    Ur. 09 I 1888 w Warszawie, syn Stanisława i Zofii z Kołakowskich. W latach 1895-1898 uczęszczał do szkoły powszechnej w Górze Kalwarii, a następnie do Gimnazjum Realnego w Łowiczu, które ukończył w 1908. W 1909 powołany do służby w armii rosyjskiej. Początkowo przebywał w Oficerskiej Szkole rezerwy Marynarki Wojennej we Władywostoku, a po jej ukończeniu w 1910 służył do 1912 na kontrtorpedowcu „Sokół”. W latach 1912-1914 pracował w Dyrekcji Okręgowej Poczt i Telegrafów w Warszawie. Po wybuchu 1 VIII 1914 I wojny światowej wstępuje ochotniczo do Legionu Puławskiego. W czasie walk pod Michałowem 22 VI 1915 zostaje ranny. Po wyleczeniu ran był d-cą kompanii CKM w Brygadzie Strzelców Polskich. Awansowany do stopnia ppor. w V 1916, potem w VIII 1916 do stopnia por. w latach 1917-1918 był d-ca batalionu w I dywizji Strzelców. Po utworzeniu I KP na wschodzie objął w nim funkcję wykładowcy Szkoły Podchorążych Piechoty. Po rozwiązaniu w VI 1919 KP został aresztowany przez bolszewików w drodze do Murmańska i uwięziony na Butyrkach w Moskwie. Wskutek interwencji Międzynarodowego Czerwonego Krzyża został zwolniony. Po powrocie do Polski do XII 1918 był k-dtem POW w Zambrowie, a następnie od 12 XII 1918 d-cą kompanii szturmowej w I Białorusko-Litewskiej DP. Awansowany 1 III 1919 do stopnia kpt. sł. st. w IV 1919 przeniesiony do Kowieńskiego Pułku Strzelców, przemianowanego 12 X 1921 na 77 pp. Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 dowodził batalionem. Po zakończeniu wojny służył w Kowieńskim Pułku Piechoty, przemianowanym na 77 pp, potem przeniesiony do 80 pp na stanowisko referenta wyszkolenia, a następnie w 63 pp d-ca baonu. Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu mjr sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1924 ukończył 6 miesięczne studium wyższych dowódców wojskowych przy Wojskowej Misji Francuskiej w Warszawie. Do stopnia ppłk sł. st. awansowany 15 VIII 1924. W latach 19251927 służył w 61 pp, potem jako d-ca samodzielnego baonu strzelców w Lekkiej Brygadzie Kawalerii. Od VIII 1927 z-ca d-cy 41 pp, a od IX 1928 d-ca 41 pp w Suwałkach. W 1931 ukończył kurs  d-ców pułków w CWP w Rembertowie. Od VII 1931 do I 1933 dowodził 53 pp w Stryju, a następnie inspektor uzupełnień w Dowództwie Okręgu Korpusu VIII Toruń.
    W VIII 1935 zwolniony z wojska i przeniesiony w stan spoczynku. Zamieszkał w Piastowie utrzymując się z emerytury wojskowej.
    W VIII 1939 powołany do WP objął dowództwo Warszawskiej Brygady Obrony Narodowej. 03 IX 1939 awansowany do stopnia płk-a. Brał udział w walkach z Niemcami pod Łowiczem, Sochaczewem i Błoniem, potem w obronie Warszawy, gdzie dowodził obrona Cytadeli. Ciężko ranny przekazał dowództwo płk dypl. J. Hycowi. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 nie poszedł do niewoli, wstąpił do organizowanej Służby Zwycięstwa Polski /SZP/. Jesienią 1941 wyznaczony został na d-cę IV odcinka Wydzielonej Organizacji Dywersyjnej „Wachlarz”. Po konflikcie z d-cą „Wachlarza” ppłk dypl. R. Grocholskim odszedł z „Wachlarza”. W X 1942 wstąpił do NSZ, gdzie pełnił funkcję inspektora dowództwa. W I 1944 objął dowództwo Inspektoratu Nr 1 – Centralnego. Po scaleniu NSZ z AK 7 III 1944 opowiedział się po stronie zwolenników umowy z AK, mimo propozycji objęcia dowództwa niescalonej części NSZ. Podczas Powstania Warszawskiego był inspektorem bojowymi Rejonu AK Warszawa Śródmieście, którego k-dt ppłk St. Steczkowski „Zagończyk” wystawił mu bardzo dobre  świadectwo. W tym czasie został prawdopodobnie przedstawiony do awansu generalskiego przez Tymczasową Narodową Radę Polityczną /organ polityczny AK-NSZ/, którego nie przyjął. We IX 1944 doznał ciężkich obrażeń wewnętrznych. Po upadku powstania, jako jeniec został skierowany do oflagu w Woldenbergu, gdzie przebywał do 31 I 1945. Po powrocie do kraju pracował jako pełnomocnik PCK w Kłodzku, skąd w 1950 został usunięty wraz z gen. S. Szeptyckim i pozostał na bezterminowym urlopie. Przeniesiony formalnie w stan spoczynku. Zamieszkał z rodziną w Faktorowie, gdzie był nękany przez UB rewizjami i przesłuchiwaniami.
    Zmarł 19 XII 1954.
    Żonaty od 1919 z Heleną z Michałowskich /1889-1964/. Miał dwoje dzieci: syna Andrzeja, żołnierza AK rozstrzelanego w 1943 przez Niemców i córkę Hannę.

    Roczniki oficerskie 1923,1924, 1928, 1932; Narodowe Siły Zbrojne. Materiały z sesji naukowej poświeconej historii NSZ. W-wa 1992.

     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Komorowski Czesław - , ppor. rez. piech.

    Komorowski Jerzy
    - , por. art. 
    [1908-?], oficer sł. st. art. WP, por.[1934]

    Ur. 18 X 1908. Ukończył gimnazjum. W latach 1928-1929 odbywał służbę wojskową w 5 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 10 pap w Łodzi. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 12 pal w Złoczowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu kurs dla dowódców baterii. Przeniesiony do 25 pal w Kaliszu. W latach 1938-1939 pełnił funkcję adiutanta I dywizjonu 25 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii I dywizjonu 25 pal w składzie 25 DP Armii „Poznań”. Brał udział w walkach z Niemcami nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos do Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Kawalerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. MSWoj. Nr 6 z 15 VIII 1931; Dz. Pers. MSWoj. Nr 5 z 23 II 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Komorowski Tadeusz - , płk kaw.

    Komorowski Zygmunt
    - , kpt. art.
    [1900-?], oficer sł. st. art. WP, kpt.[1935]

    Ur. 15 VIII 1900. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. W latach 1922-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 2 pal Leg. w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Ukończył kurs dowódców baterii. Następnie d-ca baterii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca 8 baterii III dywizjonu 2 pal Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 baterii potem od 3 IX do 14 IX 1939 dowodzi III dywizjonem 2 pal Leg. w składzie 2 DP Leg.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1928,1932; Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991

     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Komorski Eugeniusz - , kpt. art. 
    [1904-?], oficer sł. st. art. WP, kpt.[1939]

    Ur. 29 VI 1904. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym i unifikacyjnym. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 17 pal w Gnieźnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Ukończył w CWArt. w Toruniu kurs dla dowódców baterii. W latach 1937-1939 d-ca 6 baterii w II dywizjonie 17 pal. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 17 pal w składzie 17 DP Armii „Pomorze”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 17 pal m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. Po bitwie pod Łomiankami 22 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju.
    Dalsze losy n/n.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. MSWoj. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii wrześniowej 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.

     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Konarski Józef - , dr med.

    Konasiewicz Tadeusz Stanisław 
    - , kpt. piech.
    [1897-1945], kpt. sł. st. piech. WP [1924]

    Ur. 04 VI 1897. W WP 0d XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 74 pp w Lublińcu. Do stopnia kpt. awansowany 15 VIII 1924. W 74 pp pełnił funkcję m. in. d-cy kompanii. Przeniesiony po 1930 do 4 pp Leg. w Kielcach, gdzie pełni różne funkcje. Do lata 1939 k-dt obwodowy PW przy 4 pp w Kielcach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku k-dta Kwatery Głównej 2 DP Leg. Uczestnik walk na szlaku bojowym 2 DP Leg. oraz Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej w jenieckim obozie przejściowym w Działdowie, potem przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Poległ 30 I 1945 w m. Deetz podczas uwalniania kolumny polskich jeńców przez sowieckich czołgistów w walce z Niemcami.
    Odznaczony: KN,KW2x,ZKZ, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988

     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

     (zdjęcie przesłał Peter Konasiewicz - 7.12.2011 r.)


    Konig Eustachiusz - , kpt. piech.

    Konopacki Mieczysław Ferdynand
    - , ppłk rez. prof. Dr med.
    [1880-1939], prof. dr med., legionista, oficer rez. WP, [ppłk1919]

    Ur. 16 IV 1880 w Wieluniu, syn Bronisława i Antoniny ze Zdrojewskich. Szkołę powszechną ukończył w Wieluniu, potem gimnazjum klasyczne w Kaliszu. W latach 1899 -1903 studiował na wydziale matematyczn0-przyrodniczym UW w Warszawie. Jednocześnie pracował w pracowni prof. P. Mitrofanowa. Studia ukończył w stopniu kandydata. W 1903 za działalność patriotyczną i oświatową na wsi w Kaliskim oraz prowadzenie tajnych kółek młodzieżowych został aresztowany i uwięziony na Pawiaku. Zmuszony do opuszczenia Warszawy wyjechał do Krakowa, gdzie podjął studia medyczne na UJ. Równocześnie pracował jako młodszy asystent w zakładzie anatomii i embriologii uniwersytetu. Następnie w 1907 zamieszkał we Lwowie, gdzie od 1 XI 1907 był zatrudniony jako starszy asystent w zakładzie histologiczno-embrologicznym Uniwersytetu Lwowskiego. W 1909 uzyskał doktorat medycyny i pracował naukowo w stacji zoologicznej w Trieście. W latach 1912-1913 był przez rok stypendystą Akademii Umiejętności – wyjechał wówczas do Innsbrucka na specjalizację w embriologii u prof. K. Heidera. Do stacji doświadczalnej w Wille  Franche-sur-Mer. Po powrocie do Lwowa w 1914 habilitował się z zakresu histologii i embriologii. Był członkiem ZS we Lwowie. Po utworzeniu LP od 25 VIII 1914 był lekarzem dowództwa LP w Krakowie. W dniu wyjazdu na front karpacki 30 IX 1914 został lekarzem szpitala polowego. 11 X 1914 mianowany chor. lek., a 13 XI 1914 ppor. lek. w czasie walk zimowych 5 I 1915 objął stanowisko lekarza II baonu 3 pp LP. Od 15 IV 1915 do 25 II 1916 pracował jako lekarz szpitala polowego II Brygady. 9 VIII 1915 awansował do stopnia por. lek. Następnie do 22 V 1916 lekarz zakładu sanitarnego dywizji /szpitala polowego Komendy LP/. Od 22 V 1916 do 19 X 1916 był lekarzem szpitala Czerwonego Krzyża i biura poborowego przy Departamencie Wojskowym NKN w Piotrkowie Tryb. Następnie urlopowany wykładał histologię na UJ w Krakowie. 1 XI 1916 powierzono mu zorganizowanie zakładów histologii i embriologii na UW w Warszawie oraz ich kierownictwo. 1 IV 1919 mianowany prof. nadzwyczajnym histologii i embriologii oraz szefem tej katedry. W latach 1919-1924 uczestniczył w organizowaniu wydziału weterynarii, którego był kuratorem i na którym wykładał histologię ogólną.8 V 1919 przeniesiony w stopniu mjr lek. do rezerwy. 27 VII 1920 powolany do wP na stanowisko k-dta szpitala Dzieciatka Jezus w Warszawie. 7 I 1921 na skutek reklamacji Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego został zwolniony z czynnej służby wojskowej. 10 IV 1924 mianowany ppłk rez. lek. z starszeństwem od 1 VI 1919.
    Następnie w latach 1920-1921 wykladowca na UW w Warszawie. W 1921 mianowany prof. zwyczajnym. W 1925 przebywał w Rostowie i Tambowie w celu rewindykacji majątku uniwersytetu i instytutu Weterynarii wywiezionych do Rosji w okresie I wojny światowej. W latach 1926-1928 i 1936-1937 był dziekanem wydziału lekarskiego UW. W 1930 i 1934 pracował w stacji zoologicznej w Neapolu. Był organizatorem i wykładowcą Wojskowego Studium Lekarskiego w Warszawie. Był członkiem Towarzystwa Zoologicznego, Polskiego Towarzystwa Naukowego, członek rzeczywisty PAU. Z prof. E. Lothem założył Polskie Towarzystwio Anatomiczno-Zoologiczne. Jako ppłk posp. Ruszenia w VIII 1939 został zmobilizowany do WP i mianowany z-cą k-dta 1 Szpitala Okręgowego w Warszawie. W dniu 25 IX 1939 został ciężko ranny i tego samego dnia zmarł w wyniku odniesionych ran. Pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach.
    Odznaczony: KN, KW2x, ZKZ.
    Żonaty od 1907 z Bronisławą Jakimowiczową, miał z nią córki Annę Krystynę /ur.1 VII 1908/ i Bronisławę Krystynę /ur. 19 V 1918/.

    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. II. W-wa 2006. 

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Konopacki Tadeusz Lucjan - , kpt, art.
    [1895-?], oficer sł. st. art. WP, kpt.[1936]

    Ur. 27 V 1895. W WP od XI 1918. W szeregach 7 pap brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od 15 VIII 1920- 15 II 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 III 1921. Po ukończeniu szkoły służył w 7 pap. Do stopnia por. awansowany 1 III 1923. Z 7 pap przeniesiony po 1925 do Centrum Wyszkolenia Strzeleckiego Piechoty, potem w 1929 do 1 pac w Modlinie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony do grupy oficerów administracyjnych. W latach 1937-1939 był d-cą kompanii podoficerskiej w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Przeniesiony w VIII 1939 do formowanego w ramach mobilizacji przez 2 pac w Chełmie– 13 dac dla 13 DP.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii 13 dac w składzie 13 DP.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dalsze losy n/n

    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii. Pruszków 2003; Roczniki oficerskie 1924,1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Konopka Czesław
    - , dr med.

    Konopnicki Janusz
    - , mjr art. 
    [1895-1962], oficer dypl. sł. st. art. WP, mjr[1937], w PSZ ppłk dypl.

    Ur. 12 X 1895. Ukończył gimnazjum. W WP od XI 1918. Od XII 1918 do II 1919 na kursie w Oficerskiej Szkole Artylerii w Rembertowie. Po ukończeniu kursu w stopniu ppor. sł. st. art. skierowany do dowództwa frontu Wielkopolskiego. Brał udział w Powstaniu Wielkopolskim. Następnie w 4 pap. w okresie 1 X 1919-6 XII 1919 przebywał na kursie dla d-ców baterii w Rembertowie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej1920.
    Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył kolejno w 9 dak przemianowanym w 1921 na 8 dak w Białymstoku. Awansowany do stopnia kpt. 15 VIII 1924 pełnił funkcję d-cy baterii. W 1927 przeniesiony do 7 pap w Częstochowie na stanowisko d-cy baterii. W okresie XI 1930-X 1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W stopniu kpt. dypl. w XII 1932 zostaje przydzielony do 2 pal w Kielcach, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia     mjr- a  dypl. sł. st. art. 19 III 1937 zostaje przeniesiony na stanowisko d-cy II dywizjonu 13 pal w Równem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II dywizjonu 13 pal w składzie 13 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 13 pal m. in. 5-6 IX 1939 pod Tomaszowem Maz. potem na przedpolach Warszawy. W końcowej fazie kampanii wrześniowej od 26 IX 1939 do kapitulacji pełnił funkcję szefa sztabu 13 DP. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 służył w OSZ na zachodzie. Awansowany do stopnia ppłk-a. Po demobilizacji zamieszkał na stałe w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł 14 XI 1962.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11895, KW2x, SKZ

    Zb. Moszumański. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Dz. Pers. MSWoj. Nr 13 z 9 XII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Konwerski Stefan - , kpt. rez. piech.
    [1898-1939], oficer rez. piech. WP, por. 1921], kpt.?

    Ur. 28 VII 1898. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 V 1921. Następnie długoletni oficer 57 pp w Poznaniu. W końcu lat dwudziestych przeniesiony w stopniu kpt. do rezerwy. Latem 1939 zmobilizowany do WP i przydzielony do sztabu 17 DP. W wojnie obronnej we IX 1939 pełnił funkcję referenta służby intendentury w sztabie 17 DP. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 17 DP. Po przebiciu się do Warszawy uczestniczy w jej obronie. Ciężko ranny zmarł 25 IX 1939 w szpitalu w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.

    Rocznik oficerski 1924; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kopański Stanisław - , płk dypl. inż.
    1895-1976],oficer sł. st. płk dypl. inż. [1939], w PSZ, gen. dyw. [1944]

    Ur. 19 V 1895 w Petersburgu, syn Wincentego/urzędnika wojskowego/ i Anny. W latach 1905-1913 uczęszczał do gimnazjum w Petersburgu, a następnie w latach 1913-1916 studiował w Petersburskim Instytucie Komunikacji. Wcielony do armii rosyjskiej w 1916 ukończył Michajłowską Szkołę Artylerii w Petersburgu. Awansowany do stopnia chor. art. w 1916. Otrzymał przydział do dywizjonu zapasowego artylerii konnej, a następnie do 3 baterii 3 Dyw. Kaw. Brał udział w walkach na froncie niemieckim. Awansowany w 1917 do stopnia ppor. art. Od XI 1917 w I KP w Bobrujsku. Początkowo służy w 3 p. ułanów, potem w 2 baterii konnej. Awansowany w 1918 do stopnia por. art. Po rozwiązaniu I KP na Wschodzie w VI 1918 w kraju. Podejmuje studia na Politechnice Warszawskiej w Warszawie, które przerywa w XI 1918. Od XI 1918 w WP z przydziałem, do 1 dak. Bierze udział w walkach o Lwów od XI 1918 do III 1919. Wiosną 1919 bierze udział w wyprawie na Wilno. Ciężko ranny, stracił oko 20 I 1919. Po kilkumiesięcznym leczeniu został mianowany VI 1919 d-cą szkoły podoficerskiej artylerii konnej w Warszawie, funkcję pełni do IX 1919. z dniem 20 IX 1919 ponownie przydzielony do 1 dak na stanowisko d-cy 3 baterii , z którą w składzie 1 DK gen. J. Rómmla bierze udział w walkach frontowych Następnie uczestniczy od V-X 1920 w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczy na froncie litewsko-białoruskim.. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1920. Po wojnie zweryfikowany w tym stopniu z starszeństwem od 1 VI 1919. W okresie 1921-1923 studiuje na wydziale inżynierii lądowej Politechnice Warszawskiej, uzyskując w 1923 dyplom inż. dróg i mostów. Następnie powraca do macierzystego 1 dak i do III 1924 pełni funkcję d-cy baterii. 15 VIII 1924 awansowany do stopnia mjr. sł. st. art. Od IV 1924 do IX 1924 przebywał na kursie d-ców dywizjonów w Szkole Artylerii w Toruniu, następnie Od X 1924 do X 1927 był wykładowcą batalistyki w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. W okresie od 31 X 1927 do XI 1929 studiował w francuskiej Wyższej Szkole wojennej w Paryżu. Po powrocie do kraju od XII 1929 do 28 V 1930 oficer w referacie obrony przeciwlotniczej w III Oddziale Sztabu Głównego. Następnie od 28 V 1930 do 29 VI 1932 był d-cą dywizjonu w 6 pac we Lwowie. Awansowany na stopień ppłk dypl. sł. st. art. 1 I 1932. Od 29 V 1932 do XII 1934 kierownik samodzielnego referatu w III Oddziale Sztabu Głównego, potem od I 1935 do IV 1937 był z-cą d-cy broni pancernej w MSWoj., a następnie od V 1937 do IX 1938 d-cą 1 pułku art. motorowej w Stryju. We IX 1938 powołany na sześciomiesięczny kurs do Wyższej szkoły Wojennej dla kwatermistrzów i szefów sztabów armii. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. 19 III 1939. Od 13 III 1939 do 18 IX 1939 pełnił obowiązki szefa Oddziału Operacyjnego Sztabu Głównego, potem Sztabu Naczelnego Wodza. 18 IX 1939 przekroczył granicę rumuńską, skąd przedostał się w XI 1939 do Francji, gdzie wstępuje do WP. Od XI 1939 do IV 1939 pełni funkcję d-cy szefa broni pancernej w Naczelnym Dowództwie WP w Paryżu, potem od 15 IV 1940 do 15 IX 1942 d-ca Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Mianowany gen. bryg. 3 V 1940. Bierze udział w obronie Tobruku do 10 XII 1941, potem w ofensywie pod Gazelą 15-16 XII 1941. Od 15 IX 1942 do 21 VII 1943 d-ca 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Od 21 VII 1943 do 1947 szef Sztabu Naczelnego Wodza WP. Awansowany do stopnia gen. dyw. 23 X 1944. W latach 1947-1949 Generalny Inspektor Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. Po demobilizacji osiedlił się pod Londynem. Brał czynny udział w działalności związków kombatanckich. Od V 1969 Generalny Inspektor PSZ.
    26 IX 1946 władze komunistyczne pozbawiły go obywatelstwa polskiego.
    Zmarł w Londynie 23 III 1976. Pochowany na cmentarzu w Northwood.
    Odznaczony: VM kl. IV i V, Orderem Polonia Restituta kl. I oraz IV, KW 2x, ZKZ z M.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kopecki Józef
    - , mjr piech.
    Kopecki Józef Antoni Alojzy [1895-1945], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1928], w konspiracji ZWZ/AK, ps. „Gala”, „Skałka”, „Soplica” vel Jan Gala.
    Kmdt Obwodu ZWZ Kraków – miasto 1940-III 1941. Okręg ZWZ Kraków.

    Ur. 11 IV 1895 Jabłonków /Śląsk Cieszyński/. Syn Wacława i Ewy z d. Baselides. Do 1914 uczył się w gimnazjum. Latem 1914 wcielony do armii austriackiej. Następnie po przeszkoleniu walczył na froncie rosyjskim, gdzie zostaje ranny i wzięty do niewoli rosyjskiej. Jako ranny jeniec przy pomocy Duńskiego Czerwonego Krzyża z innymi rannymi jeńcami pochodzenia polskiego otrzymał zgodę na leczenie w Danii, gdzie przebywał 6 miesięcy. Z Danii powraca do swego pułku w Cieszynie. Następnie w szkole oficerów rezerwy w Opawie. Na początku 1918 skierowany na front włoski, gdzie w stopniu ppor. uczestniczy w walkach do IX 1918. w X 1918 powraca do Jabłonkowa i bierze udział w rozbrajaniu żołnierzy austriackich . Od XI 1918 w stopniu ppor. służy w WP. Organizator baonu piechoty w Jabłonkowie, który zostaje włączony do 4 psp w Cieszynie. Prowadzi działalność wojskową na spornym terenie z Czechami. W III 1920 broni Jabłonkowa przed Czechami. Dowodzi oddziałem wydzielonym z 4 psp aż do rozstrzygnięcia sprawy Śląska Cieszyńskiego przez Najwyższą Radę Koalicyjną. Do stopnia por. sł. st. piechoty awansowany 1 VI 1920. W 1920 bierze udział w wojnie polsko - bolszewickiej, podczas której dowodzi kompanią 4 psp. Po wojnie w 1922 zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu kpt. sł. st. piechoty z starszeństwem 1 VI 1919. Nadal służy w 4 psp. Po ukończeniu kursu dla oficerów PW i WF od 1926 do 1930 k-dt obwodowy PW i WF przy 4 psp. Do stopnia mjr-a sł. st. awansowany 1 I 1928. W III 1930 przeniesiony z 4 psp do 2 pp Leg. w Sandomierzu, skąd go skierowano na kurs dla dowódców batalionu i kurs kwatermistrzowski w CWP w Rembertowie. Następnie do 14 X 1931 d-ca baonu a od 15 X 1931 kwatermistrz 2 pp Leg. W 1934 ukończył w CWP w Rembertowie kurs taktyczno - strzelecki. Od 1936 d-ca 1 batalionu 2 pp Leg., stacjonującego w Staszowie, gdzie szkolono rekrutów dla potrzeb KOP. 28 VIII 1939 z pułkiem zajmuje pozycje bojowe w pobliżu granicy z Niemcami w rejonie Zelowa k/Bełchatowa. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 baonem 2 pp Leg. Walczy z wrogiem od Bełchatowa przez walki odwrotowe pod Piotrkowem Tryb., potem Tomaszowem Maz., aż do Modlina. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 znalazł się w niewoli niemieckiej i przebywał w obozie jenieckim w Działdowie. Zwolniony z obozu 25 X 1939 na mocy umowy kapitulacyjnej. Po odzyskaniu wolności powraca do Staszowa. Zagrożony aresztowaniem w XI 1939 wyjechał do Krakowa gdzie wstępuje do Organizacji Orła Białego /OOB/. Ukrywa się pod nazwiskiem konspiracyjnym Jan Gala. Pełni w OOB funkcję szefa oddz. organizacyjnego i dyscypliny. Jednocześnie organizator Rejonu Krakowsko-Miechowskiego OOB. Sprawuje także nadzór nad trasami przerzutowymi za granicę dla osób zagrożonych aresztowaniem przez gestapo. Po scaleniu OOB z ZWZ kierownik przerzutów kurierskich i pocztowych Obszaru IV Południowego ZWZ. Od wiosny 1940 do IV 1941 k-dt Obwodu ZWZ Kraków – miasto. Od IV 1941 kierownik samodzielnej placówki wywiadowczej na terenie Inst.. Rej. ZWZ-AK Mielec. Zalegalizowany pod nazwiskiem Jan Gala, pracował oficjalnie w Związku Plantatorów Tytoniu, co ułatwiało mu prowadzenie pracy wywiadowczej ze względów na swobodne poruszanie się po terenie. 17 VII 1944 aresztowany przez gestapo w swoim mieszkaniu w Mielcu. Nierozpoznany jako oficer wywiadu AK był więziony w Rzeszowie, Pustkowie, skąd go wywieziono do KL w Sachsenhausen, potem od II 1945 w Guseł gdzie zmarł z wycieńczenia 25 IV 1945 pod nazwiskiem Jan Gala na siedem dni przed wyzwoleniem obozu przez wojska amerykańskie.
    Pośmiertnie awansowany do stopnia ppłk-a. /MON Londyn/.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13191 nadany przez KG AK zatwierdzony przez Kapitułę Krzyża VM w Londynie, KW 2x, KN, SKz,Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
    Żonatyz Adelą z d. Bujas /1904-1983/. Miał dwoje dzieci: syna Wiesława /ur.1930/ inż. mechanik i córkę Barbarę /ur.1932/ inż.

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; B. Szwedo. Biogram /w:/ MSBUDN 1939-1956, t.3. Kraków 1998 /tam pozostała bibliografia/.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kopeć Feliks
    - , ppłk kaw.
    [1895-1940], ppłk sł. st. kaw. [1936]

    Ur. 9 IX 1895 w Brańsku /Rosja/. W latach I wojny światowej służył w kawalerii armii rosyjskiej, potem od 1917 w stopniu st. wachmistrza w Korpusie Polskim na Wschodzie, gdzie służył w szwadronie kawalerii. W WP od XI 1919 służył w 14 p. ułanów. Ukończył kurs szkoły podchorążych jazdy. Mianowany ppor. sł. st. kaw. W I 1920 przeniesiony z 14 p. uł. do 1 p. uł. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 14, potem 1 p. uł. p. ułanów. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany z dniem 1 IV 1920. Po wojnie zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii kurs doszkalający dla dowódców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm 1 VII 1923. Długoletni oficer 1 p. uł., gdzie dowodził szwadronem liniowym, potem zapasowym. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 1 I 1929. Przeniesiony w III 1931 z 1 p. uł. do 27 p. uł. w Nieświeżu na stanowisko kwatermistrza pułku. Z dniem 1VI 1933 przeniesiony z 27 p. uł. do 25 p. uł.  w Prużanie na stanowisko z-cy d-cy pułku. Do stopnia ppłk sł. st. kaw. awansowany 1 I 1936. Po 1936 przeniesiony z 25 p. uł. do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko inspektora kawalerii Grupy „Północ” Wilno. Po alarmowej mobilizacji w III 1939 mianowany d-cą formowanego w rejonie Wielunia 1 Pułku KOP „Rokitno”, przemianowanego w V 1939 na 1 Pułk Kawalerii KOP. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 p. kaw. KOP przydzielonego do armii „Łódź”. 4 IX 1939 pułk zostaje przydzielony do Kresowej Brygady Kawalerii płk J. Grobickiego. Po ciężkich walkach odwrotowych pułk 9 IX 1939 dotarł do Warszawy, skąd został z rozkazu gen. J. Rómmla skierowany w rejon Otwocka. 13 IX 1939 uczestniczy w składzie GO Kaw. gen. W. Andersa w natarciu na Mińsk Maz., potem po wycofaniu się w rejon Zamościa bierze udział w walkach na Lubelszczyźnie w składzie grupy dowodzonej przez płk dypl. T. Zieleniewskiego, potem grupie kawalerii dowodzonej przez płk W. Płonkę w rejonie Chełma. Walczył z Niemcami i Sowietami. Po kapitulacji 30 IX 1939 przed Sowietami od 2 X 1939 w niewoli sowieckiej. Wywieziony etapowo przez Biłgoraj do obozu NKWD w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w V lub VI 1940.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 4451, VM kl. 4 nr oo228, KW 4x, SKZ

    Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931, dz. Pers. Nr 8 z 23 VI 1933; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerski kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kopel Wojciech
    - , kpt. art. 
     [1898-?], oficer sł. st. art. WP, kpt.[1930]

    Ur. 28 VI 1898. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 19191-1920. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył m. in. w 49 pp. Po 1925 przeniesiony do Korpusu Oficerów Artylerii z przydziałem do 5 pac. Ukończył kurs dowódców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1930. W IV 1933 przeniesiony z 5 pac do 19 pal w Nowowilejce. W latach 1937-1939 dowódca 6 baterii II dywizjonu 29 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 baterii II dywizjonu 19 pal w składzie 19 DP. Brał udział w walkach pod Tomaszowem Maz. i Piotrkowem Tryb. Po rozproszeniu pułku uczestniczył w walkach w grupie dowodzonej przez płk dypl. T. Pełczyńskiego. Po przebiciu się na Lubelszczyznę brał udział w walkach na stanowisku d-cy plutonu artylerii w odtworzonym 77 pp.

    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 77 Pułk Strzelców Kowieńskich. Pruszków 2002.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kopka Jan
    - , kpt. piech. 
    [1906-?], oficer sł. st. piech. WP/KOP, kpt. dypl. [1939], w konspiracji ZWZ/AK, ps. „Kazimierz”, „Grabowiecki”, vel Jan Grabowiecki.
    Kmdt Inspektoratu Rej. Kutno ZWZ/AK IV 1941 – II 1942.Okręg Łódź ZWZ/AK.

    Ur. 13 VI 1906 w Łasku. Syn Józefa. Uczęszczał do gimnazjum w Łasku, gdzie w 1928 uzyskał świadectwo dojrzałości. W okresie od VIII 1928 do VIII 1929 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Różanie, gdzie przechodzi przeszkolenie unitarne. Od IX 1929 do VIII 1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1931 z przydziałem do dalszej służby zawodowej w 67 pp w Brodnicy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1934. Przeniesiony w 1934 do służby w Korpusie Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Wołożyn” na Wileńszczyźnie. Początkowo d-ca plutonu potem kompanii granicznej. Wiosną 1938 zdał egzaminy i został przyjęty na studia do MSWoj. w Warszawie. Rozkazem personalnym nr L. Dz. 1124/T. j. II-1 z dnia 01 VI 1938 został przeniesiony z Baonu KOP „Wołożyn” do 44 pp w Równem na stanowisko d-cy kompanii. Od IX 1938 w Warszawie, gdzie rozpoczął studia w MSWoj. /Promocja XIX 1938-1940/. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piechoty 19 III 1939. Po ukończeniu I roku studiów skierowany do 30 DP na funkcję oficera łączności. Dalsze studia przerywa wybuch wojny 01 IX 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer łączności w sztabie 30 DP, potem podczas obrony Warszawy oficer informacyjny 30 DP. Brał udział w walkach w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy unika niewoli. Powraca w rodzinne strony, gdzie się ukrywa. W 1940 odszukał go na terenie pow. Łask kpt. dypl. Z. Janke, który znał go z okresu studiów w MSWoj. i wciągnął do pracy w konspiracji ZWZ. Początkowo w III 1940 pełni przez krótki okres funkcje szefa Oddz. III K. O ZWZ Łódź. Od IV 1941 do II 1941 k-dt Inspektoratu Rejonowego ZWZ/AK Kutno. Działa w niezwykle trudnych warunkach. Zagrożony aresztowaniem przez gestapo w końcu lutego 1942 zostaje odwołany z funkcji. Przebywał w Łodzi. Przekazany do dyspozycji KG AK.
    W 1943 przeniesiony do Okręgu Wileńskiego AK na stanowisko oficera operacyjnego w Oddziale III K. O AK Wilno. Od wiosny 1944 oficer operacyjny w polowym Dowództwie Oddz. AK Okręgu Wilno. Brał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych na terenie okręgu w ramach „Operacji Wileńskiej”. W dniu 17 VII 1944 aresztowany przez NKWD w Boguszach jako Jan Grabowiecki wraz z innymi oficerami AK, gdzie miała się odbyć narada z dowództwem sowieckim. Więziony potem w więzieniu Zewnętrznym NKGB w Wilnie, gdzie był przesłuchiwany. W dniu 27 II 1946 przywieziony z Wilna do obozu NKWD nr 41 w Staszkowie, skąd go odesłano 05 V 1947 do obozu nr 64 w Morszańsku, potem 20 X 1947 odesłany do obozu przejściowego nr 284 w Brześciu. Repatriowany do Polski 13 XI 1947 przez obóz PUR w Białej Podlaskiej.
    Zgodnie z rozkazem NW WP z X 1944 mógł używać tytułu oficera dyplomowanego.
    Potem w Kraju. Dalsze losy n/n.

    Rocznik oficerski MSWoj. 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935 – 1939. Kraków 2003; M. Porwit. Spojrzenie przez moje życie. W-wa 1986; Z. Janke – Walter. W AK w Łodzi i na Śląsku. W-wa 1969; M. Budziarek /opr./ Okręg Łódzki AK. Łódź 1988; E. Wawrzyniak. Okręg Łódzki AK /w:/ AK-rozwój organizacyjny. W-wa 1996; L. Tomaszewski. Wileńszczyzna lat wojny i okupacji 1939-1945. W-wa 1999; Uwięzieni w Staszkowie i Riazaniu.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kopytyński Witold Julian 
    - , kpt. dypl.
    [1903-1989], kpt. dypl. sł. st. art. WP [1936],w PSZ mjr

    Ur. 05 X 1903. Uczęszczał do szkoły ludowej, potem do gimnazjum. W latach 1919-1921uczy się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie. Jako kadet brał w 1920 udział w wojnie polsko-bolszewickiej, potem ochotniczo uczestniczy w III Powstaniu Śląskim V-VI 1921 w oddziale powstańczym w Grupie „Wawelberga” dowodzonego przez kpt. T. Puszczańskiego. Po zakończeniu powstania od VII 1921 w WP. W latach 1922-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty potem 1923-1924 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany 1 X 1924 do stopnia ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VII 1923 z przydziałem do 2 pac w Chełmnie. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Po 1925 przeniesiony do 25 pap w Kaliszu, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca baterii. Awansowany 1 I 1936 do stopnia kpt. sł. st. art. W okresie XI 1937-VII1939 studiował w Wyższej szkole wojennej w Warszawie, uzyskując dyplom oficera dypl. Przydzielony następnie do sztabu 25 DP w Kaliszu na stanowisko I oficera sztabu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 25 DO. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 25 DP m. in. w walkach nad Bzurą potem w bojach odwrotowych w kierunku Warszawy. Po przebiciu się do Warszawy uczestniczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostaje na Zachodzie. Służył do 1947 w PSZ. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. art. Po demobilizacji w 10947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Działa w środowiskach kombatanckich.
    Zmarł 30 VIII 1989 w Londynie.
    Odznaczony: KW, MN, Śląską Wstęgą Waleczności i Zasługi.

    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001;J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939; Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20076; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Korabiowski Zdzisław - , por. piech.
    [1905-?], por. rez. piech. [1937]

    Ur. 8 I 1905. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 26 pp w Gródku Jagiellońskim. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 1 I 1937. Ewidencyjnie podległą PKU Lwów M. W 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 9 kompanii III batalionu 26 pp w składzie 5 DP. Uczestnik walk na przedpolach Warszawy i w jej obronie. Podczas walk 21 IX 1939 w Babicach zostaje ranny.
    Dalsze losy n/n.

    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Korbiński Kazimierz Józef - , kpt. piech.
    [1899-?], kpt. sł. st. piech.[1936]

    Ur. 4 III 1899. W WP od XI 1918. Ukończył kurs podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem 1 XII 1920. Służył w 1 pp Leg. w Wilnie. Z dniem 1 IV 1930 przeniesiony z 1 pp Leg. do KOP. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. W latach 1936-1939 służył w 19 pp na stanowisku d-cy kompanii, potem adiutanta pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 61 kompanii kolarzy 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: KN,KW3x

    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. MSWoj. Nr 8 z 31 III 1930.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Korczak Marian
    - , ppor. rez. piech.

    Korczakowski Józef
    - , por. art,
    [1907-1939], oficer sł. st. art. WP, por.[1933]

    Ur. 15 II 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbył przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 22 pal w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Po ukończeniu kursu dla dowódców baterii w CWArt. zostaje przeniesiony do 7 dak w Poznaniu na stanowisko d-cy 3 baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii 7 dak w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii Armii „Poznań”. Walczył w bitwie nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej w kierunku Warszawy. Poległ w walce 19 IX 1939 w Sierakowie. Pochowany na cmentarzu w Laskach.
    Odznaczony; VM kl. 5

    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kordian-Zamorski
    - , patrz Zamorski-Kordian Józef

    Korejwo Jan Gabryel
    - , ppor. rez. art. patrz LINK

    Korejwo Leon
    - , ppor. art.
    [1913-?], oficer sł. st. art. WP, ppor. [1937]

    Ur. 16 VI 1913. Ukończył gimnazjum. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy artylerii, potem w latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu 3 pac w Wilnie. W latach 1938-1939 oficer plutonu łączności 3 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział 3 pac, a następnie oficer łączności w dowództwie artylerii Obrony Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14096

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1993
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Korsak Aleksander - , mjr art. 
    [1893-1966], oficer sł. st. art. WP, mjr [1936]

    Ur. 11 X 1893. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył m. in. w 2 pac w Chełmie. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany w XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Po 1928 przeniesiony na stanowisko d-cy baterii w 22 pap/pal w Siedlcach.. Ukończył kurs dla dowódców dywizjonu art. w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1936. Przeniesiony następnie do 9 pac na stanowisko d-cy dywizjonu. W III 1939 mianowany d-cą 30 dac wystawionego w ramach mobilizacji alarmowej przez 9 pac. W kampanii wrześniowej 1939  d-ca 30 dac przydzielonego dla 30 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Działoszyna na linii obronnej na rzece Warcie, potem w walkach odwrotowych w rejonie Tuszyna, Brzezin, a następnie w kierunku Skierniewic i dalej w kierunku Modlina. Po podporządkowaniu 30 dac gen. J. Zulafowi wspiera w dniach 10-11 IX 1939 działania oddziałów 20 DP. Następnie w obronie Warszawy na odcinku „Warszawa-Wschód”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach.
    Po uwolnieniu z niewoli powrócił do kraju.
    Zmarł 11 II 1966
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14097, KW, SKZ

    Roczniki oficerskie 19324,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20006; A. Szczepański. 9 Pułk Artylerii Cieżkiej. Pruszków 1998; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kosandiak Roman Piotr - , ppor. rez. pich.
    [1908-?], ppor. rez. piech. [1936]
    /w pracy L. Głowackiego podano błędnie jego nazwisko Kasiandziak/

    Ur. 9 V 1908. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1932-1933 w kompanii szkolnej łączności w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Przydzielony do 50 pp w Kowlu. Ewidencyjnie podlegał PKU Lublin. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 26 pp w Gródku Jagiellońskim. Zmobilizowany do WP w 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 26 pp w składzie 5 DP. Walczył z wrogiem na przedpolach Warszawy, potem w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kosiewicz Mieczysław Antoni - , ,por. br. panc.
    [1907-?],por. br. panc.[1934]

    Ur. 12 V 19o7. Ukończył szkołę średnią. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie potem w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 52 pp w Złoczowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po 1935 przeniesiony do Centrum wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie, gdzie ukończył kurs aplikacyjny dla oficerów broni pancernej. Następnie przydzielony do 6 batalionu pancernego we Lwowie. W latach 1938-1939 d-ca kompanii pancernej w 6 bat. panc. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 63 samodzielnej kompanii czołgów rozpoznawczych TKS zmobilizowanej przez 6 bat. pancerny we Lwowie dla 8 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na przedpolach Modlina i w jego obronie. Po kapitulacji  losy n/n

    Dz. Pers. MSWoj. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kosiński Korneliusz Bronisław 
    - , mjr piech.
    [1896-1939], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1936]

    Ur. 15 VIII 1896. Brał udział w I wojnie światowej. W WP od XI 1918. W szeregach 5 pp Leg. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. w stopniu ppor. dowodził plutonem potem kompanią. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. W 5 pp Leg. był m. in. d-cą kompanii. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs dla dowódców batalionu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1936 i przeniesiony na stanowisko d-cy batalionu w 76 pp w Grodnie. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził I batalionem 76 pp w składzie 29 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Poległ w walce z wrogiem 6 IX 1939 w rejonie m. Longinówka. Pochowany na cmentarzu w Milejowie k/Piotrkowa Tryb.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x,ZKZ, MN

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kosiński Stanisław - , ppor. rez. piech.

    [1905-1939], ppor. rez. piech.[1934]

    Ur. 16 VIII 1905. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkolnym Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 13 pp w Pułtusku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy 13 pp w skaldzie 8 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na przedpolach Modlina i w jego obronie. Poległ 15 IX 1939 w Kazuniu Polskim. Po wojnie jego prochy ekshumowano i pochowano na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;A. Kociszewski. 13 Pułk Piechoty. Pruszków 1990.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kossakowski Stefan Paweł - , ppłk art.
    [1891-?], oficer sł. st. art. WP, ppłk [1938]
    Ur. 15 IX 1891. Ukończył gimnazjum. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu por. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. Służył m. in. w 4 pac, gdzie dowodził baterią. Przeniesiony po 1926 z 4 pac do 10 Okręgowego Szefostwa Artylerii w Przemyślu na stanowisko referenta. W IV 1929 przeniesiony z b. Okręgowego Szefostwa Artylerii do 7 GArt., a następnie do 10 pac, skąd zostaj z dniem 1 IV 1930 skierowany na 5 miesięczny kurs dla d-ców dywizjonu artylerii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, gdzie przebywa do IX 1930. Po ukończeniu kursu powraca do 10 pac z nominacją na stanowisko d-cy dywizjonu. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1931 W 1931 przeniesiony do 25 pal w Kaliszu na stanowisko dowódcy III dywizjonu. Po ukończeniu kursu dla dowódców pułków awansowany do stopnia ppłk 19 III 1938 i mianowany I z-cą d-cy 13 pal w Równem. Z dniem 14 VIII 1939 mianowany d-cą 13 pal. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 13 pal w składzie 13 DP. Uczestniczy 6 IX 1939 w walkach z Niemcami pod Tomaszowem Tryb., potem w bojach odwrotowych.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986; P. Zarzycki. 13 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kossarek Tadeusz - , ppor. art.

    Kossecki Stefan
    - , płk dypl.
    [1890-1940], oficer dypl. sł. st. płk

    Ur. 27 XI 1889 w Sawińcach pow. Kamieniec Podolski. Po ukończeniu w 1911 ośmioklasowej Szkoły Techniczno-Agrotechnicznej w Kamieńcu powołany do służby wojskowej w armii rosyjskie, którą odbył w okresie X 1911-X 1912 w 13 pułku strzelców. Po zdaniu egzaminy awansowany w X 1912 do stopnia chor. rez. piech. Po wybuchu i wojny światowej 27 VIII 1914 został zmobilizowany do armii rosyjskiej i wcielony do 284 Węgrowskiego Pułku Piechoty i skierowany na front, gdzie dowodził najpierw kompanią, potem baonem. 8 I 1915 został ciężko ranny podczas kampanii na Bukowinie, w wyniku odniesionych ran utracił prawą rękę. W 1916 awansowany do stopnia ppor. piech. powraca z własnej woli na front i uczestniczy w walkach na froncie. Awansowany do stopnia por. piech. w 1917 i stopnia sztabskapitana. Od 16 IX 1917 do 15 VI 1918 służy w I KP w Rosji dowodzonego przez gen. J. Dowbór – Muśnickiego. Do XI 1917 w 7 p. strz. na stanowisku d-cy kompanii, potem w sztabie 1 DStrz. Był instruktorem wyszkolenia bojowego, a potem kierownik obrony chemicznej.
    Po rozwiązaniu w VI 1918 I KP powrócił do kraju. Od 1 XI 1918 w WP, uczestniczył do XII 1918 w organizowaniu Ministerstwa Spraw Wojskowych. Od XII 1918 do III 1919 dowodził batalionem 33 pp,. Awansowany 1 III 1919 do stopnia mjr sł. st. piech. Od III 1919 do IV 1920 był wykładowcą w szkole oficerskiej w Poznaniu, a od 13 IV 1920 do 1 XI 1924 w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy, gdzie kolejno pełnił funkcje: d-cy kompanii, batalionu, dyrektora nauk, z-cy k-dta szkoły. Ukończył równocześnie kurs dla oficerów d-ców, instruktorów i wychowawców IV 1921-VIII 1922. Od 1 XI 1924 do 1 x 1926 studiował w MSWoj. w Warszawie. Awansowany 15 VIII 1924 do stopnia ppłk sł. st. piech. Od X 1926 do II 1928 pełnił funkcje II oficera w sztabie Inspektoratu armii w Toruniu, po czym skierowany do służby liniowej objął dowództwo 10 pp, którym dowodził od II 1928 do 1930. Awansowany do stopnia płk SG sł. st. piech. 1 I 1930. Ponownie w 1931 skierowany do pracy w szkolnictwie w latach 1930-1931 k-dt Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, potem obejmuje stanowisko k-dta Szkoły Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Funkcję pełni do 26 I 1935. Od 26 I 1935 do VII 1939 był d-ca piechoty dywizyjnej 25 DP w Kaliszu. Z dniem 20 VIII 1939 mianowany d-cą 18 DP w Łomży, która dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie SGO „Narew”. Po ciężkich walkach pod Zambrowem próbował się przebić przez okrążenie przeważających sił niemieckich 12 IX 1939 pod Andrzejewem. Próba udała się, ale podczas walk został ciężko ranny, leczył się w szpitalu polowym w Łętownicy, potem w szpitalu w  Zambrowie , a następnie był leczony do XI 1939 w szpitalu w Białymstoku.  W XI 1939 po wyjściu z szpitala chciał przekroczyć granicę  i został w Brześciu nad Bugiem aresztowany przez NKWD i uwięziony w więzieniu w Brześciu, gdzie przebywał od XI 1939 do III 1940. Dalsze jego losy są w pełni nieznane. Wg niektórych relacji  relacji wywieziony w III 1940 z więzienia w Brześciu do wiezienia w Mińsku. Wg innej relacji pośredniego świadka został zatopiony na barce wraz z innymi jeńcami polskimi na Morzu Białym. Podawana jest też data jego śmierci w 1942.
    Odznaczony: VM kl. 5, OP 4, MN, ZKZ
    Pośmiertnie mianowany gen. bryg. Z starszeństwem od 1 I 1964.
    Żonaty od 1931 z Jadwigą z Zarembów, wdową po Włodzimierzu Twardowskim. Miał z nią syna Stefana /1936/ wybitnego naukowca i działacza opozycyjnego.

    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990: W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania MSWoj. W Warszawie. Londyn 1969; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kossowski Marian Piotr - , por. piech.
    [1913-?], por. sł. st. piech. [1939]

    Ur. 31 I 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1933 W Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 2 pp Leg. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca 1 plutonu w 2 kompanii CKM w I batalionie 2 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 od 4-6 IX 1939 dowodził 2 kompanią CKM, a od 6 IX -13 IX 1939 II batalionem 2 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Ranny 13 IX 1939 podczas walk z Niemcami w Ołtarzewie.
    Dalsze losy n/n

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1992

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kossowski Witold
    - , kpt. art.
    [1905-?], kadet, oficer sł. st. art. WP, kpt.[1939]

    Ur. 28 XII 1905. Po ukończeniu szkoły powszechnej kształci się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie i Chełmnie, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1926-1928 w oficerskiej Szkole artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 20 pap/pal w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 20 pal pełni różne funkcje. Ukończył kurs dla oficerów art. w zakresie łączności. W latach 1937-1939 d-ca plutonu łączności 20 pal. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 9 baterii III dywizjonu 20 pal w składzie 20 DP. Brał udział w walkach pod Mławą, n przedpolach Modlina i od 14 IX 1939 w obronie Warszawy na Pradze. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    Księga Pamiątkowa Kadetów II RP. W-wa 2001; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 13 z 15 VIII 1928; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kostka Jan Stanisław 
    - , por. art.
    [1900-?], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1933]

    Ur. 12 VII 1900. W WP od XI 1918.Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1921. Służył m. in. w 82 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Po 1925 przeniesiony do Korpusu Oficerów Artylerii. Ukończył kurs unifikacyjny dla oficerów artylerii i przeniesiony do 12 dak w Ostrołęce na stanowisko d-cy plutonu. Przeniesiony z dniem 3 VII 1930 z 12 dak do 1 dak IX 1930 w Warszawie. z równoczesnym przydziałem na okres 4 miesięcy do GISZ. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1933. Ukończył kurs dla dowódców baterii. Do 1939 d-ca 3 baterii 1 dak. W kampanii wrześniowej 1939 oficer sztabu d-cy artylerii dywizyjnej 8 DP. Walczył z Niemcami na przedpolach Modlina i w jego obronie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11889, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kostrowicki Aleksander
    - , kpt. art.
    [1905-1939], oficer sł. st. art. WP, kpt.[1938]

    Ur. 13 IV 1905. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. Następnie w latach 1927-1929 w Szkole podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sl. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 15 pap /pal/ w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1932. Następnie d-ca baterii. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 19 III 1938. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 5 baterią 15 pal w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Bierze udział w walkach na szlaku bojowym 15 pal. Uczestniczył w walkach nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych. Poległ 20 IX 1939 w Sierakowie. Pochowany na cmentarzu w Laskach.

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii wrześniowej 1939. Lublin 1969.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kostrzewa Adam - , por. żand.
    [1903-?], por. sł. st.  żandarmerii [1931]

    Ur. 13 VI 1903. Ukończył szkołę średnią. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 14 pp we Włocławku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Z dniem 1 II 1931 przeniesiony z 14 pp do Centrum Wyszkolenia Żandarmerii w Grudziądzu, gdzie ukończył kurs dla oficerów żandarmerii wojskowej. Przeniesiony z Korpusu Oficerów Piechoty do Korpusu Oficerów Żandarmerii. Po ukończeniu kursu przeniesiony do 7 dywizjonu żandarmerii w Poznaniu, gdzie pełnił m. in. funkcję oficera śledczego. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca plutonu konnego żandarmerii nr 7 w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji d-ca plutonu w Zbiorowej Brygadzie Kawalerii. Uczestnik walk w obronie Warszawy.
    Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n

    Dz. Pers. MSWoj. Nr 13 z 15 VIII 1928; Dz. Pers. MSW Nr 5 z 3 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Koszucki Feliks Fabian - . mjr art.
    [1898-?], oficer sł. st. art. WP, mjr [1935]

    Ur. 9 I 1898. Ukończył gimnazjum. Brał udział w I wojnie światowej w szeregach armii niemieckiej. W WP w stopniu ppor. od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 7 pac. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 IV 1920. W 7 pac pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1925. P{przeniesiony z 7 pac do 15 pap w Bydgoszczy. Od IV 1930 do VIII 1930 przebywał na kursie dla d-ców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Następnie d-ca baterii w 15 pap. Przeniesiony w 1931 z 15 pap do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów na stanowisko wykładowcy. Ukończył w Centrum wyszkolenia artylerii w Toruniu kurs dla dowódców dywizjonu. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1935. Do VIII 1935 d-ca dywizjonu w 15 pal. Przeniesiony z 15 pal do Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu, gdzie od IX 1935 do IX 1937 był d-cą 1 baterii szkolnej, potem od IX 1937 do VIII 1939 d-ca I dywizjonu szkolnego.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 78 dal haubic 100 mm. Dowodzony przez niego dywizjon wspierał działania oddziałów 20 DP na przedpolach Modlina potem w obronie Warszawy na odcinku „Warszawa-Wschód”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 141oo, KW, ZKZ, MN

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. MSWoj. Nr 11 z 18 VI 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kościński Joachim - , ppor. art.
    [1918- 1939], oficer sł. st. art. WP, ppor.[1939]

    Ur. w 1918. Po ukończeniu w 1936 szkoły średniej wstępuje do szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym i unifikacyjnym. W latach 1937-1939 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Praktyki odbywał w 17 pal w Gnieźnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 17 pal w składzie 17 DP na stanowisku oficera zwiadowczego, potem oficera łącznikowego d-cy II dywizjonu 17 pal do d-cy piechoty. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 17 pal. Poległ w czasie przebijania się do Warszawy 22 IX 1939 pod Łomiankami. Pochowany na cmentarzu w Łomiankach.
    Rozkazem NW WP z 213 IX 1939 mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VIII 1939.
    Odznaczony: KW

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii wrześniowej 1939. Lublin 1969

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kość Aleksander
    - , mjr art.
    [1897-1945], oficer sł. st. art. WP, mjr [1938]

    Ur. 21 XII 1897. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. art. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1920. Po wojnie służył w 4 dac, a od 1922 w 4 pac. W 1924 odkomenderowany z 4 pac do Wojskowego Instytutu Geograficznego. Następnie od VII 1926 w Kadrze Oficerów Artylerii z jednoczesnym przydziałem na stanowisko wykładowcy w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu, skąd zostaje z dniem 31 X 1927 przeniesiony do dywizjonu pomiarów artylerii w Toruniu, przemianowanego potem na 1 dywizjon pomiarów artylerii.  Jednocześnie odkomenderowany do II 1928 do centrum Wyszkolenia Artylerii na kurs dla dowódców baterii. W okresie III 1928- III 1929 odkomenderowany na roczny kurs do Wojskowego Instytutu Geograficznego w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1931. W latach 1932-1939 służył w 1 dywizjonie pomiarów artylerii, gdzie był m. in. d-cą 3 baterii. Do stopnia mjr awansowany 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii 1 dywizjonu pomiarów artylerii. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach.
    Zmarł w 1945.
    Odznaczony: SKZ, MN

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kotański Józef
    - , kpt. uzbr. 
    [1899-?], kpt. uzb. [1935]

    Ur. 22 XI 1899. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IX 1921. Służył w 23 pp. Przeniesiony po 1925 do 1 pułku czołgów w Żurawicy, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. br. panc. awansowany 1 I 1935. Następnie służył w 7 b. panc. w Grodnie. W latach 1938-1939 w Szkole Uzbrojenia w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa uzbrojenia 2 DP Leg. Uczestnik walk w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kotański Wacław
    - , łączno
    [?-2001], mgr, sierż. podch./ppor. łącz.[1939]

    Ur. ?. W latach międzywojennych ukończył szkołę średnią, a następnie studia wyższe uzyskując dyplom mgr-a. z zawodu nauczyciel. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych łączności Rezerwy w Zegrzu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w stopniu sierż. podch. rez. łącz. Awansowany do stopnia ppor. rez. Dowodzi 1 plutonem 50 kompanii telefonicznej. Uczestnik obrony Warszawy. Po  w kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu II C w Woldenbergu. Podejmował nieudaną próbę ucieczki z oflagu. Aktywnie działa w jenieckiej konspiracji obozowej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. Po wojnie mieszkał w Szczecinie, gdzie pracował jako nauczyciel i dyrektor m. in. w I Liceum Ogólnokształcącym. Aktywnie działał w Stowarzyszeniu Woldenberczyków.
    Zmarł w VII 2001.

    J. Olasik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; H.Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kotarbiński Włodzimierz
    - , ppor. rez. piech. 
    [1898-?], ppor. rez. piech.[1925]

    Ur. 9 V 1898. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do 14 pp we Włocławku. Ewidencyjnie podlegał PKU Łódź. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był d-cą kompanii sztabowej w dyspozycji komisarza cywilnego obrony Warszawy Stefana Starzyńskiego. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski rezerw 1934;

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Koter Józef
    - , ppor. piech.
    [1911-1939]ppor. rez. piech. WP [1938]

    Ur. 1 IV 1911. Ukończył szkołę średnią, odbył służbę wojskowa na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczenia aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 6 pp Leg. w Wilnie. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 6 pp Leg. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 2 plutonem 3 kompanii CKM w III batalionie 6 pp Leg. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 6 pp Leg. w składzie 1DP Leg. Poległ w dniu 12 IX 1939 podczas natarcia na Kałuszyn. Pochowany na cmentarzu w Kałuszynie.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kotowski Stefan Marceli - , ppłk piech.

    [1896-198o], ppłk sł. st. piech.[1936]

    Ur. 5 VIII 1894 w Warszawie. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 9 pp Leg. na stanowisku m. in. d-cy kompanii. Z dniem 1 XII 1923 przeniesiony z 9 pp Leg. na stanowisko oficera sztabu w 3 DP Leg., potem ponownie od  1925 w 9 pp Leg. W okresie od 22 II 1926 do 21 V 1926 przebywał na kursie w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1927. Od III 1927 d-ca baonu w 9 pp. Przeniesiony z dniem z dniem 1 V 1928 z 9 pp Leg. do 36 pp na stanowisko d-cy II batalionu. W 1930 przeniesiony z 36 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza, skąd w I 1934 zostaje przeniesiony na stanowisko d-cy batalionu w 72 pp w Radomiu. Do stopnia ppłk sł. st. awansowany 1 I 1936. W II 1936 mianowany I z-cą d-cy 15 pp w Dęblinie. W końcu VIII 1939 mianowany dowódcą mobilizowanego z nadwyżek 36 pp – 2 pułku Obrony Pragi, którym dowodził w czasie kampanii wrześniowej 1939 na Odcinku„Południowo-Wschodnim”. Do 14 IX 1939 równocześnie d-ca pododcinka „Południowo-Wschodniego”. Do kapitulacji Warszawy 28 IX 1919 d-ca 2 pp nazwanego później 336 pp. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 przebywał początkowo na Zachodzie, skąd powrócił  po zakończeniu wojny do kraju. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł  14 X 1980. Pochowany na cmentarzu Północnym w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 5736, SKZ, MN

    Dz. Pers. MSWoj. Nr 75 z 6 XII 1923; Dz. Pers. MSWoj. Nr 9 z 23 IV 1928; Dz. Pers. Nr 2 z 25 I 1934;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984; Z. Gnat-Wieteska. 15 Pułk Piechoty. Pruszków 1996.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kotyński Czesław - , por. łączno

     [1909-1945], por. sł. st. łącz. [1938]

    Ur. 1 IX 1909. W latach 1931-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie, potem na kursie aplikacyjnym. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1934 z przydziałem do pułku radiotelegraficznego. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu radio w kompanii łączności w Modlinie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem łączności 8 DP. Uczestnik obrony Modlina. W czasie II wojny służył w PSZ na zachodzie. Oficer II Korpusu gen. W. Andersa. Brał udział w kampanii włoskiej. Poległ w czasie walk w 1945.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kowalczewski Ignacy - , płk kaw. 
    [1895-1976], członek PDS, legionista vel Marian Sępiński, oficer sł. st. kaw. WP, płk [1934], w PSZ

    Ur. 30 I 1895 w Dąbrowie Górniczej, syn Franciszka i Franciszki z d. Gącyłło. Uczył się w prywatnym Seminarium Nauczycielskimw Ursynowie. Był członkiem tajnego skautingu oraz Związku strzeleckiego w Zagłębiu Dąbrowskim. 02 VIII 1914 wstępuje Legionów Polskich. Początkowo w pierwszej kompanii kadrowej, potem w szwadronie W. Beliny-Prażmowskiego. Po reorganizacji w LP służy w 1 szwadronie 1 p. uł. LP. Walczył nad Nidą i pod Łowczówkiem. Brał udział w kampanii wołyńskiej. Ukończył szkołę oficerską jazdy w Ostrołęce. Po rozwiązaniu pułku kawalerii w wyniku kryzysu przysięgowego w VII 1917 uniknął internowania i ukrywał się do XI 1918 w Dąbrowie Górniczej, działając jednocześnie w POW. Od 5 XI 1918 służy w WP. Awansowany 27 XI 1918 do stopnia ppor. kaw. otrzymał przydział na stanowisko d-cy szkoły podoficerskiej w 3 Pułku Ułanów Śląskich i pozostaje tam do 3 X 1919. Następnie dołącza do 3 p. uł. na froncie wołyńskim, gdzie dowodzi 1 plutonem. Awansowany 1 III 1920 do stopnia por. sł. st. kaw. Mianowany jednocześnie d-cą 2 szwadronu, którym dowodził do końca wojny polsko-bolszewickiej. Brał udział w bitwie warszawskiej w VIII 1920, potem w walkach pościgowych. We IX 1920 awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. W 1922 w czasie obejmowania przyznanych Polsce obszarów Górnego Śląska jego szwadron w składzie 3 p. uł. wchodził w skład grupy gen. St. Szeptyckiego. Następnie służy do 1927 nadal w 3 p. uł. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 15 VIII 1924. Od 5 X 1927 d-ca szwadronu w 19 p. uł., a od 26 IV 1928 z-ca d-cy 20 p. uł. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. kaw. 1 I 1930. W latach 1930-1938 dowodził 5 psk w Debicy. Do stopnia płk awansowany 1 I 1934. W IV 1938 obejmuje dowództwo 17 p. uł. w Lesznie, którym dowodzi podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii Armii „Poznań” . Walczył pod Walewicami, Zbrożkową Wolą. Uczestniczył w walkach nad Bzurą, potem dowodził Wielkopolską Brygadą Kawalerii w składzie Zbiorczej Brygady Kawalerii gen. R. Abrahama. Po ciężkich walkach z Niemcami przebija się do Warszawy i uczestniczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 wyjeżdża do Włoch, gdzie wstępuje do II Korpusu Polskiego gen. W. Andersa, w którym obejmuje dowództwo 4 p. pancernego „Skorpion”. Po ewakuacji z Włoch oddz. II KP przebywał w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 zamieszkał z żoną Zofią i córką Barbarą w Londynie. Włączył się do pracy koleżeńskiej w kołach żołnierzy pułków, z którymi był związany.
    Gdy jego zdrowie uległo pogorszeniu przeniósł się z rodziną do Polskiego Ośrodka dla Emerytów w Penrhos w Walii, gdzie zmarła jego żona. Brał jeszcze udział w jesienią 1971 w zjeździe kawalerzystów  w 50 rocznicę powstania Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, potem w X 1974 w obchodach 60 rocznicy „Patrolu Siódemki Beliny” w Londynie. Na początku 1976 ciężko zachorował. Przebywał w szpitalu w Penley, gdzie zmarł 19 XII 1976. Jego spopielone zwłoki zostały złożone w urnie w grobie żony na cmentarzu w Penrhos.
    Jego żona Zofia z d. Potocka ps. „Kaczka”, córka Barbara /ur. 1924/„Gozdawa” i syn Przemysław /ur. 1925/„Spiczak” byli żołnierzami AK w Obwodzie AK Dębica. Syn poległ 27 VII 1944w walce z Niemcami.
    Odznaczony VM kl. 4, nr oo170 za kampanię wrześniową 1939 i kl. 5 nr 5038 /za wojnę z bolszewikami/, KN, OOP 5kl., KW4x,ZKZ

    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer-B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1969; W. Bartosz. Przywracani pamięci. Płk kaw. Ignacy Kowalczewski /1895-1976/wyd. Polska Zbrojna; Kawalerowie VM 1792-1945, t. II, cz. 1. Koszalin 19991.VM

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kowalczuk Karol - , por. art.
    [1906-1973], oficer sł. st. art. WP, por.[1934]/ zmiana nazwiska na Kowalczyk/
    Ur. 4 XI 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 17 papa w Gnieźnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1937. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 5 baterii II dywizjonu 17 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu topograficzno-ogniowego 17 pal w składzie 17 DP Armii „Poznań”, a następnie oficer łącznikowy do 69 pp. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 17 pal. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju. Zmarł w 1973.
    Dz. Pers. MSWoj. Nr 13 z 15 VIII 1930; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kowalczyk Adam Franciszek - , kpt. pil. 
    [1903-1970], kpt. sł. st. lot., pilot [1937], w PSZ mjr/ppłk/płk
    Ur. 1 X 1903 w m. Brzeźno k. Sieradza. Uczęszczał do gimnazjum. W XI 1918 bierze udział w rozbrajaniu Niemców w Zduńskiej Woli. W 1920 wstępuje ochotniczo do WP i bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie kontynuuje naukę w Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczym w Łowiczu, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbył przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. ob. 15 VIII 1928 z przydziałem do 1 p. lotniczego w Warszawie. Ukończył w Grudziadzy wyższy kurs pilotażu. Następnie przydzielony do 112 eskadry myśliwskiej 1 p. lot. Awansowany do stopnia por. sł. st. lot. 1 I 1931. Był m. in. d-cą 112 eskadry. Reprezentował pułk na mityngach myśliwskich. Awansowany do stopnai kpt. sł. st. lot. 19 III 1937. Od 1 IV 1938 pełnił funkcję oficera taktycznego III/1 dyonu myśliwskiego, potem od IX 19398 d-ca IV dywizjonu myśliwskiego 1 p. lot. w kampanii wrześniowej 1939 dowodzi IV dywizjonem w ramach Brygady Pościgowej. W walkach powietrznych zestrzeli dwa samoloty niemieckie. 17 IX 1939 rzutem kołowym przekroczył granicę z Rumunią, skąd przez Bełcik i Bejrut przedostał się do Marsylii we Francji. Następnie w Polskiej Bazie Lotniczej w Lyon-Bron. Odbył przeszkolenie na francuskich samolotach. Od 31 V 1940 d-ca klucza broniącego La Rochelle. 19 VI 1940 ewakuuje się z La Rochelle drogą morską do Plymouth w Wlk. Brytanii, gdzie przeszedł przeszkolenie na samolotach brytyjskich w 607 Squadronie „Country of Durham”. Od XI 1940 obejmuje dowództwo stacjonującego w Northolt dywizjonu 303, którym dowodził do 19 II 1941. Przeniesiony do 317 dywizjonu myśliwskiego, gdzie pełnił funkcję oficera operacyjnego. Następnie oficer łącznikowy w 9, 13 i 14 Grupie Myśliwskiej. Awansowany do stopnia mjr-a. Latem 1943 odbywał przeszkolenie pilota bombowego, które ukończył we IX 1943 w 18 OTU w Finnigley. Następnie służył w 300 dywizjonie bombowym. Brał udział w nalotach na Hannover, Orient, Brest. Od 18 I 1944 d0 1 IV 1944d-ca 300 dywizjonu. Z dniem 1 IV 1944 odszedł z dywizjonu. Skierowany na kurs do Wyższej Szkoły Lotniczej w Feston-Super-Mare. Po ukończeniu szkoły w stopniu ppłk mianowany szefem wyszkolenia i II z-cą szefa sztabu w Dowództwie Polskich Sił Powietrznych w Wlk. Brytanii. Zdemobilizowany w 1947 w stopniu płk-a. Początkowo mieszkał w Wlk. Brytanii, skąd wyemigrował później do Argentyny.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 10788, KW 2 x, SKZ
    Zmarł 7 V 1970 w Buenos Aries w Argentynie.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Król. Polskie Dywizjony Lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945. W-wa 19776; J. Zieliński. 303 Dywizjon Myśliwski Warszawski im. T. Kościuszki. W-wa 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kowalczyk Jan - . kpt. piech.
    [1897-?], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 28 XI 1897. Ukończył szkołę podchorążych piechoty. Mianowany ppor. sł. st. 1 I 1923. Służył w 2 pp Leg. w Sandomierzu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1925. Po 1928 przeniesiony do 15 pp w Dęblinie, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935. Do VIII 1939 oficer administracyjno-materiałowy 15 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 15 pp. W czasie walk dostał się 13 IX 1939 do niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 15 Pułk Piechoty. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kowalczyk Józef - . kpt. piech.
    [1907-1974], kpt. sł. st. piech. WP[1939]
    Ur. 26 II 1907. Po ukończeniu w 1928 gimnazjum wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty. W okresie 1928-1929 odbywa przeszkolenie unitarne w Różanie, potem w latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 2 pp Leg. w Sandomierzu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po ukończeniu kursu dla oficerów piechoty w zakresie łączności w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu objął funkcję d-cy plutonu łączności 2 pp Leg. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 2 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. przydzielonej do Armii „Łódź”. Walczy z wrogiem pod Borową górą 3-6 IX 1939, potem w walkach odwrotowych m. in. nad rzeką Utratą k. Błonia, pod Ołtarzewem, potem nocą z 13/14 IX 1939 przez Puszczę Kampinoską w kierunku Modlina, gdzie dociera 14 IX 1939. Uczestniczy w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach m. in. w II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 w rejonie m. Deetz powraca do kraju. Mieszkał w Krakowie.
    Zmarł 19 III 1974 w Krakowie. Pochowany 24 X 1974 na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1992; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kowalczykówna Jadwiga - , dyr. gimn.

    Kowalewski Jan
    - , ppłk dypl. 
    [1892-1965], kryptolog, lingwista i matematyk, ppłk dypl. sł. st. WP[1931]
    Ur. 24 X 1892 w Łodzi, gdzie uczęszczał do gimnazjum handlowego uzyskując w 1909 świadectwo dojrzałości. W latach 1909-1913 studiował chemię techniczną na Uniwersytecie w Legie. Po otrzymaniu dyplomu w 1913 odbywał służbę wojskową w szkole oficerskiej w armii rosyjskiej. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 powołany do służby w wojskach inżynieryjnych. Brał udział w walkach na froncie wojny 1914-1917. Awansowany do stopnia por. Od wiosny 1918 działa w POW, potem służył w II Korpusie Polskim na Wschodzie, gdzie pełnił m. in. funkcję szefa wywiadu w 4 dywizji Strzelców gen. L. Żeligowskiego. Uczestnik walk na froncie wojny polsko-ukraińskiej. W V 1919 powraca z dywizją do kraju. W latach 1919-1924 organizator i naczelnik Wydziału II Radiowywiadu w Biurze Szyfrów Oddziału II Sztabu Generalnego ND WP. Organizator komórki deszyfracyjnej w Sztabie Generalnym, w której zatrudniał wybitnych matematyków polskich. Latem 1919 złamał pierwsze klucze szyfrowe Armii Czerwonej, co umożliwiało odczytywanie korespondencji bolszewickiej z frontów wojny domowej na Ukrainie, Kaukazie i w południowej Rosji. Dzięki pracy komórki pod jego kierownictwem udało się do końca 192o przejąć kilka tysięcy szyfrogramów głównie Armii Czerwonej. W czasie bitwy warszawskiej w VIII 1920 informacje radiowywiadu miały decydujący wpływ na podejmowane decyzje strategiczne przez marszałka J. Piłsudskiego i na rozmiar zwycięstwa WP nad A. Cz. nacierającą na Warszawę.
    Po zakończeniu wojny zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. w III 1921 skierowany na Górny Śląsk, gdzie pełnił funkcję szefa wywiadu sztabu wojsk powstańczych w III powstaniu śląskim. Następnie etatowo służył do 74 pp z przydziałem do Sztabu Generalnego. W 1923 organizował służby kryptograficzne w Japonii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 VII 1923.  W XI 1923 przeniesiony z Oddz. II SG do 60 pp z równoczesnym odkomenderowaniem na roczny Kurs Doskonalenia MSWoj. w Warszawie. W latach ponownie etatowo w 74 pp. W latach 1925-1927 studiował w francuskiej Wyższej Szkole Wojennej w Paryżu. Następnie oficer III Oddziału SG. W latach 1928-1933 attaché wojskowy II RP w Moskwie. Uznany za persona not grata opuścił placówkę. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech. 1 I 1931. W latach 1933-1937 attaché wojskowy w Bukareszcie. Od 1937 do VIII 1939 I oficer do zleceń w Gabinecie Ministra Spraw Wojskowych. We IX 1939 oficer sztabu NW. We IX 1939 ewakuuje się do Rumunii, gdzie kieruje komitetem ds. pomocy polskim uchodźcom. W I 1940 wyjechał do Francji. W Paryżu wykonywał zadania zlecone przez gen. W. Sikorskiego. Po klęsce Francji ewakuował się do Portugalii i tam działa w komitecie ds. uchodźców. Z dniem 15 I 1941 mianowany kierownikiem podlegającej MSW RP Placówki Łączności z Kontynentem oraz centrali informacyjnej z krajów kontynentu z siedzibą w Lizbonie. W ramach Akcji kontynentalnej prowadził rozległe operacje wywiadowcze w całej Europie. Prowadził także tajne rokowania z przedstawicielami Węgier, Rumunii i Włoch. Placówka lizbońska prowadziła też rozmowy z niemiecką opozycją antyhitlerowską. Odwołany placówki 20 III 1944. Po wojnie pozostał na emigracji i zamieszkał w Londynie. Współpracował z Radiem wolna Europa
    Zmarł w Londynie 31 X 1965.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN z M, OP 4, KW2x, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 73 z 21 XI 1923; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; w. Chocianowicz. w 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989;T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kowalski Aleksander Wiktor - , por. art. 
    [1909-?], oficer sł. st. art. WP, por.[1937]
    Ur. 4 I 1909. Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w 4 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 16 pal w Grudziądzu. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 16 pal na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. Po zdaniu egzaminów zostaje przyjęty na studia do MSWoj. w Warszawie – promocja 1938-1940. W latach 1938-1939 słuchacz WSWoj. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego w sztabie 15 DP Armii „Pomorze”.
    Dalsze losy n/n
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kowalski Bolesław
    - , kpt. br. panc.
    [1902-?], kpt. br. panc.[1937]
    Ur. 23 III 1902. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1921-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1923 z przydziałem do 37 pp w Kutnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Przeniesiony z 37 pp do 58 pp w Poznaniu. Ukończył kurs dla instruktorów W-F w CSRS w Poznaniu. Po 1930 przeniesiony do 1 p. pancernego w Modlinie gdzie ukończył kurs aplikacyjny dla oficerów broni pancernej, potem do Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie. Awansowany do stopnia kpt. br. panc. 19 III 1937. w latach 1937-1939 był instruktorem W-F w Centrum wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d0-cy grupy panc.-motorowej. Uczestniczy w walkach w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dz. Pers. MSWoj. Nr 44 z 3 VII 1923;Dz. Pers. MSWoj. Nr 52 z 29 VII 1923 Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kowalski Józef Tadeusz 
    - , por. art. 
    [1909-?], oficer sł. st. art. WP, por.[1934]
    Ur. 16 IX 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1928-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 5 pac w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po ukończeniu kursu dla d-ców baterii w CWArt. w Toruniu przeniesiony do 78 pp w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem artylerii piechoty 78 pp w składzie 20DP. Walczył z Niemcami od 1 -3 IX 1939 w bitwie pod Mławą, potem na przedpolach Modlina, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. MSWoj. Nr 6 z 15 VIII 1931;Dz. Pers. MSWoj. Nr 5z 23 II 1934; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kowalski - Korab Karol
    - , por. piech. 
    [1909-1955], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 4 XI 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 32 pp w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1936. Po ukończeniu kursu dla oficerów łączności piechoty w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu przeniesiony do 36 pp w Warszawie, gdzie w latach 1938-1939 dowodził plutonem łączności. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku oficera łączności utworzonego z nadwyżek 36 pp dla obrony Warszawy 336 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. od 1942 w oflagu VI B w Dössel, skąd w 1944 zbiegł i przedostał się do Wlk. Brytanii. Służył w batalionie komandosów I KP. Po wojnie mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł w Londynie 22 XI 1955
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14105
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Kowalski Kazimierz
    - , kpt. piech.

    Kowalski Michał
    - . rtm.
    [1904-?], rtm. sł. st. kaw. [1939]
    Ur. 25 XII 1904. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym, potem w plutonie szkolnym kawalerii. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1929 z przydziałem do 9 p. ułanów w Trembowli na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W 9 p. uł. pełnił różne funkcje. Po ukończeniu kursu dla oficerów łączności pełnił funkcję d-cy plutonu łączności 9 p. uł. Do stopnia rtm. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności 9 p. uł. w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Poznań”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 9 p. uł. Walczył m. in. w bitwie nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy, potem w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14107, BKZ
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerów kawalerii 1939; St. Radomski. Zarys historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;A. Przybyszewski. 9 Pułk Ułanów Małopolskich. Pruszków 2002
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kowalski Mieczysław
    - , ppłk dr med.
    /przed 1939 Konn, Kon / [1894-1986], dr med., ppłk sł. st. sanit. 1939], w LWP gen. bryg. [1958]
    Ur. 10 X 1894 w Warszawie, syn Stanisława i Bronisławy z Kohnów. Ukończył w 1912 rosyjskie państwowe gimnazjum męskie w Częstochowie. Od 1912 do 1914 studiował na wydziale lekarskim Uniwersytetu we Wrocławiu. W 1914 po wybuchu i wojny światowej aresztowany jako poddany rosyjski i więziony był w Luskau-Niederlausitz, potem w Berlinie. Zwolniony jesienią 1915 wyjechał do Krakowa, gdzie od 1915 kontynuuje studia na wydziale lekarskim UJ. W III 1918 bierze udział w organizowaniu w Krakowie milicji studenckiej. Od XI 1918 służy w 1 Batalionie Akademickim, potem w stopniu kpr. w pociągu pancernym Nr 2 Śmiały”. Walczył na froncie wojny polsko-ukraińskiej, potem w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Podczas walk zostaje kontuzjowany. Po krótkim pobycie w szpitalu w Przemyślu mianowano go młodszym lekarzem w 1 Podolskim Pułku Strzelców w Radymnie, a następnie lekarz III batalionu 40 pp. Walczył pod Jaworowem i Rawą Ruska. Po zakończeniu walk  służy nadal w III batalionie 40 pp. Kontynuuje naukę na wydziale medycznym UJK we Lwowie, gdzie w 1922 otrzymał dyplom doktora medycyny. Do stopnia por. awansowany w 1922. W latach 1922-1923 służył jako lekarz w 3 batalionie samochodowym w Grodnie. W 1923 przydzielony do 4 b. sanit. w Łodzi. Odbywał w tym czasie kursie unifikacyjny w 4 Szpitalu Okręgowym w Łodzi. Awansowany do  stopnia kpt. sł. st. sanit.  1 VII 1923 Następnie służy w jako starszy lekarz w 86 pp, potem przeniesiony do 31 pp w Łodzi na stanowisko lekarza pułku. Jednocześnie lekarz w 4 Szpitalu Okręgowym w Łodzi.  W latach 1927-1928 st. lekarz 84 pp w Pińsku, skąd zostaje przeniesiony ponownie do 31 pp. Pracował także w 1928 jako lekarz w Społecznym Polskim gimnazjum Męskim w Łodzi. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1930. W latach 1931-1939 starszy lekarz sanit. 31 pp. Awansowany do stopnia ppłk 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 szef służby zdrowia 10 DP. W szeregach 10 DP walczył z Niemcami nad rzeką Wartą, potem w walkach odwrotowych pod Łowiczem. Po przebiciu się do Warszawy od 13 IX 1939 pełni funkcję szefa służby zdrowia w dowództwie odcinka „Warszawa-Zachód”. Po kapitulacji Warszawy przebywał w obozie jenieckim IV B w Köenigstein, XI A Osterrode, w stalagu XI A w Altengrabow i Lamsdorf  /Łambinowice/, skąd w III 1940 został zwolniony. Powrócił wówczas do Warszawy. Wiosną 1941 znalazł się w getcie warszawskim. Od X 1941 pełnił tam funkcję szefa służby zdrowia. W końcu 1942 wieziony jako zakładnik na Pawiaku. W 1943 uciekł do Zielonki k. Warszawy, gdzie ukrywał się pod fałszywym nazwiskiem i pracował jak drwal. We IX 1944 przed ofensywą sowiecką ewakuowany z ludnością do Pruszkowa, potem do Rybna. W II 1945 zgłosił się do  służby wojskowej w LWP. Otrzymał wówczas przydział do formowanej w Łodzi 11 D P na stanowisko szefa dywizyjnej służby zdrowia. W III 1945 znalazł się z dywizją na froncie w rejonie m. Sommerfeld. Po zakończeniu wojny w VII 1945 przeniesiony na stanowisko szefa Oddziału I w Departamencie Służby Zdrowia LWP. W XII 1945 mianowany płk sł. st. i mianowany szefem służby zdrowia Pomorskiego Okręgu Wojskowego z siedzibą w Koszalinie, a od 1947 w Bydgoszczy. W 1950 przeniesiony na stanowisko szefa służby zdrowia Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Od 1953 dyrektor Departamentu Wojskowego w Ministerstwie Zdrowia, a od 1957 szef Służby Zdrowia w MON. Mianowany w 1958 gen. bryg. W XI 1963 przeniesiony w stan spoczynku.
    Od 1927 działał w Polskim Czerwonym Krzyżu. W 1950 pełnił funkcję prezesa Zarządu Okręgu PCK w Bydgoszczy, potem m. in. członek ZG PCK.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14103, KW

    Zmarł w Warszawie 18 II 1986. Pochowany 24 II 1986 na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Lista starszeństwa oficerów zawodowych Korpusu Sanitarnego. W-wa Vi 1934; WPH nr 4. Warszawa 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kowalski Piotr
    - . kpt. art. 
    [1904-?], oficer sł. st. art. WP, kpt.[1938]
    Ur. 15 I 1904. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 6 pap/pal w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Ukończył w CWArt. W Toruniu kurs dla dowódców baterii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu artylerii piechoty w 21 pp w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku     d-cy  plutonu artylerii piechoty 21 pp w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami na przedpolach Modlina i w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina dalsze losy n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14106
    Dz. Pers. MSWoj. Nr 14 z 15 VIII 1929; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kowalski Tadeusz Edward
    - , ppor. piech.
    [1913-?], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur.27 X 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 77 pp w Lidzie na stanowisko d-cy plutonu w 3 kompanii I batalionu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu 3 kompanii I batalionu 77 pp w Lidzie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kowalski Wacław
    - , dyr.

    Kowalski Wincenty
    - , gen. bryg.
    [1892-1984], gen.

    Ur. 10 X 1892 w Warszawie, syn Józefa i Stanisławy z Żukowskich. Po ukończeniu gimnazjum im. ks. Konarskiego i szkoły technicznej Wawelberga i Rotwanda w Warszawie wyjechał do Belgii, gdzie studiował na wydziale maszyn politechniki w Leodium. W 1912 odbył obowiązkową służbę wojskową jako jednoroczny ochotnik w XII BArt. W Smoleńsku. Działalność niepodległościową rozpoczął w 1905  uczestnicząc w strajku szkolnym. Następnie członek ZWC i Związku Strzeleckiego. W VI 1914 ukończył kurs podoficerski, po czym był uczestnikiem letniego kursu oficerskiego w krakowskich Oleandrach. 3 VIII 1914 przydzielony do 1 kompanii kadrowej, z którą 6 VIII 1914 wyruszył do walki. Następnie w 1 p. art. LP. Jako wywiadowca służył w 4 baterii. Brał udział w walkach na szlaku I Brygady. Mianowany 15 XII 1914 chor. art., potem 1 XI 1916 ppor. art. Dowodził baterią. Podczas kryzysu w Legionach w VII 1917 został zwolniony z LP 16 VII 1917 i uwięziony w obozie w Beniaminowie. Po zwolnieniu z obozu wiosną 1918 wyjechał do Krakowa, gdzie po rozbrojeniu Austriaków w XI 1918 zorganizował 3 baterię 1 p. art., nad którą objął dowództwo. 15 XI 1918 awansowany do stopnia por. sł. st. art. Uczestniczył w walkach na froncie wojny polsko-ukraińskiej, a od VIII 1919 na froncie litewsko-białoruskim wojny polsko-bolszewickiej. 1 XI 1919 awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. dowodzi I dyonem 1 pap Leg. W czasie wyprawy kijowskiej dowodził 3 baterią, a od 14 V 1920 do 17 VIII 1920 I dyonem 1 pap Leg. Awansowany z starszeństwem od 1 IV 1920 mjr sł. st. art. Od 17VIII 1920 dowodził II baonem 5 pp Leg. Po zakończeniu wojny w XII 1920 powrócił do 1 pap., gdzie był z-cą d-cy i przejściowo jego d-cą.
    Od 4 VIII 1921 przebywał na kursie d-ców baonów w Rembertowie, a po jego ukończeniu od IX 1921 do VIII 1923 studiował w MSWoj. w Warszawie. W 1922 awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. i zweryfikowany w tym stopniu z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 27 IX 1923 był II oficerem sztabu w Inspektoracie armii w Wilnie, a od 1 III 1926 szefem wydziału w Biurze Ścisłej Rady Wojennej, zaś od XI 1927 do 1927 był z-cą szefa III oddziału Sztabu Generalnego. W 1927 ukończył kurs w Centrum Studiów Wojskowych. 1 I 1928 mianowany płk SG sł. st. art. Od 26 IV 1928 był szefem III Oddziału Sztabu Generalnego, potem 5 XI 1928 objął funkcję I oficera sztabu w GISZ. 10 XII 1930 mianowany  z-cą d-cy Obozu Warownego „Wilno”. Następnie od XII 1934 do V 1936 d-ca piechoty dywizyjnej 19 DP, potem od V 1936 do IV 1938 d-ca 8 DP i d-ca garnizonu Modlin. Następnie od V 1938 d-ca 1 DP Leg., którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Mianowany gen. bryg. 19 III 1939.
    Jedmnoczęsnie od 3 IX 1939 d-ca SGO „Wyszków”, przemianowanej 6 IX 1939 na GO jego imienia. Brał udział w alkach z Niemcami na szlaku bojowym 1 DP Leg. Okrążony przez przeważające siły niemieckie pod Tarnawatką na Lubelszczyźnie 24 IV 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. W czasie walk ranny. Po 6 miesięcznym pobycie w szpitalu osadzony w oflagu VII A w Murnau, gdzie przebywał do 29 IV 1945. Po uwolnieniu z oflagu wstąpił do PSZ na Zachodzie, gdzie służył w latach 1945-1946 w Paryżu i Londynie. Po demobilizacji w V 1946 wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie w 1955 uzyskał obywatelstwo amerykańskie. Działał w Stowarzyszeniu Weteranów Armii Polskiej, był prezesem Rady Stowarzyszenia Polskich Kombatantów, był dyrektorem Instytutu J. Piłsudskiego w Nowym Jorku oraz pierwszym prezesem Polskiej Bratniej Pomocy.
    Zmarł 29 XI 1984 w River Forest Illnois. Zgodnie z jego wolą jego prochy pochowano 6 IX 1986 na kwaterze wojennej na cmentarzu parafialnym w Kałuszynie.
    Odznaczony: VM kl. 4 i 5, Polonia Restituta kl. 2 i 4, KN, KW 4x,ZKZ, i innymi medalami.
    Żonaty z Walentyną Gens, miał z nią syna Sławomira /6 XII 1917-17 III 1996/i córkę Hannę /1924/. Po raz drugi żonaty z Zofią z Małeckich.

    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; W. Chocianowicz. w 50 –lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. II. W-wa 2006.T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kozanecki Mieczysław
    - , mjr kaw. 
    [1905-1939], mjr sł. st. kaw.[1934]

    Ur. 13 XII 1895. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 7 p. uł. W stopniu ppor. dowodził plutonem. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 7 p. uł. Ukończył w CWKaw. kurs dla d-ców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1927. Przeniesiony w 1929 do 2 p. szwol. w Stargardzie na stanowisko d-cy szwadronu. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1934. Przeniesiony na stanowisko kwatermistrza do 22 p. uł. w Brodach. W latach 1937-1939 pełnił funkcję kwatermistrza i II z-cy d-cy 22 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 22 p. uł. na stanowisku z-cy d-cy 22 p. uł. w składzie Kresowej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Łódź”. Walczył z Niemcami w rejonie Zgierza, potem w walkach odwrotowych. Po rozproszeniu się pododdziałów Kresowej Brygady Kawalerii 8 IX 1939 w Babsku k. Skierniewic objął dowodzenie nad oddziałem złożonym z części 22 p. uł. i innych jednostek. Po walkach w rejonie Mszczonowa 11 IX 1939 dowodzony przez niego oddział zostaje rozbity. By uniknąć niewoli 11 IX 1939 popełnił samobójstwo
    Odznaczony: VM kl. 5,KN,KW4x, ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kozdęba Zdzisław Eugeniusz - , por. piech.
    [1911-1939], kadet, oficer sł. st. piech. WP, por.

    Ur. 15 II 1911. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w VI 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od X 1930 do VIII 1932 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 19 pp we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Następnie przeniesiony na stanowisko d-cy plutonu do Baonu KOP „Żytyń”, stacjonującego w m. Żytyń pow. Równe na Wołyniu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1935. Następnie przeniesiony w 1937 do 18 pp w Skierniewicach, gdzie pełnił funkcję d-cy 2 kompanii CKM w II baonie. W kampanii wrześniowej 1939 był d-cą samodzielnej kompanii CKM na taczankach zmobilizowanej przez 18 pp i przydzielonej do 44 DP Rez. walczącej w obronie Warszawy na Saskiej Kępie i Grochowie. Poległ w walce z Niemcami 17 IX 1939 na Grochowie. Pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie.

    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9. Warszawa 15 VIII 1932.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kozika Stanisław - , kpt. art.
    [1904-1982], oficer sł. st. art. WP, kpt.[1939]

    Ur. 17 VIII 1904. Po ukończeniu gimnazjum w 1925 odbywa od 1925 do 1926 służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Piechoty. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 11 dak w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. W 11 dal pełnił różne funkcje m. in. oficera mobilizacyjnego. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził baterią w 11 dak. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 11 dak, a po przebiciu do Warszawy mianowany d-cą 1 baterii w 1 dak. Uczestnik obrony Warszawy. Walczył z wrogiem na Mokotowie. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII a w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 wstępuje do II Korpusu Polskiego we Włoszech. Po ewakuacji II KP do Wlk. Brytanii we IX 1946 zostaje zdemobilizowany. Początkowo przebywał w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Australii i tam osiadł na stałe.
    Zmarł 05 IX 1982 w Melbourne.
    Odznaczony: KW

    J. Łukasiak Szkołą Podchorążych artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy 1939. W-wa 1984.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kozioł Jakub - , ppłk dypl.
    [1895-1940], oficer dypl. sł. st. piech. WP, ppłk [1939]

    Ur. 25 VIII 1895. Ukończył szkołę średnią. W stopniu kpr. bierze udział w szeregach 1 pp Leg. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył wojenny kurs szkoły podchorążych. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 5 psp w Przemyślu, gdzie dowodził m. in. kompanią. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 15 VIII 1924. W okresie od XI 1929 do X 1931 studiował w MSWoj. w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Następnie oficer w sztabie Głównym WP. Do stopnia mjr dypl. awansowany 1 I 1932. W latach 1937-1939 szef I Oddziału KG Straży Granicznej. Awansowany do stopnia ppłk dypl. 19 III 1939. W wojnie obronnej we IX 1939 pełnił funkcje szef Oddziału III /operacyjnego/ w Dowództwie Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Zmarł w 1940 w oflagu VII A w Murnau.
    Odznaczony: VM kl. 5, /za wojnę z bolszewikami/ KN, OP5, KW, ZKZ.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy 1939. W-wa 1984; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Kozłowski Konstanty - , rtm.
    [1901-1968], oficer sł. st. kaw. rtm.[1933]
    Ur. 9 III 1901. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły oficerskiej jazdy. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VIII 1921. Służył w 12 pułku ułanów w Krzemieńcu, potem przeniesiony w 1931 do 25 pułku ułanów w Prużanie. Po ukończeniu w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kursu dla dowódców szwadronu awansowany 1 I 1933 do stopnia rtm. sł. st. kaw. W 1935 przeniesiony z 25 p. uł. do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy szwadronu KOP „Bystrzyca” , a następnie od 1 VII 1936 do III 1939 d-ca 5 szwadronu KOP „Żurno” stacjonującego w folwarku Żurne pow. Kostopol woj. wołyńskie wchodzącego w skład pułku KOP „Sarny” Po mobilizacji alarmowej w III 1939 został przeniesiony do 7 psk w Biedrusku na stanowisko d-cy szwadronu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 szwadronem 7 psk w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii Armii „Poznań”. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 7 psk m. in. w bitwie nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie w szeregach utworzonej w Warszawie Zbiorczej Brygadzie Kawalerii. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli pozostał w 1945 na Zachodzie i służył w PSZ. Po demobilizacji przebywał początkowo w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tam osiadł na stałe.
    Zmarł 29 II 1968 w m. Dorchester w Stanach Zjednoczonych. Pochowany na cmentarzu South Boston.
    Odznaczony; VM kl. 5 /za kampanię wrześniową 1939/, SKZ2x.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 14 III 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20906; O Niepodległą i Granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kozłowski Ludwik -

    Kozłowski Stanisław
    - mjr art.
    [1896-?+], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1927]
    Ur. 14 VII 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w 8 pac. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1927. Przeniesiony z 8 pac do 1 pac w Modlinie na stanowisko d-cy baterii. W latach 1936-1939 d-ca 7 baterii III dywizjonu 1 pac. Podczas mobilizacji w VIII 1939 przydzielony na stanowisko d-cy formowanego 46 dac w rejonie Modlinie przez 1 pac dla odwodu NW. Od 7 IX 1939 przydzielony do GO gen. Zulaufa w Warszawie na Pradze. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14109, KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

    Ur. 22 I 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 1 p. saperów kolejowych. Przeniesiony po 1925 do Korpusu Oficerów Artylerii. Po ukończeniu kursu dla oficerów art. przydzielony do 10 pap w Łodzi. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1928. W III 1931 przeniesiony z 10 pap do 4 pac na stanowisko d-cy baterii. Ukończył kurs dla dowódców dyonów w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Następnie d-ca III dywizjonu 4 pac. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca I dywizjonu 4 pac. W VIII 1939 mianowany d-cą mobilizowanego przez 4 pac - 10 dac dla 10 DP, którym dowodził w czasie kampanii wrześniowej 1939. Dowodzony przez niego dywizjon wspierał działania 10 DP. Po przebiciu się o Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14110, KN, KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

    Ur. 03 VI 1897. Ukończył gimnazjum. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 4 pp leg. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 4 pp Leg. pełnił różne funkcje. w latach 1921-1923 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Od 1923 w stopniu kpt. SG sł. st. piech. służył w MSWoj. – Biuro Ścisłej Rady Wojennej – Wydział III a. Następnie po 1926 oficer w Wojskowym Instytucie Naukowo-Wydawniczym w Warszawie, a po 1931 oficer Sztabu Głównego WP. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. piech. 1 I 1936. Po 1937 przeniesiony do pracy w Komendzie Głównej Policji, gdzie pełnił funkcję z-cy k-dta głównego policji. Do 6 IX 1939 przebywał w Warszawie, skąd 6 IX 1939 wyjechał razem z    k-dtem gł. policji J. Kordianem-Zamorskim i ewakuował się do Rumunii, gdzie został internowany w obozie Baile Herculane.
    Po wojnie przebywał w Wlk. Brytanii. Zajmował się tam historią wojskowości.
    Zmarł w 1964 w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: KW2x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; W. Chocianowicz. W  50—lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kozubowski Bolesław - , ppor. rez. piech. 
    [1903-1965],oficer rez. piech. WP, ppor. [1931], w konspiracji NOW/AK, por. rez.[1942], kpt. [1945], ps. „Bolesław”, „Gruby”, „Lis”, „Mocarz”, „Pleban”, „Trojanowski”.
    Kierownik kontrwywiadu Wydz. II k-dy Okręgu AK Warszawa-miasto IX 1942-XII 1943 i IV-VI 1944.

    Ur. 08 IV 1903 w Petersburgu, syn Mariana Antoniego /lekarza/ i Marii Kałantar. Uczył się w Męskiej Szkole Handlowej Towarzystwa Chińskiej Wschodniej Kolei Żelaznej w Harbinie i tam w V 1921 otrzymał świadectwo dojrzałości.
    W końcu 1921 przybył do Polski. We IX 1922 złożył egzaminy uzupełniające z przedmiotów polskich w XI 1922 rozpoczął studia w Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie. W XI 1926 uzyskał dyplom i został asystentem przy katedrze teorii statystyki w WSH. W latach 1927-1928 odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Następnie 1930-1931 asystent przy katedrze naukowej organizacji przedsiębiorstw przemysłowych w WSH. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 82 pp w Brześciu n/Bugiem. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Od 1932 prywatny przedsiębiorca: m.in. prowadził firmy rybne oraz był właścicielem wytwórni sprzętu elektrotechnicznego. Czynny w Obozie Wielkiej Polski utworzonym w 1926, po jego rozwiązaniu w 1933 nie wstąpił do SN.
    W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 82 pp w Brześciu n/Bugiem, gdzie pełnił funkcję adiutanta d-cy I baonu mjr Zygmunta Rosińskiego, a podczas obrony Modlina był adiutantem d-cy 82 pp ppłk Antoniego Chruściela.
    W okresie okupacji niemieckiej mieszkał przy ul. Królewskiej 21 w Warszawie. Czynny w konspiracji od X 1939 na stanowisku szefa oddz. I /organizacyjnego/, organizacyjnego od XII 1939 do VII 1941 p. o   k-dta głównego NOW. Od IX 1941 w ZWZ. Początkowy jego przydział jest nieznany. Od IX 1942 szef /kierownik/ kontrwywiadu Wydziału II K-dy Okręgu Warszawa-Miasto AK. Mianowany por. rez. piech. rozkazem KG AK nr L.65/BP z 11 XI 1942. Aresztowany podczas łapanki 27 XII 1943 w barze „Pod Wróblem” przy ul. Mazowieckiej w Warszawie. I po trzech dniach zwolniony, został jednak – zgodnie z obowiązującymi w takich sytuacjach przepisami – zawieszony na trzy miesiące. Ponownie na stanowisku od IV do VI 1944. Aresztowany ponownie 12 VI 1944 w filii „Gastronomii” przy ul. Marszałkowskiej 81 i osadzony na Pawiaku, w końcu VII 1944 wysłany do obozu koncentracyjnego w Gross-Rosen /Rogoźnica/. Uczestnik nieudanej próby ucieczki z filii tego obozu w Brzegu nad Odrą 05 I 1945. Po zakończeniu wojny i odzyskaniu wolności służył w PSZ na Zachodzie stopniu kpt. W 1947 zdemobilizowany, pozostał na emigracji w Wlk. Brytanii. Był prezesem koła Polskiego w Manchester.
    Zmarł w Manchester 02 VIII 1965.

    Rocznik oficerski rezerw 1934; M. Bielski. Grupa operacyjna „Piotrków” 1939. W-wa 1991; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939. W-wa 1985; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 1. W-wa 1987; A. Rószkiewicz-Litwinowiczowa. Trudne decyzje. Kontrwywiad Okręgu Warszawa AK 1943-1944. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Koźmiński Jan - , mjr dypl. pil.
    [1900-+?], oficer sł. st. lotnictwa WP, mjr dypl. pilot [1938]

    Ur. 14 VI 1900. Ukończył szkołę średnią. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919. Od 1 XII 1919 do 15 VI 1920 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Następnie jako podch. w szeregach 15 pap i bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. 1 X 1920 mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VII 1920. Następnie służy w 14 pap. Awansowany do stopnia por. 1 II 1922. Po 1924 przeniesiony do służby w lotnictwie. Ukończył niższy, potem wyższy kurs pilotażu w Grudziądzu. Służył w 3 p. lot. w Poznaniu. W latach 1928-1930 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Następnie oficer 1 p. lot. w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. lot. 1 I 1933. Przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na stanowisko wykładowcy, potem kierownika przedmiotu taktyki lotnictwa. Awansowany do stopnia mjr dypl. 19 III 1939.
    W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego w sztabie dowództwa Lotnictwa Armii „Poznań”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 prawdopodobnie w niewoli niemieckiej. Po wojnie mieszkał w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł.
    Odznaczony: MN,SKZ.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Krakow 2006;W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kózka Ludwik Mateusz Kazimierz - , por. dypl. pil. 
    [1909-+?], oficer dypl. sł. st. lotnictwa, por. [1935]

    Ur. 05 VII 1909. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w latach 1928 -1929 przeszkolenie unitarne w Szkole Podchorążych Piechoty, a następnie 1929-1931 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. 15 VIII 1931 z przydziałem do 3 pułku lotniczego w Poznaniu. Do stopnia por. pilota awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. Brał udział w obronie Warszawy. W jednym z lotów łącznikowych do Naczelnego Dowództwa w Brześciu nad Bugiem samolot został zestrzelony przez Niemców. Ranny zdołał wyskoczyć z samolotu i następnie dostał się do niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli powrócił do kraju. Zginął tragicznie w wypadku w kraju.

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Krajewski Bolesław - , rtm.
    [1895- 1944], powstaniec wielkopolski, oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1933]

    Ur. 13 XII 1895 w Książu pow. śremski w Wielkopolsce, syn Marcina i Antoniny z d. Ratajska. W latach 1902-1906 uczył się w szkole powszechnej w Książu, [potem w gimnazjum. Ukończył 6 klas gimnazjum filologicznego.  Od 1914 służył w stopniu ułana kawalerii armii niemieckiej. W czasie I wojny światowej 1914-1918 bierze udział w walkach na froncie wschodnim w Rosji, potem na froncie zachodnim we Francji oraz na froncie południowym w Serbii. Ukończył szkołę podoficerską, po ukończeniu, której był z-cą d-cy plutonu, potem d-cą plutonu. Podczas walk był trzykrotnie ranny. W XII 1918 po powrocie do kraju wstępuje do Straży Ludowej w Nowym Mieście nad Wartą. Uczestnik Powstania Wielkopolskiego, następnie podoficer w 1 Pułku Ułanów Wielkopolskich / przemianowanego w V 1920 na 15 p. ułanów/ w składzie 1 Dywizji Strzelców /14 DP/bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej od 1919-1920. Walczył od VIII 1919 na froncie Białorusko-Litewskim, potem w 1920 na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej oraz ofensywie sierpniowej 1920 znad Wieprza, potem nad Niemnem. Za okazane męstwo i odwagę na polu walki zostaje odznaczony VM kl. 5. /wg wniosku odznaczeniowego: w dniu 4 VIII 1920 podczas frontalnego ataku bolszewików  wykonał umiejętny manewr  podległym plutonem i uderzył na skrzydło atakujących bolszewików, czym zdezorganizował ich natarcie i ułatwił odparcie wroga. 28 IX 1920 wysłany na nocny wypad wziął do niewoli wielu jeńców bolszewickich w tym komandira. 2 X 1920 podczas niespodziewanego ataku bolszewików wziął pod swoją komendę szwadron ułanów i uderzając z flanki zmusił bolszewików do odwrotu. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony został VM kl. 5.  Po wojnie w stopniu st. wach. służył nadal w 15 p. ułanów. W okresie od 04 VIII 1921 do 07 VII 1922 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie-klasa 44. W latach 1922-1923 przebywał na kursie oficerskim w Szwadronie Szkolnym Oficerskiej Szkoły Jazdy w Grudziądzu. Mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 IX 1923 z przydziałem do 25 p. uł. na stanowisko    d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1925. Z dniem 15 VIII 1931 przeniesiony z 25 p. uł. do 6 szwadronu pionierów w Stanisławowie na stanowisko p. o d-cy szwadronu. W 1932 ukończył kurs saperski dla oficerów kawalerii. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1933. Następnie od 1933 etatowy  d-ca szwadronu, którym dowodził do IX 1939. W 1938 został wyróżniany jako najlepszy d-ca szwadronu pionierów w WP. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 6 szwadronem pionierów w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Poznań”, potem w Zbiorowej Brygadzie Kawalerii. Brał udział w walkach nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy, a po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Podczas walk zostaje ranny. Po kapitulacji Warszawy przebywał na leczeniu szpitalnym w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie. Po wyjściu z szpitala przebywał na terenie Warszawy. Czynny w konspiracji niepodległościowej. Nie udało się ustalić nazwy organizacji. W 1943 aresztowany w Warszawie przez funkcj. gestapo i uwięziony. Przewieziony do Poznania i uwięziony w Forcie VII. Przeszedł ciężkie gestapowskie śledztwo. Skazany przez hitlerowski sąd doraźny na karę śmierci. Zamordowany w więzieniu przy ul. Młyńskiej w Poznaniu 26 VI 1944.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 4x, KN z M, SKZ

    Dz. Pers. MSWoj. Nr 61 z 18 IX 1923; St. Radomyski. Zarys historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1923-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerski 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. MSWoj. Nr 7 z 23 X 1931; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Krajewski Wiktor
    - , mjr sap.
    [1890-+?], oficer saperów w st. sp. , ppłk [1923]

    Ur. 04 I 1890. Od XI 1918 w stopniu kpt. sap. służy w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 7 p. saperów. Do stopnia ppłk awansowany 1 VII 1923. Następnie w VII okręgowym szefostwie saperów. Przeniesiony w stan spoczynku po 1928 z przydziałem do Kadru Okręgowej Saperów VIII DOK – dyspozycja d-cy DOK VIII. Ewidencyjnie podlegał PKU Toruń. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa saperów w GO gen. M. Tokarzewskiego.
    Dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski 1928; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kras Jan
    - , ppor. rez. kaw.
    [1909-1939], ppor. rez. kaw. WP [1934]

    Ur. 13 I 1909.  Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od 16 VIII 1931-30 VI 1932 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a praktyki w 21 p. ułanów w Równem. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych został awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 20 p. ułanów w Rzeszowie. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do szwadronu kawalerii dywizyjnej 30 DP w Kobryniu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 plutonu w szwadronie kawalerii dywizyjnej 30 DP. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 30 DP. Ciężko ranny w walkach przebywał w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie, gdzie zmarł w wyniku odniesionych ran 5 X 1939.

    S. Radomyski. Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.Kraków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kraskowski Robert Stanisław Julian 
    - , por. br. panc.
    [1913-?], oficer sł. st. broni panc. por.[1938]/kaw./

    Ur.6 VI 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym, potem w plutonie szkolnym kawalerii. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 1 p. szwol. w Warszawie. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Przeniesiony z 1 p. szwol. do 3 b. panc. w Warszawie. W okresie 1938-1939 przebywał na kursie aplikacyjnym dla oficerów broni pancernej w Modlinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w kompanii czołgów 7 TP w grupie panc. – motorowej utworzonej w 3 b. panc. i przeznaczonej dla obrony Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy. po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    St. Radomyski. Zarys historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1923-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Szubański. 3 Batalion Pancerny. Pruszków1995
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Krasnodembski Ignacy Wiktor 
    - , por. piech. 
    [1903-?], oficer sł. st. piech. WP, por. [1937]

    Ur. 25 VII 1903. W WP służył od 1935 jako podoficer zawodowy. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 32 pp w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 p. o. d-cy 4 kompanii II batalionu 32 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 32 pp w składzie 8 DP. Uczestnik walk w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina przebywał w niewoli niemieckiej. Początkowo w jenieckim obozie przejściowym w Działdowie, potem m. in. w oflagu II C w Woldenbergu.
    Powojenne losy n/n.

    Dz. Pers. MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Krasnodębski Stefan Franciszek
    - , kpt. piech. 
    [1905-1979], oficer sł. st. piechoty WP, kpt. [1938], w konspiracji ZWZ-AK, mjr [1943], ps. „Borowik”

    Ur.24 VII 1905. Po ukończeniu szkoły średniej odbywa w latach 1925-1926 służbę wojskową w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty, a od X 1926 do VIII 1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor, sł. st. piechoty 15 VIII 1928 z przydziałem do 30 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu w III baonie. Do stopnia por. sł. st. awansowany 01 I 1933. Następnie d-ca 9 kompanii III baonu. /V 1934/. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 19 III 1938. Po ukończeniu kursu w CWP w Rembertowie w 1938 przeniesiony do sztabu 2 DP.
    W kampanii wrześniowej 1939 od 8 IX 1939 oficer operacyjny w sztabie 2 DP Leg. Brał udział w obronie Modlina i Warszawy.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji AK, gdzie pełnił funkcję m. in. zastępcy kierownika Wydziału I /Organizacyjnego/ Komendy Okręgu Warszawa-Miasto AK. Awansowany w konspiracji do stopnia mjr sł. st. piech. /03 V 1944/. W 1944 po mjr Wacławie Kuliszewskim funkcję kierownika tego wydziału. Brał udział w Powstaniu Warszawskim.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 27 IX 1979.

    Rocznik oficerski MSWojsk. 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina w 1939. W-wa 1985; A. Sanojca. Zarys struktur organizacyjnych Okręgu Warszawa—miasto SZP/ZWZ/AK IX 1939-VII 1944/w:/ Warszawa lat wojny i okupacji, z. 3. Warszawa 1973.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Krasnodębski Zdzisław
    - , kpt. pil.

    Krasoń Kazimierz Michał 
    - , por. piech. 
    [1907- 1991], oficer sł. st. piech. WP, por. [ 1934], w konspiracji ZWZ/AK, kpt. [1941], ps. „Kriszna”.
    Kmdt Obwodu ZWZ/AK Tarnobrzeg III 1941 – 19 III 1943. Okręg ZWZ/AK Kraków.

    Ur. 22 IX 1907 w Tarnobrzegu. Syn Jana i Agaty z d. Mazoń. Uczył się w Gimnazjum im. hetmana Jana Tarnowskiego w Tarnobrzegu, potem w gimnazjum w Nisku, gdzie w VI 1928 zdał maturę. Od VIII 1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem od IX 1929 do VIII 1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1931 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1934. Następnie d-ca kompanii i adiutant pułku. Przeniesiony do 84 pp w Kobryniu na stanowisko d-cy 7 kompanii III baonu 84 stacjonującego w Łunińcu.
    W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 7 kompanią III baonu 84. Walczy z wrogiem w rejonie Działoszyna, potem uczestniczy w walkach odwrotowych na szlaku bojowym pułku prowadzących do Modlina, gdzie walczy w obronie Modlina. W czasie walk zostaje ranny.
    Po kapitulacji Modlina znalazł się w niemieckiej niewoli. Przebywał w obozie jenieckim w Działdowie skąd na mocy umowy kapitulacyjnej zostaje w X 1939 zwolniony. Do Tarnobrzega powrócił w mundurze i szablą.
    Podczas niemieckiej okupacji czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Tarnobrzeg. Od III 1940 do III 1941 był zastępcą k-dta obwodu kpt. A. Pokornego „Kamionka”, potem od III 191 do III 1943 k-dt obwodu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 11 XI 1941. W VI 1941 zatrzymany w łapance i zmuszany do obierania ziemniaków dla żołnierzy niemieckich. Za odmowę aresztowany i uwięziony w Nisku. Na skutek starań żony został zwolniony.
    Działał aktywnie na podległym terenie. Współorganizator struktur konspiracyjnych na terenie obwodu. Aresztowany 13 III 1943 przez gestapo i uwięziony w Sandomierzu, potem w Mielcu. 28 III 1943 został uwolniony z więzienia w Mielcu w wyniku przeprowadzonej akcji rozbicia więzienia w mielcu przez oddział „Jędrusiów”. Po odzyskaniu wolności ukrywał się w Wiśniowej k/Staszowa. Nie uczestniczył już w działalności konspiracyjnej. Po zajęciu przez wojska sowieckie tych terenów powrócił do Tarnobrzega. Jesienią 1944 wyjechał do Lublina i wstąpił tam do WP. Awansowano go do stopnia mjr-a sł. st. Był oficerem operacyjnym 7 DP. Brał udział w walkach na froncie w składzie II Armii WP. Walczył z Niemcami w rejonie Budziszyna. Po zakończeniu wojny w Kraśniki 1945 był szefem sztabu w Dowództwie Okręgu Wojskowego Nr 3 w poznaniu. Awansowany 29 XII 1945 do stopnia ppłk-a sł. st. Następnie w sztabie I Korpusu Piechoty w Wałczu. Awansowany do stopnia płk-a sł. st.
    12 XII 1949 aresztowany przez Informację Wojskową w Wałczu. Więziony w Bydgoszcz, gdzie przeszedł okrutne śledztwo w trakcie przesłuchań bity i torturowany. 15 XII 1950 skazany przez WSR Bydgoszcz na karę 8 lat za współpracę z Niemcami w okresie okupacji.
    01 III 1951 na rozprawie apelacyjnej wniesionej przez adwokata wyrok podwyższono do lat 10. Więziony w ZK Potulice i ZK Koronowo. 15 X 1953 zwolniony warunkowo z więzienia ze względu na stan zdrowia. Po odzyskaniu wolności leczył się w sanatorium w Polanicy. Do służby w WP już nie wrócił. Pracował w Poznaniu jako kierownik administracji spółdzielczej.
    15 V 1957 postanowieniem NSW w Warszawie został całkowicie zrehabilitowany. Mieszkał w Skórzewie k/Poznania, gdzie zmarł 08 IX 1991. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM kl. 5 /za kampanię wrześniową 1939/, KW 2x, KP.
    Żonaty z Jadwigą z d. Błocka / 1914-1990/. Miał dwóch synów: Andrzeja /1936/ oficera policji i Bohdana /1938/, lekarza.

    Rocznik oficerski MSWoj. 1932; M. Bielski. Grupa operacyjna „Piotrków” 1939. W-wa 1991; A. Nawrocki. 84 pp. Pruszków 2002; MSBUDN 1939-1956, t. 3. Kraków 1998; B. Szwedo. Kawalerowie VM. Tarnobrzeg.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Krasowski Józef
    - , por. rez. piech.
    [1907-?], oficer rez. piech. por.[1938]

    Ur. 19 III 1907. Ukończył gimnazjum. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w 1 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 80 pp w Słonimiu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 80 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowano go 1 I 1938 do stopnia por. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 4 kompanii II batalionu 1 pułku Obrony Warszawy. Uczestnik walk w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kraspodębski Stefan
    - , szef Biura Opuszczonych Zakładów Wytwórczych

    Kraśnicki Władysław Adolf
    - , mjr art.   patrz LINK

    Krawczyk Mieczysław
    - , por. art.
    [1911-?],oficer sł. st. art. [1936]

    Ur. 27 I 1911. Ukończył gimnazjum w Łodzi. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w 5 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 10 pap w Łodzi. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 4 pac w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 z-ca d-cy szkoły podoficerskiej 4 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 5 pac, potem na stanowisku d-cy baterii towarzyszącej w zorganizowanym w Warszawie VI batalionie „Cytadela”. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu. Dz. Pers. MSWoj. Nr 6 z 29 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Krawczyk Stanisław
    - , kpt. piech.
    [1898-1941], członek POW, oficer sł. st. piechoty WP, kpt. [1935], żołnierz SZP/ZWZ, ps. „Smętny”
    D-ca powiatowy SZP, kmdt Obwodu ZWZ Lubartów XI 1939 – I 1940.Okręg Lublin SZP/ZWZ.

    Ur. 02 XI 1898 w m. Płonka pow. Krasnystaw. Wywodził się z rodziny chłopskiej. Uczęszczał do gimnazjum. Od 1916 działa w ruchu niepodległościowym, członek POW w pow. Krasnystaw. Od XI 1918 służy w WP. Bierze udział w wojnie polsko - bolszewickiej 1919-1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie pozostaje w służbie wojskowej w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1923 – 1925 w Szkole Podchorążych Piechoty i Oficerskiej w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 1 VII 1925 z przydziałem do 43 pp w Dubnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. Następnie pełni różne funkcje oficerskie m.in. d-ca kompanii, adiutant pułku. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 1 I 1935.
    W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 7 kompanii III baonu 43 pp. Podczas walk z wrogiem w rejonie Tomaszowa Maz. objął funkcję d-cy III baonu. Otoczony na stanowiskach obronnych przez przeważające siły niemieckich wojsk pancerno-motorowych w nocy z 5/6 IX 1939 przebił się przez pierścień wojsk niemieckich i wyprowadził III baon z okrążenia. 11 IX 1939 w toku przeprawy przez Wisłę zorganizował obronę przeprawy, a po przeprawie bronił pozycji uniemożliwiając wrogowi przejście Wisły. Za wykazanie bohaterskiej podstawy był przedstawiony do odznaczenia VM kl. IV.
    19 IX 1939 walczy pod Falenicą, potem uczestniczy w bitwie pod Tomaszowem Lub. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Ukrywa się w rodzinnej Płonce u swych krewnych, następnie na koloni Romanówek gm. /Rudnik pow. Krasnystaw. W XI 1939 nawiązał kontakty z organizacją SZP i podejmuje działalność konspiracyjna. Mianowany przez mjr-a J. Spychalskiego d-cę wojewódzkiego SZP w Lublinie na stanowisko d-cy powiatowego SZP Krasnystaw. 11 XI 1939 z jego inicjatywy odbyło się zebranie założycielskie SZP w Płonce. W połowie XII 1939 zagrożony aresztowaniem wyjechał do Lublina. Od końca XII 1939 k-dt Obwodu ZWZ Lublin. W końcu I 1940 został w Lublinie aresztowany przez gestapo i uwięziony na Zamku Lubelskim, gdzie przeszedł okrutne gestapowskie śledztwo. Zginął zamordowany na początku 1941 w wiezieniu na Zamku Lubelskim. Wg innej wersji wywieziony do obozu w Oświęcimiu i tam zginął zamordowany w 1941.
    Odznaczony: VM kl. 5 i kl. 4, KN

    Roczniki oficerskie MSWoj.;1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; I. Caban – Z. Makowski. ZWZ-AK w Okręgu Lublin 1939-1944. Lublin 1971; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995, tenże: Okręg Lublin AK. Lublin 1996.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Krell Zygmunt Samuel
    - , mjr lek. wet.

    Kręcki, Tomasz
    - , ppor. piech. 
    [1907-1975] , ppor. sł. st. piech. [1936], nauczyciel

    Ur. 21 XII 1907 w Łobżenicy k. Piły, syn Ludwika i Teodozji z d. Diewel.  W WP służył od 1928. Ukończył szkołę podoficerską i pozostaje w służbie zawodowej jako podoficer nadterminowy, potem zawodowy. Jednocześnie uzupełnia wykształcenie cywilne. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 30 pp w Warszawie na stanowisku d-cy plutonu. W okresie 1938-1939 d-ca plutonu w  1 kompanii I batalionu 30 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku dowódcy 1 kompanii I batalionu 360 pp. Uczestnik obrony Warszawy na Odcinku Zachodnim. Odznaczony za męstwo okazane na polu walki 13 IX 1939 Krzyżem Walecznych. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu nr jeńca 917 B, a od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju. Do domu w Łobżenicy dotarł o8 II 1945. Następnie w 1946 pracuje  jako magazynier w Elewatorach Zbożowych w Gdyni i Gdańsku.  W 1947 powraca do Łobżenicy i podejmuje pracę zawodową w szkolnictwie. Do uzyskania renty w 1966 pracuje jako nauczyciel szkół podstawowych w m. Piesna, Walentynowo i w Luchowie.
    Zmarł  17 XII 1975. Pochowany na cmentarzu w Łobżenicy.
    Żonaty od 1946 z Marią Woyczikowską. Mieli sześcioro dzieci.
    Odznaczony: KW
    Tajny Dz. Awansowy MSWoj. Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków.
    .
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kronenberg Jan Leopold - , rtm. rez.
    [1891-1971 ], rtm rez. kaw. WP[1919]

    Ur. 14 II 1891. Uczestnik Powstania Wielkopolskiego XII- 1918-II 1919, potem wojny polsko-bolszewickiej w 1920, a w V-VII 1921 uczestniczy w III Powstaniu Śląskim. Służył w 15 p. ułanów. Przeniesiony w 1921 w stopniu rtm. kaw. do rezerwy. Ewidencyjnie podlegał PKU Włocławek z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII w Toruniu – korpus oficerów kawalerii. Aktywny działacz Związku Oficerów Rezerwy.
    W kampanii wrześniowej 1939 łącznik wojskowy Komisariatu Cywilnej Obrony Pragi. Podczas okupacji żołnierz AK. Po wojnie na emigracji. Mieszkał w Los Angeles w Stanach Zjednoczonych, gdzie zmarł 14 II 1971. Pochowany na cmentarzu Holly Cross.

    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; Przegląd Kawalerii Nr 6 . Londyn 1972.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kropielnicki Antoni - , rtm.
    [1904-1992], oficer sł. st. kaw. WP, rtm.[1939]

    Ur. 16 V 1904. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1929 z przydziałem do 12 p. ułanów w Białokrynicy k. Krzemieńca na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronu. Do stopnia rtm. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu CKM 12 p. ułanów w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach pod Mokrą 1 IX 1939, potem 8 IX 1939 pod Wolą Cyrusową, a 13 IX 1939 pod Mińskiem Maz., gdzie 12 p. uł. zostaje rozproszony. Z częścią żołnierzy i oficerów przedostał się do Warszawy i bierze udział w jej obronie dowodząc oddziałem spieszonym z 12 p. uł. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 służył w PSZ na Zachodzie. Awansowany do stopnia mjr-a. Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Działał aktywnie w ruchu kombatanckim. Awansowany przez MON w Londynie do stopnia ppłk kaw. w st. sp. Publikował w „Przeglądzie Kawalerii i Broni Pancernej” artykuły z historii 12 p. ułanów i kampanii wrześniowej 1939.
    Zmarł w Wlk. Brytanii 5 II 1994.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12378

    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1923-1939. W-wa 1989;Dziennik Personalny MSWoj. Ne 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 12 Pułk Ułanów. Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Krotkiewski Władysław Norbert
    - , kpt. int.

    Krowarsch Konrad Andrzej
    - , ppor. rez. piech.
    [1911-1939], ppor. rez. piech. WP[1937]

    Ur. 25 XI 1911. Po ukończeniu szkoły średnie odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych rezerwy Piechoty 25 D przy 29 pp w Kaliszu. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 56 pp w Krotoszynie. W kampanii wrześniowej 1929 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 56 pp w składzie 245 DP. Uczestnik walk z Niemcami w bitwie nad Bzurą. Poległ 19 IX 1939 w walce z wrogiem we wsi Łasice k. Sochaczewa. Po wojnie jego prochy ekshumowano i pochowano na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Królicki Stanisław Antoni - , płk kaw.
    [1893-1939], członek Związku Strzeleckiego, legionista, oficer sł. st. kawalerii WP, płk [1939]
    Ur. 10 lutego 1893 w Kętach pow. Oświęcim woj. krakowskie, w rodzinie rolników Antoniego i Rozalii z d. Gajewskiej. Po ukończeniu szkoły realnej uczęszczał do Seminarium Nauczycielskiego w Kętach, gdzie w 1914 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie nauki w seminarium działał aktywnie w „Sokole” i w Związku Strzeleckim, w którym przeszedł przeszkolenie wojskowe i ukończył szkołę podoficerską. 02 VIII 1914 wraz z swoim plutonem zostaje wcielony do Legionów Polskich w Krakowie. 10 VIII 1914 wyruszył na front w składzie oddziału J. Piłsudskiego. Bierze udział w kampanii kieleckiej. 20 VIII 1914 po reorganizacji Grupy Wojskowej dowodzonej przez Józefa Piłsudskiego przeniesiony do 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich dowodzonego przez Władysława Belinę - Prażmowskiego. Brał udział we wszystkich walkach na szlaku bojowym 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich od Kielecczyzny aż na Wołyń. Awansowany do stopnia wachmistrza. W październiku 1916 wraz z 1 Pułkiem Ułanów wycofany z frontu na Wołyniu i przewieziony do Baranowicz, skąd 28 listopada 1916 przewieziono 1 p. ułanów transportem kolejowym do Ostrołęki, gdzie pułk został zakwaterowany. Ukończył tu szkołę oficerską jazdy. Awansowany do stopnia chorążego. Po kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 zostaje za odmowę złożenia przysięgi na wierność Niemcom internowany w Szczypiornie jako obywatel austriacki zostaje we wrześniu 1917 osadzony w obozie w Marmarosz Sziget na Węgrzech, potem 15 II 1918 wcielony do 4 p. ułanów austriackich i skierowany do oficerskiej szkoły kawalerii rezerwy w Stockerau w Austrii, a po jej ukończeniu skierowany na front włoski, gdzie dowodził plutonem w składzie 4 p. ułanów. Po zakończeniu działań wojennych w końcu października 1918 powraca do Polski. Od 01 listopada 1918 w stopniu ppor. sł. st. kaw. służy w Wojsku Polskim z przydziałem do dyonu kawalerii dowodzonego przez rtm. Antoniego Jabłońskiego. 19 II 1919 dyon zostaje włączony do 11 p. ułanów. Brał udział w walkach na froncie wojny polsko-ukraińskiej, potem polsko-bolszewickiej. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 18 III 1919. Od wiosny 1919 bierze udział w bojach z bolszewikami na froncie litewsko-białoruskim na Wileńszczyźnie. Od VI 1920 wraz z 11 p. ułanów w składzie 1 Brygady Jazdy uczestniczy w walkach z bolszewicką 1 Armią Konną na froncie wołyńskim. Uczestniczy w szarży pod Aleksandrią, potem w bitwie o Równe. Następnie walczy w walkach odwrotowych, później od VIII 1920 po bitwie warszawskiej w działaniach ofensywnych na Wołyniu. 17 IX 1920 uczestniczy w szarży pod Wójtowcami. Za wzorowe wykonanie szarży na pozycje 423 pp bolszewickiej pod Wiązowem i przeprowadzenie ataku na wieś Ruzdwiany został odznaczony VM kl. 5 nr 5109. W czasie działań wojennych pełnił funkcję z-cy d-cy szwadronu w 11 Po zakończeniu działań wojennych nadal służy w 11 p. ułanów. 10 II 1921 skierowany na 8 – miesięczny kurs d-ców szwadronów w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. w 1921 . Zweryfikowany w 1922 przez MSWojsk. w stopniu rtm sł. st. kaw. z starszeństwem 01 VI 1919.
    W latach 1921 – 1925 nadal służy w 11 p. uł., gdzie pełni m. in. funkcję d-cy szwadronu zapasowego. W 1925 ukończył w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs doszkalający dla oficerów sztabowych. Z dniem 11 VIII 1925 przeniesiony z 11 p. uł. w Ciechanowie do 19 p. uł. w Ostrogu Wołyńskim na stanowisko d-cy szwadronu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 01 I 1927. W latach 1927-1929 pełni funkcje kwatermistrza i jednocześnie II zastępcy d-cy 19 p. ułanów.
    Z dniem 19 VII 1929 przeniesiony na stanowisko zastępcy d-cy 17 p. ułanów w Lesznie Wlkp. W 1931 ukończył kurs dla d-ców pułków kawalerii w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Do stopnia ppłk sł. st. kaw. awansowany 01 I 1933. W 1934 ukończył kurs dla dowódców pułków piechoty w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Od 12 VII 1937 d-ca 1 psk w Garwolinie. 19 III 1939 awansowany do stopnia płk sł. st. kaw. Od lipca 1939 dowodzony przez niego 1 psk miał wejść w skład formowanej Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej pod dowództwem płk dypl. sł. st. S. Roweckiego. Jako wybitny oficer kawalerii nie chciał dowodzić zmotoryzowanym pułkiem. Jak wspomina b. d-ca plutonu ppor. W. Zaleski „ odszedł z powodu motoryzacji, która była mu niemiła, a to przecież było powodem zmiany barw pułkowych. Odejście wspaniałego, choć surowego i sprawiedliwego dowódcy było niepowetowaną stratą dla ludzi pracy solidnej, a w tym i solidnej sportowej, którzy zawsze mogli liczyć na jego nie tylko sprawiedliwą ocenę, ale poparcie i zachętę”.
    W dniu 7 lipca 1939 przekazał 1 psk ppłk sł. st. kaw. J. Mularczykowi. Następnie na własną prośbę przeniesiony na stanowisko d-cy 7 psk w Biedrusku k/Poznania.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 brał udział od 01 IX 1939 do 17 IX 1939 we wszystkich walkach z Niemcami. Dowodzi 7 psk w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Osobistym męstwem przyczynił się do zwycięstwa 7 psk w walkach z wrogiem pod Zbrożkową Wolą 11 IX 1939, potem w dniach 14-15 IX 1939 pod Brochowem k/Sochaczewa. Uczestniczy w zaciętych walkach przeciwko siłom wroga pod Zamościem Kampinoskim 17 IX 1939, gdzie został ciężko ranny odłamkami pocisków artyleryjskich. Przewieziony taczanką na punkt opatrunkowy, skąd ewakuowano go do polowego szpitala wojskowego w Modlinie, gdzie zmarł 28 IX 1939. W czasie walk wyróżnił się wartościami dowódczymi w ciężkich bojach prowadzonych przez 7 psk z przeważającymi siłami nieprzyjaciela. Pośmiertnie odznaczony przez gen dyw. J. Rómmla VM kl. 4 nr 00161 zatwierdzonym 19 X 1967 przez gen. broni W. Andersa.
    Pochowany na terenie twierdzy. W 1945 jego zwłoki ekshumowano i pochowano na Cmentarzu Komunalnym dla Zasłużonych /Dawny Wojskowy Powązki/ w Warszawie.
    Należał do grona najzdolniejszych oficerów kawalerii polskiej.
    Odznaczony: VM kl. IV nr 00161, kl. V nr 5109, KN, KW 3x, OOP kl.5, ZKZ, SKZ, Orderem Korony Rumuńskiej 4 kl.
    Był żonaty od 1924 z Marią Ostojską. Małżeństwo było bezdzietne.

    CAW ap. 14082; Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Z. Szacherski. Wierni przysiędze. W-wa 1966; R. Abraham. Wspomnienia wojenne znad Warty i Bzury. W-wa 1969;P. Bauer. 17 Pułk Ułanów wielkopolskich. Pruszków 1994; J. S. Tym. 7 Pułk strzelców Konnych wielkopolskich. Pruszków 1999; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; P. Bauer, B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939. W-wa 198; T. Łaszczewski. Biogram S. K. [w:]MSBUDN 1939-1956, t. 12. Kraków 2007.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kruczała Rudolf Jan
    - , mjr piech.
    [1898-1939], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1934]

    Ur. 18 II 1898. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Odznaczony za męstwo okazane na polu walki Krzyżem Walecznych. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 73 pp w Katowicach. Pełnił w pułku różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1VII 1925. Przeniesiony ok. 1930 z 73 pp do KOP na stanowisko d-cy kompanii granicznej, skąd zostaje przeniesiony na kurs dla d-ców batalionu w CWPiech. W Rembertowie. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1934 i przeniesiony do 61 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy batalionu. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził III baonem 61 pp. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Poległ w walce 17 IX 1939 w Konarach.
    Odznaczony: Krzyżem Niepodległości, KW, ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Krudowski Marian
    [1892-1953], płk sł. st. piech. WP[1933]

    Ur. 25 III 1892 w Bochni, syn Jana i Marii z Brzózków. Uczęszczał do szkoły średniej. Od 1915 służył w Legionie Puławskim, potem po rozwiązaniu legionu w polskich oddziałach na wschodzie. Od XI 1918 w WP. W stopniu por. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Do stopnia kpt. awansowany w 1921. W 1922 zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w 21 pp w Warszawie, gdzie w latach 1923- V 1927 dowodził I batalionem. Od 3 VIII 1925 do 3 XI 1925 przebywał na kursie doszkalającym dla oficerów sztabowych w Rembertowie.                     Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 VII 1925. W V 1927 przeniesiony z 21 pp do 57 pp w Poznaniu na stanowisko z-cy d-cy pułku. Funkcję pełnił do VI 1930. Z dniem 1 VII 1930 przeniesiony na stanowisko d-cy 10 pp w Łowiczu. Awansowany do stopnia płk sł. st. piech. 1 I 1933. 10 pp dowodził do VIII 1939. W końcu VIII 1939 mianowany d-cą piechoty dywizyjnej mobilizowanej 44 DP Rez. Jednak funkcji nie objął. Kampanię wrześniową 1939 odbywał z 10 pp w składzie 26 DP. Walczył z Niemcami nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. Po rozbiciu pułku w nocy z 19/20 IX 1939 dowodził resztkami pułku podczas prób przebicia się na Wyszogród. Po zaciętej walce w rejonie m. Giżyce oddział zostaje rozbity i ulega rozsypce. Wzięty do niewoli niemieckiej przebywał 21 IX 1939 w przejściowym obozie jenieckim w Żyrardowie. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu zniewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał we Wrocławiu, gdzie zmarł 4 VIII 1953.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Łowiczu.
    Żonaty od 1915 z Janiną Zofią z Brzósków. Z tego związku miał córkę Irenę zamężną Kryczyńską /1916-1997/ i syna Andrzeja /1927-1990/
    Odznaczony VM kl. 5 nr 5310, KN, OP4,kw2x,ZKZ, MI

    Dz. Pers. Nr 55 z 22 V 1925; Dz. Pers. MSWoj. Nr 14 z 5 V 1927;Dz. Pers. MSWoj. Nr 11 z 18 VI 1930; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Krukowski Leonard - mjr. piech. 
     [1893-1967], oficer sł. st. piech. mjr [1932]
    Ur. 18 X 1893 w Barcinie. Uczęszczał go szkoły średniej. Po wybuchu I wojny światowej wcielony do armii niemieckiej. Brał udział w walkach na frontach I wojny światowej. Po powrocie do Barcina w 1918 bierze udział w przygotowaniach do Powstania Wielkopolskiego i organizowaniu kompanii barcińskiej, w której szeregach bierze udział w walkach z Niemcami podczas powstania. 6 III 1919 wraz z kompanią barcińską wcielony do utworzonego rozkazem Dowództwa Głównego na froncie północnym 4 Pułku Strzelców Wielkopolskich. Mianowany ppor. piech. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-1920 w szeregach 4 p. strz. wielkopolskich przemianowanego 19 XII 1919 na 58 pp. W stopniu por. uczestniczy w III Powstaniu Śląskim V-VII 1921 gdzie dowodzi batalionem.   Następnie służy w 58 pp w Poznaniu, gdzie pełni różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Awansowany do stopnia kpt. 15 VIII 1924. Po 1926 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1932. W latach 1936-1939 pełni funkcję Kwatermistrza i II z-cy d-cy 70 pp w Pleszewie. W VIII 1939 mianowany d-cą 8 batalionu strzelców, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 17 DP. Uczestniczył w walkach m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych, a po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A W Murnau. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 przebywał na zachodzie, potem powrócił do kraju.
    Zmarł 16 I 1967.
    Odznaczony; VM kl. 5, KN, KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; L. Głowacki 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kruk-Śmigla Jan - , ppłk dypl.

    Kruszyński Stanisław Marian 
    - , mjr art.
    [1899-?], oficer sł. st. art. WP, mjr[1935]

    Ur. 16 IV 1899. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych artylerii. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 5 pap. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1925. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu kurs dla dowódców baterii. Przeniesiony w 1931 z 5 pal na stanowisko referenta art. w dowództwie DOK VI w Krakowie. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1935. Po ukończeniu kursu dla dowódców dywizjonu mianowany w VIII 1935 d-cą dywizjonu w 27 pal we Włodzimierzu Wołyńskim. w 1939 przeniesiony z 27 pal do 13 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III dywizjonu 13 pal w składzie 13 DP. Brał udział w walkach pod Tomaszowem Maz., potem w walkach odwrotowych.
    Odznaczony: KW, ZKZ, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935;  R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Krutowski
    - . dr med.

    Kruziel Jan Sylwester
    - , kpt. piech.
    Kruziel Jan Sylwester [1902-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1936]

    Ur. 21 I 1902. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 II 1921. Długoletni oficer 82 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. W latach 1936-1939 d-ca6 kompanii II batalionu 82 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy dywizyjnej kompanii kolarzy 30 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 30 DP od walk w obronnych na linii rzeki Warty, potem w walkach odwrotowych i w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: MN

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kryński Zdzisław - , dr med.

    Krysakowski Stanisław Antoni
    - , kpt. art.
    [1897-?], oficer sł. st. art. WP, kpt. [?]

    Ur. 8 V 1897. W latach I wojny światowej służył w armii austriackiej. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 5 pap. Dekretem NW L. 2779 z 26 III 1921 mianowany ppor. sł. st. art. W 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. W III 1922 przeniesiony z 5 pap do 11 pap, potem w 1924 do 5 pac w Krakowie. Długoletni oficer 5 pac, gdzie pełnił różne funkcje. Odkomenderowany w VI 1934 z 5 pac do Wojskowego Sądu Rejonowego w Krakowie. W IV 1935 przeniesiony z 5 pac do 6 pal w Krakowie. W VII 1935 przekazany do dyspozycji d-cy DOK V w Krakowie. Awansowany do stopnia kpt. i przeniesiony w 1936 do rezerwy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii w Dowództwie Obrony Warszawy.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n.

    Dz. Pers. Nr 15 z 16 IV 1921; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Dz. Pers. Nr 6 z 18 IV 1935;Dz. Pers. Nr 10 z 4 VII 1935. Roczniki oficerskie 1924,1928,1932
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Krysiak Zygmunt - , kpt. piech.
    [1898-1944], oficer sł. st. WP, kpt. [1933], w konspiracji ZWZ/AK, mjr, ps. „Jan”, „Janusz” vel Jan Graczyk, vel Jan Groszek.
    Kmdt Inspektoratu AK Włocławek 1942 – XII 1943. Okręg AK Pomorze.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kozolubski Juliusz Marcin - , mjr dypl.
    [1897-1964], oficer sł. st. piech. mgr, mjr dypl. [1936], hist0ryk wojskowości
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kozłowski Tadeusz Wiktor - , mjr art.
    [1896-?+], oficer sł. st. art. WP, mjr[1938]

    Ur. 08 V 1899 we wsi Waganiec pow. Nieszawa na Kujawach. Syn Franciszka i Stanisławy z d. Czerwińska. Ukończył w 1919 kolejową średnią szkołę techniczną. Od jesieni 1919 służył w Poznańskim Baonie Wojsk Kolejowych, potem do 1921 w 57 pp. Od IX 1921 do V 1923 w Batalionie Szkolnym Wojsk Kolejowych w Łodzi, gdzie ukończył Szkołę Podchorążych. Mianowany ppor. sł. st. 1 V 1923 z przydziałem do 84 pp. w Pińsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 V 1925, potem m.in. d-ca kompanii, oficer żywnościowy. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1933. W latach 1937-1939 oficer administracyjno-materiałowy 84 pp. Ukończył kurs dla oficerów w zakresie kwatermistrzostwa. W kampanii wrześniowej 1939 kwatermistrz 84 pp. Uczestnik walk z wrogiem na szlaku 84 pp. w składzie 30. DP, od Piotrkowa Tryb., skąd przedarł się po walkach odwrotowych z taborami pułku do Modlina, gdzie dotarł 16 IX 1939. Brał udział w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie jenieckim w Działdowie, skąd został w XI 1939 zwolniony na podstawie umowy kapitulacyjnej.
    Po zwolnieniu z obozu zamieszkał z rodziną w Warszawie. Od początku 1940 czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ na terenie Warszawy. W 1941 przekazany do dyspozycji K-dta Okręgu ZWZ Pomorze. W końcu 1941 zostaje skierowany na teren Włocławka z nominacją na k-dta Inspektoratu Rejonowego ZWZ Włocławek w Okręgu ZWZ Pomorze. Zamieszkał pod nazwiskiem konspiracyjnym Jan Graczyk u swego brata w Żychlinie. Jego rodzina mieszkała w tym okresie czasu w Broniewie k/Kołodziejewa. Oficjalnie podjął pracę w cukrowni Dobre. W skład inspektoratu wchodziły obwody: Włocławek, Lipno, Nieszawa i Inowrocław. Utrzymywał kontakty z k-dtem Obwodu ZWZ/AK Inowrocław ppor. rez. Antonim Dziubą, ppor. Henrykiem Kopczeńskim ps. „Surma. Łączność z K.O. Pomorze ZWZ/AK utrzymywał przez radiostację ukrytą w Dobrem. Aresztowany przez gestapo w Broniewie 16 XII 1943. Następnego dnia 17 XII 1943 aresztowana została jego żona i starsza córka zesłane do obozu koncentracyjnego w Ravenbrück, który przeżyły.
    Więziony w Inowrocławiu, gdzie przeszedł ciężkie śledztwo. Następnie przewieziony do więzienia w Poznaniu i skazany przez hitlerowski sąd doraźny na karę śmierci. Pod koniec VII 1944 osadzony w obozie w Żabikowie, gdzie 10 VIII 1944 został zamordowany.
    W konspiracji ZWZ/AK
    był awansowany do stopnia mjr-a sł. st.
    Odznaczony: SKZ

    Roczniki oficerskie MSWoj. Warszawa 1924,1928,1932; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina w 1939. Warszawa 1985; A. Nawrocki. 84 pp Strzelców Poleskich. Pruszków 2002; M. Bielski. Grupa Operacyjna „Piotrkow” 1939. Warszawa 1991; 50-lecie powstania AK 1942-1992. Jednodniówka. Inowrocław 1992; A. Nowicki. Krysiak Zygmunt /w:/ Słownik Konspiracji Pomorskiej 1939-1945. t. 4. Toruń 1998; T. Jaszowski. Okręg Pomorski AK. Podokręg Południowo - Wschodni. Toruń 1996.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Krysiński Jan Stanisław - , por. rez. art.
    [1904-?], oficer rez. art. WP, por.[1936]

    Ur. 25 X 1904. Ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 5 pac w Krakowie. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 4 pac w Łodzi. Po kolejnych ćwiczeniach awansowano go z dniem 1 I 1936 do stopnia por. rez. art. Ewidencyjnie podlegał PKU Łódź M II. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 4 pac z przydziałem do I dywizjonu. Na początku IX 1939 wraz z I dywizjonem 4 pac skierowany do Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy na stanowisku d-cy baterii haubic 100 mm w dywizjonie dowodzonym przez kpt. J. Czecha.
    Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kryst Edward
    - . st. wachm. żand.

    Krystek Witalis Stanisław
    - , por. art.
    [1911-1987], kadet, oficer sł. st. art. WP, por.[1937], w PSZ mjr

    Ur. 18 V 1911. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 7 dak w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcję adiutanta 7 dak.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 7 dak w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Uczestniczył w walkach nad Bzurą, gdzie 18 IX 1939 został ranny, potem w walkach odwrotowych. Po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie w składzie utworzonej 23 IX 1939 z Wielkopolskiej i Podolskiej Brygad Kawalerii Zbiorowej Brygadzie Kawalerii. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód. Następnie w II Korpusie Polskim gen. W. Andersa, gdzie dowodził baterią, potem był d-cą dywizjonu. Awansowany do stopnia kpt. W VII 1944 brał udział w walkach o Anckonę, a w IV 1945 o Bolonię. Wojnę zakończył w stopniu mjr sl. st. art. W IX 1946 ewakuowany z II Korpusem do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 17 II 1987 w Londynie
    VM kl. 5 nr 13659, KW

    Księga Pamiątkowa Kadetów II RP. W-wa 2001; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia wojenne znad Warty i Wisły.       W-wa 1990; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej w 1939. Poznań 1983.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Krzemiński Antoni
    - , ppor. rez. art.
    [1911-?], oficer rez. art. WP, ppor.[1 I 1937]

    Ur. 31 I 1911. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1933-1934 w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 4 pac w Łodzi. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 pac w Chełmie. Ewidencyjnie podlegał PKU Radom. W okresie 1 VII-24 VIII 1938 odbywał przeszkolenie na kursie specjalistycznym dla ppor. rez. art. w Centrum Wyszkolenia Artylerii plot. w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 110 plutonu art. plot. w Grupie „Świdry” wyznaczonej dla obrony przeciwlotniczej przeprawy w rejonie Świdry Małe. Podczas walk zostaje 10 IX 1939 ranny.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP1935-1939. Kraków 2003.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Krzemiński Zdzisław Janusz 
    - , ppor. art. 
    [1917-1939], oficer sł. st. art. WP, ppor. [1938]

    Ur. 25 II 1917. Ukończył szkołę średnią. W latach 1935-1936 odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym i unifikacyjnym w Szkole Podchorążych Piechoty. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1X 1938 z przydziałem do 1 paplot. w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu w 7 baterii – III dywizjonu. W okresie 15 XI 1938-14 II 1939 przebywał na kursie samochodowym dla oficerów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 103 samodzielnej baterii 103 daplot. w Grupie „Wschód” dla obrony plot. Warszawy. Uczestnik walk w obronie Warszawy.
    Poległ 13 IX 1939 na Pl. Inwalidów.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej/1921-1939/. Pruszków 2003.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Krzysztofka Józef
    - . ppor. rez. piech.
    [1913-?], oficer rez. piech. WP, ppor. [1938]

    Ur. 10 I 1913. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 5 DP we Lwowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany na stopień ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 26 pp w Grodku Jagiellońskim. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 7 kompanii III batalionu 26 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Poległ 13 IX 1939 na Pl. Inwalidów w Warszawie od odłamków bomby.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Krzysztofowicz Antoni Maria 
    - , ppor. rez. kaw.
    [1914-?], oficer rez. kaw. WP, ppor.[1935]

    Ur. 4 XII 1914. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w okresie 0d 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 6 p. ułanów w Stanisławowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu ppanc. 6 p. ułanów w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Poznań”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 6 p. ułanów m. in. nad Bzurą, potem po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie.
    Odznaczony: VM kl. 5

    St. Radomski. Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; B. Polak. /red./ Lance do boju. Poznań 1986; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Krzyżanowski Antoni Henryk 
    - , kpt. br. panc. 
    [1901-1960, kpt. sł. st. br. panc. [1936]

    Ur. 17 I 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. Po wojnie w WP jako podoficer zawodowy piechoty. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów Zawodowych. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1926 z przydziałem do 36 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Z dniem 1 IV 1931 przeniesiony z 36 pp do 78 pp w Baranowiczach, gdzie pełni różne funkcje. W VI  1934 przeniesiony z 78 pp do 3 batalionu czołgów i samochodów pancernych. Ukończył kurs unifikacyjny dla oficerów broni pancernej w Modlinie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1939. W latach 1937-1939  pełnił funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego w 3 batalionie pancernym w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy batalionu obrony mostów w Warszawie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu X B  w Nienburgu, potem od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu zniewoli 31 I 1945 powraca do kraju. Później zamieszkał w szczecinie. Gdzie zmarł 10 IV 1960. Pochowany na cmentarzu Centralnym w Szczecinie.
    Odznaczony: SKZ

    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Rocznik oficerski 1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939., Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Krzyżanowski Jerzy
    - , ppor. rez. art. 
    [1914-1939], oficer rez. art. WP, ppor.[1936]

    Ur. 18 II 1914. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 75 pp, a następnie do 3 pp Leg. w Jarosławiu. Ewidencyjnie podlegał PKU Kielce. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy plutonu artylerii piechoty 3 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku od walk na pozycjach obronnych na linii Warty, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos do Modlina. Poległ 23 IX 1939 w Modlinie. Pochowany na cmentarzu twierdzy Modlin. 23 XI 1949 po ekshumacji jego prochy pochowano na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki.

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Krzyżanowski Włodzimierz Maria 
    - , ppłk dypl.

    [1894-+przed 1969], oficer dypl. sł. st. WP, ppłk [1939]

    Ur. 16 IX 1894. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik I wojny światowej 1914-1918. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu por. dowodził kompanią w 5 pp Leg. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie m. in.   d-ca kompanii w 5 pp Leg. W latach 1922-1924 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu w MSWoj. w XI 1924 przeniesiony w stopniu kpt. SG z 5 pp Leg. do Oddziału I Sztabu Generalnego. Następnie oficer w Biurze Ogólno-Organizacyjnym MSWoj. Z dniem 31 X 1927  przeniesiony na stanowisko szefa sztabu 25 DP. Awansowany do stopnia mjr SG sł. st. piech. 1 I 1930. Następnie przeniesiony do KOP na stanowisko szefa sztabu. W VI 1933 przeniesiony z KOP do 30 pp w Warszawie na stanowisko d-cy II batalionu, którym dowodził od 10 VII 1933 do 28 II 1936. W latach późniejszych w Głównym Inspektoracie Sił Zbrojnych /GISZ/- oficer Komisji Regulaminowej przy inspektorze armii gen. L. Piskorze „na odcinku Baranowicze”. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech. 19 III 1939.W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa Oddziału IV sztabu Armii „Poznań”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie w 1945 pozostał na Zachodzie. Osiedlił się na stałe we Francji gdzie zmarł przed 1969.
    Odznaczony: KN, KW2x, SKZ
     

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer -B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983;W. Chocianowicz. W 50-lecie WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Dz. Pers. MSWoj. Nr 103 z 2 X 192; Dz. Pers. MSWoj. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. MSWoj. Nr 8 z 28 VI 1933;W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Książkiewicz Wiktor Jerzy
    - , kpt. piech. 
    [1907-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1938]

    Ur. 12 IV 1907. Uczył się w korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie i Chełmnie, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 78 pp w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Łączności kurs dla oficerów łącz. piechoty. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu łączności 78 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 78 pp w składzie 20 DP. Walczył od 1-3 IX 1939 z Niemcami w rejonie Mławy, potem przedpolach Modlina, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ

    Księga Pamieci Kadetów II RP. W-wa 2001;Dz. Pers. MSWoj. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Ksyk Edward
    - . rtm. 
    [1898-+?], oficer sł. st. kaw. WP, rtm.[1936]

    Ur. 19 X 1898. Ukończył 6 klas gimnazjum. Od XI 1918 w WP. Służył w stopniu kaprala w 9 p. ułanów. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W czasie walk w V 1920 zostaje ranny w walce pod Borysławiem w Małopolsce Wschodniej. Odznaczony KW. Przeniesiony do szwadronu zapasowego 9 p. uł. w Dębicy. W okresie od 15 VIII 1920 do 30 XI 1920 przebywał na wojennym kursie podchorążych kawalerii w Centralnej Szkole Jazdy w Grudziądzu. Z dniem 1 XII 1920 mianowany podchorążym kawalerii. Następnie powraca do służby w 9 p. uł. Po wojnie pozostał w wojsku. Z dniem 2 VII 1921 mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 XII 1920. Nastepnie d-ca plutonu. do stopnai por. sł. st. kaw. awansowany 11 XII 1922. W 9 p. uł. do IX 1939. W tym czasie pełnił różne funkcje. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronu. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1936. Pełnił m. in. funkcję adiutanta 9 p. uł., a w latach 1937-1939 d-ca 3 szwadronu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 szwadronem 9 p. uł. w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Poznań”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku m. in. w bitwie nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos do Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony został VM kl. 5.
    Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. W latach sześćdziesiątych mieszkał w Gdańsku.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13183, KW,MN, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kubala Władysław Franciszek Ferdynand 
    - , ppłk int.
    [1891-1941], oficer sł. st. int. WP, ppłk [1936]

    Ur. 26 I 1891 na Nowosądecczyźnie, syn Franciszka i Salomei z d. Baczyńskiej. Uczęszczał do szkoły ludowej, potem do gimnazjum w Nowym Sączu. Służbę wojskową odbywał w armii austriackiej. Uczestnik I wojny światowej. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w korpusie oficerów intendentów. W 1924 oficer w Departamencie VII Intendentury MSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. int. 1 VII 1925.Następnie przeniesiony do Kadry Oficerów Intendentury i odkomenderowany po 1927 do Ministerstwa Rolnictwa, gdzie odbywał praktyki. Od 1930 oficer w szefostwie Intendentury DOK I  w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. int. 1 I 1936. Następnie do IX 1939 pełni funkcję z-cy szefa Szefostwa Intendentury DOK I. W wojnie obronnej we IX 1939 przydzielony na stanowisko z-cy szefa intendentur w sztabie Armii „Warszawa”, potem w Dowództwie Obrony Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, gdzie zmarł 12 V 1941. Pochowany na cmentarzu w Arnswalde /Choszczno/. Na nagrobku data śmierci 13 V 1941/
    Odznaczony: KN, OP5,ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada Września. Obrona Warszawy 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kubasiewicz Ludwik Franciszek - , mjr piech. st. sp. 
    [1894-1940],oficer piech., mjr [1928], od 1935 w st. sp., poś. ppłk [2007]

    Ur. 19 VIII 1894 w Dobromilu, syn Leopolda i Marii z Andrusikiewiczów. Uczęszczał do gimnazjum. W okresie nauki był członkiem „Sokoła”. Od 1914 służył w Legionach Polskich. Był żołnierzem 5 pp LP I Brygady LP. W czasie walk ranny. Od XI 1918 w WP. W szeregach 5 pp Leg. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Dowodził m. in. plutonem. Mianowany ppor. sł. st. piech. z dniem 1 IV 1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 5 pp Leg., gdzie dowodził m. in. 6 kompanią II batalionu. Następnie przeniesiony z 5 pp Leg. do 20 baonu KOP „Nowe Święciany”.  Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1928. W IV 1928 przeniesiony na stanowisko d-cy III batalionu 56 pp w Krotoszynie. Przejściowo od 1 VIII 1930-28 XI 1930 był d-cą plutonu wartowniczego Wojskowej Składnicy na Westerplatte. W III 1931 przeniesiony z 56 pp do 42 pp w Białymstoku na stanowisko d-cy batalionu, skąd zostaje przeniesiony w VI 1933 na stanowisko kmdta Miasta i Placu Osowiec. W 1935 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej OK. I.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 6 kompanii II batalionu 5 pp Leg. Brał udział w walkach z Niemcami pod Kałuszynem, potem na Lubelszczyźnie, gdzie w nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie NKWD w Starobielsku. Zamordowany w Charkowie w IV 1940.
    Pośmiertnie mianowany w XI 2007 ppłk.

    Odznaczony: VM kl. 5, KW 4x,

    Roczniki oficerskie 1924,1928, 1932; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kubaszewski Kazimierz Tadeusz 
    - , por. br. panc.
    [1907-1942], oficer sł. st. broni panc., por.

    Ur. 22 XII 1907. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 9 pac na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Po 1935 przeniesiony na kurs aplikacyjny dla oficerów broni pancernej w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie, a następnie ukończył kurs dla oficerów łączności. W latach 1937-1939 pełnił funkcję d-cy plutonu łączności w 1 dywizjonie Pociągów Pancernych w Modlinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 15 pociągu pancernego „Śmierć” wspierającego działania oddziałów 28 DP na przedpolach Modlina i w jego obronie.
    Zginął w czasie wojny w 1942.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. MSWoj. Nr 13 z 15 VIII 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kubica Marian Franciszek 
    - . por. rez. kaw.
    [1903-1961], oficer rez. kaw. WP, por.[1936]

    Ur. 10 I 1903. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Kawalerii Rezerwy. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1929 z przydziałem mobilizacyjnym do 18 p. ułanów w Grudziądzu. Ewidencyjnie podlegał PKU Grudziądz. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. kaw. Zmobilizowany do WP w 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy szwadronu kawalerii dywizyjnej 16 DP Armii „Pomorze”. Uczestnik walk na szlaku bojowym 16 DP. Brał udział w walkach w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Zmarł 17 II 1961.

    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kubicki Franciszek Zbigniew
    - , ppłk piech.
    [1897-1967], oficer sł. st. piech. WP, ppłk[1932]

    Ur. 5 III 1897. Uczęszczał do gimnazjum realnego. W czasie I wojny światowej służył w armii austriackiej, gdzie ukończył wojenny kurs dla oficerów rezerwy piechoty. Od XI 1918 w WP. W szeregach 12 pp uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5 i awansowany do stopnia por. Po wojnie służył nadal w 12 pp, gdzie dowodził m. in. kompanią. Zweryfikowany w 1921 w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W XII 1924 awansowany do stopnia mjr starszeństwem od 15 VIII 1924. W V 1925 przeniesiony z 12 pp do 79 pp na stanowisko d-cy I batalionu. W latach 1928-193o pełnił funkcję kwatermistrza 79 pp. W IV 1930 przeniesiony do KOP na stanowisko d-cy batalionu. Awansowany 1 I 1932 do stopnia ppłk sł. st. piech. W XII 1932 przeniesiony z KOP na stanowisko z-cy d-cy 75 pp. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs dla dowódców pułków. W latach 1938-1939 d-ca 43 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 43 pp w składzie 13 DP. Walczył z Niemcami m. in. pod Tomaszowem Maz. potem w walkach odwrotowych. Po przeprawie przez Wisłę pod Maciejowicami 9 IX 1939 walczy 13 IX 1939 pod Otwockiem i 19 IX 1939 pod Falenicą. Z częścią 43 pp 13 DP przebił się do Warszawy, gdzie zorganizował I batalion 43 pp. Bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch i wstąpił do II Korpusu Polskiego. Służył początkowo w 2 potem w 3 Brygadzie Strzelców Karpackich. Awansowano go do stopnia płk-a sł. st. We IX 1945 po ewakuowany z oddziałami II KP do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 powrócił do kraju. Represjonowany.
    Odznaczony: VM kl. 5 ,OP5, KW3x,MN, SKZ.
    Zmarł w Polsce w 1967.

    Dz. Pers. MSWoj. Nr 136 z 23 XII 1924; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kubicki Marian
    -

    Kubicki Michał
    - . mjr art. 
    [1894-1973], oficer sł. st. art. WP, mjr [1933]

    Ur.17 X 1894. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w 2 pap,. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Po 1925 przeniesiony z 2 pap do 11 pap, gdzie dowodził baterią. Z 11 pap przeniesiony do Departamentu Artylerii MSWoj., potem XI 1928 do Biura Uzupełnień MSWoj. W okresie od 1 IV 1930-IX 1930 przebywał na kursie dla d-ców dywizjonu artylerii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu przydzielony do 1 Pułku artylerii Najcięższej w Górze Kalwarii, gdzie dowodził baterią, potem dywizjonem. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1933. Po 1934 przeniesiony do 1 pac w Modlinie na stanowisko d-cy dywizjonu. W latach 1938-1939 pełnił funkcję kwatermistrza i II z-cy d-cy 1 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  d-cy 47 dac mobilizowanym przez 1 pac do 7 IX 1939 w Nowym Modlinie i Rybitwach przeznaczonego dla obwodu NW. 7 IX 1939 podporządkowany GO gen. J. Zulaufa dla wsparcia obrony przedmościa  „Zegrze” na odcinku obrony Warszawskiej Brygady ON. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Wcielony do służby w LWP. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. Dowodził m. in. dywizjonem art., potem d-ca 37 pal. 
    Zmarł w kraju w I 1973.

    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14118, KN, KW 3x, ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939;Dz. Pers. MSWoj. Nr 11 z 18 VI 1930.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kubosz Alfons
    - . mjr piech. 
    [1896-1966], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1934]

    Ur. 27 V 1896. Uczestnik I wojny światowej. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 48 pp, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Do stopnia kpt. awansowany w XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Z dniem 23 VI 1925 przeniesiony z 48 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Dowodził m. in. kompania graniczną. W III 1931 przeniesiony z KOP do 68 pp we Wrześni na stanowisko d-cy kompanii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1934. W III 1934 mianowany d-cą batalionu w 68 pp. w latach 1937-1939 pełnił funkcję kwatermistrza i II z-cy d-cy 68 pp.W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 samodzielnego baonu CKM 17 dP, potem przydzielony wraz z baonem do GO „Koło”. Podlegał bezpośrednio gen Knollowi –Kownackiemu  d-cy GO „Koło”. Walczył z Niemcami nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos do Warszawy. Po przebiciu się do Warszawy obejmuje dowodzenie II batalionem 29 pp. W czasie walk w obronie Warszawy zostaje 26 IX 1939 ranny. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł w Polsce 7 VII 1966.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ, SKZ

    Dz. Pers. MSWoj. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. MSWoj. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. MSWoj. Nr 11 z 7 VI 1934;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii wrześniowej 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak „Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kubski Jan Kryspin
    - , ppor. art.
    [ 1912-1939], kadet, ppor. sł. st. art. WP[1936]

    Ur. 25 X 1912 w Jędrzejowie, syn Bolesława i Józefy z Wewerków. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 1 paplot. w Warszawie na stanowisko d-c plutonu w 9 baterii III dywizjonu. W okresie 1 III – 12 VI 1937 ukończył kurs specjalizujący dla oficerów zawodowych art. w Centrum Wyszkolenia Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie oraz w okresie od 13 XI 1937 do 12 II 1938 kurs samochodowy dla oficerów przy 1 Pułku artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 115 baterii art. plot. z 103 dapl. Podczas walk zostaje ciężko ranny. Umieszczony w szpitalu wojskowym, z którym został ewakuowany na Wschód, gdzie w nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie. Pochowany w bratniej mogile.

    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2002; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kucharski Franciszek
    - , kpt. art. 
    [1903-?], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1939]

    Ur. 14 VIII 1903. Od 1925 służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy/klasa artyleryjska/. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 5 pac w Krakowie na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po ukończeniu kursu dla oficerów łączności artylerii przeniesiony do 28 dac w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu łączności. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. Do lata 1939 pełnił także funkcję z-cy d-cy szkoły podoficerskiej w 28 dac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 28 dac. Brał udział w walce z Niemcami na szlaku bojowym 28 dac w składzie 28 DP. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: BKZ

    Dz. Pers. MSWoj. Nr 6 z 15 VIII 1931;Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kucharski Franciszek
    - , ppor. rez. piech. mgr

    Kucharski Marian Jan
    - , por. art.
    [1912-1987], kadet, oficer sł. st. art. WP, por. [1939]

    Ur. 29 VIII 1912. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 8 pal w Płocku na stanowisku d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Do lata 1939 oficer zwiadowczy 8 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii I dywizjonu 8 pal w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 8 pal pod Mławą, w Modlinie oraz w obronie Warszawy. W czasie walk był dwukrotnie ranny. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju. Od 1945 służy w jednostkach artylerii LWP w latach 1955-1956 ukończył Wyższy Kurs Fakultetu Artylerii Akademii Sztabu Generalnego. Następnie wykładowca w Akademii Sztabu Generalnego. W stopniu płk dypl. art. przeniesiony w 1973 do rezerwy.
    Zmarł 07 X 1987 w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kucharski Teofil Kazimierz 
    - . pułk doc. Dr med.
    [1889-1955], prof. dr med. legionista, oficer sł. st. sanit. WP  płk [1933]

    Ur. 6 II 1889 w Jaszczowi, pow. Krosno, syn Józefa i Józefy z Braunów. Uczęszczał początkowo do szkoły ludowej w rodzinnej wsi, a potem do gimnazjum klasycznego w Jaśle, gdzie w 1907 uzyskał maturę. W latach 1907-1913 studiował na wydziale lekarskim UJ w Krakowie uzyskując tam 23 VII 1913 dyplom lekarski. Następnie pracuje w szpitalu powiatowym w Nowym Sączu. Od 1914 członek Związku Strzeleckiego. Od 16 VIII 1914 w Legionach Polskich. Pracuje jako lekarz w stacjach zbornych LP w Nowym Sączu i Jabłonkowie. Jednocześnie kieruje szpitalem dla legionistów w Szydłach. Z dniem 20 V 1915 przeniesiony do 4 pp LP, gdzie był lekarzem I baonu. 26 V 1915 mianowany ppor. lek. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie i Wołyniu. W IV 1916 zostaje ordynatorem oddziału szpitala legionowego w Nowym Sączu. 15 XII 1915 mianowany por. lek. Następnie od III do VIII 1917 pełnił kolejno funkcje lekarza 4 pp LP, lekarza kursu wyszkolenia w Zambrowie, potem lekarza 1 pp LP.
    Po kryzysie przysięgowym w LP VII 1917 zostaje wcielony we IX 1917 do armii austriackiej. W stopniu wachmistrza służył w 1 Dywizji Honvedów w Siedmiogrodzie, potem do X 1918 był lekarzem w szpitalach wojskowych w Opawie, Krakowie i Wadowicach. Od XI 1918 służy w 4 pp Leg., gdzie jest naczelnym lekarzem pułku. 17 XI 1918 awansowany kpt. lek. Od 26 III 1919 k-dt szpitala wojskowego w Ciechanowie, potem od 26 IX 1920 w Jabłonnie. Z dniem 1 IV 192o awansował na stopień mjr lek.
    Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej od 1 V do 31 VII 1921 był naczelnym lekarzem 2 baonu aeronautycznego, potem naczelny lekarz 2 pułku wojsk kolejowych. Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu mjr lek. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 13 III do 14 V 1922 odbył przeszkolenie w szkole aplikacyjnej oficerów korpusu sanitarnego, po czym od 17 VIII 1924 do 31 X 1925 odbywał specjalizację w Wojskowym Instytucie Sanitarnym. Od 1 XI 1925 ordynator oddziału w Oficerskiej Szkole Sanitarnej w Warszawie. W 1926 objął funkcję naczelnego lekarza Obozu Szkoły Wojsk Łączności w Zegrzu, a następnie starszy ordynator oddziału wewnętrznego7 Szpitala okręgowego. 1 I 1927 awansowany na stopień ppłk lek. Od 8 IV 1929 do IX 1939 był k-dtem 7 szpitala Okręgowego w Poznaniu. Przejściowo   od 28 III do 22 VII 1935 pełnił także funkcję szefa sanitarnego DOK VII. Awansowany do stopnia płk lek. 1 I 1933.
    W 1929 habilitował się na UP w Poznaniu, otrzymując etat docenta chorób wewnętrznych na jego wydziale lekarskim. W latach 1930-1939 prowadził zajęcia dla studentów medycyny. Wiosną 1939 mianowany prof. tytularnym UP.
    22 VIII 1939 objął funkcję szefa sanitarnego Armii „Poznań”. Po bitwie nad Bzurą przedostał się do Warszawy i wziął udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 został szefem Polskich Szpitali Wojskowych w Warszawie, jednocześnie do 31 III 1940 k-dt 1 Szpitala Okręgowego. Od 1 IV 1940 kierownik naukowy oddziałów wewnętrznych Szpitala Ujazdowskiego. Po wybuchu Powstania Warszawskiego objął kierownictwo szpitala. Brał udział w działaniach na Mokotowie. Od 15 IX 1944 do 27 IX 1944 szef sanitarny Obwodu V Mokotów AK. Następnie zbierał rannych i chorych na Mokotowie. Ewakuowany ze szpitalem do Milanówka, potem do Krakowa.
    Po wyzwoleniu Krakowa od 27 III 1945 służy w LWP. Objął wówczas komendanturę Szpitala Okręgowego nr 5 w Poznaniu, którym kierował do XII 1945. Z dniem 15 VII 1946 został przeniesiony w stan spoczynku. W latach 1945-1946 był też kierownikiem kliniki diagnostycznej chorób wewnętrznych  UP w Poznaniu. Zajęcia dydaktyczne prowadził do 1948. Choroba utrudniała mu pracę zawodowa. Przez kilka miesięcy pracował jako konsultant w sanatorium w Ciechocinku, a w 1954 był krótko dyrektorem sanatorium reumatologicznego w Cieplicach Ślaskich. Był też członkiem Jacht Klubu Wielkopolski, a od XII 1948 honorowym komandorem.
    Zmarł w Kiekrzu k./Poznania 8 VI 1955. Pochowany na miejscowym cmentarzu.

    Odznaczony: VM kl. 5, KN, Polonia Restituta kl. 4, KW2x,ZKZ, Krzyżem Grunwaldu III kl.
    Żonaty od 1913 z Bogusławą Nowak, miał z nią synów Witolda /1915-1975/ i Jana /ur.1920/

    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer-B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. II. W-wa 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kucharski Witold Kajetan - , kpt. piech.
    [1902-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1935]

    Ur. 24 III 1902. Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej1919-1920. W okresie od 1 IX 1921 do VIII 1922 w Szkole Podchorążych, a od 1 IX 1922 do 1 VII 1923 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1923 z przydziałem do 14 pp we Włocławku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Przeniesiony do 70 pp w Pleszewie, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 był wykładowcą wyszkolenia strzeleckiego i broni w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: MN, SKZ

    Dz. Pers. MSWoj. Nr 44 z 3 VII 1923; Dz. Pers. MSWoj. Nr 52 z 29 VII 1923; Roczniki oficerskie 1924,1928, 1932: R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kuczajowski Wacław
    - , mjr piech. 
    [1897-?], oficer sł. st. piech, WP, mjr [1936]

    Ur. 6 IX 1897. Od XI 1918 w WP. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. W stopniu ppor. brał w udział w szeregach 5 pp Leg. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Z 5 pp leg. przeniesiony do 33 pp, potem do 22 pp w Siedlcach. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1929. Przeniesiony w VIII 1929 do Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 10 na stanowisko instruktora. W 1930 zostaje przeniesiony do Batalionu Morskiego w Wejherowie na stanowisko d-cy kompanii. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu awansowany do stopnia mjr 1 I 1936 i przeniesiony do 30 pp w Warszawie, gdzie 21 IV 1936 do 1938 był dowódcą III batalionu. W okresie 1938-1939 pełnił funkcję kwatermistrza 30 pp.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy samodzielnego batalionu CKM i broni towarzyszącej w składzie 20 DP. Uczestniczy w walkach w rejonie Mławy. Potem na przedpolach Modlina. Po wycofaniu do Warszawy dowodzi kombinowanym batalionem w skład, którego weszłay części 1 samodzielnego batalionu CKM oraz z Dziadowskiego i Mławskiego baonu ON. Walczył na odcinku „Południowo-Wschodnim” na Pradze. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 6602, KN,KW3x, SKZ
    Przed wojną zmienił nazwisko z Kuczaj na Kuczajowski.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 15 z  23 VIII 1929; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kuczak Józef
    - , por. piech.
    [1910-1939], oficer sł. st. piech. WP, por.[1936]

    Ur. 25 II 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych w Różanie, potem w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 82 pp w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-39 d-ca plutonu na Dywizyjnym kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 30 DP przy 82 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku pomocnika kwatermistrza 30 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 30 DP od walk na pozycjach obronnych na linii Warty, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Poległ w walce 12 IX 1939 pod Żyrardowem.
    Odznaczony: VM kl. nr 14120

    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kuczek Andrzej
    - . ppłk kaw.
    [1893-1940], oficer sł. st. kaw. WP, ppłk [1932]

    Ur. 25 XI 1893 w Kokowie k. Wieliczki. Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Krakowie. Od VIII 1914 w Legionach Polskich. W WP od XI 1918. Ukończył kurs oficerów jazdy. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 9 p. ułanów. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5 i awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. Po wojnie służy nadal w 9 p. uł. Zweryfikowany w stopniu rtm sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Ukończył kurs doszkalający dla oficerów kawalerii w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Dowodził szwadronem. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1927. W latach 1927-1929 pełnił w 9 p. uł. funkcję kwatermistrza pułku. Przeniesiony z 9 p. uł. w XII 1929 do Korpusu Ochrony Pogranicza. Z dniem 1 II 1931 przeniesiony z KOP do 9 p. uł. na stanowisko z-cy d-cy pułku/. Awansowany do stopnia ppłk 1 I 1932. Ukończył w Centrum wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs dla d0wódców pułków. W 1936 przeniesiony z 9 p. uł. w Trembowli na stanowisko d-cy 12 p. ułanów w Białokrynicy k. Krzemieńca. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 12 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach z Niemcami 1 IX 1939 pod mokrą, potem 8 IX 1939 pod Cyrusową Wolą., a następnie w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy. 13 IX 1939 uczestniczy w walkach w rejonie Mińska Maz., gdzie pułk uległ rozproszeniu. Z częścią pułku przebił się na Lubelszczyznę i tam kontynuował walkę z wrogiem w grupie kawalerii „Chełm” dowodzonej przez płk dypl. W. Płonkę, którego został z-cą., a następnie w grupie dowodzonej przez płk dypl. T. Zieleniewskiego. Brał udział 29 IX 1939 w bitwie z Niemcami pod Dzwolą, a następnie 30 IX 1939 z wojskami sowieckimi. Wobec przeważających sił sowieckich i wyczerpania wszelkich środków walki podpisano z sowietami kapitulację. W 2 X 1939 złożono broń. Dostał się wówczas do sowieckiej niewoli. Etapowo przez Biłgoraj przewieziony z innymi oficerami do obozu w Starobielsku. Zamordowany w V lub VI 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 5476, VM kl. 4 nr ooo27, nadany przez NW w 1964 na podstawie ogłoszonych odznaczeń gen. J. Rómmla, KW2x,KN,SKZ

    Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20076; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; A. Przybyszewski. 9 Pułk Ułanów Małopolskich. Pruszków 2002; Kawalerowie VM 1792-1945. T. III /1939/, cz. 1 . Koszalin 1997.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kuczera Stanisław Zbigniew
    - , por. kaw.
    [1911-1985], oficer sł. st. kaw. WP, por.[1935], w PSZ rtm.

    Ur. 14 VI 1911. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 22 p. ułanów w Brodach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca plutonu ppanc. w 22 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 szwadronu 22 p. uł. W czasie walk w rejonie Mszczonowa szwadron zostaje rozbity. Ranny w czasie walk przebywał w szpitalu, który ewakuowano na Wschód. Po agresji sowieckiej 17 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w łagrach. Po podpisaniu umowy Majski-Sikorski w VIII 1941 zwolniony z łagru wstępuje do Armii Polskiej w ZSRR tworzonej przez gen. W. Andersa, z którą jesienią 1942 przeszedł na Bliski Wchód. Służył w utworzonym 322 p. ułanów podkarpackich. Brał udział w 1944 w kampanii włoskiej. W stopniu rtm. dowodził szwadronem. Uczestnik bitwy pod Monte Cassino. Po zakończeniu wojny ewakuowany we IX1945 do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji mieszkał początkowo w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tam osiadł na stałe.
    Zmarł 24 VII 1985 w Livingstone w Stanach Zjednoczonych.
    Odznaczony: KW, SKZ. Krzyżem Monte Cassino, Medalem Wojska.

    Zarys historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939, W-wa 1989; Dz. Pers. MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kuczkowski Leonard Jerzy 
    - , kpt. piech.
    [1901-1979], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1933]

    Ur. 21 I 1901. Uczęszczał do gimnazjum. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-1920 w szeregach 28 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1921. Wieloletni oficer 28 pp w Łodzi, gdzie pełnił różne funkcje m. in.   d-ca plutonu, oficer oświatowy pułku. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 19133. Następnie od 1933 d-ca 5 kompanii w II batalionie 28 pp. Przeniesiony po 1935 do 80 pp w Słonimiu, gdzie był d-cą plutonu pionierów. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem pionierów 80 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami na pozycjach obronnych w rejonie Mławy, potem od 4 IX 1939 w Modlinie. Uczestniczy w walkach nad Bugiem i Narwią, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach m. in. w VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie i służył w PSZ. Po demobilizacji w 1947 mieszkał we Francji. Zmarł w Paryżu 15 XI 1979.
    Odznaczony: MN, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 6 z 29 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kudelski Bolesław - , kpt. piech.
    [1901-1991], oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1936]

    Ur. 16 I 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XII 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 23 pp. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Dekretem NW L. 2984 z 20 V 1921 mianowany z dniem 1 V 1921 ppor. sł. st. piech. Służył nadal w 23 pp. Zweryfikowany w 1922 w stopniu ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1921. Awansowany do stopnia por. 1 I 1923. W 1923 przeniesiony z 23 pp do 30 pp w Warszawie, gdzie pełnił różne funkcje. w III 1932 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. z KOP przeniesiony w 1936 do 86 pp w Helenowie k. Mołodeczna, gdzie pełni różne funkcje. w latach 1937-1939 pełnił funkcje adiutanta III batalionu 86 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera rozpoznawczego w sztabie 29 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 29 DP.Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, gdzie służył w Samodzielnej Brygadzie Podhalańskiej. D-ca 2 kompanii IV batalionu 2 półbrygady. Walczy pod Narwikiem. Po ewakuacji z Norwegii we Francji potem w Wlk. Brytanii, gdzie służy w PSZ.
    Odznaczony: KN, KW 2x
    Zmarł 25 XII 1991

    Dz. Pers. Nr 22 z 4 VI 1921: Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kudławiec Antoni - , por. rez. piech. dr
    [1905-1939], oficer rez. piech. WP, por. dr [1937]

    Ur. 20 I 1905. Ukończył gimnazjum, a następnie studia wyższe. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w 5 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 6 pp Leg. w Wilnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. Po kolejnych ćwiczeniach awansowano go 1 I 1937 do stopnia por. rez. piech. Zmobilizowany w 1939 do WP i wcielony do 6 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 kompanii III batalionu 6 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył z Niemcami nad Narwią i Bugiem. Poległ 12 IX 1939 w Kałuszynie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Kałuszynie.

    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;W. Markert. 6 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2001.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kugier Antoni - . dr med.

    Kulesza Piotr
    - , kpt. art. 
    [1898-?], oficer sł. st. art. WP, kpt.[1932]
    Ur. 8 III 1898. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. sł. st. art. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1919. Od XI 1919-1920 był instruktorem w I Grupie Szkolnej Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Przeniesiony do 13 dak. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po 1925 przeniesiony do 6 dak, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1932. Po ukończeniu kursu dla dowódców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu mianowany d-cą baterii. Następnie przeniesiony do 28 pal w Dęblinie – Zajezierzu na stanowisko d-cy 1 baterii, którą dowodził do lata 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I dywizjonu 28 pal w składzie 28 DP.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. M. Przybyszewski. 28 Pułk artylerii Lekkiej. Pruszków 2002.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kulesza Władysław Antoni
    - , mjr piech.
    [1900-1978], legionista, członek POW, oficer sł. st. piech. WP, mjr [1939]
    Ur. 01 VII 1900 w Wierzbniku pow. Iłża, syn Antoniego / urzędnika kolejowego/. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Jędrzejowie, potem do szkoły średniej w Siedlcach, gdzie w 1912 wstępuje do tajnego harcerstwa polskiego. 15 VIII 1914 wstępuje ochotniczo do Legionów Polskich, ale jako nieletni zostaje we IX 1915 zwolniony. Następnie działa w Polskiej Organizacji Wojskowej jako kapral – instruktor. Aresztowany za działalność niepodległościową przez żandarmerię austriacką był więziony 6 miesięcy w więzieniu w Będzinie. Po zwolnieniu w 1918 był k-dtem POW na miasto Olkusz. 01 XI 1918 uczestniczy w rozbrajaniu żołnierzy austriackich, austriackich następnie wstępuje w stopniu st. sierż. do organizowanego w Olkuszu 5 Baonu Strzelców Olkuskim im. płk F. Nullo, który 1 I 1919 został skierowany na front wojny polsko-ukraińskiej, a w IV 1919 włączony jako III baon do 9 pp Leg. Następnie dowodząc plutonem bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W czasie walk był dwukrotnie ranny. W 9 pp Leg. służył do końca 1920. W okresie od 1 I 1921-1 III 1923 przebywał w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. z starszeństwem od 1 III 1923 z przydziałem do 85 pp w Nowowilejce na stanowisko d-cy plutonu. Zweryfikowany przez MSWoj. 1 IX 1923 w stopniu por. sł. st. st. piech. z starszeństwem od 1 IX 1920. W latach 1923 -1924 był instruktorem CKM w III Dywizjonie Samochodów Pancernych w Grodnie, potem w okresie 1924-1925 instruktor w Szkole Podchorążych Rezerwy w Ostrowi Maz.-Komorowie. Następnie w latach 1925-1932 służył w Korpusie Ochrony Pogranicza, był d-cą plutonu, potem kompanii. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. Z dniem 1 IV 1932 przeniesiony do 72 pp w Radomiu, gdzie dowodził kompanią szkolną, a następnie 1 kompanią strzelecką w I batalionie. awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 19 III 1939 zostaje przeniesiony do 36 pp w Warszawie na stanowisko d-cy II batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi II batalionem 36 pp w składzie 28 DP. Walczy z Niemcami pod wolą Cytrusową i Stryszowem, potem w bojach odwrotowych. 12 IX 1939 pod Brwinowem zostaje ranny, potem w Modlinie. Po kapitulacji Modlina przebywał w szpitalu w Warszawie, skąd został 03 X 1939 wywieziony do oflagu. Wojnę spędził w kilku oflagach m. in. w VI B w Dössel, skąd został uwolniony 1 IV 1945. Następnie do 1 IX 1945 był k-dtem obozy cywilnego w m. Gota, potem do 1 V 1946 d-cą batalionu oficerskiego w Bergfeld k. Lubeki. W V 1946 powrócił do kraju. Pracował zawodowo w budownictwie na różnych stanowiskach do czasu przejścia na emeryturę w 1965.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14405, KW3x,SKZ, KN
    Zmarł w Warszawie 1 VII 1978. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991;K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990; S. M. Przybyszewski. 72 Pułk Piechoty. Pruszków 2003; E. Walczak. 36 Pułk Piechoty Legii Akademickiej. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kuligowska Leonia - , dr med.

    Kuliński Józef
    - , ppor. rez. kaw.
    [1912-?], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1936]
    Ur. 22 V 1912. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w okresie od 19 IX 1933-15 VII 1934 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w1 p. szwol. w Warszawie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu konnego w kompanii zwiadowczej 36 pp w składzie 28 DP. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 36 pp m. in. pod Pabianicami, Brwinowem, potem od 12 IX 1939 w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina jego losy n/n.
    St. Radomyski. Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.Kraow 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kuliński Piotr - , ppor. rez. sap.

    Kulski Julian
    - . Wicepr. W-wy
    [1892-1976], legionista, oficer rez. piech. WP, kpt. [1919], urzędnik.

    Ur. 5 XII 1892 w Warszawie, syn Juliana /urzędnika/ i Antoniny z Ostrowskich. Od 1903 uczył się w gimnazjum realnym w Warszawie, a od 1904 w gimnazjum klasycznym gen. P. Chrzanowskiego. Uczestnik strajku szkolnego w 1905. Następnie uczył się w polskiej szkole J. Przyłuskiego, potem w szkole Towarzystwa Kultury Polskiej, a następnie w szkole realnej J. Kreczmara, w której w 1910 uzyskał maturę. W okresie nauki w gimnazjalnej był członkiem związanego ideowo z PPS-Lewicą i SDKPiL – Związku Młodzieży Socjalistycznej. W 1910 był krótko wieziony pod zarzutem przynależności do PPS – Lewica i związku Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej. W 1910 wyjechał do Belgii, gdzie studiował na uniwersytecie w Brukseli, potem od 1911 na uniwersytecie w Nancy. Był członkiem sekcji brukselskiej PPS-Lewica i „Promienia”. Od 23 IV 1914 członek Związku strzeleckiego, gdzie ukończył kurs podoficerski.
    Wybuch I wojny światowej zastał go podczas odbywania praktyki zawodowej w elektrowni huty „Raków” w Częstochowie. 31 VIII 1914 wyjechał do Kielc, gdzie został wcielony do 4 kompanii baonu rekruckiego / późniejsza 8 komp. 3 pp LP./Razem z baonem skierowany na front karpacki, gdzie służył w etapie Taraczköz oraz w kompanii ubezpieczeń 14 XI 1914-3 II 1915 w Netem-mokra. Od 3 II 1915 w stopniu plut. walczył w szeregach 1 kompanii 3 pp LP. Podczas bitwy pod Kostiuchówką 5 XI 1915 został ciężko ranny. Do v 1916 przebywał w szpitalu w Opawie, domu ozdrowieńców w Kamieńsku, potem w kadrze II Brygady LP w Kozienicach. Po powrocie do pułku do 18 VIII 1916 służył w 2 kompanii. 1 VII 1916 mianowany chor. piech. Następnie do VII 1917 d-ca plutonu oraz na kursie wyszkolenia nr 3 w Komorowie. Po kryzysie przysięgowym 14 VII 1917 zwolniony z Legionów i internowany prze Niemców w Beniaminowie, skąd go zwolniono w III 1918. Podejmuje pracę jako kontroler piekarń wydziale zaopatrzenia zarządu m. Warszawy. Na początku XI 1918 oddał się do dyspozycji POW.
    Od 19 XI 1918 w WP. Mianowany ppor. piech. służył na stanowisku oficera dyżurnego w siedzibie Baonu Garnizonowego Warszawskiego POW, a 29 XI 1918 wcielony do 21 pp. 2 XII 1918 mianowany por. piech. i przeniesiony do MSW. Od 17 I 1919 k-dt okręgu warszawskiego i członek Komendy Głównej Milicji Ludowej. Od 1 VII 1919 do IX 1919 dowodził IV łódzkim baonem etapowym, potem do końca wojny polsko-bolszewickiej referent w wydziale ewidencyjnym Oddziału II Sztabu Generalnego. Z dniem 1 IV 1920 awansowany na stopień kpt. piech. Zweryfikowany w stopniu kpt. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 od 1 III 1922 do 1 III 1924 pozostawał w stanie nieczynnym, po czym 28 II 1925 przeniesiony do rezerwy.
    Od 1 I 1922 był z-cą, potem sekretarzem generalnym w Delegacji Polskich Komisji Reewakucyjnej i specjalnej w Moskwie, następnie w latach 1925-1927 studiował w Szkole Nauk Politycznych w Paryżu. Po ukończeniu szkoły od 5 IX 1927 pracował jako radca w Ministerstwie skarbu.23 II 1928 został kierownikiem Departamentu Obrotu Pieniężnego, a od 29 VII 1929 kierował Departamentem Akcyz i Monopoli Państwowych /od 22 X 1929 dyrektor/.Od 1 IX 1932 do 14 II 1935 był dyrektorem Państwowego Monopolu Spirytusowego. 14 II 1935 otrzymał nominację na wiceprezydenta m. Warszawy. Był członkiem Rady Naczelnej OZON oraz wiceprezesem okręgu warszawskiego Związku Legionistów, wiceprezesem okręgu stołecznego LOPP.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 od 1 IX do 28 IX 1939 pełnił funkcję k-dta cywilnej OPL Warszawy, po czym powrócił na stanowisko wiceprezydenta Warszawy. Po aresztowaniu S. Starzyńskiego 28 X 1939 został komisarycznym burmistrzem m. Warszawy i był nim do 5 VIII 1944. Współpracował z władzami podziemia. 11 XII 1939 zatrzymany krótko jako zakładnik. Na początku Vii 1940 aresztowany przez gestapo, był krótko więziony na Pawiaku. Po raz trzeci aresztowany przez niemiecką policję kryminalną pod zarzutem ułatwiania i ukrywania ludzi drukujących w Drukarni Miejskiej fałszywe dokumenty. Po wybuchy powstania zrezygnował z zajmowanej funkcji na ręce Delegata Rządu. Do 27 VIII 1941944 przebywał na Starym Mieście, potem na Żoliborzu. Po upadku powstania przebywał krótko w obozie w Pruszkowie, a następnie zamieszkał w Baniosze, gdzie jego żona prowadziła gospodarstwo ogrodnicze.
    Po wojnie od 20 XII 1945 do 2 VI 1946 pracował nad przygotowaniem dla Archiwum miejskiego sprawozdań z działalności Zarządu miejskiego w czasie wojny. Od III 1946 do V 1947 był kierownikiem oddziałów przedsiębiorstwa Międzynarodowej Ekspozytury C. Hartwig i Sp. w Gdyni, Gdańsku i Elblągu. Od VI 1947 zajmował stanowisko pełnomocnika zarządu do spraw budżetowych w społecznym Przedsiębiorstwie Budowlanym. W latach 1948-1950 sprawował kierownicze funkcje w zakładach Osiedli robotniczych w Warszawie i w Gliwicach. Od III 1953 pracuje w dyrekcji Budowy Miast i  Osiedli, gdzie 1 IX 1956 został wicedyrektorem w Okręgowej Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych w Warszawie. Z dniem 1 I 1960 przeszedł na emeryturę.
    Był czynnym członkiem Towarzystwa Miłośników Historii, towarzystwa Krzewienia Kultury Moralnej.
    Zmarł w Warszawie 18 VIII 1976. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim.
    Odznaczony: VM kl. 5,Polonia Restituta kl.3,KN,KW4x i inymi medalami.
    Żonaty od 1920 z Eugenią Solecką, z którą miał syna Juliana Eugeniusza /ur.1929/ i córkę Wandę Krystynę /ur.1932/.

    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t.II. W-wa 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kułakowski Marian - , ppłk dypl.
    [1893-1980],legionista, oficer dypl. sł. st. art. ppłk [1936]

    Ur. 02 XII 1893 w Złoczowie, gdzie uczęszczał do gimnazjum. Był członkiem ZS. Po wybuchu i wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Wcielony do 3 pp LP. brał udział w kampanii karpackiej. W okresie od 1 III – 1 V 1916 ukończył Szkołę chorążych LP. z dniem 1 V 1916 mianowany chor. piech. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 służył w artylerii Polskiego Korpusu Posiłkowego. W czasie przebijania się oddziałów II brygady przez front pod Rarańczą w nocy z 15/16 II 1918 dostał się do niewoli austriackiej. Należał do grupy legionistów oskarżonych w procesie w Marmaros-Sziget 8 VI-30 IX 1918. Po abolicji procesu 31 X 1918 powraca do kraju. Od 2 XI 1918 służy w adiutanturze Sztabu Generalnego. 8 XII 1918 przeniesiony w stopniu ppor. do dyonu artylerii kpt. M. Bolda. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. art. 1 VII 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1921-1923 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu szkoły w stopniu kpt. SG sl. st. art. służył w Departamencie X Przemysłu Wojennego MSWoj. Awansowany do stopnia mjr SG sł. st. 15 VIII 1924. Następnie oficer w Oddziale IV Sztabu Generalnego, a następnie służył w 3 pac., gdzie dowodził dywizjonem. Z dniem, 1 I 1936 awansowany na stopień ppłk dypl. sł. st. art. Następnie ponownie w IV Oddziale Sztabu Głównego na stanowisku kierownika samodzielnego referatu. W III 1939 mianowany kwatermistrzem Armii „Łódź”. Uczestniczył w walkach z Niemcami w rejonie Łodzi, a następnie po przebiciu do Warszawy uczestniczył w jej obronie na stanowisku kwatermistrza w dowództwie Armii „Warszawa”. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach na terenie Niemiec m. in. w oflagu VII a w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 przez wojska amerykańskie wyjechał do Włoch, gdzie służył w 3 Dywizji Strzelców Karpackich II KP. Ewakuowany z II KP we IX 1946 do Wlk. Brytanii, gdzie po demobilizacji w 1947  osiadł na stałe. Pracował zarobkowo w różnych zawodach.
    Zmarł 26 V 1980 w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW4x,ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Romeyko. Przed i po maju. W-wa 1967; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. słownik biograficzny, t. II. W-wa 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kumor Emil Franciszek - , kpt. piech.
    [1899-1957], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1931], w ZWZ/AK, mjr/ppłk, ps. „Emil”, „Krzyś”, od 1945-1946 w LWP

    Ur. 14 I 1899 w Schodnicy pow. Drohobycz. Od 1916 służy ochotniczo w 2 pp Legionach Polskich. Brał udział w walkach na Wołyniu. W XI 1916 wraz z pułkiem przewieziony na teren Królestwa. Od VII 1917 w Polskiej Sile Zbrojnej, potem od XI 1918 służy w WP. Ukończył wojenny kurs szkoły podchorążych. W szeregach 9 pp Leg. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do 1923 służy w 9 pp Leg., skąd został przeniesiony do 40 pp we Lwowie na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1929 -1934 pełnił funkcję adiutanta k-dta korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. W latach 1934-1936 ponownie służba w 40 pp. Od II 1936 do II 1938 był adiutantem d-cy DOK VI we Lwowie, potem od II 1938 do VIII 1939 d-cy DOK VIII w Toruniu gen. M. Tokarzewskiego. W kampanii wrześniowej 1939 był adiutantem d-cy etapów Armii „Pomorze”, potem od 12 IX 1939 d-cy Grupy Operacyjnej w Armii „Pomorze” gen. M. Tokarzewskiego, z którym przedostał się 19 IX 1939 do Warszawy i tam nadal na funkcji adiutanta gen. M. Tokarzewskiego d-cy kadry i Legii Oficerskiej Armii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 unika niewoli niemieckiej. Należy do współorganizatorów organizacji SZP, gdzie działa od 27 IX 1939. Pełnił funkcję szefa legalizacji w Oddziale I DG SZP i KG ZWZ. Od VII 1940 szef Wydziału Inwestycji i Zakupów w Oddziale VII KG ZWZ/AK. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 11 XI 1941. Był organizatorem akcji „Góral”. W Powstaniu Warszawskim od VIII 1944 inspektor odcinka w Śródmieściu i pierwszy organizator produkcji granatów. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. Po upadku powstania od 2 X 1944 w niewoli niemieckiej. Do XI przebywał w obozie w Lamsdorf /Łambinowice/, skąd został w XI 1944 wywieziony do oflagu II C w Woldenbergu. Podczas ewakuacji jeńców z oflagu II C w I 1945 znalazł się w kolumnie jenieckiej, która dotarła 29 I 1945 do m. Deetz/Dziedzice/, gdzie 30 I 1945 został uwolniony przez oddział pancerny armii sowieckiej. Po odzyskaniu wolności przez Piłę i Czarnków powraca do kraju. Początkowo przebywał krótko w Komorowie k. Warszawy, skąd wyjechał do Krakowa w celu odszukania swej rodziny. W Krakowie zarejestrował się w Rejonowej Komendzie Uzupełnień otrzymując skierowanie do Komisji Rehabilitacyjnej w Warszawie, a następnie do Biura Personalnego WP we Włochach k/Warszawy w celu przeprowadzenia weryfikacji stopnia wojskowego. W połowie V 1945 zostaje wezwany do Biura Personalnego MON, gdzie otrzymał przydział do WP. Początkowo od V 1945 odbywał staż w 41 pp w Goleniowie k. Szczecina, a następnie w VIII 1945 mianowany d-cą 62 pp w Skierniewicach, skąd z pułkiem zostaje przeniesiony do Ełku. W końcu VI 1946 zostaje przeniesiony do Wrocławia na stanowisko szefa Wydziału operacyjnego przy DOW 4. Z dniem 5 XI 1946 zostaje na własną prośbę z powodu choroby zwolniony ze służby w wojsku. Po zwolnieniu z wojska mieszkał w Komorowie k. Warszawy. W 1949 aresztowany przez Informację wojskową pod fałszywymi zarzutami był więziony do 1953. Po umorzeniu śledztwa zostaje zwolniony. Pracował zarobkowo. W wolnych chwilach poświęca się pracy publicystycznej. Opublikował kilkanaście artykułów dot. tematyki działalności konspiracji w okresie okupacji niemieckiej.
    Zmarł nagle na serce 28 XII 1957 w Komorowie. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, SKZ, KW 4x
    Żona Irena. Miał córkę.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1932. Kraków 2006; M. Kumor. Wycinek z historii jednego życia. W-wa 1967; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988;M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. W-wa 1990; Armia Krjowa. Szkice z dziejów Sił Zbrojnych Polskiego Państwa Podziemnego/red./K. Komorowski. W-wa 1999.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kulesza Piotr- , kpt.
    [1898-?], oficer sł. st. art. WP, kpt.[1932]
    Ur. 8 III 1898. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. sł. st. art. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1919. Od XI 1919-1920 był instruktorem w I Grupie Szkolnej Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Przeniesiony do 13 dak. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po 1925 przeniesiony do 6 dak, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1932. Po ukończeniu kursu dla dowódców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu mianowany d-cą baterii. Następnie przeniesiony do 28 pal w Dęblinie – Zajezierzu na stanowisko d-cy 1 baterii, którą dowodził do lata 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I dywizjonu 28 pal w składzie 28 DP.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. M. Przybyszewski. 28 Pułk artylerii Lekkiej. Pruszków 2002
    Ur. 16 VI 1895 w Radoczy pow. Wadowice. Ukończył gimnazjum realne i zdał maturę. Od VIII 1914 w Legionach Polskich. Służył w 2 szwadronie kawalerii LP. Od X 1914 brał udział w szeregach 2 szwadronu w walkach pod Mołotkowem 29 X 1914, a od II - III 1915 w pierwszej ofensywie bukowińskiej, potem w V 1915 nad rzeka Prut. 12 VI 1915 uczestniczy w walkach pod Rarańczą, a 13 VI 1915 pod Rokitną. Od XI 1915 po utworzeniu 2 Pułku Pułku Ułanów Legionowych bierze udział do 10 XI 1916 w kampanii wołyńskiej. Po wycofaniu oddziałów LP z frontu zostaje wraz z pułkiem przewieziony na teren Królestwa Polskiego. Po odmówieniu złożenia przysięgi na wierność cesarzowi 18 II 1918 pułk przestał istnieć. Od XI 1918 w WP. Służy w odtwarzanym w Krakowie 2 Pułku Ułanów.  W stopniu ppor. dowodzi półszwadronem z którym 3 XII 1918 wyrusza do Małopolski Wschodniej na  front wojny polsko-ukraińskiej, gdzie walczy do I 1919. Następnie uczestniczy w działaniach na froncie cieszyńskim i bierze udział w Skoczowem m. in. akcjach pod Skoczowem. 02 VI 1919 pułk otrzymuje nazwę 2 pułku szwoleżerów. Po koncentracji oddziałów pułku w Bielsku w VIII 1919 pułk działa jako całość. Od X 1919 uczestniczy w działaniach w rejonie Lipna na Pomorzu z zadaniem przejmowania Pomorza. W I 1920 przekracza wraz z pułkiem dawną granicę niemiecką w rejonie Dobrzynia i działa w rejonie Wąbrzeźna, Grudziądza, potem Kościerzyny i Pucka. Wraz z pułkiem przebywa na Pomorzu do IV 1920. w tym okresie czasu awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. Od IV 1920 uczestniczy w walkach na froncie ukraińskim wojny polsko-bolszewickiej. Bierze udział w walkach z bolszewikami do 10 X 1920. Następnie do XI 1920 pełni służbę w zabezpieczaniu granicy wschodniej, skąd zostaje przewieziony w 1921 do Bielska na Śląsku Cieszyńskim. Zweryfikowany po wojnie w stopniu rtm sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony został VM kl. 5. Następnie d-ca szwadronu. Ukończył kurs w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu dla oficerów Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 1 VII 1925 i przeniesiony do 8 psk w Chełmnie na stanowisko z-cy d-cy pułku. W okresie od XI 1929 do X 1931 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując dyplom oficera dyplomowanego. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. kaw. 1 I 1930. W okresie od XI 1931 do III 1932 na kursie dla dowódców pułku. Od 23 III 1932 do 1935 dowodził 14 Pułkiem Ułanów Jazłowieckich we Lwowie, potem od 1935 dowódca 20 Pułku Ułanów w Rzeszowie, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. kaw. 19 III 1937. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 20 p. uł. W czasie walk w m. Psary zostaje 11 IX 1939 ciężko ranny i wzięty do niewoli niemieckiej. Przebywał w szpitalu wojskowym, skąd go wywieziono do oflagu VII C w Laufen, skąd latem 1940 został przewieziony do oflagu II C w Woldenbergu, gdzie pełnił funkcję konspiracyjnego d-cy kawalerii. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju. Mieszkał w Krakowie, gdzie zmarł 08 XI 1980. Pochowany 14 XI 1980 na cmentarzu Rakowieckim w Krakowie.
    Odznaczony: VM kl. 4 nr 00218, kl. 5, KN, KW3x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Milewski. 2 Pułk Szwoleżerów Rokitniańskich. W-wa 1993; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; K. Satora. Opowieści  wrześniowych sztandarów. W-wa 1990;J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kunachowicz Mikołaj - , kpt. art.
    [1901-1940], kpt. sł. st. art. WP [1938]
    Ur. 19 VIII 1901 w Wilnie, syn Dymitra i Marii z Dammów. W 1922 powołany do WP, ukończył szkołę podoficerską przy 4 pac, potem w 1926 Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii w Wilnie przy 3 pac.  Powołany do służby czynnej w stopniu ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VII 1927. Służył w 1pap w Wilnie. Awansowany do stopnia por. 1 VII 1929. Następnie oficer 3 dywizjonu artylerii pieszej w Wilnie, potem służył w 30 pal, 33 dal, a od 1937 d-ca baterii w II dywizjonie 3 pac w Wilnie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1938. Po wydzieleniu II dywizjonu z 3 pac w Wilnie i przemianowaniu na 30 dac z miejscem postoju w Brześciu nad Bugiem dowodzi 3 baterią. Po mobilizacji w końcu VIII 1939 30 dac zostaje włączony ponownie do 3 pac jako II dywizjon. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 baterii II dywizjonu 3 pac. Wraz z II dywizjonem zostaje skierowany przez Warszaw w rejon Skierniewic gdzie zostaje przewieziony transportem kolejowym 6 IX 1939. Zgodnie z rozkazem dowództwa II dywizjon zostaje skierowany do Warszawy dociera w dniach 7 i 8 IX 1939. Następnie uczestniczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy unika niewoli. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 prawdopodobnie przedostał się do strefy okupacji sowieckiej z zamiarem powrotu do rodziny zamieszkałej w Wilnie. Ujęty w nieznanych okolicznościach przez funkcj. NKWD i osadzony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 w Charkowie. Pochowany w zbiorowej mogile.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1993; A. L. Szczeniak. Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. W-wa 1989; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kunda Piotr - , mjr piech.
    [1897-1939], oficer sł. st. piech. WP, mjr[1937]

    Ur. 03 IX 1897. W latach 1919-1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 45 pp, gdzie pełnił różne funkcje, m. in. d-ca kompanii. Przeniesiony następnie do 21 pp w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1928. Po 1932 ukończył kurs d-ców batalionu w CWPiech.  Rembertowie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 19 III 1937. Następnie przeniesiony do 14 pp we Włocławku na stanowisko d-cy batalionu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi batalionem 14 pp w składzie 4 DP. Uczestniczy w walce z Niemcami w rejonie Brodnicy i Jabłonowa, a następnie 3 IX 1939 pod Radzynem, gdzie jego dywizja w walce z przeważającymi siłami wroga poniosła duże straty. Uczestniczy w walkach odwrotowych w kierunku Torunia, a po przeprawie przez Wisłę pod Toruniem w kierunku Kutna. Bierze udział w walkach 11 IX 1939 pod Bielawami i Walewicami potem po przeprawie przez Bzurę nocą z 18/19 IX 1939 i przebiciu się przez pierścień okrążenia wroga dociera z resztą swego baonu w rejon Łomianek, gdzie nocą z 21/22 IX 1939 bierze udział w walce z Niemcami. Podczas walki poległ pod Łomiankami 22 IX 1939. Pochowany na cmentarzu w Kiełpinie/Łomianki/.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11 900, SKZ

    Roczniki oficerskie: 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii wrześniowej 1939. Lublin 1969.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kunicki Aleksander - , płk kaw.

    Kupa Wacław
    - . kpt. piech.
    [1906-1939],oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1939]

    Ur. 12 IX 1906. Po ukończeniu szkoły średniej uczy się w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przebywa w latach 1928-1931. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 32 pp w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 15 VIII 1934. Następnie d-ca kompanii. W latach 1938-1939 d-ca 6 kompanii II baonu 32 pp. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 6 kompanią II baonu 32 pp w składzie 8 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 32 pp. Poległ 26 IX 1939 w kolonii Góra k. Pomiechówka.
    Po wojnie ekshumowany i pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Rybka-K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989;

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kupczyński Marian Sława - , por. rez. art. inż.
    [1909-1939], inż., oficer rez. art. WP

    Ur. 12 VIII 1909. Po ukończeniu gimnazjum odbywał w latach 1928-1929 służbę wojskową w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a praktyki w 6 pap we Lwowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 27 pal we Włodzimierzu Wołyńskim. Ukończył wyższe studia na politechnice we Lwowie uzyskując dyplom inżyniera. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer sztabu d-cy artylerii dywizyjnej 27 DP. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 27 DP. Poległ 27 IX 1939 w Wawrzyszewie. Pochowany na  cmentarzu wojennym w Wawrzyszewie.

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000;

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kurbel Ignacy - , kpt. piech.
    [1899-1975], kpt. sł. st. piech. WP[1936]

    Ur. 26 VII 1899.Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1926-1928 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 29 pp w Kaliszu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Następnie w 29 pp pełni różne funkcje m. in. od 1931 d-ca 5 kompanii, potem w 1932-1934 6 kompanii w II batalionie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca plutonu łączności 29 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 29 pp w składzie 25 DP. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych w kierunku Warszawy, a po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach, m. in. w II c w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli powraca do kraju.
    Zmarł w XII 1975.
    Odznaczony: SKZ

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kurkowski Mieczysław - , por. sap.
    [1908-1944], oficer sł. st. sap. WP, por. [1936], w ZWZ/AK, kpt. [1941], mjr [1944], ps. „Mietek”, „Sawa”, vel Mieczysław Kiernowski

    Ur. 10 I 1908 w Podgrodziu pow. święciański, syn Kazimierza i Antoniny z d. Orłowskiej. Uczęszczał w do Państwowej szkoły Technicznej-Wydział Budowlany w Wilnie, gdzie w VI 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od VIII 1930 do VI 1931 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 5 w Krakowie. Następnie od X 1931 do VIII 1934 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 15 VIII 1933 z przydziałem do 3 baonu saperów w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. sap. 1 I 1936. W latach 1938-39 d-ca plutonu specjalnego w Ośrodku Sapersko-Pionierskim 20 DP w Słonimiu. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii saperów w 20 baonie saperów 20 DP. Bierze udział w walkach z Niemcami pod Mławą, potem od 4 IX 1939 w Modlinie, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy dostał się do niewoli niemieckiej, skąd uciekł i 13 X 1939 powrócił do Warszawy. Zamieszkał w Warszawie przy ul. wilczej pod nazwiskiem Mieczysław Kiernowski. Czynny w konspiracji SZP/ZWZ/AK od 15 X 1939. Od kończ 1939 wchodził w skład tzw. sztabu dywersji /referatu/ III c/ dowództwa Głównego SZP. Od 1 II – 15 V 1940 d-ca patrolu saperów „Praga”. Po utworzeniu Związku Odwetu w IV 1940 jest od 15 V 1940 1 XII 1942 d-cą oddz. dyspozycyjnego ZO. Rozkazem KG ZWZ nr L. 21/BP z 11 XI 1941 awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. Od 15 V 1942 d-ca zespołu dyspozycyjnego ZO, potem od XII 1942 Kedywu. Dowodził m. in. akcja odbicia więźniów pod Celestynowem 20 V 1943. Od XII 1943 do V 1944 d-ca oddziału dyspozycyjnego Kedywu KG AK. Od VI do VII 1944 zastępował mjr W. Janaszka na stanowisku szefa sztabu Kedywu KG AK. W czasie Powstania warszawskiego pod ps. „Sawa” dowodził odwodem zgrupowania „Radosław”. Awansowany do stopnia mjr sł. st. sap. 20 VIII 1944. W dniu 25 VIII 1944 ciężko ranny stracił nogę. Przebywał w szpitalu powstańczym przy ul. Długiej, następnie ewakuowany do Śródmieścia i na Powiśle. 27 IX 1944 zastrzelony przez Niemców w szpitalu przy ul. Drewnianej 8 razem z mjr W. Janaszkiem. Pochowany na cmentarzu powązkowskim.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13169, KW2x

    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939;E. Kumor. Wycinek historii z jednego życia. W-wa 1967; T. Strzembosz. Oddziały szturmowe konspiracyjnej Warszawy 1939-1944. W-wa 198; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji Warszawskiej 1939-1944, t. 1,. W-wa 1987; M. Fieldorf – L. Zachuta. Generał „Nil”. August Emil Fieldorf. W-wa 1993.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kurowski Adam - , ppłk dypl. obs.
    [1897-1979], oficer sł. st. lotnictwa WP, ppłk dypl. pilot – obserwator, żołnierz ZWZ/AK, ps. „Artur”, płk [1943]
    Ur. 30 XI 1897 we wsi Szamrajówka na Ukrainie, syn władysława i Marii z d. Górskiej. Uczył się w szkole handlowej w Kijowie, gdzie w 1916 zdał maturę. Od IV 1917 służył w 21 Brygadzie Artylerii armii rosyjskiej. Zdemobilizowany w IV 1918. Przez krótki okres studiował na Politechnice Kijowskiej. W XI 1918 przybył do kraju i w I 1919 wstąpił do WP, gdzie kolejno był oficerem baterii, d-cą plutonu a od X 1920 d-cą baterii w 2 pap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od X 1922 do VI 1923 w Szkole Obserwatorów i Strzelców Lotniczych w Toruniu. Po ukończeniu szkoły skierowany do 2 pułku lotniczego w Krakowie. Był obserwatorem eskadry. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 i 1927. Od VII 1928 d-cą eskadry, potem od 1931 d-ca dywizjonu. W okresie XI 1931-X 1933 studiuje w MSWoj. w Warszawie. Od XI 1933 dublant I oficera sztabu I Grupy Aeronautycznej, potem od V 1934 referent i kierownik Wydziału Studiów w dowództwie Lotnictwa. Do stopnia mjr dypl. sł. st. lot. awansowany 1 I 1935. We IX 1935 przeniesiony do MSWoj. na stanowisko wykładowcy, od 1936 kierownik katedry lotnictwa. A od I 1938 dyrektor nauk i z-ca k-dta Wyższej Szkoły Lotniczej. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. lot. 19 III 1939. Od III 1939 oficer odcinkowy lotnictwa w sztabie Armii „Poznań”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 szef sztabu lotnictwa Armii „Poznań” . Uczestnik bitwy nad Bzurą. 18 IX 1939 ciężko ranny w walce z Niemcami pod Palmirami. Przebywał na leczeniu w szpitalu w Modlinie, gdzie amputowano mu nogę, następnie po kapitulacji Modlina w szpitalu jenieckim w Warszawie, skąd został zwolniony w IV 1940jako inwalida wojenny.
    Podczas niemieckiej okupacji mieszkał w Warszawie. Jako inwalida otrzymał koncesję na sklepik z winami i wódkami na Mariensztacie. Czynny w konspiracji ZWZ/AK, początkowo w BIP, a od 1942 był z-cą szefa Wydziału Lotnictwa KG AK płk B. Adameckiego, a od IV 1943 kierownik utworzonego Wydziału operacyjnego w Wydziale lotnictwa. Rozkazem KG AK został 11 XI 1943 mianowany płk dypl. sł. st. lot. Brał udział w Powstaniu Warszawskim VIII-X 1944. Po upadku powstania miasto opuścił razem ludnością cywilną. Po wojnie posiadł w Bytomiu, gdzie prowadził sklep z zabawkami i materiałami piśmiennymi. W latach 1944-1947 był wiceprezesem okręgowego związku Inwalidów wojennych. W 1950 powrócił do Warszawy. Od VIII 1950 był redaktorem w Wydawnictwie „Nasza Księgarnia”, a od VII 1958 redaktor na etacie cywilnym w Wydziale. Wydawniczo-Historycznym Wojskowego Inspektoratu Lotnictwa. We IX 1964 przeszedł na emeryturę.
    Jednocześnie od 1956 członek Komisji historycznej Aeroklubu PRL, a od 1957 członek potem wiceprezes Klubu Seniorów Lotnictwa Aeroklubu PRL.
    Przed wojna publikował artykuły w prasie fachowej m. in. w „Przeglądzie Lotniczym” i w „Bellonie”. Po wojnie także opublikował kilkanaście artykułów z tematyki lotniczej.
    Zmarł 09 X 1979 w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x, ZKZ,KKOP, Krzyżem AK
    Żona Maria Kurowska.

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej, t.2. W-wa 1987.P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; H. Szołdrska. Lotnictwo Podziemia czyli dzieje Wydziału Lotniczego KG AK. W-wa 1986; M. N. Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kurowski Henryk
    - , kpt. sap.
    [1903-+?], kpt. inż. sł. st. sap. WP [1935]

    Ur. 05 I 1903 w Warszawie. W 1920 ukończył gimnazjum w Warszawie, gdzie zdał maturę. Wstępuje ochotniczo do WP i jako kanonier w 2 baterii 9 dak bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Po zakończeniu wojny w 1921 skierowany do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, którą ukończył w VII 1922. W latach 1922-1923 w Szkole Podchorążych Saperów. Mianowany ppor. sł. st. sap. 1 VII 1923. Następnie w Szkole Podchorążych Inżynierii. Awansowany do stopnia por. 1 VII 1925. Służył w 1 p. saperów w Modlinie na stanowisku d-cy plutonu, potem kompanii, a później d-cą kompanii szkolnej. W 1931 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Inżynierii na stanowisko wykładowcy. W szkole był przez okres kilku lat d-cą kompanii szkolnej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 1 I 1935. W latach 1936-1938 studiował w WSInż. W Warszawie uzyskując dyplom inżyniera wojskowego. W latach 1938-1939 był wykonawcą studiów i był w rezerwie personalnej Inspektoratu Saperów Sztabu Głównego WP.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 101 b. sap., potem d-ca saperów odcinka obrony Warszawa-Zachód. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu w VII A w Murnau. Po uwolnieniu zniewoli 29 IV 1945 pozostał na emigracji. Początkowo przebywał w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tam osiadł na stałe.
    Zmarł w Stanach Zjednoczonych przed 1968r.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Kurowski Tadeusz Piotr
    - , por. piech.
    [1904-1939], por. sł. st. piech. WP [1934]

    Ur. 26 VII 1904. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 29 pp w Kaliszu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 d-ca plutonu ppanc. 29 pp. W wojnie obronnej we Ix 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 kompanii III batalionu 29 pp w składzie 25 DP. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych, a po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Ciężko ranny 21 IX 1939 zmarł 26 IX 1939 z ran w Szpitalu Ujazdowskim. Pochowany na cmentarzu na Powązkach.

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 200; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983..
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Kurpiel Stanisław
    - , por. art.
    [1914-?], kadet, por. sł. st. art. WP [1939], w PSZ mjr

    Ur. 05 I 1914. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 2 pal w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany por. 19 III 1939. Następnie d-ca 1 plutonu w pułkowej szkole podoficerskiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 baterii II dywizjonu 2 pal Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 pal Leg. w składzie 2 DP Leg. m. in. pod Ożarowem i Żyrardowem, potem w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina uniknął niewoli i przedostał się do Francji, gdzie brał udział do VI 1940 w kampanii francuskiej, a następnie ewakuował się do Wlk. Brytanii i służył w 2 pułku art. motorowej 1 Dywizji Pancernej gen. S. Maczka. Uczestniczył w 1944 w walkach w Normandii, gdzie dowodził baterią, potem 2 dywizjonem 2 pułku art. motorowej. Po wojnie w PSZ. Po demobilizacji w stopniu mjr-a sł. st. br. panc. w 1947 przebywał w Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony VM kl. 5, KW

    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939,. Kraków 2006.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Kurtyka Józef
    - , por. art. 
    [1908-?], oficer sł. st. art. WP, por.[1936]

    Ur. 9 X 1908. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W okresie 1930-1932 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 1 pac w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. w latach 1937-1939 d-ca 3 baterii w I dywizjonie 1 pac. W VIII 1939 przydzielony do mobilizowanego przez 1 pac 8 dac dla 8 DP.W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii haubic 155 mm 8 dac. Walczył z Niemcami na przedpolach Modlina i w jego obronie. Dywizjon wspierał działania pododdziałów 8 DP. po kapitulacji Modlina jego losy n/n

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. MSWoj. nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik ofierski1939. Kraków 2006. 
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Kurtz Adam
    - , ppłk dr med. 
    [1890-+?], oficer sł. st. sanit. WP, dr med., ppłk [1935]

    Ur. 2 I 1890. Ukończył gimnazjum, a następnie studiował medycynę uzyskując w 1914 dyplom lekarski. Jako lekarz wojskowy brał udział w I wojnie światowej. Od XI 1918 w WP. Brał udział w stopniu kpt. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr sł. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przydzielony do 6 b. sanitarnego. W latach 1924-1927 wykładowca i lekarz w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie. We IX 1927 przeniesiony z Korpusu Kadetów Nr 1 do 6 Okręgowego Szpitala we Lwowie na stanowisko referenta, potem do 2 Okręgowego Szefostwa Sanitarnego w Lublinie, skąd zostaje przeniesiony na stanowisko st. lekarza do 19 pp we Lwowie, a następnie na stanowisko szefa sanitarnego DOK VI we Lwowie. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. sanit. 1 I 1935. W 1938-1939 był pomocnikiem k-dta szpitala oraz k-dtem Kadry Zapasowej 6 Okręgowego Szpitala we Lwowie. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 we Lwowie, skąd we IX 1939 przedostał się na zachód do Francji, potem do Wlk. Brytanii, gdzie od 1940 służył w PSZ na stanowisku szefa służby zdrowia I Korpusu Polskiego.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kuszewicz Jerzy
    - , por. art. 
    [1909-?], oficer sł. st. art. WP, por.[1935]

    Ur. 23 IV 1909. Ukończył gimnazjum. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 18 pap. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 13 pal w Równem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony z 13 pal do 1 paplot. W latach 1937-1939 d-ca 9 baterii w III dywizjonie 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii I dywizjonu samochodowego art. plot. zmobilizowanym 24 VIII1939 przez 1 paplot. Wraz z dywizjonem zostaje 26 VIII 1939 przydzielony do GO „Śląsk” dla obrony plot. Katowic, a następnie 2 IX 1939 skierowany z baterią w rejon Puław dla obrony przepraw na Wiśle. Wraz z baterią 15 IX 193 z rozkazu gen. L. Piskora wycofuje się w rejon Chełma. Uczestniczy w walkach na Lubelszczyźnie w składzie zorganizowanej 13 Brygady Piechoty.
    Po kapitulacji oddziałów polskich w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Kusztra Józef
    - , mjr piech.
    [1894-?], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1936]

    Ur. 9 II 1894. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu ppor. dowodził plutonem, potem kompanią w 5 pp Leg. Za okazane męstwo na polu walki został odznaczony VM kl. 5. Do stopnia por. awansowany z starszeństwem od 1 VII 1920. Długoletni oficer 5 pp Leg. w Wilnie, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1929. Z 5 pp Leg. przeniesiony w 1929 do KOP, gdzie był m. i n. d-cą kompanii granicznej. Po ukończeniu kursu dla d-ców batalionu zostaje awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr sł. st. piech. i przeniesiony na stanowisko z-cy I d-cy 1 Morskiego Batalionu Strzelców w Wejherowie. Latem 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy II batalionu 5 pp w Wilnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 5 pp Leg. w składzie 1 DP. Uczestniczy w walkach z Niemcami nad Narwią i Bugiem, potem w bojach pod Kałuszynem oraz na Lubelszczyźnie, gdzie po reorganizacji oddziałów 1 DP dowodzi II batalionem 1 pp Leg.  Walczył pod Antonówką i pod Krasnobrodem gdzie zostaje 25 IX 1939 ranny.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW4x, ZKZ, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; D. Faszcza. 5 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków1994;W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Kuś Wojciech
    - . mjr żand. dr 
    [1892-1969], mjr sł. st. żand. [1931]

    Ur. 12 IV 1892 w Babicy pow. rzeszowski, syn Józefa /1846-1917 i Anieli z d. Mac. /1851-1941/. Po ukończeniu 4 klasowej szkoły powszechnej w Babicy rozpoczął od 1903 naukę w CK I Gimnazjum w Rzeszowie, gdzie w VI 1911 zdał egzamin maturalny. W latach szkolnych był członkiem tajnej organizacji uczniowskiej mającej na celu działalność w duchu narodowym. Po zdaniu matury w 1911 studiuje na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Od 1912 czynny w Związku Strzeleckim i aktywnie działał w akademickim Kole Towarzystwa Szkoły Ludowej prowadził akcję kulturalno-oświatową na wsi.  W 1914 po wybuchu I wojny światowej powołany jako poddany austriacki do służby w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy. Walczył w obronie twierdzy Przemyśl i  na froncie rosyjskim. W 1915 zostaje ciężko ranny, a następnie przebywa na leczeniu szpitalnym, potem w sanatorium w Tatrzańskiej Łomnicy. Od połowy XI 1918 służy ochotniczo w 4 dywizji Strzelców gen. L. Żeligowskiego w Odessie. W ramach dywizji zorganizował pluton żandarmerii wojskowej z którym w VI 1919 powraca do kraju. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 na stanowisku d-cy plutonu żandarmerii przy 14 DP. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w IV dywizjonie żandarmerii. Odkomenderowany w celu dokończenia studiów prawniczych na Uniwersytecie Lwowskim które ukończył a następnie w 1923 uzyskał w VII 1923 stopień doktora praw. Następnie ponownie w 4 dywizjonie  żandarmerii., skąd zostaje przeniesiony po 1925 do 10 dywizjonu żandarmerii w Przemyślu, gdzie pełni m. in. funkcję p. o. z-cy –cy dyonu. Awansowany 1 I 1931 do stopnia mjr-a sł. st. żand. W okresie  1933 - 23 X 1934 był d-cą 10 dywizjonu żandarmerii. Z dniem 24 X 1934 przeniesiony z 10 dywizjonu żandarmerii do 7 dywizjonu żandarmerii w Poznaniu na stanowisko d-cy. 7  dywizjonem żand. dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczył na Bzurą, potem przebija się do Warszawy i walczy w jej  obronie. Od 10 IX 1939 dowodzi szwadronem żandarmerii przy Dowództwie Obrony Warszawy. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach XI B w Brunschweigu, potem II C w Woldenbergu, skąd w I zostaje ewakuowany z grupą jeńców w głąb Niemiec. W IV 1945 przebywał w obozie w Flossenburgu. Po uwolnieniu z niewoli w V 1945 przebywa w Niemczech ale w 1945 powraca do kraju. Zamieszkał w rodzinnej Babicy, gdzie prowadzi gospodarstwo rolne  oraz uprawia zioła dla „Herbapolu”.
    Zmarł  31 VIII 1969. Pochowany na cmentarzu w Czudcu.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Żonaty od 1927 z Jadwigą Pasternak. Miał córkę Kazimierę /ur.1928-1986/ i syna Ryszarda /ur. 1933-2009/

    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; z. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina w 1939 roku. W-wa 1985.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Kuśnierczyk Zygmunt
    - , dr med.

    Kuśnierz Feliks
    - , ppor. piech.
    [1906-?], oficer rez. piech. WP, ppor.[1932]

    Ur. 21 XI 1906. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 64 pp w Grudziądzu. Ewidencyjnie podlegał PKU Starogard Gdański.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii asystencyjnej Dowództwa Obrony Warszawy.
    Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.

    Rocznik oficerski rezerw 1934
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Kutrzeba Tadeusz
    - , gen. dyw.
    [1885-1947], oficer dypl. sł. st. sap. WP gen. dyw. [1939]
    Ur. 15 IV 1886 w Krakowie, syn Tomasza /kpt. armii austriackiej/ i Ludwiki z d. Szula. Od 1896-1900 uczył się w wojskowej szkole w Fischau, potem od 1900-1903 w wyższej szkole realnej w Hranicach.  Maturę zdał w 1903 w Państwowym Gimnazjum Realnym we Wiedniu. W latach 1903-1906 studiuje na wydziale saperskim Wojskowej Akademii Technicznej. Mianowany w 1906 ppor. sap. W latach 1906-1910 pełni służbę w 9 batalionie saperów w Krakowie, potem od 1910 do 1913 studiuje w Akademii Sztabu Generalnego w Wiedniu. W 1911 awansowany do stopnia por. sap. w latach 1913-1914 służył w dowództwie twierdzy Sarajewo, a następnie jako oficer sztabu 2 Brygady Art. Górskiej walczy na froncie serbskim. Od 15 III 1915 oficer łącznikowy w sztabie niemieckiego XXIV Korpusu walczącego w Karpatach. Awansowany w 1915 do stopnia kpt. SG sap. W VI 1915 skierowany na front włoski, gdzie pełnił funkcje szefa sztabu inspektoratu fortyfikacji w dowództwie grupy w Tyrolu, a w II mianowany szefem sztabu wojsk technicznych Grupy Armii na froncie włoskim. Od 1 VIII 1916 szef sztabu inspekcji fortyfikacji w dowództwie wojsk austriackich. Od IX 1916 oficer łącznikowy przy dowództwie niemieckiej 9 Armii na froncie rumuńskim. Od IV 1917 ponownie na froncie rosyjskim  był I oficerem, potem z-cą szefa sztabu w ekspozyturze 4 Armii przy dowództwie niemieckiej GO na Wołyniu. Od III 1918 szef sztabu bazy austriackiej w mieście Braiła nad Dunajem. Po upadku monarchii wyjechał do Krakowa, gdzie od 28 X 1918 rozpoczął pracę w Wydziale Wojskowym Polskiej Komisji Likwidacyjnej. Następnie w WP od 29 XI 1918 w Oddziale I , potem od XII 1918 X 1919 w Oddziale III Sztabu Generalnego, potem od X 1919 do IV 1920 szef sztabu 1 DP Leg., a następnie Grupy Operacyjnej gen. E. Rydza-Śmigłego. Awansowany w XII 1919 do stopnia mjr. W IV 1920 jako szef sztabu 3 Armii uczestniczył w wyprawie wojsk polskich na Kijów. Podczas odwrotu w VI 1920 pełnił funkcję szefa sztabu Frontu Płd-Wsch. Podczas bitwy warszawskiej w VIII 1920 był szefem sztabu Frontu Środkowego, potem szefem sztabu 2 armii. Awansowany 1 IX 1920 do stopnia ppłk SG. Po wojnie od I do V 1921 był wykładowcą taktyki ogólnej w Wyższej Szkole Sztabu Generalnego, potem od V 1920 do 23 XII 1926 szef sekcji planów, następnie szef IIIa Oddziału Biura Ścisłej Rady Wojennej. Awansowany do stopnia płk SG w V 1922 z starszeństwem od 1 VI 1919. Równocześnie od 3 XII 1924 II z-ca szefa Sztabu Generalnego. W II 1926 mianowany z-cą szefa Sztabu Generalnego. Z dniem 1 I 1927 mianowany gen. bryg. Od XI 1928 do IX 1939 k-dt MSWoj. W Warszawie, jednocześnie od 1935 pełnił funkcję generała do prac przy GISZ. 19 III 1939 mianowany gen. dyw. 23 III1939 mianowany inspektorem armii na odcinku „Poznań”, potem od VIII 1939 d-ca Armii „Poznań’, którą dowodził w wojnie obronnej we IX 1939. Był inicjatorem zwrotu zaczepnego nad Bzurą 9-17 IX 1939, obejmując jednocześnie dowództwo nad Armią „Pomorze”. Po przebiciu się z częścią armii do Warszawy od 22 -28 IX 1939 był z-cą d-cy Armii „Warszawa”. Z ramienia dowództwa obrony Warszawy przeprowadzał  27 IX 1939 rozmowy kapitulacyjne. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach IV A w Hohenstein, IV B Königstein, VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 przez wojaka amerykańskie objął przejściowo dowództwo nad przebywającymi tam oficerami, a w VII 1945 wezwany do Londynu, gdzie otrzymał propozycję objęcia stanowiska Ministra Obrony Narodowej. Nie przyjął jednak oferowanej mu funkcji. W X 1945 stanął na czele Komisji Historycznej Kampanii Wrześniowej i PSZ na Zachodzie. Uczestniczył także w tworzeniu Instytutu im. gen,. w. Sikorskiego w Londynie. Zaawansowane prace przerwała mu nieuleczalna choroba nowotworowa.
    Zmarł w Londynie 8 I 1947.Pochowany z honorami wojskowymi na cmentarzu Brookwood. W 1957 zgodnie z jego wolą prochy przewieziono do polski i pochowano w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym Powązki w Warszawie.
    Był wybitnym sztabowcem II Rzeczypospolitej oraz jednym z najlepiej wykształconych polskich wyższych dowodców. Jako wieloletni k-dt MSWoj. przyczynił się do wykształcenia całego zastępu oficerów dyplomowanych z solidnym przygotowaniem sztabowym i dowódczym.Miał znaczny dorobek jako pisarz wojskowy i historyk. Był autorem wielu prac  z dziedziny taktyki , organizacji wojskowych regulaminów i obszernych prac wojskowo-historycznych.
    Odznaczony: VM kl. III /pośmiertnie/, V kl. , Orderem Polonia Restituta kl. III i IV, KW 3xZKZ i innymi odznaczeniami zagranicznymi.
    Roczniki oficerskie: 1923,1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; T. Kryska-Karski-St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; Z. Mierzwiński. Generałowie II Rzeczypospolitej. W-wa 1990; W. Chocianowicz. w 50-lecie powstania MSWoj. Warszawie. Londyn 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kuzian Antoni Piotr - , kpt. piech. 
    [1903-1939], kpt. sł. st. piech. WP [1938]

    Ur. 13 VI 1903. Ukończył szkołę średnią. Następnie w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 86 pp w Mołodecznie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Po ukończeniu kursu dla dowódców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie mianowany d-cą kompanii.
    Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 2 kompanii CKM w II batalionie 86 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 2 kompanią CKM II baonu 86 pp w składzie 19 DP. Uczestniczył w walkach z wrogiem w bitwie pod Piotrkowem Tryb. gdzie 5 IX 1939 poległ w walce z niemieckimi oddziałami panc. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu w Piotrkowie Tryb.
    Żonaty, miał córkę Barbarę.
    Odznaczony: SKZ

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 86 Pułk Piechoty. Puszków 2004

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kuźma Adolf - , ppor. rez. art.
    [1914-?], oficer sł. st. art. WP, ppor. [1938]
    Ur. 9 III 1914. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie na kursie unitarnym, następnie w latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1938 z przydziałem do 3 dak w Podgrodziu k. Wilna na stanowisko d-cy plutonu w 3 baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 3 baterii 3 dak w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. 3 IX 1939 brał udział w walkach z Niemcami pod Piotrkowem Tryb., potem w walkach odwrotowych8-9 IX 1939 na przedomościu pod Świerzem Górnym, potem po przeprawie przez Wisłę w rejonie Maciejowic od 9-13 Ix 1939 walczy w rejonie Otwocka. 16 IX 1939 z 3 baterią 3 dak wraz oddziałami 13 DP walczy o przebicie się do Warszawy. 19 IX 1939 po walce pod Falenicą dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Tajny Dz. Pers. MSWoj. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    Ur. 16 V 1912 w Tarnogrodzie woj. lubelskie. Po ukończeniu szkoły średniej w 1932 odbywa służbę wojskową od 11 VIII 1932 do 23 VI 1933 w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Artylerii Rezerwy we Włodzimierzu Wołyńskim, a następnie praktyki w plutonie artylerii piechoty 23 pp we Włodzimierzu Wołyńskim. Od Ix 1933 do VIII 1935 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 3 dak w Podbrodziu k. Wilna na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 19 III 1939. Do lata 1939 d-ca plutonu w 2 baterii. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 baterią 3 dak w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Uczestniczy w walkach z Niemcami pod Piotrkowem Tryb., a następnie w walkach odwrotowych w kierunku środkowej Wisły. Bierze udział od 11 IX 1939 w obronie przepraw pod Maciejowicami, gdzie dołączył z 1 bateria do oddziału rtm. G. Salomona. Po próbie przebicia się do Warszawy 19 IX 1939 pod Falenicą bateria zostaje rozbita. Następnie w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 pozostaje na Zachodzie. Służy w PSZ. Awansowany do stopnia kpt. Po demobilizacji w 1947 przebywał początkowo w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tam osiadł na stałe.
    Zmarł 11 IV 1984 w Grand Rapits.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kuźmiński Henryk - , kpt. piech.
    [1901-1977], kpt. sł. st. piech. [1936]
    Ur. 19 I 1901. Ukończył szkołę średnią. W 1926 ukończył Oficerską Szkołę Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1926 z przydziałem do 22 pp w Siedlcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Następnie d-ca kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony na stanowisko k-dta miejskiego PW Warszawa II i jednocześnie    d-ca 2 kompanii w 1 Warszawskim Batalionie Obrony Narodowej. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 kompanią Warszawskiego BON. Walczył z Niemcami na przedpolach oraz w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po wojnie w 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł w 1977.
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    Ur. 20 II 1895. Ukończył gimnazjum, potem studia wyższe techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Uczestnik I wojny światowej. Ukończył szkołę obserwatorów lotniczych. W WP w stopniu por. od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. awansowany do stopnia kpt.  Zweryfikowany po wojnie w stopniu mjr sł. st. lot. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 1 p. lotniczym. W 1922 przeniesiony z 1 p. lot. do Oficerskiej Szkoły Obserwatorów Lotniczych w Toruniu na stanowisko wykładowcy. Etatowo oficer 3 p. lot. Odkomenderowany z dniem 2 XI 1923 na kurs doszkalający do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, który ukończył we IX 1924. Przeniesiony po ukończeniu kursu z 3 p. lot. w Poznaniu do WSWoj. na stanowisko asystenta. Awansowany w XII 1924 do stopnia ppłk SG sł. st. lot. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Następnie z WSWoj. przeniesiony ok. 1926 na stanowisko z-cy d-cy 1 p. lot. w Warszawie. W XI 1928 przeniesiony na stanowisko szefa wydziału w Departamencie Lotnictwa MSWoj., potem z-ca szefa Departamentu Lotnictwa MSWoj. Od XI 1928 do IX 1931 był jednocześnie redaktorem Przeglądu Lotniczego. W VIII 1931 zwolniony z stanowiska i przekazany do dyspozycji szefa Departamentu lotnictwa MSWoj. Skierowany na studia wojskowe do francuskiej Wyższej Szkoły Wojennej w Paryżu, gdzie kształcił się w okresie od 2 XI 1931 do IX 1933. Od IX 1933 do VI 1934 oficer w departamencie Lotnictwa MSWoj. W okresie VI 1934-1936 d-ca 4 p. lotniczego w Toruniu. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. lot. 1 I 1935. W latach 1936-1939 był k-dtem Wyższej Szkoły Lotniczej w Warszawie. Latem 1939 mianowany d-cą lotnictwa Armii „Poznań” i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach m. in. w VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli w IV 1945 pozostał na emigracji. Osiadł na stałe we Francji, gdzie zmarł 28 X 1969.
    Odznaczony: KN, OP4, KW, ZKZ
    Dz. Pers. MSWoj. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. MSWoj. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań’ w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kuźmirski-Pacak Zdzisław J. - , patrz: Pacak-Kuźmirski Zdzisław Józef

    Kwaciszewski Józef
    - , gen. bryg.
    [1890-1958], członek ZS, legionista, oficer sł. st. piech., gen. bryg. [1938]
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kuźmiński Stanisław
    - , płk dypl. obs. inż.
    [1895-1969], oficer sł. st. lot. WP, inż., płk dypl. obs. [1935]

    Ur. 11 I 1890 w Białobrzegach, pow. krośnieński, syn Wojciecha i Agnieszki z Wójtowiczów. Ukończył 6 klasowe gimnazjum filologiczne w Warszawie, gdzie uzyskał maturę. Pracował od 5 V 1910 do 30 VII 1914 jako zarządca drukarni W. Lennika w Krośnie. Od 1912 był członkiem ZS w Krośnie. Od 16 VIII 1914 służy w 3 pp LP. Bierze udział w kampanii karpackiej. Mianowany chor. piech. 20 X 1914. Następnie dowódca plutonu w 5 kompanii. 11 VI 1915 ranny w bitwie pod Zadobrówką. Przebywał na leczeniu szpitalnym w Besztercze i Opawie, potem w szpitalu garnizonowym w Baden. Po powrocie z szpitala służy w baonie uzupełniającym nr 2 w Kozienicach. Od 26 I 1916 dowodził oddziałem CKM II baonu 3 pp LP. 28 IV 1916 mianowany ppor. piech. i mianowany d-cą 8 kompanii. 17 VI 1916 ranny w bitwie pod Tumanem. Następnie na leczeniu szpitalnym. Do pułku powraca 13 IX 1916. 1 XI 1917 mianowany por. piech. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 służy w Polskim Korpusie posiłkowym. W nocy z 15/16 II 1928 wraz z oddziałami II Brygady przebił się przez front pod Rarańczą. Od II –V 1918 d-ca oddziału Ckm w II KP na Wschodzie. Brał udział 11 V 1918 w bitwie z Niemcami pod Kaniowem. Wzięty do niewoli zbiegł i przedostał się do kraju. Od V – XI 1918 służy w PSZ. Mianowany kpt. piech. 12 X 1918. Od XI 1918 w WP, gdzie do IV 1919 był d-cą kompanii 9 pp Leg. Brał udział w walkach z Ukraińcami. Następnie od IV-X 1919 d-ca baonu w obozie szkół podoficerskich piech. Mianowany mjr sł. st. piech. 1 VI 1919. Od X 1919 do X 1922 d-ca Centralnej Szkoły CKM. 1 VI 1920 awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. Od XII 1922 do 23 XII 1925 d-ca Oddziału Szkolnego Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. Awansowany do stopnia płk sł. st. 15 VIII 1924. Od 24 XII 1925 do 26 IV 1928 d-ca 35 pp. W 1927 ukończył kurs d-ców pułków i d-ców piechoty dywizyjnej w Rembertowie. Od IV 1928 do 1936 d-ca piechoty dywizyjnej 18 DP w Łomży. Ukończył równocześnie w okresie od 1931-1932 kurs Wyższych Studiów Wojskowych. Od 1936 do IX 1939 d-ca 19 DP w Wilnie. Mianowany 19 III 1938 gen. bryg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 19 DP w składzie Armii „Prusy”. 06 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach nr IV C w Colditz, nr IV B w Koenigstein i oflagu VI A w Murnau. Uwolniony z oflagu 29 IV 1945 przez wojska amerykańskie pozostawał na zachodzie. W 1947 powrócił do kraju. Od 2 I do 28 II 1948 pracował w centrali Przemysłu Włókienniczego w Łodzi, a następnie od 1 III 1948 do 31 X 1950 pracował w Spółdzielni Wydawniczej „Autor” w Warszawie. Od 15 XI 1950 pracuje jako pracownik umysłowy, potem prezes w warszawskiej spółdzielni „Rekord”.
    Zmarł 30 III 1958 w czasie podróży w pociągu relacji Zakopane – Warszawa. Pochowany na cmentarzu w Krośnie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 7339, KN, Polonia Restituta kl.4,KW 4x, ZKZ
    Żonaty od 1920 z Anną z Ptaków, miał córki: Zofię /ur. 1922/ i Annę /ur. 1924/

    Roczniki oficerskie; 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. II. W-wa 2006; T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kwapiński Józef Tomasz - , mjr piech.
    [1896-?], mjr sł. st. piech.[1939]

    Ur. 7 III 1896. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 70 pp w Pleszewie. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1925. Następnie m. in. d-ca kompanii. Po 1932 przeniesiony do 13 pp w Pułtusku, gdzie był m. in. k-dtem obwodowym PW przy 13 pp. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 13 pp w składzie 8 DP. Podczas walk z Niemcami 13 IX 1939 zostaje ranny. Uczestnik obrony Modlina.
    Odznaczony: MN, KW4x, SKZ
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Kociszewski. 13 Pułk Piechoty. W-wa 1990
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Kwiatek Feliks - , ppłk dypl.
    /właśc. Efraim/[1886-1965], członek PPS, legionista, oficer dypl. sł. st. piech. ppłk [1924]
    Ur. 05 VII 1886 w Płocku, syn Fiszela kupca. Uczęszczał do gimnazjum w Płocku, gdzie w 1903 uzyskał maturę. Jako uczeń od 1902 należał do PPS. Od 1903 studiował na wydziale historyczno-humanistycznym UW w Warszawie, skąd na początku 194 został relegowany za działalność polityczną. Wyjechał wówczas do Częstochowy, gdzie uczestniczył w pracach PPS. Jesienią 1905 wyjechał do Szwajcarii i tam podjął studia na uniwersytecie w Bernie. Działał tam w sekcji Oddziału zagranicznego PPS. W końcu 1906 przerwał studia i powrócił do Warszawy i przyłączył się do PPS –Frakcji Rewolucyjnej. Od wiosny 1907 członek OKR w Łodzi, potem okręgowiec w Lublinie i Częstochowie. Na początku 1908 powrócił do Warszawy, ale 9 I 1908 został aresztowany i uwięziony. W XII 1909 uwolniony z nakazem opuszczenia terytorium państwa rosyjskiego. Wyjechał do Krakowa. Ukończył w IV 1909 kurs instruktorski w szkole bojowej PPS. Następnie zamieszkał we Lwowie, gdzie w 1910 był jednym z kierowników utworzonego Centralnego Biura ds. polskiej młodzieży szkolnej w Królestwie. Wielokrotnie wyjeżdżał do Fryburga, Lozanny i Zurycha, gdzie był słuchaczem wykładów z ekonomii oraz nauk politycznych. Od 7 VIII 1914 w LP, gdzie dowodził i plutonem 9 kompanii w oddziale J. Piłsudskiego, potem 2 kompanii V baonu 1 pp LP. Z dniem 9 X 1914 mianowany ppor. piech. Następnie służył w 3 kompanii VI baonu, a od 26 II 1915 d-ca I plutonu 4 kompanii VI baonu. Brał udział w działaniach bojowych na szlaku I Brygady LP.
    Podczas kryzysu w Legionach 16 VII 1917 został zwolniony z Leg. i internowany przez Niemców w Beniaminowie. Od XI 1918 w WP. 2 XII 1918 mianowany por. piech. Od 2 I - 17 IV 1920 był słuchaczem Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Od IV 1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 2 I – IX 1921 kontynuuje naukę w Szkole Sztabu Generalnego. Następnie kierownik referatu w Oddziale I Sztabu Generalnego. Zweryfikowany w stopni mjr SG piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Z dniem 15 VIII 1924 awansowany do stopnia ppłk SG piech. dowodził w 1925 I baonem 85 pp, potem oficer sztabu DOK X w Przemyślu, a od 1930 d-ca 19 pp we Lwowie. Przeniesiony w stan spoczynku 31 VII 1934. Podejmuje pracę zawodową jako dyrektor biura Izby Przemysłowo-Handlowej przy Ministerstwie Przemysłu i Handlu w Warszawie.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 od 3 IX 1939 bierze udział w obronie Warszawy na stanowisku szefa I oddziału Dowództwa Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach VI A w Murnau i VI B w Dössel. Po uwolnieniu z oflagu wiosną 1945 powrócił do kraju. Podjął działalność w PPS. Pracował jako dyrektor administracyjny w centrali Zbytu i porcelany, Fajansu i wyrobów Szklanych. W 1947 oskarżony fałszywie o transakcje z prywatnymi detalistami, został aresztowany i skazany na 5 lat więzienia. Więziony w więzieniu w Sieradzu, skad został zwolniony przed upływem kary z powodu choroby. Po wyjściu z wiezienia mieszkał w Łodzi. W 1957 został zrehabilitowany, przywrócono mu również prawo do emerytury.
    Zmarł w Łodzi 14 IX 1965.
    Odznaczony: KN, Polonia Restituta kl. 4, KW 5x, ZKZ i innymi medalami.
    Żonaty, miał córkę Melanię.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kuźmiński Antoni - , por. art. 
    [1912-1984], por. sł. st. art. WP
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Kunachowicz Andrzej Paweł- , płk dypl.
    [1895-1980], płk dypl. sł. st. kaw. WP[1937]
    Roczniki oficerskie: 1923,1924,1928,1932; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. II. W-wa 2006.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kwiatkowski Bolesław Tadeusz - , kpt. art.
    [1904-?],kadet, kpt. sł. st. art. WP[1935]

    Ur. 17 II 1904. Uczęszczał do gimnazjum, a następnie uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie. Jako kadet brał ochotniczo udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Po ukończeniu nauki w KK nr i zdaniu matury w 1923 uczy się od 1923-do 1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 5 pap we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Po 1932 przeniesiony do 10 pal w Łodzi. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935. Następnie d-ca 5 baterii w II dywizjonie 10 pal. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 baterii II dywizjonu 10 pal w składzie 10 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 10 pal. Uczestnik walk nad Wartą, potem od 5 IX 1939 w walkach odwrotowych przebija się 11 IX 1939 do Warszawy, gdzie bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kwiatkowski Ryszard Ignacy - , por. kaw.
    [1907-1975], por. sł. st. kaw. WP [ 1933]

    Ur. 1 II 1907. W 1927 ukończył Korpus Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie 1927-1929 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1929 z przydziałem do 1 psk w Garwolinie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1933. Przeniesiony następnie do 2 psk w Hrubieszowie, gdzie pełni różne funkcje. W 1938-1939 przebywał na kursie dla oficerów – pionierów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy zmotoryzowanego plutonu pionierów z 1 szwadronu pionierów Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na przedpolach Warszawy i w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 przebywał w Wlk. Brytanii skąd wyjechał do Kanady i tam osiadł na stałe.
    Zmarł 24 VIII 1975 w Guelph w stanie Ontario w Kanadzie. Po spopieleniu jego prochy przewieziono do Polski i pochowano na cmentarzu Powązki w Warszawie.

    Zarys historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1923-1939.W-wa 1989; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kwiatkowski Wacław Stefan - , kpt. piech. 
    [1893-1939], kpt. sł. st. adm. / piech./ [1924]

    Ur. 8 XII 1893. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 86 pp. Do stopnia kpt. awansowany w XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony po 1925 z 86 pp do 81 pp, gdzie był m. in. d-cą kompanii. Po ukończeniu kursu dla oficerów administracyjnych przeniesiony do 63 pp w Toruniu, gdzie pełnił różne funkcje administracyjne, m. in. oficera administracyjno-materiałowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 63 pp w składzie 4 DP Armii „Pomorze”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 63 pp. Poległ 22 IX 1939 w Łomiankach podczas przebijania się do Warszawy. Pochowany na cmentarzu w Łomiankach, skąd jego prochy ekshumowano i pochowano na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: KN, KW 2x

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kwiatkowski Witold - , por. sap.
    [1909-?], oficer sł. st. sap. WP, por. [1936], w ZWZ/AK kpt. ps. „Antek”, „Marian”. Po wojnie inż. kpt. rez.

    Ur. 9 VI 19o9. Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie, potem w okresie 1933-1934 w kadrze oficerów saperów – na kursie aplikacyjnym. Promowany w 1934 na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1933. Przydzielony w 1934 do 8 batalionu saperów w Toruniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów w Modlinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii 60 batalionu saperów zorganizowanego 4-5 IX 1939 w Centrum Wyszkolenia Saperów. Uczestnik obrony Modlina i Warszawy. Podczas okupacji niemieckiej żołnierz SZP/ZWZ/AK. Oficer w Wydziale Saperów KG SZP/ZWZ/AK. Był oficerem Biura Badań Technicznych, a od 1943 z-cą szefa biura. Awansowany w AK do stopnia kpt. Po wojnie w kraju, ukończył studia wyższe uzyskując dyplom inż.
    Żył w 1975.

    Dz. Pers. MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; E. Kumor. Wycinek z historii jednego życia. W-wa 1967; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kwiatkowski Władysław - , por. rez. piech.
    [1902-?], oficer rez. piech. WP, por.[1935]

    Ur. 1 IV 1902. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1929 z przydziałem do 29 pp w Kaliszu. Ewidencyjnie podlegał PKU Kalisz. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1935 do stopnia por. rez. piech. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii i batalionu 1 pułku Obrony Pragi. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. W VI 1971 mieszkał w Warszawie.

    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kwiatkowski Zygmunt - , kpt. art.
    [1904-1994], kadet, kpt. sł. st. art. WP [1937]

    Ur. 12 VI 1904. Od jesieni 1919 uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w VI 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W szeregach 1 kompanii I batalionu 233 pp brał udział ochotniczo w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. Walczył w obronie mostów nad Narwią k. Łomży, potem w bitwie pod Różanem i Pułtuskiem. Jesienią 1920 powraca do nauki w KK Nr 2. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 1 pap w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 15 VIII 1929. Następnie w 1 pap/pal pełni różne funkcje m. in. d-ca baterii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca pułkowej szkoły podoficerskiej. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na stanowisku d-cy 2 baterii I dywizjonu 1 pal w składzie 1 DP Leg. Brał udział w walkach nad Narwią i Bugiem potem na Lubelszczyźnie. Po bitwie pod Tarnawatką, gdzie dowodził 1 baterią 1 pal 23 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie od VI 1945 służył w II Korpusie Polskim gen. W. Andersa. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. Po ewakuacji II KP do Wlk. Brytanii w IX 1946 i demobilizacji w 1947 służył do 1949 w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. W 1949 zwolniony z wojska służył przez pewien okres czasu w Polskich Oddziałach Wartowniczych w Niemczech. Następnie w Wlk. Brytanii. W 1957 wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie osiadł na stałe w Chicago.
    Zmarł 15 I 1994 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie
    .

    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Kwieciński Izydor - , mjr dypl.
    [1898-+?], mjr dypl. sł. st. piech. WP[1938]

    Ur. 03 V 1898 w Sitkówku pow. Nieszawa na Kujawach. Uczęszczał do gimnazjum w Warszawie, gdzie zdał maturę w 1918. Działał w POW. Od XI 1918 w WP. Ochotnik w 1 Pułku Ułanów Krechowieckich. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej. Brał udział w walkach o Lwów XII 1918-III 1919. Następnie uczestniczy w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie 1 XII 1920. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 XII 1920. Służył w 37 pp w Kutnie. Do stopnia por. awansowany 1 XII 1922.Odkomenderowany do szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie był d-cą plutonu. Następnie służy w 30 pp w Warszawie. W latach 1930-1932 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1932. Po ukończeniu WSWoj. W stopniu kpt. dypl. przeniesiony do MSWoj., skąd w 1936 zostaje przeniesiony do II Oddziału Sztabu Głównego WP. Do stopnia mjr dypl. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 III oficer sztabu w Inspektoracie Armii „ na odcinku Poznań”. W wojnie obronnej we IX 1939 szef Oddziału III sztabu GO „Piotrków” i szef wydz. operacyjnego dowództwa obrony Modlina. Od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II C w Woldenbergu, potem w oflagu X B w Sandbostel. Po wyzwoleniu oflagu w 1945 był k-dtem polskiego obozu wysiedleńców w Warendorf. W latach 1946-1948 w Wlk. Brytanii. W 1948 powrócił do kraju. Pracował jako księgowy w różnych przedsiębiorstwach. Od 1974 na emeryturze.
    Zmarł w latach osiemdziesiątych.
    Odznaczony: KW, MN

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; W. Chocianowicz.W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)




    „Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej” – Ludwik Głowacki wyd. MON


    3 sierpień  2007 r. - 26 czerwiec 2014 r.

    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005